W oczach wojowniczek Crinti zabłysła radość, ponura i jasna niczym 

piekielny ogień.

- Nadszedł czas walki? – spytała z zapałem Xibryl.
Shanair pokręciła głową.
- Wkrótce będziemy robić to, co zaplanowałyśmy. Teraz rabujemy i 

napadamy. Czekamy na Kivę. We właściwym czasie Crinti wyjdą z cienia, a 
całe Halruaa spłynie morzem krwi!

Dedykacja

Dla Mary Kirhoff, która wysłała mnie do Halruaa.

Podziękowania

Ta historia wiele zawdzięcza Andrew, Seanowi, Brandonowi, Tycho i 

Tylerowi: drużynie poszukiwaczy przygód, których pierwsza wyprawa w świat 
gier fabularnych przypomniała mi, jak to jest odkrywać światy D&D®.

Dziękuję również redaktorowi Peterowi Archerowi, człowiekowi 

obdarzonemu ogromnym taktem i cierpliwością, który bez wątpienia w dowód 
tego, iż żadna cnota nie ujdzie bezkarnie, wylądował ze mną po raz kolejny. 
Ogrody Elżbietańskie na wyspie Roanoke, które łączą tropikalną dekadencję z 
narzuconym porządkiem, dostarczyły ziarno, z którego potem wyrósł i 
wykształcił się halruański krajobraz. W sztuce M. C. Eschera wszystko zmieni 
się w coś innego i nic nie jest tym, czym się wydaje – tu doskonały model 
halruańskiej architektury i, jeśli o to chodzi, halruańskiej kultury. Początkiem i 
ciągłą inspiracją dla każdej historii osadzonej w Krainach jest, rzecz jasna, Ed 
„Człowiek, Którego Nie Trzeba Przedstawiać” Greenwood – to on zbudował 
piaskownicę, w której się wszyscy bawimy. Dziękuję także ekipie Wizards of 
the Coast, którzy zapewniają miejsce, gdzie snuje się opowieści i zaczyna 
przygody.

Wreszcie dziękuję również Andrew za naprawdę pokręconą kombinację 

zaklęć w walce nekromanty. Mama jest z ciebie bardzo dumna.

PROLOG

Szala walki przechyliła się na niekorzyść larakena.
Potwór wiedział o tym, ale jego przeciwnicy nie. Walczyli dalej z 

zaciekłością typową dla dzielnych mężczyzn, którzy chcieli umrzeć z honorem.

Mężczyźni już wcześniej przychodzili na bagna Akhlaura, ale ci 

wojownicy nie byli uzbrojeni w zaklęcia, lecz miecze, włócznie i strzały. Była z 
nimi dziwnie znajoma elfka, która nie była ani pożywieniem, ani wrogiem.

Laraken zbliżał się, wrzeszcząc niczym demon, którego przypominał, i 

nie zważał na strzały oraz włócznie, które sterczały mu z grzbietu. Pazurzaste 
łapy miażdżyły leżących. Przypadkowy kopniak odrzucił na bok ciało wemika – 
potężnego lwiego centaura, który zginął, chroniąc elfkę. Zmasakrowane ciało 
upadło i przesunęło się po mokrym gruncie, oblewając ocalałych wojowników 
śmierdzącą wodą, aby wreszcie zatrzymać się wśród wygiętych korzeni 
drzewa bilboa.

Laraken szedł dalej, szarżując na ludzi… i oddalając się od źródła 

życiodajnej magii. Jego okrzyki miały niewiele wspólnego z żądzą walki, więcej 
z gnębiącym umysł głodem. Z niezliczonych ran wyciekała zielonkawa krew, 
lecz to głód, nie ludzka broń, mógł stać się przyczyną śmierci larakena.

Jego jedynym pokarmem były zaklęcia elfki i odrobina magii życia 

dostarczana przez wysokiego, rudowłosego wojownika. Laraken chciwie 
pochłaniał tę odrobinę pożywienia, czyniąc człowieka przezroczystym niczym 
kropla rosy. A jednak mężczyzna żył i walczył!

Podobnie czynili jego towarzysze, jednak żaden z nich nie walczył tak 

zaciekle jak śniady człowiek, który przywarł do pleców larakena niczym 
kleszcz, tnąc, dopóki potwór nie zaczął wrzeszczeć z gniewu i bólu.

Największym wrogiem larakena była drobna, ludzka kobieta, której oczy 

były ciemnymi sadzawkami pełnymi magii i której głosu nie można było 
ignorować. Jej pieśń przyciągała stwora, choć instynkt nakazywał uciekać do 
wycieku płynnej magii, będącej jego głównym pożywieniem.

Ta, Która Wzywa siedziała na wysokim drzewie, nad polem bitwy. 

Wyciekająca z niej magiczna pieśń przepełniała larakena ogromną tęsknotą, 
wydając się zarówno kusić go, jak i szydzić z jego głody. Frustracja powoli 
ustąpiła miejsca strachowi: laraken pamiętał z dawnych czasów czarodzieja, 
którego magii nie można było zjeść.

Ku oku larakena skoczyła srebrna błyskawica i wybuchła potwornym 

bólem. Laraken zawył i poderwał górną parę rąk do zniszczonego oka. Dolne 
młóciły wściekle, poszukując wojownika, który go oślepił. Pazury odnalazły 
ludzkie ciało. Człowiek zwolnił wreszcie ucisk i stoczył się z jego pleców.

Popędzony rozpaczliwym odruchem przetrwania, laraken wyrwał się z 

uścisku pieśniarki i pognał w stronę sadzawki. Elfka wykrzyczała dziwne 
słowo i rzuciła coś na bulgoczący wyciek magii. Bańki błyskawicznie urosły w 
opalizujące kopuły wielkości człowieka i wybuchły deszczem życiodajnych 
kropel. Laraken odruchowo zanurkował w wodę.

Natychmiast został otoczony płynną burzą, która wytłumiła furię walki. 

Laraken wpadł – a może przeleciał – przez wirujący, biały koszmar. Jego 
otępiałe zmysły zarejestrowały bolesny upadek, ryk wody i grzmiące 
dudnienie zamykającej się magicznej bramy.

A potem nastała cisza.
Zaskoczony i zdezorientowany laraken wynurzył się nad wodę. 

Dryfował, ledwo świadom szczypania energii, która ze szmerem ocierała się o 

jego pancerny grzbiet i wsiąkała głęboko w jego kości i ścięgna.

Po chwili zaczął dostrzegać swoje nowe otoczenie. Woda znajdowała się 

wszędzie, ale nie tak, jak woda na jego bagnach. Była to płynna magia – mniej 
gęsta niż zwykła woda, bardziej żywa niż powietrze. Laraken mógł w niej 
oddychać, a każdy oddech przynosił nowe siły.

Potwór ostrożnie ruszył naprzód, poruszając się dzięki czterem 

płetwowatym kończynom. Nie podziwiał piękna koralowych pałaców czy 
falujących morskich lasów, tak bujnych i kolorowych jak dżungla. Nie zwrócił 
uwagi na kunsztownie rzeźbiony łuk okalający miejsce, gdzie, tuż za granicą 
wzroku i zmysłu, kryła się magiczna brama. Podobne do węgorzy wyrostki 
otaczające demoniczną twarz larakena poruszyły się. Wężowe oczy otworzyły 
się gwałtownie, szczęki rozwarły szeroko, a kły wyciągnęły niczym ukryte 
pazury. Węgorze zaczęły drżeć, kłapiąc pyskami na widok przepływającej 
kolonii drobnych, kolorowych rybek.

Larakena otoczył przytłaczający zapach magii, gryzący, ściskający 

żołądek odór, który potwór odruchowo rozpoznał jako sygnał 
niebezpieczeństwa. Obrócił się z warknięciem, by stawić czoła niewidocznemu 
zagrożeniu.

