Błędy Rosji szerzyły się w Kościele Katolickim przed "Drugim" SW 

The Errors of Russia Spread in the Catholic Church Before the "Second" Vatican Council 

Nie popieramy sedewakantyzmu 

SOURCE

 – dr Thomas Droleskey 

 

 

  

 

  

 

Jak wiemy z książki "Anty-apostoł 1025", 
agenci Józefa Stalina 

podjęli 

zdecydowany 

wysiłek w celu infiltracji 

Kościoła Katolickiego w latach 1930. Od 
czego lepiej rozpocząć niż semina-ria i 
uniwersytety? "AA-1025

" podał szczegóły 

w pozostawionych po sobie dziennikach: 
 
"To w tych latach wypuściłem na rynek 
(można by powiedzieć) program, który 
pozwo-

liłby katolikom być akceptowanymi 

przez protestantów… Katolicy oczekiwali 
zbyt wiele od powrotu protestantyzmu na 
łono Matki Kościoła. Był to czas kiedy 
powinni wyzbyć się swojej arogancji. 
Miłosierdzie uczyniło to ich obowiązkiem. 
Kiedy chodzi 

o miłosierdzie, udawałem, 

podśmiewając się, że nic nie może pójść 
źle". 

"Prorokowałem z pewnością siebie, że to powtórzy się w tym samym tonie, tłumienie łaciny, 
księżowskich ozdób, posągów i obrazów, świec i klęczników (żeby nie mogli klękać)… I roz-
począłem też czynna kampanię tłumienia Znaku Krzyża". 
"Prorokowałem też, a był to rok 1940, zniknięcie ołtarzy, zastąpionych przez całkowicie nagi 
stół, także wszystkich krzyży, żeby Chrystusa uważać za człowieka, a nie Boga. Nalegałem 
by Msza była tylko posiłkiem wspólnotowym na który zaprasza się wszystkich, nawet niewie-
rzących.  I  doszedłem  do  następującego  proroctwa:  dla  współczesnego  człowieka  Chrzest 
stał się śmiesznie magiczny. Czy dokonywany przez zanurzenie czy nie, Chrzest należy po-
rzucić na rzecz Religii Dorosłych". 
"Ponadto, wszystko ze

zwolone u protestantów, nawet jeśli w jednej sekcie, musi być zezwo-

lone 

u katolików, tj. ponowne małżeństwo rozwiedzionych, poligamia, antykoncepcja i 

eutanazja"… 
 
Michael  [AA-1025] 

zachęcał  protestantów  do  chodzenia  na  katolicką  Msze  i  przyjmowania 

Komunii. Jest tak dlatego, że "Kiedy katolicy zobaczą protestantów przyjmujących Komunię 

na ich mszach, bez nawrócenia, to nie będą już mieć pewności co do ich starej 'Prawdziwej 
Obecności'.  To  im  się  wyjaśni,  że  ta  Obecność  istnieje  tylko  jeśli  się  w  nią  wierzy.  W  ten 
sposób sami poczują iż są twórcami własnej religii i najbadziej inteligentni z nich będą wie-
dziec jak dochodzić do pożądanych wniosków". 
"

Żeby  bardziej  osłabić  pojęcie  "Prawdziwej  Obecności"  Chrystusa,  należy  usunąć  wszelkie 

decorum.  Nie  ma  już  kosztownych  haftowanych  szat,  nie  ma  muzyki  nazywanej  sakralną, 
zwłaszcza  nie  ma  chórów  gregoriańskich,  a  muzyka  w  stylu  jazzu,  nie  ma  Krzyża,  nie  ma 
klękania,  a  tylko  godne  sztywne  postawy…  Co  wiecej,  wierni  będą  musieli  wyzbyć  się 
zwyczaju  klękania,  będzie  ono  absolutnie  zakazane  przy  przyjmowaniu  Komunii…  Bardzo 
szybko Hostia będzie podawana na rękę żeby wymazać wszelkie pojęcie o świętości". 
"Żeby  zniszczyć  wszelka  świętość  kultu,  ksiądz  będzie  zaproszony  do  odprawienia  całej 
Mszy  w  języku  ojczystym,  a  zwłaszcza  wymawiać  słowa  Poświęcenia  jako  opowiadania, 
którymi są naprawdę. Przede wszystkim nie wolno mu wypowiadać następujących słów: 'To 
jest Moje Ciało, to jest moja Krew', jakby naprawdę przyjmował miejsce po Chrystusie który 
je wypowiedział". 
"Niech każdy odczuje, że ksiądz czyta narrację. Co więcej, nigdy nie będzie sprawy Ofiary, 
czyli  Mszy-

Ofiary,  bezkrwawego odnowienia Ofiary  Krzyża.  Żaden protestant  nie uznaje tej 

formuły. Msza musi być jedynie posiłkiem wspólnoty dla większego dobra ludzkiego brater-
stwa". 
 
O kulcie Maryjnym i kulcie świętych  
"Wtedy pokazywałem wielką energię by zniszczyć kult Maryjny. Bardzo podkreślałem smutek 
jaki  katolicy  i  prawosławni  wywoływali  u  protestantów  trzymając  się  swoich  licznych  nabo-
żeństw  do  Maryi  Dziewicy.  Pokazałem,  że  drodzy  rozdzieleni  bracia  byli  bardziej  logiczni  i 
mądrzejści. To ludzkie stworzenie o którym niemal nic nie wiemy, staje się, w naszym Koś-
ciele, w jakiś sposób, potężniejsza od Boga (albo przynajmniej bardziej delikatna)… Podkre-
ślałem  to,  że  wielu  protestantów  uważa,  że  Maryja  miała  inne  dzieci  po  Jezusie…  Ludzkie 
dziwactwo jest nieograniczone.Wszystko to wzmacnia moje przekonanie, że żeby negować 
dziewictwo Maryi jest n

ajbezpieczniejszym sposobem przekształcenia chrześcijan w uczniów 

człowieka, który w ogóle nie byłby Bogiem. Kto nie widzi jak użyteczne jest zabicie Jezusa z 
Nazaretu przed zabiciem Boga?" 
"Później dosadne stłumienie kultu świętych.  Święci muszą zniknąć przed Bogiem, mimo że 
łatwiej jest zabić Boga niż Jego świętych… Potem przejdziemy do tłumienia Osądu, Nieba, 
Czyśćca  i  Piekła.  To  wszystko  jest  bardzo  łatwe…  Wielu  jest  przychylnych  by  uważać,  że 
Dobroć  Boga  przekracza  wszelkie  zbrodnie.  Wszystko  co  mamy  zrobić  to  nalegać  na  tę 
Dobroć. Bóg którego nikt się nie boi, szybko staje się Bogiem o którym nikt nie mysli. Taki cel 
mamy osiągnąć".  
"Takie jest kompendium rozkazów 

jakie wysłałem na świat". (Jak jest w Wyznaniach komuni-

stycznego agenta o próbie zniszczenia Kościoła Katolickiego / 

The Confessions of a 

Communist Agent On The Attempt to Destroy the Catholic Church

.) 

 

C

hoć było tam wielu prostych, zwykłych modernistów  w erze przed II SW, którzy, mimo że 

musieli  składać  Przysięgę  Przeciwko  Modernizmowi,  próbowali  realizować  taki  własny 
program,  świadectwo  pokazane  w  "AA-1025"  daje  dość  dokładny  opis  tego  co  miało 
wydarzyć  się  na  "Drugim"  Soborze  Watykańskim  i  w  jego  następstwie  w  "magisterium" 
soborowych "papieży". Papież Pius XII, tak zajęty II wojną światową i późniejszą odbudową 
zniszczonego  Kościoła  Katolickiego  po  niej  w  Europie,  troszczył  się  też  pojawieniem  się 
zimnej  wojny,  pozwolił  by  to wszystko wydarzyło  się nawet kiedy  pokazano  mu  dowody  na 
związki  Monsignora  Giovanni  Battista  Enrico  Antonio  Maria  Montini  z  agentami  Związku 
Socjalistycznych Republik Radzieckich: 
Starszy  wiekiem  dżentelman  z  Paryża  który  pracował  jako  oficjalny  tłumacz  dla  wysokiego 
szczebla  duchownych  w  Watykanie  na  początku  lat  1950,  powiedział  mi,  że  sowieci 
szantażowali  Montini  żeby  ujawnił  nazwiska  księży  których  Watykan  potajemnie  wysłał  za 
żelazną  kurtynę  do  posługi  dla  katolików  w  Związku  Sowieckim  w  czasie  zimnej  wojny. 

Sowiecka  tajna  policja  była  gotowa  zaraz  po  przekroczeniu  przez  tych  księży  radzieckiej 
granicy, i księży infiltratorów albo rozstrzeliwano albo wysyłano do gułagu. 

 

Stopnia do którego poddawano szantażowi papieża Pawła Chorego przez wrogów Kościoła 
prawdopodobnie nigdy nie poznamy. Może być tak, że  jeśli chodzi o komunistów i socjalis-
tów, szantaż był zupełnie niepotrzebny, biorąc pod uwagę fascynację i sympatię Montiniego 
od  kołyski  do  grobu  do  lewicy.  Z  drugiej  strony  włoscy  masoni,  MI6,  OSS  i  później  CIA  i 
mafia 

prawdopodobnie wykorzystywały szantaż i wymuszenia wobec Montiniego począwszy 

od jego wczesnej kariery jako niskiego stopnia dyplomaty, później jako arcybiskupa Medio-
lanu i w końcu jako papieża Pawła VI. (Randy Engel, Rytuał sodomii / The Rite of Sodomy, 
s.1156.)  
 
Co zrobił papież Pius XII po wykryciu zdrady Montiniego? 
Mianował go na arcybiskupa Mediolanu, głównego miasta przemysłowego Włoch i wylęgarni 
komunizmu. To miała być rzekomo "degradacja" Montiniego. 
Ale jedną z pierwszych rzeczy którą zrobił Montini była promocja Giovanni Battista Enrico 
Antonio Maria Montini/Pa

wła Chorego do Kolegium Kardynalskiego.  

Kto mianował Roncallego na kardynała? 
Zgadłeś. 
Papież Pius XII, Anielski Pasterz [Pastor Angelicus].  
Takie są tajemnice nieprawości. 
 
Odpowiedniki "AA-

1025" były na zachodnich uniwersytetach i w szkołach zawodowych cze- 

kający by wspiąć się w górę żeby zatruwać umysły młodych i kształtować prawdziwy "nowy 
porządek świata", który dał nam takich jak ci którzy szkolili Baracka Husseina Obamę / Barry 
Soetoro 

i jego kliki treserów, zwłaszcza Valerie Jarrett. Że "media głównego nurtu" składają 

się głównie z duchów spokrewnionych z naszym panującym cesarzem i jego ropu-chami nie 
jest przypadkiem, ani nie jest przypadkiem, że między 2 / 5 i połową Amerykanów w wieku 
wyborczym  przepojona  jest  jakimiś  skłonnościami,  chocby  źle  zdefiniowanymi  i 
embrionalnymi,  w  kierunku  fałszywego  przeciwieństwa  'naturalizmu".  Szeregi  biur  kancela-
ryjnych  i  urzędów  administracyjnych  tzw.  Amerykańskiej  Konferencji  Katolickich  Biskupów  
pełne  są  flisaków  o  tak  pokrewnych  duszach,  które,  oczywiście,  można  znaleźć  też  na 
soborowych uniwersytetach i w seminariach i w szkołach i programach "edukacji religijnej", 
które sa pełne różnych pochodnych błędów Rosji. 

To nie wydarzyło się z dnia na dzień. Rzeczywiście, jak napisałem w  Pamiętajmy, Królowa 
Różańca Świetego nie działa sama / 

Remember, the Queen of the Most Holy Rosary Does 

Not Act On Her Own

], 

błędy Rosji nie zaczęły się od bolszewizmu. One zaczęły się od błę-

dów Focjusza, czyli prawosławia, obalenia Kościoła by zrobić zeń sługę świeckiego państwa, 
odrzucenia prymatu papieża i wielu innych doktryn zawartych w Doktrynie Wiary, co dopro-
wadziło 500 lat później do rewolucji Martina Lutra przeciwko Kościołowi Katolickiemu, która 
rozpuściła po świecie siły piekła. Ironiczną częścią tego co wymyślił Luter, jest to, że uwol-
nione przez niego siły piekła nieświadomie dały  impuls do naturalizmu jaki zaczął się poja-
wiać  na  pewnych  etapach  Oświecenia,  które  wykorzystywane  są  dziś  przez  diabła  w  nisz-
czeniu wszystkich fałszywych religii, łącznie z jego własną, i tej soborowego kościoła, z którą 
chciał  się "pojednać",  żeby  pojawił  się  sam  antychryst.  Nawet  judeomasoneria  i    marksizm 
ustąpią z kolei antychrystowi, który miał dużo pomocy na "Drugim" Soborze Watykańskim i 
ma wielką pomoc później od "magisterium" sfałszowanego kościoła konsyliaryzmu. 

Negocjacje ze złem 

Sfałszowany kościół koncyliaryzmu nie marnował czasu na przekształcenie polityki nieudanej 
dyplomacji w jawną kapitulację wobec sił sowieckiego komunizmu. 
 

