Wydział Mechaniczno-Energetyczny 

 
Imię i nazwisko: 

 

nr indeksu: 

 

kierunek studiów:  
specjalność: 

 

kurs: 

 

 
 
 
 
 

PROJEKT 

 

 

 

 

 

 

1.

  Dane do projektu oraz założenia wstępne 

P

grzewcza 

= 17 kW 

T 

WY kolektora 

= 42 °C 

zakładany czynnik: wodny roztwór glikolu propylenowego (51% masowo, T

krzepnięcia

=-35 °C)  

ρ  = 1,04 kg/dm

3

 (w temperaturze 20 °C) 

c

p

 = 3,55 kJ/kg*K 

lokalizacja: Wrocław 
 

Przyjęto,  że  ciepło  generowane  przez  kolektory  jest  wykorzystywane  do  ogrzewania  jaj  w 

wylęgarni.  Temperatura  na  wejściu  do  kolektora  wynosi  36,5  °C.  Temperatura  wymagana  w 
aparatach  lęgowych  dla  drobiu  mieści  się  w  przedziale  pomiędzy  37,7  a  38,3  [1].  Zakładana 
temperatura jest niższa, ze względu na straty cieplne na powrocie czynnika. 
 
 

2.

  Gęstość promieniowania na powierzchnię horyzontalną 

Gęstość  promieniowania  na  powierzchnię  płaską  oszacowano  przy  użyciu  kalkulatora  online  – 

SOLARSYM [2]. Parametry wejściowe dla których program dokonywał obliczeń są przedstawione na 
rysunku 1. 
 

 

Rysunek 1. Parametry wejściowe – ustawienia wybrane w kalkulatorze promieniowania słonecznego SOLARSYM [2] dla 
powierzchni ustawionej na płaszczyźnie horyzontalnej 

 

Za  pomocą  kalkulatora  SOLARSYM  został  znaleziony  dzień,  w  którym  suma  promieniowania 

dochodzącego do ziemi była najmniejsza. Wynikiem był 273 dzień roku (30 września). Następnie dla 
znalezionego dnia wybrano godzinę, w której wartość chwilowa promieniowania była najwyższa. Była 
to godzina 12

00

 zaś suma promieniowania docierającego do powierzchni wyniosła 544 W/m

2

 (Rys.2). 

 

 
 

 

 

 

Rysunek  2.  Wyniki  otrzymane  za  pomocą  kalkulatora  SOLARSYM  [2]  dla  powierzchni  ustawionej  na  płaszczyźnie 
horyzontalnej 

 
 

3.

  Poszukiwanie minimalnej odchyłki i optymalnego kąta nachylenia kolektora oraz 

strumienia promieniowania padającego na powierzchnię kolektora 

Dla  znalezienia  wspomnianych  w  niniejszym  punkcie  parametrów  należy  posłużyć  się 

następującymi formułami: 

 

 

 = 23,45 ∙  360 ∙

ଶ଼ସା௡

ଷ଺ହ



    

 

 

(3.1) 

gdzie: 

 

n  - numer dnia w roku (na podstawie pkt.2 przyjmuje się 273 dzień w roku, tj. 30 września) 
δ  - deklinacja 

 

 

 

 

 

 

 

 = 15 ∙ ( − 12.00)     

 

 

 

(3.2) 

gdzie: 

 

ω - kąt godzinowy 
τ  - godzina (na podstawie pkt.2 przyjmuje się godzinę 12

00

) 

 

 



ఉ

=


 ∙  ∙   − 
 ∙   ∙  ∙   +  
 ∙   ∙   ∙    +  
 ∙

 ∙  ∙   ∙    +  
 ∙  ∙  ∙ 

      

 

 

 

(3.3) 

 

gdzie: 

 

Θ

β

 - kąt padania promieniowania słonecznego 

φ  - szerokość geograficzna 
β   - kąt odchylenia kolektora od poziomu 
γ      -  orientacja  kolektora  względem  osi  północ-południe  (0°  gdy  wektor  normalny  powierzchni 
kolektora skierowany jest na południe, -1° za każdy stopień odchylenia osi w kierunku wschodnim) 
 

Obliczenia zostały przeprowadzone iteracyjnie, gdzie przy kolejnej iteracji zmianie o 1° ulegał kąt 

β.  Wartość  kąta  β  zmieniała  się  w  przedziale  od  0°  do  90°.  Najmniejsza  wartość  kąta  Θ

β

  została 

osiągnięta dla kąta β równego 55° i wyniosła 0,18°. 