Biała smuga nadpłynęła z nienaturalną szybkością. Pierwszym, co ujrzał 

laraken, by wielki rozmiar i otwarta paszcza ogromnej, ohydnej bramy. W 
ciągu jednego uderzenia serca dostrzegł, że ta „brama” była tak naprawdę 
paszczą gigantycznego rekina, tak wielką, że mogła połknąć wysoką na 
dwanaście stóp ofiarę. Klinowate zęby otaczały szczękę kilkoma rzędami. Dalej 
była kość, i nic więcej.

Instynkt nakazywał larakenowi ucieczkę, ale wyczuwał, że ten czyn 

byłby daremny. Zamiast tego skoczył wprost w bramę z kłów, napierając w 
stronę otwartej wody, znajdującej się za pustymi, białymi żebrami.

Kości rekina zacisnęły się wokół swej ofiary. Chrząstka zaskrzypiała, 

kiedy kości zwarły się i zacisnęły niczym palce. Nagle głowa larakena uderzyła 
w wąski koniec zrobionego z kości kokonu, niespodziewanie odcinającego mu 
drogę na wolność. Dwa zaciśnięte żebra przycięły jedną z węgorzowatych 
macek larakena. Odcięty rybi łeb popłynął we wzburzonej wodzie. 
Przepływająca obok ryba złapała go i tryumfalnie odpłynęła.

Laraken zacisnął pazury stóp na kręgosłupie rekina i szarpnął się do 

góry, złapać parę zaciśniętych żeber wszystkimi czterema kończynami. 
Napinając nogi, skupił całą siłę na rozerwaniu prętów swojej klatki. Elastycznie 
kości rekina wygięły się, lecz nie pękły. Przerażony laraken miotał się z jednego 
końca więzienia w drugi, póki nie poobijał się i nie zaczął krwawić. Szkielet 
rekina po prostu płynął dalej, dawno temu zapomniawszy o pragnieniu krwi.

Laraken odrzucił do tyłu swoją ohydną głowę i wrzasnął niczym demon 

właśnie skazany na potępienie. Wypuszczone bańki zaczęły mieszać się z 
gwałtownymi prądami wody.

Przez odgłos wzburzonej wody i własne ryki na granicy świadomości 

potwora przebiła się nowa nuta, magia bardziej skoncentrowana i ostra niż ta 
w wodzie. Laraken odruchowo sięgnął po nią, ale nie znalazł żadnego 
pożywienia. Nieuchwytna magia pachniała podobnie jak siła życiowa elfki, 
tylko mocniej.

Mocniej i dziwnie znajomo.
Larakena ścisnęło skrajnie przerażenie. Porzuciwszy nadzieję na 

ucieczkę, skulił się w najdalszym kącie swojej klatki i zaczął bezmyślnie 
wrzeszczeć, niczym małpka, która przywiera do pnia czekając, aż zacisną się 
na niej szczęki dzikiego kota.

Laraken zobaczył maga, a jego wrzaski przeszły w stłumione łkanie. W 

zapadłej ciszy potwór oczekiwał – i liczył – na śmierć.

***

Akhlaur podszedł w stronę szkieletu rekina, poruszając się w wodzie tak 

łatwo, jak kiedyś kroczył pod niebem Halruaa. Magia nekromanty 
podtrzymywała jego życie podczas tego długiego wygnania, jednak dwieście lat 
na planie żywiołu wody bardzo go zmieniło. Nadal był potężnym człowiekiem, 
wysokim i chudym, z czarnymi i ostrymi, proporcjonalnymi rysami twarzy. 
Obecnie jego skórę pokrywały jednak drobne łuski, a na bokach szyi 
wachlowały skrzela o kształcie błyskawic. Zaciskając się na lasce palce były 
długie i spięte błoną, a skóra miała lekko zielony odcień.

Mag nie tylko przetrwał, ale i nieźle dawał sobie radę. Jego słudzy 

dostarczyli mu szat uszytych z dobrej tkaniny o barwie morskiej zieleni, 
ozdobionej runami wykonanymi z czarnych pereł. Widać było jego 
nekromancie umiejętności. Laska, którą nosił, nie była wykonana z drewna, 
lecz z żywego węgorza, znieruchomiałego w dzikiej, sztywnej pozie. Z 
wykrzywionego w grymasie pyska ryby wyskakiwały drobne, rzucając światło 
błyskawice, migoczące na gołej dłoni maga.

Akhlaur wyciągnął laskę i dotknął czaszki rekina między pustymi, 

błyszczącymi oczyma

- Co mi przyniosłeś, mój mały? – spytał szeptem.
Błękitna błyskawica przeskoczyła z węgorza na nieumarłego rekina. 

Koścista klatka rozbłysła niespodziewanym światłem, wywołując grzmiący, 
zamierający powoli wrzask jego ostatniej ofiary. W wodzie zawirowała masa 
baniek i długi, wznoszący się i opadający krzyk.

Akhlaur, zaintrygowany, ale nie zaskoczony, pochylił się, aby się temu 

lepiej przyjrzeć. Jego oczy nagle się rozszerzyły.

- Przekleństwo i prądy! Znam tę bestię!
Jego skrzela zafalowały, gdy zastanawiał się nad tym, co daje mu 

najnowsza zdobycz. To był laraken, bękart poczęty z wodnych demonów i elfiej 
magii! To było jego dzieło, połączenie z ojczyzną. Skoro laraken odnalazł drogę 
na plan wody, być może wreszcie on, Akhlaur, znajdzie drogę na zewnątrz!

- Jak się tu znalazłeś? – spytał mag. – Co przyniosłeś mi tym razem?
Oparł laskę o koralowy obelisk i zaczął gestykulować obiema rękami, z 

łatwością odszukując czar, którego nie rzucał od dwustu lat.

W odpowiedzi ze stwora zaczęła wyciekać magia, niczym krew ze 

śmiertelnej rany. Laraken chwycił się klatki z kości, podczas gdy mag wysączał 
go aż do chwili, kiedy znalazł się o włos od śmierci.

Akhlaur delektował się skradzionymi czarami niczym koneser łykiem 

wina.

- Ciekawe. Bardzo ciekawe – ocenił. – Mieszanina wszystkich szkół magii 

z dominacją Azutha. Z pewnością to halruańskie zaklęcia, ale odmiana zaklęcia 
jest nieco inna, jakby mag nie pochodził stamtąd. Sądząc po akcencie był to… 
elf?

Mag zadumał się. Tak, ofiarą larakena był elf, prawdopodobnie kobieta. 

Wpływ treningu Azutha nadawał zaklęciom specyficzny posmak – dla 
Akhlaura ślad kapłańskiej magii był tak nieprzyjemnie mdły jak cukier w 
gulaszu.

Warknął, wypuszczając przy tym strumień baniek.
- Naprawdę, Halruaa jest w żałosnym stanie. Elfie dziewki i kapłani 

Azutha!

Mimo wszystko ta perspektywa wcale nie była nieprzyjemna. Zabił setki 

elfów, przechytrzył i pokonał wielu kapłanów. Takich wrogów z łatwością 
pokona.

Mógłby, gdyby tylko zdołał wyrwać się z tego miejsca!
Jakimś dziwnym zrządzeniem losu Akhlaur, największy nekromanta 

swoich czasów, został wygnany z kraju, którym przeznaczone mu było rządzić. 
Przez ponad dwieście lat każda próba uwolnienia się z tego więzienia kończyła 
się niepowodzeniem. Jak zatem jakiś mniej potężny mag zdołał otworzyć 
bramę na tyle szeroką, aby przepuścić larakena?