Angelo  Roncalli  /  Jan  XXIII, 

od  dawna  przyjaciel  włoskich  komunistów  i  socjalistów  przy 

asyście innego przyjaciela komunistów i socjalistów, arcybiskupa Mediolanu, wspomnianego  
Giovanni Montini, 

zgodził się zamienić całkowite milczenie o złu komunizmu na "Drugim" SW 

na  obecność  "obserwatorów"  z  rosyjskiej  Cerkwi:  W  przygotowaniach  do  soboru,  katoliccy 
biskupi na świecie zostali zbadani metodą pocztową przez Urząd Sekretariatu by poznac ich 
opinie o tematach do rozważenia na soborze. Na szczycie listy znalazł się komunizm. 

 

Ale,  jak  wykazałem  w  poprzednim  rozdziale,  z  inicjatywy  kard.  Montiniego,  dwa  miesiące 
przed  otwarciem  soboru,  papież  Jan  XXIII  aprobował  podpisanie  Porozumienia  w  Metz  z 
moskiewskimi  oficjelami,  zgodnie  z  którym  sowieci  pozwolą  dwu  przedstawicielom  z 
rosyjskiej  Cerkwi  uczestniczyć  w  soborze  w  zamian  za  absolutne  i  całkowite  milczenie  na 
soborze w kwestii komuunizmu / marksizmu. 

 

Z  wyjątkiem  kard.  Montiniego,  który  poinstruował  papieża  Jana  by  wszedł  w  negocjacje  z 
sowietami,  kard.  Eugene  Tisseranta, 

który  podpisał  Porozumienie,  bpa  Jana  Willebrandsa, 

który nawiązał finałowe kontakty z przedstawicielami rosyjskiej Cerkwi, Ojcowie Kościoła na 
soborze  nie  wiedzieli  o  istnieniu  i  charakterze  Porozumienia  z  Metz,  i  przerażającej 
zdradzie jaką on reprezentował. (Mrs. Randy Engel, Rytuał sodomii / The Rite of Sodomy, 
s. 1135-1136) 

 

Dlaczego ostatni  Sobór Ekumeniczny  nie otępił  komunizmu?  Odpowiedź  daje  podpisane w 
Metz tajne porozumienie. 
 
Przechodzący obok klasztoru Małych Sióstr / Little Sisters of the Poor w Borny  – na przed-
mieściu francuskiego miasta Metz – nigdy sobie nie wyobrażają, że coś o transcendentalnym 
znaczeniu  wydarzyło się  w  rezydencji  ks.  Lagarde, kapelana klasztoru. W holu tej religijnej 
rezydencji w sierpniu 1962 

– dwa miesiące przed inauguracją II SW – odbyło się tajne spot-

kanie o największym znaczeniu między dwu wysokiego szczebla osobistościami. 
 
Jednym dygnitarzem był kard. z Kurii, Eugène Tisserant, reprezentujący papieża Jana XXIII; 
drugim  był  metropolita  Nikodim,  który  wypowiadał  się  w  imieniu  rosyjskiej  schizmatycznej 
Cerkwi. 

 

To  spotkanie  miało  konsekwencje,  które  zmieniły  kierunek  soboru,  który  już  był  gotowy  do 
otwarcia

. W istocie, spotkanie w Metz określiło zmianę w trajektorii samej historii Kościoła w 

XX wieku. 
 
Co to za sprawa miała tak wielkie znaczenie, że rozwiązano ją na tym spotkaniu? Opierając 
się na dokumentach jakie znamy dzisiaj, tam ustalono, że komunizm nie zostanie potępiony 
przez II SW. W 1962 Watykan i schizma tyczna rosyjska Cerkiew doszła do porozumienia. 
Zgodnie  z  nim,  rosyjski  "Kościół  Prawosławny"  zgodził  się  wysłać  obserwatorów  na  II  SW 
pod warunkiem, że nie dokona się na nim żadnego potępienia komunizmu. [1] 

 

[1] Ulysses Floridi, Moskwa i Watykan / Moscou et le Vatican, Paris: France-

Empire, Paryż, 1979, ps 

147-48; Romano Amerio, Iota Unum, K.C., MO: Sarto House, 1996, ps 75-76; Ricardo de la  Cierva, 
Oscura rebelion en la Iglesia, Barcelona: Plaza & Janes, 1987, s. 580-81.  

 

A 

dlaczego konsekwencje takiego porozumienia były tak dalekosiężne i ważne? 

 
Bo w XX wieku głównym wrogiem Kościoła Katolickiego był komunizm. Jako taki, do II SW 
był potępiany wiele razy przez Magisterium. Ponadto, na początku lat 1960 nowe potępienie 
byłoby dość szkodliwe, bo komunizm przechodził przez poważny kryzys, zarówno wewnętrz-
ny jak i zewnętrzny. Z jednej strony tracił wiarygodność w ZSRR, bo ludzie stawali się coraz 
bardziej niezadowoleni z przerażających rezultatów administracyjnych 45 lat komunistycznej 
demagogii. Z drugiej strony poza ZSRR komunizm nie mógł przekonac robotników i ubogich 

wolnych  krajów  do  przyjęcia  jego  sztandaru.  Faktycznie  do  tego  czasu  nigdy  nie  wygrał  w 
wolnych  wyborach.  Dlatego  liderzy  międzynarodowego  komunizmu  postanowili  iż  nadszedł 
czas  by  rozpocząć  zmieniać  wygląd  reżimu  żeby  zachować  posiadaną  władzę  i  ekspery-
mentować z nowymi metodami podboju. Dlatego w latach 1960 prezydent Nikita Chruszczow 
nagle zaczął się uśmiechać i mówić o dialogu. [2] 
 

[2] Plinio Correa de Oliveira, 

Niezauważony przeładunek ideologiczny i dialog / Unperceived Ideolo-

gical Transshipment and Dialogue, New York: Crusade for a Christian Civilization, 1982, s. 8-15.  

 

T

o byłby szczególnie nieodpowiedni moment dla papieża czy soboru by wydać formalne 

potępienie, co mogłoby albo poważnie zaszkodzić albo prawdopodobnie zniszczyć nawet 
komu

nistyczny reżim.  

 

Pół tajny akt 

     

 

Mówiąc  o  wolności  na  II  SW  by  zajmować  się  różnymi  tematami,  prof.  Romano  Amerio 
ujawnił pewne wczesniej niepublikowane fakty. "Ważnym i pół tajnym punktem który powinno 
się zauważyć" – stwierdził – "jest ograniczenie wolności soboru na które zgodził się Jan XXIII 
kilka miesięcy wcześniej, w zawarciu porozumienia z Cerkwią, dzięki któremu patriarchat w 
Moskwie  zaakceptował  papieskie  zaproszenie  o  wysłanie  obserwatorów  na  sobór,  kiedy 
papież ze swojej strony gwarantował iż sobór wstrzyma się od potępienia komunizmu.  

 

Negocjacje odbyły się w Metz w sierpniu 1962, i wszystkie szczegóły co do czasu i miejsca 
podał  na  konferencji    Mgr.  Paul  Joseph  Schmitt,  biskup  tej  diecezji  [dziennik Le  Lorrain, 
2/9/63]. Negocjacje zakończyły się porozumieniem podpisanym przez metropolitę  Nikodima 
za  Cerkiew  i  kard.  Tisserant, 

dziekana  Świetego  Kolegium  Kardynałów,  za  Stolicę 

Apostolską. 
 
"Informację  o  porozumieniu  podał  France  Nouvelle,  główny  biuletyn  francuskiej  partii 
komunistycznej  w  numerze  z  16-

22.01.1963,  w  tej  wersji:  'Ponieważ  światowy  system 

komunistyczny  pokazuje  swoją  wyższość  w  sposób  niekwestionowany,  i  jest  silny  dzięki 
poparciu  wielu  setek  milionów  ludzi,  Kościoła  nie  może  już  zadowalać  brutalny 
antykomunizm. Jako część jego dialoguz rozyjską Cerkwią, nawet obiecał iż na soborze nie 
będzie  żadnego  bezpośredniego  ataku  na  system  komunistyczny'.  Po  stronie  katolickiej, 
dziennik  La  Croix z  15.02.1963 

opublikował  informację  o  porozumieniu,  kończąc:  'W 

rezultacie  tej  rozmowy,  Msgr.  Nikodim 

zgodził się, że ktoś powinien udać się do Moskwy  z 

zaproszeniem, pod warunkiem, że zagwarantuje się apolityczną postawę soboru'. 
 
"Warunek  Moskwy,  a  mianowicie  że  sobór  nie  powinien  mówić  nic  o  komunizmie,  nie  był 
za

tem tajny, ale odosobniona jego publikacja nie sprawiła wrażenia na ogólnej opinii, bo nie 

podjęła tego prasa w ogóle i nie była w obiegu, albo z powodu apatycznej i nieczułej postawy 
wobec komunizmu powszechnej w kręgach duchownych, albo dlatego, że papież postanowił 
narzucić  milczenie  w  tej  sprawie.  Niemniej  jednak,  porozumienie  miało  potężny  choć 
milczący  wpływ  na  przebieg  soboru,  kiedy  prośby  o  wznowienie  potępienia  komunizmu 
odrzucono żeby przestrzegać to porozumienie, nie wypowiadania się o nim". [3] 
 

[3] Romano Amerio, Iota Unum, s. 65-66.  

 

A  zatem  sobór,  który  wydał  oświadczenia  o  kapitalizmie  i  kolonializmie,  nie  powiedział  nic 
konkretnego o największym złu wieku, komunizmie. Kiedy watykańscy prałaci uśmiechali się 
do  rosyjskich  schizmatyckich  przedstawicieli,  wielu  biskupów  było  w  więzieniu  i  niezliczeni 
wierni  byli  albo  prześladowani,  albo  wpędzeni  w  podziemie  za  wierność  Świętemu 
Kościołowi Katolickiemu.  
 

Negocjacje Kreml

–Watykan  

 

Tę  ważną  informację  o  negocjacjach  Kreml-Watykan  potwierdził  artykuł  'Tajmenica  paktu 
Rzym-Moskwa'  /    The  mystery  of  the  Rome-Moscow  pact    opubli

kowany  w  październiku 

1989 30 Dias, 

który cytuje oświadczenia biskupa Metzu, Paul Joseph Schmitt. W wywiadzie 

z 9.02.1963 dla dziennika Republicain Lorrain

, Mgr. Schmitt powiedział:  

 
"

W naszym regionie odbyło się "tajne" spotkanie kard. Tisseranta z abp Nikodemem. Dokład-

nym  miejscem  była  rezydencja  ks.  Lagarde,  kapelana  Małych  Sióstr  Ubogich  w  Borny  (na 
przedmieściu Metz). Tu po raz pierwszy wspomniano o przybyciu prałatów rosyjskiej Cerkwi. 
Po tym spotkaniu ustal

ono warunki obecności obserwatorów Cerkwi, zrobił to kard. 

Willebrands, a

systent kard. Bea. Abp Nikodem zgodził się, że powinno się wysłać oficjalne 

zaproszenie do Moskwy, z gwarancją o apolitycznym charakterze soboru". [4] 

 

[4] 30 Dias

, październik 1988, s. 55-56. 

 

To samo źródło opublikowało transkrypcję listu bpa Georgesa Roches o Pakcie z Metz: "To 
porozumienie  negocjowano  między  Kremlem  i  Watykanem  na  najwyższym  szczeblu…  Ale 
mogę zapewnić…  że decyzję zaproszenia obserwatorów  z  rosyjskiej  Cerkwi  na II  SW oso-
biście  podjął  Jego  Świątobliwość  Jan  XXIII  z  zachętą  kard.  Montiniego,  który  był  doradcą 
patriarchy Wenecji kiedy temn był arcybiskupem Mediolanu…Kard. Tisserant dostał formalny 
nakaz negocjowania porozumienia i zagwarantowania iż będzie przestrzegane na soborze". 
[5] 

 

[5] Ibid. s. 57 

 

W wydanej jakiś czas potem książce, niemiecki teolog ks. Bernard Häring – który był sekre-
tarzem-koordynatorem  na  soborze  w  redakcji  Gaudium  et  Spes 

–  ujawnił  głębszy  powód 

'zaszufladkowania'  petycji,  którą  podpisało  wieu  Ojców  Soboru    prosząc  Pawła  Chorego  i 
sobór  o  poważne  potepienie  komunizmu"  –  oświadczył  ks.  Häring  –  "Msgr.  Glorieux  ….  i 
mnie obwiniano jako kozły  ofiarne.  Nie mam  powodu by  zaprzeczać,  że  zrobiłem  wszystko 
co możliwe żeby uniknąć tego potępienia, które brzmiało wyraźnie jak polityczne potępienie. 
Wiedziałem,  że  Jan  XXIII  obiecał  moskiewskim  władzom,  że  sobór  nie  potepi  komunizmu 
żeby zapewnić uczestnictwo obserwatorów z rosyjskiej Cerkwi". [6]… 
 
1. Katolic

ka doktryna zawsze wyraźnie potępiała komunizm. Możliwe byłoby, gdyby było 

konieczne, wydać małą książeczkę składającą się wyłącznie z antykomunistycznych doku-
mentów papieskich.   
 
2. 

Dlatego naturalne byłoby, żeby II SW, który zebrał się w Rzymie 1962-1965, potwierdził te 

potepienia  wobec  na

jwiększego  wroga  Kościoła  i  cywilizacji  chrześcijańskiej  w  XX  wieku.  

