STATUS:
Podstawą różnic statusowych są różnice w posiadaniu władzy.
Postrzegana władza ma często takie same znaczenie, jak władza realna.
Ludzie szeregują zewnętrzne i widoczne oznaki różnic we władzy - możliwość szeregowania samego siebie, klas.
Im bardziej członkowie grupy są podobni w swych wartościach, tym bardziej prawdopodobne, że będą podobnie zaszeregowywać innych.
W małych grupach jest wbudowana tendencja do zgodności statusów (statusy są podobne pod względem różnych kryteriów np. wykształcenie - zarobki) 
rozbieżność statusów.
Status jest kwestią używania języka - wypowiadanie słów jest działaniem i jest niemożliwe, by było powtarzane bez końca, jeżeli nie jest nagradzane akceptacją.
System statusowy nie musi się domagać akceptacji emocjonalnej każdego członka grupy.
Zakłopotanie stanowi koszt interakcji między osobami o wysokim i niskim statusie.
Każda grupa wykazuje tendencję do posiadania członków o średnim statusie w relatywnie dużej liczbie - kategoria najbardziej konformistyczna.
Niski status:
Osoba o niskim statusie nie rozporządza ani rzadkimi zdolnościami nagradzania, ani karania.
Naruszają pewne normy grupy, ale nie na tyle gwałtownie, by narazić się na całkowite usunięcie.
W sensie liczbowym jest ich relatywnie mało, inaczej stanowiliby dewiację od normy.
Nagrody i koszty osób o niskim statusie są zmieniane przez system statusowy.
Im niższa pozycja jednostki, tym koszty ponoszone przez nią są niższe.
Mniejsze możliwości zmuszania kogoś do sprawiedliwości. Chęć ucieczki spod kontroli.
Jeśli awans ma dla jednostki wysoką wartość, wykazuje ona dużą tolerancję dla początkowych upokorzeń.
1