Seminarium i ćwiczenie nr 11 

(16-20.12.2013) 

 

Podstawy laboratoryjnej diagnostyki schorzeń wirusowych, alergicznych 

i autoimmunologicznych.  

 
I.

 

Zasady  pobierania  i  przesyłania  materiałów  do  badań  wirusologicznych 
i serologicznych 

II.

 

Cechy charakterystyczne diagnostyki wirusologicznej 

III.

 

Klasyczne  metody  izolacji  wirusa.  Metody  identyfikacji  wirusa  w  hodowlach 
komórkowych  i  metody  pozwalajże  na  szybkie  ustalenie  obecności  wirusa 
w badanym materiale 

IV.

 

Metody wykrywania obecności przeciwciał 

V.

 

Cele diagnostyki wirusologicznej 

 

Demonstracje: 

1.

  Klasyczne metody izolacji wirusów i ich namnażania 

a.

 

z zastosowaniem zwierząt laboratoryjnych i zarodków kurzych 

b.

 

z zastosowaniem linii komórkowych: efekt cytopatyczny, liza 

2.

  Metody pozwalające na szybkie ustalenie obecności wirusa w badanym materiale: 

a.

 

mikroskopia elektronowa 

b.

 

odczyn  immunofluorescencji  bezpośredniej  np.  do  wykrywania  antygenów  HSV, 
RSV, wirusów grypy i paragrypy 

c.

 

odczyn  immunoenzymatyczny  do  wykrywania  antygenów  np.  rotawirusów  (IDEIA 
Rotavirus), adenowirusów, astrowirusów 

d.

 

odczyn lateksowy np.: Rotalex, Adenolex  

3.

  Wykrywanie przeciwciał przeciwwirusowych: 

-

  odczyny immunoenzymatyczne umożliwiające wykrywanie swoistych przeciwciał 

w klasach IgM, IgG (wykrywanie przeciwciał przeciw CMV, Parwowirusowi B19) 

-

  odczyn  immunofluorescencji  pośredniej  (PNEUMOSLIDE  –  do  wykrywania 

przeciwciał  klas  IgA,  IgG  i  IgM  przeciw  najczęstszym  patogenom  dróg 
oddechowych) 

-

  test Western blotting 

4.

  Wykrywanie materiału genetycznego wirusów. 

5.

  Ocena wartości diagnostycznej wymienionych metod. 

6.

  Interpretacja wyników badań stosowanych w diagnostyce zakażeń wirusowych, chorób 

alergicznych i autoimmunologicznych.