Sciągi, Ściąga GEO INZ, METODY BADANIA PIONOWOŚCI BUDOWLI WYSMUKŁYCH


METODY BADANIA PIONOWOŚCI BUDOWLI WYSMUKŁYCH.

1-trygonometryczna

2-bezpośredniego rzutowania

3-wcięć

4-jednego punktu oporowego

5-projekcji laserowej

1)polega na wyznaczeniu wychyleń kątowych poszczególnych p-tów budowli w stos. do p-tu na najniż. poziomie. Pomiary z 3 stanow. symetrycznie wokół budowli. Odl. stanow. od bud. >1,5 h.

składowe wychylenia ze stanowisk:

0x08 graphic
0x08 graphic

wektory r1, r2, r3 są prostopadłe do kier. celowania ze stanow. 1, 2, 3. Wielkość wychylenia R i jego rzuty Rx i Ry oblicza się ze wzorów:

α1,α2,α3 azymuty linii celowania

0x08 graphic
azymut i wielkość wychylenia wylicza się ze wzoru:

0x08 graphic
błąd wychylenia wypadkowego:

wartość przybliżona bł. azymutu w-ychylenia wypadkowego oblicz-am:0x01 graphic

0x08 graphic
0x08 graphic
Mając 3 składowe wychylenia r1, r2, r3 można wyznaczyć wychylenie wypadkowe met. analit.-graf. Langa. Szkicujemy rozmieszczenie stanow i nanosimy kierunki celu na najnizszy poziom. Od tych kierunków odkłada się wielkości r wyznaczone na i-tym poziomie. Przez końce takich odcinków prowadzimy proste równoległe do kierunków średnich. Proste tworzą trójkąt błędów. Geometrycny środek trójk. bł. określa położenie osi komina na danym poziomie. Wymiary trojk. błędów zależą od bł. pomiaru.

Budowle wysmukłe to bud. któ-rych wys. kilkakrotnie przewyższa szerokość. kominy przemysłowe, chłodnie kominowe, wieże, maszty telewizyjne, latarnie itp. Geod. obsł

obejmuje:

-projekt realizacji prac geodezyjnyc

-założenie geod. sieci realizacyjnyc

-wykonanie prac realizacyjnych

-kontrola w trakcie wznoszenia

-inwentaryz. powykon. i sporządze-nie dokumentacji powykonawczej

-obserwacja odkształceń w czasie montażu

Budowle wysm. mierzy się też w okresie eksploatacji. W celu wy-krycia odchyleń od pionowego i prostoliniowego przebiegu osi bu-dowli prowadzi się pomiary pio-nowości. Wykorzystuje się kilka metod.

OBL. MAS ZIEMNYCH

met. siatki kwadratów

Projektowana płaszczyzna dzieli obszar działki na części znajdujące się pod i nad tą płaszczyzną - inaczej na obszary wykopów i nasypów. Linia przecięcia pow-ierzchni terenu z powierzchnią projektowaną nazywa się linią robót zerowych. Na podstawie rzędnych istniejących i projekt-owanych, po odpowiednich obli-czeniach, otrzy-mujemy wielkość danego wykopu lub nasypu. Wzo-rem pozwalającym określić nam tę objętość jest wzór:

0x08 graphic
0x08 graphic
0x08 graphic
Pow. nasypu i wykopu określa się analitycznie, graficznie lub mecha-nicznie. Błąd wyznaczenia zależy przede wszystkim od długości boku kwadratu

0x08 graphic
met. przekrojów poprzecznych

Sposób ten jest powszechnie stosowany do obliczania robót ziemnych przy projektowaniu „budowli” o kształcie wydłużonym.

F1, F2 - pola powierzchni prze-krojów utworzonych z przecięcia terenu płaszczyznami pionowymi w miejscach przekrojów poprzecz-nych;

d - odległość między przekrojami

wzór ścisły na obliczenie objętości

0x01 graphic

0x08 graphic

DROGA

Przy projektowaniu wykorzystuje się mapy syt-wys gdzie nanosi się wszystkie elementy projektowanej trasy. Projekt wykonuje się w pł. poziomej i pion.

1)wykonanie projektu na mapie

0x08 graphic
2)tyczenie w terenie p-tu począ-tkowego i końcowego odcinka trasy oraz p-tów wierzchołkowych

3)pomiar długości odcinków kie-runków głównych oraz kątów zwr-otu stycznnych

4)na podst. parametrów określony-ch projektem obliczamy miary li-niowe i kątowe i wyznaczamy p-ty główne i pośrednie, sporządzamy szkice realizacyjne

5)wyzn. kilometraż wszystkich p-tów trasy

6)projektujemy niweletę i obl. łuki pionowe, wykonujemy przekroje poprz.

P-ty główne to p-ty styku łuku kołowego z prostymi głównymi tra-sy. Wyznaczenie terenowe polega na odłożeniu miar kątowych i liniowych od p-tu wierzchołko-wego (wyzn. na podst. osn. geod.) i kierunków głównych. W celu kon-troli prawidłowości wyznaczenia wyznaczać p-t środkowy S na 2 sposoby. Styczna główna t - dł. od W do P lub K. t = R tg (α/2);

WS = R (secα/2 - 1)

W celu bezpieczeństwa między prostą i łukiem stosuje się krzywą przejściową o zmiennej krzywiźnie. Jest to klotoida o parametrze a:

L R = a2 = const. Łagodzi ona działanie siły odśrodkowej. Stoso-wane są 2 klotoidy symetryczne (jednakowe a) lub niesymetryczne (różne a). P-ty gł. klotoidy to p-ty styczności z prostą i łukiem koło-wym. Wzory:

