669. Bagwell Stella - Magiczny blask opali -Bratnie dusze3

Rozdział 1

Claudia Westfield podeszła do samochodu, niosąc pod pachą plik papierów i książek. Było

wprawdzie dopiero pół do siódmej, ale chciała być dziś w szkole trochę wcześniej. Od tygodnia
trwały już egzaminy i jak zwykłe było z tym mnóstwo pracy. Usiadła za kierownicą, uruchomiła
silnik  i  nagle  zakręciło  jej  się  w  głowie.  Przestraszona  zamknęła  oczy  i  oparła  głowę  na
zagłówku,  mając  nadzieję,  że  to  tylko  chwilowa  niedyspozycja.  Gdy  po  paru  sekundach
otworzyła  oczy,  za  szybą  ujrzała  twarz  mężczyzny.  Przerażona  rozejrzała  się  dokoła.  Trawnik
przed  domem,  podjazd...  wszystko  wyglądało  normalnie.  Twarz  nieznajomego  nie  zniknęła.
Przyjrzała mu się baczniej. Miał ciemne, pofalowane włosy, błękitne oczy, które intensywnie się
w nią wpatrywały i zmysłowy uśmiech, odsłaniający białe, równe zęby.

– Nie, to niemożliwe – powiedziała do siebie Claudia. – To mi się tylko zdaje. To na pewno z

przemęczenia.

Ponownie zamknęła oczy, a gdy je znowu otworzyła, mężczyzny za szybą już nie było.

Odetchnęła z ulgą, wrzuciła wsteczny bieg i wyjechała na zatłoczoną ulicę. Po chwili jednak
ogarnęło ją przerażenie.

– Dostajesz świra! Najzwyczajniej w świecie wariujesz – powiedziała do siebie.
Najbliższe godziny sprawiły jednak, że zapomniała o tym zdarzeniu. Tak jej się przynajmniej

zdawało. W porze lunchu spotkała w szkolnej stołówce Liz, nauczycielkę z równoległej klasy.
Od dwóch lat, czyli odkąd się poznały, łączyła je prawdziwa przyjaźń.

– Co się z tobą dzieje? – spytała Liz, patrząc z niepokojem na Claudię.
– Dlaczego pytasz?
– Wyglądasz jak narzeczona Frankensteina.
– A co, źle się umalowałam i widać szwy na twarzy?
– Claudia starała się żartem rozwiać niepokój przyjaciółki.
– Nie, tylko jesteś strasznie blada.
– Dziwisz się? To wszystko przez te egzaminy.
– Zbyt dobrze cię znam i wiem, że praca tak cię nie wykańcza.
Swoją drogą zawsze cię z tego powodu podziwiałam. Ja dosłownie padam z nóg. A gdy

jeszcze przychodzi do mnie taki wiecznie nieprzygotowany leń i prosi o przesunięcie terminu
zaliczenia, najchętniej wyrzuciłabym go za drzwi. Ty zawsze miałaś miękkie serce dla tych
dzieciaków. Zbyt miękkie.

Usiadły przy stoliku i zabrały się do jedzenia. Claudia jednak nagle straciła apetyt i tylko

machinalnie dłubała w kawałku kurczaka.

– Wiesz, chyba zaczynam wariować. Dziś rano przydarzyło mi się coś dziwnego –

powiedziała niespodzianie.

– Wszystkich nas to czeka – próbowała żartować Liz.
– Mówię poważnie. Dziś rano miałam przywidzenie – ciągnęła ściszonym głosem Claudia. –

Powinnam chyba pójść do lekarza.

– Ale co się właściwie stało?
– Miałam wizję. Widziałam faceta.
– Byłoby raczej dziwne, gdybyś nie miewała takich fantazji – roześmiała się Liz.
– Nie mówię o fantazjach erotycznych. – Claudia nie kryła zniecierpliwienia. – Mówię o

jasnym i wyraźnym obrazie, który wyłonił się... tak znikąd. Zakręciło mi się w głowie, po czym
zobaczyłam twarz mężczyzny. – Claudia poczuła, że znów ogarnia ją dziwny niepokój.

– Sama powiedziałaś, że zakręciło ci się w głowie, a więc musiała być jakaś fizyczna

przyczyna. Podejrzewam, że to reakcja na stres. A może twoje ciało próbuje w ten sposób dać ci
sygnał, że potrzebujesz faceta? – Liz przyjrzała się Claudii uważnie. – Znasz go?

– Nie.
– Hm, to dziwne. Był miły?
Claudia mechanicznie wzięła do ust kawałek kurczaka. Nie chciała myśleć ani o tym

przystojnym mężczyźnie, ani o samym zdarzeniu. Wszystko to było zbyt dziwne i zbyt
niepokojące.

– Jak to czy „był miły"? Nie zwariowałam jeszcze na tyle, żeby rozmawiać ze swoimi

przywidzeniami!

– Chodziło mi o to, czy wizja była przyjemna, czy wręcz odwrotnie, przerażająca?
– Byłam tak zdumiona, że nie mogłam nawet myśleć. Ale ten facet... – Claudia zawahała się

– sprawiał raczej miłe wrażenie. Na pewno nie był zły. – Potrząsnęła głową z niedowierzaniem. –
Co ja mówię! Przecież jestem nauczycielką, uczę innych racjonalnego myślenia, a plotę takie
bzdury! Koniczyna jest zielona, gdyż zawiera chlorofil, a nie dlatego, że tak ją pomalowały elfy!
Podobnie i te moje przywidzenia muszą mieć jakieś racjonalne wyjaśnienie.

Liz roześmiała się. Niezwykły był ten nagły przypływ zdrowego rozsądku.
– To wcale nie jest zabawne – stwierdziła Claudia poirytowana.
– Toteż nie mam zamiaru się z ciebie nabijać. Tak naprawdę trochę się o ciebie martwię.
– Martwisz się?! – wybuchła Claudia. – Nie chcę, żebyś się o mnie martwiła ani mi

współczuła. Oczekuję, że pomożesz mi znaleźć jakieś wyjaśnienie tego zdarzenia.

– Posłuchaj, Claudio. Są rzeczy, których nie da się wyjaśnić empirycznie.
– Ja jednak nadal będę poszukiwać racjonalnego wyjaśnienia moich wizji, choćbym miała je

znaleźć w gabinecie lekarskim.

Tydzień później Claudia opuściła gabinet lekarski, nie usłyszawszy żadnego konkretnego

wyjaśnienia całej serii przywidzeń. Według lekarza fizycznie nic jej nie dolegało. Może była
trochę przemęczona, wskazany byłby więc wyjazd i odpoczynek.

– A gdyby przywidzenia nie ustąpiły, zawsze może pani przecież pójść do psychiatry.
Do psychiatry? Czyżbym była aż tak rozchwiana emocjonalnie? Absurd, zapewniła się w

duchu. Jestem przecież normalną, zdrową psychicznie kobietą. Tyle tylko, że co jakiś czas mam
wizje, w których ukazuje mi się twarz mężczyzny, próbowała przekonać samą siebie.

Niestety, z każdym dniem wizje robiły się coraz bardziej wyraziste. Dostrzegła, że

mężczyzna, który się w nich zjawiał, ubrany był w mundur, kilka razy ukazała jej się rzeka, a na
niej łódź, parę razy pojawił się też obraz dużego, białego domu. Elementy wizji w żaden jednak
sposób się ze sobą nie łączyły, nie tworzyły żadnej sensownej całości.

Po powrocie do domu włączyła komputer i weszła do Internetu. Postanowiła zarezerwować

bilety lotnicze do Cancun. Kto wie, może lekarz miał rację i parę dni urlopu dobrze jej zrobi.

Parę dni z mężczyzną dobrze by ci zrobiło Claudio, odezwał się wewnętrzny głos. Na miłość

boską,  czyżbym  do  tego  wszystkiego  jeszcze  zaczynała  słyszeć  głosy?  Potrząsnęła  głową  i
bezwiednie  spojrzała  na  palce  dotykające  klawiatury  komputera.  Pierścionek  z  opalem,  prezent
od babci, rzucał kolorowe refleksy. Przez chwilę Claudia przyglądała mu się z uwagą, jak gdyby
był to preparat mikroskopowy. Kiedyś wierzyła, że to właśnie on wskazał jej Tony'ego. Wierzyła
na  tyle  mocno,  że  nie  mogła  zdecydować  się  na  zakończenie  tego  związku.  Dopiero  zdrada
ukochanego sprawiła, że przejrzała na oczy. Nim się to jednak stało, musiała znieść wiele bólu i
upokorzeń.

Oczywiście wcale nie myślała, że pierścionek ma jakikolwiek związek z jej wizjami. Nigdy

też nie przyznałaby, nawet przed samą sobą, iż wierzy w magiczną moc klejnotu. To przecież

oczywiste bzdury. Miałaby wierzyć w czary? Tyle że pierwsze przywidzenie miało miejsce
następnego dnia po tym, kiedy to zaczęła nosić pierścionek babuni. A gdyby go zdjęła? Skoro nie
wierzyła w jego magiczną siłę, co ją powstrzymywało? I co by powiedziała, gdyby to zdjęcie
pierścionka, a nie wakacje w Cancun uleczyły ją z przywidzeń?

Po tygodniu Claudia, nie kryjąc zadowolenia, oznajmiła Liz, że jej problemy znikły.
– A więc to dlatego miałaś taki wesoły głos, gdy do ciebie dziś rano zadzwoniłam. W

dodatku nie musiałam cię namawiać na wizytę u mnie.

Zdążyły już popływać w ogrodowym basenie i odpoczywały teraz, leżąc na leżakach i

popijając lemoniadę.

– Nawet sobie nie wyobrażasz, jaką czuję ulgę. Zupełnie nie miałam ochoty na seanse

terapeutyczne.

– Ale co się właściwie stało? – pytała Liz. – Skąd wiesz, że jesteś uleczona?
Słoneczne ciepło przynosiło miłe rozluźnienie. Po raz pierwszy od dłuższego czasu Claudia

znów poczuła się w pełni sobą.

– Bo już go nie widuję. Od kiedy zdjęłam pierścionek babci, wizje ustąpiły. To znaczy od

tygodnia. Przedtem widywałam go codziennie.

– Chcesz powiedzieć, że to zdjęcie pierścionka sprawiło, iż przestałaś mieć przywidzenia?

No nie. Nawet ja, osoba stuprocentowo przekonana, że nie wszystko na tym świecie da się
poznać rozumem, nie mogę w to uwierzyć.

– Zgadzam się. Brzmi nieprawdopodobnie, ale faktem jest, że odkąd nie noszę pierścionka,

nie mam przywidzeń.

– To może być przypadkowa zbieżność.
– Mówisz tak, jakbyś nie chciała, żebym z tego wyszła – obruszyła się Claudia.
– To nie tak. Nie wydaje ci się dziwne, że pierścionek miałby wywoływać wizje? Moim

zdaniem usiłujesz ominąć problem, a nie wyjaśnić go.

– A co, mam sama szukać kłopotów? Zajęcia się skończyły, przede mną wakacje i nie chcę

ich spędzić nawiedzana przez jakiegoś dziwnego faceta.

– Dwa tygodnie temu mówiłaś, że interesuje cię racjonalne wyjaśnienie, a nie wyłącznie

rozładowanie napięcia emocjonalnego. I co? Tak nagle wszystko się zmieniło?

– Chyba tak – przyznała Claudia. Przełknęła ślinę i spojrzała na przyjaciółkę. – Wiesz, te

wizje były bardzo niepokojące, było w nich coś... intymnego. Czułam się tak, jakby ten facet
mnie znał. Zaczęłam się bać i doszłam do wniosku, że najprostszą rzeczą będzie pozbycie się
pierścionka.

– Przecież to pamiątka! A poza tym bez niego już nigdy nie zobaczysz tego mężczyzny.
– Nie zobaczę? Ja chcę o nim jak najszybciej zapomnieć! Nie rozumiesz?
– Jesteś tchórzem!
– Nieprawda!
– W takim razie udowodnij to – rzuciła wyzwanie Liz.

San Antonio, stan Teksas, trzydziestostopniowy upał. Co prawda to nie Cancun, a nawet nie

Meksyk, lecz tu właśnie Claudia postanowiła rozpocząć poszukiwania mężczyzny, pojawiającego
się w jej wizjach, od kiedy ponownie zaczęła nosić pierścionek z opalem. Z balkonu pokoju
hotelowego przyglądała się miastu i przepływającej przez nie rzece.

– Jak miło byłoby móc się teraz wykąpać albo posiedzieć w jednej z nadrzecznych knajpek –

westchnęła.

Prawdę powiedziawszy, wolałaby wszystko, byle tylko nie spotkać się z tym mężczyzną,

zwłaszcza że w żaden sposób nie potrafiła wytłumaczyć, dlaczego właśnie tu postanowiła
rozpocząć poszukiwania. Jedno było pewne – nie przyjechała do San Antonio dla przyjemności.
Im prędzej się z nim spotka, tym szybciej jej kłopoty miną.

Firma Haydena Bedforda znajdowała się w centrum miasta. Sądząc po wystroju

zewnętrznym, funkcjonowała znakomicie. Najwyraźniej pan Bedford znał się na biznesie,
pomyślała Claudia. Natomiast z całą pewnością nie znał Claudii, a z tonu, jakim rozmawiała z
nią jego sekretarka, wywnioskować można było, że wcale mu to do szczęścia nie jest potrzebne.
Mimo to Claudii udało się umówić na spotkanie. Teraz, czekając przed drzwiami jego gabinetu,
czuła, że z wrażenia jest cała mokra.

– Proszę, pani Westfield. Pan Bedford czeka na panią – powiedziała starsza, siwowłosa

kobieta, obrzucając Claudię podejrzliwym spojrzeniem.

Claudia bez słowa podeszła do drzwi, zapukała i weszła do środka.
– Chwileczkę, uporam się tylko z tym cholernym słońcem – powiedział stojący tyłem do niej

mężczyzna, który mocował się akurat z żaluzjami.

Zauważyła, że ubrany był raczej jak farmer niż biznesmen. Dżinsy z szerokim ozdobnym

pasem, podwinięte rękawy koszuli, buty-kowbojki... brakowało tylko kapelusza z szerokim
rondem. Ciemne, ładnie układające się włosy wskazywały, że to młody człowiek, a wspaniale
umięśnione ciało, że nie spędził całego życia za biurkiem.

– O, teraz lepiej – stwierdził biznesmen-kowboj, odwracając się do niej.
Claudia poczuła, że jej nogi robią się miękkie jak z waty, że w uszach jej szumi. Pomyślała,

e za chwilę chyba zemdleje.

– To pan! – wymamrotała.
Zaskoczony jej reakcją mężczyzna wyszedł zza biurka, nie przestając na nią patrzeć

podejrzliwie.

– Jestem Hayden Bedford. A pani nazywa się Claudia Westfield, prawda?
– Tak – odparła niepewnie i podała mu dłoń. – Proszę mi wybaczyć, wiem, że to zabrzmi

głupio, ale nie spodziewałam się pana poznać.

Wziął jej dłoń w swoją, ale zamiast nią potrząsnąć, raczej mocno przytrzymał, nie przestając

studiować jej twarzy. Ciepło jego rąk wywołało w Claudii niemal histeryczną reakcję. Te same
niebieskie oczy, ta sama mocna szczęka, te same bruzdy na policzkach... Jej przywidzenie
przybrało konkretną postać. To było niesamowite. Niesamowite i przerażające.

– To chyba ja powinienem panią przeprosić, bo nie mogę sobie przypomnieć, gdzie panią

poznałem.

Z trudem, ale zdołała się jakoś opanować.
– Nie poznaliśmy się – odparła, a widząc zdumienie w oczach rozmówcy, szybko dodała: –

To znaczy nigdy się wcześniej nie spotkaliśmy.

– Czy dobrze się pani czuje, pani Westfield? Jest pani trochę blada.
Tak naprawdę pomyślał, że niejeden nieboszczyk lepiej od niej wygląda. A przecież pomimo

upiornej wprost bladości nieznajoma wydała mu się atrakcyjną kobietą. Może nieco zbyt chłodną
jak na jego gust, ale przecież nie przyszła tu w celach towarzyskich. Ubrana była w białą, lnianą
sukienkę, a złociście połyskujące włosy miała związane w ogon. Ku swemu zdumieniu Hayden
poczuł nagle, że miałby ochotę wtulić się w jej włosy i pocałować te piękne, brązowe oczy.

– Już dobrze... – powiedziała Claudia. – Postaram się nie zająć panu wiele czasu, panie

Bedford. Dziękuję, że zechciał się pan ze mną spotkać.

Nie wypuszczając jej dłoni ze swojej, poprowadził ją w stronę fotela.
– No dobrze... – powiedział, siadając naprzeciwko. – Czy teraz może mi pani powiedzieć,

czemu zawdzięczam tę wizytę? Rozumiem,

e nie przyszła tu pani w sprawach biznesowych.

– Nie, nie zajmuję się poszukiwaniem ropy ani gazu, panie Bedford. Szukam mężczyzny.
Na jego twarzy odmalowało się zdumienie. Po chwili skrzyżował ręce na piersi i spytał ją

rozbawiony:

– Czyżby tam, skąd pani pochodzi, pani Westfield, nie było odpowiednich mężczyzn?
Claudia była tak poruszona, że nie od razu zrozumiała, co chciał przez to powiedzieć.
– W Fort Worth, gdzie mieszkam, jest wielu mężczyzn. Chodzi mi o konkretnego człowieka.
– Hm, to dosyć intrygujące, że swoje poszukiwania postanowiła pani rozpocząć od mojego

biura. Przyznam, że nie miałem pojęcia, iż moja firma występuje w rejestrze kawalerów do
wzięcia, pani Westfield.

Jego arogancja sprawiła, że odzyskała pewność siebie.
– Ja również nie miałam o tym pojęcia, panie Bedford i w ogóle nie interesuje mnie stan

cywilny pana i pańskich pracowników.

Chciałam się z panem spotkać z powodu... numeru na jachcie.
– Muszę przyznać, że spotkałem w życiu różne dziwne kobiety, lecz żadna z nich nie

wymyśliła równie niedorzecznego pretekstu, by się ze mną umówić.

– Nie przyszłam się z panem umówić, panie Bedford.
– Skoro nie przyszła pani ani w interesach, ani żeby się ze mną umówić, to nie wiem, po co

zabiera mi pani mój cenny czas.

– Pańskie insynuacje mnie obrażają, panie Bedford! – Claudia zerwała się na równe nogi. – I

eby wszystko było jasne – nie szukam też podtatusiałego sponsora!

– Nie jestem wystarczająco stary, żeby być podtatusiałym sponsorem.
Claudia wpadła we wściekłość. Za wszelką cenę muszę się opanować, powtarzała sobie w

duchu, ale nie było to łatwe, zwłaszcza że nigdy dotąd nie pozwalała sobie na wybuchy
niekontrolowanych emocji. Dopiero teraz.

– Nie interesuje mnie pański wiek! – rzuciła przez zaciśnięte zęby.
– Jedynym, podkreślam jedynym, powodem, dla którego się tu znalazłam, jest to, że pańskie

dane personalne zgadzają się z danymi w rejestrze jachtów.

– O jakim jachcie pani mówi?
– Nie znam się na jachtach – zniecierpliwiona machnęła dłonią. – Wiem tylko, że ma żagle i

nazwę wymalowaną na burcie. Gwiezdny Pył czy Gwiezdny Szlak.

– Gwiezdny Pył. Ale jeśli ma pani ochotę kupić moją łódź, to oświadczam, że nie jest na

sprzedaż.

– Nie jestem zainteresowana jej kupnem. Tak się złożyło, że jest ona jedyną wskazówką,

dzięki której mogłam zacząć...

Spojrzał na nią podejrzliwie.
– Grzebać w moich prywatnych sprawach? Pracuje pani dla jakiejś firmy ubezpieczeniowej?

Jeśli tak, to proszę się stąd natychmiast wynosić!

Claudia z przerażeniem stwierdziła, że najchętniej trzepnęłaby go w twarz. To przerażające.

Ona, uosobienie łagodności, chciała komuś zadać fizyczny ból! Ale mężczyzna wywierał na nią
przemożny wpływ i choć nie wiedziała, co jest tego powodem, nie miała wątpliwości, że jest to
coś złego.

– Nie pracuję w firmie ubezpieczeniowej. Jestem nauczycielką, a przyszłam do pana,

ponieważ... – Nim dokończyła zdanie, wzięła głęboki oddech. – Ponieważ jest pan mężczyzną, o
którym nie potrafię zapomnieć!

Rozdział 2

– Bez przesady. – Hayden Bedford roześmiał się. – Nigdy nie uważałem się za kogoś aż tak

wyjątkowego. Więcej, muszę przyznać, że płeć przeciwna toleruje mnie wyłącznie w niewielkich
dawkach. Z tobą pewnie też będzie podobnie.

– Chyba nawet wiem dlaczego – skomentowała Claudia, po czym ruszyła do drzwi.
Niespodziewanie Hayden Bedford zagrodził jej drogę, musiała się cofnąć, by na niego nie

wpaść.

– A dokąd to się wybierasz?
– Żegnam pana, panie Bedford. – Obronnym gestem skrzyżowała ręce na piersiach. – Nie

mogę powiedzieć, że miło mi było pana poznać.

Odwracając się, zdążyła zauważyć, że ma szerokie, silne ramiona i długie, umięśnione nogi,

a także i to, że jest niesamowicie męski. Miał w sobie coś, co skłaniało do myślenia raczej o
prokreacji niż rekreacji. Tego mi tylko brakowało! Muszę stąd jak najszybciej wyjść postanowiła.

– Na razie nigdzie nie pójdziesz – oświadczył twardo Hayden Bedford. – Musimy sobie

jeszcze parę rzeczy wyjaśnić. Natychmiast.

– Niczego nie musimy. – Claudia uniosła z wyższością brew. – Znalazłam to, czego

szukałam, i sprawa jest już zamknięta.

– Szukałaś mnie, a teraz, gdy znalazłaś, masz zamiar tak po prostu sobie odejść?
– Otóż to.
– Nie tak szybko – mruknął. Otworzył drzwi gabinetu i zwrócił się do sekretarki: – Lottie,

nie łącz mnie teraz z nikim. Zadzwoń też do Toma, przeproś go i uprzedź, że trochę się spóźnię.

Claudia odczekała, aż zamknie drzwi, po czym powiedziała z przekąsem:
– Teraz to pan marnuje mój czas, panie Bedford. Nie mam zamiaru ciągnąć dalej tej

rozmowy. Jest pan arogancki, robi obrzydliwe aluzje i...

Nie czekając, aż skończy, Hayden wziął ją pod ramię i poprowadził tym razem w kierunku

stojącej pod ścianą olbrzymiej skórzanej sofy.

– To ty zabiegałaś o spotkanie ze mną – przypomniał jej, gdy usiadła. – I to ty wepchnęłaś

się tu niemal na siłę, plotąc coś bez sensu.

– Plotąc bez sensu? – Oburzona zerwała się na równe nogi.
Hayden Bedford natychmiast chwycił ją za ramię i z powrotem pchnął na sofę.
– Siedź spokojnie!
Claudia zerwała się i stanęła przed nim twarzą w twarz.
– Nie waż mi się rozkazywać, Bedford! Wychodzę, zejdź mi z drogi!
– Nie chciałem tego robić, ale chyba nie mam wyboru – oznajmił i nim zdążyła cokolwiek

powiedzieć, chwycił ją mocno i pocałował.

Było to tak niespodziewane, że Claudię jakby poraziło. W głowie jej wirowało, oblewało ją

na przemian gorąco i zimno. Uniosła zaciśnięte w pięści dłonie i próbowała go uderzyć, ale nie
zdążyła, bo Hayden tak samo niespodziewanie oderwał wargi od jej ust.

– No i jak, podobało ci się? – zapytał, uśmiechając się ironicznie.
Najchętniej kopnęłaby go w kostkę, ale nie miała siły. Pocałunek sprawił, że czuła się

niczym figurka ulepiona z wosku.

– Nigdy w życiu nie zostałam w ten sposób potraktowana!
– Przykro mi, wyszedłem z wprawy. – Pochylił się nad nią. – Może spróbuję jeszcze raz?
Wyślizgnęła się z jego objęć i opadła na sofę.

– Nie odważysz się! – Z trudem łapała oddech.
Dopiero teraz dostrzegł, jak jest piękna. Widział każdy szczegół jej delikatnych rysów. W

ciemnych oczach błyskały żywe ogniki, podniecenie zarumieniło jej policzki, a namiętność
uwypukliła pełne, zmysłowe usta. Fajnie byłoby spróbować jej ust raz jeszcze, pomyślał.

Praca pochłaniała go bez reszty, poza tym nie lubił tracić czasu na głupstwa, dlatego nie

pamiętał nawet, kiedy po raz ostatni pozwolił sobie na flirt. Chyba w czasach szkolnych. A swoją
drogą to dziwne, zadumał się. Nigdy jeszcze nie całował się z kobietą w pracy, i do tego po paru
minutach znajomości. A jednak było w niej coś naprawdę niezwykłego...

– Wobec tego może masz ochotę pogadać? – zapytał i usiadł dosłownie parę centymetrów od

niej.

Przesunęła się w lewo, byle dalej od niego.
– To nie ma sensu. Uważam, że oboje tracimy czas. Przyjrzał jej się uważnie, jakby

rzeczywiście zastanawiał się, czy to ich spotkanie może czemuś służyć.

– Może masz rację. Ale chciałbym się dowiedzieć, co miałaś na myśli, mówiąc, że nie jesteś

w stanie przestać o mnie myśleć. Przecież mnie nie znałaś?

Zanim zdążył dostrzec, jak bardzo poczuła się zakłopotana, spuściła wzrok.
– Wyraziłam się nieprecyzyjnie. To nie jest tak, że stale o tobie myślę. Ja tylko... czasem cię

widuję.

Hayden Bedford osłupiał z wrażenia. Trudno zresztą było się temu dziwić. Ona też nie

rozumiała, co się z nią dzieje, i to od kilku tygodni.

– Jak to „widujesz mnie"? Rozłożyła bezradnie ręce.
– Po prostu, widuję. Bez żadnego powodu. Twoja twarz nagle mi się ukazuje i już.

Z niedowierzaniem pokręcił głową.
– Ale chyba przed chwilą powiedziałaś, że nigdy się nie spotkaliśmy.
– Bo to prawda. Nigdy.
– Skoro tak... to skąd wiedziałaś, jak wyglądam? Miałaś moje zdjęcie?
– Nie miałam pojęcia, jak wyglądasz, dopóki tu nie przyszłam!
Posłuchaj, Bedford. To nie jest żadne fatalne zauroczenie, nie jestem psychopatką, nie śledzę

cię, nic z tych rzeczy. Mimo to od jakiegoś czasu przytrafia mi się coś niezwykłego, sama jestem
tym poważnie zaniepokojona i wolałabym to zrozumieć.

– Chcesz powiedzieć... – Hayden otarł pot z czoła – ... że masz jakieś wizje, w których się

pojawiam?

– Otóż to.
– Ale dlaczego miałbym ci uwierzyć? Jesteśmy w San Antonio, a nie w mieście duchów. –

Hayden Bedford potrząsnął z niedowierzaniem głową.

– Zapewniam cię, że w pełni zdaję sobie sprawę, gdzie jestem, i że wszystko, co

powiedziałam, brzmi nieprawdopodobnie.

– No dobrze, ale w jaki sposób trafiłaś na mój ślad? W jaki sposób dowiedziałaś się, jak się

nazywam? Czy mam także uwierzyć, że w tych wizjach mówiłem do ciebie?

Tego się właśnie obawiała. Zadawał pytania, na które sama nie znała odpowiedzi.
– Nie – westchnęła. – Jak dotąd nie przemówiłeś do mnie. W ustaleniu twojej tożsamości

pomogły mi pewne szczegóły, takie jak numer namalowany na łodzi. Dzięki niemu odnalazłam
twoje nazwisko w rejestrze. Sama byłam zdumiona, gdy okazało się, że ten jacht, a co ważniejsze
jego właściciel, rzeczywiście istnieją.

– Łódź trzymam w Port O’Connor, więc zdobycie numeru nie było niczym trudnym! – rzucił

oskarżycielsko.

– Chciałabym, żeby tak było. Znaczyłoby to bowiem, że wszystko ze mną w porządku. Ale

to nieprawda. A teraz, gdy się przekonałam, że to ty jesteś człowiekiem, który mnie nawiedza,
naprawdę nie wiem, co myśleć.

– Ależ to śmieszne! Powinienem zadzwonić na policję i zażądać, żeby sprawdzili, czy

przypadkiem nie uciekłaś z domu wariatów!

– Proszę bardzo. Jeśli zdołają wyjaśnić, jak to wszystko możliwe, będę bardzo zadowolona.
Hayden Bedford podszedł do biurka i chwycił za słuchawkę.
– Mam znajomego, który pracuje w policji śledczej! – zagroził.
– Świetnie. Może więc on wpadnie na jakiś pomysł. Widząc, że nawet groźbami nie zdoła

zmusić jej do przyznania się do oszustwa, odłożył słuchawkę.

– Zdajesz sobie sprawę, jak idiotycznie brzmi to, co mówisz?
Zresztą ja też, słuchając tych bredni, wychodzę na idiotę.
– Tak, wiem – odparła spokojnie.
– Normalni ludzie nie mają przywidzeń. W każdym razie nie mają przywidzeń ze mną w roli

głównej!

– Jeszcze miesiąc temu przyznałabym ci rację. Dziś jednak nie mogę się z tobą zgodzić.
– Nie wiem, do czego zmierzasz... A właściwie jak ci na imię?
– Claudia.
– Otóż, jak powiedziałem, Claudio, nie wiem, do czego zmierzasz. Ale jedno wiem na

pewno. Jeśli sądzisz, że coś ode mnie dostaniesz, to się grubo, ale to grubo mylisz.

Nie miała do niego pretensji. Rozumiała podejrzliwość i brak zaufania, a mimo to zrobiło jej

się przykro.

– Spokojnie, więcej się nie zobaczymy – zapewniła go i uprzejmie wyciągnęła do niego dłoń.

– Dziękuję i przepraszam, że zajęłam ci tyle czasu. Zdumiony nieoczekiwanym obrotem zdarzeń,
zatrzymał ją pytaniem:

– Co teraz zrobisz?
– Wrócę do domu z nadzieją, że już nigdy nie ujrzę twojej twarzy – odparła, odwracając się.
Nic trudnego. Wystarczyłoby tylko zdjąć z palca pierścionek babuni. Nie powiedziała mu

jednak o magicznym działaniu opalu, bo pogorszyłoby to tylko sprawę. Zresztą teraz już nie
miało znaczenia. Zakończyła poszukiwania i powinna jak najszybciej zapomnieć o wizjach.

