Metoda Ruchu 

Rozwijającego Weroniki 

Sherborne

Developmentel Movement

 

 

 

 

• Terapia ruchowa oparta na systemie Weroniki Sherborne 

to dość popularny w naszym kraju system ćwiczeń 

wspomagających prawidłowy rozwój psychoruchowy 

dziecka. Odbywa się on przy zapewnieniu bliskości 

emocjonalnej dorosłego (rodzica) i dziecka, oraz 

przeżywanie radości ze wspólnych działań. Nazwa 

metody pochodzi od jej twórczyni – angielskiej 

nauczycielki wychowania fizycznego, fizjoterapeutki, 

która w latach sześćdziesiątych wypracowała własny 

system ćwiczeń i nazwała go Developmentol Movement 

czyli „ruch rozwijający”. 

• Wprowadzona przez W. Sherborne metoda wywodzi się 

z naturalnej u każdego dziecka potrzeby kontaktu z 

dorosłymi zaspokajanej w czasie tzw. baraszkowania. 

Ciało rodzica staje się podstawowym „przyrządem 

gimnastycznym” dla dziecka, a więc wciąż dochodzi 

między nimi do bliskiego, dotykowego kontaktu. 

• Metoda W. Sherborne jest szczególnie przydatna w 

pracy z dziećmi nadpobudliwymi, agresywnymi, 

lękliwymi oraz w przypadkach zaburzeń 

psychoruchowych.

 

 

• Udział w ćwiczeniach metodą ruchu 

rozwijającego ma na celu stworzyć 

dziecku okazję do poznania własnego 

ciała, usprawnienia motoryki, poczucia 

swojej siły, sprawności i związku z tym 

możliwości ruchowych. 

• Dzięki temu dziecko nabywa zaufanie 

do siebie i poczucie bezpieczeństwa. 

• Może poznać przestrzeń, w której się 

znajduje, a w tedy przestaje ona być 

dla niego groźna. Bezpieczne dziecko 

jest bardzo aktywne, przejawia 

inicjatywe może być twórcze.

 

 

Założeniem metody jest 

rozwijanie przez ruch

• Świadomości własnego ciała
• Świadomości przestrzeni i działania 

w niej

• Dzielenie przestrzeni z innymi 

ludźmi i nawiązywanie z nimi 
bliskiego kontaktu

 

 

Ćwiczenia wspomagające 

rozwój dziecka 

1. Prowadzące do poznania własnego ciała
2. Pomagające zdobywać pewność siebie i 

poczucie bezpieczeństwa w otoczeniu, 

kształtujące związek jednostki z 

otoczeniem (doświadczenie oporu)

3. Ułatwiające nawiązywanie kontaktu i 

współpracy z partnerem oraz grupą 

(relacja opiekuńcza „z”, relacja 

„przeciwko” i „razem”)

4. Wprowadzające do ćwiczeń twórczych – 

kreatywnych

 

 

• Ad1. Przykłady ćwiczeń:

– Wyczuwanie brzucha, pleców, pośladków
– Wyczuwanie nóg i rąk
– Wyczuwanie twarzy

• Ad3.
• Ruch „z” – zrozumienie potrzeb i możliwości 

partnera oraz całkowitego zaufania Ruch 
„przeciwko” – uświadomienie własnej siły 
przy współdziałaniu z partnerem

• Ruch „razem” – równe zaangażowanie 

partnerów. Tworzy się harmonia – 
równowaga

 

 

 

 

Metoda W. Sherborne  

oddziaływuje na 

• Rozwój ruchowy
• Motorykę dużą i małą
• Koordynację ruchu, kontrolę i 

celowość

• Koncentrację uwagi
• Trudności w zapamiętywaniu
• Zaspokojenie potrzeb społecznych i 

naśladownictwo

 

 

• Ruch rozwijający jest metodą niewerbalną 

poprawiającą komunikację dziecka z 

otoczeniem przez „język ciała i ruchu”. 

• Charakterystyka dzieci nadpobudliwych 

ruchowo wskazuje, że wszystkie metody 

angażujące motorykę są wskazane, 

ponieważ dają tym dzieciom szansę 

zaspokoić potrzebę ruchu w sposób 

kontrolowany i społecznie akceptowany.

• Taką właśnie metodą jest metoda Ruchu 

Rozwijającego, która oprócz tego, że ułatwia 

dzieciom zaspokojenie własnej potrzeby 

ruchu, to uczy dostrzegać potrzeby innych i 

je respektować. Wymaga tego udział w 

zajęciach grupowych. 

 

 

 

 

Efekty stosowania metody 

W. Sherborne 

• Wyładowanie nadmiernej aktywności – można uzyskać w 

trakcie: biegania, łapania, przewracania, szamotania na 

materacach.

• Ograniczenie zachowań agresywnych dzieci – 

wynikających z nieumiejętności panowania nad swoim 

ruchem oraz przewidywania konsekwencji. Stosujemy 

zabawe z mocowaniem, siłowaniem się.

• Podniesienie koncentracji uwagi, siły i energii – ćwiczenia z 

grupy „przeciwko” (paczka, skała, bycie przyklejonym do 

podłogi). 

• Uspołecznienie dzieci nadpobudliwych – uzyskujemy  w 

trakcie delikatnego przewracania, kołysania i huśtania w 

kocu.

• Kontrolę nad swoimi zachowaniami – pomagają wyćwiczyć 

przeciwstawne sposoby wyładowania swoich emocji.

 

 

 

 

• Dzieci w terapii metodą W. Sherborne są 

„niezmordowane” domagają się kontynuowania 
ćwiczeń w nieskończoność. Problemem jest nie 
jak „inicjować ćwiczenia”, lecz „jak je 
przerywać”. 

• Wydaje się, że częste przerwy, kołysania w 

ramionach rodziców, leżenie na materacach z  
jednoczesnym lekkim masażem wykonywanym 
przez dorosłych partnerów daje najlepsze efekty. 

• Reasumując, metoda W. Sherborne zajmuje 

ważne miejsce w procesie terapeutyczno – 
wychowawczym, jak kolwiek nie może być 
jedyną formą terapii dzieci nadpobudliwych 
psychoruchowo.