τ = L/2R = L2/2a2

Xs = X - Rsinτ; H = Y - R(1-cosτ);

Ys = R + H = Y + Rcosτ;

T = X + Ytgτ; TD = X - Yctgτ;

TD = X - Yctgτ; N = Y/cosτ;

Ts = (R+H) tg ½γ; To = Ts + Xs;

Z = (R+H)(secγ/2 - 1)+H;

Z' = R(secα/2 - 1); patrz rysunek

Łuk koszowy - zespół krzywych (2 lub więcej łuków kołowych) o różnych promieniach; mają 1,2 lub więcej p-tów wspólnych i wspólne styczne w tych p-tach. P-ty gł. łuku koszowego to p-ty styczności z prostymi gł. i p-ty wsp. poszczegól-nych łuków. Wyznacza się je tak samo jak pojedynczy łuk kołowy.

α = α1 + α2;

t2 = t1cosβ+R1sinβ-(R1-R2)sinα2

R2 = t1sinβ-R1cosβ-(R1-R2)cosα2

cosα2=(t1sinβ-R1cosβ-R2)/(R1-R2)

α1 = (200g - β) - α2

PM1=M1S1=S1N1=N1T1=R1tgα1/4

TYCZENIE P-TÓW POŚREDN.

met. rzędnych od stycznej dla równych odcinków łuku

p-ty na łuku tyczy się w równych odstępach Δl. Dla tej wartości wyzn. kąt środk. Δα i wartości x i y poszczególnych p-tów pośrednich.

xi=Rsin(i*Δα); yi = R[1-cos(i*Δα)]

Δαg = Δl * ρg / R

met. rzędnych od stycznej dla równych odcinków na stycznej

zakłada się równe odcinki na stycznej (jednakowe wartości x), wyznacza się kolejne y.

y=R-√(R2-x2) lub y ≈ x2 / 2R

0x08 graphic

TYCZENIE P-TÓW POŚREDN. KLOTOIDY

met. rzędnych od stycznej

wartości rzędnych i odciętych oblicza się w odniesieniu do klo-toidy jednostkowej a=1, później przelicza się wg wzoru

x=L - L5/40 + ...;y=L3/6-L7/336 +...

X = a x oraz Y = a y

met. biegunowa

określamy wartości odpowiednich kątów i długości, które później realizujemy w terenie.

x=L - L5/40 + ...;y=L3/6-L7/336 +...

ω = arc tg y/x; d = a√(x2+y2)

met. biegunowa w tyczeniu p-tów pośr. łuku kołowego

Podobnie jak przy tyczeniu klotoi-dy. Od stycznej KKP-W odkłada się kolejne wartości kąta biegu-nowego i w ten sposób (znając od-ległość do kolejnych p-tów pośr.) otrzymujemy szukane p-ty. Rysunk podobny do powyższego, tyle że między p-tami pośr. jest jeszcze cięciwa c. Δα=(Δl/r)*ρ

di = 2Rsin(i* (Δα/2))

c = 2R sin(Δα/2)

met. od przedłużonej cięciwy w łuku kołowym

łuk dzieli się na równe odcinki, od stycznej gł. odkłada się wart. x i prostopadle y. Później od cięciwy P-1 tak samo i mamy p-t 2. Cięciwa 1-2, odkł. x i y - mamy p-t 3 itd. Istnieje jednak możliwość wystą-pienia błędów wytyczenia (przeno-szenie błędów - źle wyznaczony p-t wpływa na kolejne p-ty).

ϕ=(Δl/2R)*ρ; x1=ccosϕ; x2=ccos2ϕ

c=2Rsinϕ, y1=csinϕ; y2=csin2ϕ

met. rzędnych od cięciwy przy

p-tach pośr. łuku kołowego

Na cięciwie odkłada się wart. x a na prostopadłej wart. y. Wielkości wyznacza się pośrednio na podst. obliczonych a, s, x oraz y. x i y wyznacza się identycznie jak met. rzędnych od stycznej dla równych odcinków łuku.

a=Rsinα/2; s=R(1-cosα/2);

Δα=(Δl/R)ρ;

xi'=Rsin(i Δα); yi'=R[1-cos(iΔα)]

x = a - x'; y = s - y'

0x08 graphic
OPRACOWANIE PIONOWE DROGI

Przekrój podłużny wykonuje się na podst. niwelacji trasy lub na podst. aktualnej mapy syt.-wys. Na prze-krój terenu wkreśla się niweletę.

Załamania niwelety w pł. pionowej powinny być złagodzone przez zastosowanie łuków pionowych (wklęsłych lub wypukłych). Tyczenie jak w łuku poziomym - p-ty gł. i pośr.

Spadek niwelety i1=ΔH1/D1 * 100%

oraz i2=ΔH2/D2 * 100%

styczna t do łuku pion.

t = R/2 (i1+i2); WS = t2/2R

P-ty pośr. wyznaczono ze wzoru:

yi ≈ xi2 / 2R

Obliczenie rzędnych ze wzorów

dla niwelety „pod górkę”

H = HP + i1 * x

dla niwelety „z górki”

H = Hk - i2 * x

x - odl. danego p-tu od początku (lub końca) łuku. Należy też wyko-nać przekr. poprz. Są tam rzędne niwelety, korony drogi, szer. jezdni, pasa drogowego, głęb. rowów, itd. Wykonuje się je dla p-tów charak-terystycznych: p-ty gł., załamania niwelety, p-ty hektometrowe, skrz-yżowania, p-ty zmian wys. jezdni...