Następnie  po  podstawieniu  uzyskanej  wartości  kąta  nachylenia  β    do  kalkulatora  Solarsym, 

została  ponownie  oszacowana  moc  promieniowania  słonecznego  padającego  na  powierzchnię 
kolektora (Rys.3). 
 
 

 

 

Rysunek 3. Parametry zadane do kalkulatora Solarsym [2] - kolektor ustawiony pod kątem do płaszczyzny poziomej 

 

Wartość  strumienia  promieniowania  słonecznego  padającego  na  powierzchnię  kolektora, 

obliczona za pomocą kalkulatora Solarsym wynosi ostatecznie 650,3 W/m

2

 (Rys.4). 

 

 

Rysunek  4.  Wyniki  otrzymane  za  pomocą  kalkulatora  Solarsym  [2]  dla  powierzchni  ustawionej  pod  kątem  płaszczyzny 
horyzontalnej 

 

 

4.

  Obliczenie strat cieplnych kolektora 

Aby  obliczyć  straty  cieplne  kolektora  należy  znaleźć  zastępczy  współczynnik  strat  cieplnych 

kolektora U

L 

. Jest on sumą współczynników  U

b 

, U

c  

oraz U

d 

, które oznaczają odpowiednio: 

 
U

d

 - zastępczy współczynnik strat cieplnych dla absorbera i izolacji na dolnej stronie kolektora 

U

b

 - zastępczy współczynnik strat cieplnych dla bocznych powierzchni kolektora 

U

c

 - zastępczy współczynnik strat cieplnych dla szyby kolektora 

 

Aby obliczyć U

d

 należy posłużyć się wzorem: 

 

 

ܷ

=



భ

೓೛



ഃಲ
ഊಲ



ഃ೔
ഊ೔



భ

೓೥

    

 

 

 

   (4.1) 

gdzie: 

 

h

p

    -  współczynnik  przejmowania  ciepła  pomiędzy  absorberem  a  powietrzem  znajdującym  się  w 

pustej przestrzeni pod płytą absorbera 
h

z

  - współczynnik przejmowania ciepła pomiędzy obudową kolektora a otoczeniem 

δ

A

  - grubość płyty absorbera 

δ

i

  - grubość izolacji 

λ

A

  - przewodność cieplna absorbera 

λ

i

  - przewodność cieplna izolacji 

 
Aby obliczyć współczynniki przejmowania ciepła wykorzystano równanie Wattmuffa [3]: 
 

 ℎ = 2,8 + 3 ∙ 

ś

௥

     

  

 

   

   (4.2) 

gdzie: 
 
h   - współczynnik przejmowania ciepła pomiędzy elementem a otoczeniem 
v

śr

 - średnia prędkość wiatru występująca w danym miejscu 

 

Rozpatrywana  formuła  jest  prawdziwa  dla  lokalizacji,  w  których  średnia  prędkość  wiatru  nie 

przekracza 5 m/s. Dla przyjętej lokalizacji średnia prędkość wiatru mieści się w przedziale pomiędzy 4 
a 5 m/s [4], co pozwala wykorzystać wzór 4.2. 
 
