ZASADY 

PROJEKTOWANIA I 

URZĄDZANIA STREFY 

WJAZDOWEJ DO WSI

WYKONAŁA:

inż. arch. kraj. Ewelina Grochowska

Architektura Krajobrazu

MSU rok I

Przemiany  na  terenach  wsi  podmiejskich  dotyczą  form  i  skali 
zabudowy  i  mają  wpływ,  na  jakość  życia  nowych  oraz  starych 
mieszkańców. 

Szybkość  zachodzących  przemian  wymaga  lepszego  zarządzania 
rozwojem  wsi.  Daje  jednocześnie  możliwość  kształtowania 
przestrzeni  zgodnie  z  najwyższymi  możliwymi  standardami, 
odpowiadającymi aspiracjom mieszkańców.
Miarą  dobrego  planowania  przestrzennego  jest  jego  zgodność  z 
aspiracjami  mieszkańców  oraz  trwałość  i  spójność  rozwoju 
przestrzennego z takimi sferami jak: 

- ekonomiczna, 
- ekologiczna, 
- społeczna, 
- infrastrukturalna i organizacyjna samorządu.

Kształtowanie krajobrazu obszarów wiejskich wynika 

więc ze świadomego i planowego oddziaływania 

człowieka na krajobraz. 

Kształtowanie  lub  projektowanie  krajobrazu  odbywa  się  z  myślą  o 
jego  wykorzystaniu  lub  odbiorze.  Odbiór  krajobrazu  odbywa  się  w 
sferach:  fizycznej,  umysłowej,  estetycznej.  Taki  sposób  odbioru 
krajobrazu 

powinien 

wpływać 

na 

czynności 

projektowania 

krajobrazu,  które  powinny  być  działaniami  przebiegającymi  w  tych 
trzech strefach. 

Do zadań związanych z planowaniem krajobrazu obszarów wiejskich 
należy:

- opracowanie aktualnej struktury krajobrazu , jego składników 

i 

zachodzących wewnątrz procesów wpływających na 

jego  kształt, formę i rozwój 

- przedstawienie odpowiednich metod pozwalających uzyskać 

krajobraz najbardziej wartościowy. 

ELEMENTEM WAŻNYM PODCZAS 

PROJEKTOWANIA STREFY WJAZDOWEJ DO WSI 
JEST ZWIĄZEK WIZUALNY Z OTOCZENIEM NA 
KTÓRY WPŁYW MA:

1. ŁAD PRZESTRZENNY

czyli  takie  ukształtowanie  przestrzeni,  które  tworzy  harmonijną 
całość  oraz  uwzględnia  w  uporządkowany  sposób  wszelkie 
uwarunkowania  i  wymagania  funkcjonalne,  społeczno-gospodarcze, 
środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. 

Ład,  często  wykorzystywany  jest  do  praktyki  planowania 
przestrzennego.  Praktyka  pokazuje,  że  samo  planowanie  nie  jest 
wystarczającym  instrumentem  zapewniającym  harmonijne  i  trwałe 
środowisko życia.

2. PANORAMA

jest to widok na wieloplanową przestrzeń oglądaną z wyznaczonych 
punktów,  którą  tworzy  grupa  zieleni  z  widocznymi  dachami  w 
otwartym,  ukształtowanym  już  krajobrazie.  Harmonijne  panoramy, 
poza  walorami  estetycznymi,  przyczyniają  się  do  przekonania 
zarówno  mieszkańców,  jak  i  przyjezdnych,  o  spójności  wewnętrznej 
zabudowy i społeczeństwa. 

Dominanty  w  panoramach,  czyli  elementy  wyróżniające  się  w 
widokach  ze  względu  na  swoją  wielkość,  stanowią  rodzaj  znaku 
miejsca.

RYS.1 ZNAK MIEJSCA – MUSZLA KONCERTOWA NAD BRZEGIEM JEZIORA MIEDWIE WE 

WSI MORZYCZYN

ŹRÓDŁO 

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/4/47/Morzyczyn_amfiteatr_Miedwie_pano_800.jpg

3. ELEMENTY EKSPOZYCJI CZYNNEJ

są to punkty z których roztacza się widok na okolicę, stanowią ważny 
element  poczucia  wolności  (otwarte,  malownicze  tereny)  oraz 
bezpieczeństwa  (struktura  zabudowań  miejscowości).  Ważne  jest, 
czy  zidentyfikowane  atrakcyjne  zasoby  wizualne  są  chronione  i  czy 
będą trwały w przyszłości.