PRZENIESIENIE WYSOKOŚCI PRZEZ PRZESZKODY WODNE

Przy budowie mostów, zapór itp. zachodzi potrzeba przeniesienia wysokości przez przeszkody wod-ne. Stosuje się met. niwelacji geo-metrycznej lub trygonometrycznej przy użyciu tarcz bisekcyjnych.

met. niwelacji geometrycznej

Na łacie A wykonuje się odczyt wstecz, następnie (przy spoziomo-wanej osi celowej) celujemy na łatę na reperze B. Pomiarowy przesuwa tarczę bisekcyjną do momentu pokrycia poziomej kreski krzyża i środka tarczy. Należy wykonać kil-ka serii pomiarów by wyelimi-nować błędy. Z różnicy odczytów A i B otrzymuje się różnicę wyso-kości.

met. niwelacji trygonometrycznej

zasada przedstawiona jest na rysun-ku.

0x08 graphic
Przewyższenie ΔH można obliczyć trzykrotnie na podst. kątów α, β, γ. Chcąc zwiększyć dokładność wyz-naczenia ΔH należy przeprowadzić obserwacje jednocześnie z dwóch stanowisk po obu brzegach prze-szkody.

0x08 graphic
Na p-tach 2 i 4 ustawia się statywy z tarczami bisekcyjnymi i mierzy się wysokości tarcz nad p-tami oraz między tarczami. Teodolity ustawia się na p-tach 1 i 3. Obserwacje ką-tów pionowych wykonuje się jed-nocześnie. Mierzy się również kąty poziome.

Dokł. określenia różnicy wys. tą met. oblicza się ze wzoru:

mh=√[(tgα+(1-K/r)D0)mdo]2 +

(dom/cos2α)2 + (domK/2r)2

α - kąt pionowy

K - współczynnik refrakcji

r - promień kuli ziemskiej

do - odległość między p-tami

Na błąd przyrostu wysokości naj-większy wpływ wywiera błąd po-miaru kąta pionowego, wpływ od-ległości nie ma większego znacze-nia.

ΔH=it + Dtgα - is + D2[(1-K)/2r]

0x08 graphic

PROJEKTOWANIE PŁASZ-CZYZN BILANSUJĄCYCH

ROBOTY ZIEMNE

Każda płaszczyzna przechodząca przez środek ciężkości jest płasz-czyzną bilansującą roboty ziemne.

1)średnia wartość współrzędnych

XS=Σ xi/n YS=Σ yi/n ZS=Σ zi/n

2)jeżeli pł. bilansująca ma zadany kierunek najw. spadku α i wart. najw. spadku k to r-nie płaszcz. to:

(kcosα)x + (ksinα)y - z + Ho = 0

Ho = - XSkcosα - YSksinα + ZS

3)jeżeli projektowana płaszcz. ma przechodzić przez 2 p-ty

1 (x1, y1, z1) i 2 (x2, y2, z2) to

(x1-XS)kcosα + (y1-YS)ksinα -

(z1-ZS) =0

(x2-XS)kcosα + (y2-YS)ksinα -

(z2-ZS) =0

kcosα i ksinα dają tgα i liczymy α

4)jeżeli projektowana płaszczyzna ma przechodzić przez 1 dany p-t i ma określony max spadek wzdłuż kierunku α to mamy jedno r-nie;

(x1-XS)kcosα + (y1-YS)ksinα -

(z1-ZS) =0

5)jeżeli projektowana płaszczyzna ma przechodzić przez 1 dany p-t i ma określony max spadek k to mamy jedno r-nie;

(x1-XS)kcosα + (y1-YS)ksinα -

(z1-ZS) =0

i dołączamy r-nie sin2α+cos2α=1 i wyliczamy α

Projektowanie płaszcz. minimali-zujących roboty ziemne

0x08 graphic
a)dla każdego p-tu o znanych wsp. zestawiamy r-nie

vi = (x1-XS)kcosα + (y1-YS)ksinα -

- (z1-ZS)

r-nie te wagujemy proporcjonalnie do powierzchni otaczającej dany p-t i rozwiązujemy wg [pvv] = min

b)projektowana płaszczyzna ma zminimalizować roboty ziemne i zbilansować je. Wtedy dla każdego p-tu o znanych X i Y zestawiamy następujące r-nie aproksymujące:

vi = eX xi + ey yi + z0 - zi

eX - nachylenie pł. wzdłuż osi OX

ey - nachylenie pł. wzdłuż osi OY

z0 - przecięcie pł z osią OZ

metoda przekrojów poziomych z mapy warstwicowej

V = h/2 Σ(Si+Si+1) + Δh/3*Sn

met. siatki trójkątów

V = a2/2 * 1/3(h1+h2+h3)

0x08 graphic

met. p-tów rozproszonych

V = 1/3 S1(h1+h2+h3)

mV2=(VmS/S)2+(S/3)23mh2+mVu2

mVu2 = 0,6 Q S√b

Q - współczynnik bogactwa mikro- rzeźby (0,005 - 0,01)

b - średnia długość celowej

Na dokł określenia objętości skła-dają się następujące błędy:

mK - bł. ukształt. pow. terenu

mg - bł. zagęszczenia gruntów

mW - wpływ dokł. materiałów wyj-ściowych.

mK - bł. ukształt. pow. terenu

ε = R - x; x = √(R2-a2/4)

a - bok kwadratu w met. siatki kw.