To powinno być niemożliwe. Każdy mag, który zbliżył się do larakena, 

powinien zostać zniszczony, a jego magia i siły życiowe wyssane przez 
nienasyconego potwora. Oczywiście Akhlaur był na to odporny, w końcu to on 
stworzył potwora, starannie tworząc kanały, czyniące z larakena przekaźnik, 
który płynęła skradziona magia. Było to jedno z najdoskonalszych osiągnięć 
Akhlaura, szczyt nekromancji. Stworzenie larakena zajęło wiele lat. Kilka prób 
zakończyło się niepowodzeniem, kiedy rosnący potwór niszczył swoją elfią 
nosicielkę. Dopóki Akhlaur nie wymyślił, aby związać go na śmierć i życie z 
elfią dziewką, która przezwał Kiva…

Jego tok myśli zatrzymał się na tym niespodziewanym spostrzeżeniu.
- Nie – wymruczał. – To niemożliwe!
Lecz było to możliwe. Kiva była świadkiem wielu jego najbardziej 

tajemnych eksperymentów. Trzymała się życia tam, gdzie setki innych poddały 
się bólowi i rozpaczy. Udało się jej nawet przeżyć narodziny larakena… z 

trudem, ale jednak. Akhlaur nie poświęcał jej zbyt wiele uwagi. Kto by 
przypuszczał, że ta wychudła elfka nie tylko przeżyje, ale jeszcze się czegoś 
nauczy?

- Wygląda na to – zauważył – że nieoczekiwanie zyskałem uczennicę.
Skinął głową, przyjmując to wyjaśnienie. Najwyraźniej odporność Kivy 

na larakena przetrwała poza jego narodziny. Była w stanie podejść na tyle 
blisko, aby otworzyć bramę i przepuścić przez nią potwora, nawet jeśli 
oznaczało to utratę zaklęć.

Czemu to zrobiła?
Akhlaur przyjrzał się istocie, skulonej wewnątrz nieumarłego rekina. Co 

zmusiło Kivę do ryzykowania życiem, aby odesłać larakena tutaj? Na pewno 
nie matczyne uczucie! Elfy ledwo tolerują stosunki z ludźmi, a co dopiero z 
wodnymi demonami. Jedynym motywem, który mógł sobie wyobrazić Akhlaur, 
była zemsta.

Z pewnością jednak Kiva zrozumiała, że laraken nie mógł zabić swojego 

twórcy. Być może wysłała potwora nie jako zabójcę, ale posłańca.

Tak, przyznał Akhlaur. To była właściwa odpowiedź. Mała Kiva wysłała 

mu wiadomość.

Mag spojrzał na koralowy obelisk, gdzie starannie wyryte runy znaczyły 

przejście każdego księżycowego przypływu. Księżycowy rytm odbijał się 
echem w maleńkim otworze, który szydził z jego pojmania, a obelisk 
wskazywał drogę do domu niczym palec bogini. Wkrótce, kiedy księżyc będzie 
w pełni, a ścieżka między światami najkrótsza i najpewniejsza, złakniona 
zemsty i nadzwyczaj potężna Kiva przybędzie, aby odpłacić mu tą samą 
monetą.

- Chodź, mała elfko – nucił, spoglądając wzdłuż obelisku w stronę 

niewidzialnej bramy. – Chodź, dowiedz się całej prawdy o więzi na śmierć i 
życie, którą stworzyliśmy.

Do pani Mystry

Wielka pani, nie rozmawialiśmy wcześniej… a przynajmniej nie słowami, 

które bym ułożył i dostrzegł. Jestem Matteo, doradca królowej Beatrix z Halruaa. 
To lato oznacza drugi rok pełnienia mojej powinności jako jordaina w służbie 
prawdy, Halruaa i magów, którzy nią rządzą. Zawsze wiedziałem, że opiekujesz 
się tą krainą. Teraz, kiedy o tym myślę, wydaje mi się dziwne, że to pierwsza 
modlitwa, jaką odmawiam.

Widzisz, my, jordainowie, zostaliśmy nauczeni, aby czcić Panią Magii i 

szanować Azutha, Patrona Czarodziejów, ale zawsze z dala. Jesteśmy nietknięci 
przez Sztukę i posiadany silną odporność na jej moc. Zostaliśmy wyszkoleni tak, 
aby stać z dala od nurtu halruańskiego życia, obserwując i doradzając.

Lecz nigdy nie działając!

Proszę, wybacz mi ten wybuch. Był nie tylko niestosowny, ale i nieszczery. 

Od zeszłego lata uczyniłem wiele rzeczy i przez działanie odszedłem daleko od 
pierwotnej wizji służby jordaina. Nie jest już dla mnie tak jasne, kim jestem i kim 
powinienem być.

Ta sama niepewność sprowadza mnie do ciebie. Przysiągłem, że nie będę 

mieć innej niż prawda, ale jak człowiek może zmierzyć prawdę? Kiedyś 
wierzyłem magom, zakonowi jordainów, kapłanom i ogarom magów, prawom 
Halruaa, wiedzy i naukom, które musiałem zapamiętać. To wszystko są rzeczy 
dobre, ale nie mogę być ślepo posłuszny żadnej z nich. Poza tym, jaki śmiertelnik 
jest na tyle mądry, aby tworzyć własną ścieżkę? Jaki wzór powinien zobaczyć w 
dziwnych zakrętach, jakie pojawiły się w moim życiu?

Od czasu opuszczenia Szkoły Jordainów byłem doradcą Procopio Septusa, 

lorda burmistrza Halarahh, a teraz królowej Beatrix. Dowiedziałem się, że 
wielcy magowie mają swoje wady i mylą się. Opłakałem „śmierć” Andrisa, 
mojego najlepszego przyjaciela, po czym spotkałem go tylko po to, aby bezradnie 
przyglądać się, jak zostaje odarty ze wszystkiego, aż pozostał tylko cieniem 
człowieka. Spodziewałem się, że będę doradzał magom w sprawach strategii, a 
nie sprawdzał umiejętności i odwagę w prawdziwej walce. A jednak walczyłem u 
boku moich braci jordainów – wielu z nich miało odebrane dotychczasowe życie 
przez fałszywą ogar magów, Kivę. Pokonaliśmy wielkie i starożytne zło, po czym 
oddaliśmy Kivę pod surowy osąd kapłanów Azutha. Jednak najdziwniejsza chyba 
była moja przyjaźń z wychowaną na ulicy dziewczyną o imieniu Tzigone.

Przypuszczam, że Tzigone, podobnie jak ja, nie modli się za często. Życie 

nie dało jej zbyt wielu powodów, aby błogosławić magów Halruaa czy – wybacz 
mi – ich boginię. Jednak Tzigone jest niczym cygański skowronek, wesoła i pełna 
pieśni, niezależnie od wewnętrznej ciemności, na tyle głębokiej, że skrywa jej 
najwcześniejsze wspomnienia. Chce rozwikłać zagadki swojej przeszłości i 
poznać o matce, której właściwie nie pamięta. Przypuszczam, że Tzigone, 
podobnie jak ja chce dowiedzieć się, kim tak naprawdę jest.

Jej prawda, moja prawda… przypuszczam, że są one w jakiś sposób ze 

sobą powiązane. To przekonanie zaprzecza logice i nie może być wytłumaczone 
moim szkoleniem jordaina. Jednak wiem, że tak jest. Moje własne serce jest dla 
mnie obce, ale dostrzegam, że posiada własną logikę i własną mądrość.

Jednak ta wizja jest młoda i daleka od przejrzystości. Po raz pierwszy, o 

Pani, rozpoznaję potrzebę ciebie. Pomóż mi dotrzymać przysięgi i nie zdradzić 
własnego serca. Naucz mnie rozpoznawać prawdę, kiedy ją widzę, wiedzieć, 
kiedy mówić, a kiedy honorowo milczeć. Nie są to łatwe prośby, a kiedy je 
wypowiadam, przypuszczam, że nie żałujesz zbytnio mojego wcześniejszego 
milczenia! Nie podoba mi się też zbytnio myśl, że człowiek może znaleźć własną 
drogę, prowadzony tylko przez prawdę własnego serca i głos bogini.

Być może z upływem kolejnych dni coraz bardziej będziemy zgodni.

