Pragnę zaznaczyć, że jedną z reguł uzyskiwania dobrych rezultatów, nie jest wizualny obraz postawy Strzelca, lecz statyczność broni w danej postawie. Potwierdzeniem tego są znaczne różnice w postawach podczas strzelania wielu mistrzów ognia, a także to, że wśród strzelców przyjmujących identyczne postawy, jedni uzyskują wysokie rezultaty, a drudzy niskie. Wreszcie, ten sam strzelec, dobrze przygotowany, nie zmieniając swojej postawy w trakcie strzelania, uzyskuje w jednej serii wysoki a w drugiej niski rezultat. Piszę o tym dlatego, aby podkreślić, że wizualny obraz postawy strzeleckiej nie odgrywa decydującej roli.
Uzyskiwanie równowagi w poszczególnych postawach strzeleckich osiąga się złożonym działaniem większego zestawu rozmaitych mięśni (w sensie statycznym) w drodze systematycznych i logicznie opracowanych treningów. Na przykład przygotowanie Strzelca — pistoleciarza polega na trzymaniu broni w jednej, wyciągniętej i wyprostowanej lecz nie naprężonej w łokciu ręce. Stąd gros przygotowań będzie polegało na uzyskaniu statyczności, w której broń będzie „przedłużeniem” ramienia (patrz rys. 2).
Położenie poziomo wyciągniętej ręki nie jest normalne i człowiek, nie jest doń przyzwyczajony.. . Pod działaniem ciężaru broni ręka szybko się męczy, ciągle się rusza we wszystkie strony oraz dąży do normalnego położenia. Dodatkowo muszka w szczerbinie wyczynia, niesamowite harce, nie mówiąc już o nieposłusznym palcu wskazującym. Celny strzał jest niemożliwy. Dlatego trening grup mięśniowych „strzelającej” ręki, od której zależy statyczność broni, jest zadaniem podstawowym. W rezultacie systematycznego treningu zmienia się charakter przekazu impulsów z centralnego systemu nerwowego do mięśni uczestniczących w poziomym trzymaniu wyciągniętej ręki, dzięki czemu organizm przystosowuje się do nietypowej pozycji. Zgodność między pracą mięśni a pracą układu, krwionośnego i oddechowego działa jednocześnie pomyślnie na system nerwowy.
Szczegółowy opis pracy pistoleciarza znajdzie Czytelnik w rozdziałach II i III.
.2. Celowanie
Właściwe celowanie nie polega na naprowadzaniu siłą mięśni przyrządów celowniczych pod cel, lecz kontrolowaniu ich podczas odpalania po przyjęciu odpowiedniej' postawy strzeleckiej. Im większa jest statyczność broni, tym mniejszą pracę wykonuje wzrok i tym łatwiejsze jest celowa
Rys. 2