Błąd obliczonej objętości ze wzglę-du na ukształtowanie terenu wynosi

mVu2 = S εSR = n a2 εSR

wpływ błędu zagęszczenia terenu

D=VW/WN; VW=VN D ±0,02D VN

0,02D - ustalona tolerancja stopnia zagęszczenia gruntu; wg Polskiej Normy 0,9<D<1,15

wpływ dokładności materiałów wyjściowych

można to sprowadzić do wpływu dokładności wyznaczenia rzędnych terenu h.

1) V = S h0

2) V = ΣSi 1/KΣhJ

3) h0 = V/S

4) hJ = hJ' ± mhJ + uJ

Jeżeli do r-nia 3 podstawimy r-nie 4 to otrzymamy:

mVh = ±m0√(S/K) + u0S

u0 - bł. systemat. rzędnej wysokośc

m0 - bł. jednoznacznego określ. h

0,02m - niw. siatk.

0,10m - tachimetria

0,05m - p-ty rozproszone

0,05m - niw. przekrojów

0,20m - aerofotogrametria

0x08 graphic

0x08 graphic

0x08 graphic

TORY KOLEJOWE

0x08 graphic
Jedno-, dwu- i wielotorowe. Roz-jazdy są zwyczajne i krzyżowe. Rozjazd zwyczajny składa się ze zwrotnicy, torów łączących (wygię-tych wg promienia łuku kołowego), krzyżownicy. Typ rozjazdu podaje się symbolem, np. S49-300-1:9. S49- typ szyny, 300-promień toru odgałęźnego, 1:9-skos rozjazdu. Gdy od toru głównego odgałęziają się 2 tory w tę samą lub różne strony należy między początkami rozjazdów zaprojektować wstawkę prostej.

Projekt linii kolejowej obejmuje określenie niezbędnych miar kąto-wych i liniowych oraz sporządzenie szkiców umożliwiających terenową realizację projektu technicznego. W proj. tech. określa się parametry te-chniczne linii kolejowej.

połączenie torów równoległych rozjazdami o równych skosach

Wytyczenie polega na określeniu w terenie położenia p-tów środko-wych poszczególnych rozjazdów oraz p-tów pocz. i końcowych. Po-łożenie p-tu środk. wyznacza się w stosunku do istniejących torów lub osn. geod. i do założonego kilomet-rażu tego p-tu. Pozostałe p-ty wyznacza się przez odłożenie odpowiednich miar.

połączenie torów równoległych rozjazdami o różnych skosach

Opracowanie geodezyjne sprowa-dza się do określenia położenia p-tów głównych poszczególnych roz-jazdów. Punktem wyjściowym jest środek rozjazdu krzyżowego.

połączenie dwóch torów równoległych

Opracowanie geodezyjne polega na określeniu położenia p-tów głów-nych rozjazdu, wstawki prostej w oraz p-tów gł. łuku kołowego w torze odgałęźnym. Minimalną war-tość wstawki proste „w” oblicza się ze wzoru: wmin = V/6

V - max. prędkość taboru założona w projekcie

miara kontrolna c = √(b2+d2)

d - rozstaw torów, b=nd

tproj = c - (p1 + wmin)

tprakt = R tg α/2

wprakt = c - (p1 + tprakt)

Osmowę podst. linii kolejowych stanowi osn. państwowa I i II kl. Sieć ta jest dostatecznie gęsta by nie zachodziła potrzeba zakładania odrębnej osnowy podst. dla ter. ko-lejowych. Osnowę szczegółową do celów inwentaryzacji stanowi sieć p-tów osn. państw. III i IV kl. Ze względu na kształt szlaków kole-jowych najwłaściwszą metodą zakł-adania osnów jest met. poligonowa. Ciągi kl. III powinny być nawią-zane bezpośrednio do osn. I lub II kl., powinny znajdować się w gra-nicach pasa wywłaszczenia, w pob-liżu osi linii kolejowej. Ciągi po-winny być zbliżone do prostolinio-wych, dł. nie powinna przekraczać 3 km, dł. boku 100-300 m. dokł. pomiaru boku 1:5000, kąta ±10″

Osn. IV kl. - ciągi sytuacyjne lub linie pomiarowe, nawiązane do III kl. Dł. ciągu <2 km, linii pomiaro-wych 400m. Dł. boku ciągu sytu-acyjnego 50-350m, stosunek 2 są-siednich boków >1:3. Bł. pom. bo-ku 1:5000, kąta ±20″.

SUWNICE

Urządzenia do transportowania su-rowców i wyrobów w obrębie skła-dów lub hal produkcyjnych. Wy-magania techniczne szyn torów podsuwnicowych:

-prostoliniowe i równoległe;

-równooddalone (wg zał. projektu)

-we właściwej odległości od elem-entów konstrukcji hali czy estakady

-ułożone poziomo na jednej wyso-kości

Szyny suwnic układa się na belkach stalowych lub żelbetowych, te zaś oparte są na słupach nośnych lub wspornikach wystających ze słu-pów nośnych konstrukcji hali.

1)różnica poziomów główek szyn

± 10mm na podporach

± 15mm w przęśle

2)różnica poziomów główek w tej samej osi podłużnej b/1500 <10mm

3)max odchyłka w prześwicie

0x08 graphic
± 5mm (odch. od projektu)

4)odch. osi teoretycznej szyny od rzeczywistej ± 2,5mm

5)odchylenie czoła szyn w styku w pionie i poziomie max ± 1mm

6)max przerwa na łączeniu obu szyn ± 4mm

W terenie stabilizujemy 4 stanowis-ka osnowy kontrolej. Wyznaczamy współrzędne stanowisk, później rzędne p-tów zasygnalizowanych na belkach od płaszczyzn piono-wych I-II i III-IV.