 
Aby obliczyć U

c

 należy posłużyć się wzorem: 

 

 

ܷ



=



భ

೓ೌశ೓ೝ



భ∙೏೎

ഊ೎

   

 

 

  

   (4.3) 

gdzie: 

 

h

a

  -  współczynnik  przejmowania  ciepła  pomiędzy  absorberem  a  powietrzem  znajdującym  się 

pomiędzy szybą i płytą absorbera 
d

c

   - grubość szyby 

λ

c

   - przewodność cieplna szyby 

 
 

 

Aby obliczyć h

r

  należy posłużyć się wzorem: 

 

 

 

 

 

 

ℎ



=

∙

ಲ್ೞ

మ



೎

మ

∙

ಲ್ೞ



೎



భ

ഄಲ್ೞ



భ

ഄ೎



   

 

 

   (4.4) 

gdzie: 
 
σ      - stała Stefana-Boltzmana, równa 5,67*10

-8

 W(m

2

K

4

) 

T

Abs

  - temperatura powierzchni absorbera  

T

c

     - temperatura zewnętrznej powierzchni szyby 

ε

Abs

  - emisyjność dla materiału absorbera 

ε

c

     - emisyjność dla materiału szyby 

 

Jako średnią temperaturę powierzchni absorbera przyjęto temperaturę o 5°C wyższą od średniej 

temperatury  czynnika  wewnątrz  kolektora,  która  została  wyznaczona  jako  średnia  logarytmiczna 
temperatury  czynnika  na  wejściu  i  na  wyjściu.  Przyjęta  temperatura  powierzchni  absorbera  T

Abs

  

wyniosła ok. 317,4 K ( ok. 44,2°C).  

Temperaturę  zewnętrznej  powierzchni  szyby  przyjęto  jako  równą  wieloletniej  średniej 

temperaturze otoczenia (18,57°C dla wybranego okresu w godzinach od 7

00

 do 19

00

 ). 

Przyjęto,  że  płyta  absorbera  jest  zbudowana  z  miedzi  oczyszczonej,  polerowanej,  której 

emisyjność  wynosi  0,07  [5]  zaś  przewodność  cieplna  (λ

A

)  370  W/(m

2

K)  a  grubość  3  mm.  Przyjęto 

osłonę  w  postaci  pojedynczej,  matowej  szyby  o  emisyjności  równej  0,96  [5],  grubości  10  mm 
przewodności  cieplne  równej  1,4  W/(m

2

K)  [3].  Wpływ  spoiny  na  przewodzenie  ciepła  uznano  za 

pomijalnie mały. 

Na podstawie formuł 4.1 oraz 4.3 obliczono U

d

  oraz U

c

 zaś w przypadku U

b

  przyjęto  założenie, 

że  jest  ono  pomijalnie  małe,  ze  względu  na  stosunkowo  niewielką  powierzchnię  boczną.  Wyniki 
obliczeń zestawiono w tabeli 1. 
 

Tab. 1. Wyniki obliczeń dla zastępczych współczynników strat cieplnych 

 

Wielkość 

Wartość 

Jednostka 

U

d

 

0,32 

W/(m

2

K) 

U

c

 

7,07 

U

L

 

7,39 

 
 
Strumień strat ciepła obliczono ze wzoru: 
 
 

 

 

 

 

 



௦௧௥௔௧

= 

௅

∙ ∆ 

 

    

 

   (4.5) 

gdzie: 

 

ΔT  -  różnica  temperatur  pomiędzy  średnia  temperaturą  czynnika  w  kolektorze  a  temperaturą 
otoczenia  
 

Na  podstawie  wieloletnich  danych  meteorologicznych  dla  stacji  we  Wrocławiu  [6]  obliczono 

średnią  temperaturę  otoczenia,  która  w  rozpatrywanym  okresie  wynosi  18,57°C.  Przy  obliczaniu 
średniej brano pod uwagą średnie temperatury dla każdej godziny w wybranym okresie w godzinach 
od  7

00

  do  19

00

.  Jako  średnią  temperaturę  czynnika  w  kolektorze  przyjęto  logarytmiczną  średnią 

temperatury wejścia i wyjścia. Obliczona na tej podstawie różnica temperatur (ΔT ) wynosi 20,67 K. 
 