 
3.  Ponadto,  213  kardyna

łów,  arcybiskupów  i  biskupów  zabiegało  o  to,  żeby  Paweł  Chory 

zmusił  sobór  do  takiego  potępienia.  Później,  435  Ojców  Soborowych  powtórzyło  tę  samą 
prośbę.  Dwie  petycje  dostarczono  w  ustalonych  terminach  czasowych  przez  Międzynaro-
dowe  wytyczne 

soboru.  Niemniej  jednak,  niewytłumaczalnie,  żadnej  petycji  nie  poddano 

debacie. Pierwszej nie wzięto pod uwagę. Co do drugiej, po zakończeniu soboru, mówiono, 
że ją "zgubił" Mgr. Achille Glorieux, sekretarz komisji, w której złożono by tę prośbę. 

 

4. 

Sobór  zakończył  się  bez  żadnej  wyraźnej  krytyki  komunizmu.  Dlaczego  nie  było  tej 

krytyki? Sprawa wydawała się być okryta enigmatyczną mgłą. Dopiero później pojawiły się te 
ważne fakty. Celem mojego artykułu jest zebranie i przedstawienie informacji z kilku różnych 
źródeł do przemyślenia przez czytelnika. Jak można wytłumaczyć czyny katolickich prałatów, 

którzy zainspirowali, nakazali , przestrzegali i podtrzymali decyzje Paktu z Me

tz? Odpowiedź 

zostawiam czytelnikowi. 

 

Giovanni Montini / Pa

weł Chory angażował się w politykę kapitulacji wobec komunizmu zna-

ną  jako  Ostpolitik,  zgodnie  z  którą  na  "biskupów"  w  krajach  komunistycznych  za  żelazną 
kurtyną mianował ludzi którzy byli przyjaźni, jeśli nie agentami władz komunistycznych w tych 
krajach. 

Ci  "biskupi"  mieli  przewrotny  "mandat  apostolski",  biorąc  pod  uwagę  sub  secreto 

Mont

iniego:  nigdy  nie  krytykować  komunizmu  ani  komunistycznych  urzędników.  Inaczej 

mówiąc,  być  dobrymi  sługusami  dla  różnych  "ludowych"  i  "demokratycznych"  republik  w 
zamian promowania fałszywej "ewangelii" koncyliaryzmu. 

 

To  był  też  Montini  /  Paweł  Chory,  który  zdradził  odważnego  kard.  Jozsefa  Mindszenty, 
prymasa Węgier  i  arcybiskupa  Budapesztu,  kiedy  ten,  po  schronieniu  się  w  Amerykańskiej 
Ambasadzie  w  Budapeszcie  przez  dekadę  po  węgierskiej  rewolucji  w  październiku  1956, 
został zmuszony do opuszczenia budynku tej Ambasady w wyniku presji Watykanu, i wtedy, 
po tym kiedy Montini / Paweł Chory powiedział mu, że dalej był arcybiskupem Budapesztu, 
skorumpowany teologicznie, liturgicznie i moralnie Montini zadeklarował iż tron prymasa był 
wolny. 
 
Ten  scenariusz  opisuje  sedeplenista  dr  Steve  O'Brien  w  recenzji  dwu  filmów  o  życiu  kard. 
Jozsefa Mindszenty: 
 
Więzień  /  The  Prisoner,  jak  to  się  stało,  został  zakończony  zbyt  szybko,  bo  historia 
Midszenty,  która  wydawała  się  być  fini,  jeszcze  się  nie  rozpoczęła.W  1956  zmarł  Stalin  i 
niezwykły hałas zaczął robić Chruszczew. W październiku Węgrzy się zbuntowali. Midszenty 
nie  miał  pojęcia  co  działo  się  na  ulicach,  straznicy  powiedzieli  mu,  że  tłum  na  zewnątrz 
więzienia  wołał  o jego krew.  Kilka dni  później  został  zwolniony  i  faktycznie pojawił  się tłum 
mieszkańców.  Ale zamiast go rozdzierać na strzępy złapali i wyzwolili bohatera by całować 
jego  szaty.  Kiedy  wrócił  do  Budapesztu  obaleni  Czerwoni  trzęśli  się  z  powodu  tego  ni 
dającego się zakopać ducha, ale w przesłaniu radiowym radził przeciwko zemście. Sowieci 
nie  byli  tak  wybaczający,  i  czołgi  wjechały  by  zmiażdżyć  ten  nieprzyjemny  incydent. 
Oznaczony  człowiek,  Midszenty  szukał  azylu  w  amerykańskiej  ambasadzie  jako  ostatnia 
deska  ratunku.  Teraz  rozpoczął  się  drugi  długi  czyściec.  Pius  wielokrotnie  wypowiadał  się 
przeciwko temu najnowszemu przykładowi sowieckiego terroru, ale Zachód, nierozważny ze 
swoją retoryką wyzwolenia, był głuchy. 
 
Kiedy pokazano 

Więźnia, Kościół dalej był nieugiętym wrogiem komunizmu. Słaby Pius stał 

jak  Kolos  przeciwko  zarówno  lewicowemu  jak  i  prawicowemu  totalitaryzmowi.  Kiedy 
Piusopuścił ten świat, w Watykanie powstała moralna pustka, której nigdy nie zapełniono. Na 
początku lat 1960 zachodnie rządy jak i papieże Novus Ordo zdecydowali, że kompromis z 
komunistami  był  lepszy  niż  archaiczne  poglądy  Piusa  i  Midszenty.  Jan  XXIII  i  następca 
Paweł  Chory  cieszyli  się  z  wpuszczenia  świeżego  powietrza  do  Kościoła,  i  że  fetor 
uwzględniał współpracę z Czerwonymi. 
 
Nowa Ostpolitik, 

kierowana przez sekretarza stanu Pawła - Agostino Casaroli, nie mia-

ła miejsca dla chrześcijańskich wojowników rodzaju  Mindszenty. Pozycja węgierskie-
go rządu została wzmocniona kiedy  Casaroli wszedł w negocjacje ze strasznym reżi-
mem  Janosa  Kadara. 

Kiedy  topniała  już  zimna  wojna,  Mindszenty  poddano  zamraża-

niu. 

Amerykański rząd dał do rozumienia, że już nie był mile widziany w ambasadzie. 

Jeszcze  gorzej,  Paweł  wysłał  funkcjonariusza  żeby  przekonał    Mindszenty  do  opusz-
czenia  budynku,  ale  dopiero  po  podpisaniu  dokumentu  pełnego  warunków,  które 
preferowały Czerwonych, i zasadniczo by obwiniał siebie za swój los. Spowiedź jakiej 
komuniści nie mogli wymusić na nim torturami, wymusił na nim papież! 

 

Wypędzony z ojczystej ziemi wbrew woli, Midszenty odprawił Mszę w Rzymie z Pawłem 23 
października 1971. Papież powiedział mu: "Jesteś i pozostajesz arcybiskupem  Esztergom i 
prymasem  Wegier".  Był  to  pocałunek  Judasza.  Dwa  lata  później  Mindszenty  podróżował, 
żywy  testament  prawdy,  człowiek  którego  chłostano,  poniżano,  więziono  i  w  końcu  wypę-
dzono  dla  dobra  Kościoła.  Jesienią  1973,  kiedy  przygotowywał  się  do  wydania  swoich 
Wspomnień, ujawniających światu całą historię, doznał ostatecznej zdrady. Paweł, obawiając 
się  iż  prawda  utrudniłaby  nowy  duch  koegzystencji  z  marksistami,  "poprosił"  Midszenty  by 
zrezygnował  z  urzędu.  Kiedy  Midszenty  odmówił,  Paweł  ogłosił  jego  stanowisko  wolnym, 
wręczając komunistom miażdżące zwycięstwo. 

 

Jeśli historia Midszenty jest o powstaniu i upadku oporu Zachodu wobec komunizmu, jest też 
kroniką  samo  wykastrowania  się  Kościoła. W  latach  1050  człowieka  takiego  jak  Midszenty 
pokazywałoby się jako bohatera zachodniej kultury, mimo że historia amerykańska i angiel-
ska jest pełna nienawiści do Kościoła. Kiedy nastrój polityczny zmienił się na ten koegzysten-
cji  i  detente

,  a  nie  ograniczania,  Midszenty  stał  się  albatrosem  dla  dyplomatów,  i  dlatego 

Piłaci  i  rząd  rozpaczliwie  chcieli  od  niego  umyć  ręce.  Dalej,  od  polityków  nie  oczekuje  się 
działać  zgodnie  z  zasadami,  i  dlatego rola  Kościoła  w  agonii  Midszenty  zasługuje  na  dużo 
większe potępienie. 
 
Ponieważ  filmy,  na  dobre  czy  złe,  mają  dominujący  wpływ  na  amerykańską  kulturę,  może 
powazny  film  opowiadający  całą  historię  Midszenty  mógłby  mieć  jakiś  wpływ  na  ospałych 
katolików na Zachodzie. Winien zdrady / Guilty of Treason i 

Więzień są produktami tamtych 

czasów.  Zaktualizowany  film  pokazujący  prałata  przez  uchodźstwo  w  ambasadzie  i  jego 
żałosny  koniec  byłby  dramatem  ściskającym  serce.  Ale  wiedząc  to  co  wiemy  teraz, 
komuniści,  nikczemni  jakimi  są,  nie  byliby  głównymi  łotrami.  (Zastrzelenie  kardynała:  film  i 
zdrada w przypadku Midszenty / 

Shooting the Cardinal: Film and Betrayal in the Mindszenty 

Case

). 

 
Jak  wiemy,  Joseph  Ratzinger  /  Benedykt  XVI   kontynu

ował  ten  program  kiedy  zdradził 

podziemnych  katolików  w  Czerwonych  Chinach (zobacz  Armia  Czerwona  w  Watykanie  /  
 

Red  Army  Inside  The  Vatican

).  Jorge  Mario  Bergoglio  bierze  to  wszys

tko  na  następny 

poziom  ściskając  się  z  kiomunistycznymmi  mordercami  jak  Fidel  i  Raul  Castro  (zobacz 
Szacunek i troska o Fidela Castro? /  

"Respect and Consideration" for Fidel Castro?

). 

 

Nie może być miejsca dla poświęcenia Rosji ze wszystkimi biskupami świata, bo ci którzy są 
zanurzeni  w błędach Rosji, które są tylko bliźniaczymi, powiązanymi błędami modernizmu i 
postępu. Cudowne poświęcenia? Umysły racjonalistów nie mogą uznać cudownego. Umysły 
agnostyków muszą próbowac "wyjaśniać" wszystko i odrzucać cudowne jako nieco większe 
"wewnetrzne  sentymenty",  co  jest  dokładnie  metodą  którą  teraz  emerytowany  Joseph 
Ratzinger / Benedykt XVI 

zwykł wyrażać, mimo że w jego typowo niejasny sposób, niewiarę 

w  prawdziwe,  fizyczne  objawienia  Matki  Bożej  w  Cova  da  Iria  w  Fatimie,  Portugalia,  95  lat 
temu. 

 

Realizacja jego modernistycznego dzieła w samej Portugalii 

 
W 2011 Joseph Ratzinger / Benedykt XVI 

nazwał się "racjonalistą", czyli osobą która uważa, 

że  konieczne  jest  zrozumienie  rzeczy  samemu    w  świetle  rzekomych  nowych  prawd,  jakie 
człowiek napotyka kiedy "postęp" z biegiem czasu prowadzi go do nowszych wersji siebie  i 
otaczającego go świata. Racjonalizm jest istotą rewolucji protestanckiej, bo była tylko logicz-
na dla ludzi którzy odrzucili autorytet nauczania prawdziwego Kościoła, który nasz Zbawiciel i 
Pan Jezus Chrystus ustanowił na skale Piotra, papieża, żeby zaufać własnym "zdolnościom" 
interpretowania Pisma Świętego tłumacząc je od nowa z własną "spostrzegawczością". 
 
 

Rationalism is, of course, at the very foundation of the so-called "Age of Reason" or 
"Enlightenment" that spawned so many variations of what are, when all of the complexities 
and intricacies are stripped away, the same naturalist theme: that God, if He exists at all, has 
revealed nothing definitively binding upon all men at all times and that it is therefore 
necessary for men to "rethink" basic presuppositions in order to "discover" the meaning of life 
and ways of improving man's lot here on earth. 
Modernism has its proximate antecedent roots in the rationalism of the Protestant Revolution, 
replete with all of its own complex variations that mutations, and the rationalism of the 
"Enlightenment" that led to reign of the "rights of man" in the place of the the rights of the 
Social Reign of Christ the King. 
Although not described by Pope Pius IX as Modernism, the rationalism he condemned in his 
first encyclical letter, Qui Pluribus, November 9, 1846, is one of the essential building-blocks 
of Modernism as defined, analyzed and condemned by Pope Saint Pius X in Pascendi 
Dominici Gregis, September 8, 1907:  
5. In order to easily mislead the people into making errors, deceiving particularly the 
imprudent and the inexperienced, they pretend that they alone know the ways to prosperity. 
They claim for themselves without hesitation the name of "philosophers." They feel as if 
philosophy, which is wholly concerned with the search for truth in nature, ought to reject 
those truths which God Himself, the supreme and merciful creator of nature, has deigned to 
make plain to men as a special gift. With these truths, mankind can gain true happiness and 
salvation. So, by means of an obviously ridiculous and extremely specious kind of 
argumentation, these enemies never stop invoking the power and excellence of human 
reason; they raise it up against the most holy faith of Christ, and they blather with great 
foolhardiness that this faith is opposed to human reason. 
6. Without doubt, nothing more insane than such a doctrine, nothing more impious or more 
opposed to reason itself could be devised. For although faith is above reason, no real 
disagreement or opposition can ever be found between them; this is because both of them 
come from the same greatest source of unchanging and eternal truth, God. They give such 
reciprocal help to each other that true reason shows, maintains and protects the truth of 
the faith, while faith frees reason from all errors and wondrously enlightens, strengthens 
and perfects reason with the knowledge of divine matters. 
7. It is with no less deceit, venerable brothers, that other enemies of divine revelation, 
with reckless and sacrilegious effrontery, want to import the doctrine of human progress 
into the Catholic religion. They extol it with the highest praise, as if religion itself were 
not of God but the work of men, or a philosophical discovery which can be perfected by 
human means. The charge which Tertullian justly made against the philosophers of his 
own time "who brought forward a Stoic and a Platonic and a Dialectical 
Christianity"[2] can very aptly apply to those men who rave so pitiably. Our holy religion 
was not invented by human reason, but was most mercifully revealed by God; therefore, one 
can quite easily understand that religion itself acquires all its power from the authority of God 
who made the revelation, and that it can never be arrived at or perfected by human reason. In 
order not to be deceived and go astray in a matter of such great importance, human reason 
should indeed carefully investigate the fact of divine revelation. Having done this, one 
would be definitely convinced that God has spoken and therefore would show Him 
rational obedience, as the Apostle very wisely teaches.[3] For who can possibly not know 
that all faith should be given to the words of God and that it is in the fullest agreement 
with reason itself to accept and strongly support doctrines which it has determined to 
have been revealed by God, who can neither deceive nor be deceived?  (Pope Pius IX, Qui 
Pluribus, November 9, 1846.) 

