Wtorek, 9 marca 2010
Do broni!
Strach się bać. Bandyci znaleźli nowe hobby – atakowanie policjantów. To co ma
w razie napaści zrobić zwykły obywatel? Dzwonić na policję? Sytuacja społeczeństwa wobec
bandyterki zaczyna przypominać scenę z filmu „Psy”, w której „Młody”, patrząc na atak
gangsterów, wrzeszczy „Ale ja nie mam broni! Jezu, jest u rusznikarza!”. I chyba tej broni
od „rusznikarza” szybko nie odbierzemy. Lobby przeciwników ucywilizowania dostępu
do niej jest bardzo silne, bo oparte na przeświadczeniu, że Polacy to lud ciemny
i nieodpowiedzialny.
Nóż się w kieszeni otwiera gdy się słyszy argumentację przeciwników uchwalenia
nowej ustawy o broni. Wyróżniają ich dwie cechy. Pierwsza, że nie wiedzą, co krytykują.
Wyobrażają sobie mylnie, że chodzi o „upowszechnienie” dostępu do broni, pod czym
rozumieją taką sytuację, w której każdy kto chce, kupuje sobie spluwę czy giwerę, aby z nią
paradować po ulicy. Drugą zaś cechą jest pogarda – przeświadczenie, że Polacy są narodem
niebezpiecznych idiotów, którzy dostawszy broń, natychmiast w pijanym widzie
się powystrzelają.
No to wyjaśniam. Po pierwsze, nowa ustaw ma jedynie dostosować nasze przepisy
do standardów europejskich, czyli nie ma zliberalizować dostępu, lecz go zracjonalizować.
Bo dzisiaj uzyskanie pozwolenia graniczy z cudem i w praktyce zależy od łaskawości panów
komendantów policji. A ta na pstrym koniu jeździ. To za rządów obecnej ustawy broni palnej
nie otrzymał sędzia sądu krakowskiego, za to równolegle pozwolenie dostał krakowski
przestępca - informator policji, który następnie zastrzelił z tej broni konkubinę i jej nowego
partnera. Projektowana ustawa minimalizuje ryzyko, że broń otrzyma osoba, która
nie powinna jej dostać.
A teraz coś tragikomicznego z tej łączki – otóż są policjanci, którzy chcą poćwiczyć
na strzelnicy z własnej broni i na własny koszt. Im również odmawia się prawa do posiadania
prywatnej broni! W rezultacie funkcjonariusze są zdani na trening z broni służbowej.
A np. w garnizonie warszawskim policjant średnio wystrzeliwuje do tarczy 12 – 24 sztuk
amunicji, czyli tyle, co nic.
Dodam, że zdaniem prof. Mariana Filara, karnisty i eksperta ONZ w dziedzinie
zapobiegania i kontroli przestępczości, prawo do posiadania broni palnej jest obywatelskim
prawem podmiotowym, którego nie można pozbawiać na zasadzie widzimisię państwowego
urzędnika. Dlaczego Polacy mają być zdani na łaskę państwa w możliwości realizacji swoich
praw? Dlaczego normalny, uczciwy obywatel nie może zdać standardowych egzaminów
i uzyskać zezwolenia?
Po drugie, w Polsce liczba jednostek broni (palnej, myśliwskiej, sportowej)
zarejestrowanych na osoby fizyczne już teraz wynosi ponad 300 tysięcy. A jednak przypadki
zabójstw z użyciem broni palnej ograniczają się do ok. 50 rocznie, przy czym zabójstwa
z broni posiadanej legalnie są sporadyczne (i nie jest to polska specyfika, bo np. w USA
dziewięciu na dziesięciu przestępców używających broń ma ją z nielegalnego źródła).
Czy Polacy są rzeczywiście nieobliczalni, skoro mimo takiego arsenału wzajemnie
się nie powystrzelali?
