TERAPIA
STRATEGICZNA.
IDEE
KONSTRUKTYWIZMU
TERAPIA
STRATEGICZNA.
IDEE
KONSTRUKTYWIZMU
TERAPIA
STRATEGICZNA
PRZEDSTAWICIELE
J. Haley, C. Madanes, P. Watzlawick,
Fish, Bodin
M. Selvini-Palazzoli, L. Boscolo, G.
Cicchin, G. Prata
PODSTAWOWE
ZAŁOŻENIA
Akceptacja założeń systemowych
Przeszłość, procesy intrapsychiczne
członków rodziny nie mają znaczenia dla
zrozumienia bieżących interakcji.
Interakcjami rodzinnymi rządzą reguły
W rodzinach zdrowych reguły są jasne,
elastyczne, jawne.
Reguły ustanawiają dorośli członkowie
rodziny
ZABURZENIE RODZINY
Patologiczne są sekwencje wydarzeń w
rodzinie i reguły rządzące transakcjami
rodzinnymi.
Zachowania objawowe włączone są w
patologiczną sekwencję zdarzeń w rodzinie.
Reguły rządzące transakcjami są niejasne,
sztywne, niejawne.
Dorośli członkowie rodziny nie są w stanie
ich modyfikować.
CEL TERAPII
Rozwiązanie bieżącego problemu
rodziny
ZAŁOŻENIA DOTYCZĄCE
ZMINAY
W terapii istotna jest szybkość i
skuteczność interwencji.
Do wprowadzenia zmiany w rodzinie nie
jest potrzebny wgląd – zmiana na
poziomie świadomości członków rodziny.
Możliwe są oddziaływania pośrednie
terapeuty wprowadzające zmianę.
Terapeuta jest w pełni odpowiedzialny za
dokonanie zmiany w rodzinie.
STRATEGIE I TECHNIKI
STRATEGIE BEZPOŚREDNIE
Pozytywna konotacja
Pytania cyrkularne
Zadania
STRATEGIE I TECHNIKI
STRATEGIE POŚREDNIE
Zastosowanie paradoksu w terapii
1.
Strategia pozycyjna
2.
Strategia powstrzymywania
3.
Strategia zalecania symptomu
IDEE KONSTRUKTYWIZMU I
KONSTRUKCJONIZMU
SPOŁECZNEGO
PRZEDSTAWICIELE
T. Andersen, H. Anderson, H. A.
Goolishian
Założenia ogólna
Człowiek nie jest zdolny do poznania i
opisania rzeczywistości obiektywnie.
Potrafi jedynie konstruować modele.
Każda wypowiedź o rzeczywistości
jest przede wszystkim wypowiedzią
obserwatora o nim samym.
Człowiek obserwując kreuje własną
rzeczywistość, a nie odkrywa ją.
Tezy szczegółowe
Terapeuta nie opisuje obiektywnie
rzeczywistości rodzinnej. On ją tworzy
zgodnie z własną epistemologią. Rodzina
ma własną epistemologię.
Jakiekolwiek fakty byłyby zgromadzone na
temat rodziny, mówią one raczej o naturze
konwersacji z rodziną, a nie o niej samej.
„Rodzina” jako jednostką istnieje jedynie w
umyśle osoby „konstruktora”. Istnieje tyle
„rodzin”, ile osób konstruujących.
Tezy szczegółowe
Wszystko, co jest mówione, pochodzi z jakiejś
tradycji i ma znaczenie tylko w jej obrębie.
Język jest środkiem, dzięki któremu dokonuje się
najbardziej przejrzystych uogólnień i
wypracowanych uzgodnień.
„Cokolwiek istnieje, może być skonstruowane na
nowo.” Oznacza to, że wszyscy ludzie mogą
popatrzeć na świat poprzez inne koncepcje.
O życiu ludzkim należy mówić jak o rozmowach.
Terapia jest wyspecjalizowaną formą rozmowy
Tezy szczegółowe
W dialogu terapeutycznym konieczne jest
określenie zobowiązań i wzięcie
odpowiedzialności za nie.
Dialog jest przedsięwzięciem opartym na
współpracy. W jego trakcie negocjowane
są różne światy z ich znaczeniami i
możliwościami.
Wszyscy uczestnicy dialogu są ekspertami:
klienci – od własnego problemu, terapeuci
– w zakresie funkcji moderatorów.
Tezy szczegółowe
Zadanie terapeuty polega na
utrzymaniu płynności rozmowy.
Decyzje co do treści i formy
rozmowy podejmowane są wspólnie.
Celem dialogu terapeutycznego jest
otwarcie na różnorodność znaczeń i
na wszelkie możliwe formy
działania.
Tezy szczegółowe
„Problemy”, ich znaczenia i
możliwości traktowane są jako
wytwory rozmowy. Są w trakcie
dialogu negocjowane, rozwiązywane
i likwidowane.
Nie planuje się już i nie
przeprowadza interwencji wobec
rodziny. Terapia nie jest czymś, co
terapeuta „robi” rodzinie.