Rationalism is opposed to rationality. That is, rationalism, trusting in man's ability to "figure 
everything out for himself," leads to skepticism of the past and skepticism of most 
supernatural truths that rationalists believe can only be accepted if they are made "accessible" 
to "modern men" by adapting their expression to the exigencies of a given period in history. 
We have been eyewitnesses to the endless, tireless, ceaseless efforts on the part of the 
conciliar "popes," including Jorge Mario Bergoglio/Francis, to do precisely this without 
almost every facet of the Holy Faith. 
The conciliar "popes," puffed up with overweening pride and oozing with hubris, have told us 
that they know better than the true popes of the Catholic Church. 
The conciliar "popes" have known better than anyone else how to re-read Sacred Scripture. 
The conciliar "popes" have found the "true way" to re-read the Fathers of the Church. 
The conciliar "popes," including Joseph Ratzinger/Benedict XVI and Jorge Mario 
Bergoglio/Francis, have twisted the words of various saints and doctors to attempt to make 
them witnesses in behalf of the apostasies, blasphemies and sacrileges of his false religion, 
conciliarism, rejecting entirely the official philosophy of the Catholic Church, 
Scholasticism, going so far as to refer the philosophy employed by Saint Thomas Aquinas and 
endorsed by numerous popes and the fathers of the Council of Trent as "the philosophical 
school" of the Angelic Doctor's time. 
Joseph Ratzinger/Benedict XVI knows better than Pope Eugene IV and the fathers of the 
Council of Florence under whom Cantate Domino was issued on February 4, 1442. 
The conciliar "popes" have known better than Popes Benedict XIII and Saint Pius V and 
Clement XII and Blessed Urban V and Innocent VI and Leo XIII, each of whom endorsed the 
Scholasticism of Saint Thomas Aquinas as the true way by which Faith and reason work 
together as the creature uses the rational faculties God gave him to to see all things through 
the light of the Faith and to accept that we must accept that the supernatural truths revealed by 
Him and taught in His Holy Name by the Catholic Church can never be contradicted or 
understood in any other way. 
The Modernist, inebriated by rationalism and the agnosticism that it breeds, stands the true 
use of human reason on its head, believing that contraries can be true, believing that God the 
Holy Ghost did not direct the work of the fathers of Holy Mother Church's twenty general 
councils and/or that the language employed in the decrees promulgated by those councils 
were but temporary dispositions of the truth as it was understood in the context of the 
particular age in which those councils meant, that it is possible and every necessary to revisit 
matters that have been considered closed. This is rationalism, and it was condemned by Pope 
Pius IX in The Syllabus of Errors, December 8, 1864: 
II. MODERATE RATIONALISM 
8. As human reason is placed on a level with religion itself, so theological must be treated in 
the same manner as philosophical sciences. -- Allocution "Singulari quadam," Dec. 9, 1854. 
9. All the dogmas of the Christian religion are indiscriminately the object of natural science or 
philosophy, and human reason, enlightened solely in an historical way, is able, by its own 
natural strength and principles, to attain to the true science of even the most abstruse dogmas; 
provided only that such dogmas be proposed to reason itself as its object. -- Letters to the 
Archbishop of Munich, "Gravissimas inter," Dec. 11, 1862, and "Tuas libenter," Dec. 21, 
1863. 
10. As the philosopher is one thing, and philosophy another, so it is the right and duty of the 
philosopher to subject himself to the authority which he shall have proved to be true; but 
philosophy neither can nor ought to submit to any such authority. -- Ibid., Dec. 11, 1862. 
11. The Church not only ought never to pass judgment on philosophy, but ought to tolerate 
the errors of philosophy, leaving it to correct itself. -- Ibid., Dec. 21, 1863. 

12. The decrees of the Apostolic See and of the Roman congregations impede the true 
progress of science. -- Ibid. 
13. The method and principles by which the old scholastic doctors cultivated theology 
are no longer suitable to the demands of our times and to the progress of the sciences. -- 
Ibid. 
14. Philosophy is to be treated without taking any account of supernatural revelation. -- 
Ibid. (Pope Pius IX, The Syllabus of Errors, December 8, 1864.)  
Propositions twelve and thirteen apply particularly to the lifelong work of the immediate past 
universal public face of apostasy, Joseph Ratzinger/Benedict XVI (see 

Sixty Years of 

Priestly Apostasy

 and 

Mister Asteroid Is Looking Pretty Good Right About Now

), and, 

of course, Jorge Mario Bergoglio, who loves every religion except Catholicism--and who 
desconstructed Our Lady's Fatima Message but good during his visit to Fatima five months 
ago (see 

Bergoglio the Blaspheming Heretic Lives Down to Expectations at Fatima, part 

one

 and 

Bergoglio the Blaspheming Heretic Lives Down to Expectations at Fatima, part 

two

). 

Moreover, Joseph Ratzinger/Benedict XVI's rationalism made it impossible for him to believe 
in the miraculous, which is why his denials of the doctrine of Transubstantiation and of Our 
Blessed Lord and Saviour Jesus Christ's actual, bodily Resurrection on Easter Sunday had to 
be cloaked with layers upon layers of his rationalistic "search for the truth." He is an 
incredulous man, which is why he could not accept the fact of Our Lady's actual, physical 
presence atop the holm oak in the Cova da Iria near Fatima, Portugal, ninety-five years ago, 
and it is why he found the actual Third Secret of Fatima to be as much "rubbish" as did 
Angelo Roncalli/John XXIII when he read it in 1960. 
The now retired "Petrine Minister" sought to explain his disbelief in Our Lady's actual, 
physical presence in Fatima in various ways, doing so in 2000 as a false version of the Third 
Secret was released and reiterating in no uncertain terms ten years later when he visited 
Portugal. 
Consider these words, spoken by Ratzinger/Benedict on May 13, 2010, Ascension Thursday, 
on the Esplanade in front of the Shrine of the Most Holy Trinity in Fatima, Portugal: 
Brothers and sisters, in listening to these innocent and profound mystical confidences of 
the shepherd children, one might look at them with a touch of envy for what they were able 
to see, or with the disappointed resignation of someone who was not so fortunate, yet still 
demands to see. To such persons, the Pope says, as does Jesus: “Is not this the reason you are 
wrong, that you know neither the Scriptures nor the power of God?” (Mk 12:24). The 
Scriptures invite us to believe: “Blessed are those who have not seen and yet have come to 
believe” (Jn 20:29), but God, who is more deeply present to me than I am to myself (cf. Saint 
Augustine, Confessions, III, 6, 11) – has the power to come to us, particularly through our 
inner senses, so that the soul can receive the gentle touch of a reality which is beyond the 
senses and which enables us to reach what is not accessible or visible to the senses. For 
this to happen, we must cultivate an interior watchfulness of the heart which, for most of the 
time, we do not possess on account of the powerful pressure exerted by outside realities and 
the images and concerns which fill our soul (cf. Theological Commentary on The Message of 
Fatima, 2000). Yes! God can come to us, and show himself to the eyes of our heart. 
Moreover, that Light deep within the shepherd children, which comes from the future of 
God, is the same Light which was manifested in the fullness of time and came for us all: 
the Son of God made man. (

Homily at the Purported Mass on the Esplanade of the 

Shrine of Our Lady of Fátima

.) 

It is very significant that the former "pontiff" cited his own 

Theological Commentary on the 

Fatima Message 

from ten years previously as he meant to convey, albeit in the obscurantist 

manner of a Modernist, that the Faith is purely a matter of the senses (no room for the intellect 

here) and that the three shepherd children had a "Light deep within them" that caused them to 
"see" Our Lady interiorly, meaning, of course, that she was not truly physically visible to the 
eyes of their bodies. And that is leaving aside the phrase "the future of God" as no true pope 
has ever spoken in such a absurd manner. A Catholic can speak about the future possession of 
the glory of the Beatific Vision of God the Father, God the Son, and God the Holy Ghost. One 
possessed of a Catholic mind does speak of the "future of God" as He is without beginning or 
end. 
How did the 

Theological Commentary on the Fatima Message

 connect with 

Ratzinger/Benedict's words in 2010 to justify a conclusion that he does not believe that Our 
Lady really appeared physically before the eyes of Jacinta and Francisco Marto and Lucia dos 
Santos? Consider this passage from that 

Theological Commentary on the Fatima Message

: 

Before undertaking an interpretation of the message of Fatima, we must still attempt briefly to 
offer some clarification of their anthropological (psychological) character. In this field, 
theological anthropology distinguishes three forms of perception or “vision”: vision with the 
senses, and hence exterior bodily perception, interior perception, and spiritual vision (visio 
sensibilis - imaginativa - intellectualis). It is clear that in the visions of Lourdes, Fatima 
and other places it is not a question of normal exterior perception of the senses: the 
images and forms which are seen are not located spatially, as is the case for example 
with a tree or a house. This is perfectly obvious, for instance, as regards the vision of hell 
(described in the first part of the Fatima “secret”) or even the vision described in the 
third part of the “secret”. But the same can be very easily shown with regard to other 
visions, especially since not everybody present saw them, but only the “visionaries”. It is 
also clear that it is not a matter of a “vision” in the mind, without images, as occurs at the 
higher levels of mysticism. Therefore we are dealing with the middle category, interior 
perception. For the visionary, this perception certainly has the force of a presence, 
equivalent for that person to an external manifestation to the senses.    
Interior vision does not mean fantasy, which would be no more than an expression of the 
subjective imagination. It means rather that the soul is touched by something real, even if 
beyond the senses. It is rendered capable of seeing that which is beyond the senses, that 
which cannot be seen—seeing by means of the “interior senses”. It involves true 
“objects”, which touch the soul, even if these “objects” do not belong to our habitual 
sensory world. This is why there is a need for an interior vigilance of the heart, which is 
usually precluded by the intense pressure of external reality and of the images and 
thoughts which fill the soul. The person is led beyond pure exteriority and is touched by 
deeper dimensions of reality, which become visible to him. Perhaps this explains why 
children tend to be the ones to receive these apparitions: their souls are as yet little 
disturbed, their interior powers of perception are still not impaired. “On the lips of 
children and of babes you have found praise”, replies Jesus with a phrase of Psalm 8 (v. 3) to 
the criticism of the High Priests and elders, who had judged the children's cries of “hosanna” 
inappropriate (cf. Mt 21:16).    
“Interior vision” is not fantasy but, as we have said, a true and valid means of verification. 
But it also has its limitations. Even in exterior vision the subjective element is always 
present. We do not see the pure object, but it comes to us through the filter of our senses, 
which carry out a work of translation. This is still more evident in the case of interior 
vision, especially when it involves realities which in themselves transcend our horizon. 
The subject, the visionary, is still more powerfully involved. He sees insofar as he is able, 
in the modes of representation and consciousness available to him. In the case of interior 
vision, the process of translation is even more extensive than in exterior vision, for the subject 
shares in an essential way in the formation of the image of what appears. He can arrive at the 
image only within the bounds of his capacities and possibilities. Such visions therefore are 

never simple “photographs” of the other world, but are influenced by the potentialities 
and limitations of the perceiving subject. (

Theological Commentary on the Fatima 

Message

.)  

In other words, just as Modernists contend that Faith itself is a matter of interior 
consciousness that comes from within so do they believe that seers such as Saint Bernadette 
Soubirous and Jacinta and Francisco Marto and Lucia dos Santos have had real but 
necessarily "subjective" experiences that have no actual visible, spatial reality with the eyes of 
the body. 
It is important to examine the connection between the 

Theological Commentary on the 

Fatima Message

 of twelve years ago and the "homily" given on the

 Esplanade of the Shrine 

of Our Lady of Fátima

 on May 13, 2010. 

