Falling down

Rozdział 1

Jestem Elizabeth Green i obecnie przebywam na imprezie, a raczej powinnam

powiedzieć, że to impreza przebywa u mnie (jeżeli mnie rozumiecie to dobrze, bo

czasami sama siebie

nie rozumiem). Tak więc siedzę właśnie sama, bo gdzieś mi

wcięło mojego chłopaka, chyba powinnam go poszukać, ale poczekam z tym
chwilę i powiem wam małe co nieco o sobie.

Moje imię i nazwisko już znacie, więc dodam, że niedługo skończę siedemnaście

lat i po wakacjach, czyli za dwa dni

pójdę do przedostatniej klasy liceum. Ok.,

przejdźmy  do  wyglądu.  Więc…  jestem  niską,  szczupłą  brunetką  o  niebieskich
oczach  i  to  by  było  na  tyle.  Mój  charakter  mówi  wiele  do  życzenia,  ponieważ
odstraszam  ludzi  pyskatym  językiem  i  wybuchami  agresji.  Bardzo  łatwo  mnie
wkurzyć, bo szybko tracę cierpliwość – to moja trzecia wada, zalet… no cóż: nie

mam.

Przeprowadziłam się do Forks pół roku temu i zyskałam paru znajomych

chłopaka, którzy o dziwo jeszcze ze mną wytrzymują. Powodem przeprowadzki

był mój ojciec, a raczej były ojciec. Stracił wszystkie swoje prawa do mnie, gdy
moja matka się z nim rozwiodła. On jest kryminalistą i mordercą. Jak tylko trafił do
paki za zabójstwo matka od razu złożyła papiery rozwodowe. To było cztery lata
temu,  a  rozwód  trwał  rok.  Ojciec  nie  chciał  rozwodu,  ale  na  szczęście  w  końcu
wygrałyśmy  wolność  i  zakaz  zbliżania  się  do  nas.  Właśnie  pół  roku  temu
dowiedziałyśmy  się,  że  niedługo  wychodzi  i  postanowiłyśmy  uciec.  Moja  matka
też nie należy do osób świecących przykładem, bo jest alkoholiczką. Wysłałam ją
na odwyk na okres wakacji, a sama poszłam na ten czas do pracy abyśmy miały,

z czego

żyć.

Teraz w wielkim skrócie opowiem wam o moich znajomych. Są to: Angela – jest
cichą i spokojną dziewczyną, tak samo jak Ben – chłopak, który się w niej buja, ale
jest zbyt nieśmiały żeby jej to powiedzieć, następnie jest Lauren – suka jakich

mało, ale niestety muszę ją znosić, teraz Jessika – plotkara, wie wszystko

o wszystkich, na koniec zostali Mike i Erik – podry

wacze. Mój chłopak ma na imię

Peter i jest spoko. Nie jest jakoś szczególnie super czarujący, ale jak dla mnie może
być. Czasami zachowuje się bardzo dziecinnie, jak na przykład w sprawie seksu.

No, bo

, gdy tylko go posmakował nie może przestać. Byliśmy swoimi pierwszymi

teraz zachowuje się jak wiecznie narajany pies, co mnie denerwuje, bo uważam,

że świat nie kręci się tylko wokół tego. Mówiąc o nim, to idę go poszukać.

Przeszłam przez grupę ludzi bawiących się w salonie, dokładnie się rozglądając

i nie

znalazłam go. Poszłam do kuchni – nie ma. No, to teraz zaczęłam się wkurzać,

bo były trzy opcje: pierwsza – wyszedł; druga – rzyga w łazience; trzecia – śpi

moim łóżku kompletnie najebany. Nie muszę chyba mówić, że żadna z tych

opcji mi nie odpowiadała. Tak więc poczłapałam na piętro, a następnie w stronę
łazienki i tam też go nie znalazłam. Została mi sypialnia.

Niech mi tylko pościel zarzyga.

Otworzyłam drzwi i co zobaczyłam?

Zobaczyłam mojego pół nagiego chłopaka mizdrzącego się z jakąś blondynką a la
lalka Barbie. Tego to już było za wiele. Zaczęłam do nich podchodzić, nie zważając
czy robię przy tym jakiś hałas, ale oni byli tak zajęci sobą, że nawet nie usłyszeli,
że ktoś wszedł. Jakie było ich zdziwienie, gdy złapałam Petera za włosy i zaczęłam

odci

ągać od tej dziwki.

–

Co tu się dzieje do jasnej cholery? – Krzyknęłam.

– Lisa? –

Spytał głupio Peter.

–

Nie kurwa! Królewna Śnieżka – wycedziłam przez zaciśnięte zęby, dalej

próbując ściągnąć jego cielsko z łóżka.

–

Ja… to… to nie tak jak myślisz – zaczął się jąkać. Dureń i on myśli, że ja w to

uwierzę. Frajer.

–

A co mam myśleć, że czekałeś tu na mnie, aby zabawić się w trójkącik? –

Zapytałam. – Nie jestem taka głupia. Ubieraj się zanim nie straciłam do końca
cierpliwości, bo gdy ona się skończy to skopię dupę tobie i tej suce.

–

Jak mnie nazwałaś? – Pisnęła blondyna. W ogóle o niej zapomniałam.

–

Suką, a co mam przeliterować? Proszę bardzo S-U-K-A.

–

To ty jesteś suką. Nie przerywa się ludziom w takich momentach – krzyknęła.

–

Że niby w jakich? – Trzymajcie mnie, bo nie wytrzymam. – Jesteś w MOJEJ

sypialni, w MOIM łóżku, z MOIM chłopakiem, więc kto tu do kurwy nędzy ma
prawo mieć pretensję, co?

– To twoja dziewczyna? –

Spytała Petera, który już miał odpowiedzieć, ale mu

przerwałam:

–

Teraz to już była dziewczyna, więc możesz się z nim pieprzyć, ale nie w moim

domu. Wypierdalać – powiedziałam i wskazałam drzwi.

Dziewczyna zaczęła się ubierać, ale do Petera chyba nie dotarło.

–

Lisa, daj mi wyjaśnić – błagał.

–

Nie ma czego wyjaśniać. Spierdalaj i to już! – Zaczęłam ich wypychać z pokoju,

następnie przez frontowe drzwi.

Spojrzałam w stronę gości, którzy patrzyli na mnie jak na wariatkę.

–

Koniec przedstawienia, więc albo bawicie się dalej albo dobranoc wszystkim –

zwróciłam się do nich i poszłam do swojego pokoju.

Zaczęłam zmieniać pościel, gdy ktoś zapukał do drzwi.

–

Proszę – krzyknęłam.

– Hej Lisa. –

Angela nieśmiało weszła do pokoju razem z Jessiką. – Chcesz

pogadać?

– A niby o czym? –

Rzuciłam, lecz po chwili się opanowałam. Co jak co, ale

Angela niczego

mi nie zrobiła, nie powinnam się tak do niej odzywać. – Sorki.

Jestem jeszcze trochę wzburzona. Siadajcie.

–

No więc, co się stało? – Spytała.

–

Nakryłam Petera jak obmacywał się z jakąś dziwką w moim łóżku – zaczęłam

szlochać. Było tego za wiele, nawet jak dla mnie. Angela objęła mnie tylko
ramieniem i powiedziała:

–

Drań. Nie martw się, wszystko się ułoży.

–

Wiem, tylko… kurczę sama nie wiem.

–

Cii… Pamiętaj, że zawsze możesz na nas liczyć. Prawda Jess? – Angela spojrzała

na nią.

– Jasne. –

Uśmiechnęła się.

–

Dzięki dziewczyny. – Przytuliłam obie.

–

Proponuję zmienić temat – pisnęła podniecona Jessika. – Za dwa dni – spojrzała

na zegarek – przepraszam, jutro

poznamy rodzinę Cullenów.

– Chyba ich dzieci –

sprostowałam.

–

Nieważne. – Machnęła ręką. – Przeprowadzili się tu miesiąc temu, a ja ich

jeszcze nie widziałam! – Naburmuszyła się, na co ja i Angela zachichotałyśmy. –
Ale, słyszałam od Annie, która słyszała od Katy, która ich podobno widziała, że są

po prostu boscy. – R

ozmarzyła się. Ocknęła się po chwili i dodała: – Chcecie

poznać jakieś szczegóły o nich?

Wywróciłam oczami.

–

Nie, dzięki. Ja idę spać. Pochwalisz się w poniedziałek.

Jessika zrobiła minę zbitego psa, ale zgodziła się na ten układ. Pożegnałam się

nimi i wyprosiłam gości. Była już trzecia nad ranem, a ja musiałam się wyspać

wysprzątać cały dom przed poniedziałkiem.

Całą niedzielę myłam, szorowałam, zbierałam śmieci itp., aż w końcu dom lśnił
czystością i pachniał przyzwoicie. Wieczorem po kolacji i długiej kąpieli
położyłam się do łóżka, przygotowując się psychicznie na spotkanie ze słynnymi

Cullenami i Peterem.

Rozdział 2

Czy macie czasami takie dni, gdy po prostu wiecie, że akurat ten dzień nie będzie
należał  do  najlepszych?  Ja  właśnie  tak  miałam  jak  tylko  otworzyłam  oczy  w
poniedziałek. Dopadło mnie uczucie, że powinnam zostać w domu i nie wychodzić.
Już miałam tak zrobić, ale postanowiłam, że nie będę opuszczać pierwszego dnia
szkoły  i  uciekać  jak  tchórz  od  wszystkich  kłopotów.  Prędzej  czy  później  będę
musiała  stawić  im  czoła.  Zwlekłam  się  z  łóżka  i  zrobiłam  wszystkie  poranne
rytuały. Dziś ubrałam się inaczej niż zwykle, czyli w spódnicę za kolano, bluzkę z
krótkim rękawem, jeansową kurtkę i balerinki. Zawsze mój ubiór stanowią jeansy,

bluza z kapturem i

adidasy, ale oto nadszedł dzień, aby odebrać moją matkę z

kliniki, więc trzeba jakoś poważniej wyglądać. Oczywiście bez przesady, dlatego
też nie nałożyłam makijażu i nie ułożyłam włosów. Nigdy tego nie robię, po prostu
stawiam na naturalność. Uważam, że jeżeli mam się komuś spodobać, to chcę, aby
od razu zobaczył, jaka jestem naprawdę. Znam dziewczyny, które malują się cały
czas, a gdy przyjdzie im spać z chłopakiem to nawet nie zmywają makijażu, żeby
ich adorator się nie wystraszył, gdy otworzy oczy. I serio tak jest. Słyszałam kilka
przypadków, że parę chłopaków uciekło z krzykiem, gdy zastali swoje dziewczyny
bez makijażu i w rozciągniętym dresie. Po tym można wywnioskować, jacy ludzie
są płytcy. Rozumiem,że wygląd się liczy (dla mnie też), ale charakter też powinien
mieć znaczenie. Spotkałam w swoim życiu sporo przystojniaków i co z tego
wyszło:

„ Nie dotykaj moich włosów! Układałem je godzinę”

„ Nie otworzę Ci tej puszki, bo połamię lub zarysuję paznokcie”

„ Uważaj na koszulę! Była prasowana!”

Oczyw

iście nie wszyscy są tacy. Po prostu osoby, które tak mówią są u mnie

przegrane na całej linii. Można się przejmować wyglądem, ale bez przesady.
Tak więc spojrzałam jeszcze raz czy miałam wszystko spakowane i wsiadłam do

swego wiekowego Golfa 3 w kolorze niebieskim. Uwielbiam ten kolor.

Zajechałam pod szkołę dziesięć minut wcześniej niż zwykle tylko po to, aby
uniknąć zbyt wczesnego spotkania z Peterem i nie stać w kolejce po plan zajęć.
Wysiadłam z samochodu i rozglądnęłam się po parkingu, oprócz mnie przyjechał
ktoś jeszcze i to na pewno nie był nikt z naszych, bo nikogo nie stać było na takie
auta. Zaczęłam podejrzewać, że srebrne Volvo i czarny Jeep należą do Cullenów,
ale ich w pobliżu nie widziałam, tak więc weszłam do sekretariatu i przywitałam
się:

Dzień dobry pani Cooper.- Uśmiechnęłam się.- Przyszłam po plan.

- Witaj Elizabeth.-

Pani Cooper odwzajemniła uśmiech. Jest starszą, miłą kobietą i

zawsze ma uśmiech na twarzy.- Poczekaj chwilę, już szukam.
Zaczęła grzebać w stercie papierów, aż w końcu znalazła.

Proszę bardzo to plan, a tu masz kartę do podpisania dla nauczycieli.- Podała mi

papiery.

Dziękuję. Do zobaczenia później.- Pomachałam jej i zaczęłam kierować się do

wyjścia.
Już miałam otworzyć drzwi, ale ktoś mnie ubiegł. Był to Peter.

- Lisa.-

Uśmiechnął się jakby wygrał na loterii.- Poczekaj na mnie chwilę.

Niedoczekanie.

Szybko ruszyłam w kierunku szkoły. Byłam już przed wejściem, gdy Peter zaczął
mnie wołać, na co ja puściłam się biegiem przed siebie. Oglądnęłam się za siebie,

aby zobaczy

ć czy udało mi się uciec i to był mój błąd, bo wpadłam na kogoś.

Zapewne miałabym spotkanie z podłogą, gdyby ten ktoś mnie nie złapał.
Spojrzałam na mojego wybawiciela i zamarłam. Twarz miał jak anioł, miedziane
włosy rozczochrane, a jego miodowo- złote oczy wywiercały mi dziurę w głowie.
Nie ma co Lisa, ty to potrafisz zrobić wspaniałe pierwsze wrażenie.

- Przepraszam-

wykrztusiłam i gdy już miałam pewność, że stoję stabilnie chciałam

odejść, ale on nadal mnie trzymał. Oprócz jego wyglądu poraziła mnie jeszcze
jedna rzecz. Poczułam od niego chłód, ale nie taki, co chodzi o zachowanie, to jego
ciało. Ono było dosłownie zimne- Czy możesz mnie puścić?- Zrobił to, więc
dodałam jeszcze dziękuję i znów miałam zamiar wiać, ale dopadł mnie Peter.

- Lisa, zaczekaj-

poprosił.

- Nie mam czasu-

bąknęłam i ruszyłam w stronę pierwszej sali. Miałam szczęście,

że trygonometrii nie mam ze swoim eks.

Jest jeszcze piętnaście minut do dzwonka. To dużo czasu na rozmowę-

powiedział i złapał mnie rękę.

W tym oto momencie przegi

ął. Odwróciłam się w jego stronę i syknęłam:

Sprostuję to dla Ciebie, bo widzę, że jesteś tępy jak zardzewiały gwóźdź. Nie

mam czasu dla Ciebie

i nie mamy o czym rozmawiać.- Wyrwałam się z jego

uścisku i odeszłam.

Lekcje minęły całkiem spokojnie, na przerwach jak tylko mogłam omijałam Petera
szerokim łukiem. Najgorsze było przede mną, a mianowicie: lunch. Mój były
zawsze siedział z naszą paczką i podejrzewam, że dziś też tak będzie. Szłam
właśnie z Angelą, Benem i Jessiką do stołówki, gdy nagle ta ostatnia zagadała:

- Jak tam sytuacja z Peterem?-

Wścibska jak zwykle.

Jak widać. On próbuje mnie zagadać, a ja go olewam.- Wzruszyłam ramionami.

Nie tęsknisz za nim?- Drążyła dalej.

A za kim tu tęsknić, bo za nim to na pewno nie.

- Jess, daj jej spokój.-

Uratowana przez Angelę.

Akurat weszliśmy do stołówki i poszłyśmy po jedzenie.

Cullenowie tu są- szepnęła Jessika i kiwnęła głową w stronę stolika gdzie

siedzieli.

Podejrzewam, że teraz opowiesz nam małe co nieco, tak?- Spytałam, na co Jess

uśmiechnęła się szyderczo.
No to się zaczyna.
Usiedliśmy przy stoliku, gdzie siedzieli już Lauren, Mike, Erik i Peter.

No to zamieniamy się w słuch- zwróciłam się do naszej plotkary.

Ok. Więc zacznijmy od tego, że wszyscy są adoptowani przez dr. Cullena i jego

żonę. Ten chłopak co siedzi po lewej to Emmet, obok niego siedzi Rosalie i jej brat
bliźniak Jasper.- Przerwała swój wywód, aby zaczerpnąć powietrza po czym

kontynuowała.- Obok Jaspera siedzi Alice i Edward. Muszę dodać, że Emmet z
Rosalie i Jasper z Alice są parą.- Na te słowa skrzywiła się.

- Co w tym takiego strasznego?-

Spytałam- Przecież są adoptowani, mają prawo

być ze sobą.

Wiem, ale to takie dziwne, szczególnie, że razem mieszkają.

Wywróciłam oczami i zaczęłam konsumować swój obiad, gdy nagle Jessika
zaczęła skakać na krześle z podekscytowania. Spojrzałam na nią pytająco.

- Edward, ten najprzystojniejszy-

podkreśliła ostatnie słowo- jest sam.

I niech zgadnę, już próbowałaś poderwać tego biedaka?- Wszyscy oprócz Jessiki

zachichotali na moje słowa.

Hej, chyba żyjemy w wolnym kraju, mogę podrywać, kogo mi się podoba-

odpowiedziała zirytowana.

Taa, tyle że Ty podrywasz wszystko co się rusza i ma penisa- odcięłam się, a

Jessika robiła się coraz bardziej wkurzona- Ok. A chociaż Ci się udało?

- Chwilowo

nie. Już do niego podeszłam i przywitałam się, ale gdy miałam

powiedzieć coś więcej zadzwonił dzwonek i…
Przerwałam jej-… i uratował nieszczęśnika. Sorki Jess się nie obraź, ale popatrz na

niego. Nie nasza liga. On na pewno nie gustuje w takich jak my, ale jak chcesz to

próbuj-

powiedziałam i podniosłam ręce w geście kapitulacji.

I uwierz, że będę.

Spoko, ale żebym nie musiała mówić „A nie mówiłam”. Chodźcie na lekcje, nie

chcę się spóźnić.

Na  następnej  przerwie  Jess  spróbowała  swoich  sił,  ale  marnie  jej  to  wyszło.
Skończyło się na tym, że odeszła od Edwarda zawstydzona i zła. Niestety znając ją
to  się  tak  łatwo  nie  podda.  W  końcu  nadeszła  upragniona  ostatnia  lekcja,  czyli
biologia.  Usiadłam  w  ostatniej  ławce.  Na  moje  nieszczęście  dosiadł  się  do  mnie

Peter.

To dla nich się tak ubrałaś?- Spytał.

- Eee, dla kogo?

Dla Cullenów. Nie udawaj głupiej, nigdy się tak nie ubierasz- odpowiedział

zirytowany.

Po pierwsze: to ty jesteś głupi. Po drugie: nie ubrałam się tak dla nich. Nawet ich

nie znam. I po trz

ecie: ubrałam się tak, dlatego, że odbieram po szkole matkę z

odwyku, więc muszę jakoś wyglądać- syknęłam.

- Przepraszam.-

Spojrzałam na niego jak na durnia.- Jestem po prostu zazdrosny.

Spotkajmy się i pogadajmy. Proszę.
W tym momencie w mojej głowie ziścił się szatański plan.

Dobra. Czekaj na mnie po szkole w naszym miejscu. Tylko się nie spóźnij, nie

będę długo czekać- wyszeptałam uwodzicielskim tonem i puściłam mu oczko.
Peter uśmiechnął się szeroko i przytaknął. Biedak, nie wie, co go czeka.

Rozdział 3

Całą  biologię siedziałam  i  udoskonalałam  swój plan.  Lecz  nie tylko  on  zaprzątał
mój  umysł.  Znalazło  się  tam  także  miejsce  dla  Cullenów.  Byli  tacy  różni,  ale
jednak  coś  ich  łączyło.  Zacznijmy  od  Emmeta.  Jest  chłopakiem  bardzo

ięśnionym, wyglądem przypomina kulturystę i ma krótkie ciemne włosy. Jego

dziewczyna  z  wyglądu  to  zupełne  przeciwieństwo.  Wysoka  blondynka  o  figurze
modelki.  Porusza  się  tak,  jakby  chodziła  po  wybiegu.  Na  pewno  jest  świadoma
swojej  urody,  ponieważ  zawsze  chodzi  z  wysoko  uniesioną  głową,  a  to  według
mnie świadczy o pewności siebie. Brat Rosalie wyglądem niczym się nie różni od
swojej siostry. W końcu to bliźniacy, ale z jego twarzy można wyczytać… sama
nie  wiem…  cierpienie?  Powiedzenie,  że  przeciwieństwa  się  przyciągają  w  ich
rodzinie jest 100% trafne. Wystarczy spojrzeć na Alice, dziewczynę Jaspera. Ona
to chodzący wulkan energii, z wyglądu przypominającego małego chochlika z tymi
jej czarnymi, krótkimi i nastroszonymi włosami oraz drobną posturą.

Edward. N

o właśnie… Edward. W porównaniu do swoich braci jest najmniej

umięśniony,  a  jego  włosy  żyją  własnym  życiem.  Zupełne  przeciwieństwo
rodzeństwa. Z jego twarzy można wyczytać jedynie znudzenie całym otaczającym
światem. Dostrzegłam tylko dwie rzeczy, które cechują ich wszystkich. Mianowicie
bladość cery i to, że są niesamowicie piękni. Można by ich porównać do aniołów. Z
moich krótkich, lecz spostrzegawczych obserwacji doszłam jeszcze do wniosku, że
ich  grupa  trzyma  się  blisko  siebie  i  nikogo  nie  dopuszczają  do swego grona.
Ciekawe jak wyglądają ich rodzice i czy też są tacy zamknięci w sobie?
Moje  rozmyślania  przerwał  dzwonek  kończący  lekcję.  Poszłam  szybko  do
sekretariatu,  aby  oddać  kartkę  z  podpisami,  a  potem  do  miejsca,  w  którym
umówiłam się z Peterem. Długo na niego czekać nie musiałam. Był tak napalony,
że o mały włos nie wywrócił się biegnąc.

- Jeszcze… raz… przepraszam… kochanie-

mówił łapiąc powietrze.- Nie wiem, co

mnie napadło.

Cii, już spokojnie- wyszeptałam mu do ucha, a ręce, które trzymałam na jego szyi

zaczęłam  powoli  opuszczać  w  dół  jego  klatki  piersiowej.-  Nie  musisz  się
tłumaczyć.
Złapałam  krawędź  jego  bluzy  i  zaczęłam  ją  ściągać.  Peter  był  tak  chętny,  że  mi
pomagał,  aby  to  odbyło  się  szybciej.  Gdy  jego  ręce  zatrzymały  się  na  guzikach

mojej k

urtki odepchnęłam go mówiąc:

Najpierw Ty, później zajmiemy się mną.

Na jego szczęście dziś było w miarę ciepło pomimo pochmurnego nieba, więc
może mocno nie ucierpi za mocno przez to, co zaplanowałam. Zdjęłam koszulkę a
jego oddech zaczął przyspieszać i stawał się nieregularny. Postanowiłam jeszcze
bardziej go podjarać. Wzięłam jego sutek w usta i zaczęłam go lekko kąsać. Peter
sapnął, co oznaczało, że osiągnęłam sukces. Wyciągnęłam z torebki swoją apaszkę,
a on spojrzał na mnie pytająco.

Takie małe urozmaicenie- wyjaśniłam i zawiązałam mu ją na oczach. Następnie

odpięłam i wyszarpałam jego pasek ze spodni.

Odwróć się i złącz ręce za plecami- poinstruowałam. Zrobił, co kazałam, a ja

związałam mu ręce owym paskiem.

- Kotku, co robisz?-

Wymruczał.

- Zobaczysz w swoim czasie.

Ściągnęłam jego spodnie i bokserki do kostek.

- Nie jest Ci zimno?-

Spytałam. Co jak co, ale wolałam się upewnić, aż taka

nieludzka nie jestem.

Jest mi gorąco.

To dobrze, a teraz chodź ze mną.

- Gdzie?

Pójdziemy głębiej, stąd ktoś może nas zauważyć.

Oczywiście to było kłamstwo. Prowadziłam go wprost na szkolny parking, gdzie
powinno zostać parę uczniów. Na moją prośbę Jessika i reszta mieli powiedzieć
kilku znajomych żeby zostali dłużej w szkole, aby zobaczyć przedstawienie. Nie

zawiedli mnie. Zebrało się pół szkoły, może nawet więcej. Wyprowadziłam Petera
z alejki i od razu po całym parkingu rozległ się śmiech zgromadzonego tłumu.

Co się dzieje?- Zapytał mój towarzysz zdezorientowany.

Zachichotałam  i  zdjęłam  mu  z  oczu  apaszkę,  aby  mógł  zobaczyć  powód  tego
całego rozbawienia. Jego wzrok powędrował po grupie ludzi, a potem spojrzał w
dół  i  spostrzegł,  że  jest  nagi  i  podniecony.  Oj,  przepraszam.  Był  podniecony,
ponieważ gdy tylko doszła do niego cała ta sytuacją, od razu mu opadł.

Czemu to zrobiłaś?- Zawarczał, a jego oczy ciskały gromy w moją stronę.

- Jak to, czemu?-

Zaśmiałam się szyderczo.- Ty upokorzyłeś mnie, dlatego ja

upokorzyłam Ciebie- powiedziałam to najspokojniej w świecie.

Rozwiąż mnie!- Krzyknął i zaczął szarpać rękami za plecami.

Ja tego na pewno nie zrobię. Poproś kogoś z tu obecnych, może ktoś się nad tobą

zlituje i Ci pomoże.

Zapłacisz mi za to!

Oj tak, na pewno. Teraz wybacz, ale muszę lecieć. Pa.- Pomachałam mu i

skierowałam się do samochodu. Gdy byłam już w środku doszedł mnie jeszcze

krzyk Petera:

Czy ktoś mi pomoże do jasnej cholery!

Zemsta jest słodka- powiedziałam sama do siebie zanim ruszyłam do Port

Angeles po swoją mamę.

Po godzinnej jeździe byłam już na miejscu. Weszłam na odwyk i rozejrzałam się po
ogromnym białym holu, aby znaleźć moja matkę. Stała z grupką ludzi i żegnała się
z nimi. W końcu mnie zauważyła, uśmiechnęła się i pomachała. Zaraz, zaraz wróć.
Czy  ona  się  uśmiechała?  Już  tak  dawno  nie  widziałam  jej  uśmiechu,  że
zapomniałam  jak  wygląda.  A  tu  proszę,  robiła  to  tak  szeroko,  że  przy  okazji
ukazała  prawie  wszystkie  swoje  zęby.  Na  ten  widok  i  na  mojej  twarzy  zagościł
banan. Mama skończyła się żegnać i podeszła do mnie. Żadna z nas nie wykonała
już żadnego gestu. Po prostu stałyśmy tam i patrzyłyśmy na siebie nie wiem nawet

ile. W końcu coś pękło i w tym samym momencie przytuliłyśmy się do siebie i
zaryczałyśmy jak dzieci.

Tęskniłam- powiedziała mama pomiędzy szlochami.

Ja za Tobą również.- Uśmiechnęłam się- Głodna?

Kiwnęła tylko głową.

To może skoczymy do restauracji? Jest tu taka fajna włoska knajpka i dają tam

niezłe jedzenie za niewielkie pieniądze.

Oczywiście- odpowiedziała.

Wzięłam  jej  malutki  bagaż  i  wrzuciłam  do  bagażnika.  Całą  drogę  do  restauracji
siedziałyśmy  w  ciszy,  lecz  nie  była  ona  krępująca.  Ta  cisza  pozwalała  nam
najpierw przywyknąć i oswoić się z naszą obecnością po tych dwóch miesiącach
rozłąki.
Weszłyśmy  do  restauracji,  zajęłyśmy  stolik  i  złożyłyśmy  zamówienie.  Pierwsza
rozmowę zaczęła mama:

Co się zdarzyło w Forks podczas mojej nieobecności?

W sumie nic szczególnego. Mamy tylko nowych mieszkańców.- Wzruszyłam

ramionami.

Och. Opowiedz mi coś o nich.

Tak bardzo to mi się nie chciało, ale skoro chce wiedzieć, no to chyba mogę
postrzępić sobie trochę język.

Szczerze, to nie znam ich. Słyszałam tylko jakieś strzępki od Jessiki. Wiem tylko

tyle, że głowa rodziny jest lekarzem i pracuje w naszym szpitalu. On i jego żona
przeprowadzili się do Forks około miesiąc temu razem z piątką swoich

adoptowanych dzieci- prz

erwałam, gdy zobaczyłam zszokowany wzrok matki i

skorzystałam z tej chwilowej ciszy, aby upić łyk coli.

P…piątką?- Wyjąkała.

- A co w tym dziwnego?-

Wywróciłam oczami.

Nic. Po prostu to takie nierealne. Ja bym się nie zdecydowała na tak liczną

rodzinę.

Mają pieniądze i chęci. Czego chcieć więcej? Poza tym dwójka z nich jest w

moim wieku, a reszta jest o rok starsza, więc zbytnio się nimi zajmować już nie

trzeba.

A wiesz coś na temat ich matki?

Tylko, że siedzi w domu.

Może powinnam ją poznać.- Moja matka powiedziała to bardziej do siebie niż do

mnie. Teraz to ja spojrzałam na nią zszokowana.

Chyba żartujesz! Oni są jacyś dziwni. Nie pozwolę ci na to.- Włączył się mój

mechanizm obronny.

Elizabeth, czyżbyś miała jakieś uprzedzenia?

- Nie. To zna

czy tak. To znaczy nie wiem. Nie plątaj mnie!- Ostrzegłam.

Przez  resztę  posiłku  nie  odezwałyśmy  się  do  siebie  ani  słowem.  Tak  samo  w
drodze  powrotnej  do  domu.  Zanim  tam  dotarłyśmy  nastał  zmrok,  więc
powiedziałam  tylko  dobranoc  i  poczłapałam  skonana  do  mojej sypialni, aby
zaczerpnąć trochę snu.

Rozdział 4

Otworzyłam oczy następnego ranka i westchnęłam. Za nic nie chciało mi się
zwlekać z łóżka, ale w końcu musiałam podnieść swoje szanowne cztery litery.
Poczłapałam na dół i od razu poczułam zapach smażonych jajek na bekonie, które

uwielbiam.

- Hej mamo.-

Przywitałam się.- Co ty tu robisz tak wcześnie na nogach?

- Hej.-

Uśmiechnęła się.- A co nie widać, że przygotowuję śniadanie?

Widać i czuć.- Wciągnęłam powietrze.- Nie musiałaś tego robić, sama umiem

sobie przyrządzić posiłek.

Domyślam się, że tak. W końcu nie przeżyłabyś tych dwóch miesięcy, gdybyś nie

jadła- zaśmiała się nerwowo.

- Mamo-

jęknęłam.

Wiem, ale po prostu chcę Ci to wszystko wynagrodzić.- Spojrzała na mnie ze

smutkiem w oczach.-

Nie byłam dobrą matką. Powinnaś mnie wyrzucić za drzwi, a

Ty zamiast tego poszłaś do pracy, aby opłacić mój pobyt na odwyku. To nie jest

fair!-

Rozpłakała się, więc ją przytuliłam.

Życie nie jest fair, pamiętasz? Poza tym niczego nie żałuję. Jeżeli trzeba będzie

zrobię to jeszcze raz.- Próbowałam ją pocieszyć, w czym nie jestem najlepsza,
dlatego dodałam.- Teraz chodź jeść zanim wystygnie.
Przytaknęła tylko głową i usiadłyśmy do stołu.

Dziękuję- rzuciła nagle.

- Za co?

Za to, że dom jest cały. Sądziłam, że rozwalisz go organizując tu imprezy.

Najwidoczniej się myliłam.
Prychnęłam tylko. Gdyby wiedziała, co tu się działo, cofnęłaby te słowa. Dobrze,
że nauczyłam się, co nieco o majsterkowaniu i drobnych naprawach, inaczej
wszystko wyszłoby na jaw. Pożegnałam się i pognałam do szkoły.

Do lunchu czas mijał całkiem spokojnie i szybko. Siedziałam na lekcjach i jak

zwykle udawałam, że słucham nauczyciela. Jedyne, co mnie zdziwiło to brak
obecności Petera.
Może po wczorajszym incydencie wstydzi się przyjść do szkoły?
Wszystko by na to wskazywało, ja też bym się wstydziła.
W stołówce jak zwykle usiadłam na swoim miejscu i przywitałam się z osobami,
których jeszcze dziś nie widziałam.

- Sobota. La Push-

rzucił hasło Mike. Musiałam wyglądać niezbyt inteligentnie ze

zdziwieniem i pytaniem malującym się na mojej twarzy, bo mój kolega zwrócił się

do mnie.-

To jest plaża w rezerwacie. W weekend ma być dość ciepło, dlatego

jedziemy tam surfować. Wchodzisz w to?

Spoko, ale od razu mówię, ja nie surfuję.

No to nie będziesz sama- odezwała się Angela.- Dotrzymam Ci towarzystwa.

Mięczaki- wtrąciła Lauren. Spiorunowałam ją wzrokiem i już miałam coś

powiedzieć, gdy ktoś szarpnął moje ramię. Spojrzałam w górę i zobaczyłam blond
dziwkę, z którą mizdrzył się mój były.

Co zrobiłaś Peterowi?- Pisnęła, aż mnie zabolały uszy.

Po pierwsze puść mnie, a po drugie sama go zapytaj.

Oczywiście nie zrobiła ani jednego, ani drugiego.

Ale ja się pytam Ciebie!- Krzyknęła, a cała stołówka zwróciła wzrok w naszą

stronę, nawet Cullenowie.
Nie wytrzymałam. Nikt nie będzie robić ze mnie pośmiewiska. Wstałam i
spojrzałam na nią zadzierając lekko głowę do góry, bo suka była ciut wyższa ode
mnie, mnie to jednak nie przerażało. Złapałam ją za rękę, którą nadal trzymała na

moim

ramieniu i wykręciła boleśnie, aż blondyna krzyknęła.

Mówiłam żebyś mnie puściła- warknęłam.- Zapamiętaj sobie raz na zawsze, że

jeżeli o coś proszę, to trzeba to zrobić. Rozumiesz?- Kiwnęła głową, że rozumie.

Dobrze.-

A teraz druga kwestia, którą musimy obgadać. Peter dostał to, na co

zasłużył i jeżeli nie chcesz do niego dołączyć to radzę Ci trzymać się ode mnie z

daleka.-

Puściłam jej rękę.- Teraz spadaj stąd, bo przez Ciebie straciłam apetyt.

Dziewczyna oddaliła się szybkim tempem. Ja zaś odwróciłam się do swoich
przyjaciół, którzy patrzyli na mnie jakoś tak dziwnie. Wzruszyłam ramionami i
powiedziałam:

No co? Należało jej się.

Wzięłam swoje niedokończone jedzenie i wyrzuciłam je, bo naprawdę nie miałam
teraz na nie ochoty i poczłapałam pod salę, w której miała się odbyć następna

lekcja.

Reszta tygodnia minęła bez zarzutów i większych niespodzianek, aż do piątku. Ten
dzień dłużył się niemiłosiernie, każdy wokół chodził podekscytowany jutrzejszym
wyjazdem i cały czas o tym gadali. Miałam tego serdecznie dość i cieszyłam się jak
dziecko, gdy w końcu nadeszła biologia. Stwierdziłam, że już nic strasznego się nie
zdarzy, więc usiadłam w swojej ławce w miarę zadowolona do czasu, aż odezwał
się pan Banner.

Elizabeth usiądziesz dziś z Edwardem, ponieważ pracujemy w parach.-

Spojrzałam  z  trwogą  na  nauczyciela i nie  ruszyłam  się  z  miejsca.-  No dalej. Nie
mamy całego dnia, a poza tym Edward nie gryzie.
Powoli  wstałam  ze  swojego  miejsca  i  poszurałam  nogami  do  ławki,  przy  której
siedział  Edward.  Wyglądał  jak  z  obrazka,  ale  pomimo  to  czułam  jakiś  niepokój.
Odetchnęłam głęboko i usiadłam nawet nie mówiąc „Cześć”. Co jak co, ale to facet
powinien się pierwszy przywitać, nie? W końcu zwrócił się w moją stronę i tylko
kiwnął głową, ja zrobiłam to samo.

- Elizabeth, E

dward. Oczekuję, że będziecie ze sobą współpracować- zganił nas

nauczyciel.

Oczywiście- odrzekł Edward.