Ostatecznie strumień strat ciepła wyniósł 152,8 W/m

2

. 

 
 

 

5.

  Oszacowanie liczby kolektorów 

 

Na podstawie pkt. 3 i 4 można obliczyć strumień ciepła jaki można otrzymać z 1 m

2

 powierzchni 

kolektora. Jest on różnicą pomiędzy strumieniem promieniowania docierającym do kolektora (pkt.3) 
oraz strumieniem strat (pkt.4).  
 
Moc cieplną przypadającą na jednostkę powierzchni można obliczyć przy pomocy formuły: 

 

 

 

 

 



௝௘ௗ௡௢௦௧௞௢௪௔

= 

௣௥௢௠௜௘௡௜௢௪௔௡௜௔

− 

௦௧௥௔௧

  

 

 

(5.1) 

 
 

Ostatecznie  wynosi  ona  497,5  W/m

2

.  Dla  zaspokojenia  zapotrzebowania  (moc  grzewczą 

instalacji - pkt. 1) potrzeba 34,17 m

2

 kolektorów. Zakładany rozmiar kolektorów wynosi 2 m długości 

na 1 m szerokości. Zakłada się, że powierzchnia czynna kolektora ograniczona jest ramą kolektora o 
szerokości  5  cm  licząc  od  krawędzi  kolektora.  Przyjmuje  się  że  zacienienie  kolektora  redukuje  jego 
czynną powierzchnię o 5%.  Na tej podstawie efektywna powierzchnia absorbera wynosi 1,62 m

2

. Na 

tej  podstawie  dla  zaspokojenia  zapotrzebowania  na  moc  niezbędne  jest  zainstalowanie  21,09 
kolektorów.  Przyjmuje  się  instalację  złożoną  z  22  kolektorów  ze  względu  na  fakt,  że  jest  to 
najmniejsza liczba całkowita kolektorów zdolna dostarczyć wymaganą moc grzewczą. 
 
 

6.

  Strumień czynnika roboczego 

 

Aby  obliczyć  strumień  objętości  czynnika  roboczego  należy  znać  podstawowe  parametry 

czynnika  tj.  jego  gęstość,  pojemność  cieplną  oraz  lepkość  kinematyczną.  Płyn  dobrano  w  oparciu  o 
dostępna  na  rynku  ofertę  płynów  solarnych.  Wybrany  został  51%  roztwór  wodny  glikolu 
propylenowego o handlowej nazwie Transtherm Eko, zaś jego parametry (Tab.2) zostały przyjęte na 
podstawie karty katalogowej. 
 

Tab.2. Podstawowe parametry czynnika obiegowego 

 

Wielkość fiz. 

symbol 

Wartość 

Jednostka 

Gęstość (w temp. 20°C) 

௖௭௬௡௡௜௞௔

 

1,04 

kg/dm

3

 

Ciepło właściwe 

௣

 

3,55 

kJ/kg*K 

Lepkość kinematyczna 



௞௜௡௘௠

 

3,52 

mm²/s 

 
Wymagany strumień czynnika obiegowego można wyznaczyć za pomocą równania: 

 

 

 

 

 

ܸሶ

 

=



ೞ೚೗



೎೥೤೙೙೔ೖೌ

∙



೛

∙∆



ೈಶషೈೊ

   

 

 

(6.1) 

gdzie: 

 



௖௭௬௡௜௞௔

      - strumień objętości czynnika roboczego 

∆

ௐாିௐ௒

    -  różnica  temperatur  czynnika  roboczego  na  wejściu  i  wyjściu  z  rozpatrywanego  układu                      

 

         kolektorów 



௦௢௟

              - nominalny strumień promieniowania słonecznego padający na powierzchnię kolektorów 

 

Oznaczenia pozostałych wielkości w Tab.6.1 
 
Obliczony na podstawie wzoru 6.1 strumień objętości czynnika roboczego wyniósł 0,87 dm

3

/s.

 

 

 

 

7.