First, Ratzinger/Benedict made the point in 2010 that the three shepherd children of Fatima 
were able to "see" Our Lady because they had "these innocent and profound mystical 
confidences," meaning that the children had to have pure, innocent souls to see interiorly 
what they thought they had seen with their eyes. This corresponds exactly to what he wrote 
ten years ago, that "this explains why children tend to be the ones to receive these 
apparitions: their souls are as yet little disturbed, their interior powers of perception are 
still not impaired." 
My friends, Joseph Ratzinger/Benedict XVI did not believe that Our Lady physically 
appeared before the physical eyes of Jacinta, Francisco, and Lucia. He has dismissed the 
Fatima apparitions as an "interior vision" that are designed to move us closer to Our Blessed 
Lord and Saviour Jesus Christ and have nothing at all to do with apostasy in the ranks of those 
who believe themselves to be Catholics or, Heaven forfend, the consecration of Russia to Our 
Lady's Immaculate Heart by a true pope with all of the world's bishops. 
Ratzinger/Benedict did not believe triumph of the Immaculate Heart of Mary that he referred 
to gratuitously in 2010 has anything at all to do with the consecration of Russia or the 
conversion of souls to the true Faith, Catholicism. Why did Ratzinger/Benedict make 
reference to that triumph, therefore? Because it makes life easier for those in the Motu 
communities and for Bishop Fellay of the Society of Saint Pius X as they bask in the false 
reassurance that their false "pontiff" is a partisan of the Fatima Message. One cannot believe 
in a request of a message that conflicts with good relations with those in Russia, whether it be 
the Communists of yore (and the present day, of course) or the Orthodox at the present time. 
If what happened at Fatima was but a mere "interior vision," then why did each of the 
children, when being examined by ecclesiastical authorities, give identical testimony as to 
what they saw with the physical eyes of their bodies? Each had the identical "inner vision"? 
Logic has never been Ratzinger/Benedict's long suit as his rejection of Thomism (both 
Thomistic Philosophy and Thomistic Theology) has opened up to grow from young adulthood 
into an old man, who is now a "retired" antipope, who has lived in a world of contradiction, 
paradox and ambiguity which makes it almost impossible for to him to see the fallacies in 
what he presents as "explanations" of the Faith and the events associated with It. 
Second, Ratzinger/Benedict said in 2010 that God "has the power to come to us, 
particularly through our inner senses, so that the soul can receive the gentle touch of a 
reality which is beyond the senses and which enables us to reach what is not accessible 
or visible to the senses." This corresponds with his statement of ten years previously: 
It is clear that in the visions of Lourdes, Fatima and other places it is not a question of 
normal exterior perception of the senses: the images and forms which are seen are not 
located spatially, as is the case for example with a tree or a house. This is perfectly 
obvious, for instance, as regards the vision of hell (described in the first part of the 
Fatima “secret”) or even the vision described in the third part of the “secret”. . . . 

It means rather that the soul is touched by something real, even if beyond the senses. It 
is rendered capable of seeing that which is beyond the senses, that which cannot be 
seen—seeing by means of the “interior senses”. It involves true “objects”, which touch 
the soul, even if these “objects” do not belong to our habitual sensory world. This is why 
there is a need for an interior vigilance of the heart, which is usually precluded by the 
intense pressure of external reality and of the images and thoughts which fill the soul. 
(

Theological Commentary on the Fatima Message

.)  

Why is it "perfectly obvious" that the images and forms seen, to cite the false "pope's own 
example, by the fourteen year-old Bernadette Soubirous and Jacinta, Francisco, and Lucia 
"are not located spatially"? 
Our Lady did not actually part the earth and show Jacinta, Francisco, and Lucia a vision of 
Hell that they saw with their own eyes? This was merely an "interior" vision vision of theirs 
that did not really happen in time and space? 
The the buds on holm oak tree over which Our Lady hovered as she physically appeared to 
Jacinta, Francisco, and Lucia did not change their appearance as seen by eyewitnesses who 
came to watch them? They were all suffering from mass delusion when they saw the 
following things? 
The second apparition - June 13, 1917 
 
Preceding the second apparition, the seers once again saw a great brilliance, which they called 
lightning, but which was really the glare of the approaching light. Some of the 
approximately fifty spectators who had come to the place noticed that the light of the 
sun became dimmer during the first few minutes of the conversation. Others said that 
the top of the budding holm oak bent down, as if under the weight of something, a 
moment before Lucia spoke. During Our Lady's conversation with the seers, some of the 
bystanders heard a whispering, like the humming of a bee. 
When this vision ceased, the Lady, still surrounded by the light that she radiated, rose from 
the little tree and glided toward the east until she disappeared completely. Several persons 
who were closer noticed that the buds at the top of the holm oak were bent in the same 
direction, as if they had been drawn by the Lady's clothes. They returned to their usual 
position only some hours later. 
The third apparition - July 13, 1917 
 
Mr. Marto, father of Jacinta and Francisco, says that when the third apparition began, a little 
grayish cloud hovered over the holm oak, the sunlight diminished, and a cool breeze 
blew over the mountain range, even though it was the height of summer. He also heard 
something that sounded like flies inside an empty jug. 
The fourth apparition - August 19, 1917 
 
On 13 August, the day the fourth apparition was to take place, the seers could not go to Cova 
da Iria, as they had been abducted by the mayor of Vila Nova de Ourém, who wanted to force 
the secret from them. The children held fast. 
At Cova da Iria, thunder followed by lightning was heard at the usual time. The 
spectators noticed a small white cloud that hovered over the holm oak for a few minutes. 
Phenomena of coloration were observed on the faces of the people, the clothing, the 
trees, and the ground. Our Lady had certainly come, but she had not found the seers. 
The fifth apparition – September 13, 1917 
 
A crowd estimated at twenty thousand observed atmospheric phenomena similar to 
those of the previous apparitions: the sudden cooling of the air, a dimming of the sun to 

the point where the stars could be seen, and a rain resembling iridescent petals or 
snowflakes that disappeared before touching the ground. This time, a luminous globe 
was noticed which moved slowly and majestically through the sky from east to west and, 
at the end of the apparition, in the opposite direction. The seers saw a light, and, 
immediately following this, they saw Our Lady over the holm oak.  
All of this did not happen? The crowd did not see what they reported? Were they having 
"interior visions"? Preposterous. 
What about the Miracle of the Sun on October 13, 1917, ninety-eight years ago today? 
Was the following report from a reporter for O Seculo, Avelino de Almeida, who had written 
pieces that were scathing in their criticism of the children's claims to have seen Our 
Lady, making up the following story that he wrote about what happened in the Cova da Iria 
near Fatima, Portugal, on October 13, 1917? 
One could see the immense multitude turn towards the sun, which appeared free from clouds 
and at its zenith. It looked like a plaque of dull silver and it was possible to look at it without 
the least discomfort. It might have been an eclipse which was taking place. But at that 
moment a great shout went up and one could hear the spectators nearest at hand shouting: "A 
miracle! A miracle!" Before the astonished eyes of the crowd, whose aspect was Biblical as 
they stood bareheaded, eagerly searching the sky, the sun trembled, made sudden incredible 
movements outside all cosmic laws - the sun "danced" according to the typical expression of 
the people. 
People then began to ask each other what they had seen. The great majority admitted to 
having seen the trembling and dancing of the sun; others affirmed that they saw the face of the 
Blessed Virgin; others, again, swore that the sun whirled on itself like a giant Catherine wheel 
and that it lowered itself to the earth as if to burn it with its rays. Some said they saw it change 
colors successively.

 (The Miracle of the Sun

.) 

Is the testimony below about what happened on October 13, 1917, bogus? 
From dawn, our reporter relates, visibly impressed by that calm courage, groups looming up 
again, intrepid individuals who pass through, without stopping for a moment, the small town, 
whose silence is broken by the chant of hymns intoned by feminine voices in harmony which 
contrasts with the roughness of the men... The sun rises, but the aspect of the sky is 
threatening. Some black clouds accumulate, precisely from the Fatima side. Nothing however 
holds back the pilgrims who, from all roads and by all means of locomotion, flock in that 
direction... Some small bells on a chain tinkle; we see here and there a cart decorated with 
palms. However, the festive atmosphere is discreet; the general manner is grave, the order 
perfect ... Towards ten o’clock, the sky is covered completely and a heavy rain begins to 
fall. The downpour, whipped by a bitter wind, beating against the face, inundates the 
gravel roads, and pierces to the bone those who did not take the precaution of carrying 
an umbrella or some other means of protection from the bad weather. But no one 
becomes impatient nor gives up following the road 
Whereas «the low and heavy sky had a very dark color, laden with moisture, released an 
abundant and long lasting rain,» during the time of the apparition, the rain stopped 
totally. Abruptly the sky cleared: «The sun triumphantly pierced the thick bed of clouds 
hiding it until then, and shone intensely.» (Dr. Almeida Garrett). 
This  abrupt  change  of  weather  took  all  the  eyewitnesses  by  surprise:  «It  was  a  day  of 
heavy  and  continuous  rain.  But  a  few  minutes  before  the  miracle,  it  stopped  raining.» 
(Alfredo da Silva Santos)  
 
«Suddenly  I  heard  the  uproar  of  thousands  of  voices,  and  I  saw  the  whole  multitude  spread 
out  in  that  vast  space  at  my  feet  ...  turn  their  backs  to  that  spot  where,  until  then,  all  their 
expectations focused, and look at the sun on the other side ... I turned around, too, toward the 

point commanding their gazes,  and  I could see the sun, like a very clear disc, with its sharp 
edge, which gleamed without hurting the sight ... It could not be confused with the sun seen 
through  a  fog  (there  was  no  fog  at  that  moment),  for  it  was  neither  veiled,  nor  dim. At 
Fatima, it kept its light and heat, and stood out clearly in the sky, with a sharp edge, like 
a large gaming table. The most astonishing thing was to be able to stare at the solar disc 
for a long time, brilliant with light and heat, without hurting the eyes, or damaging the 
retina.» (Dr. Almeida Garrett).  
«And  then  we  witnessed  a  unique  spectacle,  the  reporter  of  "O  Seculo"  remarked  in  similar 
vein,  an incredible spectacle, unbelievable if  you did  not  witness it. From above the road ... 
We  see  the  immense  crowd  turn  towards  the  sun,  which  appeared  at  its  zenith,  clear  of  the 
clouds. It looked like a plate of dull silver, and it was possible to stare at it without the least 
discomfort.  It  did  not  burn  the  eyes.  It  did  not  blind.  One  might  say  that  an  eclipse  had 
occurred.» (Article of October 15, 1917) «The people could look at the sun as we look at the 
moon.» (Maria do Carmo) 
Suddenly, the heavenly body began to tremble, to shake with abrupt movements, and 
finally to turn on itself at a dizzying speed while throwing out rays of light, all colors of 
the rainbow: «The sun turned like a fire wheel, taking on all the colors of the rainbow.» 
(Maria do Carmo) «It appeared like a globe of snow turning on itself.» (Father Lourenço) 
«The pearl-like disc had a giddy motion. This was not the twinkling of a star in all its 
brilliance. It turned on itself with impetuous speed.» (Dr. Almeida Garrett) «At a certain 
moment, the sun stopped and then began again to dance, to spin; it stopped again, and began 
again to dance.» (Ti Marto) It is indeed therefore a triple "dance of the sun" which thousands 
of witnesses affirm, having contemplated it for several minutes.  
  «The sun took on all the colors of the rainbow. Everything assumed those same colors: our 
faces, our clothes, the earth itself.» (Maria do Carmo) «A light, whose colors changed from 
one moment to the next, was reflected on the people and on things», notes Dr. Pereira Gens. 
       «We suddenly heard a clamor, relates Almeida Garrett, like a cry of anguish of that entire 
crowd. The sun, in fact, keeping its rapid movement of rotation, seemed to free itself 
from the firmament and blood-red, to plunge towards the earth, threatening to crush us 
with its fiery mass. Those were some terrifying seconds.» «I saw the sun turn and it 
seemed to descend. It was like a bicycle wheel.» (John Carreira) «The sun began to 
dance and, at a certain moment, it appeared to detach itself from the firmament and to 
rush forward on us, like a fire wheel.» (Alfredo da Silva Santos) «I saw it perfectly 
descending as if it came to crash on the earth. It seemed to detach itself from the sky and rush 
toward us. It maintained itself at a short distance above our heads; but that sort of attack was 
of very short duration ... It seemed very near the people and it continued to turn in the 
opposite direction.» (Maria do Carmo) «From those thousands of mouths, relates the engineer 
Mario Godinho, I heard shouts of joy and love to the Most Holy Virgin. And then I believed. I 
had the certainty of not having been the victim of a suggestion. I had seen the sun as I would 
never see it again.» 
Everyone Had Dry Clothes 
       A last astonishing fact: all those people, who were for the most part soaked to the 
bone, verified with joy and amazement that they were dry. The fact is attested to in the 
canonical process. 
The Vision of the Solar Prodigy at a Distance 
       A marvelous thing, the phenomenon could be admired from beyond Fatima. And even, 
some perfectly credible witnesses, who were very far away from the Cova da Iria, related 
having seen the unprecedented spectacle of the dance of the sun, exactly like the thousands of 
pilgrims gathered around the holm-oak. 
 

 

A photograph of part of the 70,000 witnesses as they are actually 

observing the Miracle of the Sun at Fatima on October 13, 1917. 