Hayden był pewien, że gdy tylko ta dziwna kobieta znajdzie się za drzwiami, odetchnie,

tymczasem poczuł dotkliwą pustkę, jak gdyby wychodząc, zabrała ze sobą coś, bez czego nie da
się żyć. Złapał za słuchawkę, żeby gdzieś zadzwonić, tylko zupełnie nie wiedział gdzie.

Przeczesał ręką włosy.
– O rany! Przecież ją pocałowałem! – uświadomił sobie nagle.
Owszem, zdarzało się, że jakaś kobieta pociągała go od pierwszego spojrzenia, ale nigdy

adnej nie chciał pocałować po paru minutach znajomości! A właściwie od rozwodu nie chciał

pocałować żadnej kobiety.

Nacisnął guzik interkomu i połączył się z Lottie.
– Słucham, panie Bedford.
Nagle uświadomił sobie, że Lottie zwraca się do niego „pan" i że jest to w gruncie rzeczy

mieszne. Pracowała w tej firmie od trzydziestu pięciu lat, była przy narodzinach Haydena i przy

mierci jego ojca. Wiedziała wszystko o Bedfordach, znała wszystkie, nawet najgłębiej skrywane

rodzinne tajemnice. Do tego była znakomitym szefem biura i nigdy nie mieszała spraw

prywatnych z zawodowymi.

– Lottie, od jak dawna jestem rozwiedziony?
– Od trzech lat, panie Bedford.
– To już trzy lata? – zapytał z niedowierzaniem.
– Tak, a o co chodzi, panie Bedford?
– Nieważne. Właśnie sobie coś uświadomiłem.
– Czy mogę już łączyć telefony do pana, panie Bedford?
Dzwoniło sporo ludzi...
– Nie, jeszcze nie – zawahał się. – Lottie?
– Pani Westfield wybrała się na spacer wzdłuż rzeki. Mam adres i numer telefonu hotelu, w

którym się zatrzymała.

– Skąd wiedziałaś, że chcę o nią zapytać? Zaległa cisza, po chwili sekretarka odparła:
– Takie miałam przeczucie.
– To bardzo niepokojące. Ostatni raz, kiedy miałaś „przeczucie", ceny ropy rekordowo

spadły.

– Nie sądzę, aby pani Westfield miała wpływ na ceny ropy, panie Bedford.
Na ceny ropy nie, ale na mnie z pewnością tak, pomyślał Hayden. W dodatku zupełnie nie

wiedział, jak wybrnąć z tej sytuacji.

– Odwołaj wszystkie spotkania, Lottie. Jadę teraz zobaczyć się z Tomem, a potem nie ma

mnie dla nikogo.

– A co z panią Westfield?
– No dobrze, podaj mi ten adres i numer telefonu. Nie załatwiliśmy jeszcze wszystkich

spraw.

– O jakiego rodzaju sprawy chodzi?
– O przywidzenia, Lottie.
– Przywidzenia? Czyżby wypił pan do lunchu kilka piw, panie Bedford?
– Jestem zupełnie trzeźwy, choć prawdę mówiąc, w tej akurat chwili wołałbym się upić.

W pokoju hotelowym Claudia sięgnęła po książkę telefoniczną. Postanowiła zarezerwować

bilet na najbliższy lot do Fort Worth. Nie było sensu dłużej zostawać w San Antonio. Hayden
Bedford okazał się durniem i Claudia w gruncie rzeczy żałowała, że dała się namówić Liz na tę
absurdalną wyprawę. Co się zaś tyczy pierścionka, najlepiej będzie się go pozbyć. Od początku z
jego powodu miała same kłopoty, a teraz jeszcze doprowadził ją do spotkania z tym nieciekawym
i zarozumiałym typem.

Czekała przy telefonie, aż urzędniczka sprawdzi w komputerze, czy jest jakieś wolne miejsce

w samolocie, gdy rozległo się pukanie do drzwi. Pospiesznie rzuciła na łóżko słuchawkę i
pobiegła otworzyć.

– To ja – powiedział Hayden Bedford.
Była tak oszołomiona, że musiała chwycić za klamkę, żeby się nie przewrócić.
– Czego pan chce? – spytała niezbyt uprzejmie.
– Porozmawiać. Ale nie w drzwiach. Wpuściła go do środka, nie kryjąc jednak niechęci.
– Nie widzę sensu dalszego prowadzenia tej rozmowy.
Powiedzieliśmy już sobie wszystko, panie Bedford.
– Nie tylko zaczęliśmy sobie mówić po imieniu, ale i całowaliśmy się – przypomniał.
– Przepraszam, załatwiam właśnie coś przez telefon, nie mogę teraz z panem... z tobą

rozmawiać.

Nie mam też wystarczającej odwagi, dodała w duchu. Dobrze wiedziała, że mężczyzna

całkowicie wytrącał ją z równowagi. Wystarczyło, że na nią spojrzał, a nagle uświadamiała sobie,
ż

e jest kobietą i mimowolnie zaczynała myśleć o tym, jak wspaniale czułaby się w jego

ramionach.

– Nie szkodzi, poczekam – odparł, po czym wszedł do środka, zanim zdążyła go zatrzymać.

Zdając sobie sprawę, że nic nie wskóra, podbiegła do łóżka i chwyciła słuchawkę. Niestety,

osoba po drugiej stronie już się rozłączyła. Odłożyła więc słuchawkę i odwróciła się w stronę
gościa. Zdumiona stwierdziła, że zdążył już wygodnie usadowić się w fotelu. Niesłychane! Kto
mu dał prawo czuć się u niej jak u siebie w domu?

– Co się stało? Czyżbym przeszkadzał ci w rozmowie?
– Nie. Tamta osoba się rozłączyła i będę musiała jeszcze raz dzwonić.
– Przykro mi. To jakaś ważna sprawa?
– Załatwiałam rezerwację na lot do Fort Worth.
– Nie zarezerwowałaś biletu powrotnego?
– Owszem, ale chcę przyspieszyć powrót. Wyjeżdżam dzisiaj.
Przyjrzał jej się uważnie. Zdążyła się przebrać. Miała teraz na sobie luźne marynarskie

spodnie i krótki top odsłaniający ramiona i znaczną część pleców. Rozpuszczone złotobrązowe
włosy swobodnie opadały jej na ramiona. Ta Claudia zupełnie nie przypominała tamtej wyniosłej
kobiety, która odwiedziła go w biurze. Była naprawdę znacznie atrakcyjniejsza.

– Skąd ten pośpiech?
Tak naprawdę nie wiedziała. W Fort Worth nie czekało na nią nic pilnego, a jednak myśl o

tym, że wkrótce znajdzie się w domu, przynosiła ukojenie. To pewnie świadomość, że nie będzie
musiała już widywać tego mężczyzny. Zwłaszcza gdy przestanie nosić pierścionek... Przekręciła
opal wokół palca. Chcąc rozwikłać tajemnicę swoich wizji, ponownie założyła klejnot na palec,
teraz jednak czuła silną potrzebę pozbycia się go.

– Załatwiłam tutaj wszystkie sprawy.
– Masz na myśli spotkanie ze mną?
– Można tak to ująć. – Zmusiła się do spojrzenia na niego. – Właśnie dlatego się

zastanawiam, co cię do mnie sprowadza?

– Dobre pytanie, może ty na nie odpowiesz, Claudio. Twierdzisz przecież, że zdarzają ci się

epizody jasnowidzenia, w których ukazują ci się różne sceny z mojego życia.

– Nie potrafię czytać cudzych myśli, twoich też nie. Zresztą do niedawna nie miałam

adnych przywidzeń.

Claudia zaczęła nerwowo krążyć po pokoju. – Nie wierzę w nadprzyrodzony charakter tych

doznań.

– To dość dziwne w ustach kobiety, która twierdzi, że miewa wizje.
– Jeśli chcesz wiedzieć, sama uważam, że to idiotyczne – przyznała. – Poszłam nawet do

psychiatry w nadziei, że znajdzie jakieś racjonalne wyjaśnienie. Niestety, odeszłam z niczym.

– Magia, okultyzm, postrzeganie pozazmysłowe – nie wierzę w takie rzeczy i kompletnie

mnie one nie interesują. Twardo stąpam po ziemi i daję wiarę faktom. Dlatego też chciałbym od
ciebie usłyszeć odpowiedź na pytanie: dlaczego z milionów ludzi na świecie wybrałaś mnie jako
obiekt swoich... knowań?

– Przecież ja niczego nie knuję, naprawdę. – Rozłożyła bezradnie ręce.
– Jestem zamożnym człowiekiem – powiedział zupełnie nieprzekonany.
– Nie interesuje mnie stan twojego konta. Lecz jeśli podejrzewasz, że jestem bez grosza i

chcę coś od ciebie wyciągnąć, mogę ci podać adresy paru instytucji finansowych w Fort Worth,
gdzie przekonają cię, iż jesteś w dużym błędzie.

Może nie powinien uwierzyć, ale coś mu mówiło, że ta kobieta teraz akurat nie kłamie.
– Dobra, przyjmijmy, że nie zależy ci na moich pieniądzach ani – nazwijmy to w ten sposób

– na moich uczuciach. O co zatem chodzi?

Może mnie oświecisz?
Claudia przyjrzała się jego ostrym rysom i zaczęła się zastanawiać, jak to możliwe, że

króciutkie spotkanie ich ust całkowicie wytrąciło ją z równowagi. Mężczyźni nigdy tak na nią nie
działali. Nawet Tony, niezgorszy przecież przystojniak i znawca sztuki miłosnej, nie robił na niej
takiego wrażenia. Dlatego pewnie twierdził, że jest oziębła. Ona natomiast uważała, że jest
rozsądna i całe to gadanie o dzikiej namiętności, jaka powinna łączyć kobietę i mężczyznę,
wydawało jej się grubą przesadą. Teraz jednak nie była pewna, czy miała rację.

– Zwróciłam się do ciebie, bo potrzebowałam pomocy. Nic więcej.
– Pomocy? – powtórzył z niedowierzaniem.
Bezwiednie spojrzała na klejnot. Miała ochotę ściągnąć go z palca i raz na zawsze wyrzucić,

a wraz z nim usunąć ze swego życia tego mężczyznę. Coś ją jednak powstrzymało od tego kroku.

– Tak – odparła. – Pomóż mi zrozumieć, dlaczego zagościłeś w moim życiu, a może uda mi

się uwolnić od tych uporczywych wizji.

Kiedy położył dłoń na jej odkrytych plecach, poczuła, jak przeszywają dreszcz. Chciała

uciec, wycofać się, lecz nie potrafiła oprzeć się magnetycznej sile, przyciągającej ją do niego.

– Myślę, że najlepiej byłoby choć na chwilę zapomnieć o tych wizjach i poznać się bliżej.

Może wybierzemy się na spacer nad rzekę?

Pełno tam przytulnych restauracyjek, moglibyśmy zjeść razem obiad.
Może wtedy uda nam się znaleźć jakieś rozwiązanie twoich problemów?
Ech, do licha, pomyślała Claudia. Wystarczyłoby przecież wyrzucić pierścionek Betty Fay i

zapomnieć, że się go kiedyś miało. Tylko co by to dało? Czy potrafiłaby wrócić do domu i
cieszyć się tym, że dla Haydena Bedforda nie ma już miejsca w jej życiu?

– Jesteś zapewne bardzo zajęty, naprawdę nie musisz mnie zapraszać na obiad.
Pogładził ją delikatnie po plecach. Och, jakież to było przyjemne.
– Nie aż tak bardzo, bym nie miał czasu na zjedzenie obiadu.
Delikatnie bawił się jej włosami. Claudia zastanawiała się, czy równie bezpośredni jest w

kontaktach ze wszystkimi kobietami, które spotyka.

Chyba jednak nie. Pocałował ją, a przecież nie całuje się ze wszystkimi. Nie w taki sposób...
– A więc zgoda. Jaki termin ci odpowiada? – Miała nadzieję, że nie zorientował się, jak

bardzo ekscytująca jest dla niej ta propozycja.

– Chodźmy zaraz.

Przymknęła oczy, modląc się, by wewnętrzne drżenie ustało.
– Pozwól, że zadzwonię tylko na lotnisko. Zarezerwuję bilet na późniejszy lot dziś

wieczorem.

Hayden położył ręce na jej ramionach i odwrócił ją do siebie.
– Mowy nie ma, nigdzie dziś nie polecisz, Claudio.
– A to dlaczego? Ujął w dłonie jej twarz.
– Bo cię pragnę.
Poczuła, że opada z sił. Gdyby jej nie podtrzymał, pewnie osunęłaby się na podłogę.
– Nie tak wyobrażałam sobie twoją pomoc – zaprotestowała słabym głosem.
– Chyba znów czytasz w moich myślach, bo i ja nie tak ją sobie wyobrażałem. Ty chyba

masz szósty zmysł? – szepnął jej do ucha.

Drwił z niej i to ją rozzłościło. Niemal go za to nienawidziła. A także za to, że czynił ją taką

Rozdział 3

Gdy wyszli na ulicę, zdołała zapanować nad oddechem, a gdy znaleźli się w jednej z

maleńkich  restauracyjek  nad  brzegiem  rzeki,  niemal  uwierzyła,  że  nic  się  wcześniej  nie  stało.
Wszędzie  pełno  było  turystów,  toteż  Claudia  zdziwiła  się,  że  tak  łatwo  udało  im  się  znaleźć
stolik,  i  to  w  dodatku  niedaleko  hotelu.  Usiedli  w  cieniu  potężnego  sagowca,  którego  liście
dawały  trochę  cienia  i  jednocześnie  sprawiały  wrażenie  odizolowania  od  reszty  świata.  Kiedy
indziej  pewnie  by  się  jej  to  podobało,  lecz  nie  dziś.  Przebywając  w  towarzystwie  Haydena
Bedforda, czułaby się bezpieczniej w sąsiedztwie choćby jakiejś licznej i głośnej rodzinki.

– Byłaś już kiedyś w San Antonio? – zapytał, gdy podano im napoje.
– Tak, ale tylko w przelocie – odparła. – A ty tu mieszkasz na stałe?
– Nie. Mam dom pośród wzgórz parę kilometrów za miastem.
– A więc dojeżdżasz do pracy?
– Tak. Bedford Enterprise zawsze miało tę samą siedzibę.
Przedsiębiorstwo założył jeszcze mój dziadek pod koniec lat czterdziestych. Następnie ster

przejął oj ciec, a potem, po skończeniu uniwersytetu w Austin, na jego czele stanąłem ja.

– Twój ojciec pomaga ci w prowadzeniu firmy?
– Nie. Zginął pięć lat temu.

Claudię zawsze łączyły z rodzicami bliskie więzi, byli dla niej opoką, toteż myśl, że mogłaby

kiedyś stracić choćby jedno z nich, długo wydawała jej się niemal niedorzeczna. Dopiero śmierć
babki, Berty Fay, uświadomiła jej, że rodzice także nie będą żyć wiecznie i trzeba okazywać im
uczucie jak najczęściej.

– To musiało być straszne.
– Owszem. Miał zaledwie pięćdziesiąt parę lat. Wracał z pracy do domu, gdy jakiś pijany

kierowca zignorował znak stopu. Co gorsza, niecały rok wcześniej straciłem matkę.

– Także w wypadku? – spytała, zdumiona, jak jeden człowiek może znieść tak straszną

tragedię.

– Nie. Cierpiała na pewną chorobę krwi, która powodowała brak odporności. Kiedy dostała

zapalenia płuc, nie zdołała już z tego wyjść. – Spojrzał na nią znad szklanki. – A twoi rodzice
ż

yją?

– Tak. Mieszkają w Fort Worth nieopodal mnie. Spojrzała na niego.
Dosłownie parę chwil wcześniej byli tak blisko siebie, że widziała zielone kreseczki w jego

niebieskich oczach. Jego męska woń działała na nią niczym afrodyzjak, sprawiała, iż poczuła
nieodpartą chęć ponownego pocałowania go. Odwróciła spojrzenie. Musi być ostrożna, ten
mężczyzna zbyt mocno na nią działał.

Spojrzała na leniwie płynącą rzekę. Dostrzegła łódkę, a na pokładzie dwoje łudzi.

Obejmowali się, rozmawiali o czymś zatopieni w swoich spojrzeniach. Świat najwyraźniej dla
nich nie istniał. Widok tych dwojga sprawił, że Claudię ogarnęła jakaś dziwna melancholia.

Wszyscy uważali ją za osobę oschłą, żyjącą wyłącznie pracą, a nie romantycznymi

marzeniami, a przecież Claudia wierzyła w miłość, i to taką ze wszystkimi atrybutami – wielkimi
uniesieniami, łzami czy zmysłową ekstazą Wierzyła, że gdzieś w świecie istnieje ten jeden
jedyny, owa mityczna druga połowa, mężczyzna, który na zawsze zawładnie jej sercem i da jej
wymarzone dzieci. Pragnęła tego głęboko i tak naprawdę pierścionek babuni nosiła w nadziei, że
pomoże jej tego upragnionego mężczyznę odnaleźć. Związek z Tonym jednak poważnie

nadszarpnął tę wiarę, a i teraz wszystko wskazywało na to, że ładuje się w kolejną beznadziejną
historię.

– Zdaje się, że jest już za późno na pytanie, czy jesteś żonaty.
– Jeśli dręczą cię wyrzuty sumienia z powodu naszego pocałunku, to oświadczam ci, że od

trzech lat jestem rozwiedziony.

– Byłeś żonaty? – zdumiała się.
– Przez parę lat – wykrzywił usta w lekkim grymasie. – Trudno było chyba ze mną żyć, tak

przynajmniej uważała Sandra. Zbyt często zostawiałem brudne skarpetki w łazience na podłodze.

Nie zwiódł jej. Dobrze wiedziała, że mówiąc o tym tak lekko, Hayden stara się ukryć

prawdziwą przyczynę rozstania z żoną.

– Brudne skarpetki nie mogły być przyczyną rozwodu.
– Tak, ale takie drobiazgi składają się na poważny problem. Ale masz rację, było coś

jeszcze... – zawahał się przez chwilę. – Sandra lubiła mężczyzn. Młodych i starych, białych i
czarnych, bez różnicy.

Szkoda jej było życia na bycie tylko z jednym.
– Wiem, co to niewierność, Hayden. Wiem, jak jest upokarzająca.

Znam to uczucie, choć wcześniej do głowy by mi nie przyszło, że go kiedyś w życiu zaznam.
– Skąd możesz wiedzieć, jak to jest? Nie byłaś chyba zamężna, prawda?
Potrząsnęła głową, by odpędzić wspomnienie tego dnia, kiedy wróciła wcześniej ze szkoły i

zastała Tony'ego pod prysznicem z inną kobietą.

– Nie trzeba być mężem czy żoną, by wiedzieć, co to znaczy być oszukiwanym przez

najbliższego człowieka.

Chciał coś powiedzieć, ale nadeszła kelnerka. Potem Hayden najwyraźniej zapomniał, o

czym rozmawiali, a Claudia nie miała zamiaru ciągnąć tego niemiłego tematu.

– Wiesz, im dłużej myślę o tych twoich wizjach, tym bardziej jestem przekonany, że musi

istnieć jakieś ich logiczne wyjaśnienie. Czy jesteś całkiem pewna, że nie są to marzenia lub
fantazje? Gdy umysł czuje się zmęczony, kieruje nasze myśli w nieprzewidziane strony.

– Nie, Hayden. To nie są marzenia ani fantazje. Te wizje przytrafiają mi się często w środku

dnia, gdy pracuję i jestem na czymś skupiona.

– Ale nawet jeśli rzeczywiście widzisz tego faceta, nie możesz być pewna, że to ja. –

Haydena wyraźnie irytowała niemożność wytłumaczenia tych dziwnych zdarzeń. – Może to jakiś
twój stary znajomy i tylko wydaje ci się, że widzisz mnie.

– Nie, nie potrafiłam opisać twarzy tego człowieka, dopóki nie ujrzałam ciebie. To na pewno

ty. A zresztą, jak inaczej wyjaśniłbyś tę historię z jachtem? – Zmarszczyła czoło, przypomniała
sobie o czymś jeszcze. – Czy kiedykolwiek nosiłeś mundur albo strój w kolorze khaki?

– Nie, a dlaczego pytasz?
– Bo w takim stroju mi się ukazujesz, chociaż kontury są rozmazane. Wyraźnie widzę tylko

twoją twarz, czasem jeszcze łódź i wodę.

Mówiła tak spokojnie, że Hayden poczuł się nieswojo. Nie chciał uwierzyć, że to bezczelne

oszustwo, niemniej nie mógł też pogodzić się z myślą, że te banialuki są prawdą.

– Pewnie żeglowałaś kiedyś po Zatoce Meksykańskiej. Zapewne widziałaś wtedy mój jacht

na wodzie i wpadł ci w oko. Każdemu by się spodobał, jest naprawdę piękny.

– To prawda. Ma drewniany kadłub, lśniące burty i delfina wyrzeźbionego na dziobie.
– Przecież mówię, że każdy by go zapamiętał.
– Zapewne – odparła lakonicznie i zamilkła. Hayden z każdą chwilą robił się coraz bardziej

podenerwowany.

– Dlaczego milczysz i nie starasz się obalić mojej teorii?
– Bo to strata czasu. Jesteś impregnowany na argumenty, Hayden.
– I co, mam uwierzyć w te wszystkie brednie?! Wybacz, ale taki naiwny to ja nie jestem!
Dalsza rozmowa nie ma sensu, pomyślała Claudia. Po co się denerwować? A szkoda, było

tak miło...

– Może to cię rozczaruje, ale nigdy nie pływałam po Zatoce.
Co ja tu robię, u diaska, pomyślał Hayden. Nie przyjmuję telefonów, spóźniam się na

spotkanie i wszystko tylko po to, by posiedzieć nad rzeką z tą dziwną kobietą?

– Zostawmy to. Powiedziałaś, że oczekujesz ode mnie pomocy.
Jakiego rodzaju?
– Sama dobrze nie wiem – zaczęła niepewnie. – Miałam nadzieję, że gdy cię spotkam...

wszystko samo się jakoś wyjaśni. Nie miałam pojęcia, że to właśnie ty okażesz się tym
człowiekiem!

– Dobrze, przyjmijmy, że ja to on. Czy to ci w czymś pomogło?
Poczułaś ulgę?
Ależ skąd, pomyślała Claudia. Nie dość, że ma w nosie, to co czuję, to w dodatku w ogóle mi

nie uwierzył!

– Chyba tak – skłamała. – Wiem, że istniejesz i wiem też, że to nasze jedyne spotkanie.
Mówiła to z takim przekonaniem, że Hayden poczuł się urażony.
– Przykro mi, że tak cię rozczarowałem.
Claudia poczuła nagle, że ma dosyć. Trzy ostatnie tygodnie dały jej nieźle w kość, toteż ta

jego pełna sarkazmu obojętność była trudna do zniesienia.

– Mnie również przykro – odparła, po czym zdjęła z palca pierścionek. – Żałuję, że z

powrotem włożyłam ten przeklęty klejnot.

Rzuciła pierścionek na stolik, po czym zerwała się na równe nogi.
– Dziękuję za zaproszenie, Hayden. Życzę ci dużo szczęścia, naprawdę. Zupełnie nie

spodziewał się takiej reakcji, toteż kiedy zniknęła, patrzył za nią zdumiony, obracając w palcach
pierścionek.

– Co się, u licha, dzieje?
– Wygląda na to, że pańska narzeczona zerwała właśnie zaręczyny.
Odwrócił głowę i dopiero wtedy zobaczył kelnerkę.
– Narzeczona? – powtórzył tępo. Po chwili dotarło do niego, że kobieta musiała widzieć

Claudię zostawiającą na stoliku klejnot. – Ano tak. Nie mam pojęcia, o co jej chodzi.

– Może więc powinien pan za nią pójść – zasugerowała.
– Proszę o rachunek.
Kelnerka, nie pytając już o nic więcej, odeszła.
Uważniej przyjrzał się pierścionkowi. Wytarcia na obrączce świadczyły o tym, że był

noszony od dawna. Dlaczego więc go zostawiła? Zupełnie tego nie rozumiał. Chociaż powinien
już się przyzwyczaić do tego, że jej zachowanie jest zawsze niezrozumiałe. Schował pierścionek
do kieszonki koszuli, położył na stoliku odliczoną sumę, a potem wyszedł, kierując się w stronę,
w którą pobiegła Claudia.

Claudia zwolniła kroku i rozejrzała się dokoła. Zaszła już dość daleko, zostawiła za sobą

liczne  sklepy  i  restauracje.  Spokój  i  cisza  tego  ustronia  były  niczym  balsam  dla  jej  skołatanej
duszy. Opuszczając Haydena, nie zastanawiała się, dokąd pójdzie. Chciała tylko być jak najdalej
od  niego  i  tego  przeklętego  klejnotu.  Dlaczego  zatem  nie  czuła  się  ani  trochę  lepiej?  Och
Claudio,  przestań  się  wreszcie  zadręczać.  Wróć  do  domu,  zapomnij  o  Haydenie  Bedfordzie,

zapomnij  o  pierścionku  i  jego  obietnicy  prawdziwej,  wielkiej  miłości.  Kiedy  pod  pięknym,
samotnym  cyprysem  dostrzegła  ławkę,  usiadła,  żeby  zebrać  myśli.  Odpocznę  chwilę,  a  potem
wrócę  do  hotelu  i  zadzwonię  na  lotnisko.  Polecę  najbliższym  lotem  i  nikt  mnie  przed  tyra  nie
powstrzyma. Jeśli będzie trzeba, Wyczarteruję samolot!

– Claudio!
Odwróciła głowę, dobrze jednak wiedząc, kto ją woła.
– Nie rozumiesz, że nie chcę cię więcej widzieć?
– A to? – Na wyciągniętej dłoni podawał jej nieszczęsny pierścionek.
Zacisnęła ze złości pięści.
– Nie! Tego też nie chcę! Wyrzuć go do rzeki, może tam się na coś przyda.
Spojrzał na ciemną wodę, potem schował pierścionek z powrotem do kieszonki.
– Możesz nie chcieć mnie widzieć – zaczął, siadając koło niej – ale winna mi jesteś pewne

wyjaśnienie.

– Nic ci nie jestem winna, a poza tym oboje zgodnie ustaliliśmy, że nie sposób racjonalnie

wyjaśnić moich dziwnych wizji.

Jego bliskość sprawiła, że znów miotała się między chęcią wtulenia się w jego ramiona a

czmychnięcia co sił w nogach.

– Nie chodzi mi o twoje wizje, tylko o pierścionek. Jesteś z kimś zaręczona?
– Zaręczona? – Nagle zaczęła chichotać. – Chyba żartujesz?
Ciekawe, jak wyglądałaby ceremonia ślubna, gdybym w jej trakcie miała wizję i zamiast

mojemu mężowi założyła obrączkę tobie?

Hayden chwycił ją za ramiona.
– Przestań, to wcale nie jest zabawne!
– Nie?
Claudię ogarnął zupełnie już niekontrolowany, niemal histeryczny śmiech. Kiedy jednak w

jej oczach stanęły łzy, Hayden zrozumiał, że dziewczyna naprawdę cierpi. Tyle że nadal nie
wiedział, co spowodowało rozstrój emocjonalny. Wziął ją w ramiona i mocno przytulił.

– Już dobrze, Claudio. Proszę, nie płacz.
– Dłużej tego nie wytrzymam! – łkała. – Muszę pozbyć się tego pierścionka.
Czuł drżenie jej wiotkiego, ciepłego ciała. Ostrożnie gładził japo plecach.
– Postaraj się teraz o tym nie myśleć.
Po paru minutach przestała szlochać. Otarła łzy, ale ciągle nie chciała opuszczać

bezpiecznego schronienia, jakim były jego silne ramiona.

– Przepraszam – mruknęła. – Wiem, że wybuchami histerii nie przekonam cię, iż zazwyczaj

jestem opanowaną kobietą.

– Każdy ma prawo czasem się rozpłakać. A poza tym mnie również nieco niepokoi ta

sytuacja.

Jego dotyk był czuły i bardzo przyjemny. Bez trudu wyobraziła sobie, że Hayden dotyka

także innych miejsc, w poszukiwaniu najgłębiej skrywanych tajemnic jej ciała. Tak bardzo tego
teraz potrzebowała... Wbrew sobie uwolniła się z jego objęć.

– Chciałabym wrócić do hotelu po bagaże, a potem pojechać na lotnisko.
– Przecież nawet nie masz biletu.
– Na pewno będzie jakieś wolne miejsce, jeśli nie na lot do Fort Worth, to do Dallas.
– Mowy nie ma, żebyś dziś dokądkolwiek poleciała. – Chwycił jej dłoń. – Chcę, żebyś

pojechała do mnie.

– To niemożliwe...

– Bez obaw, Claudio, jestem dżentelmenem. W każdym razie staram się nim być.
– To nie dlatego, żebym się ciebie obawiała. Zastanawiam się tylko po co?
– Ponieważ ciągle nie wyjaśniłaś mi wszystkiego i szczerze mówiąc, resztę wolałbym

usłyszeć w domowym zaciszu. Poza tym, zatrzymując się u mnie na noc, zaoszczędzisz na
hotelu.

Owszem, zaoszczędziłaby na hotelu, ale z pewnością straciłaby spokój ducha, czy też raczej

to, co z niego jeszcze zostało.

– Nie zamierzałeś dać się wciągnąć w tę historię.
– To prawda, ale i tak oboje, chcąc nie chcąc, jesteśmy w to zaangażowani.
A więc przyznał w końcu, że ma jakiś udział w całej tej dziwnej sprawie oraz że to ich jakoś

łączy. Nie wiedziała, czy ma się cieszyć, czy martwić jego nagłą zmianą postawy.

– Czy to znaczy, że chcesz mi pomóc? Hayden skrzywił się.
– Mówiłem ci już, że nie wierzę w zjawiska nadprzyrodzone.

Niepodobna więc, bym uznał, że ktoś rzucił na ciebie klątwę czy coś w tym rodzaju. Zrobię

jednak wszystko, żeby znaleźć logiczne wyjaśnienie twoich niezwykłych problemów.

Chodzi mu pewnie o to, żeby życzliwością zdobyć jej zaufanie, a następnie przekonać ją, że

ma kłopoty z głową. I bardzo dobrze, pomyślała Claudia. Należy wykorzystać tę sposobność,
ż

eby otworzyć mu oczy na to, co i jej wydawało się niemożliwe, przynajmniej do dnia, w którym

po raz pierwszy miała wizję.

– Dobrze, pojedźmy do ciebie – zgodziła się, ukradkiem go obserwując. – Ale tylko na jedną

noc.

