background image

9.Pole magnetyczne 
Podstawowe wielkości charakteryzujące pole magnetyczne:
wektor indukcji; linie sił pola magnetycznego; strumień pola; dipolowy 
moment magnetyczny 
Wektor indukcji jest to wielkość wektorowa skierowana wzdłuż 
wyróżnionej osi na której siła działająca na cząsteczkę  jest równa zeru. 

qv

F

B

=

 

qv- prędkość ładunku ;  F- siła działająca na ładunek 
Linie pola magnetycznego są liniami zamkniętymi. Jednostką indukcji 
magnetycznej jest N/(A*m)=1T(tesla)
Strumień pola jest
 wielkością skalarną opisująca pole oraz jego 
źródłowość. 
Dipolowy moment magnetyczny 

μ=NIS 

gdzie N-liczba zwojów cewki, I-natężenie prądu płynącego przez 
cewkę,s-pole powierzchni 
Jest to pseudo wektor skierowany do powierzchni pętli. Kierunek 
dipolowego momentu magnetycznego określony jest przez kierunek 
natężenia I, oraz regułę prawej dłoni. 
Przedstaw właściwości siły działającej na ładunek elektryczny 
poruszający się w polu magnetycznym. F>qv (mnoż wek.) B
Jest to iloczyn wektora indukcji B. Siła działająca na ładunek jest 
prostopadła do płaszczyzny v i B.
Zjawisko Halla  polega na tym, że pole magnetyczne odchyla elektrony 
przewodnictwa np. w drucie miedzianym.
Kiedy przewodzący pasek o grubości I w którym płynie prąd o 
natężeniu I, zostanie umieszczony w jednorodnym polu magnetycznym 
o indukcji B to nośnik ładunku e zaczyna się gromadzić na brzegu 
paska wytwarzając poprzeczne napięcie U.
10.Pole magnetyczne przewodnika z prądem
Prawo Biota-Savarta 
prawo to opisuje odwrotną proporcjonalność 
indukcji kwadratu promienia(w postaci skalarnej, w wektorowej jest to 
sześcian promienia) Jest stosowane do obliczania wypadkowej indukcji 
B pola wytworzonego w punkcie P przez prąd o różnych rozkładach.
11.Oddziaływanie dwu przewodników prostoliniowych przez które 
płynie prąd elektryczny. Def. Natężenia prądu elektrycznego. Natężenie 
prądu
- wielkość fizyczna zdefiniowana jako stosunek wartości ładunku 
elektrycznego przpływającego przez wyznaczoną powierzchnię do 
czasu przepływu ładunku 

I=dq/dt [A]

Dwa równoległe przewody w których płynie prąd w tym samym kierunku 
wzajemnie się przecinaja.
12.Prawo Ampere'a dla pola magnetycznego

ni0 to ze wzoru -przenikalność magnetyczna próżni;
dl – niewielki element linii całkowania C ,
I – natężenie prądu objętego krzywą C ,
Prawo to wiąże indukcje magnetyczną wokół przewodnika z 
natężeniem prądu w tym przewodniku zgodnie z powyższym wzorem. 
Całka krzywoliniowa obliczana jest wzdłuż zamkniętego konturu.
14.Indukcja elektromagnetyczna 
a) Definicja strumienia pola magnetycznego
 jest to strumień 
przepływający przez powierzchnię S jest zdefiniowany jako iloczyn 
skalarny wektora indukcji magnetycznej i wektora powierzchni S.
b) Prawo Gaussa dla pola magnetycznego Najprostsza struktura 
magnetyczną jest dipol magnetyczny, nie istnieją zaś monopole 
magnetyczne zgodne z tym prawem wypadkowy strumień magnetyczny 
przez dowolna zamknięta powierzchnie jest równy zero.
c)Zjawisko indukcji elektromagnetycznej i prawa nim rządzące 

I)

W zamkniętym obwodzie znajdującym się w zmiennym 
polu magnetycznym pojawia się siła elektromagnetyczna 
indukcji pola magnetycznego przechodząca przez 
powierzchnie rozpiera na tym obwodzie.

II)

Reguła przekory Lenza 
Prąd indukcyjny nazywany też prądem wtórnym 
wzbudzony w przewodniku pod wpływem zmiennego pola 
magnetycznego, ma zawsze taki kierunek że wytworzone 
wtórne pole magnetyczne przeciwdziała przyczynie czyli 
zmianie pierwotnego pola magnetycznego.

d) Wyjaśnij w jakich warunkach powstają prądy wirowe i jak jest 
tego przyczyna. 
Prądy wirowe indukują się w przewodzącej (np.litowej) płycie, gdy 
usuwa się ja z pola magnetycznego. Dzieje się tak ponieważ elektrony 
przewodnictwa w płycie które tworzą w niej prąd indukowany nie muszą 
się poruszać wzdłuż jednego toru. Elektrony krążą za to w płycie jakby 
wpadły w wir wodny.
15.Samoindukcja(indukcja własna) jest zjawiskiem 
elektromagnetycznym, szczególnym przypadkiem zjawiska indukcji 
elektromagnetycznej. Samoindukcja występuje, gdy siła 
elektromotoryczna wytwarzana jest w tym samym obwodzie, w którym 
płynie prąd powodujący indukcję, powstająca siła elektromotoryczna 
przeciwstawia się zmianom natężenia prądu elektrycznego. 
Indukcyjność obwodu jest równa sile elektromotorycznej samoindukcji 
jaka powstaje w obwodzie przy zmianie natężenia o 1 amper 
występująca w czasie 1 sekundy