0x08 graphic
Do pomiaru stosuje się łatę uk-ładaną poziomo i prostopadle do belek, tak by jej początek pokrywał się z oznaczonymi punktami ich osi Na podst. danych z pomiaru określa się odchyłki osi belek od projekto-wanych osi szyn. Oblicza się je w taki sposób, by jednocześnie uzys-kać dane do wyznaczenia wskaźni-ków montażowych szyn toru suw-nicowego. Wskaźniki te powinny leżeć na dwóch prostych równoleg-łych i odległych o projektowany rozstaw szyn. Należy je wpasować w teoretyczne osie. Przy wpasowa-niu stosuje się metodę spełniająca warunek minimum sumy kwadra-tów odchyłek osi belek od ich osi projektowanych. Opracowanie wy-konuje się dwiema metodami:

- analityczno - graficzna

- analityczna

analityczno - graficzna

Mając odczyty z łaty L i P obliczamy yL i yP praktyczne w układzie odniesienia (geodezyj-nym). Obliczamy środek toru dla każdego zasygnalizowanego p-tu [y0=(yL+yP)/2] i obl. wartość śred-nią położenia osi toru [yśr=(ΣY0)/n]. Następnie obliczamy odchyłki ze wzoru: y0-yśr. Obliczone odchyłki odejmujemy od teoretycznej war-tości położenia osi toru (Y0), po czym obliczamy YL=Y0 - S/2 i YP=Y0 + S/2. W końcu wyliczamy odchyłki osi belek w oznaczonych p-tach od wypośrodkowanych osi teoretycznych: VYL=yL-YL; VYP=yP-YP oraz odchyłki rozstawu osi be-lek w poszczególnych przekrojach VROZ=VYP-VYL

met. analityczna

0x08 graphic
Różni się od anal-graf, że nie rysujemy wypośrodkowanej osi to-ru, ale obliczamy współczynniki tej osi oraz współrzędne Y0 przez podstawienie ich do odpowiednich r-ń poprawek. R-nia układa się wg wzoru: a*i + b = y0 - yśr + v; i = di/i

a,b-współczynniki r-nia osi toru

di - odl p-tu od początku toru

d - odl. między sąsiednimi p-tami

y0 - yśr - wyraz wolny równania

v - poprawka

Obliczone odchyłki p-tów oznaczo-nych na osiach belek od wypośrod-kowanych teoretycznych osi szyn wykorzystywane są w ten sposób, że odkłada się je od wspomnianych p-tów z odwrotnym znakiem, uzys-kując na belkach miejsca wskźni-ków do montażu szyn.

SZYBY DŹWIGOWE

0x08 graphic
Jednocześnie z pomiarem kontrol-nym po montażu ścian każdej kon-dygnacji należy wykonać pomiar kontrolny zmontowanych szybów dźwigowych. Wyniki tego pomiaru przedstawia się na jednym szkicu z wynikami pomiaru ścian, by przed montażem następnej kondygnacji można było wykonać korektę w dalszym montażu. Po wykonaniu stanu surowego budynku wykonuje się pomiar odchyłek ścian szybów dźwigowych przed montażem dź-wigów. Celem jest stwierdzenie za-chowania dopuszczalnych odchyłek szybów oraz uzyskanie danych do osadzenia prowadnic dźwigowych. Dla szybów montowanych z prefa-brykatów wykonuje się najczęściej pomiar pionowości i rozstawów ścian z osnowy, którą stanowi za-kładana na górze lub dole dwupun-ktowa baza AB.

0x08 graphic
W p-tach A i B ustawia się pion opt. i 2-krotnie odczytuje na łacie odległości od pionowej osi celowej do ścian szybu. Odczyty wykonuje się dla p-tów 1-6 na każdym poziomie roboczym. Dla każdego przekroju oblicza się różnice między odczytami na poszczególnych kondygnacjach a średniąą arytm. wszystkich odczytów (dopasowaną do wymiarów projektowych szybu).

wpasowanie osi prowadnic dźwi-gowych i optymalizacja wpaso-wania

Czynność polega na znalezieniu max prostopadłościanu, który da się wpasować w przestrzeń ograniczo-ną ścianami szybu. Wpasowanie wykonuje się met. graficzną lub analityczną.

metoda graficzna

Osnową są 4 p-ty wierzchołkowe prostokąta o znanych współrz. Wszystkie przekroje orientuje się względem prostokąta i nanosi na jeden rysunek. Na kalkę nanosi się osie prowadnic i wpasowuje się w rys. przekrojów.

met. analityczna

Określa się optymalne płaszczyzny w których zamontuje się prowadnice. Podst. opracowania jest met. parametryczna z warun-kami wiążącymi parametry. Obli-czenia wykonuje się w ukł., gdzie osiami XY są krawędzie ścian szybu w piwnicy budynku. W stosunku do tych osi odnosi się krawędzie ścian dla każdej kon-dygnacji. Kolejność obliczeń;

1)obl x i y p-tów obserwowanych

2)ułożenie r-ń poprawek

Xiobs + VX = Xiwyr

Yiobs + VY = Yiwyr

3)nałożenie na niewiadome warun-ku równoległości i prostopadłości

X3W - X1W = g war. równoległości

X4W - X2W = g prostych 1-2 do 3-4

Y2W - Y1W = h oraz 2-4 do 1-3

Y4W - Y3W = h

warunki prostopadłości

X2W - X1W = 0

X4W - X3W = 0

Y4W - Y2W = 0

Y3W - Y1W = 0

Optymalizacja to ponowny pomiar poprawności wykonania pionem o-ptycznym (gdyż montażyści używ-ają ciężkich pionów sznurkowych).