Hayden uśmiechnął się tajemniczo, ujął jej łokieć i poprowadził w stronę hotelu.
– Jedna noc nam w zupełności wystarczy, Claudio.

Rozdział 4

Dom stał na wzgórzu, parę kilometrów od San Antonio. Gdy zajechali na miejsce, było już

ciemno, lecz mimo to Claudia zauważyła potężne dęby i tropikalne pnącza gęsto obrastające
ś

ciany. Po chwili podbiegły do nich dwa bardzo duże psy.

– Co to za rasa?
– To psy pasterskie.
– Zajmujesz się hodowlą bydła?
– Nie, dostałem je w prezencie – roześmiał się. – Prowadzenie firmy zanadto mnie pochłania,

ale lubię wiejskie życie. A psy zawożę od czasu do czasu do sąsiada na ranczo, żeby mogły się
porządnie wybiegać.

– A kto ci je podarował?
– Pewien bliski mi człowiek, czemu pytasz?
– Ot tak sobie – odparła wymijająco, mając nadzieję, że w ciemnym holu nie zauważy jej

rumieńców. Zazwyczaj szanowała prywatność innych i nie wtykała nosa w ich sprawy, w
Haydenie było jednak coś takiego, że chciałaby wiedzieć o nim jak najwięcej.

– Zawsze tak dużo pracowałeś?
– Nie zawsze. Ale często po prostu nie mam pomysłu, co zrobić z wolnym czasem, dlatego

pracuję.

Aha, przed rozwodem pewnie było inaczej, pomyślała. Choć nigdy nie widziała byłej żony

Haydena, miała wrażenie, że już jej nie lubi. W normalnych warunkach uznałaby to za
idiotyczne, ale od kiedy spotkała tego faceta, robiła tyle dziwnych rzeczy, że...

– Chodź, pokażę ci twój pokój. Jeśli chcesz, możesz się odświeżyć, a ja w tym czasie

przygotuję coś do picia.

Zabrał ją do części domu, w której znajdowały się sypialnie. Otworzył jedne drzwi i zapalił

wiatło.

– Po lewej jest osobna łazienka. Podoba ci się ten pokój? – zapytał, stawiając jej torby.
Ciemnoczerwone, stare łoże, przykryte misternej roboty koronkową narzutą, i toaletka

pochodziły zapewne z Europy i kupione zostały w eleganckim sklepie z antykami. Claudia była
oczarowana.

– Jest przepiękny – zapewniła szczerze. – Czy ta narzuta to ręczna robota?
– Tak. Zrobiła ją moja matka, gdy zdrowie nie pozwalało jej już na pracę poza domem.
Duma i pewna nawet afektacją w głosie wskazywały na to, iż Hayden nie jest obojętnym

uczuciowo człowiekiem. Zwłaszcza gdy mówił o kimś bliskim. Claudii bardzo to się w nim
spodobało.

– To piękna pamiątka.
– O tak, mama zostawiła po sobie wiele pięknych rzeczy. Ale najcenniejszą pamiątką jest jej

uśmiech, który pamiętam do dziś.

Pomimo wątłego zdrowia była szczęśliwą kobietą. – Podszedł do drzwi balkonowych i

rozsunął ciemno wiśnio we zasłony. – Gdybyś miała ochotę się przewietrzyć, to tu jest taras. A
gdybyś miała ochotę na coś więcej, w ogrodzie jest basen.

– Dzięki, ale nie mam kostiumu. W rozbawieniu uniósł brew.
– A po co ci kostium? Obiecuję, że nie będę patrzeć. Dlatego, że jest dżentelmenem, czy

dlatego, że nie warto?

– A gdzie jest twój pokój?
Wyprowadził ją na korytarz i pokazał drzwi na jego drugim końcu.

– Tam. Nie za daleko dla ciebie? – zapytał.
Mimo iż pytanie wydało jej się wysoce niestosowne, postanowiła nie okazywać oburzenia.

Jeszcze gotów uznać, że sama myśl o spędzeniu nocy z mężczyzną jest dla niej nie do przyjęcia.

– Pomyślałam, że dobrze byłoby wiedzieć, tak na wszelki wypadek. Zdarza mi się czasem

chodzić przez sen i nie chciałabym przypadkiem pójść w złą stronę – plotła bez sensu.

– Nie będę już zbyt dociekliwy i nie zapytam, która strona twoim zdaniem jest zła. Powiedz

lepiej, czego się napijesz? Woda, sok czy coś mocniejszego?

Po tak ciężkim dniu propozycja czegoś mocniejszego była bardzo kusząca, Claudia bała się

jednak zanadto wyluzować w obecności Haydena. Jeszcze popełniłaby jakieś głupstwo.

– Poproszę o sok pomarańczowy. Gdzie cię znajdę? Koniuszki ust uniosły mu się w lekkim

uśmiechu.

– Jakimś cudem znalazłaś mnie w tak wielkim stanie, jakim jest Teksas, myślę więc, że bez

trudu znajdziesz mnie w tym niedużym domu.

Obserwowała, jak się oddala, zastanawiając się nad tym, co powiedział. Jeśli według niego

ten  dom  jest  nieduży,  to  stwierdzenie,  że  jest  bogatym  człowiekiem,  znaczyło,  że  jest
milionerem.  Może  dlatego  początkowo  był  wobec  niej  taki  nieufny  i  dlatego  też  unikał
trwalszych  związków  z  kobietami?  Bał  się  po  prostu,  że  jakaś  harpia  dorwie  się  do  jego
pieniędzy, zwłaszcza że jego była żona przy rozwodzie pewnie też zażądała niemało. A zresztą,
co mnie to wszystko obchodzi? Wzruszyła ramionami i zamknęła drzwi do pokoju.

Po paru minutach znalazła Haydena w niedużej, ale funkcjonalnej kuchni w końcu domu.

Przyrządzał właśnie coś do picia.

– Chodźmy na werandę – zaproponował.
Usiedli w wygodnych, ratanowych fotelach. Miejsce naprawdę było urocze. W ogrodzie, tak

jak przed domem, rosły stare dęby, słychać było szmer wody i odgłosy cykad. W dali majaczyły
ledwie widoczne, piękne wzgórza.

– Ależ tu spokojnie. Nie słychać żadnych odgłosów cywilizacji – powiedziała Claudia.
– Właśnie tak lubię odpoczywać po pracowitym dniu spędzonym w mieście. Siedząc na

werandzie i słuchając odgłosów natury.

– Ja zawsze mieszkałam w mieście. Czuję niepokój, kiedy nie słyszę ludzi.
– Nie myślałaś o wyniesieniu się z miasta?
– Nigdy się nad tym tak naprawdę nie zastanawiałam. Najpierw byłam skoncentrowana na

doktoracie, a potem na karierze akademickiej. W moich planach nie było miejsca na wyjazd z
miasta.

– A twój facet? Nie planowaliście razem gdzieś wyjechać? Kupić dom na wsi?
– Mieszkał w Dallas. Wyjazd tam nie byłby więc żadną zasadniczą zmianą – powiedziała

zdawkowo, niezadowolona, że rozmowa zeszła na tak osobiste tematy.

– Gdzie pracujesz? W jakiejś prywatnej szkole?
– Nie, w publicznej szkole średniej.
– Nie jest to chyba żadna słynna placówka. Czy mając doktorat, nie mogłabyś znaleźć lepszej

pracy?

– Owszem. Prawdę mówiąc, stale spieram się o to z rodzicami.
Nie należą może do jakiejś elity, ale istotnie znają w naszych stronach ludzi, którzy mogliby

załatwić mi lepiej płatną pracę. Aleja nie chcę.

Chcę być tam, gdzie jestem najbardziej potrzebna. Sądzisz, że tylko ci, których stać na naukę

w prywatnych szkołach, zasługują na dobrych nauczycieli? – spytała zaczepnie.

Hayden nie podjął jednak wyzwania, tylko nieoczekiwanie wyciągnął z kieszonki

pierścionek.

– Mówiłam ci, żebyś go wyrzucił!
– Ale ja nie zawsze robię to, co mi każą. A skoro już się trochę poznaliśmy, to może

opowiesz mi coś niecoś o tym drobiazgu?

– Możesz mi wierzyć, nie spodobałaby ci się ta opowieść. Co to, to nie.
– Możliwe, ale mimo to proszę cię, opowiedz.
Nagle ogarnął ją strach. Ani chybi uzna mnie za wariatkę, a co gorsza, nigdy już nie spojrzy

na mnie tak jak wcześniej. Nie  miała pojęcia, dlaczego taka  ewentualność zmartwiła ją Zaległa
cisza.  Claudia  nie  potrafiła  zdobyć  się  na  odwagę,  żeby  zacząć  opowiadać.  Hayden  wsunął
pierścionek  na  mały  palec  i  zaczął  mu  się  badawczo  przyglądać.  Ponieważ  ciągle  milczała,
zagaił:

– Powiedziałaś, że nie byłaś zaręczona. A zatem nie jest to pierścionek zaręczynowy.
– Nie. To podarunek. Dostałam go cztery lata temu na dwudzieste pierwsze urodziny.
– Od mężczyzny?
– Nie, nie od mężczyzny. – Claudia lekko się uśmiechnęła. – Od mojej babci, Betty Fay

Westfield. Przez lata należał do niej, chociaż nigdy nie powiedziała, skąd go ma.
Podejrzewaliśmy, to znaczy ja i moi rodzice, że dostała go od jakiegoś mężczyzny.

– To dlaczego chciałaś się go pozbyć? Nie lubiłaś swojej babci?
– Przeciwnie, bardzo ją kochałam. Łączyła nas szczególna więź.
Myślę, że dlatego mi go dała. Sądziła, że robi dla mnie coś naprawdę ważnego. A okazało

się... Cóż, byłoby lepiej, gdyby ofiarowała go komu innemu. Na przykład jakiemuś wrogowi.

– Ale dlaczego?
Leżący na dłoni Haydena klejnot mienił się różnymi kolorami. Claudia zaczęła się

zastanawiać, co by było, gdyby to Hayden miał teraz wizję. A może ten nieszczęsny opal działa
tylko na nią?

– Bo ściąga na mnie same kłopoty – odparła po chwili.
– Jakiego rodzaju? Proszę cię, mów jaśniej.
– Nie wiem, jak ci to wytłumaczyć. Powiedzmy, że powoduje problemy z mężczyznami.
– Uważasz, że ten kamień i kawałek metalu odpowiadają za twoje nieudane romanse?
– Ja nie romansuję! – krzyknęła z oburzeniem. Hayden spojrzał, nic nie mówiąc. Claudia

wyprostowała się i założyła kosmyki włosów za uszy.

– Łączyło mnie coś z Tonym, to wszystko. Sęk w tym, że gdyby nie ten przeklęty

pierścionek, cała historia zapewne nie miałaby miejsca.

– Ach, co za fatalny klejnot – powiedział Hayden z udawaną emfazą. – Czyli ten kamień w

jakiś tajemniczy sposób sprawił, że zakochałaś się w niewłaściwym facecie?

– Otóż to! Nareszcie zaczynasz rozumieć – I mnie się tak wydawało. Aż do teraz.
– Chyba muszę zacząć wszystko od początku – jęknęła Claudia. – W przeciwnym razie nigdy

nie zrozumiesz, o czym mówię.

Może rozpocząć nawet od stworzenia świata, a i tak jej z pewnością nie zrozumie. Ale nie

powiedział jej tego. Claudia zaczęła mówić, a on liczył na to, że jeśli pozwoli jej się wygadać, to
pozna w końcu prawdziwy powód tej wizyty u niego w biurze.

– Świetna myśl! Zacznij od samego początku i niczego nie pomijaj – zachęcił.
Rozsiadła się wygodnie w fotelu i starała się sprawiać wrażenie osoby zrelaksowanej.
– A więc zacznijmy od tego, że wszyscy bliscy i znajomi Betty Fay wiedzieli, iż ów

pierścionek miał dla niej szczególne znaczenie. Było to o tyle dziwne, że babcia miała mnóstwo
naprawdę cennej biżuterii.

– Była bogata?
– Bardzo bogata. Ale nie przez całe życie. Dorobili się z dziadkiem w okresie boomu

gospodarczego w latach pięćdziesiątych.

– A może to twój dziadek podarował pierścionek babci?
– Nie wiem, ale chyba nie. Zresztą aż do śmierci dziadka nikt nie wiedział o tym klejnocie.

W każdym razie, gdyby tak było, Betty Fay pewnie by go nosiła. Przynajmniej do śmierci męża.
Uważała ten opal za znacznie cenniejszy od wszystkich brylantów. Wierzyła, że posiada
magiczną moc...

– Co takiego? – Hayden nie wytrzymał i roześmiał się.
– Nie mam pojęcia, o co jej naprawdę chodziło. W każdym razie dając mi go, oświadczyła,

e mam go nosić, a spotkam prawdziwą miłość. Dwa dni po założeniu go na palec, pierścionek

zsunął mi się nagle z palca i potoczył po chodniku. Nie zdążyłam go podnieść, bo zrobił to za
mnie pewien mężczyzna, u stóp którego opal się zatrzymał.

Tym mężczyzną był Tony. Gdy podał mi go na dłoni, pomyślałam, że jest mi przeznaczony.
– A zatem wiążąc się z tym playboyem, myślałaś, że to on jest tym jednym jedynym? A gdy

nie wyszło, winą obarczyłaś pierścionek, tak?

– Niezupełnie. Raczej miałam do siebie pretensje o brak rozsądku.
– Słuszne podejście. – Hayden skinął głową.
– Też tak uważałam – rzuciła przez zaciśnięte zęby. – I dlatego zdjęłam pierścionek z palca i

zapomniałam o mężczyznach.

Jak to możliwe, że tak piękna kobieta zapomniała o mężczyznach, zastanawiał się Hayden.

To wprost nienaturalne. I niezdrowe.

– Nie posuwałbym się aż tak daleko – zasugerował.
– Człowiek oszukany traci wiarę w siebie. Jest mu wstyd, że dał się wystrychnąć na dudka.

Ja też nie jestem teraz pewna, czy okażę się na tyle mądra, bym umiała znaleźć właściwego
partnera.

Rozumiał ją. Kłamstwa Sandry sprawiły, że czuł się dokładnie tak samo. Od czasu rozwodu

nie potrafił uwierzyć żadnej kobiecie, a jednak postawa Claudii wydawała mu się z gruntu
błędna.

– Skoro tak, to dlaczego przychodząc do mojego biura, miałaś pierścionek na palcu?
– Chciałam w ten sposób uczcić urodziny mojej babci. Gdyby żyła, skończyłaby

osiemdziesiąt jeden lat. Zresztą od czasu historii z Tonym przestałam wierzyć, że ten klejnot
pomoże mi znaleźć szczęście. I nie przypuszczałam, że zdarzy się to wszystko.

– To znaczy co?
– Nie przypuszczałam, że spotkam mężczyznę, który wcześniej ukazywał mi się w wizjach.
– Czy ty naprawdę sądzisz, że uwierzę w to wszystko? Z jego tonu wywnioskowała, że

rozmowa nie ma żadnego sensu.

– Nie. Ale to ty chciałeś, żebym opowiedziała ci historię pierścionka. Uprzedzałam, że ci się

nie spodoba.

– Rzeczywiście, nie spodobała mi się. Nie lubię, gdy obraża się moją inteligencję.
Claudia westchnęła.
– Czułam, że nie powinnam tu przyjeżdżać. Liczyłam jednak, że zmieniłeś zdanie... to

znaczy, że naprawdę postanowiłeś mi pomóc.

Rozczarowanie pobrzmiewające w jej głosie rozzłościło go jeszcze bardziej. Sandra często

wymyślała  przeróżne  historie,  mając  nadzieje,  że  jej  uwierzy.  Często  też  odgrywała  rolę
zranionej  lub  obrażonej.  To,  że  Claudia  postępowała  tak  samo,  denerwowało  go  bardziej,  niż
skłonny  był  przyznać.  A  jednak  mówiła  z  takim  przekonaniem,  że  jakoś  nie  umiał  jej  nie
wierzyć. Ech, do licha!

– Wiesz, jak to brzmi? Opowieści o UFO są bardziej wiarygodne!

Claudia zerwała się na równe nogi i zaczęła nerwowo krążyć po werandzie.
– Przykro mi, ale nie dysponuję żadnym świadectwem potwierdzającym, że mówię prawdę.

Moja babcia nie żyje, a pierścionek milczy. Możesz mi więc tylko uwierzyć na słowo, choć
oczywiście wiem, że moja opowieść jest całkiem nieprawdopodobna.

Hayden stanął tuż za jej plecami.
– Claudio, jeśli rzeczywiście uwierzyłaś w romantyczną bajeczkę, że to ten pierścionek cię

do mnie doprowadził, to musisz porzucić nadzieję, że zostanę twoim mężem. Mam już za sobą
nieudane małżeństwo i daję słowo, że nie myślę o następnym.

Jego aroganckie podejrzenie rozpaliło ją do białości.
– Najwyraźniej mnie nie słuchałeś! Nie mam już romantycznych złudzeń ani na twój temat,

ani na temat żadnego innego faceta!

– Ale przyjechałaś do San Antonio...
Nie dala mu skończyć. Palcem dźgnęła go prosto w pierś.
– Więc twoim zdaniem jestem aż tak zdesperowana, że lecę setki kilometrów, by znaleźć

faceta, który poświęci mi choć trochę uwagi?!

– Niezupełnie, ale...
– Otóż przyjmij do wiadomości, że w Fort Worth są mężczyźni uważający mnie za kobietę

atrakcyjną! I to bardzo! – prawie krzyczała.

– Niektórzy zapewne daliby wiele, by móc się ze mną ożenić. Ale ślub z którymś z nich ani

trochę mnie nie interesuje, tak samo jak ślub z tobą! A do San Antonio przyleciałam tylko po to,
ż

eby dowiedzieć się, dlaczego ten cholerny pierścionek wywołuje wizje z twoim udziałem!

Claudia płonęła niczym pochodnia. Wzrok Haydena spoczął na jej drżących z wściekłości

ustach. Poczuł, że jeszcze nigdy tak bardzo nie chciał pocałować żadnej kobiety. Mówiła z taką
furią, że nawet się nie zorientowała, iż Hayden pochyla głowę, chwytają za ramiona, a jego usta
zachłannie szukają jej ust. Chciała zaprotestować, powiedzieć, że nie chce, by ją całował, lecz
nagle coś silnego nią zawładnęło. Jakaś dzika, nieznana i nieokiełznana namiętność. Westchnęła
tylko i przywarła do niego całym ciałem. Wyczuwając jej poddanie, Hayden jedną ręką objął ją w
ramionach, a drugą w talii. On też był całkowicie porażony tym pocałunkiem, smak jej ust działał
na niego jak narkotyk.

– Claudio, co ty ze mną robisz? – zapytał schrypniętym głosem.
Jego pożądanie zdumiało ją nie mniej niż jej własne. To wprost niewiarygodne! Chciała

kochać się z facetem, którego niemal nie znała!

– Hayden... – jęknęła, gdy zaczął obsypywać pocałunkami jej szyję. – Nie przyjechałam tu

po to, żeby...

– Nie – zamruczał. – Ale wygląda na to, że oboje bardzo tego chcemy.
Pierścionek, pomyślała Claudia. To on sprawił, że wpadli sobie w ramiona. Nie mogła

pozwolić, żeby przez ów nieszczęsny klejnot znów wpakowała się w jakieś tarapaty.

– Nie, Hayden – odparła i uwolniła się z objęć.
– Ale...
– Oddaj mi go! – zażądała nagle, ciągle jeszcze ciężko oddychając. – Oddaj mi pierścionek,

ebym w końcu mogła się go pozbyć!

Spojrzał na nią, a następnie na klejnot połyskujący na jego palcu.
– Claudio, daj spokój. Chyba nie wierzysz, że ten drobiazg ma jakiś związek z nami?
– Mówisz o tym, co było przed chwilą? Otóż tak. Wierzę, że tak właśnie jest i chcę wyrzucić

ten przeklęty klejnot, zanim posuniemy się dalej.

Wyciągnęła dłoń, lecz Hayden wcale nie zamierzał go oddać. Zdjął pierścionek z palca i

rzucił na stolik. Klejnot potoczył się po blacie, spadł na podłogę i zginął gdzieś w ciemności.

– Może w końcu zrozumiesz, że nie potrzeba czarów, by wzbudzić namiętność mężczyzny?!
– Wiem, ale czy możesz pomóc mi go znaleźć?
– Skoro wiesz, to chyba nie boisz się go znów włożyć?
– Nie boję się. Jestem po prostu praktyczna.
– Praktyczna? – powtórzył z sarkazmem. – Myślę, że tak naprawdę za pomocą tej bajeczki o

pierścionku  starałaś  się  ukryć  przed  sobą  prawdę,  że  masz  problemy  w  kontaktach  z
mężczyznami.  Nie  mógł  jej  bardziej  zranić.  Tony  zarzucał  jej,  że  jest  emocjonalnie  chłodna  i
mało  romantyczna,  a  kiedy  odmówiła  pójścia  z  nim  do  łóżka,  poszukał  sobie  innej.  A  teraz
Hayden mówi to samo.

– Być może masz raję, Hayden – powiedziała drżącym głosem. – Być może nie jestem na

tyle kobieca, żeby kochać się z mężczyzną.

Czuła, że pod powiekami zbierają jej się ciężkie łzy. Nie chcąc, żeby je zobaczył, wbiegła do

domu.

Przeklinając pod nosem, Hayden na kolanach szukał pierścionka.

Rozdział 5

Następnego dnia rano Hayden zapukał do drzwi Claudii, niosąc tacę ze śniadaniem:

jajecznica na boczku, kilka tostów, szklanka soku pomarańczowego i kawa z mlekiem. Na
serwetce położył pierścionek Betty Fay. Drzwi natychmiast się otworzyły, okazało się, że jego
gość jest już na nogach, po kąpieli i w ubraniu.

– Przygotowałem ci małe śniadanko – oznajmił. Mówiąc to, poczuł się jakoś niezręcznie.
– Widzę – odparła chłodno. Nie zrobiła przy tym najmniejszego choćby gestu zaproszenia go

do środka.

W gruncie rzeczy Hayden to rozumiał. Zachował się wczoraj jak bęcwał. Nie wiedział, co go

napadło. Nigdy nie zmuszał kobiet do niczego, a już na pewno nie do seksu. A jednak Claudia
sprawiła, że po raz pierwszy poczuł nieodpartą potrzebę bycia blisko z kobietą, całowania jej,
kochania się z nią... Gdyby nie wyswobodziła się z jego objęcia, zapewne zaniósłby ją wprost do
łóżka.

– Nie jesteś głodna?
Skinęła głową i otworzyła szerzej drzwi.
– Nie musiałeś aż tak się fatygować. Właśnie miałam zejść do jadalni. – To żaden kłopot –

odparł, nie dodając, że po raz pierwszy przyniósł komuś śniadanie do pokoju. Tak naprawdę nie
wiedział nawet, dlaczego to zrobił. Chyba czuł, że nie był wobec niej w porządku.

– Gdzie chciałabyś zjeść? W łóżku czy pod gołym niebem? Jest ładnie...
– Chodźmy na dwór – zaproponowała, bojąc Się, że powrót do łóżka mógłby mieć

nieobliczalne skutki.

Otworzyła drzwi balkonowe i wyszła do ogrodu. Pod starym kasztanowcem stało kilka

krzeseł i stolik. Miejsce było pełne uroku. Takie spokojne.

– O której musisz być w pracy? – spytała, mieszając kawę. – Muszę się spieszyć ze

niadaniem?

Spojrzał na jej twarz. Miała łagodne rysy i skórę jak brzoskwinia. Przyszło mu na myśl, że

dziś rano jest chyba jeszcze piękniejsza niż wczoraj. Wyobraził sobie, że leżą w łóżku, a ich
głowy spoczywają na jednej poduszce...

– Nie, nie musisz się spieszyć – odparł. – Lottie zajmie się wszystkim do momentu, aż zjawię

się w biurze. Poza tym myślałem, że zostaniesz u mnie trochę dłużej.

W jej oczach pojawiło się zdumienie.
– Chyba nie mówisz poważnie? Umawialiśmy się na jedną noc i to ty byłeś zdania, że to w

zupełności wystarczy.

– Myliłem się.
W pierwszej chwili nie wiedziała, co powiedzieć. Nie spodziewała się takiej szczerości.
– Ja również się pomyliłam – stwierdziła. – Nie powinnam w ogóle tu przyjeżdżać ani

myśleć, że możesz...

– Przestań mnie już oskarżać, Claudio. I bez tego czuję się źle.

Tak naprawdę czuł się fatalnie. Ale czegóż innego mógł się spodziewać, skoro w nocy nie

zmrużył oka? W gruncie rzeczy zamiast do pracy powinien pójść do łóżka i uciąć sobie co
najmniej dwugodzinną drzemkę.

– Naprawdę? – spytała szczerze zdumiona.
– A co w tym dziwnego? Wiem, że jestem nie w porządku w stosunku do ciebie.

Powiedziałem ci mnóstwo przykrych rzeczy, czego żałuję. Na swoje usprawiedliwienie mogę

powiedzieć tylko to, że sytuacja wymknęła mi się spod kontroli.

Claudia spojrzała na talerz i pomyślała, że jeszcze żaden facet nie włożył tyle serca w

przygotowanie dla niej śniadania. Uświadomienie sobie tego sprawiło, że zarumieniła się prawie
tak jak przy pocałunku.

– Wierzę, że nie chciałeś, by tak się stało. Po prostu nie mogłeś na to nic poradzić.
– Dlaczego? Czyżbyś uważała mnie za faceta uzależnionego od seksu? – Hayden zmarszczył

brwi.

– Nie. Z powodu pierścionka.
– Claudio, czy nigdy nie widziałaś się w lustrze?
– Owszem, patrzę w lustro co rano i widzę normalną, nie najpiękniejszą, ale niebrzydką

kobietę. Na pewno nie wyglądam jak Pamela Anderson.

– Jeśli chcesz wiedzieć, to nie wszyscy faceci tracą głowę dla Pameli Anderson. Niektórzy

Wolą nieco bardziej wyrafinowany typ urody.

Zaczęła zastanawiać się nad sensem jego słów, gdy nagle dostrzegła pierścionek leżący na

tacy.

– Myślałam, że się go na dobre pozbyłeś – powiedziała, wskazując na klejnot.
– Ja też tak myślałem, szukając go w nocy co najmniej przez pół godziny. Znalazłem go w

końcu między deskami podłogi na werandzie.

Bardzo jato zdziwiło. Przecież nie wierzył w jego moc.
– Po co zawracałeś sobie nim głowę? Za chwilę każde z nas pójdzie w swoją stronę i

zapomnimy o całym zdarzeniu.

Gdyby zostało mu choć trochę rozsądku, powinien się teraz zerwać i zatańczyć ze szczęścia,

a  jednak  nie  zrobił  tego.  Ponad  wszelką  wątpliwość  jego  życie  zmieniło  się  od  chwili,  gdy  ta
kobieta  weszła do jego biura. Czuł się tak, jakby Claudia obudziła go z jakiegoś snu i teraz, po
przebudzeniu,  oglądał  świat  w  zupełnie  innym  świetle.  Tylko  dlaczego?  Musiał  się  tego
dowiedzieć.

– To niemożliwe – oznajmił. Claudia niemal zadławiła się tostem.
– Zapewniam cię, że skoro chcę wyjechać, to wyjadę.
– Leciałaś taki szmat drogi, żeby mnie odnaleźć, a teraz chcesz zrezygnować z rozwikłania

tej zagadki zaledwie po jednym dniu?

– I nocy – dodała z przekąsem.
– To dlatego chcesz wyjechać? – przysunął się do niej bliżej. – Z powodu tego, co się między

nami tej nocy wydarzyło?

Spojrzała na jego szerokie ramiona i znów zapragnęła go dotykać i całować z tym samym

zapamiętaniem, z jakim robiła to w nocy. Ta myśl sprawiła, że jej ciało zaczęło silnie drżeć.

– Byliśmy pod urokiem zaklęcia.
– Claudio, przecież nie wierzysz w magiczne zaklęcia, podobnie jak i ja w nie nie wierzę.
– To jak inaczej nazwiesz tę siłę, która nami zawładnęła? Żądzą?
W pierwszej chwili chciał jej przytaknąć. Pożądanie seksualne to najprostszy sposób

wyjaśnienia tego, co ich do siebie zbliżyło. Ale chcąc być szczerym wobec samego siebie, musiał
przyznać, że pragnął nie tylko fizycznego kontaktu z Claudią. Czuł do niej coś więcej i to właśnie
sprawiało, że usiłował ją zatrzymać na dłużej.

– Chwilowa utrata samokontroli – oznajmił oschle. – Jeśli obawiasz się, że to się może

powtórzyć, niepotrzebnie się niepokoisz.

Dlaczego miałabym się bać? Być może uważa moją powierzchowność za dość atrakcyjną,

lecz mnie samą na pewno ma za osobę chłodną, praktyczną i niezbyt namiętną.

– Nie boję się – odparła cicho. – Po prostu nie chcę tu dłużej być.

– Gdybyś planowała pojechać do miasta, samochód stoi w garażu, a kluczyki leżą na stole w

kuchni. – Hayden całkowicie zignorował jej słowa. – Wrócę wieczorem.

– I co miałabym przez cały dzień robić?
– Postaraj się może opisać swoje wizje ze wszystkimi szczegółami. Spróbujemy razem

przeanalizować twoje notatki, może coś znajdziemy.

Z wrażenia dotknęła dłonią ust.
– Czy to znaczy, że postanowiłeś potraktować mnie poważnie?
Nie, postanowiłem zrobić wszystko, żeby się do ciebie zbliżyć, pomyślał Hayden.
– Tak. Poważnie – odparł głośno. Claudia rozpromieniła się w uśmiechu.
– Dobrze, w takim razie zostanę. Hayden odetchnął z ulgą.

– Nie podoba mi się to wszystko, Claudio, ojcu zresztą też nie.
Nie znasz przecież tego człowieka, wprost nie mogę uwierzyć, że spędziłaś z nim noc! –

Matka mówiła tak głośno, że Claudia musiała odsunąć słuchawkę od ucha.

– Ależ mamo, przecież ja z nim nie spałam.
– A gdyby próbował cię uwieść?
Claudia przewróciła oczami. Bojąc się, że matka będzie dramatyzować, cały dzień odkładała

ten telefon na później. Jak dotąd Marsha Westfield zachowywała się zgodnie z jej
przewidywaniami.

– A czy pomyślałaś o tym, że być może ja chcę zostać uwiedziona?
– Nie, dlatego że często dawałaś mi do zrozumienia, że skończyłaś już z mężczyznami.
Prawdę powiedziawszy, nigdy nawet nie zaczęła z mężczyznami, ale nie zamierzała teraz

spierać się o to z matką.