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Słońce oświetlało udeptaną ziemię pola treningowego Szkoły Jordainów. 

Znad zatoki Taertal wiała lekka bryza, przynosząc ze sobą smak soli, ale nie 
dając ulgi w upale letniego słońca. Ciepło wznosiło się z ziemi migoczącymi 
falami, pot błyszczał na nagich torsach dwóch stojących naprzeciw siebie 
wojowników o wykrzywionych gniewem twarzach, trzymających dobyte 
miecze.

Matteo niespodziewanie rzucił się do przodu, opuszczając ostrze – był to 

atak, który, gdyby się powiódł, mógł przeciąć ścięgna przeciwnika i szybko 
zakończyć walkę. Andris z łatwością go zablokował i odskoczył. Odpowiedział 
serią krótkich pchnięć, celując to wysoko, to nisko, we wzorze zbyt złożonym, 
aby można go było przewidzieć. Matteo parował każdy atak, radując się ostrym 
szczękiem stali, jak mędrzec dobrą rozmową. Było to tak znajome, że przez 
kilka chwil niemal zapomniał o zmianach, jakie przyniósł ostatni rok.

Jak mógł?
Kiedyś włosy Andrisa były kasztanowe, oczy zielone, a skóra piegowata 

od słońca. Żartował, że miałby ładną opaleniznę, gdyby tylko jego piegi 
zgodziły się połączyć. Teraz te wszystkie dziwne kolory były jedynie 
widmowymi cieniami. Nawet miecz w jego ręku bardziej przypominał szkło, 
niż metal. Andris nie był bardziej materialny niż tęcza o kształcie człowieka.

Jakby chcąc odpędzić ponure myśli Mattea, Andris wzmógł tak. Nacierał, 

wyprowadzający ciosy, które miały odpowiednią siłę i masę. Dwaj mężczyźni 
krążyli wokół siebie, wymieniając ataki w gwałtownym, brzęczącym dialogu. 
Kiedy wpadli w nowy rytm, Matteo dostrzegł, że poranek właściwie już minął – 
słońce kierowało się w stronę kopuły wieńczącej Salę Werdyktów. Przez 
przezroczystą postać Andrisa łatwo można było dostrzec budynek i słońce.

Matteo odepchnął te myśli i odskoczył, aby uniknąć ukośnego cięcia z 

wysoka. Sparował atak, trzymając miecz pod ostrym kątem wobec ramienia. 
Kiedy ostrze Andrisa ześlizgiwało się po jego ostrzu, Matteo przeniósł masę 
ciała na wysuniętą do przodu nogę, aby usunąć się z zasięgu ewentualnej 
kontry. Odskoczył, wyginając rękę, by ustawić broń do kolejnego ataku.

Niespodziewanie uderzył go promień światła. Matteo od razu zrozumiał, 

co uczynił Andris. Dał mu doskonałą okazję do sparowania ciosu. W chwili, 
kiedy Matteo odwrócił się bokiem, Andris wykorzystał swój przezroczysty 
miecz jako pryzmat, aby pochwycić poranne słońce i skierować je wprost na 
twarz przeciwnika.

Matteo cofnął się o kilka kroków, mrugając, aby odpędzić ciemne plamy 

tańczące mu przed oczami. Nie był jednak zbyt szybki. Płaz broni Andrisa trafił 
go w biodro. Matteo opuścił miecz i cofnął się, pocierając uderzone miejsce.

- Niezła sztuczka – przyznał.
- Znam jeszcze lepszą – odparł chytrze Andris.

Widmowy jordain zaatakował serią szybkich pchnięć. Kiedy jego miecz 

skupił uwagę Mattea, Andris wyciągnął zza pasa sztylet. Trzymał go w górze, 
zmieniając swoje ruchy tak, że niezależnie od tego, co robiła reszta ciała, 
sztylet pozostawał pod tym samym kątem w stosunku do słońca. Światło 
przeszło przez metal i skupiło się w cienkim promyku, który padł na ziemię. Z 
czerniejącego, rozszerzającego się koła zaczął unosić się dym.

W rękach kogokolwiek innego taka broń oznaczała śmierć. Matteo nie 

obawiał się swojego przyjaciela, lecz walczył zażarcie, aby rozwiązać zagadkę, 
którą zadał mu Andris. Przez kilka chwil walczyli ze sobą w zwarciu. Tylko to 
mógł zrobić, aby parować każdy z ataków przeciwników. Nie miał szansy na 
kontratak, a co dopiero na wybicie Andrisa z miejsca i zmuszenie go, by opuścił 
sztylet.

Niespodziewanie Andris opuścił nieco broń. Linia czerwonego światła 

nagle rozdzieliła się na dwa promienie, z których jeden podniósł się i zacisnął 
na ramieniu Mattea.

Matteo jęknął z zaskoczenia i odskoczył. Szybko wziął się w garść i natarł 

zaciekle, chwytając miecz przeciwnika pod swój i sprowadzając go ku ziemi. 
Pochylił się, wykorzystując masę ciała, aby wbić czubek miecza w piach i 
przygwoździć pod nim broń Andrisa. Wolną ręką chwycił za nadgarstek dłoni 
ze sztyletem. Andris mógł go przewyższać o głowę, ale Matteo przebijał go 
ciężarem i ilością mięśni. Szybkim obrotem pozbawił wysokiego mężczyznę 
sztyletu. Kolejny obrót zmusił Andrisa do uklęknięcia na jedno kolano.

- Jesteś mój – oznajmił tryumfująco Matteo.
- Nie sądzę – wysoki jordain spojrzał na jego ramię.
Wzrok Mattea podążył za jego wzrokiem, a usta wykrzywiły się w 

krzywym uśmiechu. Pochwycone przez sztylet światło wypaliło na jego skórze 
runę – runę oznaczającą imię Andrisa.

- Wygląda na to, że zostałem napiętnowany – przyznał. Wsunął miecz do 

pochwy i pomógł Andrisowi wstać, gratulując mocnym klepnięciem w plecy. – 
A ponieważ to krowa idzie pod nóż, a nie rolnik, moja deklaracja zwycięstwa 
brzmi fałszywie! Stałeś się podstępny.

Miała to być szczera pochwała, ale chytry uśmiech Andrisa znikł z jego 

twarzy tak gwałtownie, że Matteo spodziewał się, iż usłyszy, jak z brzękiem 
uderza o ziemię.

- Lepszy jest podstępny umysł niż arogancka pewność – powiedział 

Andris. – My, jordainowie, chcemy wierzyć, że wszystko jest proste i osiągalne.

Tępy wyraz przezroczystych oczu Andrisa zaskoczył Mattea.
- Ostatnio zdarzyło się wiele dziwnych rzeczy – zgodził się – ale w 

gruncie rzeczy nasze cele są takie same, jak wcześniej.

- Być może – wzruszył ramionami wysoki jordain.
Niepokój Mattea jeszcze bardziej się pogłębił. Kiedy usłyszał własne 

wątpliwości wypowiedziane przez kogoś innego, nabrały one konkretny 

kształtów. Z drugiej strony, dlaczegóż nie mieliby porozmawiać otwarcie? Być 
może mogliby znaleźć wreszcie jakieś rozwiązanie.

- Powiedz, co się zmieniło – zachęcił go.
Andris, nim odpowiedział, wrzucił rozgrzany słońcem sztylet do 

cebrzyka z wodą; przyglądał się, jak unosi się z niego para i rozwiewa się w 
powietrzu.

- Wiesz, że mam w sobie elfią krew.
Matteo zamrugał, zaskoczony nieoczekiwany zwrotem.
- Tak. I co?
- To wszystko zmienia. Nie mówię o rzeczach oczywistych – wyjaśnił 

Andris, wskazując na swoją przezroczystą postać. – Ścieżka mojego życia 
byłaby inna, nawet gdyby na bagnach Akhlaura nie zmienił się mój wygląd.