Zjawisko samoindukcji 
opisuje wzór:

 - indukowana siła elektromotoryczna w woltach,

L - Indukcyjność cewki lub elementu obwodu elektrycznego,
- natężenie prądu w amperach,

t - czas w sekundach
20. a)Przedstaw podstawowe właściwości fali 
elektromagnetycznej

Promieniowanie elektromagnetyczne rozchodząc się objawia swe 
własności falowe zachowując się jak każda fala, ulegając interferencji, 
dyfrakcji, spełniając prawo odbicia i załamania.

b)Szybkość przepływu energii przenoszonej przez falę 
elektromagnetyczną. 
Szybkość ta, na jednostkową powierzchnię dana 
jest przez wektor Poyntinga S:

S=1/ni0 ExB 

Kierunek S jest prostopadły do kierunku wektorów E i B. 

Uśredniona szybkość przepływu energii nazywa się natężeniem fali.
c)Ciśnienie fali 

background image

Fale elektromagnetyczne mają energie oraz pęd Zatem oświetlając 
jakieś ciało wiweramy na nie ciśnienie, choć jest ono na tyle małe ze 
pomija się je w skali makroskopowej. Ciśnienie promieniowania wyraża 
się dwoma wzorami
Pp=I/c -dla całkowicie absorpcji
Pp=2I/c- dla całkowitego odbicia wstecznego
17.Interpretacja Fali elektromagnetycznych 
Prążki interferencyjne.
Interpretacja to zjawisko powstania nowego przestrzennego rozkładu 
asymptoty fali w wyniku nakładania się superpozycji fal. Trwała 
interpretacja niestepujące gdy fale posiadają korekcje faz i 
częstotliwości.
Prążki interferencyjne powstają w wyniku umieszczania na drodze 
światła dwóch blisko siebie położonych szczelin i obserwacji obrazu 
powstałego na ekranie.
18.Dyfrakcja promieniowania rentgenowskiego (promieni X)
Regularne uszeregowane atomy w krysztale stanowią trójwymiarową 
siatkę dyfrakcyjną dla promieniowania o małych długościach fali, 
takiego jak promieniowanie rentgenowskie (rzędu= 10

-10 

). W celu 

analizy zjawiska dyfrakcji na krysztale atomy można opisywać jako 
uporządkowane w określonych płaszczyznach o charakterystycznej 
odległości między płaszczyznowej d. Maksima dyfrakcyjne (wytworzone 
jako wyniki konstruktywnej interferencji) pojawiają się wtedy, gdy 
kierunek padania fali, określony względem powierzchni tych płaszczyzn 
oraz długość fali promieniowania X spełniają warunek Bragga.
Prawo Bragga – zależność wiążąca geometrię kryształu z długością 
fali padającego promieniowania i kątem, pod którym obserwowane jest 
interferencyjne maksimum.
1. Zasada zachowania ładunku
.Pole elektryczne ładunku punktowego i układu ładunków 
punktowych
a) Prawo Coulomba
b) linie sił pola
c) natężenie
3. Ruch ładunku w jednorodnym polu  
4. Prawo Gaussa dla pola elektrycznego
5. Potencjał pola
6. Dipol elektryczny w jednorodnym polu
 
7Pojemność elektryczna 
 prawo Ohma
 prawo Kirchhoffa
9. Pole magnetyczne 
efekt Halla
10. Pole magnetyczne przednika z prądem 
a) Prawa Biota-Savarta 
11
Oddziaływanie dwu przewodników 
12Prawo Ampere'a dla pola magnetycznego.
14. indukcja elektromagnetyczna
15. Samoindukcja 
16. Fale elektromagnetyczne 
17. Interferencja fali elektromagnetycznej. Prążki interferencyjne 
18
dyfrakcja fali promieniowania X
19
. Szczególna teoria względności 
 -transformacjie Lorentza 
20.Transformacja prędkości 
21.Dynamika relatywistyczna 
22
właściwości fotonu fotoelektrycznego (fotoefektu)
23. Efekt Comptona 
24. Opisz mechanizm powstania promieniowania X

25 .Fale materii 
26
Napisz równanie Schroerdingera 
27
Omów zasadę nieoznaczoności. 
28 .wyprowadź wzór na energię cząstki w nieskończonej studni 
potencjału
 i.
29.Efekt tunelowy 
30.Fizyka jądra atomowego
a) Budowa jądra, defekt masy, izotopy
b) Właściwości sił jądrowych,model,oddziaływania
c) Synteza termojądrowa na słońcu
31.Struktura materii
a) rodziaje oddziałwań elementarnych 
b) Podział cząstek elementarnych 
c) własności kwarków
d) Struktura protonów, neuronów i elektronów
e) rozpady beta jako przemiana kwarkowa