– Mamo, chciałam ci tylko powiedzieć, gdzie jestem, żebyś się o mnie nie martwiła.
– Ale ja się i tak denerwuję, kochanie. Najpierw ta historia z przywidzeniami, a teraz

mówisz, że spotkałaś człowieka, który wygląda dokładnie tak samo... Przecież to kompletnie bez
sensu!

Czułabym się o niebo lepiej, gdybyś wróciła do domu i pozwoliła nam się tobą zająć.

Znajdziemy ci najlepszego psychiatrę...

Jako osoba światła, Claudia nie miała nic przeciwko psychiatrom, ale teraz, gdy przekonała

się, że właściciel jachtu z jej wizji rzeczywiście istnieje, wiedziała, iż z jej głową wszystko w
porządku.

– Nie potrzebuję psychiatry, mamo. Umówiliśmy się z Haydenem, że spróbujemy rozwikłać

wspólnie tę zagadkę.

– Claudio, naprawdę uważam... – Marsha przerwała i po chwili zaczęła już innym tonem. –

Jak długo planujesz zostać u tego człowieka?

– Jeszcze nie wiem. To zależy od tego, jak szybko sprawy będą posuwać się naprzód.
– Czułabym się lepiej, gdyby miał żonę i dzieci – westchnęła matka.
Chyba nie, gdybyś wiedziała, co działo się w nocy, pomyślała Claudia.
– Nie martw się, mamo, wszystko będzie dobrze. A jak uda nam się coś ustalić w sprawie

pierścionka, od razu dam ci znać.

– Pierścionka?! – matka znowu krzyczała. – Pewnie okaże się, że Betty Fay kupiła go w

jakimś nowoorleańskim sklepie z rekwizytami voo-doo. Leżał pewnie na półce obok języka
jaszczurki.

– Do widzenia, mamo – odparła Claudia i odłożyła słuchawkę.

– Lottie, czy wierzysz w przeznaczenie? Sekretarka spojrzała na Haydena opierającego nogi

o biurko, po czym odparła:

– Tak. Jeśli nie weźmie się pan solidnie do roboty, to naszym przeznaczeniem będzie

bankructwo.

– Miałem ciężką noc – odparł i usiadł wygodniej. – I od rana wiszę na telefonie. Proszę, bądź

dla mnie dzisiaj wyrozumiała.

Szczupła, siwowłosa kobieta odłożyła papiery i uważnie mu się przyjrzała.
– A jak się miewa pani Westfield? Mam nadzieję, że wygląda dzisiaj lepiej niż pan.
– Lottie! Nie mogę uwierzyć, że o to pytasz! Sekretarka drwiąco wydęła usta.
– Odkąd skończył pan pięć lat, nie dziwiło pana nic, co dotyczyło płci przeciwnej.
– Jeśli koniecznie chcesz wiedzieć, pani Westfield spędziła u ranie noc. We własnej sypialni

– dodał z naciskiem i dość groźnym tonem.

– Doprawdy? – zdziwiła się Lottie.
– Ona nie jest taka, jak myślisz!
– My, kobiety, wszystkie jesteśmy takie, jeśli tylko spotkamy właściwego mężczyznę –

odparła spokojnie Lottie i zagłębiła się w swoje papiery.

Skoro tak, to nie jestem dla Claudii właściwym mężczyzną, pomyślał Hayden ze smutkiem.

A jednak, przez tych kilka chwil, gdy trzymał ją w ramionach, była mu niezwykle bliska.

– Nie wiedziałem, że interesują cię mężczyźni – powiedział po chwili.
– Oczywiście, że mnie interesują – odparła Lottie, nie podnosząc nawet wzroku znad

papierów – tylko nigdy nie spotkałam takiego, z którym chciałabym być na dobre i na złe.
Smutne, prawda?

– Dlaczego? – zaoponował. – Nie trzeba mieć męża czy żony, żeby być szczęśliwym. Ja, na

przykład, jestem znacznie szczęśliwszy od czasu rozwodu z Sandrą.

– Tak? – Wyjrzała znad papierów. Widać było, że jest innego zdania. – Proszę spojrzeć na

mnie. Mam sześćdziesiąt pięć lat i jestem samotna. Całą swoją babciną miłość będę mogła
przelać na pańskie dzieci, naturalnie jeśli będzie je pan miał.

Temat dzieci sprawił, że Hayden znów zaczął myśleć o Claudii. Tym razem zastanawiał się,

czyjego niezwykły gość w ogóle planuje zostać żoną i matką. A może postanowiła poświęcić się
nauczaniu i jest z tym w pełni szczęśliwa? Kto wie?

– Pani Westfield ma za sobą nieudany związek i twierdzi, że nie chce wdawać się w kolejną

znajomość.

– Doprawdy? – Starsza pani uniosła brwi. – To co robi w pańskim domu?
– Właśnie próbuję się tego dowiedzieć.

Claudia stała za kuchennym stołem, zastanawiając się, czy może coś ugotować, gdy w

otwartych drzwiach stanął Hayden. Na jej widok promiennie się uśmiechnął.

– Miło wrócić do domu, w którym czeka na ciebie piękna kobieta.
Claudia starała się nie uśmiechnąć ani nie zaczerwienić, lecz po chwili skapitulowała, gdyż

jego widok napełnił jej serce ciepłem.

– Witaj, Hayden! Zdaje się, że przywiozłeś coś pysznego – stwierdziła, czując zapach pizzy.

– Właśnie się zastanawiałam, czy nie spróbować czegoś ugotować...

– Spróbować? – Zdziwił się. – To znaczy, że nie umiesz gotować?
– W kuchni zawsze bardziej pociągało mnie eksperymentowanie niż regularne

przygotowywanie posiłków. Mimo to potrafię co nieco ugotować.

Po paru chwilach siedzieli przy stole w jadalni i zajadali pizzę. Claudia przyglądała się

ptakom za oknem, siedzącym na starannie utrzymanych pędach winnej latorośli. Jego dom nie
przestawał jej zaskakiwać. Wydawało jej się, że w domu samotnego mężczyzny powinien

panować  duch  praktycyzmu  –  kuchenka,  lodówka,  telewizor,  żadnych  zbędnych  sprzętów.
Tymczasem  dom  Haydena  był  zaprzeczeniem  tego  stereotypu.  Pełno  w  nim  był  osobistych,
interesujących  przedmiotów,  których  historia,  a  niekiedy  funkcja  i  przeznaczenie,  znane  były  z
pewnością jedynie panu domu.

– Czy to tu mieszkałeś ze swoją żoną? – spytała po zaspokojeniu pierwszego głodu.
– Nie, Sandra i ja mieszkaliśmy w mieście. Ten dom należał do moich rodziców. A dlaczego

pytasz?

Wzruszyła ramionami, choć na jej policzki wystąpił rumieniec.
– Jest taki przytulny... Nawet ogród jest jakby jego przedłużeniem.
– Urządzaniem wnętrz zajmowała się moja mama, ogród za to był królestwem taty. Spędzał

w  nim  mnóstwo  czasu,  dużo  też  jeździł  po  okolicy.  Jego  hobby  była  tutejsza  fauna.  To  zresztą
zabawna  historia,  bo  początkowo  złościł  się  strasznie,  gdy  zwierzęta  zjadały  mu  całe  zbiory.
Później  doszedł  do  wniosku,  że  to  dla  nich  głównie  uprawia  winorośl,  a  z  czasem  bardzo
pokochał te wszystkie stworzenia. To dlatego do dziś jest tu tyle ptaków.

– Musi ci strasznie brakować rodziców... Hayden skinął głową.
– Po śmierci ojca chciałem sprzedać tę posiadłość. Wspomnienia, które ten dom nieustannie

przywoływał, nie dawały mi spokoju. Ale gdy przyszło co do czego, po prostu nie miałem serca.
A potem, już po rozwodzie, byłem zadowolony, że go nie sprzedałem. Życie w mieście stało się
nie do zniesienia, a tu zawsze dobrze się czułem.

– A wspomnienia? Nie sprawiają ci bólu?
– Nie – odpowiedział z przejęciem. – W trudnych chwilach są nawet oparciem. Pewnie

dlatego, że są wyłącznie dobre.

– To jesteś szczęściarzem.
– Tak, choć nie od razu to zrozumiałem. Długi czas czułem wielką gorycz po ich śmierci.

Rodzice innych dożywają osiemdziesiątki, często bardziej sędziwego wieku, dlaczego więc moi
odeszli tak wcześnie? Myślałem, że los mnie w ten sposób ukarał.

Dopiero po paru latach pojąłem, że się myliłem.
– Zrozumiałeś, jakim darem jest posiadanie dobrych, mądrych rodziców, nawet jeśli ma się

ich krócej niż inni? Czy tak?

– Domyślam się, że wielu twoich uczniów pochodzi z rozbitych lub patologicznych rodzin –

Hayden nieco zmienił temat.

– Zbyt wielu. Dlatego właśnie zdecydowałam się na pracę w tej szkole. Ktoś musi się nimi

zajmować. Zdaję sobie sprawę, że jestem sama i czasem niewiele mogę zwojować, ale
przynajmniej wiem, że jestem potrzebna.

Przyglądał się jej bacznie, nagle dostrzegł inną Claudię Westfield. Jakże odmienną od tej,

która wczoraj zjawiła się w jego biurze.

– Ta praca jest dla ciebie bardzo ważna, prawda?
– Mówisz tak, jakby to cię dziwiło.
– Bo w pewnym sensie rzeczywiście mnie dziwi. Większość znanych mi kobiet była

skończonymi materialistkami. Zwłaszcza jedna...

– Twoja była żona?
– Tak, ale nie zrozum mnie źle. Sandra naprawdę była ambitna i ciężko pracowała. Robiła to

jednak tylko dla pieniędzy.

– Sądząc po wyglądzie siedziby twojej firmy, nie musiała walczyć o każdego centa.
– Istotnie, nie musiała. – Hayden zmarszczył czoło. – Ale niewiele czasu przebywała w

domu. Niemal każdą wolną od pracy chwilę spędzała na imprezach. Uważałem, że ma do tego
prawo i nie protestowałem.

– A co z dziećmi?
W oczach Haydena pojawi! się smutek.
– Obiecywała, że zdecyduje się na dziecko, gdy nieco okrzepnie zawodowo, ale to się nigdy

nie stało. Teraz myślę, że to dobrze. Gdy odkryłem, że nie jest mi wierna, rozeszliśmy się.

– Twoja żona nadal mieszka w San Antonio?
– Nie. Słyszałem, że mieszka w Austin.
– Tęsknisz za nią? Wydął drwiąco usta.
– A czy można tęsknić za migreną? Nie, dziękuję Bogu, że jej już nie ma.
Rzeczywiście, Claudia także poczuła ulgę, gdy rozstała się z Tonym. Była szczęśliwa, że nie

zdążył jej jeszcze bardziej okaleczyć emocjonalnie. Rzadko go też wspominała, lecz nadal nie
potrafiła zapomnieć bólu, jaki jej zadał.

Kiedy skończyli pizzę, Claudia pozbierała talerze, a Hayden przyrządził kawę. Z dymiącym

dzbankiem i filiżankami wyszli o ogrodu i usiedli przy stoliku pod rozłożystym dębem.

– A zatem jak spędziłaś dzisiejszy dzień? – zapytał Hayden po chwili.
Spojrzała na niebo. Choć słońce chyliło się ku zachodowi, powietrze nadal było wilgotne i

gorące. W ciągu paru minut można było się spodziewać burzy, lecz najgorsze nawet tornado,
zjawisko bądź co bądź normalne w południowym Teksasie, wydawało się niczym w porównaniu
z zawirowaniem, jakie w jej duszy wywoływał Hayden. Był pierwszym człowiekiem, który
potrafił ją doprowadzić do furii, a jednocześnie całkowicie oczarować.

– Zrobiłam to, co mi doradziłeś. Sporządziłam też listę.
– Mogę ją zobaczyć? Chciałbym dokładnie wiedzieć, co, jak twierdzisz, widziałaś.

Spojrzała na niego z dezaprobatą.
– Nie podoba mi się sposób, w jaki o tym mówisz. To tak, jakbyś mi ciągle nie wierzył.
Hayden rozłożył bezradnie ręce.
– Faktycznie, nie wierzę. Ale to absolutnie nie znaczy, że nie chcę cię potraktować poważnie.

Przynieś więc, proszę, tę listę.

– Nie muszę, pamiętam wszystko, co zapisałam. – Nerwowym ruchem dotknęła dekoltu

bluzki. Zawsze, gdy była mowa o wizjach albo o pierścionku, dochodziło między nimi do swego
rodzaju konfrontacji. Claudia bała się, że kolejnej może już nie przetrzymać.

Zwłaszcza jeśli miałaby znów wylądować w jego ramionach. – Nie jest tego dużo...
– A więc co widziałaś, oprócz mojej twarzy? Claudia usadowiła się wygodnie i zamknęła

oczy.

– Łódź pod białymi żaglami, delfina wyrzeźbionego na dziobie, nazwę i numer wymalowane

na burcie i dużo, dużo wody.

– W Zatoce Meksykańskiej jest dużo wody.
– Żartujesz sobie ze mnie?
– Nie. Ale mówiłem ci, gdzie trzymam jacht. Zresztą nawet gdybym nie mówił, nietrudno

zgadnąć, że wokół jachtu jest dużo wody.

– Posłuchaj, opowiadałam ci treść moich wizji, które miałam, zanim jeszcze przyjechałam do

San Antonio! – odparła z pretensją. – Chcesz, żebym mówiła dalej, czy raczej nie?

Podczas gdy Claudia traktowała swoją relację z całkowitą powagą, dla Haydena była ona

tylko pretekstem, żeby móc pobyć z nią i cieszyć się samą jej obecnością. Cały dzień na to
czekał, choć zdawał sobie sprawę, jakie to niemądre uczucie.

– Chcę. Mów dalej – odparł. Claudia ponownie zamknęła oczy.
– To chyba wszystko, jeśli chodzi o łódkę. Pamiętam jeszcze, że jest cała z drewna i ma

niedużą kabinę...

Hayden spodziewał się usłyszeć, że w kabinie są koje i sprzęt do nawigacji, tymczasem w jej

opowieści pojawiły się nowe elementy.

– Widziałam też duży, biały dom. Miał balkon, a na dole werandę wzdłuż całej elewacji.

Balkon podpierały potężne kolumny. Dom sprawiał wrażenie starego, ale odnowiono go i
prezentował się wyśmienicie. Zdaje mi się, że został przerobiony na wiejski zajazd.

Przypominasz sobie takie miejsce?
– Nie – odparł Hayden. – Nigdy nie zatrzymywałem się w wiejskim zajeździe. W podróży

zazwyczaj nocuję w hotelu w centrum miasta, żeby nie tracić czasu na dojazdy. Nie pamiętam
też, żebym kiedykolwiek widział opisywany przez ciebie dom.

– A może w dzieciństwie odwiedziłeś jakichś krewnych, którzy mieszkali w takim domu?
– Nie przypominam sobie niczego takiego.
– Miałam nadzieję, że ten dom naprowadzi nas na jakiś ślad – powiedziała z nieskrywaną

goryczą. – Ale może to nic nie znaczy?

Może ten dom ukazywał mi się z zupełnie innego powodu, nie mającego związku z tobą.
Hayden ze zdumieniem stwierdził, że jest mu przykro, iż ją rozczarował. Tym bardziej

musiał się mięć na baczności. Jeszcze trochę, a uwierzy w te jej śmieszne wymysły...

– Pamiętasz coś jeszcze?
– Niewiele. Głównie ty mi się ukazywałeś.
– I co robiłem w twoich wizjach?
– Uśmiechałeś się uwodzicielsko, tak jakbyśmy się znali od dawna i byli... w bardzo

zażyłych stosunkach. Tak jakbyśmy nie potrzebowali słów, żeby się porozumieć, tak jakbyśmy...

– Tak jakbyśmy byli kochankami?
Zakłopotana skinęła głową. Nigdy nie kochała się z żadnym mężczyzną, toteż poczuła się

nieco zażenowana tym pytaniem, ale dla Haydena najwyraźniej było ono czymś oczywistym.

– Tak – przyznała niechętnie. – Ale to przecież kompletnie bez sensu. Dlatego nie wiem, co

mam o tym wszystkim myśleć...

– A może ten człowiek to nie ja, tylko ktoś, kto bardzo mnie przypomina?
– Już to przerabialiśmy, Hayden – odparła zniecierpliwiona. – Nie znam nikogo podobnego

do ciebie. A może w twojej rodzinie jest ktoś bardzo do ciebie podobny? Może brat?

– Nie mam rodzeństwa – zrezygnowany potrząsnął głową. Po chwili zerwał się jednak na

równe nogi. – Chwila, jest ktoś taki!

Dlaczego wcześniej o tym nie pomyślałem?! Chodź ze mną!
Chwycił ją za rękę i poprowadził do wnętrza domu.
– A kto to taki? Dokąd idziemy?
– Zaraz się dowiesz.
Zaprowadził ją do niedużego pokoju na końcu korytarza. Był to rodzaj gabinetu, a może

pokoju do pracy. Pod ścianami stały półki wypełnione książkami i witryny z jakimiś pamiątkami.
Na środku stało dębowe biurko, a na nim komputer, telefon i fax.

– Co mi chciałeś pokazać?
Hayden położył dłoń na jej plecach i skierował ją w stronę jednej z gablot. Wyjął z niej

zdjęcie w drewnianej ramce. – Wiesz, kto to jest?

– Kto? – spytała podniesionym z wrażenia głosem.
– Mój dziadek, William Hayden Bedford. Claudia nie posiadała się ze zdumienia.
– Ależ jesteście do siebie podobni jak dwie krople wody!
Claudia przyglądała się fotografii za szkłem. Mężczyzna stał obok ciężarówki z logo firmy

Bedford Enterprise na drzwiach. Był wysoki i dobrze zbudowany, jak Hayden. Miał te same rysy
twarzy, te same bruzdy na policzkach, nawet czarne włosy układały mu się w fale w taki sam

sposób. Podobieństwo było wręcz nieprawdopodobne.

– Zabiłeś mi ćwieka! Jesteście tak do siebie podobni, że równie dobrze to on mógł być w

moich wizjach. Sama już nie wiem...

– Naprawdę? – Położył jej ręce na ramionach.
– Tak – odparła prawie załamana. – W tej chwili nie potrafię już powiedzieć...
– Ale to zupełnie bez sensu, mój dziadek nie żyje od paru lat.
Niebo za oknem pociemniało, gdzieś w oddali uderzył pierwszy piorun. Na Claudii nie

zrobiło to jednak większego wrażenia. Zdjęcie, które pokazał jej Hayden, kompletnie wytrąciło ją
z równowagi.

– Wiem, Hayden, że to zupełnie bez sensu. A jeśli osobą pojawiającą się w moich wizjach

faktycznie okaże się twój dziadek? Co, na Boga, może mnie łączyć z nieboszczykiem?

Rozdział 6

Claudia dosłownie trzęsła się ze strachu. Hayden przytulił ją, ale nagle zwolnił uścisk i

chwycił jej dłoń, by przekonać się, czy nosi pierścionek.

– A gdzie opal?
– W moim pokoju – odparła. – Nie chcę go nosić.
– Może powinnaś go założyć – zasugerował, sam nie wierząc, że to powiedział. – Dzięki

nowej wizji udałoby ci się może coś więcej ustalić.

Claudia pobladła. Hayden wziął ją pod łokieć, poprowadził do krzesła i zmusił, by usiadła.
– Przestraszyłaś się nadejścia tornada? Jeśli chcesz, włączę radio, posłuchamy komunikatów

o pogodzie – starał się ją uspokoić.

– Nie, nie boję się burzy. – Potrząsnęła głową. – Zresztą już czuję się tak, jakby porwało

mnie tornado i uderzyło mną o ziemię. Nie mówiłeś chyba poważnie o założeniu pierścionka.
Przecież nie wierzysz w moje wizje, a to, że wywołuje je ten klejnot, uważasz za czysty absurd.

Hayden otarł z czoła kropelki potu.
– Nie, nie wierzę. Właściwie nie mam pojęcia, dlaczego ci to zasugerowałem. Wiem tylko,

e dzieje się tu coś dziwnego.

Westchnęła z ulgą.
– Gdy wczoraj przyszłam do twojego biura, myślałam, że zdołałam wszystko poukładać.

Sądziłam, że to ty jesteś mężczyzną z moich wizji. Dlaczego nie powiedziałeś mi, że miałeś w
rodzinie kogoś, kto tak bardzo ciebie przypomina?

– Po prostu nie przyszło mi to do głowy. – Wzruszył ramionami.
– W każdym razie nie pozostaje mi teraz nic innego, jak przeanalizować wersję, według

której osobą pojawiającą się w moich wizjach jest twój dziadek. – Otworzyła oczy z nową
nadzieją. – Czy istnieje coś, co łączyć może twego przodka i dom, o którym wspominałam? A
jeśli chodzi o jacht?

Hayden oparł się o krawędź biurka, by móc jej się dobrze przyjrzeć.
– Nic nie wiem o związku dziadka z domem, ale łódź faktycznie należała do niego. Kupił ją

w latach czterdziestych i nadał nazwę Gwiezdny Pył. Myślę, że zaczerpnął ją z jakiejś starej
piosenki.

– To może on mi się ukazuje?! – zawołała podniecona.
– Nie mam pojęcia. Wiem tylko, że uwielbiał żeglować, podobnie jak ja. Dlatego zresztą

właśnie mnie zostawił jacht, ojciec był typowym szczurem lądowym.

Na twarzy Claudii malował się teraz wyraz intensywnego namysłu.
– Muszę koniecznie zobaczyć ten jacht, Hayden. Czuję, że dzięki temu zdołam poskładać

wszystkie elementy w spójną całość – powiedziała z przejęciem.

Przez dłuższą chwilę milczał, jakby chłonął jej słowa.
– Przecież to bez sensu. Niczego się w ten sposób nie dowiesz! – odezwał się w końcu.
– Bez przerwy mówisz: „to bez sensu!". Mam już tego dosyć.
– Dobrze. Wobec tego wyjazd nad Zatokę uważam za bezcelowy.
– Wstał i podszedł do okna. Miotane wiatrem drzewa uderzały gałęziami o werandę. Psy

kręciły się niespokojnie po ogrodzie. – Muszę pójść do psów – oznajmił i wyszedł na dwór.

Claudia spojrzała jeszcze raz na zdjęcie Williama Bedforda, po czym pospieszyła za

Haydenem. Znalazła go w ogrodzie, zaganiającego trzęsące się ze strachu psy do zagrody.

– Nic im się nie stało? – spytała szczerze zatroskana. Hayden poczuł się wzruszony jej troską

o zwierzaki.

Sandra nie znosiła jego pupili.
– Za chwilę się uspokoją, okropnie boją się huku piorunów.
Claudia pochyliła się nad psami i podrapała jednego i drugiego za uchem. Po paru chwilach

psy były już całkiem zrelaksowane. Widać Claudia miała na nie kojący wpływ. Niestety,
pomyślał Hayden, nie da się tego powiedzieć o mnie. Przeciwnie, wszystko w tej kobiecie
podniecało go i prowokowało.

– Nie jest ci zimno? – zagaił, jako że minę miała dość posępną. – Zrobiło się chłodno.
– Nie – odparła i spojrzała na wypogadzające się powoli niebo.
– Zastanawiam się tylko, dlaczego się na mnie złościsz.
– Nie złoszczę się na ciebie, Claudio.
– Tak to zabrzmiało, no wiesz, w gabinecie... Niemal dziecięca bezradność, z jaką na niego

patrzyła, rozczuliła go prawie do łez. Miał ochotę wziąć ją w ramiona i ochronić przed całym
ś

wiatem, nie wyłączając siebie.

– Zirytowałem się – przyznał. – Chciałem, żebyś trzeźwo spojrzała na sprawę.
– A po co w ogóle zawracasz sobie tym głowę?
Dobre pytanie, pomyślał. Nie powinien się tym przejmować. Jeśli chciała oglądać tysiące

łódek  w  porcie,  to  jej  sprawa.  Tym  bardziej  że  właśnie  dostał  wiadomość  o  odkryciu  nowego,
obiecującego  złoża,  tak  więc  naprawdę  miał  w  tej  chwili  masę  ważnych  spraw  na  głowie.  Jeśli
zamierzał  poważnie  traktować  swoją  pracę,  nie  mógł  zajmować  się  spełnianiem  zachcianek
Claudii Westfield.

– Masz rację, nie powinienem zawracać sobie tym głowy.
– Odnoszę wrażenie, że jest ci przykro, ponieważ nagle zaczęłam interesować się twoim

dziadkiem, a przestałam tobą.

– Ależ to śmieszne!
– Doprawdy? – Spojrzała mu w oczy i roztopiła się w ich błękicie.
To niesamowite, pomyślała. Wydaje mi się, że znam go od bardzo, bardzo dawna. Nie tylko

znam, lecz i kocham. – Chyba nie jesteś ze mną szczery, Hayden.

– Do niedawna zaklinałaś się, że to ja występowałem w twoich wizjach. Nie dziwota, że

trudno mi pogodzić się z tym, że zostałem zastąpiony przez ducha – odparł z wyraźną goryczą w
głosie Hayden.

– Mężczyzna, który mi się ukazuje, nie jest duchem. – Claudia położyła mu dłonie na torsie,

a głosowi starała się nadać najbardziej przekonujący ton. – Jest z krwi i kości. Nie jestem tylko
pewna, czy ma twoją twarz. To wyjaśnienie w zasadzie powinno go zadowolić. Ale nie
zadowoliło! Był zazdrosny. I to o kogo?!

– Nie zgadzam się, żebyś pojechała do Port O’Connor – powiedział stanowczo.
– Dlaczego? Chcę tylko obejrzeć łódź, niczego nie zepsuję.
– Nie boję się o łódź, lecz o ciebie, Claudio! Poczuła bliskość jego ciała i nim zdążyła się

zorientować, zarzuciła mu ręce na szyję.

– Czego się boisz? – spytała zmysłowym głosem. Hayden zupełnie stracił głowę. Chwycił

Claudię mocniej i przytulił.

– Boję się o ciebie – powtórzył. – I martwi mnie cała ta sprawa. Powinnaś o niej zapomnieć.

Oboje powinniśmy o niej zapomnieć.

– Dlaczego? – spytała, choć tak naprawdę miała ochotę go pocałować. – Boisz się, że

wszystko mogłoby się okazać prawdą?

– Nie, dlatego, że to wariactwo. Dlatego, że oboje tracimy rozum i zachowujemy się

niemądrze..

– Niemądrze? – powtórzyła.
– Tak. – potwierdził, choć widać było, że dużo go to kosztuje. – Byłem już z kimś związany i

nie chcę tego powtórzyć. Nie chcę tego bólu.

– Myślisz, że ja go chcę? – Pożądanie ustąpiło miejsca złości. –
Przez ostatnie dwa lata bałam się spojrzeć na mężczyznę, nie mówiąc już o dotknięciu go.

Naprawdę sądzisz, że zjawiłam się tutaj, by cię uwieść?!

Jeśli nawet nie to było jej zamiarem, jest na najlepszej drodze, pomyślał Hayden.
– Nie, nie sądzę, aby to było twoją intencją, ale... Claudia wyrwała mu się i odwróciła tyłem.

Jej serce waliło jak oszalałe.

– Jedynym celem było rozwikłanie zagadki moich wizji. A co do chęci zainteresowania

ciebie moją osobą... Chyba nie ma na to szans.

Myślę, że to nie mną tak naprawdę jesteś zainteresowany. Po prostu byłam pod ręką...
Obrócił ją twarzą do siebie.
– To nie tak, Claudio. Moja sekretarka też jest pod ręką, a mimo to nie chcę jej całować za

każdym razem, kiedy ją widzę.

Naprawdę aż tak bardzo tego pragnął? To niesamowite! Tylko czy to prawda? Nie, nie wolno

jej było nawet o tym marzyć.

– Myślę, że twoja sekretarka, słysząc to, poczułaby się zawiedziona.
– Byłoby lepiej, gdyby Lottie w ogóle nie wpuściła cię do mojego biura. – Hayden potrząsnął

nią lekko.

– A ja wolałabym nigdy do ciebie nie przychodzić!
Claudia zaczęła żałować tych słów natychmiast, gdy je wypowiedziała. Schowała twarz w

dłoniach. – Nie, to nieprawda, Hayden. Cieszę się, że cię odnalazłam. Tak właśnie miało być.

– Dlaczego? Z powodu tego cholernego pierścionka?
– Skoro zaszłam aż tak daleko... – myślała głośno – nie powinnam chyba zawracać w pół

drogi. Pojadę zobaczyć jacht. Mam nadzieję, że znajdę coś, co uspokoi moją skołataną duszę. A
potem... – utkwiła wzrok w jego torsie – bez względu na to, co się stanie, nie będziesz musiał
mnie już oglądać.

– I mam się pewnie z tego cieszyć? – zapytał z przekąsem.
– Tak – odparła. – Mówiłeś przecież, że nie chcesz mieć już w życiu żadnej kobiety. Lepiej

więc będzie, jeśli potem zniknę.

Teoretycznie miała rację. Ale sama myśl o tym, że miałby jej już nigdy nie zobaczyć,

sprawiała, iż przyszłość jawiła mu się jako czarna dziura. Co się z nim działo, u licha? Zakochał
się po czterdziestu ośmiu godzinach znajomości? Chyba nie. Raczej uległ jej urokowi. Jej i całej
tej niezwykłej historii.

– Dobrze, skoro musisz zobaczyć tę łódź, pojadę z tobą.
– To nie jest dobry pomysł, Hayden. Wynajmę auto i pojadę sama.
– Ależ do Port O’Connor jest dwieście kilometrów! Nie chcę, żebyś sama jechała taki kawał

drogi.

– Jestem już dużą dziewczynką. Jeździłam sama w znacznie dłuższe trasy. A gdyby coś mi

stało, mam przecież telefon komórkowy.

– Ach te cholerne komórki! – zaklął.
Czując, że rozmowa prowadzi donikąd, Claudia ruszyła w stronę domu. Hayden dreptał za

nią krok w krok.

– Nie jestem na koloniach, a ty nie jesteś moim wychowawcą, Hayden – ucięła kolejną próbę

przekonania jej i skierowała się do salonu. – A poza tym musisz się zająć pracą.

– Przez dzień, dwa poradzą sobie beze mnie.

Ale jak ja sobie poradzę z nim, zachodziła w głowę. Nie minęły dwa dni, a ja już zdążyłam

sobie wyobrazić, że idę z nim do łóżka. Co on ze mnie zrobił? Impulsywną, nie panującą nad
swoimi reakcjami histeryczkę! Należało z tym czym prędzej skończyć. Po powrocie z Fort
O’Connor musi od razu wracać do domu.