 
In the small village of Alburitel, situated eighteen or nineteen kilometers from Fatima, the 
whole town was able to enjoy the vision of the solar prodigy. The testimony frequently quoted 
is that of Father Inacio Lourenço, because it is the most detailed. But what he relates having 
seen, all the good villagers, questioned by the investigators, confirmed seeing it in exactly the 
same way.  
       «In October, I will perform a miracle,» Our Lady had sovereignly declared on July 13. 
And on October 13, it was at Her efficacious gesture that the marvelous "dance of the sun" 
began: «Then, opening Her hands, She made them reflect on the sun, and as She rose, the 
reflection of Her own light continued to be projected on the sun itself.» 
Thus, the magnificent miracle, it is She Who promised it, Who announced it three months in 
advance, and at Her gesture the miracle was fulfilled. That is the reply of the Queen of 
Heaven to the instant supplication of Her shepherd: «I would like to ask You to tell us Who 
You are, and to perform a miracle so that all may believe that You are appearing to us.» A 
response surpassing all expectations and one of such magnitude, of such splendor, that no one 
would dare to dream it possible. 
The witnesses of the event were indeed innumerable, their testimonies agree and we are 
flooded with the documents they have left us. 
In the first place, the numerous accounts conveyed appeared at once in the Portuguese press. 
It is noteworthy that the first to provide testimony were the anticlerical reporters. The three 
articles of Avelino de Almeida, the one of October 13, immediately before the event, the other 
of October 15, edited at Vila Nova de Ourem on the evening of the 13th, and a third article of 
October 29, merit a special mention. In spite of the jeering tone and Voltarian irony which 
inspire in part the first article, in spite of the expected anticlerical tones which still appear in 
the article of the 15th. These texts from a reporter of talent, one who besides, is honest and 
conscientious, are historical documents of prime importance5. But he was not the only one to 
relate the facts, for other reporters were present at the Cova da Iria. 
Next there were the official investigations. In November, 1917, at the request of Bishop de 
Lima Vidal, who was then directing the diocese of Lisbon, the Parish Priest of Fatima led his 
investigation and questioned several witnesses of the parish. Unfortunately, he transcribed 
only... four depositions! 
The investigations of the historians fortunately compensated for those negligences of the 
official investigators. Since Father Formigao, who obtained from Dr. José Maria de Almeida 

Garrett, professor at the Faculty of Sciences of Coimbra, a very thorough account, the most 
scientific report in our possession6, all the top historians went to question the witnesses. 
Father da Fonseca, in order to verify the points disputed by Father Dhanis; Father De Marchi, 
Canon Barthas, Father Dias Coelho and Father Richard. 
In 1977, to commemorate the sixtieth anniversary of the last apparition, it was still possible to 
assemble in Fatima more than thirty persons who had been present at the solar prodigy and 
who could reveal their memories. 
Thanks to those numerous testimonies, it is possible to reconstruct a precise running 
commentary, allowing us to relive, hour by hour and minute by minute, this decisive day, 
assuredly one of the most important in the history of the world. (

The Miracle of the Sun

.)   

Did it not actually rain? 
Were not the thousands of people assembled soaked to the bone with rain water? 
Was not the ground beneath them muddy with puddles of water aplenty? 
Were not the clothes of those people made completely try in an instant after the Miracle of the 
Sun? 
Was not the ground beneath made them dry as though it had never rained? 
For the retired Ratzinger/Benedict XVI to have contended that the Fatima seers had a "interior 
vision" of the "senses" that were not "located spatially" is to discount all of this evidence as so 
much nonsense, unworthy of even being mentioned during his first pilgrimage to Fatima five 
years ago as what he believed himself to be, a true and legitimate Successor of Saint Peter, the 
very Vicar of Our Blessed Lord and Saviour Jesus Christ on earth. It is he who is deluded, not 
the people who reported as one, with once voice, if you will, the experiences recounted above. 
The conciliarists have made war upon Our Lady's Fatima Message and her Third Secret, 
seeking to turn Our Lady into a witness in behalf of concilairism, precisely because they do 
not want to admit that that Third Secret deals with their own very apostasy as they deceive 
souls and blaspheme Our Lady and her own chosen souls such as Jacinta and Francisco Marto 
and Lucia dos Santos. It is that simple. 
Admitting that I am agnostic as to whether the following account of the Third Secret is real 
and legitimate, I would like to pose the following question to my readers? What if the account 
below, as has been reported on the anti-sedevacantist Tradition in Action website, accurate? 
Would this not explain the antipathy of the unholy trio--Joseph Ratzinger-Angelo Sodano-
Tarcisio Bertone--who worked so mightily to "reinvent" the Fatima Message and to 
misrepresent its Third Secret? 
Tuy September 1, 1944 or April 1, 1944 
JMJ 
 
Now I am going to reveal the third fragment of the secret: This part is the apostasy in the 
Church! 
 
Our Lady showed us the individual who I describe as the 'holy Father' in front of a multitude 
that was cheering him. 
 
But there was a difference from a true holy Father, his devilish gaze, this one had the gaze of 
evil. 
 
Then, after some moments we saw the same Pope entering a Church, but this Church was the 
Church of hell; there is no way to describe the ugliness of that place. It looked like a gray 
cement fortress with broken angles and windows similar to eyes; it had a beak in the roof of 
the building. 
 

Next, we raised our eyes to Our Lady who said to us: You saw the apostasy in the Church; 
this letter can be opened by the holy Father, but it must be announced after Pius XII and 
before 1960. 
 
In the kingdom of John Paul II the cornerstone of Peter’s grave must be removed and 
transferred to Fatima. 
 
Because the dogma of the faith is not conserved in Rome, its authority will be removed and 
delivered to Fatima. 
 
The cathedral of Rome must be destroyed and a new one built in Fatima. 
 
If 69 weeks after this order is announced, Rome continues its abomination, the city will be 
destroyed. 
 
Our Lady told us that this is written,[in] Daniel 9:24-25 and Matthew 21:42-44 (

Alleged 

Third Secret of Fatima

.)  

I do not know whether this is the true Third Secret. All I do know with certainty is that there 
are some, including the late Mario Luigi "Cardinal" Ciappi, O.P., who had read the Third 
Secret and stated that it did indeed deal with apostasy: 
[Journalist Antonio] Socci also notes that Cardinal Ratzinger had said in 2000 that the Vatican 
interpretation was merely hypothesis and not the official interpretation, but now Cardinal 
Bertone “demands to impose it as the official version.” 
Socci goes on to note various facts that support the thesis of two texts of the Secret: one 
published in 2000 and another yet unpublished: 
• the evidence that the Secret was written on one sheet of paper; 
• the evidence that the size of the paper was about 9x14 cm contained in an envelope about 
12x18 cm; 
• the evidence that the Secret consists of only 20–25 lines of text; 
• the evidence from Paris Match magazine, from Sister Pasqualina, the confidential assistant 
of Pope Pius XII; and from Msgr. Capovilla, personal secretary to Pope John XXIII who said 
the Secret was held in a desk in the Pope’s apartment, which conflicts with the 2000 
commentary that claims it was stored at the Holy Office. 
"Bertone does not answer these testimonies in his book”, says Socci.  The Prelate merely says 
“the cinematographic reconstructions of the envelope hidden in the desk of the Pope are pure 
fantasies,” but provides no evidence except his own testimony. 
Bertone goes on to ridicule the idea that the Secret speaks of “apostasy” in the Church. 
Socci responds, “I don’t talk about apostasy, but Cardinal Ottaviani and Cardinal 
Ciappi did.”  (“In the Third Secret, it is foretold, among other things, that the great 
apostasy in the Church will begin at the top.” – Ciappi) 
More hints that the Third Secret speaks of an apostasy in the Church, notes Socci, are found in 
Sister Lucy’s 1957 interview with Father Fuentes, and in two statements of Cardinal 
Ratzinger. 

Bertone vs. Socci

  (Those who you who read the Italian language can access the 

May 12, 2007, article in Libero at: 

Enrico Baccarini - SUL "QUARTO SEGRETO" C'È 

ANCORA DA INDAGARE di ...

) 

 
What? 
Ratzinger contradicted himself? 
No, really? 
Yes, really. He did it all of the time. 

The apostasy of conciliarism was on display in Portugal forty-one months ago now as 
Ratzinger/Benedict not only endorsed the Portuguese Revolution of 1910 and praised the 
"separation of Church and State" despite the fact that Pope Saint Pius X had condemned both 
in Iamdudum, May 24, 1911 (see 

Mocking Pope Saint Pius X and Our Lady of Fatima

) 

and as he said once again that the Catholic Church had to "search for truth," a false belief that 
is shared completely by Jorge Mario Bergoglio/Francis: 
Precisely so as “to place the modern world in contact with the life-giving and perennial 
energies of the Gospel” (John XXIII, Apostolic Constitution Humanae Salutis, 3), the Second 
Vatican Council was convened. There the Church, on the basis of a renewed awareness of 
the Catholic tradition, took seriously and discerned, transformed and overcame the 
fundamental critiques that gave rise to the modern world, the Reformation and the 
Enlightenment. In this way the Church herself accepted and refashioned the best of the 
requirements of modernity by transcending them on the one hand, and on the other by 
avoiding their errors and dead ends. The Council laid the foundation for an authentic 
Catholic renewal and for a new civilization – “the civilization of love” – as an evangelical 
service to man and society. 
Dear friends, the Church considers that her most important mission in today’s culture is 
to keep alive the search for truth, and consequently for God; to bring people to look 
beyond penultimate realities and to seek those that are ultimate. I invite you to deepen 
your knowledge of God as he has revealed himself in Jesus Christ for our complete fulfilment. 
Produce beautiful things, but above all make your lives places of beauty. May Our Lady of 
Belém intercede for you, she who has been venerated down through the centuries by 
navigators, and is venerated today by the navigators of Goodness, Truth and Beauty. 
(

Meeting with the world of culture in the Cultural Center of Belém

.)  

This is the talk of Antichrist. 
Does the "Second" Vatican Council represent a "renewed awareness of the Catholic 
tradition"? 
Did it "accept and refashion the best of the requirements of modernity by transcending them 
on the one hand, and on the other by avoiding their errors and dead ends? 
Did the "Second" Vatican Council lay the "foundation for an authentic Catholic renewal and 
for a new civilization--'the civilization of love'--as an evangelical service to man and society"? 
Is not Modernity opposed to the Social Reign of Christ the King and the separation of Church 
and State? So are the conciliarists. 
Is not Protestantism opposed to the Social Reign of Christ the King and the separation of 
Church and State? So are the conciliarists. 
Do not the lords of Modernity embrace religious liberty? So do the conciliarists. 
Do not Protestants believe that it is necessary to "search for the truth"? So do the conciliarists. 
While, as Pope Leo XIII noted in Testem Benevolentiae Nostrae, January 22, 1899, Holy 
Mother Church rejects nothing that is good and true in the world, she wants everyone in the 
world to subordinate all of their activities to the Deposit of Faith and to undertake them for 
the honor and glory of the Most Blessed Trinity, it is nevertheless true that the Catholic 
Church does not have to "search for truth." (See 

Living In A World Of Needless 

Searches.)

 She is sacred repository of the Deposit of Faith. 

This madness of "searching for truth" is quintessential Modernism as assessed and 
condemned by Pope Saint Pius X in Pascendi Dominici Gregis, September 8, 1907: 
The chief stimulus of the evolution of worship consists in the need of accommodation to 
the manners and customs of peoples, as well as the need of availing itself of the value 
which certain acts have acquired by usage. Finally, evolution in the Church itself is fed 
by the need of adapting itself to historical conditions and of harmonizing itself with 
existing forms of society. Such is their view with regard to each. And here, before 

proceeding further, We wish to draw attention to this whole theory of necessities or needs, for 
beyond all that we have seen, it is, as it were, the base and foundation of that famous method 
which they describe as historical. 
27. Although evolution is urged on by needs or necessities, yet, if controlled by these 
alone, it would easily overstep the boundaries of tradition, and thus, separated from its 
primitive vital principle, would make for ruin instead of progress. Hence, by those who 
study more closely the ideas of the Modernists, evolution is described as a resultant from 
the conflict of two forces, one of them tending towards progress, the other towards 
conservation. The conserving force exists in the Church and is found in tradition; tradition 
is represented by religious authority, and this both by right and in fact. By right, for it is 
in the very nature of authority to protect tradition: and in fact, since authority, raised as 
it is above the contingencies of life, feels hardly, or not at all, the spurs of progress. The 
progressive force, on the contrary, which responds to the inner needs, lies in the 
individual consciences and works in them -- especially in such of them as are in more 
close and intimate contact with life. Already we observe, Venerable Brethren, the 
introduction of that most pernicious doctrine which would make of the laity the factor of 
progress in the Church. Now it is by a species of covenant and compromise between 
these two forces of conservation and progress, that is to say between authority and 
individual consciences, that changes and advances take place. The individual 
consciences, or some of them, act on the collective conscience, which brings pressure to 
bear on the depositories of authority to make terms and to keep to them. (Pope Saint Pius 
X, Pascendi Dominci Gregis, September 8, 1907.) 
 
"By right, for it is in the very nature of authority to protect tradition: and in fact, since 
authority, raised as it is above the contingencies of life, feels hardly, or not at all, the 
spurs of progress." 
Does Jorge Mario believe this? 
"Now it is by a species of covenant and compromise between these two forces of 
conservation and progress, that is to say between authority and individual consciences, 
that changes and advances take place. The individual consciences, or some of them, act 
on the collective conscience, which brings pressure to bear on the depositories of 
authority to make terms and to keep to them." 
Is this an accurate description of what Ratzinger/Benedict called his "hermeneutic of 
continuity"? 
Absolutely. 
Indeed, while warning the conciliar "bishops" of Portugal in 2010 that the various 
"movements" (Cursillo, "Catholic Charismatic Renewal, Focolare, Regnum Christi, Opus Dei, 
the Neocatechumenal Way, et al.) have tended to stray away from the direction of the 
conciliar "hierarchy" when it is offered to them, Ratzinger/Benedict also praised them for 
possessing a "charism" that is identical to the Modernist spirit of "progress" condemned by 
Pope Saint Pius X: 
In this regard, I confess to you the pleasant surprise that I had in making contact with the 
movements and the new ecclesial communities. Watching them, I had the joy and the grace to 
see how, at a moment of weariness in the Church, at a time when we were hearing about "the 
winter of the Church", the Holy Spirit was creating a new springtime, awakening in young 
people and adults alike the joy of being Christian, of living in the Church, which is the living 
Body of Christ. Thanks to their charisms, the radicality of the Gospel, the objective contents 
of the faith, the living flow of her tradition, are all being communicated in a persuasive 
way and welcomed as a personal experience, as adherence in freedom to the present 
event of Christ. (

Benedict XVI's Address to Bishops

.) 