  Dobór układu kolektorów i rurek oraz średnicy rurek z czynnikiem roboczym 

 
Aby obliczyć minimalną wewnętrzną średnicę rurek w kolektorze można posłużyć się wzorem: 
 

 

 

 

 

 

 



௠௜௡

=



௏ሶ

೎೥೤೙೔ೖೌ

గ∙௩

   

 

 

 

(7.1) 

gdzie: 


௖௭௬௡௜௞௔

 - strumień objętości czynnika przepływający przez kolektor 

              - prędkość średnia czynnika w przekroju rury (założono średnią prędkość czynnika 0,5 m/s) 
 

Warto zaznaczyć, że całość strumienia czynnika wyznaczonego w pkt. 6 będzie przepływać przez 

rurę  jedynie  w  przypadku,  gdy  każdy  kolektor  będzie  kolektorem  serpentynowym,  zaś  wszystkie 
kolektory będą ze sobą połączone szeregowo. 
 

Wskazuje to wyraźnie na konieczność wyboru schematu połączeń kolektora przed dokonaniem 

obliczeń.  Na  potrzeby  niniejszego  projektu  przyjęto,  że  kolektory  są  połączone  ze  sobą  szeregowo-
równolegle tj. kolektory są połączone parami szeregowo, natomiast każda z takich par jest połączona 
ze sobą równolegle. Przyjęto także założenie, że kolektory mają budowę serpentynową. 
 

 

Rysunek 5. Układ kolektorów - schemat ideowy połączeń 

 

Dla obliczenia minimalnej wewnętrznej średnicy rurki w rozpatrywanym przypadku zastosowano 

zmodyfikowany wzór 7.1: 

 

 

 

 

 

 

݀



= ඨ

ೇሶ೎೥೤೙೔ೖೌ

೉

∙

    

 

 

 

(7.2) 

gdzie: 

 

X - ilość równoległych odnóg (dla rozpatrywanego przypadku X wyniosło 11 - Rys.5) 

 

Minimalna wewnętrzna średnica obliczona przy pomocy formuły 7.2 wyniosła 7,11 mm. Na tej 

podstawie dobrano rurę znormalizowaną [7] o średnicy nominalnej (zewnętrznej) wynoszącej 10 mm 
i grubości ścianek wynoszącej 1 mm. Przyjęto też założenie, że średnia prędkość czynnika w rurze o 
takiej średnicy nie ulegnie zmianie (w stosunku do zakładanej v = 0,5 m/s). 

 

 

8.

  Dobór pompy obiegowej 

 

Znając  układ  i  średnice  orurowania  oraz  własności  czynnika  obiegowego  i  jego  temperaturę 

można obliczyć opory przepływów występujące w projektowanej instalacji. Pierwszym krokiem w tym 
celu będzie obliczenie oporów przepływów dla pojedynczego kolektora. 

Jednym z istotnych parametrów jest w tym przypadku łączna długość odcinków prostych rurek 

oraz  ilość  przeszkód  miejscowych  (kolanek).  Przyjęto,  że  promień  gięcia  jest  równy  minimalnemu 
dozwolonemu  przez  normy  promieniowi  [7]  i  wynosi  3,5  średnicy  zewnętrznej  rurki.  Przyjęto  także 
założenie,  że  położony  najbliżej  krawędzi  kolektora  punk  każdego  z kolanek  będzie  oddalony od tej 
krawędzi o 100 mm. 
 