PRZENOSZENIE WSKAŹNI-KÓW KONSTRUKCYJNYCH

Przed przystąpieniem do obsługi geodezyjnej kondygnacji powta-rzalnych i wyznaczaniu wskaźni-ków konstrukcyjnych na poszcze-gólnych poziomach roboczych na-leży sporządzić szkic tyczenia, za-wierający rozmieszczenie osi konst-rukcyjnych zgodnie ze szkicem do-kumentacyjnym oraz osnowe bu-dowl.-montaż. Osnowa ta będzie służyć do przenoszenia osi konst-rukcyjnych na poszczególne kondy-gnacje.

met. stałej prostej

a)stawiamy teodol. na p-cie linii bazowej osnowy bud-mont., celuje-my na tarczę na końcu tej linii

b)poziomujemy teodol. przy każ-dym pomiarze

c)układamy łatę na stropie kondyg-nacji roboczej i ustawiamy ją pro-stop. do płaszcz. celowania

d)łatę ustawiamy tak, by obraz tar-czy sygn. znalazł się na pionowej kresce siatki celowniczej teodol.

e)zaznaczamy na stropie tyczony punkt. Czynności wykonujemy w 2 poł. lunety.

1)jeśli OK=OP to OK'-ΔK=OP'-ΔP

2)ΔK = ΔP/dP * dK

poprawki trasowania

ΔP = [(OK'-OP')/(dK-dP)] * dP

ΔK = [OK'-OP'] + ΔP

analiza dokładności

1.bł centrowania teodol. 0,4mm

2.bł centrowania sygnału 0,4mm

3.niepionowość osi obr teod 0,9mm

4.bł celowania na tarczę 0,3mm

5.bł wprowadzenia sygn. w oś celo-wą 0,4mm

6.bł oznaczania wskaźnika 0,8mm

7.inne błędy 0,3mm

m = √(m12+m22+...m72) = ± 1,4mm

metoda rzutowania

Wyznacza się osie konstrukcyjne lub linie równoległe do tych osi dla ścian zewn. i wewn. Przenosi się też tą met. wszystkie typy osnowy wewn. na kondygnację roboczą.

1)teod. stawiamy na stanow. pozio-mujemy, celujemy pionową kreską na wskaźnik wyjściowy na bud.

2)w 2 poł. lunety wyzn. wskaźnik na krawędzi stropu wg kreski pion.

3)każdorazowo poziomujemy teod.

4)analogicznie wyzn. wskaźnik z drugiej strony budynku

5)wtyczyć teod. w linię przeniesio-nych wskaźników i za pomocą łaty realizacyjnej wyznaczamy wskaźni-ki ścian zewn. ANALIZA:

niepionowość osi obr. teod. 0,9mm

bł. celowania 0,3mm

bł wprowadzenia sygn w płaszcz. rzutowania 0,4mm

oznacz. wskaźnika na strope 0,8mm

m2 = m12+...m42 = 1,3mm

0x08 graphic
metoda biegunowa

l2 = d12 + d22 - 2d1d2cos(β-α)

mL2 = cos2αmd12 + cos2αmd22 + h2mβ2 + h2mα2

ANALIZA

bł centrowania pionownika 0,3mm

bł poziomowania libelli 0,1mm

bł odczytu podziałki 0,7mm

bł oznaczenia p-tu na tarczy 0,5mm

m = 0,5mm

przy n kondygnacjach mn = 0,5√n

TYCZENIE DŁUGICH PROS-TYCH PRZEZ PRZESZKODY

1.Odcinek do 2km tyczymy przy pomocy teodolitu. Na końcu odcin-ka stawiamy sygn. Tyczymy od p-tu najdalszego do najbliższego. P-ty w odl. <=300m

2.Dł. odcinka do 5km to tyczymy etapami jak w met. nr 1. Wyzna-czamy p-t najdalszy i pośrednie na tej linii, potem przenosimy teodolit na ten najdalszy p-t i powtarzamy czynność.

3.Mniej - więcej w pobliżu środka prostej wybieramy p-t, mierzymy na nim kąt wierzchołkowy i obli-czamy przesunięcie d, które należy wykonać, by p-t znalazł się dok-ładnie na tyczonej prostej.

4.Proste dłuższe od 5km - tyczenie etapami (2) lub punktami posiłko-wymi (3).

tyczenie w terenie falistym

1.Jeśli z p-tu pocz. widać końcowy to tyczymy najdalszy p-t pomocni-czy. Jeśli z dalekiego p-tu pomocni-czego nie widać końcowego to sto-sujemy met. przedłużeń (na najdal-szym stawiamy teodolit, celujemy na p-t pocz. przechylamy przez ze-nit i wyznaczamy p-t najdalszy lub końcowy. Robimy to 2-krotnie).

2.Jeżeli nie widać p-tu końcowego, a istnieje osnowa geod., to po nawi-ązaniu do niej kierunku trasy obli-czymy współrzędne p-tu pocz i koń

3.Jeśli nie widać p-tu P i K, ale w pobliżu w terenie istnieje sieć poli-gonowa, to p-ty kierunkowe można wyznaczyć przez obliczenie prze-cięć prostej PK z bokami poligo-nowymi albo przez obliczenie do-miarów prostokątnych lub bieguno-wych do określonych p-tów.

tyczenie przez przeszkody

1.Obywa się w sposób pośredni. Jeśli p-ty P i K są wzajemnie niewi-doczne to obok przeszkody wyzna-czamy linię pomocniczą PL i mie-rzymy odcinek KL i kąt α na stano-wisku L. Póńiej z zależności mate-matycznych wyznaczamy p-ty pośr-ednie linii PK.