New springtime? 
Personal experience? 
Modernism. 
Moreover, Jorge Mario Bergoglio has given his unquestioned support for the "movements," 
which he believes should be left alone by the Roman dicasteries to let the "spirit" lead them 
according to their particular "charisms." 
In the face of this effort to deconstruct the Fatima Message so as to deflect attention from 
conciliarism's apostasies and errors we must be ever steadfast in its promotion. Our Lady gave 
Saint Dominic de Guzman her Most Holy Rosary in 1208 to be the chief weapon, after the 
offering of the Holy Sacrifice of the Mass itself, against the Albigenses heresy. It remains 
Heaven's chief weapon to help us combat the power of the world, the flesh, and the devil in 
our own lives as well as to win the conversion of apostates and infidels and schismatics and 
heretics to the true Faith. 
We are dealing with forces at present that are preternatural. We are not going to "will" 
ourselves out of the apostasies of the moment. We are not going to "vote" ourselves out of the 
present chastisement. While a given article here and there might help one or two souls now 
and again, we have to recognize that any and all efforts, whether spoken or written, to combat 
the apostasies of the day, will come to nothing if they are not undergirded by the rock solid 
foundation of assisting at the daily offering of the Immemorial Mass of Tradition, offered by 
priests who make no concessions to conciliarism or to its false shepherds, profound 
Eucharistic piety, and deep, tender devotion to the Mother of God by means of Total 
Consecration to her Divine Son through her own Sorrowful and Immaculate Heart and by the 
reverent praying of her Most Holy Rosary each and every day without fail. 
Our efforts to form our own families so as to keep them unspotted by the world and unspotted 
by the apostasies of conciliarism will come to nothing if we fail to remember the promises of 
Sacred Heart of Jesus revealed to Saint Margaret Mary Alacoque and thus fail to keep the 
Nine First Fridays. 
Our efforts to seek the restoration of the Social Reign of Christ the King are fruitless if we do 
not keep the Five First Saturdays, spending at least fifteen minutes in prayer before the 
Blessed Sacrament as we truly meditate upon the mysteries contained in Our Lady's Most 
Holy Rosary. 
Our efforts to convince others that the "modern church" is not the Catholic Church will be 
less effective if we do not accuse ourselves on a regular (weekly) basis in the Sacred Tribunal 
of Penance, resolving after we have received Absolution from an alter Christus acting in 
persona Christi to live more penitentially, giving all of our sufferings and those of the Church 
Militant on earth to the Most Sacred Heart of Jesus through the Sorrowful and Immaculate 
Heart of Mary. 
We must, however, be people who are on fire for our love of the Rosary, which Our Lady 
stressed in Fatima is a principal means to save our own souls and to help to convert other poor 
sinners and thus to save them from the fires of Hell that she had shown to Jacinta, Francisco 
and Lucia on July 13, 1917. Our Lady told Francisco that he would have to pray many 
Rosaries to get to Heaven. Francisco Marto, mind you! And we must convince more and more 
of our friends and acquaintances to pray the Rosary. Our Lady wants this. So does her Divine 
Son. 
Consider these words of Saint Louis Grignion de Montfort, contained in The Secret of the 
Rosary: 
Later on, when these trials were over, thanks to the mercy of God, our Lady told Blessed 
Alan[de la Roche] to revive the former Confraternity of the Holy Rosary. Blessed Alan was 
one of the Dominican Fathers at the monastery at Dinan, in Brittany. He was an eminent 
theologian and a famous preacher. Our Lady chose him because, since the Confraternity had 

originally been started in that province, it was fitting that a Dominican from the same 
province should have the honour of re-establishing it. 
Blessed Alan began this great work in 1460, after a special warning from our Lord. This is 
how he received that urgent message, as he himself tells it: 
One day when he was offering Mass, our Lord, who wished to spur him on to preach the holy 
Rosary, spoke to him in the Sacred Host. "How can you crucify me again so soon?" Jesus 
said. "What did you say, Lord?" asked Blessed Alan, horrified. "You crucified me once before 
by your sins," answered Jesus, "and I would willingly be crucified again rather than have my 
Father offended by the sins you used to commit. You are crucifying me again now because 
you have all the learning and understanding that you need to preach my Mother's 
Rosary, and you are not doing it. If you only did that, you could teach many souls the 
right path and lead them away from sin. But you are not doing it, and so you yourself 
are guilty of the sins that they commit." 
This terrible reproach made Blessed Alan solemnly resolve to preach the Rosary 
unceasingly.  
Our Lady also said to him one day to inspire him to preach the Rosary more and more, "You 
were a great sinner in your youth, but I obtained the grace of your conversion from my Son. 
Had such a thing been possible, I would have liked to have gone through all kinds of suffering 
to save you, because converted sinners are a glory to me. And I would have done that also to 
make you worthy of preaching my Rosary far and wide."  
Saint Dominic appeared to Blessed Alan as well and told him of the great results of his 
ministry: he had preached the Rosary unceasingly, his sermons had borne great fruit and many 
people had been converted during his missions. 
He said to Blessed Alan, "See what wonderful results I have had through preaching the 
Rosary. You and all who love our Lady ought to do the same so that, by means of this holy 
practice of the Rosary, you may draw all people to the real science of the virtues."  
Briefly, then, this is the history of how Saint Dominic established the holy Rosary and of how 
Blessed Alan de la Roche restored it. 
From the time Saint Dominic established the devotion to the holy Rosary up to the time when 
Blessed Alan de la Roche reestablished it in 1460, it has always been called the Psalter of 
Jesus and Mary. This is because it has the same number of Hail Marys as there are psalms in 
the Book of the Psalms of David. Since simple and uneducated people are not able to say the 
Psalms of David, the Rosary is held to be just as fruitful for them as David's Psalter is for 
others.  
Ever since Blessed Alan de la Roche re-established this devotion, the voice of the people, 
which is the voice of God, gave it the name of the Rosary, which means "crown of roses." 
That is to say that every time people say the Rosary devoutly they place on the heads of Jesus 
and Mary 153 white roses and sixteen red roses. Being heavenly flowers, these roses will 
never fade or lose their beauty. 
 
Our Lady has approved and confirmed this name of the Rosary; she has revealed to several 
people that each time they say a Hail Mary they are giving her a beautiful rose, and that each 
complete Rosary makes her a crown of roses. 
 
So the complete Rosary is a large crown of roses and each chaplet of five decades is a little 
wreath of flowers or a little crown of heavenly roses which we place on the heads of Jesus and 
Mary. The rose is the queen of flowers, and so the Rosary is the rose of devotions and the 
most important one. (

The Secret of the Rosary

.)  

Joseph Ratzinger/Benedict XVI mentioned the Rosary, including, of course, the "luminous 
mysteries," precisely once during his pilgrimage to Portugal in 2010. Once. Even unlike his 

conciliar predecessor, the very man who deconstructed the Rosary, Karol Wojtyla/John Paul 
II, who did preach about the Rosary quite a lot, Ratzinger/Benedict did  not do so unceasingly. 
He rarely mentioned it at all. He did so in only one talk during his visit to Portugal, after he 
had led a recitation of the Rosary. His words were perfunctory, having nothing of beauty or 
fervor of those found in Pope Leo XIII's many encyclical letters on the Rosary 
(see 

Adiutricem

, 

Augustissimae Virginis Mariae

, 

Diuturni Temporis

, 

Fidentem Piumque 

Animum

, 

Iucunda Semper Expectatione

, 

Laetitiae Sanctae

, 

Magnae Dei Matris

, 

Octobri 

Mense

, 

Superiore Anno

, 

Supremi Apostolatus Officio

, and 

Vi E Ben Noto

). 

Bergoglio? 
Please, we don't need any more jokers out there right now as most of the jokers in the 
counterfeit church of conciliarism are putting on a really "good shew," to quote the late 
Edward Vincent Sullivan, in the Aula Paolo Sicko now. 
The practice of praying the Rosary was lost between the time of the Fourteenth and the 
Fifteenth Centuries. Our Lady gave the Rosary to Saint Dominic, who used it to crush the 
Albigenses heresy. She told Father Alan de la Roche to re-establish the Confraternity of the 
Holy Rosary in the year 1460, just one hundred one years before the Battle of Lepanto. 
We must use this great weapon to fight the errors of Russia today, among which are quite 
indeed the errors of conciliarists that can trace many of their roots to Orthodoxy and those of 
the "pro-Luther," if you will, Photius. 
What did Pope Leo XIII recommend to combat the evils of society? 
Our Lady's Most Holy Rosary: 
But men of carnal mind, who love nothing but themselves, allow their thoughts to grovel 
upon things of earth until they are unable to lift them to that which is higher. For, far 
from using the goods of time as a help towards securing those which are eternal, they lose 
sight altogether of the world which is to come, and sink to the lowest depths of degradation. 
We may doubt if God could inflict upon man a more terrible punishment than to allow him to 
waste his whole life in the pursuit of earthly pleasures, and in forgetfulness of the happiness 
which alone lasts for ever. 
It is from this danger that they will be happily rescued, who, in the pious practice of the 
Rosary, are wont, by frequent and fervent prayer, to keep before their minds the 
glorious mysteries. These mysteries are the means by which in the soul of a Christian a most 
clear light is shed upon the good things, hidden to sense, but visible to faith, "which God has 
prepared for those who love Him." From them we learn that death is not an annihilation which 
ends all things, but merely a migration and passage from life to life. By them we are taught 
that the path to Heaven lies open to all men, and as we behold Christ ascending thither, we 
recall the sweet words of His promise, "I go to prepare a place for you." By them we are 
reminded that a time will come when "God will wipe away every tear from our eyes," and that 
"neither mourning, nor crying, nor sorrow, shall be any more," and that "We shall be always 
with the Lord," and "like to the Lord, for we shall see Him as He is," and "drink of the torrent 
of His delight," as "fellow-citizens of the saints," in the blessed companionship of our 
glorious Queen and Mother. Dwelling upon such a prospect, our hearts are kindled with 
desire, and we exclaim, in the words of a great saint, "How vile grows the earth when I look 
up to heaven!" Then, too, shall we feel the solace of the assurance "that which is at present 
momentary and light of our tribulation worketh for us above measure exceedingly an eternal 
weight of glory" (2 Cor. iv., 17). 
Here alone we discover the true relation between time and eternity, between our life on 
earth and our life in heaven; and it is thus alone that are formed strong and noble 
characters. When such characters can be counted in large numbers, the dignity and well-
being of society are assured. All that is beautiful, good, and true will flourish in the measure 

of its conformity to Him who is of all beauty, goodness, and truth the first Principle and the 
Eternal Source. 
These considerations will explain what We have already laid down concerning the 
fruitful advantages which are to be derived from the use of the Rosary, and the healing 
power which this devotion possesses for the evils of the age and the fatal sores of society. 
These advantages, as we may readily conceive, will be secured in a higher and fuller measure 
by those who band themselves together in the sacred Confraternity of the Rosary, and who are 
thus more than others united by a special and brotherly bond of devotion to the Most Holy 
Virgin. In this Confraternity, approved by the Roman Pontiffs, and enriched by them with 
indulgences and privileges, they possess their own rule and government, hold their meetings 
at stated times, and are provided with ample means of leading a holy life and of laboring for 
the good of the community. They are, are so to speak, the battalions who fight the battle of 
Christ, armed with His Sacred Mysteries, and under the banner and guidance of the Heavenly 
Queen. How faithfully her intercession is exercised in response to their prayers, processions, 
and solemnities is written in the whole experience of the Church not less than in the splendor 
of the victory of Lepanto. (Pope Leo XIII, Laetitiae Sanctae, September 8, 1893.)  
 