Maksymalną  ilość  zestawów  „rura  +  kolanko”  jakie  można  zmieścić  na  powierzchni  absorbera 

można obliczyć przy pomocy zależności: 

 

 

 

 

 

 + 6 ∙  ∙  +  + 2 ∙  = 

௞௢௟௘௞௧௢௥௔

    

 

 

   (8.1) 

gdzie: 

 



௞௢௟௘௞௧௢௥௔

  - wysokość kolektora (2 m) 

                  - średnica nominalna rurki 
                   - liczba zestawów „rura + kolanko” 
                   - odległość krawędzi powierzchni czynnej absorbera od krawędzi zewnętrznej kolektora 
 
Powyższa zależność po przekształceniu przyjmuje postać: 
 

 

 

 

 

 

ݔ =



ೖ೚೗೐ೖ೟೚ೝೌ

 ∙

∙

 

 

  

 

   (8.2) 

 

W  wyniku  obliczeń  przeprowadzonych  w  oparciu  o  wcześniej  zadane  parametry  otrzymano 

wynik  w  postaci  x  =  25,57.  Oznacza  to  że  pod  powierzchnią  absorbera  znajduje  się  26  odcinków 
prostych  oraz  25  kolanek  (nie  licząc  odcinka  na  przyłączeniu  kolektora  i  na  wyjściu  z  kolektora  - 
odcinki te uznane zostały za pomijalnie małe). Długość odcinka prostego jest prostą różnicą pomiędzy 
szerokością  kolektora  H

kolektora

  a  dwukrotnością  sumy  odległość  krawędzi  powierzchni  czynnej 

absorbera od krawędzi zewnętrznej kolektora y i promienia gięcia.  

Obliczona  w  ten  sposób  długość  pojedynczej  rurki  wyniosła  730  mm  co  daje  łączną  długość 

18,98 metra dla każdego kolektora. 
 
Dla przyjętej w pkt. 7 prędkości średniej czynnika w rurze kolektora obliczono liczbę Reynoldsa [8]: 
 

 

 

 

 

 

 

ܴ݁ =

∙

೓೤೏ೝ



ೖ೔೙೐೘

  

 

  

 

 

   (8.3) 

gdzie: 
           - prędkość średnia w rurce 


௞௜௡௘௠

 - lepkość kinematyczna (patrz tab.2) 



௛௬ௗ௥

   - promień hydrauliczny (równy średnicy wewnętrznej) 

 

Na podstawie obliczeń otrzymano liczbę Reynoldsa na poziomie 1 333, co pozwala stwierdzić że 

przepływ czynnika w kolektorze ma cechy przepływu laminarnego. 

 

 

Znając  liczbę  Reynoldsa  można  obliczyć  współczynnik  oporów  liniowych  (λ).  W  przypadku 

niniejszego projektu wykorzystano w tym celu formułę Blasiusa [8]: 

 

 

 

 

 

 

 

ߣ =

, 

√"#

ర

 

 

 

 

 

   (8.4) 

 

 

W  wyniku  obliczeń  wykonanych  w  oparciu  o  wzór  8.4  otrzymano  współczynnik  oporów 

liniowych  na  poziomie  0,05.  Dla  obliczenia  oporów  miejscowych  na  kolankach  przyjęty  został 
współczynnik oporów miejscowych ξ równy 0,145. 

Obliczenia wysokości strat liniowych i wysokości strat miejscowych zostały dokonane w oparciu 

o formuły Darcy’ego-Weisbacha [8]: 

 

 

 

 

 

Δℎ

$%&#

=

ߣ ∙

$

ೝೠೝ



ೢ೐ೢ೙

∙



ś

ೝ

మ

∙'

 

 

 

 

   (8.5) 

 

 

 

 

 

Δℎ

#()%&#

=

ቀ2 ∙ ߦ ∙



ś

ೝ

మ

∙'

ቁ ∙ ݊

   

 

 

   (8.6) 

gdzie: 

 

 - współczynnik strat liniowych 


௥௨௥

- łączna długość rurek w kolektorze 



ś

௥

 - prędkość średnia czynnika w kolektorze 



௪௘௪௡

 - średnica wewnętrzna rurki 

   -  współczynnik  strat  miejscowych  (został  przyjęty  dla  kolanka  90°  -  stąd  bierze  się  2  przed 
współczynnikiem strat) 
g - przyśpieszenie ziemskie 
n - liczba kolanek 

 

 