Jego aksamitny głos mnie oczarował. Cholera, gdybym stała to pewnie padłabym
na ziemie trupem. Gapiłam się bezwstydnie na niego, dopóki nie spojrzał na mnie.
Jego  oczy  nie  miały  takiej  samej  barwy,  jaką  widziałam  poprzednio.  Teraz  były
czarne  jak  węgiel  i  odbijał  się  w  nich  gniew,  dlatego  szybko  odwróciłam  wzrok
speszona  i  zarumieniłam  się,  a  serce  zaczęło  galopować.  Kurwa!  Ja,  Elizabeth

Green, zarumien

iłam się! Takie rzeczy zdarzają się w moim przypadku bardzo

rzadko i na pewno nie powodu jakiegoś faceta. Lecz Edward nie był jakiś tam
facetem. On był kurwa chodzącym Bogiem. Potrząsnęłam głową, żeby się uspokoić
i odgonić od siebie myśli o Edwardzie. Prawie mi się to udało, ale nauczyciel
położył nam na ławce zdechłą żabę i oświadczył:

Dzisiaj robimy sekcję zwłok żaby.- Wszyscy jęknęli, ale to nie złamało pana

Bannera.-

Radzę się przyłożyć, bo ocena z tej lekcji będzie brana pod uwagę na

koniec semestru.

Te słowa dały kopa wszystkim i od razu zaczęli się brać do roboty. A ja.. Ja
siedziałam patrząc na żabę przede mną i czułam jak krew schodzi z mojej twarzy, a
w żołądku odbywa się niebezpieczny taniec mojego śniadania. Spojrzałam na

Edwarda, który patrzy

ł na mnie intensywnie.

Chcesz zacząć?- Spytał, podając mi skalpel.

Wzięłam go i powoli zaczęłam zbliżać ostrze do żaby, ale gdy byłam milimetr od
niej od razu zamarłam.

- Panie Banner. Lisa chyba nie da rady.-

Usłyszałam mojego sąsiada z ławki.

Skierowałam na niego wzrok, a on uśmiechał się od ucha do ucha. Jego
najwidoczniej ta cała sytuacja bawiła.

- Dam-

syknęłam i przyłożyłam skalpel do skóry, a następnie ją przecięłam.

I to by było na, tyle, jeżeli chodzi o moje stalowe nerwy. Gdy tylko zobaczyłam

ętrzności zemdliło mnie. Szybko wstałam ze swojego miejsca i wybiegłam z

klasy. Będąc na korytarzu łapczywie łapałam powietrze w płuca, aby nie
zwymiotować. Usłyszałam głos nauczyciela mówiący:

Edwardzie, idź zobacz, co się z nią dzieje. Jeżeli przyjdzie taka konieczność

zaprowadź ją do pielęgniarki.

- Dobrze.

No pięknie, jeszcze mi tu brakuje Edwarda Cullena.

Rozdział 5

Chwiejnym jeszcze krokiem usiadłam na ławce i włożyłam głowę między kolana,
tak jak mnie kiedyś nauczono.

- Lepiej?-

Usłyszałam zmysłowy baryton.

Można tak powiedzieć- odparłam i postanowiłam się przekonać czy jest tak, aby

na pewno, dlatego podniosłam głowę. Nie było tak źle, ale nie na tyle dobrze, aby
wstać i spotkać się z biedną żabką.- Daj mi jeszcze minutkę.

- Kobiety-

stwierdził Edward i wywrócił oczami.

Ej, czyżbyś miał jakieś „ale” do płci przeciwnej?- Co jak co, ale nikt mi na dumę

wjeżdżać nie będzie. Nagle mnie olśniło i po prostu musiałam podzielić się swoim

odkryciem.-

Jesteś gejem?!- Gdy spojrzałam na Edwarda po tych słowach od razu

ich pożałowałam. Gdyby wzrok mógł zabijać, to leżałabym właśnie trupem.
Wzdrygnęłam się.

Moja odpowiedź to podwójne nie- wycedził przez zaciśnięte zęby.

Pomimo tego, że cholernie się go bałam, a serce waliło mi trzy razy szybciej niż
zwykle postanowiłam się z nim podrażnić. Przecież nic mi nie zrobi.

Wiesz, mi możesz powiedzieć.- Wstałam czując się już lepiej.- Ja nic nie mam do

homoseksualistów.

Edward zacisnął ręce w pięści, zamknął oczy i zaczął oddychać szybciej. Nie
sądziłam, że tak szybko można go wytrącić z równowagi, a jednak.

Czemu wyciągnęłaś takie wnioski?- Zapytał nagle łapiąc mnie w pułapkę nawet

nie wiem kiedy. Stałam teraz przyparta do ściany z jego rękoma po obu stronach
mojej głowy. Gdy mówił, owiał mnie jego słodki, zimny oddech. Czekajcie. Czy
oddech nie powinien być ciepły? Nie miałam czasu się nad tym zastanowić, bo
ponowił pytanie.- Pytałem, czemu tak myślisz?

Tak jakoś wyszło.- Wzruszyłam ramionami. Oczywiście kłamałam. Przecież nie

powiem mu: „Jesteś przystojny jak cholera, ugania się za tobą cała żeńska część
szkoły, a ty nic”.

Nigdy więcej tak do mnie nie mów- powiedział i odsunął się ode mnie.

Nie martw się. Nie mam zamiaru w ogóle się do ciebie odzywać- bąknęłam i

poszłam do klasy na spotkanie z żabką.

Już dobrze Elizabeth?- Doszedł do mnie głos nauczyciela.

Tak, dziękuję.

Spojrzałam na zegarek. Zostało 25 minut do końca lekcji. Gdzie ten czas minął?
Fakt przy Edwardzie traci się rachubę czasu i rozsądek. Wszyscy już skończyli

swoje sekcje, a

ja miałam tylko nadzieję, że nie zostanę po lekcjach. Wzięłam

głęboki  oddech  i  zabrałam  się  za  robotę.  Do  dzwonka  między  mną  a  Edwardem
panowała cisza. Odzywał się do mnie tylko i wyłącznie w spawie naszej pracy, tak
samo jak ja. Denerwowało mnie to, że ciągnie mnie do niego, a tego nie chciałam.
Jednocześnie było w nim coś, czego się bałam. Przeczuwałam, iż ma jakąś mroczną
tajemnicę. Lecz tak mocno jak chciałam ją poznać, to tak samo wolałam tego nie
robić. Przez niego toczyła się we mnie walka z dwoma przeciwnościami. W końcu
postanowiłam go ignorować i omijać szerokim łukiem, tak jak i on to robił. Tak
będzie najlepiej, poza tym nie jest jedynym przystojniakiem w szkole. Na szczęście
z  sekcją  wyrobiliśmy  się  do  dzwonka  i  dostaliśmy  po  piątce,  a  to  dzięki
Edwardowi.  Skurczybyk  mądry  jest,  to  musze  przyznać.  W  drodze  na  parking

dopadli mnie znajomi.

Jutro spotykamy się o 11 pod sklepem moich rodziców- odezwał się Mike.

Pytanie, kto i z kim jedzie? Nie ma przecież sensu, aby ciągnąć wszystkie

samochody-

dodała Jess.

Masz rację- wtrącił Ben.- Ja proponuję, aby Jessika, Lauren i Erik pojechali z

Mike’m, a reszta ze mną. Co wy na to?

- Mi pasuje-

powiedziałam. Nie chciałabym jechać z tymi dwoma pseudo

podrywaczami. Wizja przejażdżki z Benem i Angelą była bardziej kusząca. Reszta
kiwnęła twierdząco głowami.- Skoro mamy już wszystko ustalone, to do jutra.-
Pomachałam im i pojechałam do domu.

- Hej mamo!-

Krzyknęłam, gdy weszłam do salonu.- Co na obiad? Jestem strasznie

głodna.

- Hej.- Moja rodzicielka wystaw

iła głowę z kuchni.- Na obiad mamy smażoną rybę.

A skąd u nas ryba w domu?- Zdziwiłam się, przecież nie było jej w zamrażarce, a

na zakupach tez nie byłyśmy.

Szeryf Swan przywiózł.- Na policzki mamy wpełzł rumieniec i wydawała się

jakaś zdenerwowana, gdy to mówiła.

Nie denerwuj się, przecież to nic złego, tylko zastanawiam się, co on tu robił.

No, bo wiesz, dowiedział się, że jestem w domu i postanowił zajechać i sprawdzić

jak się miewam.
Dopiero teraz zobaczyłam, iż cała kuchnia z mamą włącznie jest w mące.- To miło
z jego strony, a teraz wytłumacz, co tu się stało. Czyżby przeszło tędy tornado?

Piekę ciasto.- Naburmuszyła się.

Nie mogłaś poczekać? Pojechałybyśmy do sklepu i kupiły gotowe, a tak mamy

więcej sprzątania.

Chciałam sama coś upiec. Byłoby głupio gdybym pojechała do Cullenów z

gotowym ciastem-

wytłumaczyła.

Jesteś pewna, że chcesz tam jechać? Nie uważam, żeby był to najlepszy pomysł-

jęknęłam.

Jeżeli ty mnie nie zawieziesz, to znajdę inny sposób, aby się tam dostać.- Nigdy

nie słyszałam takiej stanowczości w jej głosie.

- Ok.-

Poddałam się. Chyba robię to zbyt szybko, powinnam się jeszcze

potargować. Czego się nie robi dla rodziny.- Tyle, że nawet nie wiem gdzie oni
mieszkają.

Ja wiem. Szeryf Swan mi wytłumaczył.

- Skoro tak to

dawaj tę rybę i chowaj ciasto. Przez ciebie mam ochotę na coś

kalorycznego.

Podjechałam razem z mamą pod dom Cullenów. Nie zdążyłam nawet wejść i
rozejrzeć się po ich domostwie, gdy Edward złapał mnie i pociągnął do swojego

pokoju. Szok i zdziwienie to ws

zystko, co teraz czułam. Przecież w szkole

ignorowaliśmy  się  nawzajem.  Skąd  u  niego  taka  nagła  zmiana  zachowania?
Miałam  wypowiedzieć  te  pytanie  na  głos,  ale  zostałam  brutalnie  przyciśnięta  do
ściany  przez  ciało  młodego  Boga.  Był  tak  blisko,  że  jego  zapach  jak  i  obecność
mąciły  mi  w  głowie.  Przy  nim  mój  mózg  zamieniał  się  w  papkę,  a  zdolność
mówienia wyłączyła się kompletnie. Patrząc w jego miodowe oczy po prostu się
rozpływałam. Pragnęłam, aby coś zrobił. Dotknął, pocałował, cokolwiek, aby tylko
ugasił ten ogień podniecenia, który wypalał mnie od środka. Edward chyba czytał
w  moich  myślach,  bo  dotknął  swoją  zimną  dłonią  mego  rozgrzanego  policzka.
Głaskał  go  leniwie  cały  czas  utrzymując  ze  mną  kontakt  wzrokowy.  Powoli,
nigdzie się nie spiesząc schodził ręką w dół. Przyjemne ciarki przechodziły mnie w
miejscach, których dotknął. Torturował mnie i dobrze o tym wiedział. Widziałam
to w jego oczach i w uśmiech, który wpełzł na te idealne wargi. Ręka dotarła do
tali, a moje myśli krążyły tylko wokół tego, aby mnie pocałował. Przyciągnął moje
ciało bliżej swojego.
Pocałuj mnie do jasnej cholery!
Cały czas powoli zbliżał swoje wargi, z których nie schodził ten krzywy uśmiech,
do  moich.  Był  już  dosłownie  centymetr  od  celu,  gdy  nagle  usłyszałam  jakieś
irytujące dzwonienie. Wszystko znikło, a do mnie w jednej sekundzie dotarło, że to
był tylko sen. Kurwa! Czy ten budzik nie miał, kiedy zadzwonić? Wyłączyłam go,
chociaż  prawdę  mówiąc  miałam  nieodpartą  ochotę  wyrzucić  go  przez  okno.
Zwlekłam  się  z  łóżka  i  poczłapałam  do  łazienki.  Otworzyłam  drzwi,  a  mrożący
krew w żyłach krzyk, który wydobył się z mojego gardła usłyszało zapewne całe

Forks.

Rozdział 6

- Pomocy! Ratunku!-

Darłam się na całe gardło.- Mamo, pomóż!

Usłyszałam jak moja mama biegnie po schodach. W myślach błagałam, aby jak
najszybciej znalazła się koło mnie.

Córeczko, co się stało?- Wyglądała na tak przerażoną jak ja.

- Tam.-

Zdołałam tylko wykrztusić i wskazałam palcem ogromnego pająka.

To był powód twojego krzyku?- Ledwo spytała, bo próbowała powstrzymać

śmiech.

Nie, to ten nagi Święty Mikołaj pod prysznicem- zironizowałam.

Teraz to już moja rodzicielka nie powstrzymywała się i wybuchnęła śmiechem.
Tak, tak śmiejcie się z biednej Lisy.
Czy to naprawdę jest takie śmieszne, że człowiek się czegoś boi? Ok, może lekko
przegięłam, ale ten pająk jest ogromny, włochaty i obrzydliwy. Skurczybyk
spojrzał na mnie (chyba, nie jestem pewna, w końcu pająki mają te swoje dziwne
oczy) i się poruszył. Czyżby wiedział, że pomyślałam o nim tak czy inaczej?

Rac

zej tak, bo powoli zaczął kroczyć w moją stronę. Odskoczyłam z krzykiem.

Mamo, błagam zrób coś z nim.- Byłam już bliska histerii.- Nie wiem zabij,

wynieś… zjedz?

- Lisa!-

Upomniała mnie.- Nawet w takim momencie masz ochoty na żarty? A

może nic z tym nie zrobię i pójdę stąd jak gdyby nigdy nic?- Uniosła na mnie brew.

- Ok.-

Podniosłam ręce w geście obronnym.- Tylko pozbądź się go.

Zaraz przyjdę.- Wywróciła na mnie oczami i poszła na dół.

Wróciła ze słoikiem w dłoni i jakąś kartką. Już miałam ciętą uwagę na języku, lecz
powstrzymałam się, wiedząc jak to się skończy. Mama podeszła do tego wybryku
natury i przykryła go słoikiem. Następnie wsunęła karteczkę pod spód, pająk uciekł
na boczną ściankę szkła, więc mogła spokojnie unieść słoik i wynieść jego

zawart

ość. Brr. Ciarki przeszły mi po plecach. Podziwiam swoją matkę, ja w życiu

nie znalazłabym w sobie odwagi, aby zrobić coś takiego.

Podążyłam  za  nią  do  ogrodu  znajdującego  się  na  tyłach  domu.  Musiałam  się
upewnić, że zostawi pająka, gdzieś poza moim zasięgiem. Nie zniosłabym drugiego
spotkania z tą kreaturą. Podeszłyśmy, aż na skraj lasu, który otaczał nasz skromny
domek  i  wtedy  Carmen  wypuściła  to  monstrum.  Jestem  dziś  kreatywna  w
wymyślaniu  nowych  nazw  na  pająka,  nie  ma  co.  Zachichotałam  sama  do  siebie.

ama spojrzała na mnie jak na wariatkę. Chyba zaczynam nią być. Podoba mi się

pewien  niebezpieczny  typ  o  imieniu  Edward  i  dostaję  ataku  paniki  na  widok
zwierzaka.  Ale  czy  pająki  są  w  grupie  zwierząt?  Nie  wiem.  Z  biologii  miałam
naciągane  trzy.  Czas  wziąć  się  za  naukę.  Kogo  ja  oszukuje!?  Będzie  naprawdę
dobrze jak zdam do następnej klasy, tak byłam chętna chłonąć wiedzę.

- Idziesz?

Tak, za chwilę.- Ale co ja chciałam zrobić? Aaa, już wiem. Zemsta! Tylko, co by

tu wymyślić? Trybiki w moim mózgu pracowały na zwiększonych obrotach, aż w
końcu dostałam olśnienia. Poszłam na drugi kraniec ogrodu, ponieważ nie chciałam
spotkać  Pana  P.  ponownie.  W  nocy  padało,  przez  co  ziemia  była  wilgotna.
Kucnęłam i zaczęłam grzebać w niej w poszukiwaniu mojej przyjaciółki Pani M.
Boże, naprawdę wariuję. Dzwońcie po panów w białych kaftanach!
Gdy już znalazłam Panią M. (czytaj dżdżownicę), po wielu trudach i cierpieniach
musiałam się zastanowić jak to rozegrać. I wtedy dopadło mnie pewne uczucie, tak
jakby ktoś mnie obserwował.
Głupia!
Przecież w tych lasach żyją dzikie zwierzęta, a ja wystawiłam siebie jak na talerzu.
Rozejrzałam się ze strachem w oczach po ścianie lasu. Nic nie zauważyłam, ale jak
dla mnie było zbyt cicho. Wolałam nie wywoływać wilka z lasu i biegiem ruszyłam
do  domu.  Dopiero,  jak  zamknęłam  za  sobą  drzwi  poczułam  się  bezpieczna.  Z
planem poszłam na łatwiznę. Podkradłam się do mamy i wyciągnęłam moją nową
przyjaciółkę  wprost  pod  jej  nos.  Krzyk,  jaki  z  siebie  wydała  dziwnym  trafem
przypominał mój sprzed paru minut.

Zabieraj ode mnie to obślizgłe, wijące się coś!

Mamo, wstydź się.- Udałam zniesmaczoną.- Nie boisz się włochatego pająka, a na

widok dżdżownicy szalejesz ze strachu.- Teraz to się śmiałam.

Wiesz, że z roku na rok coraz bardziej przypominasz swojego ojca- westchnęła.-

Zemsta nie prowadzi do niczego dobrego. Pamiętaj te słowa.

Tego pierwszego wcale nie musiałaś mi mówić- powiedziałam przez łzy i

zaczęłam odchodzić.

- Lisa…

Szykuj się. Nie mam całego dnia.- przerwałam jej i poszłam do siebie.

Płakałam dopóki nie zabrakło mi łez. Nie chciałam być porównywana do ojca w
żaden sposób. Nienawidzę go, jest złym człowiekiem. Nie jestem taka jak on i
nigdy nie będę. Natura człowieka już niestety jest taka, iż odziedziczasz cechy po

obojgu rodzicach. Gdybym

miała wybór na pewno wybrałabym wszystko, co

związane z moją mamą. Czasu nie da się cofnąć ani wybrać innego rodzica. Ha,
żeby to w ogóle było możliwe.

Pół godziny później podjechałyśmy pod dom Cullenów. Jedyne słowa, jakie byłam

w stanie z siebie wydoby

ć brzmiały:

- Ja pier-do-le.

Lisa, język.- Zrugała mnie matka.

- Mam.-

I na dowód, że mówię prawdę wystawiłam go jej.

Elizabeth! Czasem ma wrażenie, że masz 10 lat, a nie 17.- Była zła.

- Przepraszam, ale popatrz.-

Wskazałam na budynek przede mną.- Co innego

można powiedzieć widząc ten dom?

Ładny, piękny, olśniewający, zdumiewający…- Zaczęła wyliczać.

Dom Cullenów był naprawdę śliczny. Dwupiętrowy i cały pomalowany na biało.
Widać było, że ten, kto go remontował miał gust. Prostota i elegancja. Na dole
znajdował się wielki garaż. Ciekawe ile mieli samochodów? Sądząc po wielkości
tego pomieszczenia i liczbie osób, prawdopodobnie było ich ze 3, albo i więcej. Ja
mogłam tylko pomarzyć o takich luksusach. Taa, definitywnie jestem zazdrosna,

ale kto by nie

był?

Ok, rozumiem. Idź już- powiedziałam, a mama spojrzała na mnie zaskoczona.

Idziemy razem. To by było nie uprzejme z twojej strony, gdybyś nie weszła się

przywitać.-  Wysiadła z  samochodu i nawet  nie  spojrzała  czy idę  za  nią,  bo  i tak
wiedziała, że wygrała. Grr. Jestem zbyt uległa. Podeszła do drzwi i zadzwoniła.-
Rozchmurz  się.  Chyba  nie  chcesz  ich  wystraszyć  taką  miną?-  Walnęłam
najbardziej szeroki, sztuczny uśmiech na jaki było mnie teraz stać.
Nikt nie podchodził do drzwi i nie było nawet słychać zbliżających się kroków. Już
miałam powiedzieć, abyśmy poszły, gdy drzwi otworzyła kobieta, na oko 35 letnia.
Jej uroda była wręcz identyczna jak u jej dzieci. Blada cera, półdługie orzechowe
włosy  oraz  te  same  miodowe  oczy.  Gdyby  nie  fakt,  że  wszyscy  są  adoptowani
dałabym głowę uciąć, że są spokrewnieni. Kobieta uśmiechnęła się ciepło, a radość
bijąca od niej była wręcz zaraźliwa.

Dzień dobry. Jestem Carmen Green i przyjechałam się przywitać. To moja córka

Elizabeth.-

Mama wskazała na mnie.

Dzień dobry.- To wszystko na co było mnie stać w tym momencie.

- Witam. Wejdzie.-

Kobieta otworzyła szeroko drzwi i przesunęła się abyśmy

mogły wejść- Jestem Esme Cullen. Niestety męża nie ma w domu, jest na dyżurze
w szpitalu. A dzieci też gdzieś wyszły, wiadomo nastolatki nie usiedzą w miejscu.-
Mówiąc ostatnie zdanie spojrzała na mnie.
Rozejrzałam się po pomieszczeniu i teraz to dopiero opadła mi szczęka. Wnętrze
domu było jeszcze piękniejsze. Jeśli myślałam wcześniej, że to willa, to teraz z ręką
na  sercu  mogę  powiedzieć  o  nim  jak  o  pałacu.  A  ja  zobaczyłam  tylko  salon,  w
którym  białe  ściany  idealnie  komponowały  się  z  nowoczesnymi,  ciemnymi
meblami.  Naprzeciwko  skórzanej  kanapy  stał  ogromny  plazmowy  telewizor.
Obrazy wiszące na ścianach musiały kosztować fortunę. Mogłabym na nie patrzeć

bez ustanku.

Ma Pani bardzo piękny dom- powiedziałam.

Dziękuję, ale proszę mów mi Esme.- Zaśmiała się serdecznie.- Chcecie coś do

picia?

Nie, dziękuję. Przywiozłam tylko mamę i jadę spotkać się ze znajomymi.-

Spojrzałam przepraszająco.- Może innym razem. Nie będzie przeszkadzać, jeżeli
odbiorę ją za jakieś… trzy godziny?

Ależ oczywiście, że nie. Nie spiesz się kochanie.- Na te słowa zmiękłam. Co ta

kobieta ma w sobie, iż czuję się przy niej jak w domu?

Do zobaczenia później.

Od godziny siedziałam na plaży w La Push i gdyby nie towarzystwo Angeli i Bena
wynudziłabym się śmiertelnie. Niestety przy tej dwójce nieświadomie zakochanych
w sobie ludzi czułam się jak piąte koło u wozu. Czy oni naprawdę nie widzą jak ich

do siebie ci

ągnie? Trzeba by było pobawić się w swatkę. Kłopot tkwi w tym, że

raczej marna ze mnie pomoc w rozwiązywaniu problemów miłosnych.

Jak się bawisz Lisa?- Spytała mnie Angela.

Mogłoby być lepiej.- Nagle pożałowałam swoich słow. Wyszło na to, iż nie

odpow

iada mi ich towarzystwo. Musiałam się zreflektować.- Jest dobrze dzięki

wam, inaczej już bym zasnęła. No, bo popatrzcie na Mike’a, który próbuje zrobić
coś imponującego, a mu nie wychodzi. Na początku to nawet było śmieszne, ale co
za dużo to nie zdrowo.

Taa, tak jest za każdym razem. Pewnie więcej z nami nie pojedziesz.- To było

raczej stwierdzenie niż pytanie.

A co powiecie na to, żebyśmy następnym razem wyskoczyli gdzieś razem do

jakiejś knajpki, albo coś?- Kiwnęli głową zgadzając się.- A teraz wybaczcie idę się
przejść.
Normalnie  nie  było  zimno,  lecz  bryza  wiejąca  od  strony  oceanu  była  chłodna,
dlatego  wydawało  się,  że  jest  zimniej  niż  powinno.  Doszłam  do  wniosku,  iż
mogłam  wziąć  dodatkowy  sweter,  kiedy  przeszły  mnie  ciarki  z  zimna.  Plaża
kończyła  się  koło  wysokiego  i  stromego  klifu.  Usiadłam  na  kamieniu  i
wpatrywałam się jak fale odbijają się od skał. Wyglądało to tak, jakby woda chciała
je zmyć, aby utorować sobie drogę, by płynąć dalej. Rozglądnęłam się dookoła i
nie widziałam nikogo. Czy to możliwe abym doszła aż tak daleko? Cóż, w sumie

nigdzie mi się nie spieszy, a szum oceanu działał kojąco. Zamknęłam oczy i
zaczęłam wsłuchiwać się w spokojną melodię fal. Wiedziałam, iż znalazłam
miejsce gdzie będę mogła uciec, pomyśleć, schować się i nikt mnie nie znajdzie.

Taka dziewczyna jak ty nie powinna sama chodzić w pobliżu lasu.- Ktoś szepnął

mi do ucha, a ja podskoczyłam jak oparzona.- Przepraszam nie chciałem cię
wystraszyć. Jestem Jacob.
Spojrzałam w górę i zobaczyłam wysokiego chłopaka o urodzie Indianina, długie
włosy miał związane w kucyk, a ciemnobrązowe oczy patrzyły na mnie ze skruchą.

Nic się nie stało. Zamyśliłam się.- Posłałam mu uśmiech mówiący, iż się nie

gniewam.- Jestem Elizabeth, ale mów mi Lisa.

Więc Lisa, co tu robisz?

- Przyjecha

łam ze znajomymi, aby posurfować. Znaczy, oni surfują, a ja

postanowiłam się przejść. Jeszcze nigdy tu nie byłam.

- Nowa?

- Taa.-

Wzruszyłam ramionami i nagle mi się coś przypomniało.- Czemu

powiedziałeś, że nie powinnam chodzić sama koło lasu?

- W tych la

sach kryje się więcej dzikich zwierząt niż może ci się wydawać. Uważaj

na  siebie,  nie  wiesz,  co  lub  kogo  możesz  tu  spotkać-  powiedział  z  nutą  grozy  i
tajemniczości, że ciarki przeszły mi po plecach. Co miał na myśli mówiąc „kogo”?
Już  miałam  zadać  pytanie  na  głos,  gdy  na  jego  twarz  znów  wstąpił  uśmiech  i
dodał:- Muszę iść. Miło mi było poznać.- Wstał i po prostu odszedł, pozostawiając
mnie z milionami pytań.
Spojrzałam na zegarek i zadziwiłam się. Wyszło na to, że siedziałam tu od ponad
godziny.  Czas  wracać.  Wstałam  i  szybkim  krokiem  skierowałam  się  w  drogę
powrotną. Byłam już na miejscu i zobaczyłam, że wszyscy na mnie czekają. No,
prawie wszyscy. Mike jeszcze pływał.

- Idziemy?-

Zapytałam.

- Czekamy jeszcze na Mike’a-

odparł Erik.

Nagle Jessika zaczęła krzyczeć: Mike! On się topi! Pomóżcie mu!
Spojrzałam w stronę, gdzie się znajdował i pomyślałam:

Kurwa! I co teraz?

Rozdział 7

Wszyscy staliśmy jak sparaliżowani. Chyba nie docierał do nas fakt, że to się dzieje
naprawdę. Ocknęłam się dopiero, gdy Jessika zaczęła już naprawdę świrować.

Ruszcie się. Niech mu ktoś pomoże.- Jej piskliwy głos dostał się do moich uszu.

Erik rzucił deskę i pobiegł ratować Mike’a. Ja mogłam jedynie stać i modlić się,
aby oboje wyszli z tego żywi. Pędem rzuciliśmy się w stronę oceanu. Erik tak jak
Mike zniknął pod taflą wody. Jess trzęsła się ze strachu, Angela wtuliła się w Bena
a Lauren stała znudzona. Miałam ochotę jej przywalić. Może nie lubiłam zbyt
mocno Mike’a, ale znałam go krócej i martwiłam się o niego bardziej niż ta suka.
Po chwili spostrzegłam Erika, który ciągnął bezwładne ciało Newtona. Mój oddech
przyspieszył a strach przelał się nową falą po ciele. Wyciągnął go na brzeg.

- Nie oddycha-

powiedział pochylony nad jego ciałem.- Ktoś zna się na pierwszej

pomocy?

Właśnie w takich przypadkach dziękuję mojej matce, za to, że wysłała mnie na
kurs ratownictwa. I choć nie uśmiechało mi się „całowanie” Mike’a, to nie miałam
wyboru. Ludzkie życie jest ważniejsze niż osobiste niedomówienia.

- Ja-

odezwałam się i uklękłam z drugiej strony.

Najpierw musiałam upewnić się, że nie oddycha. Niestety w tym przypadku Erik
się  nie  pomylił.  Następnie  sprawdziłam  puls.  Był,  ale  zaczynał  słabnąć.
Przechyliłam  głowę  Mike’a  do  tylu  i  zaczęłam  reanimację.  Trzydzieści  uciśnięć
klatki  piersiowej  i  dwa  oddechy  ratownicze.  Różnica  między  manekinem  a
prawdziwym człowiekiem była kolosalna, ale nie mogłam się poddać. Wykonałam
te  czynności  jeszcze  trzy  razy,  aż  w  końcu  Mike  zaczął  odksztuszać  wodę  i
oddychać.  Ulgę  i  szczęście,  które  poczułam  szybko  zamieniły  się  w  gniew,
ponieważ ten  dureń  przybliżył mnie  do  siebie i pocałował, prawie  wpychając  mi
język do gardła. Walnęłam go pięścią w żebra, aby się oderwać.

Umarłem i jestem w niebie.

Ja bym powiedziała, że nie umarłeś i znalazłeś się w samym środku piekła.-

Walnęłam go w ramię.- Czy ty zdajesz sobie sprawę jak się o ciebie martwiliśmy?
A ty nawet w obliczu śmierci stroisz sobie żarty!- Krzyczałam.

- Lisa…

Nie mam ochoty z tobą gadać.- Odwróciłam się w stronę Angeli i Bena.-

Odwieźcie mnie.

Ok. A wy zawieźcie Newtona do szpitala, niech go przebadają- odparł Ben.

Ruszyliśmy w stronę samochodu, z oddali było jeszcze słychać podniesiony głos
Jessiki. Biedny Newton, nie tylko ode mnie mu się oberwało.
Całą drogę pod sklep siedzieliśmy w ciszy. Dopiero, gdy wysiadałam Angela
odezwała się:

Przykro mi z powodu Mike’a. On już taki jest, po prostu trzeba się do tego

przyzwyczaić.- Widziałam skruchę w jej oczach.

Nie musisz za niego przepraszać, to on powinien to zrobić. Nie chcę, aby przez

jego głupotę cierpiał ktoś inny.- Uśmiechnęłam się i zamknęłam drzwi.

Dopiero pod domem Cullenów zorientowałam się jak wyglądam. Rozczochrane
włosy a w nich pełno piachu. Ubranie wymięte i całe w błocie. Dla zwykłego

obserwatora ten wi

dok może przywodzić tylko jedno na myśl. Dziki seks na plaży.

Nie mam ochoty wracać się do domu, aby zmienić ciuchy, więc niech se myślą, co
chcą. Przeczesałam tylko włosy palcami i zapukałam do drzwi. Z moim pechem
otworzył mi nie kto inny jak… Edward. Zarumieniłam się aż po czubki butów.

- Eee…-

Nie ma co, elokwencją to ja nie świecę.- Mógłbyś zawołam moją mamę?

Wejdź.- Patrzył na mnie z rozbawieniem, lecz dostrzegłam tam jeszcze… troskę?

Nie, to nie możliwe. Musiało mi się przewidzieć.

- Nie. To znaczy

, jestem cała w błocie i nie chcę niczego wybrudzić.

Przeziębisz się.- Złapał mnie za rękę i wciągnął do środka.

Boże, Lisa, co ci się stało?- Nie ma to jak opiekuńcza mama.

Nic. Nie martw się o mnie.

Komuś się wycieczka udała.- Zachichotał Emmet i puścił mi oczko.

Zachowuj się- skarciła go Esme i następnie zwróciła się do mnie.- Kochanie,

opowiedz co się stało.
Nie wiem co ta kobieta ma w sobie, ale gdy tak do mnie mówiła po całym mym
ciele  rozlała  się  fala  ciepła.  Trzeba  być  ślepcem,  żeby  nie  zauważyć  jak  bardzo
kochała swoje dzieci. Gdybym nie miała rodziców, to modliłabym się, aby ktoś taki
jak  Esme  mnie  adoptował.  Język  mi  się  przy  niej  rozwiązał  i  opowiedziałam  im
całe zdarzenie.

- Jestem z ciebie taka dumna córeczko.-

Mama miała łzy w oczach.

Spojrzałam  na  Esme.  Uśmiechała  się  ciepło  i  w  jej  oczach  również  mogłam
dostrzec  dumę.  Kątem  oka  patrzyłam  na  Edwarda.  Opierał  się  nonszalancko  o
ścianę  i  choć  jego  twarz  wyrażała  maskę  obojętności,  w  oczach  zobaczyłam  to

samo, co u jego matki. Pomimo

tego postanowiłam dalej go ignorować.

Musimy już iść- stwierdziłam.

Och, faktycznie. Dziękuję za gościnę Esme.

Carmen, Lisa, jesteście tu zawsze mile widziane.

Zapamiętam.- Tak, moja mama nie odpuści żadnej okazji, aby poplotkować.

Wywróciłam oczami i pożegnałam się.
W domu odbyłam długą kąpiel, zjadłam obiad i położyłam się spać.

Obudziłam się dopiero na drugi dzień. Nie sądziłam, iż można tyle spać a jednak.
Po  obfitym  śniadaniu,  pojechałam  z  mamą  na  zakupy.  W  sklepie  rozdzieliłyśmy
się.  Łaziłam  sobie  właśnie  między  półkami,  gdy  usłyszałam  chichot  Carmen.
Ciekawość,  z  kim  rozmawia  zżerała  od  środka.  Dlatego  też  zakradłam  się  na
palcach w miejsce, gdzie mogłam wszystko obserwować bez jakiejkolwiek wpadki.
To, co zobaczyłam przerosło moje wszelkie oczekiwania. Pomiędzy rzędami półek
stała moja mama i komendant Swan. Nie było by w tym nic dziwnego, gdyby nie
fakt, że moja mama jawnie z nim flirtowała. Skutecznie, muszę dodać. Pan Swan
wpadł jak śliwka w kompot.

- Carmen?-

Spytał i nerwowo przestępował z nogi na nogę.

- Tak?-

Odparła mrugając zalotnie rzęsami.

Cała ta sytuacja była tak zabawna, że ledwo tłumiłam chichot.

Czy wybrałabyś się ze mną na kawę?- Zarumienił się nie znanym mi do tej pory

odcieniem purpury. Nie sądziłam nawet, że faceci potrafią się rumienić.

Oczywiście.- Próbowała ukryć choć trochę entuzjazmu. Z marnym skutkiem.

Podjadę po ciebie tak koło 7.

Będę czekać.

Rozeszli  się  a  ja  analizowałam  całą  sytuację.  Moja  mama  flirtowała  z
komendantem policji. Moja mama umówiła się z nim na kawę, o porze tak późnej,
że  powiedziałabym,  iż  to  raczej  kolacja.  O.  Mój.  Boże.  Postanowiłam  udawać
jakby cała ta sytuacja nie miała miejsca. W końcu moja mama nie musi wiedzieć,
że  ją  podsłuchiwałam.  Skończyłyśmy  zakupy  i  wróciłyśmy  do  domu.  Szeroki
uśmiech  nie  schodził  z  twarzy  Carmen.  Świerzbiło  mnie  niemiłosiernie,  aby
zapytać, o co chodzi, ale powstrzymywałam się. Dlatego, gdy zadzwonił dzwonek
do drzwi zerwałam się jak oparzona, aby otworzyć.

Witam komendancie. W czym mogę pomóc?

- Ja… ja przy

szedłem do twojej mamy.

Proszę wejść.- Wpuściłam go do środka i krzyknęłam do Carmen.- Mamo,

przyszła twoja randka.
Cel  zamierzony  i  trafiony.  Szeryf  zarumienił  się  a  mama  potknęła  zbiegając  po
schodach i obrzuciła mnie morderczym spojrzeniem mówiącym: „Porozmawiamy
później  młoda  damo”.  Phi,  już  się  boję.  Gdy  wychodzili  życzyłam  im  „miłej
zabawy”,  przez  co  znów  zostałam  obdarzona  tym  spojrzeniem.  Usiadłam  sobie
spokojnie  na  kanapie  i  włączyłam  telewizor.  Nagle  zadzwonił  telefon.  Ludzie  to
mają wyczucie.

