KUBIZM i FUTURYZM 

 

  
le cube  z fr. 

– kostka sześcienna, 

sześcian 
 
1.  czas: 1907 

– 1914  3 fazy: 

prekubistyczna (geometryczna, 
cezannowska), analityczna i syntetyczna 

2.  problematyka: 

- 

przedstawienie bryły i przestrzeni na 

dwuwymiarowej powierzchni płótna 
- 

określenie kolorem owej przestrzeni 

bez uciekania się do tradycyjnie pojętego 
światłocienia i perspektywy 
- ukazanie w obrazie procesu patrzenia 
na rzeczywistość zamiast nieruchomego 
stanowiska i oka artysty wobec 
oglądanego przedmiotu 
- ukazanie prawdy o przedmiocie, jego 
strukturze, istocie 

3.  cechy charakterystyczne 

poszczególnych faz: 
- prekubistyczna: geometryzacja, 
odrzucenie tradycyjnej perspektywy, 
światłocienia 
- analityczna: 

to co wcześniej + 

całkowicie robicie przedmiotu/ postaci, 
symultanizm, z

awężenie gamy barwnej 

do brązów i szarości 
- syntetyczna: 

przywrócenie koloru, nadal 

geometryzacja, ale przedmioty odzyskały 
swój rozpoznawalny kształt  synteza 
na nowych zasadach (przedmiot 
syntetycznym znakiem) 

4.  pojecie symultanizmu: 

- 

jednoczesność czasowo – 

przestrzenna  
- rozbicie przedmiotu dla ukazania 
prawdy o nim samym, o jego strukturze, 
istocie, to jakby równoczesność różnych 
spojrzeń nań w różnym czasie 

5. 

główni przedstawiciele i przykładowe 
dzieła: 
- Pablo Picasso (1881 

– 1973): Panny z 

Awinionu, Fabryka w Horta de Ebro, 
Portret Gertrudy Stein, Guernica 
- Georges Braque (1882 

– 1963): 

Portugalczyk, Martwa natura ze 
skrzypcami, Kobieta z gitarą 
- Juan Gris (1887 

– 1927): Gitara, 

Śniadanie 
 

 
il futuro  

z wł. – przyszłość 

 
1.  czas: 1909 

– 1916 (jednak tak naprawdę 

umiera dopiero w 1944r. wraz ze 
śmiercią Marinettiego  ojciec 
futuryzmu) 

2.  problematyka: 

- 

ukazanie szybkości, ruchu, dynamizmu 

- 

przeciwstawienie się statyczności 

motywu i kompozycji 

3.  cechy charakterystyczne: 

- 

dynamiczny układ kompozycji o silnie 

zaznaczonych mocnych kierunkach 
- 

przedmiot/ postać ukazane w 

gwałtownym ruchu 
- 

ruch ukazany w jego poszczególnych 

fazach 
- symultanizm 
- rozbicie, deformacja, zwielokrotnienie 
formy 
- obraz futurystyczny przypomina 
rozcięte klatki taśmy filmowej nałożone 
na siebie 

4.  pojecie symultanizmu: 

- 

jednoczesność czasowo – ruchowo – 

przestrzenna  
- 

uchwycenie poszczególnych faz ruchu 

na płaszczyźnie czy w bryle rzeźbiarskiej 

5. 

główni przedstawiciele (i przykładowe 
dzieła): 
- Umberto Boccioni (1882 

– 1916): 

Jedyna f

orma ciągłości w przestrzeni, 

Dynamizm cyklisty 
- Gino Severini (1883 

– 1966): Taniec 

Pan Pan w “Monico”, Tancerka w 
niebieskim 
- Giacomo Balla (1871 

– 1958): 

Biegnąca dziewczynka na balkonie, 
Dynamizm psa na smyczy, Szybkość 
samochodu 
- Carlo Carra (1881- 1966): 

Wyjście z 

teatry, Rytm rzeczy 
- Luigi Russolo (1885 

– 1947): 

Dynamizm automobilu, Muzyka 

 

 

 



 

co łączy oba te kierunki?  na pewno rozbicie formy, symultanizm  jednak 
odmienne są ich uwarunkowania 