Zamilkli, przypomniawszy sobie to straszne miejsce. Pierwszy odezwał 

się Matteo.

- Czemu odległe elfie dziedzictwo miałoby określić twoje przeznaczenie?
- Dziedzictwo to potężne rzecz. Czy zastanawiałeś się kiedyś, dlaczego 

jordainom nie wolno poszukiwać swoich rodziców?

W umyśle Mattea pojawił się niepokojący obrazek: wspomnienie 

drobnej, zagubionej kobiety, uwięzionej we własnym umyśle. Jeśli Tzigone po 
raz pierwszy powiedziała czystą prawdę, tak smutna kobieta była jego 
rodzicielką. Jakimś dziwnym kaprysem losu dziewczyna odnalazła ją, szukając 
własnej matki. Matteo nie rozumiał jej gorączkowej potrzeby posiadania 
rodziny, ale w widmowych oczach Andrisa rozpoznawał te same emocje.

- Zakon ma swoje powody – rzekł Matteo, usiłując nie zagłębić się w 

podpowiedzi Tzigone, dotyczące tożsamości jego drugiego rodzica. – Zatem 
posiadasz elfią krew. Czy teraz, kiedy o tym wiesz, jesteś innym człowiekiem, 
niż wcześniej?

Andris odwrócił się i podszedł do ekwipunku, starannie ułożonego na 

skraju pola. Zatrzymał się przy skórzanej torbie i wyciągnął stamtąd mały, 
migoczący przedmiot.

- Wiedza przynosi odpowiedzialność – powiedział, trzymając go na 

otwartej dłoni.

Leżała na niej szczegółowo wykonana figurka, drobny, skrzydlaty 

chochlik, nie większy niż dłoń. Wyglądał, jakby wykonano go z kryształu; był 
doskonały w każdym szczególe, zupełnie jak żywa istota, którą zresztą kiedyś 
był. Matteo dziwił się, czemu Andris go zachował. Na bagnach Akhlaura wpadł 
przypadkiem na przezroczystego elfa i przekonał się, że nie było to solidne 
szkło, lecz pustka o kształcie elfa, zimniejsza od lodu.

Położył dłoń na przezroczystym ramieniu przyjaciela.
- Elfy z bagien Akhlaura i chochlik, którego obraz trzymasz, zostały 

uwolnione przez śmierć dawno przed twoimi narodzinami. Nic więcej nie 
można zrobić. To o ciebie się martwię, druhu. Kapłani Azutha zrobili, co mogli, 

a teraz ty musisz to odsunąć na bok i podjąć obowiązki jordaina.

Andris wzruszył ramionami i odwrócił się, ale Matteo zdążył dostrzec w 

jego oczach zmieszanie.

- Przeraża cię przesłuchanie – zauważył.
- A ciebie nie? – odparł jego przyjaciel. W milczeniu schował 

przezroczystego chochlika wyprostował się i odwrócił w stronę Mattea. – Znasz 
kapłanów. Będą sprawdzać, rozmawiać, ostukiwać i modlić się, aż samej 
Mystrze się to znudzi. Może dzięki temu lepiej zrozumieją magię, ale nie 
odpowiedzą na najważniejsze pytania: dlaczego przeżyłam? Czemu przeżyła 
Kiva? Jest elfem. Czemu nie stała się przezroczystą pustką, jak wszystkie inne?

- Być może Kiva zdołałaby na to odpowiedzieć.
- Wróciła do życia? – oczy Andrisa rozbłysły.
- Nie do końca – odparł Matteo. – Ogarowie magów, którzy ją sprawdzali 

mówili, że wiele jej mocy zniknęło wraz z czarami. Wygląda na to, że magia i 
siły życiowe mocniej splatają się w elfach, niż w ludziach. Mówią, iż to cud, że 
przeżyła.

Spomiędzy zębów Andrisa wyrwało się pełne niecierpliwości syknięcie.
- W świątyni jest więcej kapłanów niż kleszczy u niedźwieżuk. Czy żaden 

z nich nie może jej uleczyć?

- Zadałem to samo pytanie – Matteo potrząsnął z niesmakiem głową. – 

Kiva dysponuje informacjami ważnymi dla całego kraju. Jednak kapłani 
uważają, że modlitwa o uzdrawiające zaklęcia dla zdrajcy będzie 
świętokradztwem.

Andris mruknął coś. Podniósł biała tunikę i założył ją przez głowę. Kiedy 

tkanina nasunęła się na jego ciało, również stała się przezroczysta. Jordain 
znów się pochylił, tym razem aby podnieść bukłak z wodą. Wyciągnął korek i 
pociągnął głęboki łyk. Matteo odruchowo liczył, że zobaczy, jak płyn ścieka w 
głąb niematerialnego gardła jego przyjaciela, ale woda znikała, kiedy tylko 
dotknęła ust jordaina.

Andris zauważył jego spojrzenie i odruchowo opuścił bukłak. Matteo 

natychmiast odwrócił oczy.

- Przepraszam. Nie powinienem był się tak gapić.
- Żadnej magii, żadnej kary – odparł lekko, zbywając przeprosiny 

sloganem znanym początkującym jordainom. – Co będziesz teraz robił? 
Wracasz do pałacu królowej?

Matteo pokręcił głową.
- Wydaje mi się, że królowa Beatrix nie potrzebuje moich rad bardziej, 

niż Halruaa mojego działania. Kiva nie zamknęła bramy na plan żywiołu 
wody, lecz ją tylko przeniosła. Trzeba odnaleźć to nowe miejsce. Obiecałem też 
pomóc Tzigone odszukać jej matkę, a przynajmniej dowiedzieć się czegoś o jej 
losie.

- Pierwszego ci nie zazdroszczę, drugie może być dość łatwe. Kiva 

opisywała Keturah jako mistrzynię wywoływania. Tacy magowie są szeroko 
znani. Musisz tylko popytać.

- To bardzo skomplikowane – przyznał Matteo. – Pytania mogą wywołać 

niepożądane, a może nawet niebezpieczne zainteresowanie osobą Tzigone. 
Nikt nie może wiedzieć, że jest córką Keturah. Musisz przyrzec, że nigdy o tym 
nie wspomnisz.

Na twarzy Andrisa pojawiło się zrozumienie, szybko zastąpione 

przerażeniem.

- Na Pana i Panią! Matteo, nie mówisz chyba, że Tzigone to bękart maga?
- Nie, nie zamierzałem ci tego powiedzieć – odparł Matteo – ale taka jest 

prawda.

Andris przesunął dłonią po lekko brązowych włosach i westchnął ciężko.
- Masz ciekawe towarzystwo, przyjacielu. Czy wie o tym ktoś jeszcze?
- Poza Kivą, chyba nie – opowiedział Andrisowi o wiadomością, którą 

sfałszowała Kiva, liście, który miał pochodzić od Cassii, jordainki doradzającej 
królowi; prosiła w nim wszystkich jordainów z Halarahh, aby pomogli jej 
odnaleźć córkę Keturah. – Z początku sądziłem, że ta wiadomość była rozesłana 
do wszystkich, ale Kiva chciała, abyśmy zobaczyli ją tylko ja i Tzigone. Chciała 
ściągnąć nas do komnaty Cassii, a stamtąd na bagna Akhlaura, machając 
dziedzictwem Tzigone przed jej nosem niczym marchewką przed zgłodniałym 
osłem.

- A za jaką marchewką ty podążyłeś? – spytał Andris. Jego widmowe, 

orzechowe oczy stały się nagle czujne i skoncentrowane. – Za dziewczyną?

Pytanie nie było pozbawione sensu i Matteo głęboko się zastanowił, nim 

odpowiedzią. Nie mógł jednak znaleźć słów, którymi zdołałby wyjaśnić swoją 
przyjaźń z Tzigone.