– W porządku – poddała się. – Widzę, że w tej sprawie nie ma dyskusji. Kiedy wyruszamy?
– Zaraz po śniadaniu.
– Będę gotowa.
– Dokąd się wybierasz?
– Idę spać – rzuciła przez ramię.
– Tak wcześnie?
– Jak na jeden dzień wystarczy nam swojego towarzystwa, nie uważasz?
Nie, Hayden tak nie uważał. Marzył teraz o tym, żeby wziąć ją za rękę i wyjść do wilgotnego

po  deszczu  ogrodu.  Żeby  usiąść  pod  drzewem,  objąć  ją  ramieniem  i  zanurzyć  twarz  w
pachnących  kwiatami  włosach.  Żeby  nic  mówić,  tylko  być  blisko  niej.  Ale  dlaczego  czuł  taką
pokusę,  skoro  wkrótce  miała  odejść  na  zawsze?  Nowe,  piękne  wspomnienia  mogły  przecież
okazać się nie do zniesienia...

– Chyba masz rację. Dobranoc.
– Dobranoc – odparła i opuściła pospiesznie salon, bojąc się, że dłużej już nie wytrzyma i

rzuci się Haydenowi w ramiona.

– Ja naprawdę wiem, co robię, Lottie! Powiedz Tomowi, żeby pojechał do szybu numer 35 i

sprawdził, czy generatory są gotowe.

Poziom wody powinien już opaść... Tak, zapłacą za to właścicielowi.
Posłuchaj, Lottie, jeśli firma wiertnicza nawala, to naprawdę nie jest mój problem... Nie, nie

przyjadę dziś wieczorem. Pewnie jutro. Gdyby coś się działo, dzwoń na komórkę. I naprawdę nie
musisz się denerwować... Nie, nie mam zamiaru się żenić! Co ci, u licha, przyszło do głowy. Po
Sandrze?!... W takim razie znasz mnie lepiej niż ja sam.

Hayden odłożył słuchawkę, zanim sekretarka zdążyła jeszcze coś powiedzieć. Dolał sobie

kawy i wtedy przez okno zobaczył Claudię, stojącą w otwartych na taras drzwiach salonu. Miała
na sobie białą bluzkę w czerwone kwiaty, mocno opinającą biust, a do tego luźną, białą spódnicę
odsłaniającą opalone nogi. Dostrzegła go i weszła do salonu.

– Dzień dobry, Claudio.
– Dzień dobry, Hayden. Wygląda na to, że już masz kłopoty w pracy.
Gdyby wiedziała, jak poważne... Lecz Hayden nie miał zamiaru jej tego mówić. Mogłaby

jeszcze pomyśleć, iż poświęca jej szczególną uwagę. Tymczasem on żadnej kobiecie nie chciał
poświęcać szczególnej uwagi, nawet tak pięknej i intrygującej jak Claudia.

– Musiałem tylko uzgodnić parę spraw z sekretarką – wyjaśnił. – Zjemy śniadanie tutaj, czy

wolisz zatrzymać się gdzieś w drodze? – zręcznie zmienił temat.

– Może zjedzmy w jakimś barze. Jestem już gotowa, pójdę tylko po rzeczy.
Dopiero w samochodzie Hayden zauważył, że Claudia ma na palcu pierścionek babuni.
– Włożyłaś pierścionek? Mówiłaś przecież, że chcesz go wyrzucić...
– Chciałam – przyznała. – Ale pomyślałam, że chyba rzeczywiście kolejna wizja wniosłaby

coś nowego do sprawy. Po obejrzeniu zdjęcia twego dziadka być może będę w stanie dostrzec
coś, co pozwoli mi rozstrzygnąć, kto mi się ukazuje.

– To nie dostrzegłaś żadnej różnicy między nami? William miał na zdjęciu pięćdziesiąt sześć

lat, a ja mam trzydzieści jeden. To spora różnica.

Odwróciła głowę i zaczęła studiować jego profil. Starała się patrzeć nie jak kobieta, tylko jak

detektyw.

– To bez znaczenia, bo mężczyzna z moich wizji jest młody, nawet młodszy od ciebie.
Za każdym razem kiedy Hayden utwierdzał się w przekonaniu, że Claudia, choćby tylko

nieświadomie, zmyśla całą tę historię o wizjach, mówiła coś, co robiło wyłom w jego
podejrzeniach.

– A zatem nie wiesz, czy w twoich wizjach pojawiam sieja, czy mój dziadek?
– Nie wiem.
– W takim razie dam ci pewną cenną wskazówkę. Mając dwadzieścia, dwadzieścia kilka lat

nosiłem długie włosy. A poza tym lewa górna jedynka rośnie mi trochę krzywo, widzisz?

Uniósł górną wargę i odsłonił zęby. Claudia przyjrzała im się uważnie, by wybuchnąć

miechem, tak absurdalne wydało jej się to zachowanie. Po chwili przestała się jednak śmiać.

– Skoro tak – rozumowała trzeźwo – to widać twój dziadek pojawia się w moich wizjach.
Hayden znów poczuł się jakby spuszczono z niego powietrze. A przecież nikt przy zdrowych

zmysłach nie może być zazdrosny o własnego dziadka! I to w dodatku nie rzeczywistego, a
wymyślonego!

– To bardzo dziwne, Claudio.
Spojrzała za okno na uciekający, pustynny krajobraz. Choć surowy, był niezaprzeczalnie

piękny. Czuła, że jej uczucia do Haydena są coraz silniejsze, że coraz bardziej, jej na nim zależy.
Najbardziej jednak zależało jej na tym, żeby jej uwierzył. Hayden Bedford był jednak
człowiekiem mocno stąpającym po ziemi. Claudia wiedziała, że nie uwierzy jej na słowo.

– Ja też uważam, że to wszystko jest bardzo dziwne.
– I do tego jeszcze mój dziadek... – Hayden rozmyślał na głos. – Nawet jeśli uwierzyć, że

twój pierścionek ma jakąś niewytłumaczalną moc, to w jaki sposób to wszystko łączy się z moim
dziadkiem?

– Nie wiem. Gdybyśmy znali odpowiedź, być może potrafilibyśmy rozwikłać tę zagadkę.

Rozdział 7

We Floresville zatrzymali się na śniadanie. Claudia zamówiła rancho huevos, którego

pieprzność ugasiła paroma kubkami kawy. Posiłek pomógł jej odzyskać siły, toteż gdy dojechali
do  niewielkiego  Port  O’Connor  nad  Zatoką  Meksykańską,  poczuła,  że  budzi  się  w  niej  nowy
entuzjazm. Zrobili niewielkie  zakupy i pojechali  prosto do portu. Mijali wiele domów,  niektóre
wielkie  i  bogate,  inne  małe  i  przytulne.  Wzdłuż  ulic  rosły  sagowce,  w  ogrodach  pyszniły  się
oleandry i hibiskusy.

Podniecenie Claudii rosło wraz z każdym mijanym kwartałem miasta. Czuła, że dom z jej

przywidzeń jest blisko, coraz bliżej.

– Jesteś pewien, że w tym mieście nie ma dużego, białego domu?
– Jestem pewien, że w tym mieście jest wiele dużych, białych domów, ale nie przypominam

sobie żadnego, który odpowiadałby twojemu opisowi. Jeśli chcesz, obejrzymy miasto, lecz
najpierw proponuję zobaczyć jacht.

– Bardzo dobrze. Wydaję mi się, że jacht jest najważniejszy.
Zjechali w dół, wprost do portu i wysiedli z samochodu. Pełno tu było różnych łodzi,

aglowych i motorowych, małych jak łupinki orzecha i niesamowicie wielkich. Nad głowami

krzyczały mewy, a od morza dochodził słony zapach wody.

W pewnej chwili podmuch wiatru zarzucił Claudii spódnicę na twarz. Poprawiła ją

pospiesznie i śmiejąc się, powiedziała:

– Powinieneś mnie uprzedzić, żebym założyła szorty.
– Miałbym stracić ten widok? Nigdy! Marylin Monroe mogłaby się przy tobie schować. Ale

jeśli chcesz, przebierz się w kabinie.

Po chwili znaleźli łódź zacumowaną przy trzecim pomoście od końca.
– Oto i ona – wskazał ręką żaglówkę. – Gwiezdny Pył. Wygląda tak, jak się spodziewałaś?
Claudia patrzyła w osłupieniu na dwunastometrowy jacht.
– To niewiarygodne! – powiedziała. – Wygląda dokładnie jak w moich wizjach.
Osłupienie na jej twarzy było tak prawdziwe, że najlepsza aktorka nie mogłaby lepiej zagrać.
– Chodź, wejdziemy na pokład. Chyba masz na to ochotę? – Wskoczył na łódź, a potem

pomógł wejść Claudii. – Zadowolona?

– Jasne!
Hayden spojrzał w niebo.
– Pogodę mamy jak drut, gdybyś chciała, moglibyśmy wypłynąć.
– Wspaniale! – zawołała.
– W takim razie zejdź do kabiny się przebrać.
– Tak jest, kapitanie! – Zasalutowała ze śmiechem. Część mieszkalna jachtu składała się z

niewielkiego salonu, dwóch maleńkich sypialni i łazienki.  Wszystko jednak  było urządzone nie
tylko  z  dużym  smakiem,  ale  i  bardzo  wygodnie.  Szybko  rozebrała  się  w  saloniku.  Za  ścianą
Hayden  starał  się  złapać  w  radio  komunikat  o  pogodzie,  dzieliły  ich  tylko  wahadłowe  drzwi...
Czuła jego bliskość niemal namacalnie,

szczególnie że stała tylko w skąpych koronkowych majteczkach i staniczku, który ledwie

zakrywał sutki. Wiedziała, że Hayden nie jest typem mężczyzny, który straci głowę dla kobiety
tylko z powodu seksownej bielizny.

Co ja robię, nad czym się zastanawiam, zganiła się w duchu. Przecież nie jestem tu po to, by

uwodzić Haydena Bedforda. Dlaczego jednak jej myśli krążyły tak uporczywie wokół seksu?
Czy powodował to pierścionek, czy... Hayden?

Włożyła prostą lnianą koszulę i szorty, włosy związała w koński ogon i wyszła na pokład.

Hayden stał przy sterze, dosłownie parę kroków od miejsca, gdzie jeszcze przed chwilą ona stała
prawie naga. Uśmiechnął się do niej promiennie.

– Skoro jesteś już odpowiednio ubrana, by łyknąć trochę wiatru i morza, możemy odbijać. –

Jego wzrok powędrował od czubka jej głowy do odsłoniętych nóg. – Muszę przyznać, że jestem
zaskoczony.

Nie takiego widoku się spodziewałem. – Teraz patrzył już tylko na jej nogi.
Claudia zawstydziła się i zmieszała, potwierdziły się bowiem jej najgorsze przypuszczenia,

e nie jest dość zgrabna i ładna, by widział w niej pociągającą kobietę.

– Zastanawiałem się, jak mogą wyglądać nogi naukowca i zawsze oczyma duszy widziałem

niekształtne łydki i grubaśne uda – powiedział. – Ale ty nie masz nóg naukowca. Są zbyt ładne.

– Nie wiedziałam, że jesteś flirciarzem i kłamczuchem – starała się obrócić to w żart.
– Nie jestem ani jednym, ani drugim, mówię tylko to, co widzę – uśmiechnął się.
– Nie wiem, czy mogę ci wierzyć. Jeśli nie żartujesz, to chyba masz niezbyt dobry wzrok. A

komuś takiemu chyba nie powinnam powierzać mego losu – dodała ciągle żartobliwym tonem.

– Tylko spokojnie, wzrok mam dobry, a swego losu nie mogłaś złożyć w lepsze ręce. –

Przekręcił kluczyk w stacyjce i zapuścił silnik. – Usiądź, rozluźnij się i poddaj urokowi chwili.

Łódź powoli płynęła kanałem, mijając kutry do połowu krewetek, rybackie domki stojące

nad brzegiem i rozwieszone do wyschnięcia sieci. Po kilkunastu minutach wypłynęli na szerokie
wody zatoki.

– I jak ci się podoba? – zapytał, spoglądając na nią przez ramię.
Widać było, że Hayden uwielbia to, co robi. Claudia uśmiechnęła się do niego, nie musiała

udawać, bo było jej naprawdę wspaniale.

– Bardzo mi się podoba – odpowiedziała szczerze. – Przestrzeń i morze dają wrażenie

nieskrępowanej wolności.

– W takich chwilach najbardziej brakuje mi dziadka, to z nim poznawałem żeglowanie –

powiedział, z zadumą patrząc na horyzont.

– A... twoja żona, nie lubiła pływania? – spytała ostrożnie i z wahaniem.
– Szczerze nie znosiła. Gdy tylko rzuciliśmy gdzieś kotwicę, natychmiast uciekała na ląd.

Zresztą, jak się później dowiedziałem, miała inne zainteresowania.

Chcąc go jakoś pocieszyć, delikatnie położyła mu rękę na ramieniu.
– Przecież to nie twoja wina, że miała romanse... – powiedziała nieśmiało.
– Skąd wiesz? Skąd wiesz, jakim byłem mężem... może nie stawałem na wysokości zadania?
Rozumiała jego gorycz. Ona też coś takiego przeżyła z Tonym. On również był niewierny, a

to bardzo nadszarpnęło jej samoocenę.

– Gdy dowiedziałam się, że Tony mnie zdradza, myślałam, że to moja wina, że jestem za

mało seksowna. Rozważałam nawet powiększenie biustu, obawiając się, że tego zdania mogą być
wszyscy mężczyźni – wyznała.

Potrząsnął głową z dezaprobatą, jakby to, co mówiła, wydawało mu się zupełnie

niedorzeczne.

– Nieźle dał ci w kość ten twój Tony. Ale wiesz, że to nieprawda?
– Delikatnie musnął jej policzek.
– Być oszukiwanym przez człowieka, na którym ci zależy, z którym wiążesz swoją

przyszłość, jest upokarzającym doświadczeniem – zmarszczyła czoło. – Wiem, jak się czułeś
przy Sandrze.

– Tak, chyba masz rację – zgodził się, lecz po chwili usta wykrzywił mu grymas. – Ale

przecież ty nie byłaś z Tonym... tak blisko. Sandra była moją żoną, kochałem ją, łączył nas seks...

Im bardziej się kocha drugiego człowieka, tym łatwiej zostać zranionym, pomyślała ze

smutkiem. Hayden wprawdzie rozstał się z Sandrą, ale musiał ją bardzo kochać, skoro rany
jeszcze sienie zabliźniły. Poczuła pustkę.

– Kiedyś zrozumiesz, że to była jej wina, że to ona nie potrafiła stworzyć prawdziwego

związku, że to jej, nie tobie, czegoś brakowało. Czegoś, co naprawdę się liczy – powiedziała.

Hayden przez chwilę milczał, skupiony na prowadzeniu jachtu.
– Gdybyś na czas nie przekonała się, że Tony jest babiarzem, pewnie byłabyś już jego żoną –

mruknął jakby do siebie.

– Wyjdę za mąż, gdy spotkam właściwego mężczyznę – obruszyła się. Poczuła się nieco

urażona tym, co przed chwilą powiedział.

– I nadal będziesz ślepo podążać w kierunku, który wskaże ci ten pierścionek?
– Nie podążam ślepo, jak mówisz. Nie jestem też wariatką.
Kiedyś się jeszcze o tym przekonasz – zapewniła.
Hayden raptownie objął ją wpół i przyciągnął do siebie.
– Możesz to udowodnić nawet w tej chwili.
Nie rozumiejąc, o co mu chodzi, zdjęła ciemne okulary, żeby mu się lepiej przyjrzeć.
– O czym ty mówisz, Hayden? Wyłączył silnik i zaczęli dryfować po zatoce.
– O pierścionku. Wyrzuć go za burtę i zapomnij o wizjach.
Zaczniemy najprościej, jak można, jak kobieta z mężczyzną, bez tego zbędnego,

romantycznego balastu. Zobaczymy, może nam się uda...

Jego propozycja wydała jej się zarazem kusząca i przerażająca. Owszem, coś ją w nim

pociągało, czuła do niego coś, czego nie było jej dane czuć w stosunku do żadnego  faceta. Ale
czy  działo  się  tak  za  sprawą  pierścionka,  czy  też  po  prostu  się  w  nim  zakochała?  Nie  miała
pojęcia.  Gdyby  więc  wyrzuciła  klejnot,  a  potem  okazałoby  się,  że  Hayden  nie  jest  właściwym
człowiekiem, to za błąd mogłaby winić już tylko samą siebie.

– Jeśli teraz wyrzucę pierścionek, prawdopodobnie nigdy nie rozwikłamy tej zagadki –

stwierdziła.

– Tak właśnie myślałem. – Nawet nie próbował ukryć zawodu. – Używasz tego pierścionka

jako tarczy ochronnej, a tak naprawdę nie masz odwagi mi zaufać, tak jak i innym facetom.

– Być może – szepnęła bezradnie. – Ale pierścionek posiada jakąś nie znaną moc. Moja

babcia bardzo w to wierzyła..

– Ech, do czorta! – Zaklął jak marynarz. – W takim razie wierz sobie w te wszystkie

romantyczne brednie, a ja i tak swoje wiem. Tym, co naprawdę łączy kobietę i mężczyznę, jest...

Claudia z niemą fascynacją przyglądała się, jak pochyla głowę, a potem zdołała tylko

westchnąć, gdyż ich usta spotkały się. Smak jego pocałunku rozpalił w niej namiętność i sprawił,
ż

e nie mogła mu się oprzeć.

Nagle łodzią zakołysało, Claudia straciła równowagę i wylądowała na fotelu, pociągając za

sobą Haydena. Wziął w dłonie jej twarz i powiedział:

– Rozumiesz już, o czym mówiłem? Oto prawdziwa moc, która łączy kobietę i mężczyznę.
Rzeczywiście, potężna, pomyślała Claudia. Tak potężna, że miała ochotę chwycić go za

koszulkę, przyciągnąć do siebie, poczuć ciężar jego ciała i smak pocałunków. Miała ochotę na
znacznie, znacznie więcej...

– Ta moc to pożądanie, Hayden.
Jego dłonie ześliznęły się do piersi. Wziął je w dłonie, jak bierze się jabłka.
– Ale ono jest prawdziwe, autentyczne, namacalne.
Potrząsnęła głową. Miała wrażenie, że jej serce ściska żelazna obręcz.
– Miłość też taka jest. Tylko że ona mieszka w naszych sercach.

– Nie wierzysz w to tak samo, jak ja w to nie wierzę, Claudio. – Jego twarz miała teraz

surowy wyraz.

– Nieprawda, Hayden! Nieprawda!
Pochylił się, żeby ponownie ja pocałować, jednak Claudia wyrwała mu się i uciekła do

kabiny. Usłyszał tylko trzaśniecie drzwi do sypialni.

Co ja robię, u licha? Jeszcze parę minut wcześniej zwyczajnie ze sobą rozmawialiśmy i nagle

myślałem tylko o tym, że chcę się z nią kochać. Nie, nie uprawiać seks, lecz się kochać. Przed
sobą mógł przyznać – to nieprawda, że jest niezdolny do miłości, że wszystko, czego można się
po nim spodziewać, to tylko czysty seks. Tak bardzo bał się zaangażować, tak bardzo się bał, że
pokocha kobietę i znów zostanie zraniony.

Stanął przy sterze i włączył silnik. Gwiezdny Pył zaczął rozcinać fale, prując na południe.

W kajucie Claudia rzuciła się na łóżko i zakryła twarz dłońmi. Nie do końca rozumiała, co

wydarzyło się między nią a Haydenem.

Gdy zaczął ją całować, rozpaliła siew niej taka namiętność, że wszystko przestało być ważne.

Wszystko prócz tego, że pragnęła się z kim kochać. Ale jego słowa ostudziły zapał niczym kąpiel
w lodowatej strudze w upalny dzień. Jemu nie zależało na miłości, on pragnął tylko seksu, jak
Tony. Westchnęła i spojrzała na pierścionek. Ten przeklęty opal znów wyprowadził ją w pole.

– Och, babciu – jęknęła. – To nie jest dar miłości, ale klątwa, z którą nie mogę dłużej żyć!
Podjęła decyzję i zerwała się z sofy. Nie było sensu tego przeciągać. Postanowiła powiedzieć

Haydenowi, żeby zawrócił jacht i wysadził ją w Port O’Connor. Od tej pory da sobie spokój z
pierścionkiem i próbami znalezienia sensownego wytłumaczenia wizji. A przede wszystkim da
sobie spokój z Haydenem.

Już położyła rękę na klamce, gdy nagle zakręciło jej się w głowie tak, że musiała się oprzeć o

cianę. Otaczające ją przedmioty jakby się rozpłynęły. Wtem zobaczyła przed sobą wysokiego,

dobrze zbudowanego mężczyznę, który wyglądał jak Hayden. Teraz jednak wiedziała, że to nie
Hayden, lecz jego dziadek William. Miał około czterdziestu lat i był w mundurze w kolorze
khaki. Na kołnierzyku lśniły jakieś srebrne znaki.

– Czego chcesz? – zapytała przerażona. – Co chcesz mi powiedzieć?
Ale mężczyzna nie odpowiedział. Claudia właściwie nie liczyła na odpowiedź, nigdy

wcześniej w swoich wizjach nie słyszała głosów, a jednak była pewna, że on chce jej przekazać
jakąś wiadomość. W jego oczach kryło się dziwne napięcie. – Po co do mnie przychodzisz?! –
zawołała.

– Claudio, czy wszystko w porządku? – Głos Haydena brzmiał jakby z oddali.
Drżała, pot spływał jej po skroniach. W głowie wszystko wirowało, bała się, że zaraz stanie

się coś strasznego, nieprzewidywalnego.

– Co się dzieje, Claudio?! – Hayden wpadł do środka i złapał ją, gdy osuwała się na podłogę.

Posadził ją na koi. – Co ci jest? Masz chorobę morską? – Patrzył na nią z niepokojem.

– Znów miałam wizję. – Otarła dłonią zroszone potem czoło.
– Powiedz, co widziałaś!
– Nie. I tak byś mi nie uwierzył – wyszeptała. – Zawróć łódź i odwieź mnie do portu, tylko

tego od ciebie oczekuję.

Popatrzył na nią dziwnie i wyszedł na pokład. Spodziewała się, że łódź wykona zwrot, ale

zamiast tego silnik ucichł i szczęknął łańcuch kotwicy.

Claudia starała się opanować.
– Proszę, napij się, to ci dobrze zrobi – usłyszała nad głową głos Haydena. W dłoni trzymał

butelkę zimnego piwa.

– Nie, dziękuję i tak mi się kręci w głowie.
– Wypij, to ci powinno pomóc – powtórzył.
Claudia posłusznie wypiła kilka łyczków. Była zbyt słaba, by się z nim spierać. Faktycznie,

zimny napój sprawił, że nieco uspokoiła myśli.

– Już mi lepiej – mruknęła. – Zawróć teraz i odwieź mnie do domu.
– Do domu? To znaczy do mnie, czy też miałaś na myśli Fort Worth?
Łzy złości i rozpaczy zapiekły ją pod powiekami. Usiadł koło niej na koi.
– Dobrze – powiedział łagodnie. – Dziś wieczorem zabiorę cię do mojego domu, a jutro

będziesz mogła złapać samolot do Fort Worth.

Ale teraz opowiedz mi o swojej wizji. Co widziałaś?
– Nie jestem w nastroju – mruknęła.
Wziął jej brodę w palce i odwrócił tak, by Claudia na niego spojrzała.
– Weszłaś na tę łódź po to, by się czegoś dowiedzieć – powiedział powoli, ale dobitnie. – Nie

ma potrzeby z tego rezygnować.

– Masz rację – powiedziała, zaciskając palce na butelce. – Przynajmniej tyle jestem ci winna.
– Nic mi nie jesteś winna – odparł. – Po prostu opowiedz, co tu zaszło.
Potrząsnęła głową, jakby ciągle jeszcze nie mogła zebrać myśli.
– Postanowiłam powiedzieć ci, żebyś odwiózł mnie do domu – mówiła powoli. – Wstałam,

ale ledwie się podniosłam, zawirowało mi w głowie i nagle zobaczyłam twojego dziadka.

– Skąd wiesz, że to był on? – Popatrzył na nią z niedowierzaniem.
– Przedtem nie byłaś tego pewna...
– Był w mundurze, na kołnierzyku lśniły jakieś srebrne insygnia,
jakby ptak... w każdym razie coś ze skrzydłami – odpowiedziała. – Poza tym już wiem, jaka

jest różnica między wami. Jestem pewna, że to nie ty. Hayden pobladł. Wyglądał tak, jakby teraz
on był bliski omdlenia.

– Hayden? Źle się czujesz? – zaniepokoiła się.
– Nie, nie – potrząsnął głową. – To, co widziałaś na mundurze Williama, to były srebrne

skrzydła – wydusił zdławionym głosem.

– Skąd wiesz? – zdziwiła się.
– Mój dziadek w czasie wojny służył w lotnictwie – wyjaśnił.

Rozdział 8

– Hayden! – Zacisnęła z podnieceniem palce na jego dłoni. – Przecież nigdy nie mówiłeś, że

twój dziadek był żołnierzem. Czy teraz wierzysz mi, że cię nie oszukiwałam? Wiem to tylko
dzięki tej wizji...

– Chcę ci coś pokazać, zanim odpowiem na to pytanie. Dasz radę wstać?
– Tak, już wszystko w porządku.
Pomógł jej podnieść się z koi, a potem wyprowadził na pokład. Fale lekko kołysały łodzią, a

wieczorne słońce całkiem mocno przygrzewało. Claudia zmrużyła oczy.

– Widzisz tę wyspę, dokładnie na południe od nas? Rzeczywiście, jakieś dwieście metrów od

nich była wyspa, a na niej pomalowane na biało zabudowania.

– Tak, widzę. I co to jest? – zapytała zaciekawiona. – Przystań rybacka?
– Nie. To Matagorda Island. Ciągnie się na długości sześćdziesięciu kilometrów wzdłuż lądu.

Teraz jest to rezerwat przyrody, ale kilkadziesiąt lat temu była tam baza lotnicza. Tu właśnie
stacjonował mój dziadek. Służył tu chyba rok.

Gdy weszła do biura Haydena, zaskoczona stwierdziła, że to on występuje w jej wizjach.

Było to dla niej wielkie zaskoczenie, ale teraz emocje sięgnęły zenitu. – To po prostu
niesamowite! Kilka minut temu twój dziadek wydawał mi się tak realny, że próbowałam do niego
mówić. – Ścisnęła go za ramię. – To musi być to miejsce!

– Rzeczywiście, stało się tu coś niezwyczajnego. – Hayden potarł dłonią policzek.
– Czy to znaczy, że mi wierzysz? – Claudia niemal podskoczyła.
Hayden zawsze uważał się za człowieka rozsądnego i mocno stąpającego po ziemi. Wiara w

wizje to sprawa fantastów. A jednak nie dało się zaprzeczyć, że tego, co się działo z Claudią i jej
pierścionkiem, nie można wytłumaczyć w racjonalny sposób.

– Chyba tak... – przyznał w końcu. – Nie wiedziałaś, że mój dziadek był pilotem i nie mogłaś

wiedzieć o istnieniu tej wyspy.

– A jednak nie jesteś do końca przekonany. – Była trochę zawiedziona.
– Istotnie, nie jestem. Po prostu nie mogę zrozumieć, co to wszystko znaczy i co cię łączy z

Williamem Bedfordem.

Spojrzała na wyspę i spróbowała wyobrazić sobie, jak to miejsce wyglądało przed prawie

sześćdziesięciu laty. Dziadek Haydena był wtedy młodym człowiekiem, miał przed sobą całe
ż

ycie...

– Czy William był wtedy żonaty? – zapytała z zaciekawieniem.
– Nie, ożenił się z babcią dopiero po zwolnieniu z wojska, na rok przed zakończeniem wojny

– odparł Hayden. – Brał udział w działaniach wojennych?

– Tak, ale nigdy mi o tym nie opowiadał. Nie wiem, czy dlatego, że były to bolesne

wspomnienia, czy też chciał zapomnieć. A ja też go nie wypytywałem. – Spojrzał na nią. – Potem
zacząłem dorosłe życie, mieliśmy inne sprawy na głowie. Firma nafciarska była już dobrze
rozkręcona, więc rozmawialiśmy o pracy, no i oczywiście o łowieniu ryb i pływaniu.

– Czy byłeś kiedyś na tej wyspie? – zaciekawiła się.
– Parę razy. W budynkach mają swą siedzibę służby ochrony przyrody, ale przed laty to były

baraki, w których mieszkali lotnicy.

– To nie była chyba duża baza... – Uważnie przyglądała się wyspie.
– Część została pewnie rozebrana, gdy jednostkę przeniesiono w inne miejsce. Ale wiele

domów zmiótł huragan Carla, szalejący w 1962 roku. Lotnisko jest jednak w bardzo dobrym
stanie. Czy chciałabyś przybić do brzegu i obejrzeć wyspę?

– Wydaje mi się, że nie powinniśmy spędzać ze sobą więcej czasu, niż to konieczne –

odparła, choć tak naprawdę ten pomysł bardzo jej się spodobał.

– Nie rozumiem, to co my tu razem robimy?
– Oboje wiemy, co każde z nas powinno robić, tylko tak się złożyło, że na chwilę o tym

zapomnieliśmy.

– Jeśli mówisz o tym maleńkim epizodzie między nami, to się nie przejmuj.
– I to mnie pewnie miało pocieszyć? Miało mi się pewnie zrobić od tego lżej na duszy?
Hayden bezradnie rozłożył ręce.
– A czego oczekiwałaś, Claudio? Jesteśmy zupełnie różni.
Myślimy inaczej. Chcemy czego innego...
– Doprawdy?
– Ty żyjesz w świecie jak z baśni, a ja chcę czegoś konkretnego.
– „Coś konkretnego" to seks, jak sądzę?
– Skoro pytasz o to w taki sposób, owszem – przyznał bez ogródek. – Nie będę oszukiwał, że

cię nie pragnę. I sądzę, że i ty minęłabyś się z prawdą, mówiąc, że nie pragniesz mnie.

– Być może masz rację – odparła pełnym napięcia tonem. – Ale dla mnie to stanowczo za

mało. Seks bez miłości nie jest nic wart.

– Czy nie jesteś w tym moralizatorstwie cokolwiek nazbyt staroświecka? Oboje jesteśmy

dorosłymi ludźmi, mającymi swoje pragnienia i potrzeby. Czy jest coś złego w tym, że chcemy je
zaspokoić?