- Halo.-

Odebrałam i spotkałam się z ciszą.- Halo!- Znów cisza, którą przerywał

jedynie  oddech  osoby  po  drugiej  stronie  słuchawki.  Wkurzyłam  się.-  Posłuchaj
perwercie,  znajdź  sobie  inne  osoby  do  dręczenia,  bo  mnie  to  nie  bawi!-
Krzyknęłam,  odłożyłam  słuchawkę  trochę  mocniej  niż  powinnam  i  wróciłam  do
oglądania telewizji.

Trzy tygodnie później leżałam w łóżku i gdybałam nad różnymi sposobami, aby
wymigać się od szkoły. Czemu? Dziś są moje urodziny, o których wie każdy z
moich znajomych. To nie tak, że ich nie lubię. Po prostu nie znoszę tej całej uwagi

skupionej na mnie.

- Wszystkiego najlepszego córeczko!-

Do pokoju wpadła mama z takim impetem,

że umarlaka by obudziła. Teraz wiecie, co mam na myśli.- Moje kochanie kończy
dziś 17 lat. Boże, kiedy to minęło? Jesteś już o krok od dorosłości. Na pewno
niedługo wyprowadzisz się i zostawisz swoją matkę samą.- Gadała i gadała.
Musiałam to przerwać.

Mamo! Dzięki za życzenia. Nigdzie się nie wybieram i nie jestem jeszcze taka

stara. Teraz pozwól mi się wyszykować do szkoły.

- Dobrze.-

Starła łzy z policzków.- Jak wrócisz czeka cię niespodzianka.

W szkole było cicho. Zbyt cicho jak na mój gust. Do lunchu nikt, ale to nikt nie
złożył mi życzeń. Były dwie opcje. Pierwsza: zapomnieli. Druga: coś się szykuje.
Osobiście stawiam na drugą, bo pierwsza jest mało prawdopodobna. Oczywiście
nie pomyliłam się. Nie zdążyłam nawet usiąść z jedzeniem, gdy wszyscy chórem
krzyknęli „Sto lat”. Cała stołówka zwróciła się w naszą stronę. Czy oni nie mogli
tego powiedzieć ciszej?
Na środku stołu stało przyozdobione ciasto. Usiadłam.

Przepraszamy, że bez świeczki, ale sama rozumiesz- odezwał się Ben.

Dzięki. To i tak za dużo. Nie musieliście.

Musieliśmy, musieliśmy. Teraz prezent od nas.- Jessika podała mi małe

pudełeczko, owinięte niebieskim papierem.

Nie przyjmę tego- zaprotestowałam.

Obrazimy się.

Chciał, nie chciał, wzięłam prezent i rozpakowałam go. W pudełku znajdował się
niebieski IPod. Dobrze, że pamiętali, jaki jest mój ulubiony kolor. Różowego bym
nie zniosła.

Dzięki.- Tylko tyle zdołałam powiedzieć.

Prowadziliśmy luźną konwersację. Szał moimi urodzinami wyparował. Jedyny
namacalny dowód, że je miałam znajdował się teraz szczelnie zamknięty w moim

plecaku.

Edward Cullen się na ciebie gapi- wyszeptała w pewnym momencie Jess.

I co z tego? Ma oczy, to się gapi.- Wzruszyłam ramionami. Nie mogłam dać po

sobie poznać, że w jakimś stopniu mnie to ruszyło.

Ale on pożera cię wzrokiem- pisnęła.

Odwróciłam się w jego stronę i faktycznie patrzył na mnie intensywnie z krzywym
uśmiechem na ustach. Mierzyliśmy się wzorkiem dopóki nie odwrócił się do
rodzeństwa. Moje tętno przyspieszyło, więc wzięłam głęboki oddech.

A czy ja wyglądam jak przekąska?- Zwróciłam się do Jessiki.

W  tym  momencie  usłyszałam  głośny  śmiech.  Skierowałam  swój wzrok znów na
Cullenów.  Okazało  się,  że  to  Emmet.  Rose  walnęła  go  w  tył  głowy.  Reszta
sztyletowała wzrokiem. Umilkł jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Przez
chwilę  rozważałam  nawet  opcję,  że  usłyszał,  co  mówię,  ale  to  niemożliwe.
Odległość,  jaka  nas  dzieliła  była  zbyt  duża.  Nurtowało  mnie  to.  Przecież  gdyby,
któreś z nich opowiedziałoby kawał, wszyscy by się śmiali, a te ich wściekłe miny
dały mi do myślenia.
Do końca lekcji i przez całą drogę do domu głowiłam się i analizowałam, co się
dziś  wydarzyło.  Żadnych  wniosków,  wiele  pytań  i  ból  głowy.  To  wszystko,  co
udało mi się zdziałać. Przez rodzinę Cullenów nabawię się zmarszczek i migreny.

Mamo. Jestem już!- Krzyknęłam w progu.- Szykuj mi tabletkę od bólu głowy.

Cisza. Dopadło mnie złe przeczucie, ale zignorowałam je. Może się kąpie albo jest
w ogródku. Weszłam do kuchni i zamarłam. Takiej niespodzianki nigdy bym się
nie spodziewała. Mama leżała na środku kuchni w kałuży krwi. Na ciele miała
mnóstwo ran, prawdopodobnie zadanych nożem. Wyraz jej oczu był pusty. Nie
żyła. Nikt by tego nie przeżył. Wyglądała jak sito. Krzyk ugrzązł mi w gardle. Nie
byłam w stanie zrobić niczego, nawet logicznie myśleć. Ktoś podszedł do mnie od
tyłu, przykładając nóż do gardła. Wiedziałam, że umrę, lecz chciałam wiedzieć z
czyjej ręki.

Tęskniłem kochanie.- Ten głos rozpoznałabym wszędzie.

Rozdział 8

Nienawiść to mocne słowo, lecz skierowane w członka rodziny nabiera zupełnie

innego znaczenia. Taka racja bytu w ogóle nie powinna mi

eć miejsca. Rodzinę

można  kochać,  szanować  oraz  uwielbiać,  ale  nie  nienawidzić.  Racja,  nie  ma
ideałów. Ludzie mówią, że z rodziną dobrze wychodzi się tylko na zdjęciach, a i
tak cię wytną. Gorzej, jeżeli jej członek nie ogranicza się do zdjęcia, tylko pozbywa
się  ciebie  w  realnym  świecie.  I  teraz  niech  ktoś  mi  powie,  że  moja  nienawiść
skierowana do ojca, który właśnie zabił swoją żonę, a moją matkę i przykłada mi
nóż do gardła jest nieuzasadniona.
Owszem  Bóg  kazał  wybaczać,  lecz  ja  przestałam  w  niego  wierzyć  patrząc  na
bezwładne ciało matki. Nie modliłam się nawet o szybką śmierć, ponieważ to nie
miało sensu.

Wiesz Elizabeth, przez te wszystkie lata w więzieniu cały czas o tobie myślałem.

Moja jedyna, kochana córeczka. Planowałem, że gdy już wyjdę na wolność wrócę
po ciebie i oto jestem. Cieszysz się?- Nie czekał aż odpowiem. Dalej ciągnął swój
wywód, a jego głos przyprawiał mnie o mdłości.- Wszystko powinno pójść gładko,
lecz niestety ona nie chciała mi cię oddać. Dlatego musiała zginąć. Uwierz, nie

chcia

łem tego zrobić. Kochałem ją.

- Nieprawda-

zaprotestowałam. Skoro i tam mam umrzeć, to mogę powiedzieć, co

mi leży na wątrobie.

- Prawda.

Gdyby tak było, ona by żyła. Ty starałbyś się być lepszym człowiekiem dla siebie

i dla nas. Nie zrobiłeś tego. Wolałeś uciec się do morderstwa niż przyznać przed
samym sobą, że jesteś chory.- Zaśmiałam się.
Oj tak, ta sytuacja zaczynała się robić coraz bardziej komiczna. Nie zależało mi.
Niech się dzieje, co chce.
Odwrócił mnie  do  siebie  przodem  nadal  trzymając nóż  w  pogotowiu.  Widziałam
złość  w  jego  zimnych,  niebieskich  oczach.  Nic  się  nie  zmienił.  Zestarzał się,  ale

nadal miał ten sam twardy wyraz twarzy. Parę siwych włosów przebijało się przez
krótkie, brązowe włosy, a na twarzy zaczęły pojawiać się zmarszczki. Jedno było
pewne. W więzieniu nie próżnował. Mogłam to stwierdzić po barczystej sylwetce.
Walka z nim, to przysłowiowe porywanie się z motyką na słońce.

Zawsze chciałem dla was jak najlepiej- powiedział to lodowatym, wypranym z

emocji tonem.

Myślałeś, że jak będziesz kraść i mordować, my będziemy całować cię w pięty?-

Prychnęłam.- Większej głupoty nie słyszałam. Wolałabym mieszkać w kartonie
bądź pod mostem, ale mieć ojca z czystym kontem. Ty nim nie jesteś i nigdy nie
byłeś!- Krzyknęłam.

Tak mi się odwdzięczasz!- Również krzyknął, po czym uderzył mnie w twarz.-

Przesiedziałem tyle lat, aby usłyszeć od mojej córki takie rzeczy! Nie różnisz się od

tej suki!-

Wskazał na moją matkę i roześmiał się jak szaleniec.

- Czemu mnie od razu nie zabijesz?

- Nie wiem.

Może czekam aż zmienisz zdanie.- Wzruszył ramionami.

Wolę zginąć, niż na ciebie patrzeć- wysyczałam.

Spojrzał mi w oczy. Dostrzegłam w nich mieszaninę uczuć. Poczynając od bólu,
kończąc na szaleństwie. W moich mógł dostrzec strach, to go satysfakcjonowało.
Zamachnął się, lecz w porę odskoczyłam. Adrenalina dała o sobie znać. Czułam się
nabuzowana. Gotowa do walki, jeżeli będzie trzeba. Postanowiłam, że nie poddam
się tak łatwo. Moim priorytetem stało się odejść z honorem. Zrobię, to zarówno dla

siebie j

ak i dla matki. Ona by tego chciała.

Podczas  gdy  on  stał  tam  lekko  zdezorientowany,  podeszłam  i  kopnęłam  go  w
krocze.  Może  to  było  głupie,  ale  w  takich  momentach  człowiek  nie  myśli
racjonalnie. Zwinął się z bólu, więc miałam nikłą szansę na ucieczkę.
Oglądaliście  kiedykolwiek  horror?  Jeżeli  tak,  to  zapewne  pamiętacie,  że  ofiary
morderców zazwyczaj kierują się na górę, barykadując się w pokoju. Jakaś część
mojego mózgu pracowała chyba inaczej niż ich, dlatego wybiegłam na zewnątrz.
Fajnie  by  jeszcze  było,  gdybym  mieszkała  w  bardziej  zaludnionej  okolicy,  lecz
niestety  mój  dom  stał  na  szarym  końcu.  Do  jakiegokolwiek  sąsiada  miałam

kawałek drogi, a i samochody nie przejeżdżały tędy za często. Przecież to Forks,
nie ma co się dziwić. Zapewne udałoby mi się uciec, ale pech chciał, iż potknęłam
się. Ironia losu. W innej sytuacji śmiałabym się z tego. Nigdy nie miałam problemu
z koordynacją, a tu… bęc i leżę.
Nie  zdążyłam  się  podnieść,  bo  ojciec  już  na  mnie  usiadł.  Zanim  go  z  siebie
zrzuciłam ranił mnie w ramię. Krzyknęłam. Ból był niesamowity. Zauważyłam, że
zamierza  się  do poprawki,  gdy usłyszałam  pisk opon.  Srebrne Volvo,  tak  bardzo
znajome,  zatrzymało  się  na  podjeździe.  Z  auta  wyskoczył  Edward  z  Alice.  Mój
oprawca zerwał się i pobiegł w stronę lasu. Edward podążył za nim, a mi robiło się
coraz słabiej. Spojrzałam na swoje ramię. Obficie krwawiło. Nie przejmowałam się
tym teraz. W tym momencie ważne było, aby nikomu więcej nie stała się krzywda.

Edward, nie. On ma nóż.- Głos miałam słaby. Nie usłyszał mnie i zginął za ścianą

lasu.

Nic mu nie będzie- odezwała się Alice.

Jej pewność siebie zbiła mnie z tropu. Stała teraz z komórką w dłoni,
prawdopodobnie dzwoniąc po pomoc.

Karetka i policja już jedzie. Leż spokojnie i oddychaj. Zaraz będzie po

wszystkim.- Uwierz

yłam jej.

Leżałam na zimnej trawie i starałam się z marnym skutkiem nie odpłynąć.
Rozbudził mnie wystrzał z pistoletu.

- Edward.-

Zerwałam się do pozycji siedzącej i to był błąd. Od razu zakręciło mi

się w głowie.

Mówiłam żebyś leżała.- Dobiegł mnie karcący głos Alice.

W tle słychać już było sygnał karetki. Z lasu wyłonił się mój wybawca cały i
zdrowy. Ciągnął za sobą wybryk natury, po którym odziedziczyłam DNA. Ulżyło

mi.

Zabrano mnie do szpitala mimo moich wszelakich protestów. Miałam zaszczyt być

opatr

ywana przez doktora Cullena. Mały włos nie zemdlałam i to nie z powodu

dużej utraty krwi. Uroda Pana Cullena oszołomiła mnie. Wysoki blondyn o złotych
oczach, w których widać było tyle czułości i współczucia. Rozmiękłam. Esme na

pewno jest bardzo szczęśliwa ze swoim mężem. Czy to złe, że byłam ciut

zazdrosna?

Dobrze się czujesz?- Zapytał doktor.

Można tak powiedzieć.- Do końca nie było to prawdą. Wewnętrznie byłam

załamana. Miałam ochotę wrzeszczeć i kopać. Cud, że tego nie zrobiłam.

Jeżeli będziesz czuć zawroty głowy lub mdłości, natychmiast zgłoś się do mnie.-

Spojrzał mi w oczy.- Bardzo mi przykro.

- Wiem.

Moja  matka  była  częstym  gościem  w  ich  domu.  Ona  i  Esme  bardzo  się
zaprzyjaźniły. Ciekawa byłam jak to przyjęła.
Po  założeniu  kilkunastu  szwów,  przyszedł  czas  na  przesłuchanie,  które
przeprowadził ze mną szeryf Swan. Opowiedziałam mu wszystko najdokładniej jak
potrafiłam.  Rozpłakałam  się  przy  nim.  Rozmawiałam  z  tyloma  ludźmi,  a  akurat
teraz musiałam się rozkleić. Szeryf Swan był drugą osobą po mnie, która kochała
moją matkę. Może trzy tygodnie to za mało dla niektórych, aby się zakochać. Oni
odstępowali  od  wszelakich  reguł.  Zachowywali  się  jak  para  nastolatków.
Cieszyłam się ich szczęściem. Niestety widząc łzy w oczach tego człowieka, moje
własne zaszkliły się i tama puściła, wylewając na twarz morze słonych kropel. Były
w nich zawarte te uczucia, które w sobie kłębiłam. Ból, żal, rozpacz i gniew.
Tak. Byłam zła sama na siebie. W kółko powtarzałam w myślach, że gdybym nie
poszła do szkoły i została z nią, wszystko potoczyłoby się inaczej. Mogłabym ją
uratować lub zginąć razem z nią ręka w rękę. Szeryf jakby czytając mi w myślach
powiedział:

Lisa, to nie twoja wina. Nie mogłaś nic na to poradzić. Nikt nie potrafiłby tego

przewidzieć. Przestań się obwiniać. Carmen by tego nie chciała.- Złapał moją dłoń
i lekko ścisnął.- Przysięgam ci, iż nie spocznę dopóki ten potwór nie otrzyma
należytej mu kary.

Proszę Pana, ja…- Sama nie wiedziałam, co chciałam powiedzieć.

Cii. Już jest dobrze. Odwiozę cię do domu. I mów mi Charlie.

Idąc korytarzem spotkaliśmy Edwarda. Chciał ze mną porozmawiać, ale Charlie
mu nie pozwolił.

Jest osłabiona i musi odpoczywać. Porozmawiasz z nią kiedy indziej.

W  drodze  do  domu  oboje  milczeliśmy.  No  bo,  o  czym  można  by  tu  rozmawiać.
Pożegnaliśmy się i wróciłam do pustego domu.
Będąc w środku rozwalałam wszystko, co wpadło mi w ręce. Musiałam wyładować
całą  złość.  Zżerała  mnie  od  środka.  Tkwiła  we  mnie  jak  ostrze  noża,  które  nie
chciało wyjść. Dopiero przewracając dom do góry nogami poczułam się lepiej.
Rozglądnęłam się. Widok nie był napawający optymizmem. Wazony z kwiatami,
talerze, kubki i inne rzeczy leżały teraz na podłodze rozwalone w drobny mak. Nie
przejęłam  się  tym.  Najważniejsze  było,  aby  sprzątnąć  krew  pozostałą  w  kuchni.

jęło mi to dużo czasu. Łzy zamazywały obraz i parę razy musiałam zmienić

wodę. W końcu udało się. Za oknami było już ciemno. Śmieszne, iż poczułam
zmęczenie dopiero teraz.
Wzięłam szybki prysznic, uważając na bandaż. Siadając na łóżku miałam ze sobą

album

ze zdjęciami. Na większości z nich śmiałam się szczerze. Czasy, które nigdy

już nie wrócą. Znowu zaczęłam płakać.
Wiecie,  co  czuje  człowiek,  tracąc  kogoś,  kogo  właśnie  się  odzyskało?  Pustkę.
Jedyne  słowo  pasujące  do  mego  stanu  ducha.  Nic.  Otchłań  bez  dna.  Przestałam
czuć.  Szczęście,  radość  i  nadzieja  stały  się  dla  mnie  obcymi,  nic  nieznaczącymi
słowami. Zostałam sama. Nie miałam nikogo.
Może lepiej byłoby zginąć?- Zapytałam samą siebie w myślach.
W  tym  właśnie  momencie  usłyszałam  kroki  na  schodach.  Czyżby  jednak  śmierć
była mi dziś pisana?

Rozdział 9

Kroki  z  każdą  chwilą  stawały  się  coraz  głośniejsze.  Na  pewno  nie  była  to  moja
matka.  Ona  nie  żyje.  Ojciec?  Też  nie.  Jest  w  areszcie,  dobrze  poturbowany  po
spotkaniu  z  Edwardem.  Chyba,  że  miał  siłę  i  uciekł.  Taka  opcja  też  raczej  nie
wchodziła w grę. Charlie zapewnił mnie, że jest dobrze strzeżony.
Niespodziewany  gość  zapukał.  Czy  mordercy  pukają?  Raczej  nie,  dlatego
krzyknęłam:

Proszę.

Jakie było moje zdziwienie, gdy w drzwiach zobaczyłam Esme i doktora Cullena.

Przepraszamy za najście, ale nikt nie otwierał, więc weszliśmy.- Esme zaczęła się

tłumaczyć.

- Spoko.-

Wzruszyłam ramionami.- Z tego wszystkiego zapomniałam zamknąć

drzwi.

Lisa, chcieliśmy z tobą porozmawiać- rzekł doktor Cullen bardzo poważnym

tonem.

Miałam ochotę zacytować królika Bugsa i powiedzieć: „Co jest doktorku?”. W
ostatniej chwili się powstrzymałam.

- O czym?

Powiem wprost. Chcemy abyś się do nas wprowadziła.- Zamrugałam

zaskoczona.-

I jeżeli wyrażasz chęć zaadoptujemy cię.

- Ale… ja… nie wiem.

- Kochanie-

Esme samym tym słowem mogłaby mnie przekonać.- Pragniemy ci

pomóc. Wiesz, co się z tobą stanie?- Kiwnęłam twierdząco głową. Albo dom

dziecka albo adopcja. Fajny wybór, nie?-

Jeżeli trafiłabyś do domu dziecka, to by

złamało serce. Polubiłam twoją matkę, a ciebie pokochałam jak własną córkę.

Twoja zgoda bardzo wiele dla mnie znaczy. Uszczęśliwisz mnie.- Uśmiechnęła się
ciepło.

Miałam ochotę krzyknąć: Tak! Niestety wyglądałoby to jak czysty akt desperacji,
dlatego uznałam za stosowne słowa:

Musze się nad tym zastanowić. Odpowiedź dam jutro.

Przyjadę z rana.- Wyrwała się.

- Esme-

upomniał ją mąż.

- No, co?-

Zrobiła minę niewiniątka.

- Nic.

To dla mnie naprawdę dużo znaczy Esme i Panie Cullen- wtrąciłam.

- Dla nas te

ż, dlatego przemyśl to dobrze.- Zaczęli wychodzić.- Jeszcze jedno.

Mów mi Carlisle. Dobranoc.

- Dobranoc.

Wyszli, zostawiając mnie z mętlikiem w głowie. Widać było, iż zależy im na mojej
zgodzie.  Tylko,  dlaczego  aż  tak  bardzo?  I  czemu  nagle  ludzie  proszą  abym
zwracała się do nich po imieniu? Dziwne.
Chcę tego. Wiem, że Esme jest wspaniałą kobietą i dobrze się mną zaopiekuje. Jest
jedno  „ale”.  Edward.  Nie  chodzi  tu  o  niechęć  do  niego,  a  wręcz  odwrotnie.
Przyciąga  mnie  coraz  bardziej.  Jego  tajemniczość  nie  jest  już  przerażająca,  a
podniecająca. Martwiłam się o niego jak o nikogo przedtem. Boże, gdy zobaczyłam
go, jak wyszedł z lasu miałam nieodpartą potrzebę wtulenia się w niego. Nigdy nie
czułam  tego  wcześniej  i  wiedziałam,  że  przebywając  blisko  niego  skażę  się  na
cierpienie, ponieważ on tego nie odwzajemnia.
Doszłam do wniosku, iż lepsze jest słodkie cierpienie i możność wpatrywania się w
młodego boga, aniżeli cierpienie i samotność w domu dziecka. Tak więc decyzja
została podjęta.

Z czystym sumieniem i zam

kniętymi drzwiami poszłam spać.

Obudził mnie dzwonek do drzwi. Po otwarciu ujrzałam rozpromienioną Esme.

Dzień dobry. Proszę wejść.- Zaprosiłam ją do środka, nie wiedząc czy jeszcze

śnię czy to jest prawda.

Witaj Liso. Namyśliłaś się? Przepraszam, że tak prosto z mostu, ale nie mogłam

już wytrzymać.
Czy mówiłam już, że ta kobieta jest szalona w pozytywnym znaczeniu tego słowa?
Jeżeli nie, to mówię to teraz.

Moja odpowiedź brzmi: tak. Mam tylko pytanie. Co na to twoje dzieci?-

Nurtowało mnie to. Zastanawiałam się nad tym. W końcu oni też mają coś w tej

sprawie do powiedzenia.

O nich się nie martw.- Widząc moja minę Esme rozwiązał się trochę język.- Ok.

Zdania są podzielone. Ja, Carlisle, Alice i Emmet jesteśmy za twoją adopcją.
Rosalie i Jasper są przeciwni, a Edward jest neutralny.

- Neutralny?-

Wiedziałam, żeby nie oczekiwać cudów, ale sądziłam, iż nie będzie

zadowolony.

Z nim zawsze było najtrudniej- westchnęła.- Widzisz on jest raczej typem

samotnika. Jego adoptowaliśmy jako pierwszego i bardzo ciężko przyjął fakt, że do
naszej małej rodziny wstąpi Rose. Od początku nie darzyli się sympatią. Później z
każdym kolejnym członkiem było lepiej.
Esme  pomogła  mi  spakować  najpotrzebniejsze  rzeczy  i  ruszyłyśmy  w  drogę.
Stwierdziła, że nie musimy brać od razu wszystkiego. Na moje pytanie, czemu się
tak spieszy, powiedziała tylko, iż nie chce zostawić mnie samej.
Jadąc znów do tego domu miałam mieszane uczucia. Strach przeplatał się z euforią.
Esme co raz klepała mnie pocieszająco po dłoni, mówiąc, że będzie dobrze.
Będąc  w  środku  zobaczyłam  wszystkich.  Stali  w  salonie  oczekując  mojego
przyjazdu.  Spojrzałam  na  Rosalie.  Wtulała  się  w  Emmeta  z  surowym  wyrazem
twarzy.  Miałam  ochotę  skurczyć  się  do  niewidzialnych  rozmiarów  i  uciec  jak

najdalej. Jasper obejmowa

ł Alice, która miała wielkiego banana na ustach.

Przestępowała z nogi na nogę jakby nie mogła ustać w miejscu. Edward stał oparty
o ścianę z rękoma skrzyżowanymi na piersi. Jego twarz wyrażała jedynie
obojętność. Carlisle uśmiechał się i to właśnie on podszedł do mnie pierwszy.

- Witaj w nowym domu.-

Przytulił mnie lekko.

Alice wyrwała się Jasperowi i podbiegła do mnie rzucając się jak wygłodniałe
zwierze. Mało brakowało a padłybyśmy jak długie na podłogę.

Tak się cieszę. Zostaniemy najlepszymi przyjaciółkami.- Szeroki uśmiech nie

schodził jej z twarzy.
Jej miejsce zajął Emmet, który przytulił mnie aż zabrakło mi tchu, a stopy
oderwały się od podłoża.

Mam nadzieję, że wiesz, w co się pakujesz, młoda.- Puścił oczko, wskazując na

małego chochlika.

- Jest a

ż tak źle?- Zapytałam.

- Gorzej-

odparł. Dopiero teraz zauważyłam, że gdy się uśmiechał miał w

policzkach słodkie dołeczki. Wyglądał dzięki nimi jak mały chłopiec.
Takiego  powitania  się  nie  spodziewałam.  Wzruszyłam  się.  Oczywiście  reszta
pozostała  na  swoich  miejscach,  ale  i  tak  było  miło.  Blondynka  w  końcu  sobie
poszła  mamrocząc  coś  pod  nosem,  lecz  nie  zwracałam  na  nią  większej  uwagi.
Powoli każdy skierował się do swoich pokoi. Zostałam ja i głowy rodziny.

Pogrzeb i adopcja są w trakcie przygotowań, więc nie musisz się niczym martwić-

powiedział Carlisle.

Dziękuję- odparłam przez łzy, które teraz spłynęły mi po policzku. Nikt nigdy nie

zrobił dla mnie tak wiele.

Nie ma za co, a teraz leć zobaczyć swój pokój.

Dwa razy powtarzać mi tego nie trzeba. Poszłam za Esme na ostatnie piętro. Na
lewo i na prawo były drzwi. Skierowałyśmy się w lewo.

- To pokój Edwarda.-

Wyjaśniła wskazując drzwi naprzeciwko.

Czy mogłam mieć gorszego pecha niż mieszkać naprzeciwko chłopaka, który mi
się podoba?

Nie odpowiadajcie, to pytanie retoryczne.

Weszłam do pokoju i zamurowało mnie. Piękny, przestronny i urządzony jak reszta
domu. Prosto i ładnie. Wielkie łóżko ze złotą pościelą stało po lewej stronie i
zajmowało 1/3 ściany. Naprzeciwko znajdowała się ogromna szafa. Nie wiem, kto
będzie w niej trzymać ubrania. Jak na moją garderobę była stanowczo za duża. Za

oknem rozprzestrzeniał się las. Będę mieć ładny widok z samego rana tuż po
przebudzeniu. Najważniejsze było jednak biurko, na którym stał mój własny

laptop.

Nie mogę.- Wskazałam sprzęt znajdujący się na biurku.

Esme machnęła tylko ręką, mówiąc, że to nic takiego. Wchodząc głębiej do tego
pałacu zauważyłam jeszcze jedne drzwi. Za nimi znajdowała się łazienka. Miałam
ochotę piszczeć ze szczęścia. Zamiast tego przytuliłam Esem najmocniej jak tylko
potrafiłam.

Rozpakuj się. Jak będziesz czegoś potrzebować daj znać, jestem w pobliżu.

Zajęłam się układaniem wszystkiego na swoje miejsce, a że nie było tego za wiele
w miarę szybko skończyłam. Poczułam ssanie w żołądku. Z pośpiechu nie
zdążyłam zjeść śniadania.
Wyszłam na korytarz. Było cicho i pusto, więc albo śpią albo są zajęci. Nie chcąc
nikomu przeszkadzać zeszłam na dół na paluszkach. Już prawie byłam w kuchni,
gdy usłyszałam głos Edwarda i kogoś jeszcze. Podeszłam najbliżej jak mogłam,
aby podsłuchać i podglądnąć, co się dzieje. Wiem, wścibska jestem.

Więc, macie nowego członka rodziny?- Spytała dziewczyna. Z tej odległości

jedyne, co mogłam o niej powiedzieć to, to, że była wysoką, truskawkową
blondynką.

- Tak.-

Słownictwo Edwarda wobec dziewczyn było raczej skąpe.

I zgodziliście się na to?- Drążyła dalej.

Esme się uparła. Co mieliśmy zrobić? Wiesz jaka ona jest- odpowiedział Edward.

Dziewczyna podeszła do niego i przytuliła się. Nie mogłam nic poradzić na lekkie
ukłucie zazdrości. Na moje szczęście przystojniak nie był z tego gestu zadowolony.
Odsunął się od niej delikatnie, aby jej nie urazić.- Tanya, rozmawialiśmy już na ten

temat.

O nią chodzi?- Niedowierzanie czuć było na kilometr.- Edward, ona jest

człowiekiem.

Wiem i nie o nią tu chodzi. Dobrze wiesz.

Chyba nie wiesz, skoro pozwoliłeś wprowadzić się tej dziewczynie do domu

pełnym wampirów.
Wampirów?  Te  słowo  huczało  mi  w  głowie.  Nierealne,  przecież  takie  istoty  nie
istnieją  naprawdę.  W  filmach  czy  książkach owszem, ale nie w prawdziwym
świecie. Niestety coś mi podpowiadało, że to prawda.
Wszystkie  elementy  układanki  zaczęły  powoli  składać  się  w  całość.  Blada  cera,
kolor oczu, chłód skóry i to, że nigdy nie widziałam, aby jedli czy pili. Mimo braku

pokrewie

ństwa wszyscy byli do siebie podobni. Lecz co ze światłem słonecznym?

Mity wskazują, że ono je zabija. Tak, tylko owe mity mają różną treść i każde z
nich wskazuje co innego. W co wierzyć?
Postanowiłam choć raz zaufać intuicji, która podpowiadała mi:

Zam

ieszkałam w domu wampirów, żywiących się krwią.

Jedynym racjonalnym wyjściem z sytuacji była ucieczka. Zerwałam się na nogi i
zaczęłam biec. Daleko jednak nie dobiegłam, ponieważ para silnych ramion złapała
mnie w pół i zwróciła ku sobie. Ostatnie, co zobaczyłam, to zdenerwowana twarz
Edwarda, potem była już tylko ciemność.

Rozdział 10

Miałam dziwny sen. Śniło mi się, iż zamieszkałam w domu z wampirami. Moja
wyobraźnia z każdym dniem staje się coraz bardziej rozległa. Chciałam

zachi

chotać na irracjonalność moich myśli, gdy usłyszałam rozmowę, która jednak

wskazywała, że to nie był sen, lecz rzeczywistość.

Edward, coś ty jej zrobił?- To chyba była Alice.

- Nic.

Przyznaj się braciszku, że nie mogłeś wytrzymać i w końcu postanowiłeś ją

zjeść.- Zaśmiał się Emmet.

Zamknij się.- Po głosie Rose, wywnioskowałam, że jest ostro wkurzona.

Kto w ogóle wpadł na pomysł, aby wprowadzić ludzką dziewczynę do waszego

domu?-

To była Tasha, czy jakoś tak.

Wiedziałam, iż to się tak skończy.- Znowu odezwała się dziewczyna Emmeta.-

Jak to się stało Edward, że jej nie wyczułeś?

Byłem zajęty rozmową.

To musiała być bardzo wciągająca rozmowa- zironizowała Alice.

- Zwalcie wszystko na mnie!-

Krzyknął Edward.

Przestanie się kłócić!- Uspokoił ich Carlisle.- Lisa już się obudziła.

Skąd mógł to wiedzieć? Przecież nawet nie poruszyłam powieką. Nie było sensu
dalej  udawać.  Otworzyłam  oczy  i  wstałam,  ale  chyba  trochę  za  szybko,  bo
zakręciło  mi  się  w  głowie.  Oparłam  się  o  kanapę  i  spojrzałam  na  każdego  z
zebranych.  Ich  miny  zdradzały  różne  emocje:  strach,  złość  i  troskę.  Czy  to
możliwe, aby byli tym, czym są? Czy wampiry potrafią mieć uczucia?

- To prawda?-

Spytałam.

Zależy, o co ci chodzi?- Odbił piłeczkę Carlisle.

Tak łatwo, to mnie nie zbędzie. Nie jestem aż tak głupia.

Jesteście wampirami.- Teraz bardziej stwierdziłam niż zapytałam.

Skąd te przypuszczenia?- Twarz doktora nie zmieniła wyrazu ani trochę.

Usłyszałam.- Wzruszyłam ramionami.

Niemożliwe.

Może nie grzeszę inteligencją, ale na słuch nie mogę narzekać. Nie próbujcie mi

nawet wpierać, że to nieprawda.

Skoro już wiesz…- Już? Tak łatwo się poddali? Dziwne.

Nie opuścisz nas, prawda?- Esme przerwała mężowi. W jej oczach widziałam

niemą prośbę. Czy chciałam zostać? Ważniejszym pytaniem było, czy oni chcieli
abym została, czy raczej zjedzą mnie, aby zatrzeć ślady. Jakby czytając w moich
myślach dodała:- Chcielibyśmy abyś została.- Spojrzała na resztę.- Większość z nas

chce.-

Poprawiła się.- Nie musisz się nas obawiać. Nie żywimy się ludzką krwią.

Nic ci przy nas nie grozi. Zostań.

Muszę to przemyśleć.- Zaczęłam się podnosić, gdy coś nasunęło mi się na myśl.-

Jesteście wampirami, ale nie żywicie się ludzką krwią?

Żywimy się krwią zwierząt, co nie oznacza, że ludzka krew jest nam obojętna.

Musisz zrozumieć, iż pomimo naszej diety jesteśmy na nią podatni. Pracowaliśmy
całe lata, aby zbudować w sobie kontrolę nad naszymi drapieżnymi instynktami.-
tłumaczył Carlisle, a ja słuchałam go jak zaczarowana.- Nie jest to łatwe, ale jak

widzisz przy

odrobinie silnej woli i samozaparciu, możemy funkcjonować jak

zwykli ludzie. Czy myślisz, że gdybym żywił się ludzką krwią mógłbym pracować

jako lekarz?-

Kiwnęłam przecząco głową.- Właśnie. Jest nas niewielu. Praktycznie

tylko my i rodzina z Denali. Tanya

jest z tejże rodziny. Reszta nie jest już tak

przyjazna i miejmy nadzieję, że nigdy ich nie spotkasz.

To dlatego zachowywaliście się tak normalnie gdy byłam ranna.

Jesteśmy również dobrymi aktorami.- Zaśmiał się doktor.- Muszę przyznać, że z

tej próby

moje dzieci wyszły zwycięsko.- W jego głosie brzmiała duma.- Ale staraj

się nie kaleczyć przy nas. Nie wszyscy mają w sobie jeszcze tyle kontroli.

Radzę sobie- burknął Jasper.

Nie mówię, że nie- powiedział Carlisle po czym zwrócił się do mnie.- Jasper jako

ostatni dołączył do naszej rodziny i jeszcze nad sobą pracuje.

- Och.-

To było wszystko co z siebie wydusiłam.

Dobrze się czujesz? Całkiem długo byłaś nieprzytomna.

Jest ok. Wcześniej miałam lekkie zawroty głowy, ale już przeszły.

Jeżeli poczujesz się gorzej zgłoś się do mnie.- Kiwnęłam twierdząco głową.

Ja chyba już pójdę- odezwała się Tanya. W ogóle o niej zapomniałam.