2.Jeżeli przeszkoda rozciąga się na dużej przestrzeni (np. las) i celowa-nie z P na K jest niemożliwe to kie-runek prostej tyczy się w przybli-żeniu przez wyznaczenie azymutu PK i tyczenie go w terenie za po-mocą busoli. Sposób jest dobry gdy PK<1200m.

Dokładne wytyczenie trasy można wykonać po założeniu specjalnej osnowy wokół przeszkody. Dla krótszych odcinków może to być osnowa poligonowa, dla długich - specjalna sieć triangulacyjna.

OSNOWY REALIZACYJNE

Sytuacyjne(XY),wysokościowe(H), przestrzenne(XYH). Wszystkie dzi-elą się na podstawowe - szczegół-owe - budowlano-montażowe. Osn. dzielą się na osn. dowolnego kształ-tu, regularne, układ baz, sieci wyd-łużone, zakładane techniką GPS.

Podst. osn. real. wiąże tyczoną inw-estycję z otaczającym terenem i uz-brojeniem. Szczegółowa osn. real. służy do bezpośredniego oparcia pomiarów realizacyjnych. Podst. os real. to pozioma osn. II kl i wysokościowa II kl. Projektowanie to 1)czynności wstępne. 2)prace projektowe. A.D.1)analiza danych wyjściowych (inform. o terenie, os-nowie, plan realizacyjny inwestycji, założenia techniczne i dokładnoś-ciowe) projektu i przegląd stoso-wanych rozwiązań danego zadania. A.D.2)projektowanie obejmuje 3 etapy analiz i ustaleń (geometria sieci i obserwacje wiążące; dokład-ności obserwacji; szczegóły realiza-cji i opracowania wyników). Do wykonania projektu sieci niezbędny jest plan realizacyjny danej inwes-tycji - zawiera rozmieszczenie wszystkich zaprojektowanych obie-któw i urządzeń na tym terenie. Projektując sieć należy tak usytu-ować jej p-ty w terenie, by służyły do pomiarów przez cały okres reali-zacji inwestycji.

dokładności tyczenia lokalizacyjnego

określa się na podst. dopuszczal-nych odchyłek realizacji p-tów o-biektów. Są to bł. tyczenia p-tów w terenie i bł. czynności budowla-nych. Wartości średnich bł. tycze-nia p-tów, długości lub kierunków pozwalają na określenie dokładno-ści pomiaru sieci realizacyjnej. Ty-czenie to czynności pomiarowe ma-jące na celu wskazanie i utrwalenie w terenie lub na obiekcie zespołu p-tów o założonych z góry położe-niach w stosunku do p-tów ozna-czonych w terenie lub na obiekcie i przyjętych jako p-ty odniesienia. Tyczenie 2-etapowe - wytyczenie przybliżonej pozycji P° p-tu P i po wprowadzeniu niewielkich popra-wek tyczenia dXt, dYt ostatecznego położenia tego p-tu. Tyczenie 1-etapowe - wytyczenie nominalnej pozycji p-tu P bez posługiwania się utrwaloną pozycją przybliżoną P°. Pozycję p-tu znaj-dujemy przez odłożenie kątów i/lub odległości stanowiących elementy zaprojek-towanej konstrukcji tyczenia. O-gólne zasady ustalania dokładności: mtd2 = mfd2 + m2d(α,d) lub inaczej

mtd2 = m02(FdT Q Fd) + m2d(α,d)

m0 - śr bł. jednostkowy po wyrówn

Q - macierz współczyn. wagowych

Fd - mac. funkcyjna wiążąca dł. ty-czonego odcinka ze współrz odpo-wiednich p-tów osnowy.

mfd2 - bł. średni wynikający z dokł. osnowy

m2d(α,d) - bł. średni wynikający z dokładności tyczenia

mα2=mCt2+mCs2+mς2+(m02+mC2)/S

S - ilość serii

mC = bł. celowania mC=60``/G

m0 - bł. odczytu

mς - bł. spowodowany niepoziomo-wością limbusa

mς = i (tgβP*sinδP - tgβL*sinδL)

i - kąt odchylenia linii najwięk-szego spadku płaszczyzny limbusa od poziomu

β - kąt nachyl. osi cel do poziomu

δ - azymut osi celowej

1.ustala się jakie i ile obserwacji w sieci należy wykonać

2.ustalamy dokładność i ilość serii pomiaru (dobór instrumentu do po-miaru)

Analizę dokładności można wyko-nać z uwzględnieniem błędów p-tów nawiązania lub bez

dokładność w met siatki kwadratów

ze wzoru Gauss-a

mV2=(VmS/S)2+(S/3)23mh2+mVu2

met. przekrojów podłużnych

1. V = d/3 (F1 + F2 + √(F1F2))

2. Simpson

V = d/6 (F1 + F2 + 4FŚR)