- Tak sądzę – przyznał.
Andris skrzywił się.
- Wiesz, rzecz jasna, że jordainom nie wolno się żenić.
Obraz Tzigone, z łobuzerską minką zastąpioną przez poważny uśmiech i 

oczy skromnie ukryte pod woalką był tak zabawny, że Matteo wybuchnął 
śmiechem.

- Nigdy mi to nie przyszło do głowy i gotów jestem zastawić posąg 

królowej, że jej również! Tzigone jest przyjacielem i nikim więcej.

Andrisowi wyraźnie ulżyło.
- Pewnego dnia będzie magiem. Jordainowie mają służyć magom 

Halruaa, a nie przyjaźnić się z nimi.

W tej chwili podbiegł do nich młody student, ratując Mattea przed 

potwierdzeniem tej niewygodnej prawdy. Spojrzenie chłopaka spoczęło na 
Andrisie i prześlizgnęło się dalej.

- Andris ma pozwolenie na opuszczenie szkoły – oznajmił – a dyrektor 

chce rozmawiać z Matteo.

- Pójdę prosto do niego – zapewnił go Matteo. Odczekał, aż posłaniec 

oddali się poza zasięg słuchu i ciągnął dalej: – Szkoda, że magowie ze szkoły nie 
mogą cię sprawdzić i oszczędzić wędrówki na północ.

Andris skrzywił się.
- To jedno z niebezpieczeństw związanych z byciem jordainem. Na nas 

działa tylko magia ogara magów. To, oczywiście, ważne zabezpieczenie.

Matteo nie skomentował tej wyraźnej ironii: Andris został uznany – 

niesłuszne – za fałszywego jordaina przez ogara magów z zakonu Azutha. 
Teraz jego życie po raz wtóry spoczęło w ich rękach.

Nie mógł pozwolić, aby przyjaciel stanął przed nimi samotnie.
- Kiedy wyjeżdżasz?
Andris odwrócił się i zaczął zbierać swoje rzeczy.
- Najwcześniej jutro rano.
- Pojadę z tobą – kiedy Andris spojrzał na niego pytająco, dodał: – kiedy 

Kiva odzyska siły, mam do niej pytania, których raczej nie powierzyłbym 
ogarowi magów.

- Ważki argument – Andris wstał i położył dłoń na ramieniu przyjaciela. 

– Lepiej zobacz, czego chce dyrektor. Reszta może poczekać do jutra, Ferris 
Grail nie.

Matteo zareagował prychnięciem na celny dowcip przyjaciela i szybko 

ruszył w stronę wieży dyrektora.

Widmowy jordain przyglądał się, jak odchodzi. Z westchnieniem 

zarzucił swoje rzeczy na ramię i poszedł w stronę kwater dla gości. Wydawało 
mu się dziwne, że jest gościem w jedynym domu, jaki kiedykolwiek miał. Z 
drugiej strony, po kilku miesiącach z dala od niego, życie w Szkole Jordainów 
zdawało się dalekim snem.

Andris, nie ciesząc się zbytnio, oczekiwał zbliżającego się przesłuchania, 

lecz mimo doświadczenia z Kivą, nie wierzył, by wszyscy ogarowie magów byli 
fałszywi i skorumpowani. Po jej zdradzie kapłani Azutha bez wątpienia 
starannie oczyścili swoje szeregi. Przesłuchanie nie będzie przyjemne, ale 
wreszcie się skończy. A potem co? Powrót do zakonu jordainów? Służba 
magowi, któremu nie będzie przeszkadzać przezroczysta postać jordaina i jego 
wątpliwa sława?

W jego umyśle pojawił się niespodziewany obraz: skupiona i uradowana 

twarz Kivy, gdy rozbijała kryształową kulę przyniesioną z bagna Kilmaruu i 
uwalniała pojmane przez złego Akhlaura duchy dawno zabitych elfów.

Ten obraz, uznał Andris, przeważył szalę.
Z początku podążał za Kivą, gdyż sądził, że mówi w imieniu króla 

Zalathorma. Ta bajeczka szybko przestała być prawdziwa, ale pojawiły się inne 
powody, na tyle ważne, aby utrzymać go u jej boku.

Według wszystkiego, co Andris wiedział i w co wierzył, zgodnie z 

prawami kraju i dekretem Rady Starszych, Kiva była zdrajczynią Halruaa. Czy 

to możliwe, że szła za głosem jakiejś głębszej, ukrytej prawdy? Czy jej sprawa 
była tego warta, nawet jeśli ścieżki, którymi podążała, były czasem kręte i 
ciemne?

Zadumany Andris otworzył drzwi do swojego pokoju. Powitał go cichy, 

ochrypły skrzek i trzepotanie jasnych skrzydeł.

Jego usta wykrzywiły się, kiedy zobaczył siedzącą na parapecie papugę. 

Nie była większa od jego pięści, jej upierzenie zdobił niemal kwiatowy wzór 
różu i żółci. Ptak siedział spokojnie, kiedy jordain zbliżał się do niego. Jasno 
upierzona głowa przekrzywiła się na bok, spoglądając na zbliżającego się 
człowieka.

- Witaj, przyjacielu – powiedział Andris. – Jak sądzę, uciekłaś komuś. 

Gratuluję ucieczki. Nigdy nie zrozumiem, dlaczego ktoś miałby zamykać ptaki 
w klatkach tylko dla ich śpiewu!

- Zgadzam się – odparł czystym głosem ptak. – Na szczęście to mądre 

zdanie wydaje się być podzielone w tej okolicy. Wchodzę i wychodzę, kiedy mi 
się podoba.

Andris cofnął się o krok. Wiele z halruańskich ptaków gaworzyło jak 

małe, upierzone echa. Rozumiem ptaki wcale nie były rzadkością. Nigdy jednak 
nie spodziewał się, że ktokolwiek w Szkole Jordainów mógłby posiadać takiego 
ptaka.

- To nieoczekiwana przyjemność, mój przyjacielu. Czy mogę spytać, co 

cię tu sprowadza?

Ptak podskoczył kilka kroków bliżej. Jego łepek obracał się na wszystkie 

strony, jakby chciał się upewnić, że nikt go nie podsłuchuje.

- Wiadomość.
- Wiadomość? Od kogo?
- Czytaj książki.
- Książki? – spytał tępo Andris.
Różowożółte skrzydła zatrzepotały niecierpliwie.
- Ukryte pod materacem. Przeczytaj je i odłóż.
Ptak znikł. Nie odleciał: po prostu… znikł.
Andris był zaskoczony. To była robota maga, i to całkiem 

skomplikowana! Surowe prawa zakazywały jordainom używania magii 
samodzielnie lub przez kogoś innego w ich imieniu. Znikający ptak mógł być 
albo jakąś istotą, albo przywołanym obrazem: oba były zakazane.

Świadomość ta nie powstrzymała go od spojrzenia pod materac. 

Wyciągnął starą księgę oprawioną w cieką, pożółkłą skórę. Porządny 
pergamin, z którego były wykonane strony, postarzał się do bladej sepii, 
pokrywały go wyblakłe rysunki. Andris przeniósł książkę do okna i zaczął 
czytać.

Z każdą obróconą stroną oddalał się od niej, jakby chciał zdystansować 

się od potworności, jakich się dowiedział. Trzymał w swoich rękach dziennik 

Akhlaura! Te runy zapisała ręka maga śmierci, to jego dłoń przewracała te 
karty!

Andris poczuł ciarki. Chore uczucie wzmogło się, kiedy zobaczył oprawę. 

Żadne zwierzę nie miało tak cienkiej i delikatnej skóry. Była to skóra 
człowieka, albo, co bardziej prawdopodobne, elfa.

To podejrzenie w miarę lektury zmieniło się w pewność. Staranne, 

drobne runy i szczegółowe rysunki opisywały z wyraźną obojętnością 
okrucieństwa wykraczające poza najmroczniejsze wyobrażenia Andrisa. Elfy 
były ulubionymi obiektami doświadczalnymi nekromanty, a żaden z nich nie 
wytrzymał tak wiele, jak dziewczynka Akivaria, w skrócie nazywana Kivą.