Wszyscy  poszli  odprowadzić  ją  do  drzwi,  a  ja  poszłam  do  swojego  pokoju.
Musiałam  to  przemyśleć.  Głowa  rozbolała  mnie  od  natłoku  informacji.  Cała  ta
sytuacja  była  nierealna,  jakby  wycięta  z  jakiejś  książki,  a  ktoś  postanowił  to
urzeczywistnić.  Pal  go  licho!  Chciałam  zostać.  Nie  obchodziło  mnie  to  kim,  czy
czym  są.  Zdążyłam  pokochać  Esme,  a  te  jej  błagalne  spojrzenie…  Miałabym

rzuty sumienia, gdybym postanowiła odejść. Poza tym wizja domu dziecka

jakoś nie napawała mnie entuzjazmem. Rodzina? Najpierw trzeba ją mieć. Matka
nie  żyje,  ojciec  gnije  w  więzieniu.  Nie  mam  nikogo.  Rodzice  mamy  również
umarli,  gdy  byłam  mała  i  nie  mieli  więcej  potomstwa.  Sytuacja  u  mego  ojca
przedstawiała  się  gorzej.  Jego  siostra  trafiła  do  psychiatryka  po  tym  jak  jej  brat
dopuścił się morderstwa, a dziadkowie popełnili samobójstwo, ponieważ nie mogli
żyć  z  myślą  jaki  jest  ich  syn.  Wychowywałam  się  w  świecie wariatów i
samobójców, chyba dlatego nie dziwi mnie moje postępowanie. Sama jestem jedną

z nich.

Zostaję- pomyślałam i chwilę później drzwi otworzyły się z hukiem.

Nawet nie wiesz jak się cieszę, że zostajesz.- Alice porwała mnie w objęcia.

- Dusisz mnie-

wykrztusiłam, a gdy już puściła zapytałam.- Skąd wiesz?

A, to ty jeszcze nie wiesz. Każdy z nas ma dar i…

- Alice!-

Przerwał jej Edward.

Ma prawo wiedzieć braciszku.- Jej ton głos był słodki, ale w oczach widziałam

irytację.- Prędzej czy później i tak by się dowiedziała.

Policzymy się później- powiedział i już go nie było.

Jest wkurzony, bo ma dar czytania w myślach…- Spojrzałam na nią zszokowana.

Niemożliwe.  W  tym  momencie  chcę  zapaść  się  pod  ziemię.-  ale, nie potrafi
odczytać  twoich.-  Ulga  wypełniła  moje  ciało  w  momencie,  gdy  coś  wleciało  do
pokoju,  a  Alice  złapała  to  bez  trudu.  Dopiero  po  chwili  zorientowałam  się,  że

owym  przedmiotem  była  poduszka.  Dziewczyna  oparła  się  o  nią  i  kontynuowała
rozmowę.- Ja mam dar przewidywania przyszłości. Niestety, polega on na tym, iż
widzę daną przyszłość tylko i wyłącznie wtedy, gdy ktoś podejmie jakąś konkretną
decyzję. Tak jak na przykład ty. Jasper potrafi kontrolować emocje. Może uspokoić
cię  w  czasie,  gdy  jesteś  zdenerwowana  albo  coś.  Darem  Emmeta  jest  siła,  zaś
Rosalie upór. Natomiast Esme ma wielkie serce, a Carlisle współczucie. To by było
na  tyle.  Przyzwyczaisz  się  i  jestem  pewna,  że  zostaniemy  najlepszymi
przyjaciółkami.-  Uściskała  mnie  i  wyszła.  Usłyszałam  jeszcze  jak  krzyknęła  do
swego  brata,  że  rzucanie  poduszką  jest  raczej  słabym  pomysłem,  aby  zrobić  jej
krzywdę.
Mieszkanie  tutaj  robi  się  coraz  bardziej  ciekawe.  Wampiry  ze  zdolnościami,  a
wśród  nich  zwykła  dziewczyna,  która  pomimo  odporności  na  psychiczny  dar
czytania w myślach jednego z nich, nie jest odporna na jego fizyczne wdzięki.

Ostatni tydzień był katorgą. Pochowałam matkę, a pogoda jakby wiedząc co czuje,
zbuntowała się i lało jak cholera. Nie przejmowałam się tym. Razem z deszczem
spływały moje łzy i nikt ich nie widział. Pogrzeb był skromny i nie było nas dużo.
Tylko  ja,  moja  nowa  rodzina  i  komendant  Swan.  Nikt  mnie  nie  zaczepiał,  nie
przytulał. Nie potrzebowałam tego. Chciałam być sama i uszanowali moją decyzję.
Stałam  na  cmentarzu  w  strugach  deszczu,  a  parasolka,  którą  zostawiła  mi  Alice
spoczywała w mojej dłoni złożona. Dopiero, gdy ubrania przesiąkły już do końca,
ocknęłam  się  i  postanowiłam  wrócić.  Mój  darmowy  prysznic  skończył  się
zapaleniem  oskrzeli  i  tygodniem  leżenia  w  łóżku.  Wynudziłabym  się  na  śmierć,

gdyby nie Emmet i jego charakterystyczne poczucie humoru.

Teraz będąc w szkole żałuję, iż jednak nie mogłam zostać w domu. Te wszystkie
współczujące lub zawistne spojrzenia mnie przytłaczały. Nie miałam siły nawet
walczyć, chociaż słyszałam szepty na swój temat. Nie wszystkie były pochlebne.
Większość ludzi uważała, że mojej matce należał się taki los, ponieważ była
alkoholiczką. Inni zaś zazdrościli mi, że jestem teraz jedną z Cullenów. Nazwisko
nic dla mnie nie znaczy. Dalej jestem tą samą osobą, co wcześniej. Może trochę

bard

ziej zamkniętą w sobie, ale nic więcej się we mnie nie zmieniło. Jessika chyba

jednak uważa inaczej. Będąc w stołówce gęba jej się nie zamykała.

- Nie siadasz ze swoimi?

- Nie.-

Moja odpowiedź była krótka, zwięzła i na temat.

- Lisa, opowiedz jak to jest z

nimi mieszkać?- Spytała podniecona.

Normalnie, a jak ma być?

Będąc pod jednym dachem z Edwardem nie wytrzymałabym. Rzuciłabym się na

niego przy pierwszej lepszej okazji.-

Uśmiechnęłam się pod nosem na jej

oświadczenie, wiedząc, iż obiekt plotek wszystko słyszy. Zaryzykowałam
spojrzeniem w jego stronę i jego zdegustowany wyraz twarzy przyprawił mnie o
głośny śmiech. Spiorunował mnie wzrokiem a ja powróciłam do rozmówczyni,
która robiła to samo- To nie jest śmieszne.

Przepraszam, ale on raczej nie byłby z tego zadowolony. Myślę, że jest gejem.-

Wiedziałam, że oberwie mi się za to, ale nie mogłam się powstrzymać. Pamiętam
jak zasugerowałam mu swoją teorię dawno temu i nigdy nie zapomnę rządzy

mordu w jego oczach.

Jakoś ci nie wierzę.- Zbyłam ten fakt wzruszeniem ramion.

Hej, możemy pogadać?- Powiedział jakiś chłopak kładąc mi rękę na ramieniu.

Spojrzałam w górę. Pierwsze, co rzuciło mi się w oczy, to jego uroda. Owszem był
przystojny, ale nie dorównywał Edwardowi. Niebieskie oczy patrzyły na mnie

int

ensywnie, a blond włosy miał ułożone na żel. Nie to, co Edward. Jego włosy

przywodziły na myśl faceta po całonocnym seksie. Seksownie roztrzepane.
Cholera, taki przystojniak do ciebie zagaduje, a ty porównujesz go do młodego
boga siedzącego parę stolików dalej. Uspokój się.- Skarciłam się w myślach.

- Tak-

odparłam.

Wiem, że ostatnio pochowałaś swoją mamę i w ogóle, ale czy nie chciałabyś się

ze mną umówić?- Wyrzucił z siebie szybko.

Nawet nie wiem jak masz na imię.- Nie ma co chłopak nie marnuje czasu.

- Jestem John.-

Przedstawił się i wyciągnął rękę, którą uścisnęłam.

Lisa. Skoro formalności mamy za sobą, to zgadzam się.- Uśmiechnęłam się.

Pogadaliśmy  jeszcze  chwilę  i  uzgodniliśmy,  co  i  jak.  Musiałam  mu  także
wytłumaczyć jak dojechać do mego domu. Boże, jak to dziwnie brzmi: mój dom,
który tak do końca nim nie jest. To czy mogę tak w ogóle o nim mówić?
Reszta  lekcji  minęła  spokojnie  i  o  dziwo  szybko.  Od  kiedy  oficjalnie  zostałam
adoptowana mój samochód poszedł do kasacji i teraz jeżdżę z Edwardem, Alice i
Jasperem.  Cisza  w  aucie  była  przytłaczająca  i  dobrze  wiedziałam  czemu.  Nawet
wiecznie gadatliwa Alice siedziała dziś cicho, a gdy podjechaliśmy pod dom zmyła
się  szybko  ze  swoim  chłopakiem.  Wysiadłam,  ale  nie  doszłam  daleko,  ponieważ
zostałam przygwożdżona do Volvo.

Myślałaś, że ci się upiecze?- Wycedził Edward przez zaciśnięte zęby. Ledwo

hamował złość. Przyznaję, powinnam odpuścić i przeprosić, lecz, od kiedy
zrozumiałam swoje uczucia względem niego nie potrafiłam tego zrobić.
Denerwowanie go stało się moją formą obrony.

- Wiesz, nie jestem dobra w pieczeniu ciast.-

Uśmiechnęłam się słodko. Chłopak

walnął pięścią w dach auta aż zostało wgniecenie.- Co ci ten biedny samochód
zrobił?

On nic, ale ty dużo. Czy nie mówiłem tobie abyś nie nazywała mnie gejem? Czy

to naprawdę jest takie śmieszne, że Jessika Stanley przyczepiła się do mnie jak rzep

do psiego ogona?-

Nawet nie zauważyłam kiedy zaczęliśmy stykać się ciałami.

Jego ciemniejące z każdą chwilą złote oczy i słodki baryton działał na mnie tak jak
nie powinien. Edward schylił się, aby powiedzieć mi coś do ucha. Zadrżałam i
wtedy wyszeptał z nutą grozy.- Nie pójdziesz na tę randkę.
Wkurzyłam się.

Nie tobie o tym decydować, czyż nie? Nie jesteś moim ojcem. Mogę umawiać się

z kim zechcę i kiedy zechcę, a tobie nic do tego. Ja przynajmniej kogoś mam, a ty
dalej będziesz sam- wycedziłam. W jego oczach zobaczyłam ból. Odeszłam
szybkim krokiem do domu, a w pokoju dopadły mnie wyrzuty sumienia tak
wielkie, że cały świat przy nich to nic nie warta kropka.

Rozdział 11

Nie będę płakać, nie będę płać, cholera nie mogę płakać- powtarzałam jak mantrę.
Pomimo powłoki, jaką się otoczyłam, w środku byłam słaba. I właśnie ta słabość
dała mi się teraz we znaki. Naprawdę nie chciałam go skrzywdzić. W złości ludzie
mówią wiele rzeczy, a później tego żałują. Ze mną jest podobnie. Wkurzył mnie,
więc  uderzyłam  w  czuły  punkt.  Świadomie,  czy  nie  świadomie,  teraz  nie  ma  to
znaczenia. Liczy się tylko obraz Edwarda ze smutnym wzrokiem.
Przypomniało mi się mądre zdanie: „Zawsze ranimy najbardziej tych, na których
nam zależy”.
Ile  w  tym  jednym  zdaniu  może  być  prawdy?  Wiele,  ale jest jedno  „ale”.  Skąd  u
mnie w ogóle taka myśl, że mi na nim zależy? Banalna odpowiedź: czuję, iż mamy
ze sobą coś wspólnego.

Nierealne? A je

dnak. Różnice między nami, można wymieniać i wymieniać. Łączy

nas  jedynie  poczucie  samotności.  Mimo  tych  wszystkich  otaczających  nas  ludzi,
czujemy się samotni. Człowiek ma przyjaciół czy rodzinę, jednak brakuje w jego
świecie  bratniej  duszy.  Kogoś,  kto  zrozumie  nasze  problemy,  troski  czy  radości.
Taka  osoba  kocha  nas  takimi,  jakimi  jesteśmy  i  nie  próbuje  nas  zmienić.  Nie

krytykuje, a pomaga.

Rzadko można spotkać takiego kogoś. Widzę, że Alice jest kimś takim dla
Edwarda, ale on, tak samo jak ja, chce mieć się do kogo przytulić. Chce poczuć
prawdziwą miłość.
Moje smętne rozmyślania przerwał ten mały chochlik:

Słyszałam, że masz randkę.

- Owszem mam, ale…

- Nie.-

Przerwała mi, pewnie wiedząc, co przyszło mi do głowy.- Lepiej wstrzymaj

się z tym. Edward jest teraz nieco… wzburzony. Pobiegł gdzieś. Nieźle musiałaś
go wkurzyć, ponieważ przez jego głowę przeszło co najmniej dziesięć sposobów,
jak cię zabić i zatrzeć ślady.

Ała.

To raczej mało powiedziane- stwierdziła.- Musimy się streścić, jeżeli chcesz

zdążyć. Strój, makijaż i włosy.
Nie ma co, dziewczyna pomyślała o wszystkim. Niestety spoglądając w moją szafę
nie była zbyt zachwycona.

- No co?-

Spytałam, widząc jak mruży oczy.

- Idziemy na zakupy.-

To powiedziawszy prawie wyniosła mnie z pokoju.

- Gdzie idziecie?-

Zapytała Esme, wychodząc z kuchni. Do moich nozdrzy doszedł

cudowny zapach pieczonego mięsa.- Przygotowałam obiad dla Lisy.

- Pieczony kurczak? Uwielbiam.-

Pognałam do kuchni ile sił w nogach i nałożyłam

swoją porcję na talerz.

Skąd wiedziałaś, że to akurat kurczak?- Spytała Esme.

Każdy by rozpoznał ten zapach.- Wzruszyłam ramionami.

Jedząc  dochodziły  do  mnie  urywki  ich  rozmowy  typu:  „Dziwne”  lub  „Trzeba
powiedzieć  dla  Carlisle’a  ”.  Nie  rozumiałam,  co  w  tym  może  być  takiego
dziwnego. Ludzkość, po to została wyposażona w te wszystkie zmysły, aby z nich
korzystać. Czyż nie?
Pochłonęłam  zawartość  całego  talerza,  aż  sama  zdziwiłam  się,  gdzie  zmieściłam
tyle jedzenia. Esme nie oszczędzała się w kuchni. Zaczęłam zastanawiać się, jak to
jest  możliwe,  iż  pomimo  tego  całego  wampiryzmu  i  picia  krwi,  ktoś  taki,  jest  w
stanie przygotować danie lepsze od zawodowego kucharza.
Niestety  nie  dane  mi  było  się  o  to  zapytać,  bo  już  siedziałam  z  Alice  w
samochodzie pędząc jak burza w stronę Port Angeles.

Gdybyśmy miały więcej czasu, zabrałabym cię na zakupy do Seatle. Jest tam

większy wybór. Co cię właściwie podkusiło, aby umówić się z tym chłopakiem?

- Nie wiem-

odparłam.- Podszedł do mnie i się zapytał. Moja odpowiedź była

raczej sprawą impulsu. Pomyślałam sobie: „Czemu nie. Co ci szkodzi?’ Chyba
dlatego się zgodziłam. Nie rozumiem tylko zachowania Edwarda.

Mojego brata nie sposób zrozumieć. A uwierz, spędziłam z nim trochę czasu i

czasem żałuję, że nie mam daru czytania w myślach.- Uśmiechnęła się.

- Wiem, i

ż nie przepada za mną, ale jak myślisz… wysłucha choć, co mam mu do

powiedzenia?-

Wolałam zapytać. Alice znała Edwarda o wiele dłużej, niż ja.

Trudno stwierdzić.- I tyle z jej pomocy.- Sądzę, że oboje powinniście się dogadać

albo spróbować unikać. Innego rozwiązania nie widzę.
Resztę  drogi  spędziłyśmy  w  ciszy,  co  było  trochę  dziwne  zważając  na
entuzjastyczne  podejście  do  życia  mojej  towarzyszki.  Nie  wgłębiałam  się  w  jej
troski.  Uważałam,  że  jeżeli  chciałaby  mi  o  tym  powiedzieć,  zrobiłaby  to.  Nie
należę do zbyt wścibskich osób, choć nie powiem, iż ciekawość nie zżerała mnie
od środka.
Będąc na miejscu dziękowałam Bogu, że mamy ograniczony czas. Latałyśmy od
sklepu do sklepu, a Alice mruczała pod nosem zirytowana. Po godzinie zakupów i
dziesięciu pęcherzach na każdej stopie, byłyśmy w domu. Niestety, nie był mi dany
odpoczynek.  Lokówki,  prostownice  i  inne  diabelstwa  zostawiły  ślad  na  moich
włosach. Czy było warto tak się męczyć? Spoglądając w lustro, stwierdziłam, że
tak. Lekko upięte włosy, delikatny makijaż i zwiewna niebieska sukienka zdziałały
cuda.  Wyglądałam  po  prostu  jak  dziewczyna.  Krucha  i  skromna.  Hmm…
Zastanawiając  się,  mogłabym  przyzwyczaić  się  do  takiego  widoku.  Tyle,  że  nie
chcę być postrzegana jako chodzące niewiniątko, skoro nim nie jestem. Czyli, tylko
okazje zmuszą mnie do tak odświętnego stroju.

Otworzę!- Krzyknęła podniecona Alice i zbiegła po schodach.

Wzięłam  głęboki  wdech  i  podążyłam  za  nią.  W  drzwiach  stał  trochę  zmieszany
John.  Miał  na  sobie  ciemne  jeansy  i  białą  koszulę.  Wyglądał  nieźle,  nawet  nie
zwróciłam uwagi na jego nażelowane włosy.

Cześć- odezwał się pierwszy, wręczając mi różę.

Miłe uczucie, szczególnie, że to mój pierwszy kwiatek w życiu. Zaczął dobrze,
zobaczymy jak dalej potoczy się nasza randka.

Hej. Dzięki.- Posłałam mu promienny uśmiech, po czym zwróciłam się do Alice.-

Mogłabyś wsadzić ją do wody? My już pójdziemy.- Dziewczyna puściła mi oczko i
zaraz jej nie było.

Ślicznie wyglądasz.- Komplementów nigdy za mało.

Ty również wyglądasz nieźle. Mogę wiedzieć, dokąd mnie zabierasz?

Myślałem o kinie i kolacji.- Odetchnęłam z ulgą, bo niedawno jadłam i bałam się,

że pójdziemy coś zjeść.

- Mi pasuje.

John naprawdę się postarał. Zabrał mnie na komedię romantyczną i do cudownej
włoskiej knajpki. Przez dwie godziny seansu zdążyłam zgłodnieć, a że nie jestem
wybredna, jeśli chodzi o posiłki, to poczułam euforię na myśl o tych daniach.
W kinie nie mieliśmy okazji porozmawiać, więc postanowiłam zagadać.

Opowiedz coś o sobie.

A co chciałabyś wiedzieć?- Odbił piłeczkę.

- Zacznijmy od wieku i hobby.-

Temat banalny, ale mówiący najwięcej o

człowieku.

Skończyłem osiemnaście lat i jestem w ostatniej klasie. Po szkole zamierzam iść

do uczelni, która da mi możliwość rozwijania się w dziedzinie sportu. Uwielbiam

football i gram

w naszej reprezentacyjnej drużynie…- I w tym momencie się

wyłączyłam.
Sport nie jest moim „konikiem”. Nie widzę w sporcie nic szlachetnego. Dla mnie
football kojarzy się ze zgrają spoconych facetów biegających za piłką i
podstawiających se nogi, jak w przedszkolu. Choć jest na pewno mniej
niebezpieczny od boksu, czy wrestling’u. A może i nie. Jednak niewiedza czasami

jest dobra.

Nagle moje myśli zboczyły z toru o sto osiemdziesiąt stopni. Czy Edward wrócił
do domu? Czy nadal jest na mnie wściekły? Modliłam się w duchu, aby choć mnie
wysłuchał. Nie musi mi wybaczać. Chcę mieć pewność, że gdy wyrzucę z siebie,
co mnie trapi, to poczuję się o wiele lepiej.

- Teraz twoja kolej.-

Biedny chłopak, nawet nie zauważył mojego odlotu.

Niedawno skończyłam siedemnaście lat, a moją miłością są książki.- Tak

uwielbiam czytać. Włączam wtedy wyobraźnię, snuję wizję tego, co czytam, a
potem sprawdzam, gdzie jest granica pomiędzy fantazją a rzeczywistością.-
Najbardziej fascynują mnie powieści fantastyczne.

Hmm… Więc jeżeli zgodzisz się na druga randkę, tym razem zabiorę cię na film

fantasy.-

John uśmiechnął się.

- Jestem za.-

Odwzajemniłam gest.

Dałam mu drugą szansę, ponieważ, mimo, iż jest fanem footballu, to każdy na nią
zasługuje i nie mogę go skreślić za taką błahostkę.
Podsumowując, randka nie była zła. John odwiózł mnie do domu i nawet
odprowadził pod same drzwi. Teraz pozostała kwestia pożegnania.

Było… miło.- Odwróciłam się w jego stronę.

- Powtórzymy to?-

Jego głos i postawa wyrażały zdenerwowanie.

Chętnie- odparłam, a szeroki uśmiech pojawił się na twarzy chłopaka.

Blondyn powoli zbliżył się do mnie. Z lekką dozą nieśmiałości musnął moje wargi.
Odwzajemniłam pocałunek, ale nie pogłębiałam go. Na to trzeba sobie zasłużyć.

- Do zobaczenia w szkole-

szepnął, odsuwając się.

- Pa.-

Nie był to pocałunek odbierający zdolność mówienia, lecz co więcej mogłam

powiedzieć.
John odjechał, a ja weszłam do domu i od razu naskoczyła na mnie Alice.

- I jak? Opowiadaj.-

Skakała wokół mnie.

Nie mów, że nie widziałaś.- Zaśmiałam się.- Było ok.

Tylko tyle? Wiesz, wizje ludzi są dość niewyraźne.- Naburmuszyła się i dodała

szeptem:- Jest w swoim pokoju.-

Spojrzałam na nią z prośbą w oczach.- Nie wiem.

On musi podjąć decyzję.
Zanim odeszłam posłała mi pocieszający uśmiech. Sądzę, że jeżeli miałoby się coś
stać,  to  mogę  liczyć  na  jej  pomoc.  Westchnęłam  i  weszłam  na  górę.  Z  każdym
krokiem  moje  serce  biło  coraz  szybciej.  Nawet  nie  miałam  przygotowanej
przemowy.  Będę  improwizować.  Zapukałam  i  nie  czekając  na  zaproszenie
wparowałam do środka.

- Czego?-

Warknął.

Cóż za miłe powitanie- zironizował, ale w porę się opamiętałam.- Wiem, że

prawdopodobnie nie chcesz mnie słuchać, ale przyszłam przeprosić.

Edward uniósł swoje idealne brwi do góry i założył ręce na klatce piersiowej, która
była… naga. Mój Boże, on był bez koszulki. Jezu, co za mięśnie. Maryjo
przenajświętsza, idealnie płaski brzuch i ta charakterystyczna litera v kończąca się
głęboko w spodniach. Nie wiem, ile razy jeszcze wymieniłam imiona świętych, ale
było tego sporo. Gapiłam się bezwstydnie na te chodzące cudo i odebrało mi
mowę.

Więc?- Wampir wyrwał mnie z transu.

Co? A tak. Przepraszam. Nie chciałam… to znaczy… zrobiłam to nieświadomie

i… i jest mi przykro-

jąkałam się. Wzięłam głęboki wdech.- Zrozumiem, jeżeli mi

nie wyb

aczysz. Chciałam, abyś wiedział.

Wybaczę.- Spojrzałam z nadzieją w te złote oczy.- Ale na nic więcej nie licz. Nie

staniemy się przyjaciółmi. Ignorujmy się wzajemnie. Tak będzie lepiej dla

wszystkich.-

Zamiast cieszyć się z tego, było mi smutno. Nie sądziłam nawet, że mi

przebaczy, lecz gdzieś głęboko w sercu miałam nadzieję na polepszenie naszych
stosunków. Myliłam się.- Nie rozumiem jednego. Dlaczego, wiedząc czym
jesteśmy, nie uciekłaś z krzykiem?

- Ufam wam.

Nam nie powinno się ufać- zripostował.

Wiesz, czego boję się najbardziej?- Spytałam.

- Nie.

Tego, że gdy spadnę, nie będzie w pobliżu nikogo, kto pomógłby mi się podnieść.

- Nie rozumiem.-

Po jego minie widziałam, że to prawda.

Przeraża mnie samotność. Myśl o tym, że nie będzie koło mnie kogokolwiek,

napawa mnie lękiem. Chcę mieć pewność, iż w każdej chwili ktoś wyciągnie do
mnie pomocną dłoń. Że jakaś osoba o mnie myśli. Bez siebie nawzajem, nie
jesteśmy nic warci- wyszeptałam i wyszłam.

Rozdział 12

Ostatnich parę miesięcy było w miarę normalnych. Szkoła, dom i regularne badania
Carlisle’a. Choć już na początku stwierdził, że nic mi nie dolega i mam po prostu
bardziej rozwinięte zmysły, wolał mieć mnie pod stałą obserwacją. Nie miałam nic
przeciwko, póki nie kuł mojego ciała igłami. Co niestety zdarzało się raz w
miesiącu, aby zrobić morfologię. Ble. Nie lubię niczego związanego ze

strzykawkami i pobieraniem.

Wracając do tematu, prowadziłam zwyczajne życie typowej nastolatki i nadal tak
jest, choć jeden dzień, a raczej wieczór sprawił, że wzbogaciło się ono o jedną
osobę więcej, a o jedną ubyło.

***

Wszystkich  ogarnął  szał  świątecznych  zakupów.  Alice  już  na  początku  grudnia
planowała,  kupowała  i  wciągała  w  swoje  szaleństwa.  Nie  przeszkadzało  mi  to,
ponieważ  uwielbiam  święta.  To  jest  ten  czas,  w  którym  każdy  się  jednoczy,  a  o
dostawaniu prezentów nie wspomnę. Nadal chodziłam z Johnem i było nam razem
dobrze.  Czy  istniało  między  nami  jakieś  silniejsze  uczucie?  Z  mojej  strony,  nie.
Wiem,  iż  to  samolubne,  ale  on też nie  powiedział,  że  mnie kocha,  więc wyrzuty
sumienia równały się zeru.
Tydzień  przed  Bożym  Narodzeniem  miałam  już  wszystko  pokupowane  dzięki
małemu  chochlikowi.  Szkoda  tylko,  że  nie  mogłam  sprawić  sobie  nowych  nóg.
Kino  z  Johnem  było  już  czystym  relaksem  i  izolacją  od  tej  całej  gorączki
świątecznej.

- Idziesz do kina-

stwierdziła Alice. Już się nawet przyzwyczaiłam do tego, iż

wszystko wie.

Nie chcę znać tytułu filmu- powiedziałam od razu.

Wadą w całym tym jej przewidywaniu przyszłości był fakt, że paplała, co, jak i

gdz

ie, psując mi niespodzianki. Dlatego obrałam taktykę szybkiego reagowania.

Jeszcze z tobą nie zerwał?- Zakpiła Rosalie.

Najwidoczniej nie jestem taka straszna, na jaką wyglądam.- Uśmiechnęłam się

sztucznie.

- A jak tam sprawy… no wiesz.-

Emmet poruszył sugestywnie brwiami.

Przez cały czas pobytu w tym domu, zastanawiam się jak te sprzeczne charaktery
wytrzymują ze sobą pod jednym dachem.
Gdybym powiedziała coś w stylu: „Nie twój interes”, pomyślałby, że ja i John
zachowujemy się jak para niewyżytych króliczków. Musiałam wybrać inną taktykę.

- Nic nie mów, Em-

udałam wielki żal.- Wiedziałeś, że nawet w wieku osiemnastu

lat, można stać się impotentem? Masz wielkie szczęście, że cię to nie dopadło.

- Nie mówisz serio.

Jasne, że nie, kochanie- odezwała się Rose.- Ona pewnie czeka aż do ślubu, lecz

nie chce się przyznać.

Rozgryzłaś mnie.- Teatralnie westchnęłam.

Chyba nabrali się na tę teorię, bo nikt się więcej o nic nie zapytał. Dla mnie było
wszystko jedno, co myślą. Nie miałam zamiaru zwierzać się z mojego życia
seksualnego, nawet, jeżeli takowego nie posiadam. Po całej aferze z Peterem, wolę
poczekać, niż rzucać się do pierwszego lepszego łóżka.

Carlisle ma dziś nocny dyżur w szpitalu. Ja, Esme, Jasper, Emmet i Rosalie,

jedziemy na polowanie-

wytłumaczyła Alice.

- A Edward?-

Zapytałam.

Był wczoraj.

Z jednej strony poczułam ulgę, że gdy wrócę do domu, to ktoś w nim będzie. Lecz
z drugiej czułam zdenerwowanie. Ignorowanie osoby Edwarda przychodziło mi z
trudem. Miałam nieodpartą chęć rozmowy z nim. Jemu wychodziło to idealnie.
Praktycznie spędzałam z nim czas tylko w drodze do szkoły i na lekcji biologii. Ta
cisza pomiędzy nami przytłaczała. Ciężko jest milczeć, gdy chce się tyle
powiedzieć. Byłam już na granicy cierpliwości. Mało brakowało abym wybuchła.
Jeszcze tego nie zrobiłam, na szczęście.
Zaplanowałam sobie, że po powrocie z randki od razu zaszyję się u siebie w pokoju
i nie wyjdę bez konkretnej przyczyny.

John  jak  zwykle  punktualny  zabrał  mnie  tym  razem  na  komedię  romantyczną.
Mieliśmy  ustalony  grafik.  Raz  horror,  raz  sensacja,  a  innym  razem  zupełnie  coś
innego.  W  ten  sposób  każdy  miał  to,  czego  chciał,  bez  zbędnych  kłótni.  Rzadko
kiedy dochodziło do konfrontacji. Potrafiliśmy pójść na kompromis, do czasu.
Wyszliśmy z sali i natknęliśmy się na Jessikę i innych. Przyznaję się bez bicia, iż
trochę  ich  ostatnio  zaniedbałam,  ale  jako  dziewczyna  futbolisty  miałam  niestety
swoje nudne obowiązki.

Lisa, to ty jeszcze żyjesz?- Spytała Jess z sarkazmem, którego muszę przyznać,

nauczyła się do perfekcji.

Jak widać jeszcze oddycham- potwierdziłam.

Może pójdziemy gdzieś razem?- Mike otoczył mnie ramieniem.

Jeżeli jego słowa miały drugie dno, to tego nie wyczułam. John chyba jednak tak.

Nie wiem, czy zauważyłeś geniuszu, ale ona jest ze mną- wycedził.

Spoko, miałem na myśli całą paczkę- bronił się Mike.

Nigdy nie widziałam swego chłopaka równie wściekłego, jak był w tym momencie.
Kazał dla Mike’a zabrać rękę ze mnie. W jego oczach ujrzałam furię.
Zastanawiałam się, jakim prawem się tak złości. Gdy tamci odeszli, spytałam się o

to.

Jesteś moja dziewczyną!- Krzyknął.

Owszem, ale nigdy nie mówiłam, że jestem twoją własnością!- Również

wybuchłam.- Przecież Mike nie robił nic złego.

Przystawiał się do ciebie, a ty mu na to pozwalałaś.

Ta rozmowa zmier

zała do nikąd. Nie było sensu się kłócić, szczególnie o coś tak

nieistotnego.

- Wcale nie. Koniec tematu-

ucięłam.

Też uważam, że to koniec, ale nas!- Wykrzyczał i poszedł.

Zostawił mnie samą na pastwę losu. Co za dupek. W każdej sekundzie narastała we

nie złość. Musiałam sobie teraz znaleźć transport do domu. Nie miałam komórki,

aby zadzwonić. Jedyną szansą było odnalezienie Jessiki i reszty. Wyszłam przed

budynek  i  zauważyłam  samochód  Johna.  Nie  było  go  w  nim,  ale  teraz  nie
obchodziło mnie gdzie jest i co robi.
Zaczęłam  krążyć  po  uliczkach  Port  Angeles,  lecz  bez  większego  rezultatu.  Nie
chciałam zagłębiać się za bardzo, bo nie znałam dobrze tego miasta. Zaglądnęłam
więc  w  znane  mi  miejsca  i  nic.  Byłam  już  w  skrajnej  desperacji,  aby  zajść  do
jakiegoś  sklepu  i  zadzwonić  do  Edwarda.  Oczami  wyobraźni  widziałam  jego
kpiące  spojrzenie.  Chciałam  zawrócić,  ponieważ  aktualnie  przebywałam  na
obrzeżach miasta, gdy usłyszałam krzyk.
Nie był to zwykły krzyk, taki, jaki człowiek wydaje z siebie, gdy widzi pająka, albo
coś  go  wystraszy.  Ten  mroził  krew  w  żyłach  i  przyprawił  mnie  o  nieprzyjemne
ciarki idące wzdłuż kręgosłupa. Ktoś darł się jakby był zdzierany ze skóry żywcem.
Chciałam  uciec,  lecz  w  tym  krzyku  brzmiała  znajoma  nuta.  Moje  nogi  zamiast
stąpać w przeciwnym kierunku, skierowały się do źródła dźwięku.
Nie  myliłam  się.  Osobą,  która  krzyczała  był  John.  Jego  bezwładne  ciało
spoczywało w ramionach faceta, który wysysał z niego ostatnie krople życia. Nigdy
nie widziałam wampira w akcji, aż do teraz. Wiedziałam jedno, że jeżeli przeżyję,
w co wątpię, to nie chcę więcej nic takiego oglądać.
Mężczyzna  uniósł  na  mnie  wzrok.  Nie  był  poplamiony  krwią,  wokół  też  jej  nie
widziałam.  Pomimo  późnej  pory  zauważyłam  jego  oczy.  Czysty  szkarłat  porażał
swoją intensywnością. Patrząc w nie, miało się wrażenie przytłaczającej z każdej
strony czerwieni, tak jakbyś tonął, lecz nie w błękitnym oceanie, a morzu krwi.
Wampir uśmiechnął się. Mój mózg krzyczał: ”Uciekaj”, ciało nie słuchało. Byłam
jak sarna patrząca w reflektory samochodu i niepotrafiąca się ruszyć. Śmierć śmiała
mi się w twarz, a ja stałam jak posąg czekając na nią. Właśnie wtedy ktoś stanął
przede mną.

- Edward?-

Wyjąkałam, będąc w szoku.

- Uciekaj-

nakazał, ale nie zrobiłam tego. Czułam się jak we śnie. Ciężka i ospała.-

Powiedziałem, uciekaj!- Krzyknął.

Obudziłam się z transu. Odwróciłam się i pognałam przed siebie, aż znalazłam się
w przytulnym pomieszczeniu Volvo. Myśli i pytania zbombardowały mój umysł.
Czy John żyje? Co się teraz tam dzieje? Czy Edward wyjdzie z tego cało?
Nogi świerzbiły by wysiąść i się dowiedzieć. Ręka sięgnęła klamki w momencie,
gdy Cullen wsiadł.

Gdzie się wybierasz?

Już nigdzie.

Całą drogę do domu przebyliśmy w milczeniu. Bałam się odezwać. Znając jego,
był zły i nie chciałam dolewać oliwy do ognia. Będąc na podjeździe nie wysiadł
razem ze mną.

Idź do domu. Zaraz przyjdę.

Nie protestowałam i posłusznie wykonałam polecenie, co jest w moim przypadku
dość dziwne. Poszłam prosto do swego pokoju i wzięłam prysznic. Dopiero stojąc

pod strumieniem

gorącej wody wszystkie wydarzenia wieczoru wróciły do mnie.

John nie żyje i to moja wina. Gdybym nie pokłóciła się z nim, wrócilibyśmy cali i
zdrowi do domu. Mogłam jedynie płakać, a gdy już ostatnia łza dzisiejszego
wieczoru spłynęła wraz z wodą, zeszłam na dół.
Edward siedział przy pianinie i grał. Nie znałam się na muzyce klasycznej, więc nie
wiedziałam, co to za utwór. Przysiadłam się do niego, a on przestał uderzać
palcami w klawisze. Chwilę siedzieliśmy w ciszy, musiałam ją przerwać.

Nie żyje- stwierdziłam.

- Tak.

I co teraz? Jak to wszystko wyjaśnić? Byłam z nim, wróciłam z tobą, a jego ciało

leży w jakimś obskurnym zakamarku.- Zaczynałam popadać w panikę, przecież
policja będzie węszyć.