3. wzór Czepsena

V = d/2(F1+F2) - d/6 i (h2-h1)

i - spadek terenu

Plan realizacyjny

część opisowa to: przedmiot i zak-res inwestycji; opis istniejącego za-gospodarowania terenu; zestawie-nie danych o przydatności gruntów do celów budowy; infrastruktura i uzbrojenie itp. Dla celów projekto-wych ważne są 2 cechy podkładów mapowych: dokładność i szczegół-owość. Dokładność graficzna to bł. położenia szczegółów sytuacyjnych w stosunku do poł. najbliższ. p-tu osn. geod. I grupa dokł. 0,3mm w skali mapy; pozostałe 0,6mm. Do-kł. wzajemnego poł. 2 p-tów 0,4-0,8mm w sk. mapy. Geodezyjne o-pracowanie planu realiz. i proj. techn: met. graf., analit.,anal-graf. 1. ustalenie lokalnego ukł. wsp. osn. realiz. i obl. wsp. 2. wyz-nacz. danych geod. do określenia transf. X' Y' planu realiz. na wsp. w ukł. geod. 3. obl. XYZ p-tów ok.-reślających główne elementy planu realiz. 4. obl. bł. elem. liniowych i kątowych służących do wyznacz. p-tów. 5. obl. elem. kontrolnych. Projekt techn. obiektu budowla-nego: 1. sprawdzenie danych licz-bowych proj. 2. obl. p-tów głów-nych obiektu w ukł. planu realiz. 3. przeliczenie na ukł. geod. 4. obl. elem. geod. służących do wytycz-enia obiektu w terenie. 5. wykaz geod. elem. kontrolnych. Wyniesienie proj. planu realiz. w teren: dokumentacja: zatwierdzony plan realiz. - proj. tech. obiektów budowl. - szkic dokum - dziennik bud - szkic tyczenia - dziennik nadzoru autorskiego - warunki tech - dokumentacja proceduralna. Szkic dokumentacyjny: elem. osn. realiz - usytuowanie gł i szczegól osi konstuk w nawiązaniu do osn - dane wyjściowe nawiąz geod wz-ględem osn real - odległ między p-tami osn real a osiami budowli - nr zlecenia, projektu - nazw wykona-wcy, data. Szkic tyczenia powstaje po pomiarze (zakończeniu realizacji szkicu dokumentacyjnego), nanosi się wszystko co zauważone było podczas realizacji. Met. niwelacji trygonometrycznej ΔH = d tgα

mΔH2 = md2tg2α + (d2mα2 / β2cos4α)

mα = ½ md/d ρ sin2αβ

Prace realizacyjne 1. geod opraco-wanie planu realiz oraz proj obiek-tów budowl 2. tyczenie lokaliza-cyjne ob. budowl 3. tyczenie szcze-gółów 4. pomiary kontrolne 5. po-miary przemieszczeń i odkształceń podczas budowy 6. pomiary powy-konawcze. Tyczenie lokalizacyj-ne: określenie poł. względem osn realiz elementów projektowanego obiektu i zaznaczenie ich w terenie w taki sposób, by wytyczone p-ty mogły być wykorzystane przy wy-konaniu robót bud-montażowych. Met. tyczenia lokal. biegunowa, wcięcia kątowego w przód, ortogonalna, przecięć.

INWENTARYZACJA PRZEW-ODÓW PODZIEMNYCH

Bezpośrednia (przed zasypaniem) i pośrednia (pomiar rzędnej osi prze-wodu) tachimetrem. Dzieli się na szczegółową i zbiorczą, a oprócz tego inwent. może być schematycz-na lub bramowa. Metody inwent pośredniej: indukcyjna (wykorzys-tuje zmienne pole elektryczne oraz generator drgań i nadajnik) 2. gal-waniczna (podłączenia przewodu). Met galwaniczna jest nieznacznie dokładniejsza od indukcyjnej. Wyzn poł przewodu met ind.

1. sygnał w momencie natrafienia na przewód (nadajnik wysyła fale w promieniu 5m, ciągle przesu-wamy nadajnik i w ten sposób wykrywamy przewód) 2. siatka kwadratów - nadajnik na kolejnych narożnikach siatki 3. wyzn kierun-ku podłączenia lub załamania prze-wodu 4. wyzn poł przewodów le-żących blisko siebie (gdy d>1m można wyzn poł, gdy d<1m - poł przybliżone).

0x01 graphic

0x01 graphic

0x01 graphic

0x01 graphic

0x01 graphic

0x01 graphic

0x01 graphic

0x01 graphic

0x01 graphic

0x01 graphic

0x01 graphic

0x01 graphic

0x01 graphic

0x01 graphic

0x01 graphic

0x01 graphic

0x01 graphic

0x01 graphic

0x01 graphic

0x01 graphic

0x01 graphic

0x01 graphic

0x01 graphic

0x01 graphic

0x01 graphic

0x01 graphic

0x01 graphic

0x01 graphic

0x01 graphic



Wyszukiwarka

Podobne podstrony:
sciagi, Sciaga geo
Biologia ściągi, ściąga bio, Biologiczne metody oczyszczania ścieków:
ŚCIĄGI, Sciaga 1, Mechanika płynów - część mechaniki teoretycznej, zajmuje się badaniem ruchu płynów
sciaga na zalke z geo inz, Studia, Rok III, Geodezja inżynieryjna
sciaga-geo, Geodezja, Geodezja Inżynieryjna, sciagi
Materiały budowlane - Ściąga 1, Budownictwo S1, Semestr II, Materiały budowlane, Ściągi
METODY BADANIA PRACY pionowe
geo sciaga, Studia Inż, III semestr inż, Geotechnika
METODY BADANIA PRACY poziome 2
Metody badania antybiotykoopornoci
J Kossecki, Cele i metody badania przeszłości w różnych systemach sterowania społecznego
METODY BADANIA UKŁADU LIMFATYCZNEGO
5 egzamin geo inz rzad i 2010 , Studia Geodezja i szacowanie nieruchomości, rok III, GI
ściąga geo

więcej podobnych podstron