We are in a figurative Battle of Lepanto at present, dealing with preternatural forces that 
appear to vastly outnumber those who have chosen, despite their own sins and failings, to 
remain faithful to the authentic patrimony of the Catholic Church and have rejected such 
abominations as the Protestant and Masonic Novus Ordo liturgical service and the "luminous 
mysteries" (how do the 150 Psalms fit into the the number 200? what, as a reader reminded 
me, is "one third" of a Rosary consisting of 200 Hail Marys? Sixty-six point six; got it?) and 
the new ecclesiology and ecumenism and religious liberty and separation of Church and State. 
We are hated by our own former friends and colleagues and by many of members of our own 
families. None of this matters if we care to unite ourselves to the Mercies of the Most Sacred 
Heart of Jesus through Our Lady's Most Holy Rosary, giving each Rosary we pray to the 
Sacred Heart through the Immaculate Heart of Mary as her consecrated slaves. 
Although we should note with sadness the ceaseless (and ceaselessly clumsy and transparent) 
efforts of the conciliar revolutionaries to deconstruct Our Lady's Fatima Message, we must 
never be discouraged or disconsolate. Never. We are Catholics, not brooding or sappy 
sentimentalists. The final victory belongs to the Immaculate Heart of Mary. We can plant the 
seeds for this victory by our daily fidelity to Our Lady's Most Holy Rosary. And, my friends, 
praying the Rosary is not being inert or passive in the midst of our state of apostasy and 
betrayal! 
We must make sure not to be in league with the Mayor of Ourem, Portugal, Artur de Oliveira 
Santos, who held the Fatima children captive in August of 1913, and those who are in league 
with him in the counterfeit church of conciliarism, who hold all truth captive, including that of 
the Fatima Message, in order to promote their lies. As we seek refuge from the conciliar 
revolutionaries in the catacombs with true bishops and true priests, may we always prove 
ourselves to belong to God by praying and propagating the Most Holy Rosary of His Most 
Blessed Mother. 
Isn't it time to pray a Rosary now? 
Vivat Christus Rex! Viva Cristo Rey! 
Immaculate Heart of Mary, pray for us now and the hour of our death. Amen. 
Our Lady of Fatima, pray for us. 
Saint Joseph, pray for us. 
Saints Peter and Paul, pray for us. 
Saint John the Baptist, pray for us. 
Saint John the Evangelist, pray for us. 

Saint Michael the Archangel, pray for us. 
Saint Gabriel the Archangel, pray for us. 
Saint Raphael the Archangel, pray for us. 
Saints Joachim and Anne, pray for us. 
Saints Caspar, Melchior, and Balthasar, pray for us. 
Saint Edward the Confessor, pray for us. 

Appendix 

Material from The Devil's Final Battle on the Deconstruction of Our Lady's Fatima 

Message (a book that accepts the legitimacy of the conciliar officials) 

It is this part of the Third Secret that causes the conciliar revolutionaries to undertake their 
clumsy and sometimes transparent efforts to replicate within the walls of the Vatican, which is 
now conciliar-occupied territory, what the Artur de Oliveira Santos did in Ourem: silence the 
Fatima Message once and for all. Consider these passage from The Devil's Fatima Battle, 
edited by Father Paul Kramer, published by Good Counsel Publications in 2002: 
First, as Vatican Secretary of State, Cardinal Sodano is literally the most powerful figure in 
the Church today, given the reorganization of the Roman Curia under Pope Paul the Sick; and, 
as such, Cardinal Sodano is the de facto rule of the daily affairs of the Church, especially 
given the failing health of the Supreme Pontiff. 
Second, owing to the same curial reforms of Pope Paul the Sick, Cardinal Sodano stands at 
the head of every Vatican dicastery, including the Congregation for the Doctrine of the Faith 
(CDF), which (when it was called the Holy Office) was formerly headed by the Pope. 
Third, it is Cardinal Sodano who has dictated what we have called the Party Line on Fatima: 
i.e., the falsehood that he Message of Fatima, including the Third Secret, belongs entirely to 
the past., and that no one may request any longer the Consecration of Russia. We know this 
because: 

• 

it was Cardinal Sodano, not the Pope, who announced to the world on May 
13, 2000 that the Third Secret would be revealed, but only after a 
"commentary" had been prepared by the CDF, which, again, is 
subordinated to him, and 

• 

it was Cardinal Sodano's "interpretation" of the Third Secret that was cited 
no fewer than four times in the CDF's commentary The Message of Fatima 
(TMF). 

Fourth, Cardinal Sodano, as the de facto ruler of daily Church affairs, has vigorously enforced 
the new orientation of the Church in the manner of Fatima We know this because, 

• 

Cardinal Sodano took control of the "interpretation" of the Third Secret and 
its false reduction to a thing of the past, along with the rest of the Fatima 
Message. 

• 

One  day  after  the  publication  of  TMF,  Cardinal  Sodano  pointedly 
demonstrated  his  adherence  to  the  new  orientation  by  inviting  Mikhail 
Gorbachev, the pro-abortion, ex-Soviet dictator, to the Vatican for a bogus 
"press conference" (no questions allowed), during which Cardinal Sodano, 
Gorbachev  and  Cardinal  Silvestrini  sat  together  to  heap  praise  on  a  key 
element  of  the  new  orientation,  developed  by  Cardinal  Sodano's 
predecessor,  Cardinal  Cassaroli,  namely,  Ostpolitik,  under  which  the 
Church  "dialogues"  with  Communist  regimes  rather  than  opposing  them, 
and  observes  diplomatic  silence  in  the  face  of  Communist  persecution  of 
the Church. 

Cardinal  Sodano's  representative,  Cardinal  Cassidy,  negotiated  the  Balamand  Declaration 
(1993) which declares that the return of the Orthodox to Rome is "outdated ecclesiology"--as 
is,  therefore,  (according  to  Cardinal  Sodano)  the  conversion  of  Russia  to  the  Catholic  Faith 
called for by Our Lady of Fatima. . . . 
The Devil's Final Battle also discussed the role played by Joseph Ratzinger in deconstructing 
and misinterpreting the Third Secret of Fatima: 
First, Cardinal Ratzinger, in his capacity as head of the CDF, has on innumerable occasions 
stated his commitment to the new orientation of the Church, which he described as 
"demolition of bastions" in a book published after he had become head of the CDF. 
Second, in accordance with this "demolition of bastions", Cardinal Ratzinger has openly 
declared his view that Blessed Pius IX and St. Pius X were "one-sided" in their solemn, 
infallible condemnation of liberalism, and that their teaching was "countered" by Vatican II. 
He further declares that the Catholic Church no loner seeks to convert all the Protestants and 
schismatics, and that it is no right to "absorb" their "churches and ecclesial communities," but 
must make a place for them in a "unity of diversity"--a view that is obviously irreconcilable 
with the consecration and conversion of Russia to the Catholic Faith. Cardinal Ratzinger's 
view is, to say the least, suspect of heresy. 
Third, one of the "bastions" Cardinal Ratzinger has sought to "demolish" is the traditional 
Catholic understanding of the Message of Fatima. 
Fourth, Cardinal Ratzinger sought to demolish the bastion of Fatima in TMF, which he 
published under the control of Cardinal Sodano. 
Fifth, TMF attempts to destroy the authentic Catholic prophetic content of the Message by the 
following exegetical frauds: 

• 

Cardinal Ratzinger removed the words "in the end" from the Virgin's prophecy 
"In the end, My Immaculate Heart will triumph." 

• 

Cardinal Ratzinger also cropped the immediately following words from the 
Fatima prophecy: "The Holy Father will consecrate Russia to Me, and it will be 
converted, and a period of peace will be granted to the world. 

• 

Having deliberately tampered with the words of the Mother of God, Cardinal 
Ratzinger then declared that the (predicted future) Triumph of the Immaculate 
Heart means only Mary's fiat, 2,000 years ago, in consenting to be the Mother of 
the Redeemer. 

• 

Cardinal Ratzinger thus deliberately ignored the Virgin's prophecy of four future 
events surrounding the consecration and conversion of Russia, and deliberately 
reduced them all to one event--Her fiat in 1 B.C. 

• 

Concerning devotion to the Immaculate Heart, which Our Lady of Fatima 
announced that God wills to establish in the world, Cardinal Ratzinger dared to 
say that devotion to the one and only Immaculate Heart of Mary means nothing 
more than following Mary's example by achieving an "immaculate heart" of 
one's own, through "interior unity" with God. 

• 

By means of this grotesque and blasphemous "interpretation," Cardinal Ratzinger 
debases the Mother of God Herself in order to sever any link between devotion 
to the Immaculate Heart in the world, and Our Lady of Fatima's call for the 
conversion of Russia to the Catholic religion, which must precede true devotion 
to the Immaculate Heart in that nation since the Russian Orthodox religion does 
not recognize the dogma of the Immaculate Conception. 

Sixth, Cardinal Ratzinger, following Cardinal Sodano's Party Line, stated in TMF that "we 
must affirm with Cardinal Sodano: ...the events to which the third part of the 'secret' of Fatima 

refers now seem part of the past", and (according to Cardinal Sodano's "interpretation") that 
the Third Secret culminated with the failed assassination attempt in 1981. 
Seventh, in adopting the Sodano Party Line on the Third Secret, Cardinal Ratzinger flatly 
contradicted his own testimony in 1984--three years after the assassination attempt--that the 
Third Secret is a "religious prophecy" concerning "dangers to the faith and the life of the 
Christian, and therefore the world", on which occasion Cardinal Ratzinger made no 
suggestion that the Secret pertained to the 1981 assassination attempt or any other past event. 
Eighth, in furtherance of the Party Line, Cardinal Ratzinger went out of his way to criticize 
Father Nicholas Gruner at the press conference of June 26, 2000, advising the world press that 
Father Gruner "must be submissive to the Magisterium" and accept the alleged 1984 
consecration of the world as a consecration of Russia. That is, according to Cardinal 
Ratzinger, Father Gruner must submit to Cardinal Sodano's Party Line. Cardinal Ratzinger's 
claim is false because there has been no binding, authoritative pronouncement of the 
Magisterium--not the Pope, not a Council, not the Ordinary and Universal Magisterium.  
 
Ninth, in sum, Cardinal Ratzinger, carrying out the Party Line, deliberately used his position 
as head of the CDF to lend the false appearance of theological weight and validity to a 
shameless "deconstruction" of the Message of Fatima--an effort so blatant that even the Los 
Angeles Times sub-headlined its coverage of TMF and the June 26, 2000 press conference as 
follows: "The Vatican's Top Theologian Gently Debunks a Nun's Account of Her 1917 Vision 
that Fueled Decades of Speculation." (The Devil's Final Battle, pp. 230-233) 
 
The Devil's Final Battle discusses additional questions about the conciliar Vatican's party line 
about the The Third Secret of Fatima on pp. 284-285: 
June 26, 2000 - At a press conference, the Vatican publishes a text it claims is the entire Third 
Secret. The text describes a vision in which the Pope (a "bishop in white") is killed by a band 
of solders who shoot him down while he is kneeling at the foot of a large wooden cross atop a 
hill, after having traversed a half-ruined city filled with corpses. The execution of the Pope is 
followed by the execution of many bishops, priests and laity. 
Questions abound. (See article by Andrew Cesanek in The Fatima Crusader, Issue No. 64.) 
Among those questions is why the published vision contains no words of Our Lady, even 
though, when it announced suppression of the Secret in 1960, the Vatican itself referred to 
"the words which Our Lady confided to the children as a secret." The vision fails to mention 
the words which clearly follow. "In Portugal the dogma of the Faith will always be preserved 
etc."--the phrase Sister Lucy included in her fourth memoir as part of the integral text of the 
Third Secret of Fatima. The phrase concerning the dogma of the Faith in Portugal is 
mysteriously demoted to a footnote in the Vatican commentary on the Secret, where it is 
ignored by both Cardinal Ratzinger and Msgr. Bertone, the co-authors of the commentary. 
Cardinal Ratzinger's portion of the commentary specifically states that he and Msgr. Bertone 
are following the "interpretation" given by Cardinal Sodano: i.e., that the Message of Fatima, 
and the Third Secret in Particular, relates entirely to events which now belong to the past. 
Accordingly, Cardinal Ratzinger claims that the Pope's escape from death in 1981 is what is 
depicted in the vision of the Pope being killed. Even the secular media recognize the falsity of 
this interpretation. 
The published text of the vision contains none of the elements described by Cardinal 
Ratzinger in his mysteriously censored 1984 interview in Jesus magazine. The published 
vision says nothing about "dangers threatening the Faith and the life of the Christian and 
therefore of the world", nothing about "the importance of end times", nothing about what is 
contained "in many other Marian apparition" approved by the Church and nothing about 
prophecies "announced in Scripture". Further, while Cardinal Ratzinger said in 1984 that the 

Third Secret contains "religious prophecy:"--a statement he made three years after the attempt 
on the Pope's life--he will now claim that there is no prophecy, but only a description of past 
events, culminating in the 1981 assassination attempt. 
Further, Cardinal Ratzinger's commentary scandalizes the faithful by claiming that the 
triumph of the Immaculate Heart of Mary is nothing more than love conquering bombs and 
guns, and that devotion to the Immaculate Heart means nothing more than each person doing 
God's will and thus acquiring an 'immaculate heart" of his or her own. The conversion of 
Russia to Catholicism and the spreading of devotion to the one unique Immaculate Heart of 
Mary throughout the world are not even mentioned in Cardinal Ratzinger's commentary.  
Dr. David Allen White summarized the contents of The Devil's Final Battle as follows in a 
2002 book review that was published in Catholic Family News: 
More than the Vatican’s "top theologian" were involved in this public insult to the Catholic 
faithful, and public insult to the Mother of God. One of the glories of the new book is that it 
names and thoroughly explores the roles played by each of the four prelates who are quite 
rightfully lined up as an anti-Fatima cabal. They are Cardinal Angelo Sodano, Cardinal 
Joseph Ratzinger, Archbishop Tarcisio Bertone and Cardinal Dario Castrillón Hoyos. These 
prelates have colluded to stifle the Mother of God, to silence Sister Lucy, to obscure the 
Message of Fatima and to promote a new Church that stands in opposition to all of Catholic 
Tradition. They deserve to be exposed; they should be forced to answer to the Catholic 
faithful even before they stand before their Maker and are made to answer to Him. Their 
opposition puts both world peace and millions of souls in peril. 
 

http://tradcatknight.blogspot.com/2017/10/the-errors-of-russia-spread-in-catholic.html#more