Nie znajdą jego ciała. Spaliłem je.- Spojrzałam na niego z wyrazem szoku i

niedowierzania.-

Musiałem. Nie mogłem ryzykować. Zawsze się tak robi. Dla

policji powiesz, że… No właśnie, co się stało?
Opowiedziałam mu, nie pomijając niczego. Ustaliliśmy, że mam powiedzieć
wszystko zgodnie z prawdą do momentu kłótni i rozstania. Potem będę musiała

zmyślić, iż zadzwoniłam po Edwarda i wróciliśmy do domu, nie wiedząc, co się
stało z Johnem.

- To moja wina.-

Znowu o mały włos się nie popłakałam.

- Nie, nieprawda.-

Może to głupie, ale uwierzyłam mu.

Śledziłeś mnie?- Te pytanie nurtowało mnie od początku, bo jakim innym

sposobem znalazł się tam tak szybko.

- Tak-

odpowiedział.- Musimy cię chronić. Teraz jesteś jedną z nas.

Czułam, że tak jest. Już nie musiałam się bać.

Naucz mnie grać- poprosiłam.

***

Edward nie tylko nauczył mnie grać, ale również wyjaśnił cały ten wampirzy
mechanizm. Zrozumiałam, że życie jest ruletką. Na kogo wypadnie, na tego bęc.
Każdy może kiedyś być w takiej sytuacji i musimy ten fakt zaakceptować. Prawo

silniejszego. Tak jak

lew poluje na zebrę, tak wampir poluje na człowieka. Na

szczęście są Cullenowie. Przy nich czuję się bezpieczna. Sprawa śmierci mojego
byłego  chłopaka  stanęła  w  martwym  punkcie.  Nie  obwiniałam  się  już  za  śmierć
Johna, choć dalej czułam, że mogłam coś zrobić, aby temu zapobiec. Było mi źle,
że  w  ostatnich  chwilach  jego  życia,  kłóciliśmy  się.  Ja  i  Edward  staliśmy  się
przyjaciółmi, choć nie ukrywam, iż wolałabym coś więcej.
Wszystko  idzie  do  przodu.  Teraz  każdy  żyje  przyjazdem  córki  szeryfa  Swana,

niejakiej

Belli. I nie byłoby w tym nic szczególnego, gdyby nie to, że mam złe

przeczucia z tym związane. A może nie będzie tak źle?

Rozdział 13

Emmet, coś ty taki dzisiaj nabuzowany?- Spytałam.

Jakby czekając aż zadam te pytanie, chłopak uśmiechnął się i powiedział:

Zdradzę ci mój sekret, ale musimy się oddalić, aby nikt nas nie słyszał.

Wskoczyłam mu na plecy i pognaliśmy w głąb lasu na bezpieczną odległość.
Polubiłam ten sposób transportu. Wtedy czuję się wolna, choć wiatr robi z moich
włosów siano, to i tak warto.

Mów szybko, nie chcemy się spóźnić do szkoły- ponagliłam.

Jasper już od ponad tygodnia nie był na polowaniu.- Stwierdził fakt dla mnie

rzeczywisty.

No i co z tego? Jeżeli podnieca cię fakt, że jest większa możliwość, iż się na mnie

rzuci, to jesteś wredny.

Tobie nic nie zrobi, ponieważ się przyzwyczaił, ale wiesz, w szkole jest pełno

dzieciaków…-

Chyba zaczynałam się domyślać, do czego zmierza.

Zakład?- Chciałam się upewnić.

Stawiam pięć dolców.- Uniosłam na niego brew.- Dobra, dwadzieścia, że dziś nie

wytrzyma.

Miałam ciężki orzech do zgryzienia. Zazwyczaj, gdy zakładałam się z Emmetem,
wygrywałam, lecz Jasper jest najsłabszym ogniwem w rodzinie, więc moje szanse
maleją. W ogóle zaczynam się zastanawiać, co on chce osiągnąć poprzez tak długi
post. Dopóki nie dobiera się do mojej szyi, jestem w stanie zaakceptować

wszystko.

Ja sądzę, że da radę. Umowa stoi. Em, po co te tajemnice? Jestem pewna, iż Alice

i tak już o tym wie.- Chłopak tylko wzruszył ramionami.
Wróciliśmy  do  domu.  Na  podjeździe  już  na  nas  czekali,  oczywiście
zniecierpliwieni. Rose pogoniła swego męża, aby wsadził swoją szanowną dupę do
Jeepa  i  odjechali.  Nigdy  nie  zapomnę  mojej  miny,  gdy  dowiedziałam  się,  że  oni

oraz Al z Jasperem, kilkakrotnie brali ślub. Pozory muszą być, ale czy im się to nie

nudzi?

Gdzie byliście?- Zapytał Edward, otwierając mi drzwi jak na prawdziwego

dżentelmena przystało.

- Na spacerze-

odpowiedziałam krótko. Nawet, jeżeli chciał drążyć ten temat, nie

zrobił tego.
W drodze do szkoły, Alice nie zamykała się buzia. Najpierw rozwodziła się nad
córką szeryfa, która ma dziś dołączyć do nas w szkole, aby swoje trajkotanie
zakończyć hasłem:

- Lisa, w tym tygodniu jedziemy na zakupy.

- Nie-

zaoponowałam. Kocham ją jak siostrę, naprawdę. Niestety, wizja zakupów z

tym wulkanem nieograniczonej energii, nie należy do najprzyjemniejszych.

- Jeszcze zmienisz zdanie.-

Uśmiechnęła się chytrze.- I nie próbuj szukać ratunku u

Edwarda. Już za często ciebie krył.

Cholerny chochlik-

pomyślałam.

Z  każdym  z  Cullenów  miałam  odmienne  relacje.  Em  i  ja  oddawaliśmy  się
przyjemnościom takim jakim są zakłady i gry. Stosunki z Rose pozostały na tym
samym  poziomie,  zresztą  tak  jak  z  Jasperem.  Carlisle  i  Esme,  wspaniale
wywiązywali  się  z  roli  rodziców.  Z  Alice  mogłam  porozmawiać  o  wszystkim  i
byłam jej osobistym manekinem. Jednak najlepiej czułam się z Edwardem. Każdą
wolną  chwilę  spędzaliśmy  razem.  Chronił  mnie  skutecznie  przed  swoja  siostrą  i
dawał  mi  oparcie.  Choć  bolało  mnie,  że  nie  będzie  z  tego  nic  więcej,  nie

nar

zekałam. Brałam to, co było mi dane. Cierpiętnica, oto, kim jestem.

Masochistka też brzmi dobrze.
Będąc  już  w  szkole,  każdy  porozchodził  się  w  swoją  stronę.  Ja  miałam  akurat
znienawidzony przeze mnie angielski. Trzeba zacząć od tego, że nie przepadam za
żadnym przedmiotem.
Usiadłam  w  pierwszej  ławce,  jak  zwykle  sama.  Od  czasu  mojego  wstąpienia  do
rodziny Cullenów i tej całej akcji z zaginieniem Johna, ludzie traktują mnie jakbym
miała syfilis lub coś w tym rodzaju. Mniejsza o to. Dzieciaki powoli zaczęły się

schodzić  szeptając  i  chichocząc  pod  nosem.  Nie  zwracałam  na  nich  uwagi.
Obojętność, stało się moim drugim imieniem. Wraz z nauczycielem weszła drobna,
wystraszona brunetka. Rozejrzała się po klasie swoimi wielkimi brązowymi oczami
i lekko zarumieniła. Była ładna. Oczywiście nie gustuję w tej samej płci, ale jako
kobieta,  potrafię  obiektywnie  ocenić  urodę.  Od  nowej  emanowała  subtelność,
delikatność i niewinność. Zaczęłam jej współczuć. Jeżeli moje przypuszczenia, co
do jej osoby są słuszne, przez jakiś czas będzie musiała się męczyć z męską jak i
żeńską  częścią  naszej  szkolnej  populacji.  Oczami  wyobraźni  widziałam  Mike’a
ostrzącego na nią pazurki, a Jessikę zazdrosną o jej wdzięki.

- Is

abello, usiądziesz z Elizabeth- powiedział nauczyciel.

- Bella.- Popraw

iła go i posłusznie usiadła na wskazanym jej miejscu.

- Hej, jestem Lisa.-

Uśmiechnęłam się.- Też nie lubię, gdy zwracają się do mnie

pełnym imieniem.

Bella, ale to już wiesz.- Odwzajemniła uśmiech.

Sytuacja była trochę niezręczna. Nie należę do osób łatwo nawiązujących nowe
znajomości. Na szczęście ciszę między nami przerwał pan Wilson.

Za tydzień na swoim biurku widzę eseje na temat „Rozum i serce – dwa sposoby

pojmowania świata.” Myśl macie rozwinąć w odniesieniu do „Dumy i

uprzedzenia”-

jęknęłam. Bardziej od angielskiego, nie lubiłam czytania lektur.-

Pracujecie w parach. Waszymi partnerami są koledzy bądź koleżanki z ławki.

Teraz przechodzimy do tematu lekcji.

Czytałaś?- Spojrzałam na brunetkę z nadzieją.

Wstyd się przyznać, ale jakieś milion razy.- Jej policzki znów pokrył rumieniec.

Dzięki ci Boże.- Odetchnęłam z ulgą. Niestety nie mogłam zwalić na nią całej

pracy.-

Ja stanęłam w połowie. Dziś przemagluje resztę, aby nie być bezużyteczną i

jutro mogłybyśmy wziąć się do pracy. Co ty na to?

- Ok. U ciebie czy u mnie?-

Zapytała.

Jeżeli nie masz nic przeciwko, u ciebie.

Czy pierwsza ławka chciałaby się podzielić z nami jakimiś spostrzeżeniami?

Obie pokiwałyśmy głową na nie i zajęłyśmy się w końcu lekcją.

Do lunchu nie miałam już lekcji z Bellą. Idąc korytarzem, na każdej przerwie dało
się  słyszeć  szepty,  w  których  w  kółko  padało  jej  imię.  Jak  zwykle,  z  resztą
Cullenów szliśmy w stronę stołówki. Wchodziliśmy parami, choć nie wiem, po co.
Chyba po prostu na pokaz. Ja i Edward zawsze trzymamy się z tyłu. Pośród tłumu
młodzieży  zauważyłam  stolik,  gdzie  siadałam  jeszcze  przed  paroma  miesiącami.
Jessika  wzięła  pod  swoje  skrzydła  nową  i  cały  czas  nadawała.  Mike  tak  jak
myślałam,  ślinił  się.  W  pewnym  momencie  Edward  objął  mnie  w  pasie  i  się
uśmiechnął.

Nie żebym narzekała czy coś, ale co to ma być?

Królowa plotek właśnie opowiada Swan nasz życiorys. Biedulka nie jest pewna,

czy jesteśmy razem, dlatego postanowiłem się z nią trochę podrażnić- stwierdził.

Aha, a jeżeli ta dziewczyna jest miłością twojego życia? Będzie myślała, że jesteś

zajęty i w ogóle- zagaiłam, choć same myślenie o takim scenariuszu nie było

przyjemne.

Chłopak schylił się i wyszeptał mi do ucha:

Mogę cię zapewnić, iż nie jest.- Mimowolnie zadrżałam. Spędziliśmy ze sobą tyle

czasu

i dalej reagowałam na niego w taki sam sposób.

Więc, co teraz myśli Stanley?

Nie chcesz wiedzieć.- Spojrzałam znacząco w te jego miodowe oczy.- Zastanawia

się, jak to możliwe, że zwróciłem na ciebie uwagę i takie tam.- Przyzwyczaiłam się

do takich stw

ierdzeń.

Przy stoliku atmosfera była na swój sposób normalna. Każdy dłubał w jedzeniu,
pokazując tym jakiekolwiek zainteresowanie posiłkiem z minami zbitych psów.
Także nie chciałam tu być, a już szczególnie jeść tego okropnego żarcia. Strażnicy

mojej diet

y, mieli odmienne podejście do całej sprawy i nie miałam prawa odejść

bez zjedzenia tego, co miałam na tacy. Zajęta kawałkiem pizzy i jabłkiem, nie
zwracałam uwagi na treść rozmowy toczonej pomiędzy zgromadzonymi. Dopiero,
gdy nastała dłuższa cisza, postanowiłam sprawdzić, co się dzieje. Edward
wpatrywał się ze zmarszczonymi brwiami w stolik Stanley, a dokładniej w Bellę.
Chyba jednak mu się spodobała.

- Co jest z wami ludzie?-

Spytał zirytowany, bardziej siebie niż kogokolwiek.

Wiedząc, iż i tak nie uzyska odpowiedzi, kontynuował:- Ta cała Swan… nie słyszę
jej myśli.
Więc o to chodziło. Przez chwilę poczułam się lepiej.

- Tak Edwardzie, nasza rasa wie o tobie wszystko i rozdaje szczepionki przeciwko

twojemu darowi-

zironizowałam.

Chłopak spiorunował mnie wzrokiem. Zaliczyłam wtopę dnia. Brawa dla mnie,
teraz będzie na mnie zły. Nie dostałam jednak nagany. Wszyscy znów skupili się
na sobie. Rozejrzałam się. Jasper wyglądał jakby wyrywali mu żywcem żołądek.
Źle zrobił testując swoją wytrzymałość. Po chwili usłyszałam kopnięcie i

przeprosiny blondyna.

Emmet, nie powinieneś do cholery- zganił go młody Cullen.- Lisa ty też?- Nie

ukrywał tego, jak bardzo się na mnie zawiódł. Właśnie zaliczyłam drugą wtopę.

- Sprzedawczyk-

warknęłam w stronę wielkoluda i wyszłam ze stołówki zła na

samą siebie.
Nadeszła  biologia.  Codziennością  stało  się,  iż  siedzę  z  moim  przystojniakiem.
Teraz bałam się jednak, jaki wykład mi zrobi, za moje postępowanie. Przysiadł się
do mnie z tym swoim krzywym uśmiechem i już wiedziałam, że wszystkie moje
grzechy zostały wybaczone. Czyżby był dzień dobroci dla zwierząt?
Większość zajęła już miejsca, gdy do klasy weszła Bella. Podeszła do pana Banera
z  kartą,  a  on  kazał  jej  usiąść  w  ostatniej  ławce.  Przeszła  obok  nas  i  wtedy  mina
Edwarda zmieniła się diametralnie. Oczy stały się czarne i wyrażały głód, złość i
bezsilność. Przeraziłam się. Chęć mordu wypływała z każdej komórki jego ciała.
Jedną  ręką  zasłonił  sobie  usta,  a  drugą  przytrzymywał  się  krzesła,  które  pod
naporem siły zaczęło się kruszyć.

- E

dward, uspokój się- syknęłam. Nie pomogło. Pierwszy raz widziałam wampira

w takim stanie. Nie wiedziałam jak mu pomóc, lecz postanowiłam spróbować.-
Proszę pana, mój partner chyba źle się czuje, mogę zaprowadzić go do
pielęgniarki?

Nauczyciel  spojrzał  na  niego  podejrzliwie,  ale  zaraz  przekonał  się,  że  raczej  nie
blefujemy i pozwolił nam wyjść. Pozwoliłam iść Cullenowi przodem. Wiedziałam,
iż to na nic. Gdyby chciał, staranowałby mnie lub zaczął ode mnie jako przekąski.
Na  korytarzu  puścił  się  biegiem,  a  ja  szłam  powoli  w  stronę  parkingu,  gdzie  się
udał,  dając  mu  czas  na  ochłonięcie.  Siedział  w  aucie  z  twarzą  schowaną  w
dłoniach. Znów poczułam bezradność. Oparłam się o maskę i czekałam, ponieważ
nic  innego  nie  mogłam  teraz  począć.  W  końcu  dołączył  do  mnie  po  pięciu

minutach.

Co się stało?- Wyszeptałam. Bałam się odpowiedzi, której mi udzieli.

Nigdy nie zdarzyło mi się, abym spotkał tak apetycznie pachnącego człowieka.-

Skuliłam się w sobie na te słowa.- Prawie całkowicie ogarnął mnie instynkt
drapieżcy. Chciałem zabić ją i spić jej słodką krew. Nadal tego pragnę. Nie wiem
czy jestem w stanie tam wrócić.

Usprawiedliwię cię, zostań tutaj.- Chciałam wrócić do klasy. Zostałam

powstrzymana przez parę silnych zimnych ramion oplątujących mnie w talii.

Każdy ma swój indywidualny zapach. Wiesz jak ty dla mnie pachniesz?- Zapytał,

mając  nos  w  moich  włosach.  Pokręciłam  głową.-  Polnymi  kwiatami.  Mam  taką
polanę, o której ci nie mówiłem. Jak tylko zakwitnie zabiorę cię na nią. Obiecuję.
Będąc  w  klasie  na  poczekaniu  zmyśliłam  wiarygodne  kłamstwo  i  wróciłam  do
nauki. Nauczyciel nie robił żadnych problemów.
Po lekcjach Edward znów był spięty. Nie wiem, co mu się stało zanim doszłam do
samochodu, a nikt nie był skory do rozmowy ze mną. W drodze do domu wiecznie
gadająca  Alice  była  cicho.  Nie  podobało  mi  się  to.  Nagle  wypowiedziała  słowa,
których nie chciałam usłyszeć.

Nie możesz wyjechać.

Owszem mogę i zrobię to.

Patrzyłam to na jedno, to na drugie i wściekałam się coraz bardziej. Volvo
zatrzymało się na poboczu. Al i Jasper zaczęli wysiadać, ja tkwiłam w miejscu.

Lisa, idź z nimi- powiedział w końcu zbolałym głosem.

- Nie-

Łzy zaczęły spływać mi po policzkach. Nie mógł mnie zostawić, nie teraz i

nigdy.-

Jadę z tobą- uparłam się.

Proszę, nie utrudniaj mi tego. Wrócę, nie wiem, kiedy, ale wrócę. A teraz zmykaj

do domu.-

Wziął moja twarz w dłonie, otarł łzy i pocałował w czubek głowy.

Wysiadłam. Odjechał z piskiem opon. Zostawił mnie.

Rozdział 14

Będąc  już  w  domu  wparowałam  do  swego  pokoju po klucze do samochodu.
Chciałam być sama daleko stąd. Nie bacząc na nikogo skierowałam się do garażu
gdzie stał mój nowiutki Volkswagen Polo w niebieskim kolorze. Dostałam go od
Carlisle’a i Esme na gwiazdkę. Wsiadłam i ruszyłam do celu swojej podróży.
Byłam  wściekła  i  zraniona.  Najpierw  swój  gniew  skierowałam  w  Bellę,  ale
zrozumiałam, iż nie mogę jej winić. Nie jest świadoma tego, jak bardzo jej zapach
wpływa  na  Edwarda.  Poczułam  wyrzuty  sumienia,  więc  ukierunkowałam

negatywne emocje na Cullena. To t

akże było złe. Jest wampirem. Jego naturą jest

zabijanie. Niestety nie mogłam mu wybaczyć wyjazdu. Postąpił pochopnie. Mógł
zostać  tutaj  i  ochłonąć,  a  zamiast  tego  wyjechał  Bóg  wie  gdzie.  W  końcu
wkurzyłam się na siebie. Jestem egoistką. Nie dopuszczam do siebie myśli, kto co
przeżywa.  Chcę  mieć  Edwarda  na  wyłączność,  gdzie  on  ma  rodzinę,  która  go
kocha. Nie zasługuję na takiego przyjaciela.
Przystanęłam na drodze niedaleko plaży, resztę drogi musiałam przejść pieszo. W
powietrzu  unosił  się  zapach  soli,  zrobiło  się  chłodno,  lecz  przygotowałam  się  na
taką możliwość. Opatuliłam się szczelniej kurtką i szłam przed siebie aż znalazłam
dość  duży  pień.  Przysiadłam  na  nim.  Dało  się  tu  słyszeć  tylko  szum  fal  i  drzew
kołysanych  przez  wiatr.  Dawno  tu  nie  byłam.  Zapomniałam  jak  cudownie  się
czułam  ostatnim  razem.  Zaczęłam  się  relaksować.  Moje  myśli  pogalopowały  w
przyszłość.  Oczami  wyobraźni  widziałam  malutki  domek  tuż  przy  plaży
pomalowany  na  błękitno,  aby  stopił  się  z  tłem.  Nikt  by  go  nie  zauważył,  a  ja
mogłabym  żyć  tam  w  ciszy  i  spokoju.  Marzenie  odległe,  może  nawet  nie  do
spełnienia, lecz nikt mi go nie odbierze.

Mogę się dosiąść?- No cóż, ale ktoś może takowe przerwać.

Otworzyłam jedno oko i zobaczyłam znajomą sylwetkę. Ni cholery nie mogłam
sobie przypomnieć imienia. Jonathan? Justin? Nie. Nareszcie mój ospały mózg
zadziałał.

- Siadaj Jacob.

Zapamiętałaś.- Wyszczerzył śnieżnobiałe zęby w uśmiechu. Gdyby wiedział…

Tia, co cię tu sprowadza obłędny rycerzu bez zbroi?- Nie wiem skąd wziął mi się

ten tekst.

- Mies

zkam niedaleko, często tu przychodzę.- Wzruszył ramionami i dopiero

uświadomiłam sobie, że urósł.

Nieźle cię wyciągnęło. Ćwiczysz?- Nie było innej opcji, takie mięśnie nie mogły

powstać od tak.

W zasadzie to nie. Mam swój własny warsztat samochodowy, niektóre części

sporo ważą.- Puścił mi oczko.
Zapadła między nami niezręczna cisza. Nie lubię takich sytuacji, dlatego
postanowiłam się ewakuować.

Ja już muszę lecieć. Mam do przeczytania lekturę.- Skrzywiłam się na

wspomnienie, co czeka na mnie w domu.

Spoko, może się jeszcze spotkamy.

- Na pewno.-

Pomachałam mu i odeszłam.

Chcąc, nie chcąc ruszyłam w drogę powrotną. Ustawiłam radio na jakąś stację
rockową. To mój drugi sposób na relaks. Nie uśmiechało mi się wracanie do

miejsca gdzie nie ma Edwarda. K

urwa! Stałam się strasznie melodramatyczna.

Prawdą jest powiedzenie, że miłość zmienia człowieka. Szkoda tylko, iż na gorsze.
Zrobiłam się zbyt ckliwa, lecz patrząc na ten fakt z innej strony to nawet lepiej. Już
nie denerwuję tak ludzi.
Nuciłam  sobie  właśnie  piosenkę  Linkin  Park,  gdy  ni  stąd  ni  zowąd  przed  maską
samochodu  przebiegło  zwierzę.  Gwałtownie  zahamowałam,  aż  wbiło  mnie  w
siedzenie. Ogromne, czarne włochate coś zwolniło bieg, aby odwrócić się i pognać
dalej. Wyglądem przypominało wilka, który albo był w pobliżu Czarnobyla, kiedy
wybuchła  elektrownia,  albo  amerykańscy  naukowcy  robili  na  nim  eksperymenty.
Ciarki przeszły mi po plecach. Przecież mogłam zostać zaatakowana. Zginęłabym
w nowym aucie, z ogromnym poczuciem winy, że jestem taką jędzą. Perspektywa
nie zbyt przyjemna. Ochłonęłam trochę, ale całą drogę do domu rozglądałam się na

boki w poszukiwaniu innych wybryków natury. Chyba jednak wyczerpałam limit
pecha na jeden dzień, ponieważ dojechałam bez żadnych komplikacji.

- Carlisle!-

Krzyknęłam jak tylko przekroczyłam próg. Nadal byłam lekko

rozhisterowana.

Co się stało?- Był przy mnie w ciągu sekundy, zresztą tak jak reszta rodziny.

To… To było włochate… i wielkie. Wyglądem przypominało wilka, tylko ze trzy

razy większego.

Wilkołak- stwierdził. Zaczęłam się histerycznie śmiać. Spojrzeli na mnie jak na

wariatkę.

Jeszcze powiecie, że istnieją elfy, czarownice i takie tam- zaszydziłam, choć nie

powinnam. Przecież wampiry istnieją, a nie powinni.

Tato, dzwonić po panów z białymi kaftanami?- Spytał mąż Rose wyraźnie

rozbawiony.

A ugryź mnie, Emmet

- Od tego jest Edward-

odciął się. Alice szturchnęła go w ramię spoglądając

znacząco.

syknęłam.

Czy ja o czymś nie wiem?- Zapytałam patrząc się na tę dwójkę.

- Nie.-

Uspokoił mnie chochlik.

A więc…- Chciałam, aby głowa rodziny skończyła podjęty już wątek.

La Push zamieszkuje plemię Quiletów. Pochodzi ono od wilków. Kiedyś, gdy tu

mieszkaliśmy  podczas  polowania  trafiliśmy  na  starszyznę  tegoż  plemienia.
Ustanowiliśmy wtedy pakt, że żadne z nas nie wejdzie na swój teren. Jeżeli taka
sytuacja  miałaby  miejsce  oni  mają  prawo  zabić  nas  lub  odwrotnie.  Nie  możemy
także  rozpowiadać  na  lewo  i  prawo  kim  jesteśmy.  Widzisz,  niektórzy  z  tego
plemienia  potrafią  przekształcić  się  w  wilkołaki.  Chronią  tym  samym swego

terytorium i ludzi przed mniej przyjaznymi wampirami.-

Skończył swój wywód

Carlisle.

Jacob. On jest wilkołakiem?

Mój ulubiony tekst z Wampirów z Morganville :)

Jego ojciec jest członkiem starszyzny, więc jeżeli jeszcze nie jest, to z pewnością

wkrótce będzie.
Przypomniało mi się jeszcze coś:

Powiedziałeś, że nikomu nie możesz mówić, kim są. Teraz wiem ja. Przeze mnie

możecie mieć kłopoty.

Nie przejmuj się tym.- Uśmiechnął się.

Każdy rozszedł się w swoją stronę. Ja po przeczytaniu lektury poszłam od razu
spać.

Dzień w szkole dłużył się jak zawsze. Byłam chodzącym zombie. Myślałam, iż po
tak  ekscytującym  wczorajszym  dniu  i  interesującej  bajce  na  dobranoc  zasnę  w
tempie ekspresowym. Gówno prawda. Mieliłam się kręcąc z boku na bok, a jak już
udało mi się wgłębić w krainę snów ten wredny chochlik wyciągnął mnie z łóżka,
dosłownie. Moje oczy ciskały gromy i mówiły: „Bez kija nie podchodź”. Jedyne o
czym  marzyłam  to  kawa  i  miałam  nadzieję,  że  Bella  mi  ją  zaserwuje,  inaczej
będzie kiepsko.
Wytłumaczyłam Alice, że wezmę dziś swój samochód, ponieważ od razu po szkole
jadę  pisać  ten  cholerny  esej.  Jeżeli  zajechałabym  najpierw  do  domu  zapewne
padłabym jak długa w połowie schodów.
Dostosowałam  prędkość  do  czerwonej  furgonetki  przede  mną.  Nie  miałabym  nic

przeciwko tak wolnej jazdy, gdyby nie fakt,

iż ta prędkość mnie usypiała. Na

szczęście dom szeryfa nie znajdował się daleko.

Chcesz coś do picia?- Spytała brunetka, po tym jak weszłyśmy do środka.

Kawę, tylko mocną. Miałam ciężką noc.

Bella zaprowadziła mnie do swojego pokoju, po czym zostawiła, aby przygotować
kawę. Rozglądnęłam się. Zwykły pokój nastolatki. Trochę mały i zagracony, ale
swój. Tęskniłam trochę za takimi normalnymi rzeczami. U Cullenów wszystko jest
nadzwyczajne. Moje oględziny przerwał aromat pobudzającego napoju.

Dziewczyna pos

tawiła kubki na blacie biurka i wzięłyśmy się do pracy. Jej wiedza

na temat „Dumy i uprzedzenia” zadziwiła mnie. Nie kłamała, że czytała ją tyle

razy. Czułam się bezużyteczna. Wtrącałam tylko jakieś bardziej znane mi kwestie

od czasu do czasu. Nawet nie wi

em, kiedy miałyśmy już pół pracy za sobą.

Postanowiłyśmy przełożyć resztę na inny dzień. Były także inne lekcje do

zrobienia.

Chciałam złożyć kondolencje.- Bella zarumieniła się, a ja spojrzałam na nią

pytającym wzrokiem.- Słyszałam, że twoja mama nie żyje.

Jessika

już wszystko zdążyła wypaplać. Szybka jest- pomyślałam z ironią.

Dzięki- odparłam beznamiętnie. Nie lubiłam wracać do tych spraw. Nadal to

bolało.

Czy wszyscy Cullenowie są adoptowani?

- Tak. Czemu pytasz?

No bo, zauważyłam, że pomiędzy nimi jest duże podobieństwo, a ty…- Urwała i

zarumieniła się mocniej.- Ty zupełnie się od nich różnisz.
Jest spostrzegawcza, musiałam przyznać. Niech ją to tylko nie zgubi.

Na przykład czym?

Oni są tacy piękni.- Nie uważałam się za piękność, lecz poczułam się urażona.- I

mroczni. Zauważyłam też, iż wszyscy mają miodowe oczy oraz, że są strasznie
bladzi. Twoje są niebieskie…

Tu w Forks ciężko trafić na słońce- przerwałam jej.

Edward i ty jesteście razem?

Czułam się jak na komisariacie. Serio. Założę się, że brunetka nawet nie zwróciła
uwagi jak to wygląda.

Jesteśmy przyjaciółmi.- Niestety, dodałam w myślach.

Wybacz moją ciekawość, ale wyglądaliście jak para, no i Jessika…

Stanley, mówi rzeczy, które ona uważa za słuszne, a nie zawsze są zgodne z

prawdą.- Znów się wtrąciłam. Spojrzałam na zegarek i dodałam:- Muszę lecieć.
Zeszłyśmy na dół. W korytarzu napotkałyśmy trzech mężczyzn. Od razu
rozpoznałam komendanta, reszta była do mnie odwrócona tyłem. Jeden z nich
siedział na wózku inwalidzkim.

- Hej, Charlie.-

Przywitałam się. Dawno go nie widziałam.

- Lisa.-

Rozpromienił się na mój widok. Dobrze wiedzieć, że ktoś jeszcze cię lubi.-

Poznaj proszę Jacoba i jego ojca Billego.

Dzień dobry.- Podałam rękę mężczyźnie. Wyglądem przypominał syna, tyle, że w

starszej wersji.-

Cześć Jake.

Miałem rację, znów się widzimy.- Wyszczerzył się.

Dwa razy tego samego dnia, niezły wynik.- Zaśmiałam się.

To wy się znacie?- Spytała Bella. Zapomniałam o niej.

Słabo- odparł Black.- Zapoznaliśmy się na plaży.

- Co

słychać u Carlisle’a i Esme?- Wtrącił szeryf.

- Po staremu.-

Wzruszyłam ramionami.- Carlisle wciąż pracuje, a Esme wariuje i

co tydzień przestawia meble w całym domu. Biedulka, nie ma tu za dużo do roboty.

Właśnie, czemu Edwarda dziś nie było w szkole?

- Mieszkasz z Cullenami?

Zapytali jednocześnie brunetka i Billy. Te wszystkie kłamstwa zaczynały mnie
męczyć, lecz nie miałam innego wyboru. Na poczekaniu znalazłam odpowiednie
wytłumaczenie.

Edwarda dopadła grypa żołądkowa- odpowiedziałam Belli, po czym zwróciłam

się do starego Blacka:- Tak, zaadoptowali mnie kilka miesięcy temu.
Nie mogłam nie zauważyć wyrazu szoku, zmartwienia, podejrzliwości i obawy na
jego twarzy. Przyglądał mi się jakby szukał jakiś oznak, że jestem wampirem.
Konsternacja zniknęła z momentem, gdy doszedł do wniosku, iż moje serce jeszcze
bije. Jacob patrzył się na swoje buty, lecz gdy w końcu podniósł na mnie wzrok,
widziałam te same emocje, co u jego ojca. Nasza krótka znajomość właśnie się
skończyła. Żaden członek plemienia Quiletów nie będzie zadawał się, za znajomą
wampirów. Nie było mi żal. Może gdybym znała go dłużej, ale w takiej sytuacji
cieszyłam się, że wszystko wyszło tak szybko.

- Pozdrów wszystkich-

powiedział Charlie.

- Nie ma sprawy.-

Uśmiechnęłam się blado.

Bądź ostrożna, dziecko i uważaj na siebie.- Dotarł do mnie głos Billego.

Pytanie brzmi, kogo mam się strzec: wilkołaków czy wampirów?

Rozdział 15

Biegłam przed siebie, a uczucie strachu i przerażenia ani na chwilę nie opuszczało
mojego ciała. Byłam już zmęczona. Nogi zaczęły mi się plątać i coraz ciężej było
złapać  oddech  w  płuca.  Wiedziałam,  że  i  tak  nie  ucieknę,  więc  czemu  to  robię?
Strach  tak  mną  zawładnął,  iż  wyłączyłam  całkowicie  jakiekolwiek  racjonalne
myślenie. Nic nie miało sensu. Bałam się nie tylko o siebie, a przecież powinnam,
bo tylko mi groziło niebezpieczeństwo.
Oni bawili się ze mną w kotka i myszkę. Mogli złapać mnie bez trudu, lecz woleli
zagrać w tę chorą grę. Słyszałam ich śmiech, dzwonił mi w uszach, przyprawiał o
gęsią skórkę i mdłości.
Nie miałam już sił i upadłam zahaczając nogą o wystający korzeń. Wstałam, ale ból
w kostce skutecznie uniemożliwił mi dalszy bieg. To i tak nie miało sensu. Prędzej
czy później dopadliby mnie. Skróciłam tym samym swoje cierpienie i upokorzenie.
Czekałam,  gdy  nagle  koło  mnie  pojawiła  się  Bella.  Spojrzała  na  mnie  z  takim
samym  przerażeniem,  jaki  ja  odczuwałam.  Jej  ubranie  było  brudne  i  porwane.
Zdałam sobie sprawę, iż to o nią bałam się wcześniej. Obie byłyśmy powiązane ze
światem wampirów i teraz przyjdzie nam za to zapłacić.
Żałowałam tylko jednego. Że nie powiedziałam Edwardowi, co czuję. Było już za
późno, miałam swoją szansę, którą zmarnowałam.
Przed  nami  wyłoniły  się  trzy  wampiry  o  szkarłatnych  oczach.  Na  ustach  mieli
ironiczne  uśmieszki.  Już  się  nie  cackali.  Jeden  z  nich  pojawił  się  przy  mnie  w
błyskawicznym tempie i zniżył swoją twarz do mojej szyi. Kątem oka widziałam
Bellę.  Znów  próbowała  uciec,  lecz  postawiła  raptem  dwa  kroki,  zanim  tamta
dwójka przygwoździła ją do ziemi. Jej krzyk wywiercał mi dziurę w głowie. Mnie
czekał ten sam los.

- Smacznego, dupku-

wysyczałam do tego krwiopijcy.

Mogłam poczuć jak uśmiechnął się przy moim gardle zanim mnie ugryzł. Ból był
niesamowity. Czułam się jakby ktoś polał mnie kwasem. Zaczęłam krzyczeć.
Poczułam szarpnięcie.

- Lisa.-

Rozpoznałam głos Edwarda i znów ktoś mną potrząsnął.- Lisa, obudź się!

Otworzyłam oczy, lecz było tak ciemno, że nic nie widziałam. Silne ramiona
owinęły się dookoła mojej talii i przyciągnęły do siebie. Chłód ciała i ten słodki

zapach

sprawił, iż automatycznie poczułam się bezpieczna. Istny paradoks. Zabójca

w moim śnie również był zimny, a bałam się go.

- Nic ci nie jest?-

Zapytał Edward z troską.

- Nie.-

Głos mi się załamał zdradzając mnie.

Ty płaczesz.- Odsunął się ode mnie, aby wytrzeć łzy z policzków.

To musiało być dla niego szokiem. Praktycznie nigdy tego nie robię. Ostatnim
razem, kiedy uroniłam łzę, to był pogrzeb mojej matki. Płacz jest dla mnie oznaką
słabości, a ja nie chciałam być słaba.

- Taa.-

Wywróciłam oczami, chcąc zbagatelizować całą sprawę.- Już jest ok.

Cullen spojrzał na mnie wzrokiem mówiącym „Nie wciskaj mi kitu”. Czasami
zastanawiam się, czy naprawdę nie umie czytać mi w myślach. Stęskniłam się za
nim przez ten tydzień jak cholera. Właśnie zamierzałam się na niego rzucić, lecz
mnie wyprzedził. Wtulił się we mnie na tyle, na ile mógł ze swoją siłą. Było mi tak

dobrze.

Więc, co ci się śniło?- Ten to nigdy nie odpuszcza.

Naprawdę nic ważnego. Gdzie byłeś?- Musiałam zmienić temat.