Ostatecznie dla pojedynczego kolektora liniowe straty energii wynoszą 1,65 m zaś straty energii 

na  przeszkodach  miejscowych  wynoszą  0,05  m.  Razem  daje  to  1,7  m  strat  energii  na  pojedynczym 
kolektorze.  Zakładając  połączenie  kolektorów  takie  jak  na  rys.  5  (równolegle  po  2  kolektory  w 
szeregu)  oraz  wysokość  na  którą  należy  przepompować  czynnik  solarny  równą  10  metrów  łącznie 
wysokość podnoszenia dla pompy powinna wynosić minimum 14 m. Przyjęto przy tym założenie że 
rurociągi  zbiorcze,  zarówno  przed  jak  i  za  kolektorami  dodają  łącznie 0,6 m  strat  energii.  Obliczony 
wcześniej strumień objętości czynnika solarnego wynosi 3,14 m

3

/h (0,87 dm

3

/s). 

 

 

Rysunek 6. Charakterystyka pompy z typoszeregu Wilo Stratos [9] 

 

 

Dla  projektowanej  instalacji  analizowane  były  pompy  dwóch  firm  Grundfos  i  Wilo,  których 

charakterystyki przedstawione są na rysunkach 6, 7 i 8.  
 

 

Rysunek 7. Charakterystyka pompy Grundfos z typuszeregu UPS [10] 

 

Jako  potencjalne  możliwości  wytypowany  został  układ  dwóch,  połączonych  szeregowo,  pomp 

Wilo Stratos Z 40/1-8 GG (Rys.6) oraz pompa Grundfos UPS 65-185 F (Rys.7 i 8). Pompa Wilo Stratos Z 
40/1-8  GG  (GG-korpus  z  żeliwa  szarego)  wg  oficjalnego  cennika  firmy  [9]  kosztuje  1 165,00  PLN, 
natomiast pompa Grundfos UPS 65-185 F wg. oficjalnego cennika firmy [10] kosztuje 1 477,10 PLN. 
 

 

Rysunek 8. Charakterystyka pompy Grundfos UPS - parametry cieczy [10] 

 

Ostatecznie została wybrana pompa Grundfos UPS 65-185 F ze względu na niższy koszt zakupu 

(1 477,10 PLN) w stosunku do dwóch pomp Wilo Stratos Z 40/1-8 GG (łączny koszt 2 330 PLN). 
 
 
 

 

Bibliografia 

1. darewit.pl. www.darewit.pl. [Online]  

2. J.Kasperski. Kalkulator promieniowania słonecznego SOLARSYM. [Online] 

http://fluid.itcmp.pwr.wroc.pl/~kasper/solarsym/kalkulator.htm. 

3. W.Smolec. Fototermiczna konwersja energii słonecznej. Warszawa : PWN, 2000. ISBN: 83-01-

13170-5. 

4. H.Lorenc. Atlas klimatu Polski. Warszawa : Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej, 2005. ISBN: 

9788388897436. 

5. Fluke. Fluke.eu->Produkty->Kamery Termowizyjne. Współczynniki emisyjności dla typowych 

materiałów. [Online] http://www.fluke.eu/comx/show_product.aspx?locale=plpl&pid=37822. 

6. Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Typowe lata meteorologiczne i 

statystyczne dane klimatyczne dla obszaru Polski do obliczeń energetycznych budynków. 2008. 

[Online] http://www.transport.gov.pl/2-48203f1e24e2f-1787735-p_1.htm#. 

7. M.Więcek. Montaż instalacji z rur miedzianych. Radom : Instytut Technologii Eksploatacji - 

Państwowy Instytut Badawczy, 2006. 

8. K.Jeżowiecka-Kabsch, H.Szewczyk. Mechanika płynów. Wrocław : Oficyna PWr, 2001. ISBN: 83-

7085-591-1. 

9. Wilo. Wilo - oficjalna strona producenta. [Online] www.wilo.pl. 

10. Grundfos. Oficjalna strona producenta. [Online] [Zacytowano: ] http://pl.grundfos.com/.