Nie byłoby w tym nic złego, gdyby tylko mnie kochał, pomyślała Claudia. Ale to przecież

niemożliwe.

Wystawiła twarz do wiatru w nadziei, że dzięki temu jej zmysły nieco ochłoną.
– Niektórym być może to odpowiada, ale nie mnie. Potrzebuję miłości, a nie tylko seksu.

eby ofiarować swe ciało mężczyźnie, muszę czuć, że łączy nas duchowa i emocjonalna więź.

Jeśli znalezienie odpowiedniego kandydata wymaga czasu, to trudno, poczekam.

Słuchając tych słów, Hayden obserwował jej cudowny profil. Przyszło mu na myśl, że póki

nie spotkał Sandry, szukał właśnie takiej kobiety jak Claudia. Może gdyby wtedy ją poznał, jego
ż

ycie potoczyłoby się inaczej? Może... jednak co się stało, to się nie odstanie, i teraz bał się

oddać serce kobiecie.

– Tak jak mówiłem, chcemy czego innego. – Wstał, podszedł do masztu i zaczął odwiązywać

agle.

– Co robisz? – spytała.
– Stawiam żagle. Popłyniemy na drugą stronę wyspy. Zawiniemy do brzegu i zjemy lunch.
Claudia nie protestowała. W końcu gdzieś musieli zjeść lunch, a pozostawanie z nim sam na

sam na łódce nie było ani trochę łatwiejsze niż lunch we dwoje na wyspie. A poza tym, kto wie,
może William Bedford nawiedzi ją ponownie i pozwoli zrozumieć, o co mu chodzi...

Ponieważ nie miała pojęcia o żeglowaniu, usadowiła się w rogu kokpitu. Hayden postawił

agle, podniósł kotwicę i obrał kurs na wschód. Po dwu kwadransach okrążyli cypel wyspy i

płynęli wzdłuż jej wewnętrznego brzegu. Plaże wydawały się zupełnie puste i gdyby nie
majacząca w oddali sylwetka frachtowca, mogliby pomyśleć, że znaleźli się gdzieś pośrodku
oceanu, w zupełnie innym świecie.

– Nie możemy przybić do brzegu, jest za płytko – powiedział Hayden, ściągając żagle. –

Rzucamy kotwicę. Zdołasz dojść?

– Oczywiście, zresztą woda wygląda tu cudownie. Lepiej, żebym poszła w butach czy mogę

boso?

– Zostań w butach. Dzięki temu unikniesz pokaleczenia stóp, gdybyś trafiła na jakieś

niebezpieczne zwierzę.

– A są tu rekiny?
– Naturalnie, ale na tak płytkie wody wypuszczają się tylko młode, nieduże sztuki. Takie do

dwu metrów.

– Są niebezpieczne?
– Bez obaw, Claudio. – Hayden roześmiał się. – Nie pozwolę, aby cokolwiek ugryzło cię w

nogę, chyba że będę to ja sam.

– Hayden, obiecałeś... – Gdyby w ten sposób zażartował inny mężczyzna, na pewno by się

roześmiała, w ustach Haydena jednak miało to zupełnie inną wymowę. Znów czuła się jak
nastolatka, której nie traktuje się do końca poważnie.

– Przepraszam, jestem trochę podenerwowana. Chciałabym tylko nam obojgu oszczędzić

kłopotów.

– Wiem, Claudio. Nie przejmuj się. Chodź, pójdziemy na brzeg, zjemy lunch, zobaczysz,

będzie fajnie.

Po chwili, trzymając się za ręce, brnęli przez wodę.
– Tak trudno uwierzyć, że była tu kiedyś baza – powiedziała, gdy znaleźli się na brzegu. –

Wszystko trzeba było dowozić z ładu. A skąd czerpano wodę pitną?

– Nie wiem, ale myślę, że muszą tu być jakieś źródła, bo na wyspie mieszka wiele gatunków

zwierząt. Są tu nawet aligatory. – Ruchem głowy wskazał zarośla kilkadziesiąt metrów w głąb
plaży. – A tam często spotkać można także grzechotniki.

– Naprawdę? – upewniała się, choć czuła, że tym razem Hayden nie żartuje.
– Tak, ale musisz przyznać, że wyspa jest dzika i piękna.
– O tak, bardzo. Cieszę się, że tu przypłynęliśmy.
– Nie jest ci za gorąco?
– Nie, jest w sam raz – odparła, bo choć słońce jeszcze mocno przygrzewało, morska bryza

mile ochładzała powietrze i dawała wytchnienie.

– To dobrze. Martwiłem się o ciebie, no wiesz, na łodzi. .. gdy miałaś tę wizję.
Powiedzenie, że się martwił, było w tym wypadku eufemizmem. Gdy otworzył drzwi do

kabiny, był po prostu przerażony. Bał się, iż Claudia straci przytomność albo przestanie
oddychać. Uświadomił sobie wtedy, jak bardzo zależy mu na niej, jak pusty byłby jego świat,
gdyby nigdy nie miał jej już zobaczyć.

– Niepotrzebnie się denerwowałeś. Zakręciło mi się w głowie i ogarnął mnie strach, ale po

chwili wszystko wróciło do normy.

– Claudio, posłuchaj, chcę cię przeprosić za to, co powiedziałem wcześniej. Ja...
– Daj spokój, Hayden. Zapomnijmy o tym.
– Nie, nie potrafię zapomnieć. Wierz mi, nie wiem, co mnie napadło. Chyba nawet nie

pamiętam, co ci powiedziałem.

– Chciałeś, żebym wyrzuciła pierścionek do wody.
– Nie wiem już, co myśleć o tym opalu i jego magicznej mocy. Z całą pewnością nie

zachowuję się tak jak zwykle, ale... – przerwał, po czym przysunął się do niej na tyle blisko, by
móc ją wziąć za rękę – ... ale ty masz nade mną znacznie większą władzę niż ten kamień.

– I to ci nie daje spokoju? – spytała z żalem.
– Tak – przyznał otwarcie. – Jesteś młodą, piękną kobietą. Przed tobą przyszłość. Nie

powinnaś zawracać sobie głowy znacznie od siebie starszym, zgorzkniałym rozwodnikiem.
Powinnaś znaleźć sobie kogoś, kto wierzy, że wszystko w życiu dobrze się kończy.

Przygnębienie malujące się na jego twarzy sprawiło jej nieznośny ból. Zrozumiała, że nigdy

nie będzie szczęśliwa, jeśli on nie zazna szczęścia. Odkrycie tego było tak niespodziewane, a
jednocześnie tak realne, że przez dłuższą chwilę nie była w stanie nie powiedzieć ani wykonać
ż

adnego ruchu. W końcu wyciągnęła rękę, by czule pogładzić jego skroń.

– Ty też mógłbyś w to uwierzyć, Hayden. Oboje byśmy w to wierzyli.
Oczy mu posmutniały. Takiego go jeszcze nie widziała.
– Nie, Claudio. Zbyt wiele przeżyłem, zbyt często spotykał mnie w życiu zawód, bym mógł

w to uwierzyć. A ty...

– Hayden, dlaczego pozwalasz, by Sandra nadal niszczyła twoje życie?
– To nie Sandra. Z pewnością rozwód wywołał pewien uraz, ale nie taki, bym nie mógł sobie

z nim poradzić.

– A więc co? – Dotknęła jego policzka.
– Kiedy tracimy rodzinę – matkę, ojca, żonę – zaczynamy rozumieć, że możność kochania

drugiego człowieka to dar. Dar od losu. Jeden go dostaje, a drugi nie. Mnie się widać nie
poszczęściło i nie ma już we mnie siły, dzięki której mógłbym wierzyć, że jeszcze będę kogoś
kochał.

Nie mógł tego ująć dosadniej, pomyślała Claudia. Tak więc powinna zapomnieć o

wszystkim, co się między nimi zdarzyło, bo zdecydował, że w jego sercu nie będzie już miejsca
dla nikogo. Słuchając głosu rozumu, powinna to zaakceptować, ale nie potrafiła.

Nim się spostrzegła, już stał się częścią jej życia. Nie pozwoli, by się teraz rozstali,

przynajmniej nie bez walki.

– Ja też tak myślałam po rozstaniu z Tonym. Ale teraz wiele się zmieniło – dodała

niepewnie.

– To dobrze, że przynajmniej ty nie masz zrujnowanego życia.
Miała ochotę krzyknąć, że i przed nim całe życie, a potem przytulić się do niego, całować go,

ofiarować mu całe serce, wszystkie te bezcenne uczucia, których los mu poskąpił. Ale instynkt
podpowiadał, że zbyt wiele się dzisiaj między nimi zdarzyło, że powinna dać mu czas.

Wzięła kilka głębszych oddechów i powiedziała:
– Jeśli skończyłeś jeść, to możemy się przejść. Chciałabym zobaczyć wyspę.
Zmiana tematu najwyraźniej sprawiła Haydenowi ulgę.
– Około półtora kilometra stąd jest droga, która wiedzie w głąb wyspy. Jestem gotów,

możemy ruszać – oznajmił ochoczo.

Po mniej więcej dwudziestu minutach stali na czymś, co niegdyś było pasem startowym,

ciągnącym się ze wschodu na zachód. Trochę dalej przecinał go pod kątem prostym drugi,
biegnący z północy na południe. Wszystko porastały teraz gęste, kolczaste zarośla.

– Niezwykłe miejsce – powiedziała Claudia. – Takie opuszczone i tajemnicze. Ale

wystarczy, że zamknę oczy, a widzę startujące samoloty, słyszę ich przejmujący huk.

– To tylko niewielki fragment całej sieci pasów startowych. W innej części wyspy jest ich

znacznie więcej.

Claudia otarła rękawem pot z czoła. Było jej gorąco, czuła się nieco zmęczona, ale

zadowolona, bo z każdą chwilą upewniała się, że tu, na wyspie było źródło jej dziwnych wizji.

– Czy dziadek opowiadał ci kiedyś o pobycie w tutejszej bazie?
– Nie przypominam sobie – odparł Hayden, pociągając parę łyków wody.
Widać było, że i on jest zmęczony.
– Zapewne mówił o tym mojemu ojcu, ale nam to nic teraz nie da.
– Cały czas zastanawiam się, jaki jest związek między tym miejscem i twoim dziadkiem a

moim pierścionkiem.

– Też nad tym myślałem i nie mam pojęcia, co mój dziadek mógłby mieć wspólnego z

klejnotem twojej babki – wzruszył ramionami.

Claudia bezwiednie dotknęła kamienia, jak gdyby w oczekiwaniu, że pomoże jej znaleźć

odpowiedź na te pytania.

– Może twój dziadek kupił go swojej żonie? Czy w czasie wojny już się znali?
– Jestem prawie pewien, że poznali się w szkole średniej.
Pamiętam też, jak babcia mówiła, że bardzo przeżyła udział dziadka w wojnie. A więc na

pewno poznali się, zanim dziadek trafił do wojska.

– Zatem mogło być tak, że dziadek zdobył gdzieś na wojnie ten pierścionek, lecz z jakichś

powodów nie dał go twojej babci albo dał, a ona go później sprzedała.

Hayden potrząsnął głową.
– Babcia była bardzo sentymentalną osobą, nigdy by nie oddała niczego, co dostała od kogoś

w prezencie. A już z pewnością nie pozbyłaby się pierścionka, który podarował jej dziadek.
Głowę dałbym sobie uciąć.

– Betty Fay też by tego nie zrobiła – przyznała Claudia. – Więc ta teoria upada.
– Czy pierścionek był nowy, gdy twoja babka go dostała? – dociekał. – Zastanawialiśmy się

nad tym z mamą i tatą wiele razy. Moja mama uważa, że Betty Fay kupiła go w jakimś
lombardzie i wymyśliła sobie potem całą tę romantyczną historię.

– Nareszcie kobieta obdarzona zdrowym rozsądkiem – mruknął pod nosem Hayden.
– Kto? Moja babcia czy matka?
– Oczywiście matka. Ale to nie tłumaczy twoich wizji – dodał, widząc wyraz jej twarzy.
Obudziła się w niej nadzieja. Skoro potrafił na tyle się otworzyć, by zacząć jej wierzyć, być

może będzie w stanie również jeszcze kogoś pokochać.

– A jakieś listy, może dziennik? Przecież William musiał do kogoś pisać, gdy przebywał tu w

bazie. – Spojrzała na niego z nadzieją w oczach.

– Przykro mi, Claudio – pokręcił głową. – Nawet jeśli coś takiego było, to przepadło w

pożarze. W latach osiemdziesiątych dom moich dziadków spalił się i wszystkie pamiątki
spłonęły.

– No tak, w ten sposób nic już się nie znajdzie – westchnęła z rezygnacją.
Była tak bardzo rozczarowana, że Haydenowi zrobiło się przykro.

Co się z nim stało? Wystarczyły dwa dni, by od przekonania, że ma do czynienia z oszustką,

doszedł  do  zaakceptowania  zupełnie  nieprawdopodobnej  historii.  I  nawet  jest  mu  szczerze
przykro,  że  dowody  zaginęły.  Wiedział,  że  to  nieracjonalne  i  pozbawione  sensu  uczucie,  ale
miłość nie musi być racjonalna ani sensowna. Miłość? Była to tak zaskakująca myśl, że odrzucił
ją natychmiast. Przecież się niej nie zakochałem?! I nie zakocham się, postanowił. Jest piękną i
atrakcyjną  kobietą,  miło  taką  trzymać  w  ramionach  i  całować,  czuć,  że  jej  to  też  sprawia
przyjemność, ale... Nie powinien jednak mieszać tych dwóch rzeczy. Pociąg do pięknej kobiety
jest  czymś  naturalnym,  a  zakochanie  –  przynajmniej  w  jego  przypadku  –  zupełnie
niedopuszczalne.

– Wracajmy na jacht. – Wziął ją pod ramię. – Robi się ciemno, a przed nami jeszcze długa

droga do San Antonio.

Wracamy z pustymi rękami, pomyślała Claudia. Jutro wsiądę do samolotu lecącego do Fort

Worth i pożegnam się z Haydenem. Spróbuję poskładać swoje życie, ale czy mi się to uda? Myśl,
ż

e już nigdy nie zobaczy Haydena Bedforda, rozdzierała jej serce.

– Tak, chyba nic innego nam nie pozostaje – powiedziała smutno.

Nagle krzyknęła i chwyciła się za głowę. Hayden błyskawicznie objął ją ramieniem.
– Claudio! Co się dzieje? Znów masz wizję? – pytał z niepokojem.
– Nie wiem. Nie widzę twojego dziadka, ale pociemniało mi przed oczami... – Zamknęła

oczy. – Tak, teraz coś widzę...

– Łódź? Biały dom? – dopytywał się.
– Nie... – Starała się skupić, by wyostrzyć obraz. – Zeszyt, jakiś zeszyt. Tak, to dziennik! Jest

na łodzi!

– To niemożliwe. Po śmierci dziadka usunąłem z jachtu wszystko, co do niego należało.
– Musiałeś go nie zauważyć. – Kurczowo chwyciła go za ramię, wbijając boleśnie paznokcie.

– W jakimś ciemnym kącie... jest tam na pewno... musimy go odnaleźć!

– Dobrze, już dobrze – usiłował ją uspokoić. – Ale żebyś nie była rozczarowana, jeśli nic nie

znajdziemy.

– Wiem, że tam jest – odpowiedziała z mocą.
Mimo upału biegli przez wodę w stronę łodzi. Kiedy zdyszani wpadli na pokład, Hayden

zaproponował, by przeszukała sypialnię, on postanowił sprawdzić cały górny pokład łodzi.

Claudia systematycznie zaglądała pod materace, do szuflad, obejrzała każdy kąt. Z każdą

minutą pewność, że odnajdzie dziennik, topniała. Może naprawdę zwariowała? A nawet gdyby
udało im się go odnaleźć, co by to dało? Czy po tylu latach leżenia w wilgoci byłby w ogóle
czytelny? Po godzinie wyszła na pokład z poczuciem więcej niż przegranej. Zobaczyła Haydena
leżącego na brzuchu i zaglądającego do komory silnika.

– Widzisz coś?
– Nic. A ty coś znalazłaś? – wysapał.
– To szukanie igły w stogu siana. Jest tu tyle miejsc, w których dziadek mógł ukryć

dziennik... A może się pomyliłam, może to nie była wcale ta łódka? Powinniśmy sobie dać z tym
spokój – dodała smętnie. – Robi się ciemno, może lepiej wracajmy.

– Zajrzę jeszcze w jedno miejsce i podnosimy kotwicę – powiedział Hayden.
Claudia czuła się beznadziejnie głupio, patrząc, jak Hayden wciska głowę w skrytkę przy

sterze.

– Zaglądałem tu dziesiątki razy, ale żeby mieć czyste sumienie, zajrzę tu jeszcze raz.
– Dobra, kończymy, nic tu nie ma – stwierdziła. – Chyba zrobię to, co mi wielokrotnie

radziła matka – westchnęła z rezygnacją. – Wrócę do domu i pójdę do dobrego psychiatry.

– Do diabła, Claudio – zduszonym głosem zawołał Hayden.
Ciągle tkwił z głową wciśniętą pod klapę schowka. – Nie jesteś stuknięta, tylko romantyczna.
– Sam przecież nie tak dawno uważałeś, że jestem nienormalna – przypomniała.
– Dlaczego kobiety pamiętają każde słowo, które usłyszą? Byłem wtedy mocno rozdrażniony

i z pewnością powiedziałem wiele głupich i nieprzemyślanych rzeczy. Ale wtedy cię jeszcze nie
znałem.

A więc zmienił zdanie na mój temat, uświadomiła sobie.
– Potrafisz przyznać się do błędu. Lubię cię, Hayden – powiedziała ciepło, uśmiechając się

do niego. Pomimo że mnie nie chcesz, dodała w duchu.

Hayden znów wetknął głowę do schowka. Claudia oparła dłonie na sterze i spojrzała na

morze. Było pięknie. Zachód słońca zabarwił niebo na żółto i czerwono. Tak musi wyglądać raj.
Nagle wiatr dmuchnął jej ostro w plecy.

– Daj spokój, Hayden, to nie ma sensu – powiedziała.
– Czuję, że burza wisi w powietrzu, lepiej wracajmy.
– Tak, już kończę, zajrzę tylko do ostatniego zakamarka – Stęknął.
– Zaraz, tam coś jest... ciekawe... pewnie stara skrzynia na narzędzia...

Claudia jednym susem znalazła się przy nim.
– Nie mogę dosięgnąć, podaj mi bosak.
Z trudem wyciągnął skrzynkę ze schowka. Usiedli na pokładzie, gapiąc się bez słowa, jakby

mieli przed sobą co najmniej skarb.

– Zamknięta – stwierdziła Claudia. Hayden szarpnął za zardzewiałą kłódkę, ale wcale nie

puszczała.

– W dawnych czasach pewnie wyjąłbym czterdziestkę piątkę i odstrzelił zamek, ale teraz

będę musiał użyć piłki do metalu.

– Jak myślisz, co to może być? – Spojrzała na niego podekscytowana. – Widziałeś ją już

kiedyś?

– Nie, widzę japo raz pierwszy. Być może to tylko stare przynęty wędkarskie albo jakieś

narzędzia... Mój dziadek nigdy niczego nie wyrzucał.

Przyniósł piłkę do metalu i zabrał się do roboty.
– Jeśli to tylko przynęty wędkarskie, to po co tak porządnie zamykał skrzynkę? – Claudia

podskakiwała z podniecenia. – Aż tak je cenił?

– Dobra przynęta to dla wędkarza prawdziwy skarb.
– Uśmiechnął się lekko, widząc jaka jest zaaferowana.
– Przenieśmy ją na stolik, tam będziemy mogli wygodnie obejrzeć zawartość –

zaproponował.

Claudia czuła, że nerwy ma napięte do granic wytrzymałości.
– A może nie powinniśmy jej teraz otwierać – chwyciła go za rękę. – Mam złe przeczucia...
– No co ty, Claudio?! – Spojrzał na nią zdziwiony.
– Przejechaliśmy taki szmat drogi, przeszukaliśmy całą łódź, a kiedy jesteśmy u celu, ty się

nagle wycofujesz? Co się stało? Już nie zależy ci na poznaniu prawdy?

– Zależy, ale boję się... Może to nie my mieliśmy ją odnaleźć i otworzyć? Może nie była

przeznaczona dla nas? Boję się, że wyzwolimy jakieś złe siły.

Claudia drżała. Nie wiedziała, czy to z podniecenia, czyże strachu. Bała się, że Hayden

wyśmieje jej obawy, ale nie zrobił tego. Otoczył ją ramieniem i przytulił do siebie mocno, by
poczuła się bezpieczna.

– Claudio, nie jesteś tu sama. Z pewnością nic nam się nie stanie, jestem z tobą – powiedział,

przelewając w nią swoją odwagę i siłę. .

Nie jestem sama. I tak być powinno już zawsze, pomyślała. Hayden zachował się tak, jak

tego oczekiwała, jak powinien postąpić mężczyzna jej życia. Wprawdzie w jej wizjach pojawiał
się William, ale on tylko doprowadził ją do mężczyzny, którego pokochała i który był dla niej
stworzony. Do Haydena. Pozostało tylko przekonać go, że wspólny los jest im przeznaczony.
Tylko przekonać. Ale jak to zrobić?

Rozdział 9

Po chwili Hayden otworzył skrzynkę i wysypał jej zawartość na stolik. Wśród

najróżniejszych przedmiotów Claudia dostrzegła oprawiony w skórę dziennik oraz dwa pliki
kopert związanych niebieską wstążką.

– O rany! Czy to rzeczy twego dziadka?
Nie mniej podniecony Hayden wyciągnął jedną z kopert i przeczytał nazwisko adresata.
– List był do niego – stwierdził, po czym odwrócił kopertę i odczytał napisane na niej

nazwisko nadawcy: – Berty Fay Alderson.

Claudia poczuła, że za chwilę zemdleje z wrażenia.
– To niemożliwe! To panieńskie nazwisko mojej babci! Hayden miał wrażenie, że za chwilę

ziemia się rozstąpi i pochłonie ich morze.

– To niewiarygodne, ale prawdziwe. W rękach mam przecież dowód – mamrotał z

niedowierzaniem.

– Czy to znaczy, że... byli kochankami?
Bez słowa podał jej pakiet listów, po czym ostrożnie otworzył dziennik. Spomiędzy kartek

wysunęła się pomięta czarno-biała fotografia. Zdjęcie przedstawiało młodą, ciemnowłosą kobietę
stojącą przed dużym, białym domem, dokładnie takim, jak ten z wizji Claudii. To pewnie dom,
którego szukałaś. – Podał jej fotografię.

– A kobieta to zapewne twoja babka.
– Tak – potwierdziła bez wahania Claudia. – Widziałam wiele jej zdjęć z tego okresu. Nie

mam żadnych wątpliwości. – Odwróciła fotkę i przeczytała: – Hotel Lafitte, Seadrift, Teksas,
1943. – Wiesz, gdzie to jest?

– Tak, to niewielkie miasteczko rybackie, jakieś trzydzieści kilometrów stąd.
– Ach, więc to dlatego tak silnie czułam, że ten dom jest gdzieś niedaleko. Ciekawe, co tam

robili?

Hayden wykrzywił cynicznie usta.
– To co inni kochankowie, gdy żołnierz dostaje trzydniową przepustkę.
– No wiesz? – żachnęła się Claudia. – Nie jestem pruderyjna, ale żeby w ten sposób o mojej

babci...

Choć nie chciał tego przyznać, on również był zaskoczony. Tylko co go tak dziwiło? W

końcu dziadek do samej śmierci był przystojnym, pełnym wigoru mężczyzną, w dodatku
lubiącym kobiety. Hayden nie miał jednak cienia wątpliwości, że William Bedford zawsze
postępował uczciwie i nigdy nie oszukałby żony. Jak więc mógł się kochać w babce Claudii?

– Jak widać na zdjęciu, twoja babcia była piękną kobietą, nie dziwię się mojemu dziadkowi,

e go pociągała. Ale z formułowaniem dalszych wniosków powinniśmy chyba poczekać do

momentu, aż dowiemy się czegoś więcej – wskazał na dziennik i listy.

Hayden zagłębił się w lekturze dziennika, a Claudia bez słowa rozwiązała wstążkę i wyjęła

ze  stosiku  pierwszą  kopertę.  Nastał  zmierzch,  a  ona  ciągle  tkwiła  nad  listami  babki.  Wiedziała
juz,  że  podczas  wojny  Berty  Fay  mieszkała  w  Port  O’Connor  i  pracowała  w  przetwórni  ryb.
Wtedy  to  poznała  młodego  żołnierza,  Williama  Bedforda.  Pokochali  się  od  pierwszego
wejrzenia,  a po jakimś czasie  w listach pojawiła  się  kwestia małżeństwa.  Zycie jednak  musiało
widać potoczyć się inaczej, skoro ich drogi się rozeszły.

– Ciekawe... w domu nigdy nie mówiło się o tym, że Betty Fay mieszkała kiedyś na

wybrzeżu. Zastanawiam się też, dlaczego babcia nikomu słowem nie wspomniała o Williamie.
Dlaczego trzymała to w tajemnicy, nawet po śmierci dziadka?

– Też się nad tym zastanawiałem. I jedyne, co przychodzi mi na myśl, to zbyt bolesne

wspomnienia. Może właśnie dlatego nie chcieli rozmawiać o tym z innymi. Mimo to nie potrafię
zrozumieć, dlaczego później nigdy się nie spotkali.

– Zastanów się, gdy mój dziadek umarł, żona Williama jeszcze żyła, prawda?
– Tak, babcia umarła zaledwie przed rokiem.
– Właśnie. Czas nie był łaskawy dla Betty Fay i Williama, ot co – podsumowała Claudia i na

nowo zalała się łzami. – Z tego listu wynika, że planowali małżeństwo zaraz po wyjściu Williama
z wojska... Tylko co się potem stało, że do tego nie doszło? Jestem pewna, że to było coś więcej
niż tylko fascynacja i nie przestali się kochać. Sam fakt, że William zachował listy, świadczy, że
były dla niego bardzo ważne. A dla Betty pierścionek od niego był największym skarbem.
Kochali się do końca życia!

Łzy Claudii rozczuliły Haydena. Objął ją ramieniem.
– Nie ma co rozpaczać nad tym, co mogło się zdarzyć, ale się nie zdarzyło. Nic już tego nie

zmieni – powiedział uspokajająco.

– Chyba nie jesteś tak nieczuły, by ta historia nie robiła na tobie wrażenia? – Z

zaciekawieniem spojrzała mu w oczy.

Robiło to na nim wrażenie. Większe, niż się spodziewał i niż skłonny był przyznać.

Zwłaszcza zapiski, które William zrobił w dalszej części swojego dziennika.

Gdzieś w Europie, gdzie rzuciła go zawierucha wojenna, William kupił ten pierścionek od

starej  Cyganki,  która  zapewniała  go  o  niezwykłej  tajemnej  mocy  klejnotu.  Podarował  go  Betty
Fay,  mając  nadzieję,  że  spędzą  razem  resztę  życia.  Tymczasem  po  powrocie  do  San  Antonio
dowiedział się, że Alice jest w ciąży. Najprawdopodobniej nie było to jego dziecko, wziął jednak
na  siebie  odpowiedzialność  za  nie.  Zapis  kończył  się  wyznaniem,  że  jego  serce  na  zawsze
zostanie przy Betty Fay.

Historia życia dziadka utwierdziła Haydena w przekonaniu, że w realnym życiu prawdziwa

miłość ma niewielkie tylko szanse. Westchnął ciężko.

– Mój dziadek spędził całe życie, tęskniąc za kobietą, którą kochał... Czy naprawdę myślisz,

e nie robi to na mnie żadnego wrażenia?

– Przykro mi, Hayden, że tak pomyślałam. Tak mnie to poruszyło, że nie mogłam

powstrzymać łez. I wydawało mi się, że każdy powinien zareagować wzruszeniem.

– Przeczytaj ten fragment – podał jej dziennik. – To wyjaśni ci najlepiej, co zaszło między

moim  dziadkiem  a  twoją  babcią.  Ja  muszę  zająć  się  jachtem,  powinniśmy  wracać  do  portu.
Claudia  wzięła  listy  i  dziennik  i  zeszła  do  sypialni.  Zapaliła  świecę  i  zaczęła  czytać.  Nad  sobą
słyszała  trzeszczący  pokład  i  odgłosy  kroków  Haydena.  Po  chwili  Gwiezdny  Pył  pomknął  z
wiatrem.  Kiedy  Hayden  wszedł  do  kajuty,  zastał  Claudię  bez  reszty  pogrążoną  w  lekturze.
Podniosła załzawione oczy i zamknęła dziennik.

– Czy dopływamy już do Port O’Connor? – zapytała, odgarniając włosy z twarzy.
– Właśnie zacumowałem.
Rozejrzała się dokoła zdziwiona, że nawet tego nie zauważyła.
– Ogromnie mnie wciągnęła lektura, po prostu straciłam poczucie czasu.
– To zrozumiałe, ja też nie mogłem o niczym innym myśleć.
Chodź, usiądź tu koło mnie – poprosił. – Chciałbym z tobą porozmawiać.
– Czyżbyś był na mnie zły? – zapytała z niepokojem.
– Zły? Co ci przyszło do głowy? – Wziął jej dłoń w swoje ręce.
– Całkowicie zdezorganizowałam ci dzień, a teraz jeszcze zburzyłam twoje wspomnienia na

temat dziadka – powiedziała. – Uwierz, nie podejrzewałam, że sprawy mogą przybrać taki obrót.

Ta kobieta jest dla mnie za dobra, uświadomił sobie. Nie było w niej ani krzty egoizmu. Gdy

znajdzie już odpowiedniego mężczyznę, całkowicie się mu poświęci. Dlatego właśnie wymaga
takiego samego zaangażowania z jego strony. Hayden zaś wiedział, że niestety raz był już
mężem, nie sprawdził się i nie mógł jej dać tego, na co zasługiwała.

– To ja chcę cię przeprosić – powiedział.
Na twarzy Claudii odmalowało się zdziwienie.
– Dlaczego ty? Przecież ja wpakowałam cię w to wszystko, przykro mi, że tak się stało.
– Rzeczywiście, nie zapraszałem cię. – Potrząsnął głową. – Ale to nie usprawiedliwia mojego

zachowania. Oskarżyłem cię o kłamstwa i podstępy. O to, że próbujesz mnie usidlić, żeby dobrać
się do moich pieniędzy. Okropnie się z tym czuję, bo ty przez cały czas byłaś uczciwa.

– Nie dziw się temu, moi rodzice też nie wierzyli w te wizje. – Dotknęła dłonią jego

policzka. – Dlaczego więc ty miałbyś uwierzyć, zwłaszcza obcej osobie?