- W Denali.-

Westchnął, po czy dodał:- U Tanyi i jej sióstr.

Zrobiło mi się nieprzyjemnie. Nie lubię jej za to, że tak lgnie do Edwarda. Choć z
drugiej strony jej się nie dziwię. On jest jak ciastko z kremem, w które chcę się
wgryźć.

Zdobyła już twoje serce?- Znów mój własny głos mnie zdradził i można było

wyczuć w nim wahanie.

Przez tyle lat próbowała i myślisz, że teraz jej by się to udało?- Zachichotał.

A bo ja wiem? Ona jest piękna. Nie rozumiem, dlaczego nie poddałeś się temu.

Złapał mnie pod brodę i zmusił do spojrzenia w oczy. Jego mina była poważna,
gdy zaczął mówić:

Lisa, wiesz, że my wampiry zakochujemy się tylko raz i to na całe życie?-

Pokręciłam przecząco głową.- Gdybym miał zakochać się w Tanyi już bym to
zrobił. Poza tym, ona nie jest w moim typie.

Skoro Edwardowi

nie podoba się taka śliczna wampirzyca, to, kto może skraść jego

serce? Na pewno nie taka szara myszka jak ja. Myślenie o braku jakichkolwiek
szans u tego przystojniaka, niesamowicie mnie przygnębiło. Wiedziałam, że życie

jest niesprawiedliwe, ale teraz d

ostałam naprawdę porządnego kopniaka w dupę. I

znów pokazałam swoją samolubność.

Po prostu pragnę, abyś był szczęśliwy- wypaliłam, a wyrzuty sumienia

nieznacznie zmalały.

Jestem, w końcu mam was.- Pocałował mnie w czoło. Ten mały gest wywołał

wariacje w moim sercu.-

Wróćmy do ciebie. Co ci się śniło?

Jęknęłam. Naprawdę ostatnią rzeczą jakiej pragnęłam to spowiadanie się z tego
koszmaru. A że mam go praktycznie od wyjazdu Edwarda, nie wspomnę. Znałam
już go na pamięć. Mogłam przywołać każdy szczegół. Treść zawsze była taka

sama.

Las, wampiry i śmierć. To tak w wielkim skrócie. Nie musisz się martwić.

Śniłaś go po raz pierwszy?- Zapytał podejrzliwie.

- Nie-

wydukałam.

Powiedziałaś o tym komuś?

- Nie-

powtórzyłam.

Lisa, nie można tego bagatelizować- zirytował się.

Przecież to tylko sen. Nie jestem prorokiem, czy czymś takim- zaoponowałam.-

Jestem wystarczającym dziwadłem i bez tego. Nie potrzebuję jasnowidzenia do

kompletu.

Jesteś wyjątkowa, tylko tego nie widzisz. Nie możemy zbagatelizować tej

sprawy.-

Edward westchnął i przeczesał włosy palcami.- Idź spać. Jutro szkoła.

Zostań ze mną- wyszeptałam.

Chłopak położył się i przytulił mnie. Zanim całkowicie odpłynęłam usłyszałam
jeszcze jak życzy mi słodkich snów. Miałam nadzieję, że przy nim takie będą.

Pobudka gołąbeczki.- Wesoły głos Alice zbudził mnie.

Al, mogłabyś być bardziej delikatna- zrugał ją Edward.- I zauważ, że ja nie

sypiam.

Dziewczyna wzruszyła ramionami, po czym zwróciła się w moją stronę:

Szykuj się, śniadanie gotowe.

Wysta

wiłam jej język jak małe dziecko. Oczami wyobraźni widziałam tę górę

żarcia, która na mnie czeka. Gdybym nie wiedziała, że Cullenowie żywią się krwią
zwierząt, pomyślałabym, iż próbują mnie utuczyć.
Dostałam  strasznego  lenia.  Nie  mogłam  się  ruszyć.  Wolałam  przeleżeć  z  tym
młodym Bogiem w łóżku cały dzień. Niestety ten głupi esej z angielskiego ciążył
nade  mną  jak  klątwa  i  tylko  dzięki  niemu  wyszłam  spod  kołdry.  Od  Edwarda
dostałam  buziaka  w  czoło  na  popęd.  Ten  chłopak  grał  nieczysto,  lecz  nie
przeszkadzało mi to. Szybki prysznic i już byłam na dole, gdzie jak się nie myliłam
jedzenia starczyłoby dla całej armii. Żeby nikt nic nie mówił skubnęłam trochę z
talerza i udałam się do samochodu.
Jak  tym  razem  zareaguje  Edward  na  Bellę?-  Zastanawiałam  się  w  drodze  do
szkoły.
Mojego jakże zajebistego humor nie poprawiał fakt, iż padał śnieg i było zimno.
Pogoda adekwatna do mego samopoczucia. Mina zrzędła mi jeszcze bardziej, gdy
zauważyłam, że na parkingu chłopcy urządzili sobie bitwę na śnieżki. Emmeta aż
korciło, aby do nich dołączyć. Biedne duże dziecko. Spojrzałam na niego po chwili
i jego uśmiech nie wróżył nic dobrego.

- Nawet nie próbuj, Em-

odezwał się mój ochroniarz.

Potrafisz zawsze schrzanić całą zabawę, Ed.- Misiek przekomarzał się.

- Nie mów do mnie Ed.

Zaśmiałam się z komizmu tej sytuacji. Oni nawet nie wiedzieli, że swoim
zachowaniem poprawili mi humor. Wielkolud wyrzucił gałkę z rąk, która poleciała

strasznie daleko i zrobił minę zbitego psa. Zrobiło mi się go żal. Gdybym nie była
człowiekiem porzucałabym się z nim. Chyba wyczytał to z mojej miny, bo
zmierzwił mi włosy i powiedział:

Niedługo mała.

Niestety Edward nie przyjął tego dobrze. Jego twarz wykrzywiła furia.

Nie myśl o tym. To się nie stanie.

Przez  chwilę  mierzyli  się  wzrokiem.  Rose  wkurzona  odciągnęła  Ema  w  stronę
szkoły.
Dopiero  teraz  dotarło  do  mnie,  że  mówili  prawdopodobnie  o  mojej  przemianie.
Nigdy  nie  myślałam  na  ten  temat.  Nikt  nie  dawał  mi  żadnych  sygnałów,  że
rozważają  taką  ewentualność.  Alice  by  przecież  coś  wspomniała.  Chyba,  że…
Edward.  On  na  pewno  zrobiłby  wszystko,  żebym  tylko  pozostała  w  błogiej
nieświadomości.  Rozejrzałam  się  za  tym  małym  wszechwiedzącym  chochlikiem,
ale ona już zniknęła z Jasperem w budynku.

Czy ja o czymś nie wiem?- Spytałam ostrzej niż zamierzałam. Ryzykowałam,

ponieważ mój towarzysz nie doszedł jeszcze do siebie.

- Porozmawiamy potem.

Potem może być za późno.- Wkurzona ruszyłam na lekcje i mimo, iż Edward nie

odezwał się już słowem, czułam jego obecność obok.

Na angielskim okropnie się denerwowałam. Nie tym, że esej był do dupy, bo dzięki
Belli miał on ręce i nogi, ale faktem, iż trzeba go przedstawić na środku klasy.
Bycie wystawioną na publikę nigdy mi się nie podobało, lecz teraz uwierało mnie
bardziej niż zwykle. Moja partnerka również nie okazywała entuzjazmu.

Elizabeth i Izabela, zapraszam na środek- powiedział nauczyciel.

Zgrzytnęłam zębami. Już znudziło mi się poprawianie mojego imienia. Stałam jak
na skazaniu i modliłam się o jak najszybszą egzekucję. Przynajmniej raz ten na
górze wysłuchał mnie. Nawet nie zauważyłam, kiedy pan Wilson zachwycony
naszą pracą kazał nam usiąść i powiedział, że mamy piątki.

Przez  resztę  dnia  chodziłam  z  wielkim  bananem  na  twarzy  i  nawet  Emmet  z
obsesją  śniegowych  kul  nie  zepsuł  mi  humoru.  Dopiero  biologia  spowodowała
spięcie wszystkich mięśni w moim ciele. Patrząc na Edwarda jednak nie tylko w
moim. Wskazówki zegara jakby na złość wolniej przesuwały się na tarczy. Bella
weszła  chwile  przed  dzwonkiem.  Cullen  zrobił  coś,  czego  się  po  nim  nie
spodziewałam.  Wziął  moją  dłoń  w  swoją  i  kiedy  dziewczyna  przechodziła  koło
nas, przytknął ją sobie do nosa i wciągnął mój zapach. Zakręciło mi się w głowie.
Cała ta sytuacja była w pewnym sensie intymna i słodka. Poczułam się potrzebna.
Myślałam, że w chwili, gdy Bella usiądzie on mnie puści, lecz nie zrobił tego. W
jego oczach dostrzegłam nieme przeprosiny za tą sytuację na parkingu i mimo, iż
mu wybaczyłam, chciałam znać prawdę. Edward o tym wiedział.
Lekcje  minęły  w  miarę  szybko.  Jako,  że  nie  pogadałam  ze  Swan  po  angielskim

pos

tanowiłam dorwać ją na parkingu zanim odjedzie.

Hej, dzięki za ten esej. Gdyby nie ty prawdopodobnie bym oblała.-

Uśmiechnęłam się zachodząc jej drogę do drzwi.

- Nie ma za co.-

Bella zarumieniła się.

Naszą jakże wylewną konwersację przerwał krzyk Alice i jadący z dużą prędkością
van. Kierował się wprost na nas i nie było żadnych szans, żeby uniknąć zderzenia.
Ze względu, iż brunetka stała blisko końca maski samochodu popchnęłam ją,
jednocześnie wypowiadając „nie” do Edwarda. Dla zwykłego obserwatora trwało
to sekundy, lecz dla mnie było jak w zwolnionym tempie.
Czy nawet śmierć nie może przyjść szybko i bezboleśnie?

Rozdział 16

Zamknęłam  oczy.  Całe  życie  powinno  przelecieć  mi  przed  oczami.  Muszę  was
rozczarować. Ja tego nie miałam. Nie pierwszy raz otarłam się o śmierć i nigdy nie
miałam  takich  wizji.  Wszędzie  była  ciemność,  śpiew  ptaków  i  pisk  hamującego
samochodu. Nagle, ni stąd ni zowąd, ktoś złapał mnie w pasie i usłyszałam dźwięk
wgniatanej blachy. Zero bólu, nie licząc obitego tyłka po spotkaniu z asfaltem.
Zamrugałam zdezorientowana. Para miodowych oczu patrzyła na mnie ze strachem
i  złością.  Rozejrzałam  się.  Van  miał  wklęśniecie,  ciężarówka  Swan  także
ucierpiała. Zaczęły dochodzić do mnie krzyki pełne przerażenia. W tym momencie
nie obchodziło mnie to, zaślepiła mnie wściekłość.

Coś. Ty. Zrobił?- Zaakcentowałam każde słowo.

- Nic ci nie jest?-

Edward widocznie chciał skierować rozmowę na inne tory. Nie

ze mną te numery.

Jestem cała, a teraz odpowiedz na moje pytanie.

- To, co

uważałem za słuszne.- Wzruszył ramionami i zaczął odginać blachę.

Słuszne?- Pisnęłam.- Przez tą akcje…

Nie dane mi było skończyć. Tłum ludzi przeciskał się, aby zobaczyć czy jesteśmy
cali. Parę osób dzwoniło albo po karetkę, albo po policję. Wszyscy się nawzajem
przekrzykiwali. Rozdrażniło mnie to.

Żyje, jak widać!- Krzyknęłam sfrustrowana i wstałam.

Mój bohater asekurował mnie. Kątem oka zauważyłam, że reszta Cullenów ma
ponure twarze. Nie było dobrze. Skierowałam się do Belli, musiałam wiedzieć, czy

nią jest ok.

Gdzie się wybierasz?- Edward zatrzymał mnie.- Właśnie przeżyłaś wypadek,

powinnaś przystopować- spojrzał znacząco.
Jęknęłam. Ta cała szopka nie wpływała pozytywnie na moje nerwy.

Co z Bellą?- Przyznaję się bez bicia, że miałam lekkie wyrzuty sumienia. Całkiem

porządnie ją popchnęłam.

Jest w lekkim szoku, ale resztę stwierdzi lekarz.

Jak na zawołanie podjechały dwie karetki i radiowóz. Szeryf wybiegł dosłownie z
samochodu i popędził do swojej córki. Kilku sanitariuszy rozproszyło się. Jeden
podszedł do mnie, drugi do Belli, a dwóch pozostałych wyciągnęło z Vana jakiegoś
chłopaka. Miał rozcięte czoło. Zabrali go od razu do karetki i odjechali.

Jak się pani czuje?- Spytał młody chłopak w białym kaftanie.

- Super.-

Uśmiechnęłam się od ucha do ucha na potwierdzenie tych słów.- Mogę

jechać do domu?- Zalotnie zamachałam rzęsami.
Pierwszy raz robiłam tę sztuczkę i chyba wypadłam całkiem nieźle, bo biedak
zaczął się łamać.

- W sumie…

- Ona pojedzie do szpitala na badania.-

Edward postawił sprawę jasno, a wściekłość

wręcz się z niego wylewała.
Wiedziałam tylko jedno. Jeżeli Edward Cullen tylko w teorii jest martwy, przyszedł
czas, aby zrealizować jego śmierć w praktyce. I miałam zamiar tego dokonać po

powrocie do domu.

Wpakowali mnie do karetki pom

imo moich sprzeciwów. Za chwilę dołączyła do

mnie Bella. Komendant mówił coś tak chaotycznie i szybko, że w ogóle go nie
rozumiałam. Gdy zaczerpnął powietrza, skorzystałam ze swej szansy i
powiedziałam:

Cześć Charlie.

Jego mina była bezcenna. Stał z otwartą buzią i szokiem wymalowanym na twarzy.
Potrząsnął głową i ocknął się.

- Lisa, co ty tu robisz?

Miałam okazje być jedną z ofiar wypadku.- Postanowiłam wyprzedzić jego

pytanie i dodałam:- Ale nic mi nie jest. Wyolbrzymiają.

To ty popchnęłaś Bellę? Podobno ma zwichnięty nadgarstek.- O dziwo nie

słyszałam wyrzutu w jego głosie, a powinnam dostać niezły opieprz.

- Taaak.-

Przeciągnęłam samogłoskę. Wstyd nie pozwolił spojrzeć mi prosto w

oczy brunetce.-

Przepraszam, nie chciałam zrobić ci krzywdy.

- Nie

masz za co przepraszać, dzięki tobie moja córka żyje. Ręką się nie przejmuj.

Ta dziewczyna od zawsze ma pecha i różne wypadki.

- Tato-

jęknęła.

Właśnie, jakim cudem tobie się udało przeżyć?

Na szczęście dla mnie, sanitariusze powiedzieli, że czas na nas.
W szpitalu Carlisle szybko mnie zbadał i pozwolił jechać do domu. Powiedział, że
jeżeli poczekam chwilę to pojadę z nim. Miał odesłać Edwarda do domu. Gdybym
musiała z nim wracać rozpętałoby się piekło na Ziemi.
Na korytarzu spotkałam Bellę. Czekała na założenie gipsu.

Możemy pogadać?- Zagadała mnie.

- Jasne.

Co tam się stało?- Zapytała.

No wiesz, Van, poślizg, cudowne ocalenie- odpowiedziałam zdawkowo.

Tyle wiem, ale jakim cudem on znalazł się tam tak szybko i powstrzymał ten

samochód.

Myśl, Lisa, myśl- ganiłam samą siebie.

Szczerze to nie wiem. Miałam zamknięte oczy.- Postanowiłam powiedzieć

półprawdy.
Znowu  zostałam  uratowana,  tyle,  że  tym  razem  przez  pielęgniarkę,  która  zabrała
dziewczynę  na  założenie  gipsu.  Zostałam  sama  z  własnymi  myślami.  W  głowie
składałam formułkę, jaką zaserwuje mojemu wybawicielowi. Na usta cisnęło mi się
tyle  pytań.  Nie  byłam  pewna,  czy  uzyskam  na  nie  odpowiedzi.  Wszystko,  co
chciałam,  to  szczerość  i  pozostawała  nadzieja,  iż  młody  Cullen  się  na  nią
zdobędzie. Niestety nie mogłam pozbyć się złości i wątpiłam w ochłonięcie zanim
przekroczę próg domu.
Razem  z  Carlisle’m  przebyliśmy  drogę  w  milczeniu.  Starałam  się  panować  nad
swoimi emocjami, ale przypuszczam, że on wiedział, co się szykuje. Doszłam do
wniosku, iż skoro mnie nie powstrzymuje, to nie ma nic przeciwko.

Gdy tylko drzwi za nami się zamknęły, doktor pobiegł wampirzym tempem do
swego gabinetu. Wszędzie panowała cisza. To ta, z serii „cisza przed burzą”.
Wzięłam wdech i krzyknęłam na całe gardło:

- Edwardzie Anthony Cullen, natychmiast zbierz swoje cztery litery do salonu!

Zanim doszłam do kanapy, on był przy mnie. Stanęłam z nim twarzą w twarz.
Chciał coś powiedzieć, lecz nie dałam mu dojść do słowa.

Jak mogłeś poświęcić całą rodzinę, aby mnie uratować? Zrobiłeś największą

głupotę, jaką mogłeś popełnić. Prawie się zdemaskowałeś. Bella próbowała się
mnie wypytać, co dokładnie miało miejsce. Szczęśliwie zabrała ją pielęgniarka, ale
założę się, że z jej wścibstwem będzie pytać dalej. Ona coś podejrzewa i teraz

powied

z mi, czy było warto spieprzyć wszystko przeze mnie?

- Tak-

odparł. Mnie nie satysfakcjonowała taka odpowiedź.

Mylisz się, cholernie się mylisz. Zrozum, że prędzej czy później umrę. Nie masz

na to wpływu. To już trzeci raz jak mnie uratowałeś. Ile ich jeszcze będzie? Ile
osób będzie musiało się dowiedzieć kim jesteście, tylko dlatego, żeby uratować nic
nie znaczącego człowieka?!- Wybuchłam.

Jesteś ważna, dobrze o tym wiesz.

Nie, nie wiem. Wyraźnie dałam ci do zrozumienia, iż masz mnie nie ratować.

Może chciałam umrzeć?!

Nie pozwolę na to!- Zauważyłam, że zaczynał tracić cierpliwość. Ja już swoją

straciłam na szkolnym parkingu.

Czemu obchodzi cię mój marny los?

Ponieważ cię kocham!- Krzyknął.

Zamarłam. On też. Chyba dotarło do niego, co powiedział, bo patrzył na mnie

szeroko otwartymi oczami.

To się nie dzieje. Ja śnię. Niemożliwością jest, aby odwzajemniał moje uczucia.
Edward mnie kocha, ale jak siostrę. Tego jestem pewna. Nie wyczuwałam żadnych
sygnałów, które by mówiły, że jest inaczej. Braterska miłość i chęć ochrony jest
przecież tak samo duża jak ta romantyczna.

Cullen wyczuł moje wahanie. Podszedł do mnie i złapał moją twarz w swe dłonie.
Zadrżałam.

Elizabeth, kocham cię całym moim nie bijącym sercem. Sprawiasz, że chcę żyć

na tym świecie, z tobą przy boku, na zawsze. Słuchasz, kiedy mówię.
Rozśmieszasz mnie. Obudziłaś wszystko, co było uśpione przez te wszystkie lata.
Chcę abyś była szczęśliwa i przenigdy nie pozwolę cię skrzywdzić.
Serce łomotało mi w piersi, a łzy popłynęły po policzkach. To było najpiękniejsze
wyznanie miłosne, jakie kiedykolwiek słyszałam i nie potrafiłam wydusić z siebie

nic innego jak:

Też cię kocham- wyszeptałam.

Edward scałował słone krople z policzków. Gdy dotarł do ust, złożył na nich

najbardziej delikatny i c

zuły pocałunek w całym moim życiu. Oddałam go. Nie

obchodziło mnie, że jest wampirem. Nic nie miało znaczenia, tylko on.

Jestem egoistą.- W pewnym momencie odezwał się, przerywając ciszę.

Wcale, że nie.- Uniosłam głowę i spojrzałam mu prosto w oczy, żeby wiedział o

prawdziwości tych słów.

Powiedziałem, że chcę abyś była szczęśliwa, ale na samą myśl o innym

mężczyźnie w twoim życiu, budzi się we mnie chęć mordu. Lisa, ja nie mogę ci
wiele dać. Muszę się kontrolować ze swoją naturą, inaczej dojdzie do tragedii.
Pokręciłam głową. To, o czym mówił, było niedorzeczne.

Masz w sobie więcej samozaparcia niż ci się zdaje. Wierzę w ciebie i nie pragnę

nikogo innego. Przyzwyczaj się do tej myśli. Teraz, gdy już wiem, co do mnie
czujesz, nie pozwolę ci odejść- stwierdziłam poważnie.
Zachichotał i znów przycisnął swoje wargi do moich.
Niestety sielanka nie trwa wiecznie. Prędzej czy później trzeba stawić czoła
rzeczywistości, a ona przyszła prędzej niż sądziłam wraz ze słowami Rose, która
pojawiła się z nikąd wraz z całą rodziną:

Trzeba zabić Bellę Swan.

I wcale nie żartowała.

Rozdział 17

- Rosalie, o czym ty do kur…-

przerwałam, gdy zobaczyłam karcące spojrzenie

Edwarda- …kurki wodnej, mówisz?

Uwierzcie, życie ze stuletnim wampirem gentelmanem, wcale nie jest takie proste.
Teraz będę musiała powstrzymywać swój cięty język.

O tym, że nasz idealny braciszek wszystko spartolił. Nie mam zamiaru

wyprowadzać się ze względu, iż jakaś głupia śmiertelniczka zobaczyła coś, czego

nie powinna.

Tak złej blondynki nie widziałam od czasu jej poznania. Nawet jak ja się
dowiedziałam przeszło to bez większego szumu.

- To nie jest wina Edwarda-

wtrąciła Alice.

A czyja?! Mógł nic nie robić, ale nie, musiał znów grać bohatera. Na dodatek

tylko on potrafił zakochać się w kimś żywym.- Zlustrowała mnie od stóp do głów
przy tych słowach.

Sądzę, iż powinniśmy to dokładnie omówić- odparł Carlisle opanowanym

głosem.
Podziwiałam go za tę postawę i wiedziałam, że wymyśli lepsze rozwiązanie niż

zamordowanie niewinnej osoby.

zeszliśmy do jadalni, gdzie każdy usiadł, czekając na dalsze słowa głowy

rodziny. Ciszę przerwał Jasper.

Uważam, że Rose ma rację.

Spojrzałam na niego niedowierzająco. Choć, czemu się dziwiłam? Nie znałam go
praktycznie  w  ogóle.  Nikt  nie  opowiadał  jak  dołączył  do  Cullenów,  a  ja  nie
pytałam.  Ok,  podpytywałam  Edwarda,  lecz  on  powiedział  coś  w  stylu:  „To  jego
życie.  Jeżeli  chcesz  coś  wiedzieć,  zapytaj  go  osobiście”.  Co  jak  co,  ale  aż  tak
zdesperowana nie byłam.

Nie pozwolę na to!- Wybuchłam.

- A co ty niby zrobisz?-

Spytała z sarkazmem blondynka.

Już ja zadbam o to, aby włos z jej głowy nie spadł. Nawet, jeżeli oznacza to stanie

z miotaczem ognia koło jej łóżka i czatowanie na was- wysyczałam wściekła.

- Popatrzcie, jaka zadziorna.-

Zaśmiała się.- Masz temperament, ale on ci nie

pomoże. Jesteś tylko człowiekiem, nic nam nie zrobisz.

- Dobra.-

Założyłam ręce na piersi.- Zagłosujemy, kto jest za, a kto przeciw

zabójstwu Belli.

To jest głupie- wtrącił Jasper.

A mi się podoba- poparł mnie Emmet.

Więc głosujmy- powiedział Carlisle.- Opinię Lisy już znamy. Edward?

Życie.- Uśmiechnęłam się w podziękowaniu do niego.

Też życie.- Alice podskoczyła na krześle.

Rose, Jasper, może jednak zmienicie zdanie?

Oboje pokręcili przecząco głowami.

- Rozumiem.- Najst

arszy z Cullenów westchnął.- Emmet?

Chłopak zaczął udawać, że głęboko się zastanawia nad odpowiedzią. Przyznaję, iż
zirytowało mnie czekanie. Nawet stukałam nogą o podłogę, aby pokazać swoje
zniecierpliwienie. Niedźwiedziowi chyba o to chodziło, bo uśmiechnął się jak głupi

do sera.

Daliście mi niezły dylemat.- Podrapał się po brodzie i mówił bardzo poważnym

głosem. Nigdy nie widziałam Ema takiego. Ledwo powstrzymywałam parsknięcie.

Zabawny widok.-

Nie chcę podpaść żadnej ze stron, lecz wiem także, iż nie mogę

być neutralny. Kochanie, wybacz, ale tym razem wezmę stronę mojej małej

siostrzyczki.

Kopara opadła mi do samej ziemi, ponieważ:
a) Emmet pokazał swoją druga stronę natury, czyli bycie poważnie myślącym

wampirem

b) nazwał mnie małą siostrzyczką.

Nie r

ozczulę się, nie rozczulę się- powtarzałam jak mantrę.

- Esme?

Również uważam, że Bella powinna żyć.- Uśmiechnęła się do mnie

pokrzepiająco.

Jestem za większością- dodał Carlisle. W Rosalie zaczęło się gotować.-

Rozumiem waszą złość, ale nie możemy pozwolić, aby pewne działania
doprowadziły do rozlewu krwi.

Ja bym to zrobiła bez tego- mruknęła żona Ema.

Wiem, do czego jesteś zdolna- kontynuował.- Nie wyprowadzimy się, ani nie

zabijemy nikogo, ponieważ to byłoby podejrzane. Jedyne, co nam pozostaje to
czekać i obserwować. Wsłuchajcie się w rozmowy uczniów, jeżeli Swan coś powie
na pewno będą o tym plotkować. I żadnego zabijania- powtórzył.
Rosalie wyleciała z jadalni jak burza. Jasper stał i patrzył na mnie intensywnie.

Nawet o tym nie myśl- wywarczał Edward do blondyna.

Przyznaj, że to prawda. Volturi nie cackali by się z nią. A co do naszej Lisy…

prędzej, czy później dowiedzą się i już dobrze wiesz, czym to się skończy, choć jej
akurat tego nie życzę.
Patrzyłam zdezorientowana to na jednego to na drugiego. O czym oni gadali do
cholery? Jacy Volturi? Czy ktoś mi w końcu wyjaśni parę spraw? Chciałam zadać
te pytania na głos, lecz Alice mnie ubiegła.

- Lisie nic nie grozi-

powiedziała pewna siebie, a mój chłopak (trochę dziwnie to

brzmi), spiął się.

- Nie zaczynaj znowu Alice-

wysyczał.

Pogódź się z tym braciszku.- Uśmiechnęła się.- A teraz zakupy- pisnęła i

pociągnęła mnie w stronę schodów.
Poszłam do pokoju się ubrać. Cały czas kołatały mi się w głowie pytania, na które
najwyraźniej nikt nie chce mi odpowiedzieć. Nie lubiłam, gdy ktoś coś przede mną
ukrywał.  Nie  byłam  aż  tak  głupia,  żeby  nie  zrozumieć.  Nikomu  także  o  tym  nie
powiem.  Pozostało  mi  cierpliwie  poczekać  lub  zacząć  ciągnąć  kogoś  za  język.  I
nagle  te  zakupy  nie  wydały  mi  się  tak  głupim  pomysłem  jak  na  początku.  Będę
sama  z  tym  chochlikiem  i  wystarczy  tylko  lekko  przycisnąć  odpowiedni  guzik.
Uśmiechnęłam się chytrze.

Co cię tak bawi?- Podskoczyłam jak oparzona.

Tak odpłynęłam, że nie słyszałam, gdy w progu pojawił się mój ukochany.

Zaczy

nam stawać się coraz bardziej ckliwa. Podszedł do mnie bliżej i przytulił i

choć chciałam pozostać w tej pozycji, musiałam go odepchnąć i włączyć mój drugi

plan, czyli totalnie wielki foch.

Oj nie, nie, mój Panie. Ze mną nie ma lekko. Coś ukrywasz, a ja nie lubię być

niewtajemniczona.-

Założyłam ręce na piersi. Ten gest chyba stanie się moim

ulubionym.

Są rzeczy, o których lepiej nie wiedzieć.

Taka odpowiedź mnie nie usatysfakcjonowała. Wydęłam wargi.

Poddaje się tobie zbyt łatwo- westchnął i krzywy uśmieszek ozdobił te całuśne

usta.-

Kochanie, obiecuję, że kiedyś ci wyjaśnię.

Jeżeli będzie do mnie tak mówił to jestem zgubiona. Zrobię wszystko, co on zechce
bez mrugnięcia okiem. A to tylko jedno słowo. Chciałam go pocałować, ale ten

wredny chochlik wpar

ował do pokoju. Przed wyjściem zdążyłam jeszcze

powiedzieć dla Edwarda, żeby pilnował Belli.

Minęły trzy tygodnie, a ja nic nie wiem. Kurwa. Z dwojga złego przynajmniej Belli
nie było w szkole z powodu ręki i nikt mnie o nic nie wypytywał. No, prawie nikt.
Zapomniałam o Charliem. Udało mi się wcisnąć jakąś historyjkę, w którą sama
bym nie uwierzyła, lecz na moje szczęście on uwierzył.
Alice była nieugięta. Twierdziła, że z chęcią by mi powiedziała, ale potem Edward
urwałby jej głowę. Czyli wyszło na to, iż muszę zacząć bardziej czarować mego

Boga. Niestety jest gorszym uparciuchem ode mnie. Nawet teraz. Zabiera mnie

gdzieś i nie chce powiedzieć, bo to niespodzianka. Obiecałam sobie, że

wytrzymam.

Wyobraźcie sobie moje zdziwienie, gdy zamiast do samochodu, kazał mi wsiąść
sobie na plecy. Nie miałam nic przeciwko. Emmet często mnie tak „woził”. Dzisiaj
nie poszliśmy do szkoły z powodu słońca. W sumie ja mogłam, ale oczywiście
solidarność to solidarność. No i spędzę cały dzień z Edwardem.

Po krótkim biegu stanęliśmy przed końcem lasu. Tak mi się przynajmniej w tamtej
chwili  wydawało.  Chłopak  poszedł  przodem,  a  ja  za  nim.  Widok  przede  mną
wprawił mnie w osłupienie. To była polana, o której mówił mi wcześniej. Piękna,
olśniewająca i zjawiskowa. Tysiące kwiatów mieniło się w słońcu, a na samym jej
końcu  dostrzegłam  mały  strumyczek.  Wyglądała  na  nietkniętą,  dziewiczą.  Bałam
się, iż swoją obecnością zniszczymy coś tak niesamowitego. Jednakże, gdy Edward
położył  się  na  jej  środku,  podążyłam  za  nim.  Uklęknęłam  i  podziwiałam  jego
mieniącą  skórę.  Nie  wiem  ile  razy  już  ją  widziałam.  Sto  czy  milion.  Za  każdym
razem wprawiała mnie w ten sam zachwyt.

Podoba ci się to, co widzisz?- Spytał nagle wyrywając mnie z transu.

- Oj tak, bardzo-

odpowiedziałam, dalej wpatrując się w niego.

Mówiłem o polanie.- Uśmiechnął się zadziornie, na co się zarumieniłam.

Cholera.-

Zawsze się zastanawiałem, czemu rumienisz się tylko przy mnie. Dalej

tego nie wiem.

Więc niech to pozostanie moją słodką tajemnicą- odparłam, kręcąc kółka na jego

ięśnionej klacie.

Przyprowadziłem cię tu, ponieważ chciałem dotrzymać pewnych obietnic. Nie

chcę  abyś  myślała,  że  rzucam  słowa  na  wiatr.-  Zamieniłam  się  w  słuch.  Edward
przeczesał włosy ręką zanim zaczął:- Alice ma wizję dotyczącą ciebie. Nie jest mi
łatwo  o  tym  mówić,  dlatego  proszę,  żebyś  nie  przerywała.  W  jej  wizji  jesteś
wampirzycą.  Nie  wiem  jak  nastąpiła  przemiana,  czy  chciałaś  tego,  czy  raczej
odbyło się to bez twojej woli. Wiedz jedno, ja na to nie pozwolę.
Osłupiałam. Drugi raz w ciągu godziny. Niezły rekord.

- Czemu?-

Wydukałam.

Niestety jak zwykle przeszkodził nam telefon. Niech szlag strzeli technologię.

Porozmawiamy później. Chochlik wzywa- westchnął, gdy się rozłączył, po czym

wziął mnie na barana.

Zmieniam zdanie. Niech szlag strzeli Alice.

Później tego dnia pojechałam do Port Angeles w poszukiwaniu książki. To był
także pretekst, aby pobyć samej i rozładować złość. Przez głupi obiad zostałam

ściągnięta do domu. Oczywistym jest, iż Carlisle ma ogromną bibliotekę, ale nie

jest ona zaopatrzon

a w pozycję, która aktualnie wpadła mi w oko, więc nie

musiałam wysilać się z wyjaśnieniami.
W księgarni spotkałam Bellę. Niestety pomieszczenie było tak ciasne, że się
spotkałyśmy. W sumie nie mogłam jej unikać całe życie, lecz jeszcze parę dni by

nie za

szkodziło.

- Hej-

zagadałam.- Jak ręka?

Cześć. Zdjęli już gips, więc byłam dziś w szkole. Czemu was nie było?- Wścibska

jak zwykle, ale jakoś nie potrafię jej nie lubić.

Szkoda zmarnować taki dzień w szkole. Tak rzadko świeci słońce, że

postanowiliśmy wybrać się całą rodziną na wycieczkę- wyjaśniłam.
Znów powiedziałam półprawdy. Czy każda rozmowa z tą dziewczyną będzie tak
wyglądać?
Wyszłyśmy  z  księgarni.  Ściemniało  już  od  czasu  mojego  pobytu,  a  że  nie  znam
tego  miasta  zbyt  dobrze,  nie  czułam  się  z  tym  komfortowo.  Zaczęłam  iść  w
kierunku, który zdawał się być dobry.

Jesteś sama?- Dodałam po chwili ciszy.

Nie. Przyjechałam z Jessiką i Angelą. Chciały kupić sobie sukienki na bal.

Idziesz?

Wzruszyłam ramionami:- A ty?

- Raczej nie. Po pierwsze nie mam partnera, po drugie marny ze mnie tancerz.-

Zaśmiała się smutno.

- Masz Jake’a-

zauważyłam.

Ostatnio nasze kontakty się ochłodziły- westchnęła.- Nie odbiera telefonów, jego

ojciec twierdzi, że jest chory, a gdy chcę przyjechać to mi zabrania. Nie wiem, co o
tym myśleć.

- Faceci-

zironizowałam.- Z nimi zawsze są problemy.

I jakbym wykrakała, ponieważ dopiero doszło do mnie, że się zgubiłyśmy. Nie
pomagał fakt, iż w naszą stronę zmierzała grupa mężczyzn z piwami w ręku i

byłyśmy na jakimiś zadupiu. Spojrzałam na brunetkę. Bała się i nie byłam w stanie

pomóc ani sobie, ani jej.

Hej, laseczki. Zabawimy się?- Spytał jeden z nich, podczas gdy reszta okrążyła

nas, nie pozostawiając szans na ucieczkę.
Tak, faceci to kłopoty.

Rozdzi

ał 18

- Raczej nie-

odparłam.- Mój chłopak urwie wam jaja, jak się dowie.

- Taa, jasne.-

Zaśmiał się typek.

Nie mogłam nawet przyjrzeć się im dokładnie. Było zbyt ciemno i mieli na sobie

czapeczki.

Takie ślicznotki nie powinny chodzić same po ciemnych zaułkach- odezwał się

drugi facet i wyciągnął w naszą stronę rękę, po której zresztą go trzepnęłam. Wiem,
że ryzykowałam, ale żaden oblech nie będzie mnie dotykał.- I gdzie ci wasi
mężczyźni? Czy nie powinni być z wami?

A czy ja wyglądam jakbym była uwiązana na smyczy?- Warknęłam.