RYS.2 WIDOK NA WIEŚ 

ZAŁUCZNEM

ŹRÓDŁO: http://www.gimzaluczne.iap.pl/?id=48338&location=f&msg=1&lang_id=PL

4. CHARAKTERYSTYCZNE PUNKTY

stanowiące 

wizytówkę 

miejscowości 

– 

obiekty 

ciekawe 

architektonicznie, widokowo, funkcjonalnie. Samorząd ma największy 
wpływ na estetykę i lokalizację budynków użyteczności publicznej. Ich 
styl 

jest 

wyróżnikiem 

miejsca, 

odzwierciedleniem 

wartości 

estetycznych  i  przestrzennych.  Pozytywny  wizerunek  miejscowości 
przekłada się na sukces komercyjny prywatnych inwestycji. 

Punkty  charakterystyczne  potrzebują  tła,  aby  zostać  zauważone 
dlatego  też  powinny    być  sytuowane  w  sposób  przemyślany,   
harmonijny  z  otoczeniem.  Oznacza  to,  że  zabudowa  mieszkaniowa 
powinna stanowić spójną jedność w formie i kolorze, aby można było 
zauważyć miejsca ważne dla całej miejscowości.

RYS.3 WIEŻA KOŚCIOŁA JAKO DOMINANTA W 

KRAJOBRAZIE WSI WOŁCZKOWO

ŹRÓDŁO: Czernik L., Zimnicka A. 2007. Vademecum wsi podmiejskiej jakośc 

zagospodarowania przestrzennego. Wyd. hogben.Szczecin

5. HARMONIA ESTETYCZNA

Ważne jest, aby w danej miejscowości, zabudowa mieszkaniowa nie 
odbiegała od siebie znacząco. 

Podobieństwo  budynków  –  zastosowanych  form,  materiału,  koloru  – 
tworzy  harmonię  estetyczną  oraz  składa  się  na  lokalny  styl. 
Wyróżniać  powinny  się  miejsca  ważne,  miejsca,  które  są  często  i 
powszechnie  odwiedzane.  Forma  nowych  zabudowań,  urbanistyka 
nowych zespołów stanowi świadectwo zarówno smaku napływowych 
inwestorów,  jak  ich  postrzegania,  zrozumienia  i  szacunku  dla 
zastanej tradycji materialnej

RYS.4 SPÓJNA FORMALNIE I KOLORYSTYCZNIE TRADYCYJNA ZABUDOWA WSI DOBRA

ŹRÓDŁO: Czernik L., Zimnicka A. 2007. Vademecum wsi podmiejskiej jakośc zagospodarowania 

przestrzennego. Wyd. hogben.Szczecin

RYS.5 NOWA SKALA I KOLORYSTYKA ZABUDOWY MIESZKANIOWEJ WE WSI MIERZYN

RYS.6 WARIACJE FORMALNE I KOLORYSTYCZNE ZABUDOWY MIESZKANIOWEJ WSI DOBRA

ŹRÓDŁO: Czernik L., Zimnicka A. 2007. Vademecum wsi podmiejskiej jakośc zagospodarowania 

przestrzennego. Wyd. hogben.Szczecin

ŹRÓDŁO: Czernik L., Zimnicka A. 2007. Vademecum wsi podmiejskiej jakośc zagospodarowania 

przestrzennego. Wyd. hogben.Szczecin

WSKAŹNIKI TWORZENIA SPÓJNEGO I ATRAKCYJNEGO WIZERUNKU MIEJSCOWOŚCI

ŹRÓDŁO: Czernik L., 

Zimnicka A. 2007. 

Vademecum wsi 

podmiejskiej jakośc 

zagospodarowania 

przestrzennego. Wyd. 

hogben.Szczecin

WSKAŹNIKI ZACHOWANIA DZIEDZICTWA KULTUROWEGO I SPECYFIKI OBSZARÓW 
WIEJSKICH

ŹRÓDŁO: Czernik L., 

Zimnicka A. 2007. 

Vademecum wsi 

podmiejskiej jakośc 

zagospodarowania 

przestrzennego. Wyd. 

hogben.Szczecin