Dlatego, że była w tobie jakaś nieopisana słodycz, odpowiedział jej w duchu. To prawda, w

Claudii była dobroć, jakiej nie znalazł ani u Sandry, ani u żadnej innej kobiety. Już tylko to
powinno go przekonać, jednak jego serce było zbyt zalęknione.

– Czuję się winny, bo to co mówiłem, raniło cię. Nie chcę, żebyś wróciła do Fort Worth,

myśląc, że jestem skończonym draniem.

Wrócić do Fort Worth? Tylko dwa słowa, a rozpacz tak wielka. Jak ma wrócić, kiedy jej

serce na zawsze zostanie na południu Teksasu?

– Wcale tak nie myślę. Ja... – Z trudem przełykała napływające łzy.
– Co? – podchwycił.
– Och, Hayden! Czy ty nie widzisz, że pokochałam cię? – Nie była w stanie dłużej nad sobą

panować.

– Nie! – powiedział twardo. – To ten romans sprzed lat zamieszał ci w głowie. Nie można się

zakochać w ciągu dwóch dni. Jesteś tak wrażliwa, że to wszystko cię przytłoczyło...

– Nie, Hayden. – Potrząsnęła głową. – Zakochałam się w tobie, zanim znaleźliśmy dziennik.

Nie mogłabym wrócić do Fort Worth, nie mówiąc ci o tym.

Puścił jej dłoń i przeczesał palcami włosy.
– Wiesz przecież, co myślę o miłości i małżeństwie – powiedział z goryczą. – Twoje słowa

tylko nas unieszczęśliwiają – A to, co dziś przeżyliśmy, niczego nie zmienia?

– Zmienia, ale nie na tyle.
– Ale wierzysz w moje wizje i pierścionek?
– Po dzisiejszym dniu nie mam wyjścia.
– Więc powinieneś uznać, że pierścionek doprowadził mnie do ciebie – powiedziała z

naciskiem.

– Claudio! – Poderwał się na nogi. – Sama w to nie wierzysz!
– Wierzę. – Popatrzyła mu prosto w oczy. – W listach babcia wyraźnie pisze, że ten

pierścionek skupił w sobie potęgę ich wielkiej miłości, a to największa siła na świecie.

Patrzył, jak zbliża się do niego, obejmuje go i przytula się.
– Jest nam pisane być razem, Hayden. Babcia powtarzała, że jeśli będę nosić ten pierścionek,

to znajdę prawdziwą miłość – zawiesiła głos i spojrzała mu głęboko w oczy. – I znalazłam.

Hayden nigdy w życiu nie był tak rozdarty. Z jednej strony pragnął jej, a z drugiej wiedział,

e nie może dać wszystkiego, na co ona zasługuje. Chciał, żeby była szczęśliwa, a on nie potrafił

zapewnić jej szczęścia.

– Betty Fay nie powiedziała ci, że to ja. Nie podała ci mojego imienia. A poza tym dlaczego

pierścionek nie doprowadził cię do mnie, gdy tylko go dostałaś?

– Babcia nie podała mi żadnego imienia. A cztery lata temu, gdy go dostałam, ty byłeś

onaty! Doprowadził mnie do ciebie najwcześniej, jak to było możliwe.

– Przyznaję, że to niezwykłe, a nawet że coś w tym jest, ale to naprawdę nie znaczy, że

jesteśmy sobie przeznaczeni. – Nie potrafił się opanować i jego dłonie przesuwały się w
delikatnej pieszczocie po jej plecach. Tak miło znów czuć jedwabistą gładkość jej skóry. – Wcale
z tego wszystkiego nie wynika, że mamy szansę na miłość tak wielką, jak miłość naszych
dziadków.

Jego słowa były niczym policzek. Znów okazała się skończoną idiotką. To, że ona go kocha,

nie znaczy, że on kochają.

– Przepraszam cię, posunęłam się za daleko. Moja wiara w to, że mnie pokochasz tylko

dlatego, że ja cię kocham, była szczytem naiwności. – Starała się ukryć swój ból. – Nie
powinnam mówić tego, co powiedziałam. Postawiłam cię w niezręcznej sytuacji, naprawdę mi
przykro. – Spuściła wzrok.

Hayden czuł się strasznie. Tak bardzo nie chciał jej skrzywdzić. Oczywiście, zależało mu na

niej, ale nie mógł jej pokochać, bo...

– Claudio... – przerwał zaskoczony.
– Proszę – powiedziała, ściągając z palca pierścionek i podając mu go na wyciągniętej dłoni.

– Weź go. Mnie już się nie przyda, zresztą należał do twojego dziadka. Żegnaj, Hayden. –
Chwyciła torbę i pospiesznie wyszła z kajuty. Hayden zdmuchnął świecę, zebrał leżące na stoliku
pamiątki i wybiegł za nią. Była w połowie przystani, gdy ją dogonił.

– Wróćmy do domu, Claudio – poprosił. – Nie powinniśmy tak tego kończyć,

porozmawiajmy jeszcze.

– O czym chcesz rozmawiać? Wszystko już zostało powiedziane.
– Claudia nawet się nie zatrzymała.
Hayden czuł jednak, że to nieprawda. Doszli do miejsca, gdzie zaparkowali wcześniej

samochód.

– Masz swoje życie, a ja mam swoje. Nie ma o czym mówić. – Spojrzała na niego. – A jeśli

chodzi o pierścionek... to myślę, że nasi dziadkowie z jakichś powodów chcieli, byśmy poznali
prawdę. To koniec historii, powinieneś czuć ulgę.

– Ulgę? O czym ty mówisz? Przed chwilą powiedziałaś, że mnie kochasz, a teraz

zachowujesz się, jakbyśmy rozmawiali o pogodzie! – wykrzyknął.

– Myślę, że komunikat o pogodzie bardziej by cię zainteresował niż moje uczucia –

mruknęła. – Zresztą spróbujmy: temperatura około trzydziestu stopni, wilgotność osiemdziesiąt
procent, ciśnienie spada, niebo na ogół bezchmurne, tylko na zachodzie gromadzą się...

Reszty nie zdążyła powiedzieć, gdyż Hayden zachłannie zaczął
całować jej usta. Z początku walczyła, zaciskając wargi, po chwili jednak dalszy opór stracił

wszelki sens. Pragnęła go tak bardzo, że samą ją to zdumiało. Westchnęła, po czym zarzuciła mu
ręce na szyję i przywarta do niego z całych sił. Hayden całował ją tak długo i z taką
namiętnością, że wreszcie zabrakło mu tchu.

– Czy wiesz, jak długo czekałem na tę chwilę? Jak bardzo pragnąłem cię takiej? – szeptał,

nie przestając obsypywać pocałunkami jej szyi, uszu, ust. – Och Claudio, zapomnij wreszcie o
wizjach, o pierścionku i o przeznaczeniu. Tamtych rzeczy nie ma! To jest realne!

– Ja też cię pragnę, Hayden. Być może masz rację. Może powinnam przyjąć to, co mi możesz

dać, co niesie bieżąca chwila i cieszyć się, dopóki ta chwila jeszcze trwa.

Jej słowa podziałały na niego jak zimny prysznic. Szybko wyzwolił się z jej ramion.
– Wsiądźmy do auta, zanim zdecyduję się skorzystać z twojej propozycji.
Claudia nie zareagowała na to najmniejszym choćby ruchem.
– A czy to byłoby takie złe? Niemal wepchnął ją do środka.

– Dla kogoś takiego jak ty? Na pewno.
Zamknął drzwi samochodu, wrzucił do bagażnika jej torbę. Stosik listów i dziennik dziadka

wrzucił do przegródki między siedzeniami. Claudia ze smutkiem spojrzała na pożółkłe koperty i
wytartą okładkę pamiętnika. Nie taką przyszłość wymarzyli dla nich William i Betty. Ale
marzenia nie zawsze się spełniają, ich życie także ułożyło się inaczej, niż to sobie zaplanowali.

– Możesz mnie zostawić w motelu w Victorii, stamtąd chyba też są loty do Fort Worth –

powiedziała.

– Nie ma mowy. Z Victorii latają tylko do niewielu miejsc, musiałabyś się przesiadać. Poza

tym obawiam się, że te linie nie spełniają podwyższonych ostatnio standardów bezpieczeństwa.

Nie mogła na niego spojrzeć, byłoby to zbyt bolesne. Za oknami znikała przystań jachtowa w

Port O’Connor. Nigdy już nie pożegluje na Gwiezdnym Pyle, nie zobaczy Haydena stojącego za
sterem, silnego, pewnie prowadzącego swój jacht. Nigdy nie zobaczy jego rozwianych na wietrze
włosów...

– Nie szkodzi – odparła łamiącym się głosem. – A te kilka rzeczy, które zostały u ciebie,

możesz mi po prostu wysłać pocztą.

– Nie ma mowy. Jedziemy do mnie – odpowiedział stanowczo.
– Nie chcę ci robić kłopotów – szepnęła.
– Szkoda, że nie pomyślałaś o tym, zanim przyjechałaś do południowego Teksasu –

prychnął.

– Ja też żałuję, Hayden.

Gdy następnego ranka weszła do kuchni, Hayden właśnie przygotowywał śniadanie. Spojrzał

na nią spod oka. Ubrana była w lnianą, beżową sukienkę, włosy związała w luźny węzeł, w
uszach miała duże, złote kółka. Jej blada, zmęczona twarz wydała się Haydenowi najpiękniejsza
na świecie. Zastanawiał się, jak to możliwe, że kiedykolwiek chciał jej pozwolić odejść.

– Dzień dobry – powitał ją. – Przygotowałem właśnie śniadanie dla dwojga.
Jeszcze wczoraj przywitałaby go uśmiechem, lecz dziś skinęła tylko głową.
– Dziękuję, nawet jestem głodna – odparła chłodno. – Poza tym przede mną długa podróż,

myślę, że rzeczywiście trzeba coś zjeść.

Hayden wiedział, że nie powinien okazywać, jak bardzo ten jej chłód go porusza. Odwrócił

się do patelni, na której smażył bekon.

– Kawa jest już gotowa – powiedział spokojnie.
Claudia podeszła do kredensu, wyjęła filiżankę, nalała sobie kawy, później mleka i usiadła

przy drugim końcu stołu. Zrobiło mu się jeszcze bardziej przykro, że wyraźnie starała się trzymać
od  niego  jak  najdalej.  No  cóż,  zbyt  łatwo  przez  tych  kilka  dni  przyzwyczaił  się  do  jej
towarzystwa.  Zaczął  nawet  się  obawiać,  że  mogłaby  się  stać  jego  obsesją.  Nigdy  nie  było  mu
dość  jej  dotyku,  słuchania  głosu,  patrzenia  na  jej  uśmiech.  I  to  wszystko  ma  się  dziś  skończyć.
Chyba że zdarzy się cud. Ale Hayden nie wierzył w cuda.

Gdy jajka na bekonie były już gotowe, przełożył je na talerze i postawił na stoliku przy

oknie.

– Wyglądają bardzo apetycznie – skomentowała Claudia. – Jesteś naprawdę bardzo

gościnnym gospodarzem.

– Dziękuję – odparł.
Wcale nie czuł się gospodarzem, a jej nie traktował jak gościa. Była częścią jego życia,

częścią tego domu. Bez niej już nic nie będzie miało właściwego znaczenia ani wymiaru. A
jednak chwila rozstania nieubłaganie się zbliżała.

Usiadł naprzeciwko niej, upił łyk kawy, a potem polał jajka taką ilością sosu tabasco, że

zmieniły kolor na pomarańczowy. Miał nadzieję, że ostra przyprawa wyrwie go z letargu, dzięki
czemu zdoła zatrzymać bieg zdarzeń i nie dopuści do wyjazdu Claudii.

– Dzwoniłam już na lotnisko, samolot mam za dziesięć jedenasta – powiedziała. – Zdążysz

odwieźć mnie do San Antonio? Nie marnowała czasu, pomyślał, wkładając kęs pikantnej
jajecznicy do ust.

Spojrzał na Claudię i od razu tego pożałował. Smutek w jej oczach dokładnie odpowiadał

temu, co działo się w jego duszy.

– Jeśli wyjedziemy zaraz po śniadaniu, to będziesz na lotnisku godzinę przed odlotem –

powiedział.

Claudia skinęła głową i spuściła wzrok na talerz.
– Posłuchaj, nie musisz wyjeżdżać. – Hayden czuł, że musi coś zrobić, bo czasu było coraz

mniej. – Możesz zostać tu dłużej... jeśli oczywiście chcesz.

– Nie, Hayden. – W jej oczach zakręciły się łzy. – Lepiej będzie, jeśli już dziś pojadę do

domu.

Dom. Wracała do domu. Dlaczego, u diabła, nazywała Fort Worth swoim domem?

Mieszkała tam przecież sama. To prawda, miała rodziców, ale nie było tam mężczyzny, który by
ją kochał i pragnął stworzyć z nią własny, prawdziwy dom. Nie było tam mężczyzny, z którym
mogłaby spędzić życie.

– Ale dlaczego?
Stłamsiła żal i łzy, które ściskały jej gardło.
– Przecież dobrze wiesz, dlaczego – odpowiedziała cicho.

Znów pochyliła głowę nad talerzem. Hayden przyglądał się jej lśniącym włosom, oliwkowej,

gładkiej skórze i wilgotnym ustom. Co go powstrzymywało przed romansem z nią? Była piękna i
pociągająca. Dlaczego po prostu nie wziął jej w ramiona i nie zaniósł prosto do łóżka?

Dlatego że ona oczekiwała czegoś więcej niż tylko seksu, i gdyby jej tego nie dał, z

pewnością odeszłaby. Hayden wiedział, że woli jej nie mieć, niż kiedyś ją stracić. – Położyłem
listy twojej babki na stoliku w salonie. Nie zapomnij ich zabrać przed wyjazdem – szepnął.

– Myślę, że nie mam prawa do tych listów – powiedziała zduszonym głosem. – Należały do

twojego dziadka, więc teraz należą do ciebie.

– Pisał je do twojej babki, więc niech będą u ciebie – odparł. – Ja zatrzymam dziennik i

pierścionek, jeśli nadal tego chcesz.

– Tak, zatrzymaj go. Już nigdy w życiu bym go nie założyła. Nie zniosłabym, gdybym znów

zobaczyła twarz twojego dziadka.

Ostanie słowa powiedziała prawie szeptem, jakby głos nie mógł wydobyć się ze zduszonego

gardła.

– Claudio. – Próbował wziąć ją za rękę, ale zerwała się z krzesła i skierowała do drzwi.
– Pójdę się spakować.
– A śniadanie?
– Dziękuję, już skończyłam. – I pospiesznie wyszła z kuchni.
Po jej wyjściu Hayden bezmyślnie grzebał widelcem w talerzu.
Rzeczywiście skończyła. Nie tylko ze śniadaniem, ale i z nim. Teraz pozostało mu tylko

patrzeć, jak odchodzi z jego życia.

Rozdział 10

Tydzień później Claudia pojechała odwiedzić swoich rodziców. Matka przygotowywała

właśnie w kuchni sałatkę z krewetek.

– Cześć, mamo!
Marsha uśmiechnęła się radośnie.
– Cześć, kochanie, bardzo się cieszę, że przyszłaś – powiedziała ciepło. – Tata pojechał na

ryby i w domu jest bardzo pusto.

Claudia stanęła koło matki, wzięła kawałek rzodkiewki i zaczęła chrupać.
– Może więc powinnaś znaleźć sobie pracę na pół etatu, żeby częściej wychodzić z domu.
– Och, nie. Nie nudzę się aż tak bardzo – roześmiała się Marsha. Spojrzała badawczo na

córkę. – Strasznie schudłaś, czy ty w ogóle coś jesz? – zapytała z troską w głosie.

– Są straszne upały, nie chce mi się jeść.
– Dawniej też były upały, a jednak nie chudłaś tak bardzo.
– Dużo zaszło w moim życiu – odparła Claudia. – Dowiedziałam się, że babcia była

szaleńczo zakochana w innym mężczyźnie niż dziadek... To naprawdę było dla mnie szokiem.

Marsha westchnęła i przez chwilę mieszała sos do sałatki.
– Masz rację, na nas wszystkich zrobiło to wrażenie – przyznała. – Ale przecież to się działo,

zanim poznała swego męża. Z jej listów wynika, że nigdy więcej nie spotkała się z Williamem,
więc nie oszukiwała ani nie zdradzała dziadka.

– Fizycznie nie – odpowiedziała Claudia.
– A jest jakiś inny rodzaj zdrady? – Marsha spojrzała zdziwiona na córkę.
– Mamo! Można zdradzać emocjonalnie, duchowo! – zawołała. – Pomyśl, gdyby tata przez

cały czas trwania waszego małżeństwa myślał o innej kobiecie, to jakbyś się czuła?

– Masz rację, kochanie. – Na twarzy Marshy pojawił się wyraz pełnego zrozumienia. – Masz

rację, to okropne. Może nawet gorsze od tego, co zrobił ci Tony. Och, przepraszam! – Chwyciła
córkę za rękę. – Nie powinnam tego mówić, nie chciałam cię zranić. Nie pomyślałam, że to
wciąż bolesne wspomnienie...

Matka nawet pewnie się nie domyśla, jak bardzo Claudia ma rację. Romanse Tony'ego raniły

ją, ale to nic w porównaniu z tym, jak się czuła, gdy Hayden odrzucił jej miłość. Przez cały
tydzień próbowała o nim zapomnieć, wmawiała sobie, że bez niego też sobie radzi, ale nie udało
jej się przekonać serca.

– Nie przepraszaj, mamo – powiedziała spokojnie. – Tak naprawdę niewierność Tony'ego nie

sprawia mi już bólu.

Marsha spojrzała na córkę uważnie.
– Chyba naprawdę już o nim zapomniałaś – stwierdziła.
– Tak, cieszę się, że nie wyszłam za niego. To nie był dla mnie odpowiedni mężczyzna.
– Ale dlaczego ciągle wyglądasz, jakbyś nie była szczęśliwa?
Wyjaśniłaś przecież, co się kryło za tymi wizjami, chyba już cię nie prześladują?
– Nie mam wizji i nie będę już ich miała. Pozbyłam się pierścionka.
– A, pierścionek. Wiesz, oboje z tatą byliśmy zdziwieni, że zostawiłaś go Haydenowi

Bedfordowi. W końcu to był prezent od babci, zawsze tyle dla ciebie znaczył.

Claudia ścisnęła w dłoni widelec. Przez chwilę stała bez ruchu.
– Już nie jest dla mnie taki ważny. Zawsze uważałam, że to symbol miłości – powiedziała z

wysiłkiem. – Okazało się jednak, że wcale tak nie jest.

Marsha oparła się o kredens i spojrzała na córkę.

– Jak możesz mówić coś takiego?! I to teraz, kiedy wiemy o miłości Berty Fay i Williama, a

także o tym, że ofiarował jej ten pierścionek jako dowód miłości i symbol jej wiecznego trwania?

Claudia zaczęła nerwowo poprawiać słomiane serwetki leżące na stole. No cóż, potrafiła

wyobrazić sobie coś znacznie lepszego i piękniejszego niż niespełniona miłość – była to miłość
szczęśliwa. Nie powiedziała jednak matce, że zakochała się w Haydenie i ofiarowała mu swoje
uczucie, a on je odrzucił.

– Ten pierścionek sprowadził na mnie masę nieszczęść, o których chciałabym jak najszybciej

zapomnieć – powiedziała z goryczą.

Marsha odsunęła miseczkę z sałatką i podeszła do córki. Objęła ją ramieniem i przytuliła.
– Więc powiem ci, że tata tak naprawdę cieszył się, że pozbyłaś się tego pierścionka. Bał się,

czy nie pokieruje cię w niewłaściwą stronę. – Marsha machnęła ręką. – Na próżno mówiłam mu,
ż

e jesteś rozsądna i nie zrobisz żadnego głupstwa.

Tak, pomyślała ponuro Claudia. Jestem nudnym, racjonalnie myślącym typem naukowca.

Nikomu nie przyszłoby do głowy, iż mogę pragnąć, by mężczyzna wziął mnie w ramiona i
namiętnie się ze mną kochał. Nawet rodzice nie wiedzieli o tym, że kariera zawodowa to nie
wszystko, że ich córka marzy o mężu i dzieciach. Że bez swojej własnej rodziny nigdy nie będzie
szczęśliwa.

Teraz, kiedy zakochała się bez wzajemności w Haydenie, wizja szczęścia rodzinnego

odpłynęła w siną dal. Claudia nie potrafiłaby postąpić tak jak Berty Fay i poślubić innego
mężczyzny.

– Skończyłaś już sałatkę, mamo? Zrobiłam się głodna – powiedziała, żeby rozwiać ponure

myśli.

– Już kończę, kochanie – odparła Marsha. – Przygotuj mrożoną herbatę i dołóż jeszcze jedno

nakrycie.

– Spodziewasz się kogoś na kolacji?
Zanim Marsha zdążyła odpowiedzieć, do kuchni weszła Liz. W dłoniach trzymała jakieś

naczynie owinięte w aluminiową folię.

– Liz! – Claudia podbiegła i ze łzami w oczach uściskała przyjaciółkę. – Co ty tutaj robisz?
– Twoja mama mnie zaprosiła. Uważała, że powinnaś się trochę pośmiać i pożartować –

powiedziała. – A jak wiesz, do śmiechu to ja jestem pierwsza.

– Tak się cieszę, że przyszłaś! – zawołała Claudia. Spojrzała ciepło na matkę. – Ale mi

zrobiłaś niespodziankę!

– Czasem udaje mi się trzymać język za zębami. Przez następną godzinę siedziały wszystkie

trzy przy stole i gawędziły wesoło, a gdy Marsha poszła spać, dziewczyny wyszły do ogrodu i
usiadły na tarasie.

– No dobrze, teraz, kiedy twoja mama nie słyszy, powiem ci, że wyglądasz fatalnie!

Dlaczego do mnie nie zadzwoniłaś? – Liz patrzyła na Claudię z niepokojem.

– Nie byłam w nastroju, żeby z kimkolwiek rozmawiać – westchnęła Claudia. – To pierwszy

wieczór od przyjazdu do Fort Worth, który spędzam poza domem.

Liz ciągle potrząsała rudą głową.
– Wystukanie kilku numerków na tarczy nie jest skomplikowanym zadaniem. Po prostu nie

chciałaś. Twoja mama powiedziała mi o Williamie Bedfordzie i o tym, że znalazłaś listy babci. I
o tym, że zostawiłaś pierścionek z opalem Haydenowi.

– To prawda, oddałam mu pierścionek – przytaknęła lakonicznie Claudia.
– Twoja babcia pewnie się przewraca w grobie.
– Nie sądzę. Może być nawet zadowolona, że wnuk jej ukochanego ma ten pierścionek.
– Ależ ona chciała, żebyś to ty go nosiła! Miał ci pomóc znaleźć prawdziwą miłość!

Claudia poczuła, że za chwilę pęknie jej serce. Co gorsza nie wyobrażała sobie, by cokolwiek

mogło uśmierzyć jej ból. Jeśli w ten sposób przeżywa się prawdziwą miłość, to wolałaby nigdy
jej nie znaleźć!

– To tylko taka romantyczna paplanina babci. Tak naprawdę żadna z nas w to nie wierzy.
Liz znów potrząsnęła rudą czupryną.
– Nie wrzucaj nas do jednego worka. Wiesz przecież, że nie jestem taką racjonalistką jak ty.

Zresztą,  o  czym  my  mówimy?  Jeśli  dobrze  pamiętam,  nie  wierzyłaś  w  to,  że  historia  z
pierścionkiem ma jakikolwiek sens, a mimo to poleciałaś do południowego Teksasu. Skąd zatem
możesz  wiedzieć,  że  nie  wskaże  ci  twojej  duchowej  drugiej  połowy?  Przecież  dzięki  niemu
dowiedziałaś się o miłości babci? Zaraz, zaraz... – Oczy Liz zrobiły się nagle wielkie jak spodki.
– A może on ci już wskazał twoją miłość? Może dlatego tak źle wyglądasz? – Myśli Liz biegły
teraz  w  zawrotnym  tempie.  –  Oczywiście!  Zakochałaś  się  w  Haydenie  Bedfordzie!  Claudia
otworzyła usta, chcąc zaprzeczyć, ale nie zdołała wykrztusić słowa.

– Opowiedz mi o nim – zażądała Liz, widząc, że się nie pomyliła.
– Nie ma nic do opowiadania, Liz. Oprócz tego, że znów zrobiłam z siebie idiotkę. – Claudia

smętnie spuściła wzrok.

Liz zrobiło się strasznie żal przyjaciółki.
– Jest aż tak źle? – Pogłaskała dłoń Claudii.
– Nigdy w życiu nie byłam równie nieszczęśliwa. Nie powinnam wtedy wkładać tego

pierścionka. Zwłaszcza kiedy przekonałam się, że rzeczywiście wywołuje wizje.

– Czuję się winna – stwierdziła ponuro Liz. – Bo to ja namówiłam cię do odnalezienia tego

mężczyzny. Zresztą, prawdę mówiąc, miałam nadzieję, że gdy go spotkasz, od razu się w nim
zakochasz.

Może nie od razu, ale się zakochałam, pomyślała Claudia. Tyle tylko, że w niewłaściwym

człowieku. W mężczyźnie, który nigdy nie odwzajemni mojego uczucia.

– To było niemożliwe – stwierdziła Claudia. – Mężczyzna, który mi się ukazywał, nie żyje.
– Brrr, to takie dziwne, że widywałaś ducha.
– To nie był duch. – Claudia potrząsnęła głową. – William był... – zawahała się, nie bardzo

wiedząc, jak to wyjaśnić. – William ukazywał mi się po to, żeby nu o czymś powiedzieć. I w
końcu to zrobił...

– Ciekawe, że ukazywał ci się jako młody człowiek.
– William całe życie kochał się w mojej babce, ale to prawda, że jego obraz pochodził z

czasów, kiedy romans z Betty Fay był w pełnym rozkwicie.

– A co z Haydenem? – dopytywała się Liz. – Ta historia z pierścionkiem musiała na nim

zrobić wrażenie.

– Myślał, że uknułam jakąś intrygę, że chcę go usidlić, by zdobyć jego pieniądze. W

najlepszym razie, że ma do czynienia z wariatką.

Tak naprawdę do dziś nie rozumiem, dlaczego zatrzymał mnie tamtego pierwszego dnia i nie

pozwolił mi opuścić San Antonio. Byłoby o wiele lepiej, gdybym od razu wyjechała.

– Taak? – Liz. nie wydawała się przekonana.
– Dziwi cię to? Przynajmniej tak bardzo by teraz nie bolało.
– Być może, ale nie rozwikłałabyś wtedy zagadki. A poza tym nie zakochałabyś się.
Twarz Claudii stężała.
– Aleja wcale nie chciałam się zakochać! – krzyknęła. Grymas na twarzy Liz świadczył, że

najzwyczajniej w świecie nie wierzy przyjaciółce. – Masz rację, to nieprawda. Nie poznać nigdy
Haydena to tak, jakby nigdy nie widzieć na niebie tęczy.

– Musisz go bardzo kochać.

– Nigdy tak nikogo nie kochałam, Liz – szepnęła Claudia. – Babcia miała rację, opal

rzeczywiście pomógł mi znaleźć prawdziwą, wielką miłość. Jednego tylko Betty Fay nie
przewidziała: że Hayden nie odwzajemni tego uczucia.

– Ale co tak naprawdę się stało?
– Tak naprawdę, to nic. – Claudia patrzyła na żywopłot rosnący wzdłuż płotu ogródka

rodziców. – Ja go kocham, a on mnie nie.

Banalne, prawda?
– Gdy w grę wchodzi miłość, sprawy nigdy nie są banalne – zaoponowała Liz. – Powiedz mi,

o co chodzi. Jest żonaty, czy co?

– Rozwiedziony. Jego żona nie była mu wierna i ich małżeństwo rozpadło się. On się chyba

o to cały czas obwinia... W każdym razie nie chce być już z żadną kobietą. Od początku postawił
sprawę jasno, tylko moje serce nie chciało tego słuchać.

– Serce kobiety rzadko kieruje się logiką. A poza tym nie mam wątpliwości, że jesteście

sobie pisani. W przeciwnym razie historia waszych dziadków i jej przesłanie straciłyby sens.

– I ja tak myślałam, ale Hayden nie wierzy już w miłość. W krótkim czasie stracił oboje

rodziców, a potem rozpadło się jego małżeństwo. Wszystko, co było dla niego najdroższe,
zostało mu odebrane.

– Facet się po prostu boi. Tego, że mógłby cię kiedyś stracić. Nie można mieć o to do niego

pretensji. Pewnie uważa, że nie zasługuje na rodzinę.

– Ja to wiem, Liz! Ale co z tego, skoro nie mogę o nim zapomnieć, skoro tu, w sercu, nie

przestaje boleć.

– Zapomnieć o nim? Mowy nie ma! Nie wolno ci o nim zapomnieć! – zaprotestowała

gwałtownie Liz. – Musisz do niego pojechać i przekonać go, ze się myli.

– O nie! To niemożliwe! Nie pojadę zobaczyć się z Haydenem.
Rozstanie na lotnisku w San Antonio było dla mnie najcięższą próbą w życiu. Drugi raz już

nie dałabym rady.

– I tak cierpisz i jesteś nieszczęśliwa. Jaka to różnica?
– Przynajmniej nie upokorzy mnie po raz drugi.
– I nie pokocha cię.
Claudia zerwała się na równe nogi i zaczęła krążyć po werandzie jak tygrys w klatce.
– Jestem w Fort Worth od tygodnia i nawet nie zadzwonił. I powiem ci więcej – nigdy nie

zadzwoni!

– W takim razie powinnaś się zastanowić, czy ten mężczyzna rzeczywiście jest dla ciebie taki

ważny. Jeśli tak, przełknij dumę i natychmiast leć do San Antonio.

– Ale to nie jest kwestia dumy, Liz. Ja nie jestem femme fatale, tak jak ty. Jestem zwykłą,

przeciętną kobietą i po prostu nie wiem, co mam zrobić w tej sytuacji.

– Chyba rzeczywiście ci rozum odebrało, Claudio. Ja nie jestem żadną femme fatale! Gdy

chodzi o facetów, o miłość, jestem równie bezradna i przerażona jak ty!

Zaskoczona Claudia spojrzała na przyjaciółkę.
– Ale byłaś mężatką. Jesteś piękna i znasz swoją wartość. Faceci zawsze chcieli się z tobą

umawiać.