Te jego filozofowanie stawało się drażniące. Co kogo obchodzi, co robię i z kim?
Nie  podobało  mi  się  również,  że  krąg,  który  utworzyli  zdawał  się  zacieśniać.
Śmierdziało  od  nich  alkoholem,  tytoniem  i  potem.  Marzyłam,  aby  na  nich
zwymiotować. Nic nie poprawiłoby mi humoru jak to.
Bella ścisnęła moją rękę. Spojrzałam na nią. Brązowe źrenice były rozszerzone ze
strachu do granic możliwości. Nie wiem, która z nas miała większego pecha, ale
my dwie razem wzięte byłyśmy silnie działającym magnezem na niego. Poczułam
determinację, żeby zrobić cokolwiek. Mój mózg nie chciał współpracować, także
żaden plan nie przychodził mi do głowy.
Poczułam,  że  ktoś  klepnął  mnie  w  tyłek.  Oczy  przesłoniła  mi  czysta  furia  i  nie
patrząc  na  nic  obróciłam  się  na  pięcie  i  wymierzyłam  prawy  sierpowy  w  nos
najbliższego  typka.  Usłyszałam  chrzęst  kości  i  zalała  mnie  fala  dumy.  Nie  na
długo, ponieważ drugi złapał mnie za włosy i boleśnie pociągnął. Krzyknęłam.

I po co ci to była, słodka? Chcieliśmy po dobroci, a że chciałaś na ostro…-

Niewypowiedziane słowa zawisły w powietrzu.- A twoja koleżanka również przy

tym ucierpi.

100

Jak zwykle wszystko spieprzyłam. Znów z mojej winy ucierpi niewinna osoba.
Zamiast trzymać ręce przy sobie, to oczywiście musiałam rozpocząć i tak przegraną
dla mnie walkę. Powinnam zginąć wtedy, kiedy było mi to pisane.
Spojrzałam przepraszająco w kierunku Belli. Trzymało ją dwóch facetów.
Szamotała się.

Przestań się wyrywać, inaczej zaboli bardziej- warknął wyższy, chcąc wymierzyć

jej policzek.

I właśnie wtedy jakieś auto wjechało z piskiem opon, oślepiając wszystkich. Przez
chwilę miałam plamy przed oczami, ale ten samochód poznałabym wszędzie.

Puśćcie je- rozkazał Edward wysiadając.

Spoko koleś, nie gorączkuj się tak. Przecież nic złego się nie dzieje.

Zostałyśmy wypuszczone. Szybko chwyciłam brunetkę i skierowałam się do
Volvo. Co mnie najbardziej zdziwiło to, to że tak łatwo się poddali. Jest pięciu na
jednego. Może morderczy wyraz twarzy wampira ich wystraszył.

- Wsiadaj.-

Otworzyłam drzwi dla dziewczyny, która posłuchała się bez sprzeciwu.

Edward, chodź- zawołałam.

Nie posłuchał. Był w transie. Wiem jak się czuł, bo jeszcze parę minut temu sama
to przeżyłam. Gdy wściekłość zasłania ci oczy nie obchodzą cię konsekwencje.
Choć bardzo chciałam aby te dupki poniosły karę nie mogłam pozwolić, aby zostali
zabici. Wiem, głupie wyrzuty sumienia.
Każdy kolejny postawiony krok przez Cullena spotykał się z dwoma krokami w tył
przez całą grupę napastników.

Hej, słuchaj sorki. Nie zamierzaliśmy nikogo skrzywdzić, serio- odezwał się

chłopak, który praktycznie nie brał udziału w tej akcji.
Przypuszczam, iż uważał to za zabawę bądź żart, dopóki nie rozpętało się piekło.
Nie mogłam go za bardzo winić, choć nie poczynił także nic, aby nam później

pomóc.

Cholera. Zaczynałam mieć rozdwojenie jaźni. W końcu ta milsza strona wygrała.

- Edward!-

Krzyknęłam stanowczo. Obrócił lekko głowę w moją stronę.- Zostaw

ich. Nie warto.

101

- Wsiadaj do samochodu-

odparł zimnym głosem, od którego przebiegły mnie

nieprzyjemne ciarki.

Nie mogłam się poddać.

Rusz dupę i wracajmy do domu!

Tak bardzo teraz chciałam, żeby słyszał moje myśli. Wtedy przekazałabym mu, aby
nie robił nic głupiego, bo była z nami Bella. Ta dziewczyna i tak jest już za bardzo
ciekawska.  Mogę się  założyć,  że  teraz  również  szykuje  w  głowie  serię pytań,  na
które nie będę mogła udzielić jej odpowiedzi.
Edward warknął, dosłownie, na tych typów i ruszył zamaszystym krokiem w stronę
auta.  Tamci  uciekli.  Zanim  usadowił  się  na  miejscu  kierowcy  spojrzał  na  mnie
wzrokiem  przepełnionym  gniewem,  strachem  i  troską.  Westchnęłam  i  usiadłam
obok. Siedzieliśmy chwilę w ciszy póki chłopak jej nie przerwał.

Dlaczego ty zawsze pakujesz się w kłopoty?- W jego głosie można było wyczuć

jeszcze odrobinę gniewu, ale większą część zastąpiła dezaprobata.

- A dlaczego ty zawsze mnie ratujesz?-

Odbiłam piłeczkę.

Powinnam napisać książkę pod tytułem: „Jak wkurwić wampira”. Akurat to
wychodziło mi po mistrzowsku.

Ile razy mam ci jeszcze powtarzać, Lisa?! Nie pozwolę, aby stała ci się krzywda.

Zrozum to wreszcie i przestań być tak cholernie dumna!
Ok, tego się nie spodziewałam. Stanowczość, z jaką mówił obudziła we mnie
podniecenie. Nie mogłam się do tego przyznać. Cała ta sytuacja i tak była
niezręczna. W ogóle zapomniałam o Belli. Odwróciłam się w jej stronę. Patrzyła na

nas w szoku.

Odwieźć cię do domu?- Spytałam.

W sumie umówiłam się z Angelą i Jessiką w restauracji. Zapewne czekają na

mnie.-

Zarumieniła się.

Spoko, podjedziemy tam. Sama muszę odebrać samochód.

- Alice

z Jasperem się nim zajmą- odparł mój chłopak.

Nie zostawię go tu. Poza tym mogę prowadzić- zaoponowałam.

102

- Znowu zaczynasz?-

Westchnął.- Nie bądź uparta. Wrócisz ze mną, koniec

rozmowy.

Czemu zawsze jego musi być na wierzchu? Co ja mam 10 lat, żeby prowadzić mnie
za rączkę? Pragnęłam powiedzieć to na głos, powstrzymałam się jednak. Kłótnia
była ostatnią rzeczą, jaką teraz chciałam. Marzyłam o prysznicu i ciepłym łóżku.
Edward zanim ruszyliśmy zadzwonił do Alice, aby sprowadziła moje auto. Swan

przekartkow

ywała zakupioną książkę.

Kim ty jesteś?- Odezwała się nagle.

Cullen tak samo jak ja spiął się. Taka bezpośredniość nie pasowała do tej
nieśmiałej dziewczyny. Zaskoczyła mnie.

- Nie wiem, o czym mówisz.

Dużo o tym myślałam, analizowałam i nie doszłam do żaden konkretnego

wniosku, lecz czuję, że coś tu nie gra. Dojdę do tego prędzej czy później.- Mówiła
to z takim przekonaniem oraz zaangażowaniem, iż jej uwierzyłam.
Podjechaliśmy akurat pod tę włoską knajpkę i zobaczyłam wychodzące

dziewczyny. Zanim Bell

a wysiadła powiedziałam:

Dla własnego dobra odpuść sobie, inaczej skończy się to tragicznie.

Nic nie odpowiedziała. Po prostu wysiadła. Zerknęłam na Edwarda. jego mina
mówiła sama za siebie. Nie jest dobrze. Pytanie brzmi: Czy nie będzie jeszcze

gorzej?

Do domu wróciliśmy w napiętej ciszy. Wiedziałam, co chodzi po głowie wampira,
ja miałam te same myśli. Nie widziałam sposobu, aby powstrzymać córkę szeryfa.
W swojej zawziętości górowała nade mną.
Nie pomógł mi nawet prysznic. Leżąc już w łóżku próbowałam zasnąć z marnym
skutkiem. Przewracałam się już któryś raz na kolejny bok, gdy ktoś zapukał do

drzwi.

Proszę.

Możemy pogadać?- Mój osobisty Bóg usiadł na brzegu łóżka.

- Jasne.

Chciałem przeprosić za wszystko, co dziś powiedziałem.

103

Zaśmiałam się bez humoru.

Chyba mam deja vu, ponieważ miałam zrobić to samo. I przyznać ci rację,

znowu.-

Poklepałam miejsce koło siebie dając mu do zrozumienia, że chcę, aby się

położył. Gdy już to zrobił wtuliłam się w niego. Słodki zapach i chłód jego ciała
działał  jednocześnie  kojąco  i  pobudzająco.  Tęczówki  oczu  hipnotyzowały.  Nie
mogłam  się  powstrzymać  i  powoli,  sygnalizując,  co  zamierzam  zrobić
pocałowałam go delikatnie w usta. Odwzajemnił go. Oderwałam się na chwilę by
dodać:- Mam trudny charakter, ale postaram się go trochę utemperować.
Pisnęłam  z  zaskoczenia,  gdy  przewrócił  mnie  na  plecy.  Leżałam  pod  nim,  a  on
opierał większość swojego ciężaru na łokciach. Było mi z tym przyjemnie, nawet

za bardzo.

Nie zmieniaj się- wymruczał mi do ucha.- Jesteś idealna, kochanie.- Składał

drobne pocałunki na mej twarzy.
Spojrzał mi w oczy intensywnie. Pogłaskałam go po policzku. Jak mogłam się w
ogóle z nim kłócić? Moja głupota nie zna granic.

Kocham cię- wyszeptałam, mając nadzieję, że tymi słowami zrekompensuje, choć

trochę swoje zachowanie.

Również cię kocham- powiedział zanim wpił się w moje wargi.

Ten  pocałunek  był  inny  od  mojego.  Czułam  w  nim  pasję,  namiętność  i  czułość.
Wczepiłam ręce we włosy Edwarda i mimowolnie jęknęłam. Mogłam tak pozostać
całą  wieczność  i  jeszcze  dłużej.  Dopiero  teraz  dotarło  to  do  mnie.  Przemiana.
Wcześniej nie zastanawiałam się nad nią aż tak bardzo. Teraz ta myśl uderzyła we
mnie  ze  zdwojoną  siłą.  Zapragnęłam  jej.  Wszystko  kręciło  się  wokół  mojego
wampira. Chciałam być z nim na zawsze, ale wiedziałam, że on nie dopuszcza do
siebie tej możliwości. To nie był czas ani miejsce na tę rozmowę.
Chłopak  oderwał  się  ode  mnie  za  szybko  jak  na  mój  gust.  Złote  oczy  zmieniły
kolor. Patrzyły na mnie dwie czarne otchłanie, w których chciałam zatonąć i nie

wróc

ić.

Jutro idziemy całą rodziną na mecz baseballu. Wiem, że nie będziesz grać, ale

pojedziesz z nami dla towarzystwa?-

Spytał.

104

Skrzywiłam się. Czekała na mnie masa prac domowych, które musiałam zrobić.

Przykro mi, nie mogę.- Przeczuwając, co zaraz nastąpi dodałam:- Ale ty jedź.

Przyda ci się trochę rozrywki.

Bez ciebie się nigdzie nie ruszam.- Wywróciłam na te stwierdzenie oczami.

Nie ma mowy. Wrócisz zanim się obejrzysz, a mi przez ten czas przecież nic się

nie stanie.-

Westchnął zrezygnowany, przez co wiedziałam, że wygrałam.- Utul

mnie.

Słodkich snów.- Pocałował mnie w czoło, a ja odpłynęłam.

Siedziałam już nieźle wkurzona nad pracą z historii, którą próbowałam zrobić od
godziny. Po co mi wiedzieć jak było kiedyś? Czy nie liczy się tu i teraz? Rzuciłam
książką  o  ścianę  wyładowując  na  niej  swoją  frustrację.  Odbiła  się  z  głośnym
hukiem. Echo odbiło się po pustym domu przypominając, że jestem sama jak palec.
Wszyscy  wyjechali  ponad  godzinę  temu  obiecując  szybki  powrót.  Teraz
przeklinałam  siebie.  Mogłam  z  nimi  pojechać  i  olać  szkołę.  Moje  ponure
przemyślenia przerwało pukanie do drzwi. Zdziwiłam się, gdy zobaczyłam w progu
Bellę. Wyglądała na zdenerwowaną.

Cześć, wejdź.- Zaprosiłam ją do środka.

Jesteś sama?- Pokiwałam twierdząco głową.- To dobrze, bo już wiem, kim oni są

i chcę, abyś potwierdziła moją teorię.- Uniosłam pytająco brew.- Wampiry.
Zaśmiałam się nerwowo. Musiałam przyznać, że jest dobra w te klocki.

Pomyliłaś się.- Przecież nie mogłam potwierdzić.

Wszyscy są bladzi, mają te same oczy, chociaż nie są spokrewnieni. Edward

zatrzymał tego przeklętego Vana, a wiem, że stał za daleko, aby dobiec na czas-
wyrzuciła z siebie na jednym wydechu.

A zastanowiłaś się, czemu mogą chodzić w dzień i nie spala ich słońce?- Tym

pytaniem zbiłam ją z pantałyku.
Zaraz jednak otrząsnęła się i chciała coś powiedzieć, lecz przerwało jej pukanie.

- Kogo znowu niesie?-

Spytałam samą siebie.

105

Otworzyłam drzwi, a szczęka opadła mi chyba aż do podłogi. Oto przede mną stały
wampiry z mojego koszmaru. Tylko różnica była taka, że teraz nie śniłam, choć
bardzo bym chciała.

106

Rozdział 19

Definitywnie muszę skończyć znajomości ze Swan. Zawsze jak jesteśmy razem coś
wokoło się dzieję. To nie może być przypadek.

A moje sny? W tej rodzini

e Alice jest od przewidywania przyszłości, nie ja. Więc

dlaczego  stoją  przede  mną  wampiry  z  moich  koszmarów?  Wyglądają  tak  samo.
Dwóch  mężczyzn  i  kobieta.  Różnili  się  od  siebie,  ale  to,  co  mieli  wspólne  to
szkarłatne głodne oczy. Wampirzyca miała długie rude włosy i talię modelki. Biła
od niej pewność siebie. Przypominała mi wredniejszą wersję Rose. Ten, który w
moim  śnie  zaatakował  Bellę  wyglądał  jak  heavy  metalowiec.  Jego  długie  blond
włosy związane były w kucyk. Z dziką satysfakcją starłabym ten obleśny uśmiech z
jego twarzy. Patrzył na swoją zdobycz. Na mnie zaś spoglądał wampir o czarnych
krótkich  włosach.  Jego  postać  najbardziej  wryła  mi  się  w  pamięć.  Kto  by  nie
pamiętał swojego mordercy?

- Witamy-

odezwał się, cały czas obserwując mnie i każdy mój ruch.- Wyczuliśmy

wampiry, więc postanowiliśmy zapukać, a tu taka niespodzianka. Jestem Laurent, a

to jest Victoria i James.-

Wyciągnął rękę na powitanie. Odrzuciłam odruch, aby go

w nią trzepnąć, ale również jej nie uściskałam.
Cała trójka weszła do salonu nawet nie przejmując się zaproszeniem. Kilkuset letni
żywot raczej nie nauczył ich kultury.

Nie rób niczego głupiego. Nie rób niczego głupiego- powtarzałam w myślach.

Szukacie kogoś?- Spytałam.

Tak jak mówiliśmy. Przechodziliśmy i wyczuliśmy zapach wampirów.

Postanowiliśmy się przywitać. Jesteście ich jedzeniem?
Cholera. Teraz to już na pewno nie uda mi się przekonać brunetki, że ubzdurała
całą tę bajeczkę o istotach nadprzyrodzonych. Choć w sumie i tak prawdopodobnie

zginiemy.

- Raczej nie. Ja tu mie

szkam a koleżanka jest przejazdem, więc jak pozwolicie

odprowadzę ją do drzwi.

107

Wzięłam Bellę pod rękę i skierowałam się do drzwi. Niestety James zastąpił nam
przejście. Uniósł kosmyk włosów dziewczyny, przytknął do nosa i wziął głęboki

wdech.

Taka słodka. Jest moja- powiedział i wyrwał ją z moich rąk.

Przepraszam, lecz nie jesteście tu mile widziani. Puść ją.- Starałam się grać

nieustraszoną z marnym skutkiem. Za bardzo bałam się o Swan. Nie
wybaczyłabym sobie gdyby coś jej się stało. Charlie by się załamał.

Pachniesz tak samo jak się zachowujesz.- Laurent stanął za mną.- Czyli ostro i

intensywnie.

- Do tabasco mi daleko-

prychnęłam.

Miałaś nie robić niczego głupiego- skarciłam się w myślach.- A pyskujesz

wampirowi.

Czemu oni cię trzymają żywą? Toż to marnotrawstwo- wyszeptał mi do ucha.

Też się nad tym zastanawiam i jakby tak dłużej pomyśleć, chyba lubią moje

poczucie humoru.

Chłopaki, przejdźmy do sedna. Jestem głodna- odezwała się Victoria. Wyglądała

na znudzoną.

Kochanie, chodź, podzielę się z tobą.

James trzymał Bellę w mocnym uścisku. Wampirzyca podeszła do nich i wzięła
rękę dziewczyny, podczas gdy jej kochaś zniżał swoją twarz do szyi. Próbowałam
wyrwać się swojemu oprawcy, ale to tak jakby walić głową w mur w nadziei, że się

go przebije.

Będzie bolało tylko przez chwilę.- Dreszcz strachu przeszedł przez moje ciało.

W końcu nadszedł ten dzień. Nie mogłam w nieskończoność być ocalana przez
Edwarda i jego rodzinę. Ironia losu. Umrzeć we własnym domu, zamiast gdzieś na

ulicy. Komizm tej

sytuacji zapewne rozśmieszyłby mnie, ale poczułam zimne usta

w miejscu, gdzie znajdowała się moja tętnica.

- Zostawcie te dziewczyny.

108

Spojrzałam  na  drzwi  wejściowe.  Na  przedzie  stał  Carlisle  i  trzymał  mego
ukochanego  za  ramiona.  Za  nimi  stała  reszta.  Cali  byli  umorusani  w  błocie  i
dzierżyli w dłoniach kije baseballowe.
Uścisk,  w  którym  trzymał  mnie  wampir  zelżał,  ale  nie  puścił  do  końca.
Zastanawiałam się, czy on przypadkiem nie używa mnie jako żywej tarczy.

Więc, to jest wasz dom. Wiedziałem, że mieszkają tu wampiry.

Tak, a teraz bądźcie tak mili i wyjdźcie.- Głowa rodziny jak zawsze spokojna i

czujna.

Nie jesteśmy wrogo nastawieni- bronił się Laurent.

W takim razie puśćcie je- warknął Edward, nie spuszczając ze mnie wzroku.

Chcieliśmy się pożywić przed podróżą- odezwała się Victoria.

Edward przeniósł swoje oczy w stronę tamtej dwójki. Z nerwów prawie udało mu
się wyrwać z rąk Carlisle’a. Emmet interweniował i szepnął mu coś na ucho. Jeżeli
dobrze zrozumiałam kazał mu się uspokoić.

One nie są jedzeniem- wtrąciła Esme.

Teraz widzę.- Zaśmiał się James.- Jesteście tą małą grupką wampirów, które

żywią się krwią zwierząt. Żałosne. Powinniście się wstydzić. Naszą naturą jest

zabijanie…-

zawiesił głos, aby nadać zdaniu dramatyzmu- …nic nie wartych ludzi.

Skuliłam się w środku. Podobnych słów użyłam przy jednej z kłótni między mną a
Edwardem.  Byłam,  jestem  i  będę  nic  nie  warta  dla  niego.  Moja  twarz  musiała
wyrażać myśli, ponieważ mój wampir już się nie hamował. Rzucił się na blondyna
z dzikim warknięciem. Zaskoczony puścił Bellę. Ja również zostałam uwolniona.
Wszystko działo się tak szybko, że nawet nie zdążyłam mrugnąć okiem. W jednej
chwili  stałam  po  środku  salonu,  aby  w  następnej  być  przy  ścianie  w  objęciach
Alice. Esme zajmowała się brunetką, a Rosalie patrzyła jak radzą sobie mężczyźni.
Trójka nieproszonych gości nie miała żadnych szans.

Nic ci nie jest? Boże, przepraszam, to moja wina, gdyby wiedziała wcześniej nie

doszłoby do tego- trajkotał chochlik.

Jest w porządku. Co z tobą?- Zwróciłam się do Swan.

- Dobrze-

wyszeptała nadal w szoku.

109

Dzielnie to zniosła. Inna dziewczyna uciekłaby stąd z krzykiem. Choć może
jeszcze się tak stanie. Trzeba poczekać.
Spojrzałam na grupkę przede mną. Carlisle gorączkowo coś mówił, po czym złe
wampiry wybiegły z domu. Edward i reszta podeszli do nas. Jasper objął Alice i
powiedział:

To nie twoja wina, najmilsza. W ostatniej chwili postanowili tu skręcić.

Ale wiedziałam, że są w pobliżu. Mogłam coś zrobić- oponowała dziewczyna.

Al, przestań się obwiniać. Nic złego na szczęście się nie stało.

- Ty jak zwykle wszystko bagatelizujesz.-

Mój chłopak przytulił mnie. Dziwne

było, iż nie słyszałam w jego głosie złości.

Miałam rację, jesteście wampirami- odezwała się Bella bardziej pewnym głosem.

Wszyscy zwrócili

głowy w jej stronę. Rose i Jasper mieli miny jakby mieli się na

nią rzucić. Wyrwałam się z objęć młodego Cullena i zasłoniłam własnym ciałem
brunetkę. Ten czyn można było zaliczyć albo do odwagi, albo do totalnej głupoty.
No cóż, ja nigdy najmądrzejsza nie byłam.

Lisa, odsuń się. Nic jej się nie stanie- zapewnił Carlisle.

Żona Ema pobiegła prawdopodobnie do garażu, ale Jasper został.

Mamy obowiązek ją teraz zabić.- Ton jego głosu był zimny i bezwzględny.

- Nikomu nie powiem.-

Bella splotła ręce na klatce piersiowej. Cały jej strach

gdzieś się ulotnił.

Chodźmy do jadalni. Zaparzę herbatę dla dziewczyn i porozmawiamy-

zaproponowała Esme.
Skierowaliśmy się w tamtą stronę i usiedliśmy przy stole narad, jak go nazwałam.

Oni nie odpuszczą. James to tropiciel- odezwał się Edward.

Po tych słowach każdy się spiął, oprócz mnie i brunetki.

- Tropiciel?-

Zapytałam.

Jego całym życiem jest polowanie. To jest myśliwy, nie zrezygnuje z upatrzonej

ofiary.-

Spojrzał znacząco na Bellę.- Będzie ją ścigał dopóki nie zabije.

- Kurwa-

przeklęłam.

- Lisa!-

Skarciła mnie Esme.

110

- Przepraszam.-

Spuściłam głowę.- To jest silniejsze ode mnie i uaktywnia się, gdy

jestem zdenerwowana.

- Tobie nic nie grozi-

pocieszył mnie mój wampir.

Mnie może nie, ale martwię się o nią. Wszystko przeze mnie.

- Nie wytrzymam. Najpierw Alice, a teraz ty-

jęknął Emmet.

Uspokójcie się. Z każdej sytuacji jest wyjście.- Najstarszy z Cullenów zabrał

głos.- Edwardzie, czy wyczytałeś coś z jego myśli?

Żądza i nieopisane pragnienie zabicia Belli.

Czy Charlie jest w niebezpieczeństwie?- Spytała dziewczyna. W chwili kryzysu

bardziej bała się o ojca, niż o siebie.

Na tę chwilę nie. James czai się w pobliżu i czeka- powiedziała Alice.

Muszę wrócić do domu.- Swan wstała.

- Siadaj-

rozkazałam. O dziwo posłuchała, ale jej mina była bezcenna.- Trzeba

obmyślić plan. Nie możemy ryzykować, a pochopne decyzje mogą być tragiczne w
skutkach. Carlisle na pewno coś wymyśli.- Spojrzałam na niego z prośbą w oczach,
na co zachichotał i kiwnął głową.

Nieco spoko

jniejsza przeszłam do mego planu. Przeprosiłam na chwilę

zgromadzonych  i  pociągnęłam  Edwarda  do  swego  pokoju  i  zamknęłam  drzwi.
Chociaż  wiedziałam,  iż  reszta  i  tak  nas  słyszy,  chciałam  mieć,  choć  drobne
poczucie  prywatności.  Przed  tym,  co  miało  nastąpić  wtuliłam  się  z  całych  sił  w
jego umięśniony tors. Nawet pod naszymi ubraniami czułam każdą krzywiznę jego
ciała.  Przy  nim  uczucie  strachu  nie  istniało.  Pocałowałam  go  żarliwie.  To,  o  co
miałam prosić w stu procentach wyprowadzi z równowagi jego spokojną postawę,
lecz musiałam zaryzykować.

Zmień mnie- powiedziałam na wydechu.

Możesz powtórzyć?- Zapytał pełen niedowierzania.

Może myślał, że się przesłyszał. Wątpię, aby komuś takiemu jak on, zdarzały się

takie wypadki.

Zmień mnie.

Oszalałaś?- Brzmiało to bardziej jak stwierdzenie niż pytanie.

111

Tak, chyba tak, jeżeli pragnę być z tobą zawsze i abyś nie musiał mnie chronić.

Gdybym stała się wampirem mogłabym sama o siebie zadbać. Nie musiałbyś aż tak
się  o  mnie  martwić  i  ratować  z  każdej  opresji.  Jestem  tobie  oczywiście  za  to
wdzięczna, ale nie chcę być ciężarem. Nie chcę być nic nie wartym człowiekiem.-
Ostatnie zdanie wyszeptałam.
Coś  w  wyrazie  twarzy  Edwarda  zmieniło  się.  Złość  zastąpił  ból.  Znów  byłam
przyczyną  kłótni,  ale  ja  naprawdę  właśnie  tego  chciałam.  To  nie  był  kaprys
nastolatki, raczej przemyślana decyzja.

Nie mogę tego zrobić. Nie pozbawię cię duszy.- Chciałam coś powiedzieć, ale nie

pozwolił mi.- Czy jesteś gotowa zrezygnować ze wszystkiego tylko dla mnie?
Przemiana wiąże się z ogromnym bólem. Cały czas po niej ten ból cię nie

opuszcza.-

Podszedł do mnie i zaczął głaskać po policzku.- Jesteś taka młoda i

pełna życia. Mogłabyś mieć każdego i założyć z nim rodzinę. Mieć domek i
gromadkę dzieci. Na takie poświęcenie nie jesteś gotowa i nigdy nie będziesz.
Poczułam narastającą złość. On nie siedział w mojej głowie. Nie mógł decydować
za mnie. Wzięłam głęboki wdech, aby się uspokoić. Dopiero po nim przemówiłam.

Jestem świadoma konsekwencji. Nie sądzę, abym była w stanie założyć własną

rodzinę,  ponieważ  nie  chcę  nikogo  prócz  ciebie.  Czy  na  samą  myśl  o  innym
mężczyźnie dotykającym mnie, nie czujesz złości?- Widziałam jak się spiął, więc
byłam  na  dobrej  drodze.-  Twoje  uczucia  dowodzą,  że  posiadasz  duszę.  Nikt  nie
może ci jej odebrać. Wierzę w to, iż ją masz. Większość facetów na tej planecie nie
ma  ani  jej,  ani  serca.  Oddałbyś  mnie  w  ręce  takiego  człowieka,  myśląc,  że  tak
będzie lepiej?

- Nigdy-

warknął.

Przemień mnie. Nie mówię teraz, ale kiedyś.

Nie doczekałam się odpowiedzi. Edward wyleciał z pokoju jak strzała rzucając mi
coś w stylu „Nie ruszaj się stąd”, lecz nie miałam zamiaru go słuchać. Pobiegłam
na dół i wypadłam na zewnątrz, gdzie wszyscy stali w szyku bojowym. Pierwszy
raz zobaczyłam wilkołaka w pełnej krasie. Był wielki i miał sierść rdzawego

112

koloru. Mimo szoku musiałam przyznać, że na swój sposób urzekł mnie. Niestety,
raczej nie przyszedł tu w przyjacielskich zamiarach, bo warczał i kłapał zębami.

Carlisle, podejrzewam, iż on nie jest częścią planu?

Kiedy Cullen pokręcił przecząco głową, wiedziałam, że mamy przerąbane.

113

Rozdział 20

Black, uspokój się- powiedział Edward.

- Jacob?-

Swan i ja zapytałyśmy jednocześnie.

Wilkołak  warczał  jeszcze  chwilę,  po  czym  zaczął  nabierać  ludzkich  kształtów.
Cullen miał rację, to był on w całej swojej krasie. Jedyną odzieżą, którą miał na
sobie  były  podarte  jeansy.  Prezentował  się  całkiem  przyzwoicie.  Opalony  i
umięśniony  tors  opadał  i  unosił  się  wraz  z  oddechem.  Patrzyłam  na  to  jak

zahipnotyzowana.

Nie masz jakiejś koszulki, czy coś?- Spytał mój chłopak zdegustowany.

Potrząsnęłam głową wyrzucając z niej obraz wpółnagiego ciała przede mną. Nie
było to łatwe.

O przepraszam, zapomniałem wziąć ze sobą bagażu- odparł z sarkazmem i jadem

Jack.

- Co tu robisz?-

Nareszcie się otrząsnęłam.

Odbijam Bellę.

Czemu miałbyś to robić?

Ponieważ jest w domu wampirów, a ja nie pozwolę, aby stała jej się krzywda.

Swan wyglądała na wkurzoną, ale dopiero jej podniesiony ton utwierdził mnie w

przekonaniu:

Teraz się o mnie martwisz?! Chyba trochę na to za późno. Nie przychodziłeś, nie

dzwoniłeś, a gdy starałam się czegoś dowiedzieć od Billego, zbywał mnie jakimiś
wymówkami,  że  jesteś  chory.  Nawet  nie  mogłam  przyjechać.  Za  to  ty  widzę,
czujesz  się  świetnie.  Latasz  sobie  po  całym  lesie  jako  wyrośnięty  wilk  i
wparowujesz tu od tak sobie jak gdyby nigdy nic. Wiedz jedno, że oni uratowali
mnie już dużo razy i czuję się przy nich względnie bezpiecznie.
Każdy  był  zaskoczony  wypowiedzią  Isabelli.  Ja  chyba  najbardziej.  Pierwszy  raz
widziałam  tę  stronę  dziewczyny.  Nieśmiałość  zastąpiło  pewność  siebie.  Na

114

dodatek, nie przejęła się za bardzo faktem, iż rozmawia z kolejną istotą świata

nadprzyrodzonego.

Czujesz się bezpiecznie wśród krwiopijców?- Jacob zaczął się trząść ze złości.

Dziewczyny odsuńcie się, znów zmienia się w wilkołaka- ostrzegł nas Carlisle.

Wrzuć na luz! Twoja przyjaciółka jest w niebezpieczeństwie i twoje fochy nam

nie pomogą!- Krzyknęłam.

Więc miałem rację- powiedział opanowując się trochę.

- To nic, z czym nie damy sobie rad

y, ale jak chcesz zabawić się w rycerza,

znajdziemy ci jakąś rolę.

Wlazłeś na nasz teren- warknął Jasper.- Złamałeś pakt i mam już tobie

odpowiednią rolę… jako trup.

Mężczyźni- powiedziałam z niesmakiem.- Zamiast walczyć razem, wolicie

pozabijać siebie nawzajem. Proszę was bardzo.- Machnęłam ręką, po czym
zwróciłam się do starszego Cullena.- Jaki mamy plan?

Taki, w którym ty nie bierzesz udziału.- Edward przyćmił mój zapał.

Mogłam się tego spodziewać. On nie pozwoli mi robić niczego, co jest związane z
niebezpieczeństwem. Normalnie ucinali moje skrzydła, zanim zdążyłyby się
rozwinąć. Teraz byłam podwójnie zmobilizowana do przemiany. Dzięki niej
mogłabym pomagać, a nie, zawadzać.

Na pewno jest coś, co mogę zrobić- oponowałam.

Będziesz grzecznie siedzieć w domu i czekać na powrót swojego starszego brata.-

Zachichotał Emmet.

- Ha, ha, ha.-

Zaśmiałam się bez cienia wesołości.- Gdzie się podziało

równouprawnienie?

Istnieje, lecz nie w takich kwestiach. Laurent może i odpuścił, ale gdyby poczuł

twój zap

ach nie powstrzymałby się.- Jęknęłam niezadowolona. Niestety miał rację.

Byłabym tylko niepotrzebnym balastem.

- Dobra-

zgodziłam się niechętnie.

Swan, według planu oddała część garderoby Esme i Rosalie. Ta druga nie była
zadowolona, że musi ubierać się w jej ubrania, ale po kilku warknięciach spełniła

115

prośbę Carlisle’a. Wampiry podzieliły się na dwie grupy. Alice i Jasper pojechali
do domu dziewczyny, aby upewnić się, że Charliemu nic nie grozi. Reszta miała
zmylić Jamesa. Z daleka Esme wyglądała zupełnie jak Bella. Ten dupek powinien
dać się nabrać.
Niestety miałam złe przeczucia. Nawet fakt, iż Jacob z nami został nie pocieszała
mnie. Denerwowałam się bardziej przez jego zachowanie. Cały czas krążył w
kółko powtarzając jak mu tu źle. Wspominał też o mdłym zapachu. Starałam się nic
nie odzywać. Naprawdę.

Zamknij się albo idź swoje smutki wyżalać na zewnątrz, bo mnie wkurzasz.- W

końcu pękłam.
Spojrzenie, jakie mi posłał było jak góra lodowa, o którą rozbił się Titanic, ale nie
ze mną te numery. Nie wystraszę się przerośniętego kundla. Przechodziłam przez
gorsze rzeczy, więc pogryzienie przez wilkołaka to tylko kropla w morzu mego

pecha.

Nic nie poradzę, że twoje wampiry dla mnie śmierdzą, a ten dom jest

przesiąknięty ich fetorem- odrzekł.
Och, jaką ja miałam ochotę mu przywalić i pomyśleć, że kiedyś go nawet lubiłam.
Co było ze mną wtedy nie tak?

Jack, zachowuj się, nie jesteś u siebie- powiedziała nasza towarzyszka.

Musiała mieć na niego jakiś zbawienny wpływ, ponieważ uklęknął naprzeciw niej

ze skrusz

ona miną. Wziął ją za ręce i spojrzał w oczy takim wzrokiem, że…

O rzesz w mordę. Czy on zamierza jej się oświadczyć? Nie, to nie to. Próbowałam
wypchnąć z głowy obraz, jak wyciąga z kieszeni swoich podartych spodni etui z
pierścionkiem zaręczynowym, ale musiałam przyznać, że scena była raczej
niecodzienna. Stałam i się po prostu na nich gapiłam.

Bello, posłuchaj, wiem, że dopiero dowiedziałaś się, iż jestem wilkołakiem i

sytuacja nie jest zbytnio odpowiednia, lecz jest coś jeszcze, o czym muszę tobie

pow

iedzieć.- W tym momencie, chyba powinnam wyjść, niestety nogi odmówiły

mi posłuszeństwa. Black niezrażony widownią kontynuował:- W naszym
plemieniu, mężczyźni, którzy są wilkołakami, wpajają się. To znaczy, że zakochują

116

się w jednej kobiecie, za wszelką cenę starają się ją ochraniać i robić wszystko, aby
była usatysfakcjonowana. Dla mnie jesteś nią, ty. Kocham cię Isabello Marie Swan.
Takiego  obrotu  spraw  się  nie  spodziewałam.  Brunetka  chyba  również,  bo  gdy  ją
pocałował,  z  szoku  miała  otwarte  oczy  oraz  siedziała  nieruchomo.  Dopiero  po
chwili oprzytomniała i oddała pocałunek. Tym razem się zawstydziłam. To był ich
pierwszy całus, a ja gapiłam się na nich jak sroka w gnat. Po cichu przeszłam do
kuchni  dając  im  odrobinę  prywatności.  Momentalnie  zatęskniłam  za  Edwardem.
Zastanawiałam się, jak dają sobie radę. Czy James dał się zmylić?
Na  odpowiedź,  jak  zwykle  zresztą,  nie  musiałam  długo  czekać.  Bella  weszła  do
pomieszczenia  jeszcze  zarumieniona  po  intensywnym  przeżyciach,  ale  również
spięta.

Co się stało?

- Jac

ob, wyczuł wampira i poszedł na zwiad.