Andris czuł się jak chory na malarię – płonął gniewem, lecz jednocześnie 

opanowało go otępiające niezdecydowanie. Ta książka zawierała tajemnice, 
które, gdyby zostały ujawnione, mogły zniszczyć zakon jordainów. Teraz je 
poznał.

Jak powiedział Matteo, wiedza niesie ze sobą odpowiedzialność.
Drżącymi rękami Andris wyciągnął drugą książkę, która okazała się być 

szczegółową genealogią zakonu od jego początku. Kiedy czytał, modlił się, aby 
przyjaciółka Matteo Tzigone nie poznała szczegółów jego elfiego pochodzenia, 
albo nie uświadomiła sobie, że jeden z jego przodków wciąż żyje i jest 
„gościem” świątyni Azutha.

Zerwał się gwałtownie, złapał kilka należących do niego rzeczy i wrzucił 

je do podróżnej torby. Po chwili wahania spakował również książki.

Oczy piekły go od łez, kiedy wyślizgiwał się drogą, którą opracował jego 

przyjaciel Themo, by wymykać się na potajemne wycieczki do Khaerbaal. Nikt 
nie zauważył zniknięcia widmowej sylwetki. Po raz pierwszy Andris był 
wdzięczny, że jordainowie stali się tak dobrze w odwracaniu wzroku. Mógł 
poruszać się między nimi, jakby naprawdę był duchem.

W pewnym sensie nim był. Jego przyszłość zniknęła, pochwycona przez 

szaleństwo czarodzieja Akhlaura i nauczycieli jordainów, którzy najpierw 
utajnili tę wiedzę, po czym rozsypali ją przed nim jednym, oślepiającym 
błyskiem. Jedynym życiem, jakie Andris znał, było życie jordaina. Jego 
przyszłość zniknęła.

Stąpając cicho i szybko, Andris zamierzał odzyskać swoją przeszłość.

ROZDZIAŁ DRUGI

Matteo ruszył za chłopakiem, który szedł w stronę wieży dyrektora 

niczym ogar na tropie.

- Znam drogę – zauważył. – Jeśli masz inne obowiązki, nie będę cię 

zatrzymywał.

Chłopak rzucił mu przez ramię nieufne spojrzenie.
- Dyrektor kazał mi cię sprowadzić – w jego mniemaniu był to początek i 

koniec sprawy.

Matteo westchnął, zazdroszcząc mu jego pewności. Gdy credo jordainów 

– prawda, Halruaa i magowie – były trzema nierozerwalnymi aspektami 
całości, życie wydawało się znacznie prostsze.

Zbudowana z białego marmuru wieża wznosiła się lekkim łukiem, 

przypominając smukłą łodygę zwieńczoną rozwijającym się pąkiem lotosu. 
Ogromne rozmiary nie burzyły poczucia gracji i spokoju, którymi emanował 
ten kwiat. Budowlę otaczał bogaty ogród, po którym kręcili się ogrodnicy 
odziani w proste, zielone stroje.

Na przekór zakazom używania magii, wieża czarodzieja, jak najbardziej 

pasowała do tego miejsca. Jordainowie musieli znać magię niemal tak dobrze, 
jak sami czarodzieje. Matteo mógł rozpoznać setki zaklęć po geście czy z 
połączonego zapachu rozmaitych składników zaklęcia. Posiadanie maga jako 
pana wydawało mu się czymś zwykłym i naturalnym.

- Zwykłym i naturalnym – wymruczał z większą goryczą niż chciał. Nie 

było nic naturalnego w obrazie, którym codziennie go nawiedzał: postarzałej 
kobiety o wymizerowanej twarzy i pustych oczach. Nie znał jej imienia. Nie 
wiedział o niej nic poza tym, że dała mu życie.

Co dziwniejsze, gdyby wskazówki Tzigone okazały się prawdziwe, imię 

jego ojca była mu dobrze znane. Najprawdopodobniej słyszał je przez całe 
życie, nie zdając sobie sprawy z jego wartości.

Od czasu, kiedy wrócił do Szkoły Jordainów, Matteo często łapał się na 

tym, że przyglądał się twarzom byłych mistrzów szukając podobieństwa do 
siebie. To dodawało nadchodzącemu przesłuchaniu niepewności.

Odziany w zieloną szatę służący wpuścił Mattea i zaprowadził do małego 

przedpokoju, gdzie miał czekać na wezwanie. Jordain usiadł, a kiedy nie mógł 
już wysiedzieć, zaczął się przechadzać. Miał dość czasu, gdyż zanim służący 
pojawił się znowu, słońce minęło zenit i opuściło się na dystans trzy razy 
większy od swojej średnicy. Do tego czasu Matteo po cichu gotował się z 
niecierpliwości. Czemu Ferris Grail przywołał go do wieży i kazał tak długo 
czekać?

Przybrał spokojny wyraz twarzy i wszedł do gabinetu. Czekało na niego 

dwóch magów. Ferris Grail był wysokim mężczyzną w średnim wieku, mocno 
umięśnionym i odzianym w proste, białe szaty jordaina. Można go było wziąć 
za jednego z uczniów-wojowników, gdyby nie starannie przystrzyżona czarna 
bródka i złoty talizman z pieczęcią maga. Gdyby był jordainem, byłby gładko 
ogolony i nosiłby medalion z ich emblematem: zielone i żółte półkole 
rozdzielone jasnoniebieską błyskawicą. Drugi mag był starszy, o twarzy 
zasuszonej przez upływ czasu i rzucanie potężnej magii. Vishna, ulubiony 
mistrz Mattea, był magiem bitewnym, nim przeszedł na emeryturę i zaczął 
nauczać w Szkole Jordainów.

Ferris Grail gestem zaprosił Mattea do środka.

- Jest dla ciebie wiadomość – powiedział bez wstępów, wskazując na 

umieszczoną na piedestale kulę z księżycowego kamienia.

Matteo spojrzał na nią skonsternowany, marszcząc brwi. W kuli odbijała 

się twarz kobiety, biała jak porcelana i nienaturalnie obojętna. Jej ciemne oczy 
były pozbawione wyrazu, starannie umalowane proszkiem antymonowym; na 
nienaturalnie białej twarzy wydawały się bardzo duże. Była to piękna twarz, 
otoczona starannie wykonaną perukę o białych i srebrnych splotach, na 
których spoczywała srebrna korona.

- Królowa Beatrix czeka – przynaglił go dyrektor.
Młody jordain posłał mu zdziwione spojrzenie. Ferris Grail przełknął 

ślinę.

- Królowa zna ograniczenia dotyczące swoich doradców-jordnainów. Nie 

wzywałaby cię przy pomocy magii, gdyby nie zaistniała ku temu bardzo 
poważna potrzeba. Służba magom Halruaa jest pierwszą zasadą, której musisz 
przestrzegać.

Matteo nie był tego pewien, ale po namyśle uznał, że kula wróżąca nie 

stanowiła prawdziwego niebezpieczeństwa. Dziś rano wraz z Andrisem 
ćwiczyli mieczami, zamiast parami sztyletów, tradycyjnym orężem jordainów. 
Prawda nie była zmienna. Długość broni i sposób komunikacji z czyimś panem 
tak.

Świadomość akceptowała ten sposób rozumowania, ale kiedy podchodził 

do kuli i stawał w polu widzenia swojej pani, stopy miał jak z ołowiu.

Nic nie wskazywało na to, że królowa go rozpoznała, ale po chwili 

wymówiła jego imię gładkim, niemal pozbawionym intonacji głosem.

- Jestem gotowa na swój spacer po Promenadzie. Możesz pójść ze mną.
Matteo stłumił westchnienie.
- Wasza Wysokość, pozwoliłaś mi opuścić pałac, aby załatwić ważne 

sprawy. Byłem poza nim przez ponad jeden cykl księżyca.