Liz uśmiechnęła się Smutno.
– Potrafię sprawiać wrażenie pięknej i pewnej siebie, ale fakty są inne – moje małżeństwo się

rozpadło. Widzisz więc, jaka ze mnie femme fatale. A randki wcale nie oznaczają, że łatwiej mi
znaleźć prawdziwą miłość. – Ścisnęła ramię Claudii. – Wierz mi, miłość to bezcenny skarb.
Niektórzy szukają jej przez cale życie i nie udaje im się, dlatego jeśli naprawdę kochasz tego

człowieka, musisz dać tej miłości jeszcze jedną szansę.

Tylko czy potrafię? Rozstanie z Haydenem było dla mnie najboleśniejszym przeżyciem.

Gdybym jeszcze raz zawiodła się, straciłabym wszelką nadzieję, że kiedykolwiek będę miała
męża i rodzinę.

– Pomyślę o tym, Liz – obiecała.
– Ale nie zastanawiaj się zbyt długo. Trzeba kuć żelazo, póki gorące.

Trzysta kilometrów na zachód od San Antonio, na pustyni, gdzie Bedford Enterprise odkryło

obiecujące złoże, Hayden odebrał telefon.

– Hayden Bedford, słucham.
– Mówi Lottie. Dzwonię, żeby się dowiedzieć, czy Tom z ekipą dotarł już na miejsce.
– Jeszcze nie, ale dzwonił przed chwilą i mówił, że będzie za mniej więcej pół godziny.
Zazwyczaj Hayden nie jeździł w miejsca próbnych wierceń, zostawiał to Tomowi, swojemu

najbliższemu współpracownikowi. To złoże było jednak wyjątkowo obiecujące, a teren trudny,
należało więc bardzo precyzyjnie przeanalizować opłacalność całego przedsięwzięcia.

– To dobrze – stwierdziła Lottie. – A co pan robi, panie Bedford?
Hayden westchnął. Lottie była idealną sekretarką, lecz czasami za bardzo starała mu się

matkować.

– Siedzę na tej cholernej pustyni i nadzoruję pracę ludzi. A swoją drogą co ty robisz w biurze

o tak późnej porze?

– Nie jestem w biurze, lecz w domu. A dzwonię, bo zaczęłam się o pana martwić. Dziś rano

był pan jakiś nieswój. Czy coś się stało?

Hayden nie był sobą już od para dni, od kiedy pożegnał Claudię na lotnisku w San Antonio.

Swoją drogą dziwne, że Lottie zauważyła to dopiero dziś.

– Nic się nie stało prócz tego, że na gwałt potrzebuję ludzi do pracy, i to dobrych.
– W dzisiejszej poczcie przyszło kilka ofert. Położyłam je na pańskim biurku, może ktoś się

nada.

Zabębnił palcami o kierownicę dżipa. Słońce chyliło się ku zachodowi, przy dobrych

wiatrach zajedzie do domu na pierwszą w nocy.

– Przejrzę je jutro.
– To nie zostaję pan tam na noc?
– Tu nie ma gdzie się zatrzymać, chyba że w San Angelo, ale to czterdzieści kilometrów stąd

i nie na trasie. Poza tym jest parę spraw, które muszę załatwić rano w biurze.

– Ale powinien pan się porządnie wyspać, a do domu nie zajedzie pan przecież w godzinę.
– Zgadza się, zajmie mi to pewnie ze trzy, cztery godziny, a w dodatku jeszcze nie

wyjeżdżam. – Hayden otarł rękawem pot z czoła.

Te dni spędzone z Claudią pokazały mu inną stronę życia. Praca, pieniądze, firma nigdy nie

były jego jedynym celem. W każdym razie nie powinny być. A przecież po śmierci rodziców i
odejściu Sandry pozwolił, by zdominowały jego życie. Ale czym miał wypełnić pustkę? Teraz
jednak, gdy poznał Claudię, żałował, że nie posłuchał kiedyś rad Lottie i nie zatrudnił kogoś do
pomocy w prowadzeniu firmy. Tom miał swoje zadania i nie można mu było dokładać nowych.
Należało przemyśleć tę sprawę.

– Zawsze podejrzewałam, że pracuje pan na zawał, panie Bedford. Teraz jestem tego pewna.

Dlaczego nie przejrzy pan na oczy i nie zrozumie wreszcie, że nie może pan prowadzić firmy
sam?

Lottie chyba potrafi czytać w jego myślach.
– Nie wiem, Lottie. Nie mam teraz czasu zastanawiać się nad takimi rzeczami.

– Pan nigdy nie ma czasu zastanawiać się nad takimi rzeczami.
Ciekawe, kiedy pan wreszcie zrozumie, że najwyższa pora przemyśleć pewne rzeczy i podjąć

właściwe decyzje. Oby tylko nie było za późno...

Hayden odsunął telefon od ucha, przyglądając mu się podejrzliwie. Lottie zawsze mówiła to,

co myśli, a jednak nigdy wcześniej nie pozwalała sobie na taki ton.

– A co ja właściwie powinienem przemyśleć?
– Jak to co? Powinien pan postanowić, co zrobić z panią Westfield. Dobrze pan o tym wie.
Na wspomnienie Claudii zamknął oczy. Tak naprawdę prawie cały ten czas o niej myślał. To

bolało, ale nie potrafił zapomnieć.

– Po tym, co zrobiła mi Sandra, miałbym walczyć o kobietę? Do licha, Lottie, czy jestem

masochistą?

W tym momencie starsza pani zaklęła siarczyście, aż mu sczerwieniało ucho.
– Przecież nie może pan reszty życia spędzić w celibacie, tylko dlatego, że kiedyś związał się

pan z niewłaściwą kobietą!

– Jeśli to cię interesuje, nie żyję w celibacie.
– Hayden, nie zdoła mnie pan oszukać, tak jak nie zdołałby pan oszukać własnej matki. Przez

ostatnie trzy lata nie miałam klapek na oczach i widziałam, że był pan zimny jak Alaska i Syberia
razem wzięte. Julia Roberts mogłaby wejść do biura i nie zwróciłby pan na nią uwagi. I dlatego,
gdy zjawiła się pani Westfield...

– Zapomnij o Claudii. Wyjechała do domu i nic nie mogę z tym zrobić. Natomiast mogę coś

zrobić z tobą, jeśli nie przestaniesz wtykać nosa w moje życie prywatne. Mam na myśli
wyrzucenie cię z pracy!

Lottie roześmiała się na cały głos.
– W życie prywatne? Pan nie ma życia prywatnego, panie Bedford – stwierdziła i odłożyła

słuchawkę.

No nie! Jego własna sekretarka w ten sposób skończyła rozmowę! Należało natychmiast

zareagować. I te osobiste wycieczki... Wziął komórkę i wystukał domowy numer Lottie, a gdy
odebrała, warknął:

– Lottie, co to wszystko ma znaczyć? Starsza pani westchnęła.
– Może mi pan wierzyć lub nie, ale staram się panu pomóc. A poza tym najwyższy czas,

eby się pan o czymś dowiedział.

– O czym ty mówisz?
– Niedługo potem, jak zaczęłam pracę u pana dziadka, zlecił mi zadanie, którego charakter

określił jako... osobisty. – Lottie na moment się zawahała. – Miałam zbierać informacje na temat
pewnej kobiety.

Nazywała się Betty Fay Westfield. I zbierałam te informacje aż do jego śmierci. Teczkę z

materiałami na jej temat mam w szufladzie w biurze.

Po tym, czego się dowiedział w ostatnich dniach, nic nie powinno go zaskoczyć, a jednak tak

się stało. William przez całe życie interesował się sprawami Betty Fay, a to znaczyło, że zawsze
ją kochał.

– Chcesz powiedzieć, że od samego początku wiedziałaś, kim jest Claudia Westfield?
– Tak. W pierwszej chwili nie chciałam jej nawet umówić na spotkanie z panem. Bałam się,

e będzie grzebać w przeszłości. Potem jednak zrozumiałam, że jeśli będzie chciała się z panem

zobaczyć, to i tak to zrobi. A teraz nie żałuję, że was umówiłam. Uważam, że wszystko, co się
potem zdarzyło, zdarzyło się właśnie dlatego, że jesteście sobie przeznaczeni.

Zaległa długa cisza, w czasie której Hayden próbował wszystko jakoś sobie poukładać. W

końcu jęknął:

– Błagam cię, Lottie. Chociaż ty mi tego oszczędź.
– Panie Bedford...
– Muszę kończyć, Tom właśnie przyjechał. O tych materiałach porozmawiamy później.
Rozłączył się, czując ulgę, że nie musi dłużej ciągnąć tego tematu. Wysiadł z auta i ruszył w

kierunku Toma. Przed paroma minutami myślał, że powinien mniej pracować. Mylił się.
Potrzeba mu było jeszcze więcej pracy. Bardzo dużo pracy. W przeciwnym razie pustka, jaka
powstała w jego życiu po wyjeździe Claudii, stanie się nie do zniesienia.

Siedem godzin później Hayden był już w domu. Wziął szybki prysznic, zapalił nocną lampkę

i usiadł na łóżku. Był strasznie zmęczony, a jednak czuł, że nawet najdłuższy sennie pomoże. Od
wyjazdu Claudii żył w niesamowitym napięciu, tak silnym, że zaczął się zastanawiać, jak długo
zdoła to jeszcze wytrzymać. Lottie miała rację w co najmniej jednej sprawie. Rzeczywiście, żył
jak mnich, próbując zapomnieć o potrzebach ciała. Aż tu nagle zjawiła się Claudia i w jakiś
niepojęty sposób wyrwała go z tego letargu. Nie mógł przestać o niej myśleć, nie potrafił też
wyrzucić jej z serca.

Westchnął ciężko. Jego spojrzenie spoczęło na dzienniku dziadka leżącym na stoliku pod

lampką. Tuż obok lśnił opal. Ciekawe, czy Claudii brakuje pierścionka? A może jest zadowolona,
ż

e się go pozbyła, że pozbyła się mnie? Wziął klejnot do rąk. Nadal trudno mu było uwierzyć, że

ten nieduży kamień spowodował tak wielkie zmiany w jego życiu. To z jego powodu pojawiła się
Claudia i za jego sprawą wróciła, wprawdzie tylko na moment, nadzieja, że będzie jeszcze
kochał. Przez chwilę wierzył, że będzie miał rodzinę, żonę i dzieci. Ale Claudia nie zdołała go
przekonać, że to naprawdę możliwe. I dlatego pozwolił jej odejść.

Na co ty czekasz, Hayden, przemówił wewnętrzny głos. Na grom z jasnego nieba czy na to,

e tym razem tobie ukaże się William albo Berty Fay i przemówi do ciebie? Jakich dowodów

potrzebujesz, by uwierzyć, że to, co czujesz do Claudii, i to co ona do ciebie czuje, to
autentyczna, prawdziwa miłość, która trwać będzie zawsze?

Hayden zaklął w duchu, usiłując zagłuszyć wewnętrzny głos, i wziął do rąk dziennik

Williama.  Dziadek  ofiarował  pierścionek  z  opalem  kobiecie,  którą  najpierw  pokochał,  a  potem
stracił.  Z  tego  co  pisał,  wynikało,  że  Betty  Fay  podarowała  mu  w  tym  samym  czasie  zegarek.
Ciekawe,  co  się  z  nim  stało.  Czy  jeszcze  był  na  chodzie?  A  może  podobnie  jak  klejnot
wywoływał  u  swego  posiadacza  niespodziewane  wizje?  Kiedy  pochylił  się,  żeby  odłożyć
dziennik,  nagle  ukazał  mu  się  obraz.  Tak,  Hayden  miał  wizję!  Zobaczył,  gdzie  jest  zegarek
dziadka.

Zerwał się z łóżka i co sił w nogach pognał do gabinetu. Na półce z pamiątkami po dziadku,

obok  jego  fotografii,  stał  drewniany  model  żaglówki,  który  Hayden  podarował  w  dzieciństwie
Williamowi na urodziny. Mimo że nie przypominał Gwiezdnego Pyłu, taką właśnie nazwę miał
wymalowaną na burcie.  Po latach  William oddał mu model i poprosił, żeby wnuk  nigdy  go nie
wyrzucił,  nawet  po  jego  śmierci.  Haydenowi  wydało  się  to  wtedy  zbyt  sentymentalne,  ale  że
miniaturowa  żaglówka  była  symbolem  ich  wspólnej  pasji,  postanowił  dotrzymać  słowa.  Teraz
nareszcie zrozumiał, skąd ii dziadka wzięła się słabość do tej zabawki.

Sięgnął po nóż, po czym delikatnie odciął pokład od kadłuba.
– Piekło i szatani!
Na dnie leżało zawiniątko. Drżącymi rękoma rozwinął chusteczkę i wyjął srebrny zegarek.

Na kopercie wygrawerowane były proste słowa:

Billowi, mojemu najdroższemu na zawsze, Betty Fay, 1943.
Czując się tak, jakby go ktoś rzucił na kolana, Hayden opadł na fotel i spojrzał na zdjęcie

dziadka.

Rozdział 11

Torba była już spakowana. Claudia spojrzała na telefon. Pozostało tylko zadzwonić na

lotnisko i wkrótce znów będzie w drodze do San Antonio. W drodze do Haydena. Liz miała rację.
Nawet jeśli ten związek był jednostronny, musiała spróbować przekonać Haydena, żeby dał im
szansę. Ale nie wystarczy chcieć coś zrobić. Tymczasem ilekroć podchodziła do aparatu, miała
wrażenie, że aparat zamienia się w jadowitego węża.

– Telefony nie gryzą, ty wariatko – przemówiła do siebie głośno. Ale Hayden gryzie,

odpowiadał wyjątkowo złośliwy demon.

Na próżno starła się go pokonać, wreszcie padła na łóżko i ukryła twarz w dłoniach. Przecież

z tego, że ona nie może bez niego żyć, wcale nie wynikało, że on również tęskni za nią. Być
może poczuł ulgę, że zagadka została rozwiązana, i wcale już o niej nie myśli? Być może Hayden
ś

wietnie się bawi, co rano wesoło pogwizdując sobie przy goleniu?

Zacisnęła powieki i starała się odpędzić wspomnienie wspólnego śniadania przy stoliku w

jego kuchni. Starała się nie pamiętać jego opalonej twarzy, muskularnego ciała rozciągniętego na
plaży na wyspie. A przede wszystkim starała się ze wszystkich sił wyrzucić z pamięci pocałunki.
Ale wszystko, co się łączyło z Haydenem, zbyt mocno wbiło się w jej serce, duszę i pamięć, by
można było o tym zapomnieć. Nie miała wyboru; nie potrafiła zapomnieć. Zbyt wiele dla niej
znaczył. I dlatego nie mogła pozwolić, by przepadła szansa na ich wspólne szczęście. Musiała go
w jakiś sposób przekonać, że pierścionek nie zetknął ich ze sobą przypadkiem, że mieli spędzić
ze sobą resztę życia. W przypływie odwagi zerwała się na równe nogi i chwyciła za telefon.
Szybko wystukała numer lotniska. W tej samej chwili rozległo się pukanie do drzwi i słuchawka
wypadła jej z rąk.

– Los nie jest dla mnie łaskawy – mruknęła.
– Już idę, chwileczkę! – zawołała, biegnąc w stronę drzwi. Na wszelki wypadek spojrzała

przez wizjer, ale nie dostrzegła nikogo.

– Kto tam? – zapytała.
– To ja, Hayden.
Hayden? Co on robi w Fort Worth? Trzęsącymi się rękoma otworzyła drzwi.
– Witaj, Claudio.
Stała jak zaczarowana. Hayden miał na sobie białą koszulę, dżinsy i kowbojskie buty. Ale

nawet gdyby ubrany był w brudny od smaru kombinezon, dla niej byłby to najwspanialszy widok
na świcie.

– Co tutaj robisz? – wyjąkała.
– Jeśli nie masz nic przeciwko temu, wolałbym nie wyjaśniać tego na progu. – Lekko

pochylił głowę w jej stronę.

Była zbyt przejęta, by moc cokolwiek odpowiedzieć. Po prostu otworzyła szerzej drzwi i

wpuściła go do środka. Gdy przechodził obok, nogi zrobiły jej się miękkie jak z waty.
Niezwykłym wyczynem było dojście do salonu.

– Myślałam... – zaczęła.
– Wiem – przerwał jej, po czym też zamilkł.
Stali naprzeciw siebie w milczeniu. Serce Claudii, które już na sam jego widok przyspieszyło

swój rytm, waliło teraz jak oszalałe. W końcu pierwszy odezwał się Hayden:

– Wiem, że powinienem wcześniej zadzwonić, ale nie chciałem dawać ci czasu na

przygotowanie się – powiedział bez ogródek.

– Przygotowanie się? Do czego?

– Do tego, żeby mnie wyrzucić. – Wzruszył ramionami, jakby to była najbardziej oczywista

odpowiedź na świecie.

– Dlaczego, na Boga, miałabym chcieć to zrobić?! Jej niewinne pytanie spowodowało, że

wreszcie się uśmiechnął. Powinien wiedzieć, że Claudia jest szczera, że nie potrafi grać. Zrobił
krok w jej stronę.

– Bo cię skrzywdziłem – odpowiedział cicho.
– Owszem, skrzywdziłeś mnie – przyznała. – Ale nie zrobiłeś tego umyślnie. To zresztą

także i moja wina. Nie powinnam oczekiwać, że będziesz chciał tego samego co ja, zwłaszcza po
tak krótkiej znajomości.

Zbliżył się do niej jeszcze bardziej i położył jej ręce na ramionach.
– Powiedz, Claudio, o czym mówisz. Czego ty chciałaś, a ja nie?
Przez głowę Claudii myśli przebiegały jak błyskawice. To, że się zjawił, nie znaczyło wcale,

e przejrzał, że też coś do niej czuje. A jednak patrzył na nią w taki sposób, że pragnęła tylko

wpaść mu w ramiona i nie pozwolić już nigdy więcej odejść.

– Myślę, że wiesz, co do ciebie czuję. – Uniosła głowę i spojrzała mu w oczy. – Jeśli

przejechałeś taki kawał, by usłyszeć, że coś się zmieniło w moich uczuciach, to będziesz
zawiedziony. Kocham cieczy tego chcesz, czy nie.

Ulga, którą poczuł po tych słowach, była tak ogromna, że aż jęknął. Wziął Claudię w

ramiona i zaczął tulić niczym najcenniejszy skarb.

– Och, Claudio, przez całą drogę zastanawiałem się, czy w ogóle będziesz chciała na mnie

patrzeć, czy jeszcze ci na mnie zależy. Tak się bałem, że przegapiłem swoją szansę... –
wyszeptał.

Oszołomiona odchyliła głowę i spojrzała mu w twarz.
– Hayden, w dalszym ciągu nie wiem, dlaczego tu jesteś.
– Jestem tu z trzech powodów – odparł. Wziął jej twarz w dłonie i zajrzał głęboko w oczy. –

Po pierwsze, chcę, żebyś mi wybaczyła.

– Co mam ci wybaczyć? To że mnie nie kochasz?
– Nie – potrząsnął głową. – To, że w San Antonio zabrakło mi odwagi, by powiedzieć ci, że

cię kocham.

Na jej twarzy odmalowało się niedowierzanie. Hayden uśmiechnął się smutno.
– Wiem, pewnie powiesz, że moje wyznanie jest spóźnione. Ale bardzo się bałem. Wszystko,

co wiązało się z pierścionkiem i twoimi wizjami, było takie dziwne, niesamowite. Sama wiesz, że
trudno w to uwierzyć. Potem znaleźliśmy listy i dziennik i dowiedziałem się o miłości naszych
dziadków. Niektórych rzeczy, tych najważniejszych, często nie potrafimy dostrzec...

– Takich jak miłość – dokończyła.
– Tak, takich jak miłość. W głębi duszy wiedziałem, że ona istnieje. Kochałem przecież

moich rodziców i żonę. Jednak straciłem ich wszystkich i wraz z tym straciłem część siebie. Tę
część, która wierzyła w miłość i w to, że można być szczęśliwym.

Objęła go. Jej serce przepełniały wiara i nadzieja.
– Co takiego się stało, że zrozumiałeś, iż jeszcze możesz kochać?
– To jest właśnie drugi powód, dla którego tu jestem. – Sięgnął do kieszeni dżinsów i

wyciągnął zegarek.

Claudia zauważyła dedykację Betty Fay.
– To zegarek twojego dziadka! Moja babcia mu go dała? I teraz go znalazłeś?
Hayden skinął głową.
– Zeszłej nocy czułem się bardzo nieszczęśliwy i myślałem o tobie – powiedział. – Miałem w

ręku pierścionek i nagle, nie wiem dlaczego, przypomniał mi się zegarek dziadka. Olśniło mnie...

Wiedziałem, gdzie on może być! Pierścionek mnie do niego zaprowadził. Przeczytaj

dedykację na odwrocie – powiedział.

Zrobiła to, o co prosił, a gdy podniosła wzrok, oczy miała pełne łez.
– Och, Hayden! William i Betty tak bardzo się kochali, a jednak nie było im dane przeżyć

ycia razem. Nie pozwólmy, żeby to samo spotkało nas. – Oddała mu zegarek, a on włożył go na

rękę.

– Nie chcę, by tak się stało. I to jest właśnie trzeci powód mojego przyjazdu.
– Trzeci?
– Tak, trzeci i najważniejszy. – Wziął głęboki oddech.
– Chcę, byś została moją żoną.
W jego błękitnych oczach było tyle miłości, że od razu mu uwierzyła. Jej wątpliwości nagle

prysły jak bańka mydlana. Chociaż nie do końca.

– Przecież mówiłeś, że po rozwodzie z Sandrą nigdy się już nie ożenisz – przypomniała mu.
– Teraz wiem, że mój związek z Sandrą nie był prawdziwym małżeństwem. – Przytulił ją

mocno. – Tak naprawdę łączyło nas tylko łóżko, a prawdziwa miłość to znacznie więcej. Nasi
dziadkowie byli tego przykładem.

– Tak, myślę, że ich miłość nadal trwa – zgodziła się z nim. – Uważam nawet, że to oni nas

połączyli.

– Parę dni temu uznałbym pewnie, że jesteś szalona, że postradałaś zmysły, ale dziś się z

tobą zgadzam. – Przytulił policzek do jej policzka.

– Byłeś twardym orzechem do zgryzienia – przyznała.
– Długo nie dawałeś się przekonać.
– Muszę ci powiedzieć, że nawet po znalezieniu dziennika i listów nie mogłem jeszcze

uwierzyć w to, co widziałem. Nie chciałem przyznać, że jakaś tajemnicza siła prowadzi nas do
siebie – wyznał. – Nawet wtedy, gdy zacząłem się w tobie zakochiwać, starałem się temu
zaprzeczyć, choć było to oczywiste.

W jej pięknych, brązowych oczach dostrzegł pełne zrozumienie i akceptację.
– Ja z początku też broniłam się przed przyznaniem, że pierścionek ma magiczną moc. W

końcu mam doktorat, uczę młodzież racjonalnego myślenia. W moim świecie nie było miejsca
dla takich zjawisk. Dopiero gdy pierścionek doprowadził mnie do ciebie, zrozumiałam, że to nie
może być przypadek – uśmiechnęła się. – Zwłaszcza po tym, jak mnie pocałowałeś...

Położył palec wskazujący na jej miękkich wargach i pochylił głowę.
– Najwyższy czas, żebym to zrobił ponownie – wymruczał. I pocałował ją z całą miłością i

namiętnością. Claudia oddała mu pocałunek, a czuła się szczęśliwa jak nigdy w życiu.

– Myślę, że powinniśmy jak najszybciej pojechać do urzędu. W Teksasie trzeba czekać aż

dwa dni...

– Czy to znaczy, że pobieramy się natychmiast? – Jej oczy wypełniły się łzami szczęścia.
– Dlatego właśnie przyjechałem samochodem, a nie przyleciałem.
Musimy przecież spakować twoje rzeczy.
– Nagle zasępił się. – Claudio, wiem, jak ważna jest dla ciebie twoja praca... Może nie chcesz

porzucać szkoły? Jeśli tak, to powiedz mi. – Patrzył na nią z niepokojem.

– Hayden, szkoły są również w San Antonio. A dzieci? Mam nadzieję, że wkrótce będziemy

mieli kilkoro własnych – odpowiedziała bez wahania.

– Och, Claudio! Już myślałem, że nigdy nie będę miał rodziny. – Zanurzył twarz w jej

włosach. – Wywróciłaś moje życie do góry nogami i jestem ci za to bardzo wdzięczny.

– I pomyśleć, że chciałam wyrzucić ten pierścionek... – westchnęła.
Hayden wyciągnął z kieszeni dżinsów pierścionek z opalem.

– Nie zdążyłem kupić ci zaręczynowego – przyznał się. – Czy w związku z tym ten się nada?
– Och, tak! – zawołała. – Nie wyobrażam sobie lepszego symbolu naszej miłości.
Delikatnie podniósł jej dłoń i wsunął klejnot na palec.
– Jak myślisz, czy znów w wizjach ujrzysz twarz mojego dziadka?
Potrząsnęła przecząco głową i wspięła się na palce, żeby pocałować go w policzek.
– Myślę, że William i Betty Fay wiedzą, że ich marzenie się spełniło i stało się to, co

zaplanowali – powiedziała. – Pragnęli, żebyśmy byli razem. Teraz już wszystko zależy od nas.
Nad resztą musimy sami popracować.

– Popracować? – Zdziwił się.
– Tak, najdroższy. Musimy popracować, żebyśmy za pięćdziesiąt lat byli tak samo szczęśliwi

i tak samo się kochali jak w tej chwili – powiedziała poważnie.

– I ty to nazywasz pracą? Dla mnie to sama przyjemność! Naprawdę!

Epilog

Późnym popołudniem Claudia i Hayden spacerowali po ogrodzie, trzymając się za ręce.

Przez pięćdziesiąt lat stare dęby rozrosły się tak, że ich konary tworzyły jakby sklepienie, czyniąc
zacienioną alejkę miejscem niemal zaczarowanym. Dalej, w ogrodzie, było głośno i wesoło. Na
trawie ustawiono stoły, na drzewach rozwieszono girlandy, a pod domem, tym samym domem
wśród wzgórz, grał zespół jazzowy.

– Wydaje mi się, że przyjęcie urodzinowe naszej wnuczki w pełni się udało. Gala jest taka

szczęśliwa. – Hayden zwrócił się do żony.

– Myślała, że jedzie po prostu odwiedzić dziadków, a tu taka niespodzianka! – Claudia

roześmiała się. – Dobrze, że poprosiłam jej matkę, by zabrała coś odświętnego. Gala nie
wybaczyłaby nam, gdyby na własnych urodzinach musiała wystąpić w dżinsach i koszulce.

Zwłaszcza że przyszło wielu przystojnych chłopców.
Hayden objął żonę ramieniem.
– Skoro mowa o przystojnych chłopcach... Kiedy masz zamiar podarować jej pierścionek?
Claudia spojrzała w stronę grupy młodych ludzi rozmawiających nieopodal.
– Poprosiłam jej matkę, żeby przysłała ją do nas. Tu będziemy tylko sami, we troje. Pewnie

zaraz przyjdzie.

– Wydaje mi się, że nasz syn nie jest zachwycony, iż jego córka już teraz dostanie

pierścionek. Nie chce oddać ukochanej córeczki innemu mężczyźnie – stwierdził Hayden
rozbawiony. – Ale poradziłem Willowi, żeby spojrzał na nas. Jesteśmy pięćdziesiąt lat po ślubie,
a kochamy się tak jak dawniej. Zrozumiał, że nie musi się obawiać działania klejnotu.

Claudią uśmiechnęła się do męża z miłością, jeszcze chyba głębszą niż przed laty. Chociaż

czas naznaczył jego twarz paroma bruzdami, a włosy przyprószyła siwizna, wydawał jej się
równie przystojny jak tego dnia, kiedy powiedzieli sobie sakramentalne „tak".

– Czas biegnie tak szybko, kochany. Wydaje mi się, że to wczoraj weszłam do twojego

biura... Nie mogłam uwierzyć, że to byłeś ty...

– Mnie też wydaje się, że to było wczoraj. Nigdy nie zapomnę tego pocałunku. Pomyślałem,

e jesteś absolutnie wyjątkowa. Zawsze będziesz dla mnie kimś wyjątkowym, wiesz o tym,

najdroższa? – Hayden delikatnie pocałował Claudię w usta.

Za plecami usłyszeli ciche chrząknięcie.
– Nie przeszkadzam? – zapytał dźwięczny, dziewczęcy głos.
Claudia i Hayden odwrócili się do wnuczki, ale wcześniej wymienili spojrzenia, żeby

zapewnić się nawzajem, iż znów się będą całować, gdy goście już sobie pójdą.

– Nie, nie, absolutnie – zapewnił Hayden. – Mama mówiła, że chcecie ze mną o czymś

porozmawiać. O co chodzi?

Ciemne włosy i niebieskie oczy Gala odziedziczyła po dziadku, a łagodne rysy bardzo

przypominały rysy Claudii. Patrząc na nią, zawsze wspominali siebie sprzed lat i miłość, która
ich na zawsze połączyła.

– Tak. Chcemy ci coś podarować.

Hayden wyciągnął z kieszeni aksamitne pudełeczko i wręczył je wnuczce.
– Czekaliśmy na tę chwilę dwadzieścia jeden lat – dodał. Gala zachichotała.
– Ciekawe, dlaczego czekaliście tak długo. Dwadzieścia razy obchodziłam urodziny. –

Otworzyła pudełeczko i zdumiona przyjrzała się tajemniczo połyskującemu opalowi.

– O, pierścionek.

Claudia i Hayden przysunęli się bliżej, cały czas uważnie śledząc reakcję wnuczki.
– To nie jest zwyczajny pierścionek. – Claudia powtarzała słowa, które wiele lat temu

usłyszała od Betty Fay. – Ma niezwykłą moc.

Gala spojrzała z niepokojem na dziadków.
– Co to znaczy, że ma niezwykłą moc? Wygląda na dość stary.
– Bo jest stary – powiedział Hayden. – Twój prapradziadek kupił go w Europie w czasie

drugiej wojny światowej od pewnej starej Cyganki. Pierścionek ma magiczną moc i skupia w
sobie potęgę miłości wielu ludzi.

– A gdy założysz go na palec, pomoże ci znaleźć miłość twego życia, twoją dragą połowę –

zapewniła Claudia. Nieprzekonana, ale wyraźnie zadowolona z prezentu Gala wsunęła klejnot na
palec i wyciągnęła dłoń, żeby go popodziwiać.

– Skąd wiesz, że tak jest, babciu? Ta historia brzmi jakoś tak...
dziwnie.
Claudia roześmiała się i spojrzała na swego ukochanego męża.
– To samo powiedział twój dziadek przed pięćdziesięciu laty. A dziś oboje wierzymy w

niezwykłe historie i w magiczną moc pierścionka. I w miłość.