Po  jej  słowach  usłyszałam  świst  powietrza  oraz  poczułam  tę  słodką  woń.  Nie
należała ona do Edwarda ani żadnego innego Cullena. To mógł być jedynie Laurent
ze swoim kompanem. Krzyk nie zdążył opuścić moich ust, ponieważ zimna ręka
skutecznie  zakryła  mi  buzię.  Chwilę  potem  porywacz  wbiegł  do  lasu  ze  mną
przewieszoną  przez  ramię.  W  tej  samej  pozycji  była  moja  koleżanka.  Drugi  raz
tego samego dnia. Czy jest sprawiedliwość na tym świecie? Nie dość, że czułam się

jak worek k

artofli, to jeszcze miałam mdłości przez wampira, który mnie niósł.

Sama jego obecność przyprawiała mnie o nieprzyjemne ciarki.
Po paru metrach bądź kilometrach szaleńczego biegu dołączyła do nas Victoria.
Teraz zrozumiałam, że to jej poszedł szukać Jacob. Mogłam jedynie mieć teraz
nadzieję, iż nic mu się nie stało. Moje życie to jedne niefortunne zbiegowisko złych
zdarzeń. Najpierw mama, potem Peter, a teraz Bella ze swoim chłopakiem. Szlag
by to. Chyba byłoby lepiej gdybym umarła.

Zgubiłaś go?- Spytał James Victorii. Coś w jej uśmieszku mi nie grało.

Tak i raczej nas nie dogoni kuśtykając na jednej nodze. Szkoda, że go nie

zabiłam- westchnęła.

- Ty suko-

warknęłam.

117

Wszyscy gwałtownie się zatrzymali. Rudowłosa wampirzyca zaczęła podchodzić

do mnie jak l

ew polujący na swoją ofiarę. Wiedziałam, że w końcu mój

niewyparzony jęzor przyczyni się do poważnych problemów, ale nie sądziłam, że
w sytuacji podbramkowej można być na jeszcze gorszej pozycji. Właśnie się o tym
przekonałam. Kobieta wykręciła mi rękę tak mocno, że z bólu aż krzyknęłam.

- Pyskata gówniara-

prychnęła.- Lepiej zważaj na słówka, ponieważ tym razem

twój chłoptaś cię nie uratuje.

Tak czy siak zginę, więc co mi szkodzi cię trochę powkurwiać zimnokrwista

kur…

Nie  dokończyłam.  Leżałam  teraz  na  zimnej  ziemi  i  czułam,  że  wszystkie  moje
wewnętrzne  organy  zmieniły  swoje  położenie.  Nie  zbyt  przyjemne  uczucie,
szczególnie, iż nadal dokuczała mi ręka.
Bella patrzyła na mnie przerażona, ale w jej oczach można było również dostrzec
coś  na  kształt  podziwu.  Zachichotałam.  Głupoty  nie  powinno  się  podziwiać,  ją
trzeba potępiać.

I z czego się śmiejesz idiotko?!- Victoria wrzasnęła.

Założę się, że nigdy obiad do ciebie nie pyskował.

Zdałam sobie sprawę z dwóch rzeczy. Po pierwsze przyspieszam swoją egzekucję.
Z drugiej zaś strony opóźniam ucieczkę, jednocześnie dając czas Cullenom na
dotarcie do nas. Pytanie, co nastąpi szybciej.

Masz rację. Nikt nie był na tyle dostatecznie głupi żeby to robić, ale też nie miał

czasu na rozmowę. Ciesz się z tych ostatnich minut życia- powiedziała dobitnie.

Skoro tak, to, czy mogę prosić o hamburgera z frytkami i colą?- Wszyscy

spojrzeli na mnie, jak na totalną kretynkę.- No co? Ja będę miała radochę, bo się
najem, a wy będziecie mieć soczystsze jedzonko.

- Lisa.- Swan spo

jrzała na mnie błagalnie.

Niestety ja już postanowiłam. Jeżeli mam umrzeć, to z honorem. Poddać się bez
walki, raczej nie leży w mojej gestii. Nigdy nie miałam zamiaru być bezbronną
owieczką. Jedyną sytuacją, w której uciekłam, było spotkanie z moim ojcem. Od
tamtej pory nie chciałam być potulną ofiarą.

118

Wiecie, że oni was znajdą i pomszczą nas. Moja śmierć będzie niczym w

porównaniu do waszej. Nie spoczną dopóki was nie dopadną. Nic już wtedy nie

poradzicie.-

Uśmiechnęłam się.

Jesteś zbyt pewna siebie, jak na człowieka, mała.- Wampirzyca pochyliła się nade

mną.
Odezwała się we mnie ślepa furia. Co ona sobie myślała nazywając mnie małą?
Musi za to zapłacić.

Jedyna rzecz w tym towarzystwie jaka jest mała, to fiut twojego faceta.

Nic więcej nie zdążyłam powiedzieć. Victoria podniosła mnie do góry jak
szmacianą lalkę. Żaden z obecnych nie wtrącał się w naszą wymianę zdań. Teraz
też, nikt nic nie robił. Patrzyli jak ich towarzyszka bierze zamach i rzuca mną w
najbliższe drzewo. Gdy odbiłam się od niego usłyszałam chrzęst łamanej kości. Nie
byłam w stanie sprecyzować miejsca złamania i szczerze, w tej chwili było to
nieistotne. Spadałam w dół, aż drugi raz wylądowałam na ziemi. Zanim straciłam
kontakt ze światem czułam niewyobrażalny ból i chyba… ulgę.

119

Rozdział 21

Lisa, obudź się- usłyszałam głos Carlisle’a, ale nie chciałam otwierać oczu. Każda

część  ciała  pulsowała  niewyobrażalnym  bólem.  Miałam  wrażenie  jakby  ktoś
rozciągał mi mięśnie.- Wiem, że jest ci ciężko. Morfina zacznie niedługo działać.
Muszę z tobą porozmawiać do tego czasu.
Z  trudem  wykonałam  jego  prośbę.  Chciałam  coś  powiedzieć,  lecz  nawet  gardło
paliło  żywym  ogniem.  Esme  delikatnie  podniosła  moją  głowę  i  przystawiła
szklankę z wodą abym mogła się napić.

Co z Bellą?- Zapytałam.

Cała ty, zamiast martwić się o siebie, przejmujesz się innymi. Jest cała.- Uśmiech

Cullena był pełen dumy, ale też dezaprobaty.- Edward szaleje. Dobrze, że Jacob
pojechał do domu. Nie wiem, co ten chłopak mógłby zrobić mu w tym stanie. Jak
się czujesz? Czy masz zawroty głowy, nudności? Coś cię boli?

Powoli, doktorku. Czuję się prawdopodobnie tak jak wyglądam. Na drugie

pytanie odpowiedź brzmi: nie. I tak, wszystko mi napieprza jakbym przebiegła
przynajmniej tysiąc kilometrów z przeszkodami.

O dziw

o nikt mnie nie upomniał za język. Jest jakiś plus bycia poszkodowanym.

Drzwi do pokoju otworzyły się z taką siłą, że w ścianie została dziura. Edward
wyglądał jak szaleniec.

Ty mnie wpędzisz do grobu, kobieto. Ciebie nawet na pięć minut nie można

zostaw

ić samej. Od dziś nie ruszysz się na metr ode mnie. Będę chodzić za tobą jak

cień.- Podszedł do łóżka i delikatnie wziął moją dłoń. Chłód jego ciała był
balsamem dla moich mięśni.- Nigdy więcej tego nie rób.- Jego postawa
złagodniała.

- Przepraszam- wyszep

tałam.

Mój wampir przytknął swoje czoło do mojego. Trwalibyśmy tak dalej, gdyby do
pokoju nie weszła Alice z grobową miną.

Wiadomość od Volturich. Wzywają Carlisle’a.

120

Skądś kojarzyłam tę nazwę, ale teraz nie mogłam sobie przypomnieć skąd. Jednak

nie to

mnie zastanowiło, lecz, dlaczego nagle wszyscy spochmurnieli.

- Nie jest dobrze-

wyszeptała Esme.

Carlisle westchnął. Teraz wyglądał jakby postarzał się o dobre 5 lat.

Muszę jechać. Dobrze wiecie, że jeżeli ja się tam nie zjawię, oni przybędą do nas,

a t

o będzie o wiele gorsze.

Zapomniałeś, że Aro potrafi czytać w myślach. Co zrobimy, kiedy dowie się o

Lisie?-

Edward wywarczał.

Nic nie jest przesądzone. Wyjeżdżam pojutrze, bez dyskusji, a tobie zostawiam

opiekę nad Lisą- odparł starszy Cullen.
Czułam  się  nie  widzialna.  Rozmawiali  o  mnie  jakby  nie  było  mnie  w  pokoju.
Gdyby gardło mnie tak nie bolało, wydarłabym się na nich.
Mój wampir patrzył na mnie ze smutkiem w swoich oczach, które były ciemne od
gniewu.  Nie  mogłam  znieść  myśli,  że  to  wszystko  spowodowałam  ja.  Coraz
bardziej dochodziłam do wniosku, iż jestem dla nich tylko ciężarem. Na każdym
kroku sprawiałam problemy z moim magnesem na pecha.

Co się stało z nimi?- Spytałam.

Nie żyją- odparła Alice siadając delikatnie obok mnie na łóżku.

- Przepraszam-

wyszeptałam.- Sprawiam wam same kłopoty.

Do pokoju wparował Emmet z tym swoim uśmieszkiem i stanął obok swojej

siostry.

No coś ty, dzięki tobie coś się dzieję- stwierdził.

Każdy obecny w pokoju spojrzał na niego z chęcią mordu. Zdezorientowany

mrugał oczami, nie wiedząc co ich tak wkurzyło.

Ale jakim kosztem, nie uważasz?- Wysyczał Edward.

Sorki, mała. Nie pomyślałem.- Jego wyraz twarzy wyrażał skruchę.

W jego ustach słowo „mała” nie brzmiało źle. Raczej sprawiało, iż czułam się jak
jego młodsza siostra. Zawsze chciałam mieć rodzeństwo, a szczególnie starszego
brata, który mógłby ochronić mnie i mamę przed ojcem. Z drugiej strony jednak,
było dobrze tak jak jest. Jedno spieprzone życie mniej.

121

- Spoko, Em.-

Uśmiechnęłam się słabo, po czy zwróciłam się do głowy rodziny.-

Więc, co mi dolega?

Masz złamaną nogę, zwichniętą rękę i wstrząs mózgu. Poza tym wszystko jest

dobrze, ale będziesz cała obolała przez najbliższe dwa tygodnie- wytłumaczył.-
Pamiętaj, że gdybyś poczuła się gorzej, natychmiast masz mnie o tym powiadomić.
Miałam chęć wywrócić oczami, lecz się powstrzymałam. Wszyscy stopniowo
zaczęli wychodzić z pokoju. Esme podeszła do mnie i pocałowała mnie w czoło.

Odpoczywaj, a ja przygotuję ci twojego ulubionego kurczaka.- I zaraz jej nie

yło.

Łza zakręciła mi się w oku i popłynęła po policzku. Nienawidziłam płakać. Łzy
oznaczały słabość, nie chciałam być postrzegana jako krucha istotka niepotrafiąca
poradzić sobie z problemami. Niestety w domu pełnym wampirów nie byłam nikim

innym, tylko s

łabym człowiekiem.

Edward z zatroskaną miną pojawił się obok mnie zanim zdążyłam mrugnąć.

Boli cię coś?

Nie mogłam powiedzieć mu prawdy. Zbeształby mnie za takie myśli. Pokręciłam
przecząco głową, czując się źle, że nie mówię mu o swoich rozterkach. Jednak jego
marsowa mina podpowiedziała mi, iż on wie, o co tak naprawdę mi chodziło.
Położył się obok mnie bardzo powoli, aby tylko nie zrobić mi krzywdy. Zimna ręka
dotknęła mojej twarzy i znów poczułam błogi chłód, który chociaż trochę
minimalizował ból. Uśmiechnęłam się dając mu tym znak, że tak jest dobrze.

O co chodziło z tymi Volturi?

Chłopak mimowolnie się spiął i zacisnął szczękę, jakbym poruszyła temat dla mnie
zakazany. Musiał mi odpowiedzieć. Obiecał niczego przede mną nie ukrywać.

- Wszystko w sw

oim czasie. Teraz śpij, musisz dużo odpoczywać, aby szybciej

zregenerować siły.
Zbył mnie. Tak po prostu zbył, wiedząc, że nie będę się kłócić w moim obecnym
stanie. Miałam ochotę warknąć we frustracji. Zamiast tego zamknęłam oczy i
odpłynęłam w sen.

122

Obud

ził mnie zapach jedzenia i szepty. Mogłam rozróżnić głos Edwarda i Esme,

lecz gdy tylko wyczuli, że już nie śpię zamilkli.

Bella tu jest. Chciałaby się z tobą zobaczyć- powiedziała Esme.

Możesz ją przyprowadzić.- Skrzywiłam się próbując się podnieść, ale przecież nie

mogłam jeść na leżąco.
Mój chłopak postawił przede mną tackę z jedzeniem. Kochana Esme, pomyślała o
wszystkim. Ze względu na moją lewą rękę, która była w bandażu, podrobiła
kurczaka tak, że mogłam go zjeść bezproblemowo. Głupio bym się czuła, gdyby
ktoś musiał mnie karmić. Nie mam w końcu pięciu lat, a parę siniaków nie robi ze

mnie kaleki.

Usłyszałam ciche pukanie do drzwi i zaraz w środku pojawiła się Swan.
Wypuściłam westchnienie ulgi widząc ją całą i zdrową na własne oczy.

- Hej- powiedz

iałam cicho.

Jak się czujesz?- Spytała.

Bywało lepiej, ale chyba najważniejsze jest, że żyję.- Wzruszyłam lekko

ramionami, próbując nie pokazać, iż ten gest wywołał u mnie ból.

Chciałam ci podziękować.- Zamrugałam oczami zaskoczona jej wypowiedzią.- Za

uratowanie życia.

Raczej powinnaś mnie zbesztać za jego narażenie- zaoponowałam.

Nie widzisz tego? Poświęciłaś się, aby ich spowolnić, dzięki czemu twoja rodzina

mogła szybciej do nas dotrzeć.
Nie  patrzyłam  na  to  w  ten  sposób.  Owszem  podczas  droczenia  się  z  Victorią
myślałam  o  tym,  że  ten  przystanek  może  nam  pomóc,  ale  to  była  tylko  chwila.
Bardziej  prawdopodobne  było,  że  zginę,  lecz  los  znowu  pokazał  mi,  iż
najwidoczniej to ma się zdarzyć później. Może nawet w gorszych okolicznościach.
Naszła mnie smutna prawda. Żeby chronić w jakiś sposób Bellę musiałam urwać z
nią kontakt. Nie tak zupełnie, bo przecież będziemy się widzieć w szkole, ale lepiej
by było gdyby na tym obszarze nasza znajomość się kończyła. Polubiłam ją. Jako
jedyny człowiek wiedziała o świecie nadprzyrodzonym. Ba. Nawet spotykała się z

123

wilkołakiem, lecz to nie był argument. Jak wiadomo wampiry i wilkołaki
nienawidziły się, co też nie oznaczało, że my także musimy.
Kurczę, cała ta sytuacja jest za bardzo zagmatwana, a ból głowy raczej nie pozwala
na zbyt głębokie przemyślenia. Powinnam jeszcze z tym się wstrzymać. Nie
wygląda na to, żeby w najbliższym czasie miałoby się wydarzyć coś złego.

Dzięki, chyba- powiedziałam niepewnie.

Muszę iść. Zdrowiej szybko.- Pożegnała się i wyszła.

Rozg

lądnęłam się bezradnie po pokoju i stwierdziłam, ze Edward najwidoczniej

musiał wyjść, kiedy Swan weszła do pokoju. Została sama z czarnymi myślami.

Minęło  kilka  dni,  od  kiedy  Carlisle  wyjechał  i  każdy  chodził,  jak  zombie.  Teraz
bardziej  niż  kiedykolwiek  wyglądali  jakby  nie  żyli.  Ból  uchodził  ze  mnie
stopniowo i nie wiem czy to z przyzwyczajenia, czy raczej z nudów, lecz zaczęłam
już kuśtykać po domu. Siniaki miały ten okropny żółty kolor i tylko czekałam aż
całkowicie zniknął. Głowa czasami dawała o sobie znać, ale dało się to znieść.
Denerwowało mnie jednak, że gdy próbowałam wyciągnąć jakieś informacje o tych
całych  Volturi,  każdy  nagle  znajdował  sobie  jakieś  zajęcie.  Nawet  Em,  a  nie
czarujmy  się  on  uwielbia  paplać.  Tak  więc,  zostałam  pozostawiona  sama  sobie.
Jasper miał mnie dość przez moje nastroje. Edward zamienił się w moją osobista
pielęgniarkę  płci  męskiej.  Chociaż  bardziej  przypominał  seksownego  lekarza.
Szkoda  tylko,  że  to  Alice  pomagała  mi  się  umyć.  Nie  miałabym  nic  przeciwko,
gdyby to on mi mył plecy.
Dziś  jednak  moja  frustracja  sięgnęła  zenitu.  Dorwałam  mojego  wampira,  kiedy
wszyscy  byli  w  szkole  bądź  na  polowaniu.  Siedział  przy  pianinie,  lecz  nie  grał.
Patrzył  się  na  ścianę  naprzeciwko  jakby  były  na  niej  napisane  odpowiedzi  na
nurtujące  go  pytania.  Wciągnął  powietrze  i  zamknął  oczy,  po  czym  otworzył  je
przewiercając mnie na wylot.

Lisa, powinnaś leżeć- skarcił mnie.

Nie potrafię uleżeć, wiedząc, że coś was trapi, lecz nie mając świadomości, czy to

jest związane ze mną- wyjaśniłam.

124

- Jak zwykle niecierpliwa i niezwykle ciekawska.-

Uśmiechnął się smutno kręcąc

głową. Wstał i podniósł mnie. Pisnęłam bardziej z skoczenia niż bólu.-

Przepraszam.

Nie, to nie to. Nie spodziewałam się.

Mówiłem, że musisz się oszczędzać.

Powoli wspiął się po schodach i zatrzymał się przed gabinetem Carlisle’a.
Otworzył drzwi i postawił mnie przed jakimś obrazem. Zmarszczyłam brwi
skonsternowana, lecz zaraz spojrzałam w stronę drzwi, kiedy usłyszała kroki. Nie
było nikogo w domu oprócz mnie i Edwarda. Chyba, że…

Car

lisle stanął w progu z wyraźnym zaskoczeniem malującym się na jego twarzy.

Po chwili zmienił go na bardziej udręczony. Chłopak koło mnie spiął się.
Wiedziałam, że to, co wyczytał w myślach swojego ojca nie wróżyło nic dobrego.
Oczekiwanie mnie zabijało, a cisza jeszcze nigdy nie była tak bardzo złowieszcza.

125

Rozdział 22

Mówiłeś jej?- Carlisle kiwnął głową w stronę obrazu.

Zwróciłam się z powrotem w jego stronę. Coś w nim było znajomego.

Jeszcze nie. Właśnie miałem taki zamiar- odpowiedział Edward.

Zmrużyłam oczy, aby wyłapać jak najwięcej szczegółów. Postacie nabrały kształtu
i nagle zrozumiałam.

- Carlisle, to ty-

stwierdziłam.

Stał bardziej na uboczu, ale nigdy nie pomyliłabym go. Te same rysy i blond włosy
oraz ten ciepły wzrok. Nie pasował do osób, które go otaczały. Od tamtych
emanowała władza i mroczna energia. Nie byli tacy jak on, to wiedziałam na

pewno.

Tak, a ta trójka to właśnie Volturi. W świecie wampirów są jak królowie. Są

najpotężniejsi ze wszystkich. To oni ustalili zasady, których musimy przestrzegać i
karają  za  nieposłuszeństwo.-  Wyjaśnił  starszy  Cullen.-  Dołączyłem  do  nich
wkrótce po swojej przemianie, lecz nie podobał mi się ich sposób postępowania.
Oni  również  nie  akceptowali  moich  poglądów.  Uważali,  że  pomoc ludziom jest
śmieszna, szczególnie, kiedy robi to wampir. W końcu naszą natura jest zabijanie,
nie ratowanie życia. Odeszłem. Aro- wskazał na wampira pośrodku- pogodził się z
tym. Jego bracia, Kajusz i Marek, mieli z tym mały kłopot.
Spojrzałam  jeszcze  raz  na  nich.  Jak  dla  mnie  byli  przeciwieństwem  wampirów,
które do tej pory spotkałam. Gdzieś w mojej głowie pojawiła się nawet myśl, że
chyba tak powinien wyglądać prawdziwy wampir.

Są bezwzględni. Nie liczą się z nikim. Już nie raz próbowali wciągnąć mnie i

Alice do swego szeregu-

wtrącił Edward. Spojrzałam z przestrachem na niego.

Jeszcze tego by brakowało żeby do nich dołączył.- Nie martw się.- Objął mnie
uspokajająco ramieniem.- To się nigdy nie stanie.

126

Wybierają tylko najlepszych. Nie potrzebują słabeuszy. To dzięki swoim

poddanym mają aż taką władzę. Chcą widzieć Lisę. Aro jest nią nader

zainteresowany-

dodał Carlisle.

- Po moim trupie-

warknął młodszy Cullen, aż poczułam wibracje na całym ciele.

Edward, dobrze wiesz jak to się odbywa. Nie możemy nic poradzić.- Wyraz

twarzy doktora zmartwił mnie.
Czyżby mogło być aż tak źle?

Oni ją zabiją!- Krzyknął i spojrzał na mnie ze strachem w oczach.

Najwidoczniej musiał zapomnieć, że jestem w pokoju i powiedział, coś, czego nie

powinien.

W sumie, może śmierć nie byłaby taka zła. Przestałabym być problemem.

Uspokój się. To nie musi się stać. Pamiętaj, że jest jeszcze opcja zmienienia Lisy

w wampira.

Jeżeli myślałam, że Edward już wyczerpał swoją cierpliwość, to się myliłam.
Wypuścił mnie z uścisku, aby wyżyć się na biednej ścianie. Kiedy się w końcu
uspokoił mogłam dostrzec ogromną dziurę, która przebijała się do pokoju obok.

Zabiorę ją gdzieś. Ukryję, żeby nie mogli jej znaleźć.

Pomyśl logicznie- wtrąciłam.- Narazisz tym samym swoją rodzinę na

niebezpi

eczeństwo. Skoro chcą mnie widzieć, pojadę.

Zwariowałaś!- Krzyknął na mnie.

Najwidoczniej tak. Skoro jest możliwość przemiany, to może się udać. Tylko, nie
wiem, czy mój wampir mógłby to znieść. I jestem prawie pewna, że nie. Lecz nie
miałam wyjścia. Nie mogłam nikogo narażać. Poświęcenie było jedynym
możliwym sposobem.

- Edward…-

zaczęłam, ale on wybiegł z pokoju jakby się paliło.

Musi się uspokoić i wszystko przemyśleć. Daj mu czas- odezwał się Carlisle.

- Wiem, ale…

Postąpi słusznie, zobaczysz. Teraz wściekłość zaślepia mu oczy.

Po tych słowach wyszliśmy z gabinetu, a ja skierowałam się do mojego pokoju.

127

Czemu nagle wszystko musi się psuć? Kiedy myślę, że nic nie może się stać,
problemy rosną jak grzyby po deszczu. Nie chciałam go ranić. Wiem zbyt dobrze,
że moja przemiana, czy też śmieć, spowodują u niego ból.
Niestety było już za późno. Pewne decyzje musiały zostać podjęte.
A może gdybym ich opuściła i sama pojechała do tych Volturi byłoby lepiej? Tak
szybko jak ta myśl przyszła mi do głowy, równie szybko się ulotniła. To było
głupie, szczególnie, że pewnie Alice już widziała, co wykombinowałam. Brakuje
mi tylko jej wparowującej do mego pokoju i krzyczącej na mnie, jak nierozsądnie
postępuję.

Czyś ty rozum postradała?!- Drzwi prawie zostały wywarzone przez tą mała

chochlicę.
A nie mówiłam. Wywołałam wilka z lasu.

Wrzuć na luz Alice. To była tylko przelotna myśl. Wiesz, że nie mogłabym tak po

prostu was zostawić.- Uśmiechnęłam się.

Ja przez ciebie kiedyś zwariuję.- Objęła mnie.- Edwardem się nie przejmuj.

Zrozumie.

Dzięki, a teraz chciałabym się położyć. Trochę boli mi głowa.

Wiecie  jak  to  jest  być  zamknięta  w  jednym  pomieszczeniu  z  wściekłym
wampirem? Jeżeli nie, to nikomu tego nie życzę. Od trzech tygodni Edward chodził
jakby  coś  go  ugryzło.  Zaczynałam  mieć  go  szczerze  dość.  Nawet  teraz  lecąc
samolotem próbował mnie namówić abyśmy zawrócili. Moja decyzja była jednak
ostateczna  i  nie  zamierzałam  jej  zmieniać.  Próbując  się  wyłączyć  patrzyłam  na

chmury za oknem.

Kiedy wylądowaliśmy we Włoszech było prawie ciemno. Żałowałam, że nie mogę
pozwiedzać. Na parkingu czekało wynajęte auto. Czemu się nie zdziwiłam kiedy
zobaczyłam najnowszy model Audi?

Jak podróżować, to z klasą- mruknęłam pod nosem.

Pierwszy raz od tak długiego czasu zobaczyłam cień uśmiechu na twarzy mojego
ukochanego. Jak zawsze otworzył mi drzwi i pomógł wsiąść. Prawdopodobnie

128

gdyby mógł, nadal nosiłby mnie na rękach abym się nie forsowała. Lecz już nie
musiał tego robić. Oprócz ukradkowych bólów głowy, czułam się już dobrze.

Siniaki

całkowicie znikły, a złamana noga szybko się zrosła. Ale nie miałam, co się

dziwić. Każdy rozpieszczał mnie jak tylko mógł. Kuchnia Esme była lekarstwem
na wszelkie zło.

Lisa, jak będziemy już na miejscu zrób coś dla mnie. Postaraj się trzymać buzię

kłódkę.

No tak. Ja i mój niewyparzony język. Zanim wyjechaliśmy obiecałam sobie, że
będę cicho i nie dam się sprowokować. Nie potrzebowałam więcej kłopotów.
Obecne w zupełności mi wystarczyły.

Możesz na mnie liczyć.

Zahamował przed wielkim zamkiem albo czymś w tym rodzaju. W ciemności
wyglądał strasznie, ale nie miałam zamiaru dać się zastraszyć.

Bez względu na to, co się stanie, pamiętaj, że cię kocham.- Edward pocałował

mnie czule i nie był to pocałunek zwiastujący pożegnanie. Była w nim raczej

obietn

ica, że to dopiero początek.

Ja też cię kocham- odpowiedziałam i ruszyliśmy do bramy.

- Aro nas oczekuje-

mój wampir odezwał się do dwóch ochroniarzy pilnujących

wejścia.
Brama się otworzyła i weszliśmy do środka. Miałam wrażenie, że im głębiej

wchodzimy

, tym robi się bardziej ciemno. Po paru krokach praktycznie nic nie

widziałam. Dobrze, że miałam przy sobie Edwarda. Zapewne bez niego albo bym
się zgubiła, albo zaryła twarzą w mur.
Musiałam zamknąć oczy po wejściu do budynku. Światło oślepiło mnie na dobre
kilka minut. Nie nawiedziłam tych zmian otoczenia. Przez to znowu zaczęła boleć
mnie głowa. Nie mogłam jednak pozwolić sobie, aby ktoś to zauważył.
Za biurkiem siedziała młoda kobieta. Co mnie poraziło to, to, że była człowiekiem
i wyglądała na całkiem zadowoloną. Wzdrygnęłam się. Co innego mieszkać w
domu wampirów żywiących się krwią zwierząt, a co innego w otoczeniu tych,
którzy z chęcią wpiliby się w twoją tętnicę.

129

Przed windą stała dziewczynka. Nie mogła mieć więcej niż piętnaście lat. Chyba
źle to ujęłam. Zatrzymała swój rozwój w tym wieku, byłoby lepszym określeniem.
Bez słowa weszliśmy do windy i ruszyliśmy. Czułam, że przewierca mnie
wzrokiem. Biła od niej nienawiść.
Kiedy drzwi windy otworzyły się zobaczyłam ogromną salę. Na ścianach wisiały

obr

azy znanych malarzy, a na jej środku stały trzy krzesła bardziej przypominające

trony.

Edwardzie, Elizabeth, jak miło was widzieć- odezwał się Aro. Poznałam go

natychmiast.

Pozostała dwójka została na swoich miejscach, podczas gdy on, wolnym,

majestatycz

nym krokiem podszedł do nas.

- Aro-

odparł chłodno Edward.

Nie wiedziałam, co mam zrobić. Uklęknąć, a może po prostu stać nieruchomo.
Wybrałam drugą opcję. Była bardziej bezpieczna.

- Elizabeth…-

zaczął wampir.

- Po prostu Lisa.-

Boże czy ja to powiedziałam?

Wyglądasz o wiele ładniej, niż we wspomnieniach Carlisle’a.

A ty o wiele brzydziej, niż na obrazie- pomyślałam.
I nagle uderzyło mnie, że może Edward nie może czytać moich myśli, ale on to, co
innego. Nie mogłam mieć pewności jak daleko sięga jego dar. Doktor powiedział
mi tylko o nim pobieżnie. Ulżyło mi, kiedy przypomniałam sobie, że to działa

wtedy, kiedy on mnie dotknie.

Dziękuję- odpowiedziałam.

Czy mogę?- Wyciągnął w moją stronę rękę.

Niepewnie podałam mu swoją. Jednak potrafię być grzeczna, jeśli zechcę.
Czerwone oczy Ara patrzyły na mnie intensywnie hipnotyzując mnie, a chłód jego
dłoni sprawiał mi niemal ból. Nie wiem ile tak trwaliśmy, ale chyba zobaczył mój
dyskomfort, bo w końcu mnie puścił.

Interesujące. Jeszcze nie spotkałem takiej osoby. Zamknięty umysł, nawet jak dla

mnie.-

Wampir poklepał się po podbródku.

130

Zabij ją. Nie ma z niej żadnego pożytku- odezwał się jak mniemam Kajusz. Drugi

był tak znudzony, że gdyby nie fakt, iż wampiry nie śpią, przypuszczam, że już by
chrapał.

Myślę inaczej. Wspomnienia Carlisle mówią mi, że byłaby z niej dobra

tropicielka z barierą. Przydałaby się w naszych szeregach.- Uśmiechnął się

jadowicie.-

Co o tym myślisz, Liso?

Dziękuję za propozycję, ale raczej z niej nie skorzystam.

Aro cmoknął z niezadowoleniem.

Edwardzie, w takim razie wiesz, co to oznacza. Przemień ją, albo zginie.

I tyle? Na dodatek tak prosto z mostu? Cullenowie mieli rację. Oni się nie cackają.

Nie zrobię tego- odezwał się.

Pozwolisz swojej ukochanej zginąć?- Chora satysfakcja była widoczna na twarzy

tego sadysty.

Tego też nie powiedziałem- ale zanim Edward mógł się ruszyć, dwaj strażnicy

złapali go.
Szamotał  się  bez  skutku,  a  mi  głowa  pulsowała  coraz  większym  bólem.  Nie
mogłam  już  dłużej  ukrywać,  że  wszystko  jest  w  porządku.  Obraz  zaczął
zamazywać  mi  się  przed  oczami.  Przez  ciemność  przebił  się  krzyk.  Nawet  nie
zdałam sobie sprawy, że to ja tak krzyczę. Poczułam zimną posadzkę i ręce mnie
oplatające. Zapach Edwarda doszedł do mnie sprawiając mi ulgę.

Wszystko będzie dobrze- usłyszałam jego słowa zanim ciemność całkowicie mnie

pochłonęła.

131

Epilog

Nie wiem ile trwałam pomiędzy światem rzeczywistym a fikcją.
Czułam tylko ból i wiedziałam, że na pewno on jest prawdziwy.
Słyszałam szepty, ale one chyba były wytworem mojej wyobraźni.
Spalałam się. Ogień chłonął mnie całą, nie pozostawiając żadnej cząstki przy życiu.
Docierał do serca, kłując jak tysiące igieł.
Chciałam  żeby  to  się  skończyło.  Żeby  ktoś  to  skończył  i  uwolnił  mnie  z  tego
płonącego więzienia.

oje modlitwy chyba zostały wysłuchane. Powoli wszystko znikało, kumulując się

w  sercu.  Ściskając  je  i  zmuszając  do  coraz  wolniejszej  pracy,  aby  w  końcu  się
zatrzymało. Ostatnie jego bicie oznaczające śmierć.
Szepty  przeszły  w  głosy,  coraz  wyraźniejsze  i  ostrzejsze.  Światło  raziło  mnie  w
oczy. Nie sądziłam, że śmierć jest aż tak bolesna.
Kształty się wyostrzyły i zobaczyłam Edwarda. Dziwne, skoro nie żyję, to, co on tu

robi?

Lisa, obudź się. Już dobrze.- Usłyszałam jego kojący głos.

Zerwałam się i rzuciłam na niego zdezorientowana. Chciałam żeby był prawdziwy.
Musiałam to wiedzieć. Oplotłam się wokół niego jak żmija. Nie chciałam żeby
odszedł.
Doszedł mnie chichot.

- Carlisle?-

Odwróciłam się do źródła dźwięku i stał tam.

Lisa, żyjesz. Tylko stałaś się wampirem.

Patrzyłam się zdezorientowana to na jednego, to na drugiego. Ja wampirem?

Wyjaśnię ci wszystko, tylko puść mnie, bo zaraz połamiesz mi kości.- Zaśmiał się

Edward.

To ja już pójdę.- Carlisle jak powiedział tak zrobił i za chwilę go nie było.

puściłam Edwarda i podeszłam do okna. Nie poznawałam tego miejsca. Wokół

było morze i pełno roślin.

132

Gdzie jesteśmy?- Spytałam.

Na wyspie Esme. Przewieźliśmy cię podczas twojej przemiany.

- Przemiany?

Tak. Widzisz, kiedy padłaś na posadzkę trzymając się za głowę i tak strasznie

krzycząc, nie mogłem zrobić nic innego jak tylko cię przemienić. Nie zniósłbym
myśli, że coś ci się stało. Nie chciałem żeby tak to się skończyło. Wybacz.- Spuścił
głowę.
Wszystko mi się przypomniało. Volturi, Aro i cała ta popaprana sytuacja, w której
się znaleźliśmy. Podeszłam do mojego wampira i przytuliłam go, tym razem
ostrożniej.

Przecież ja się nie gniewam. To jest to, czego chciałam. Może nie w takich

okolicznościach, ale nie żałuję.- Pocałowałam go, aby potwierdzić moje słowa.
Oddał mój pocałunek z pełną mocą. Nie musiał się już kontrolować i to mi się
podobało. Oderwałam się od niego.- Hmm… Mamy na to całą wieczność, ale teraz
jestem głodna.

Twoje życzenie jest dla mnie rozkazem.- Zaśmiał się i pobiegliśmy w noc

133

Podziękowania

Chciałabym serdecznie podziękować wszystkim, którzy czytali te moje wypociny.
Patrząc  na  nie  z  perspektywy  czasu,  myślę,  że  napisałabym  je  ciut  inaczej  i  nie
chodzi mi o fabułę. Tego w życiu bym nie zmieniła . Chodzi mi raczej o długość
rozdziałów, czy też same opisy.
Nie  mam  jednak  siły  robić  korekty.  Skończyłam  z  Falling  down.  Teraz  chcę  się
skupić  na  innych  pomysłach  zaśmiecających  moją  głowę.  FD  musi  zostać  takie,
jakie jest i mam nadzieję, że mi to wybaczycie.
Ostatnio  cały  czas  zastanawiałam  się  nad  końcówką.  Miałam  zamiar  napisać
zupełnie  inne  zakończenie,  za  które  zapewne  obcięlibyście  mi  głowę,  a  ja  chcę
jeszcze trochę pożyć, dlatego właśnie jest tak, a nie inaczej ;)
Także,  dlatego  tak  długo  zajęło  mi  pisanie  ostatniego  rozdziału.  Wiem,  że  nie
powala długością, ale sam pomysł rodził się we mnie wielokrotnie, a przecież nie
mogłam tego ciągnąć w nieskończoność.
Ważne jest, że zostaliście ze mną do końca.
To chyba tyle. Miało być krótko, a wyszła mi jakaś wielka mowa .

Pozdrawiam wszystkich.

malutenka86 