Wyraz twarzy królowej wcale się nie zmienił. Nie wyglądała na smutną, 

że o tym zapomniała, ani zirytowana nieobecnością Mattea.

- Czy te sprawy są załatwione?
Powiększanie się bagien Akhlaura zostało powstrzymane, laraken 

odpędzony. Kiva znajdowała się w rękach kapłanów Azutha. Jordainowie 
fałszywie skazani przez Kivę i zmuszeni do walki w jej osobistej armii zostali 
oczyszczeni ze wszystkich zarzutów. W oczach wszystkich poza sobą samym, 
Matteo z nawiązką wypełnił swoje obowiązki doradcy.

- Nie, moja królowo – odparł w końcu. – Są sprawy, których jeszcze nie 

załatwiłem.

- Dobrze – powiedziała to tak, jakby odpowiedź, a może jego obecność, 

nie miała dla niej żadnego znaczenia. Jej obraz zniknął z kuli, pozostawiając 
tylko słabo świecący księżycowy kamień.

- Sprawy do załatwienia? – spytał Ferris Grail. – Jakie?

Matteo z szacunkiem ukłonił się przed mężczyzną.
- Sprawy osobiste, panie. Jeśli masz jakieś pytanie, zwróć się do mojej 

pani.

W ten sposób Matteo zbliżył się do nieprawdy tak bardzo, jak tylko mógł. 

Nie powiedział, że załatwiał sprawy królowej, ale jego słowa można było w ten 
sposób rozumieć. Ferris Grail uniósł w zdziwieniu czarną brew.

Vishna zeskoczył z krzesła i dotknął ramienia Mattea.
- Zatem najlepiej będzie, jeśli już pójdziesz – powiedział ciepło. – I tak 

straciłeś tu zbyt wiele czasu.

Matteo pozwolił staremu magowi wyciągnąć się z wieży. Kiedy dotarli na 

podwórze, wysunął ramię z jego uścisku i skłonił głowę w pełnym 
wdzięczności ukłonie.

- To miło z twojej strony. Nie zamierzałem przeciągnąć tego spotkania.
Vishna uśmiechnął się chytrze.
- Synu, najpierw posłuchaj dobrej rady, a potem zdecydujesz, czy mi 

dziękować. Masz wiele talentów, ale łganie do nich nie należy! Jeśli masz uczyć 
się tej sztuczki, radzę poćwiczyć przed lustrem, póki nie zamaskujesz na twarz 
poczucia winy!

Ton głosu maga był spokojny i karcący, ale Matteo nie mógł znaleźć 

żadnej odpowiedzi. Cóż miał rzec, jeśli zaufany mistrz mówił o świadomym 
kłamstwie, jakby było dobrym i szlachetnym celem?

Kiedy milczenie się przeciągało, Vishna z troską przyjrzał się twarzy 

młodego mężczyzny.

- Ta niedokończona sprawa musi być naprawdę poważna.
- Nie bardziej niż ta, która stoi przed każdym jordainem – odparł krótko 

Matteo. – Szukam prawdy.

- Ach – w uśmiechu mężczyzny kryła się nagana. – Poszukiwanie prawdy 

może zaprowadzić na niespodziewane ścieżki. Twoje i zakonu jordainów 
rozeszły się.

Sugestia mężczyzny zaskoczyła Mattea.
- Dlaczego to mówisz?
- Znam cię od czasu, kiedy opuściłeś żłobek i zacząłeś się uczyć. Nigdy 

nie dawałeś wymijających odpowiedzi. To świadczy o słabnącym zaufaniu.

Matteo nie mógł temu zaprzeczyć.
- Jeśli cię uraziłem, mistrzu Vishna, błagam o przebaczenie.
- Nie trzeba – mag poklepał go po ramieniu. – Mądry człowiek zbyt 

szybko nie pokłada w kimś zaufania ani nie odzywa się bez potrzeby.

- To prawda, ale podejrzenia męczą duszę, podobnie jak cisza. Szkoda, że 

minęły już dni, kiedy mogliśmy mówić otwarcie to, co myślimy, bez subtelności 
i ukrytych znaczeń.

- To przywilej dziecka, Matteo. A ty nie jesteś już dzieckiem – uśmiech 

Vishmy usunął z jego słów wszelki możliwy jad. – Ale pozwólmy sobie na ten 

luksus. Cóż więc martwi mojego najlepszego ucznia?

Tym razem Matteo staranniej dobierał słowa.
- Uważa się nas, jordainów, za strażników wiedzy Halruaa, ale jest wiele 

rzeczy, których nas nie nauczono.

- Ach. Przypuszczam, że chodzi ci o coś konkretnego.
- Kilka rzeczy. Dlaczego nie uczy się nas historii halruańskich elfów?
- Nie ma elfów, o których można by mówić – zauważył Vishna.
- Dokładnie tak. Jednak dawno temu na bagnach Akhlaura i Kilmaruu 

mieszkało wielu elfów. Wydaje się dziwnie, że takie miejsca, z których żadne 
nie jest bagnem od zarania dziejów, wyrosły na gruzach elfich osiedli.

Vishna uśmiechnął się pobłażliwie i powtórzył przysłowie jordainów o 

tym, że bagna Kilmaruu istnieją po to, aby ograniczać liczbę głupców w 
Halruaa do znośnego poziomu.

- Andris nie jest głupcem – oznajmił Matteo – i za to Halruaa powinna 

dziękować Mystrze. Nie zauważyłeś, że nieumarli z Kilmaruu spoczywają w 
pokoju?

- Skoro o tym wspominasz – powiedział w zadumie mag – to farmy i 

wybrzeże w okolicy bagna są ostatnio dość spokojne. Mówisz, że to dzieło 
Andrisa?

- Opracował strategię, aby pozbyć się nieumarłych z bagien i przedstawił 

to jako pracę na piątym roku. Jestem zaskoczony, że o tym nie słyszałeś, 
mistrzu.

- Hm. – Mag zastanowił się nad tym, a jego pomarszczona twarz 

wyrażała głęboki niepokój.

- Szkoła Jordainów jest mniej otwarta, jeśli chodzi o przekazywanie 

informacji, niż by sugerowała jej reputacja – ciągnął Matteo. – Na własne oczy 
widziałem, że kiedyś na bagnach Akhlaura żyło wielu elfów. Dlaczego się o tym 
nie mówi?

Vishna rozłożył ręce.
- Takie rzeczy trudno się zgłębia. Jeśli gdzieś pojawiają się elfy, zawsze 

pojawia się więcej legend niż faktów. Równie dobrze możesz szukać prawdy o 
Koterii!

Jego głos był spokojny i łagodny, gdy wymienił najlepszy przykład 

daremnych poszukiwań, ale Matteo nie był w nastroju do żartów ani 
pobłażania. Założył ręce i na uśmiech czarodzieja odpowiedział uważnym 
spojrzeniem.

- Być może takie badania mają swoje zalety.
Uśmiech Vishny znikł, a oczy spoważniały.
- Nie zgadzasz się tym – naciskał Matteo.
- Nie. Elfy zniknęły, za wyjątkiem kilku, mieszkających tu i ówdzie. Tak 

to już jest z naturą. Przed nimi rządziły smoki. Ich liczba znacznie się 
zmniejszyła, ale nie będą patrzeć spokojnie, jak usiłujesz zabrać im jajka i 

zadbać o nie do chwili, kiedy się wyklują młode. Podobnie elfy nie podziękują 
ci za wtrącanie się w ich życie, i kiedy spróbujesz zajrzeć im w historię, nie 
powitają cię z otwartymi ramionami.

- A co z Koterią? Słyszałem o niej przez całe życie, ale niczego się o niej 

nie dowiedziałem.

- I słusznie. Koteria to szczególny przypadek legendy – rzekł powoli 

Vishna. – Z tych, które nabierają kształtu przez cały czas, składając się z 
pogłosek powtarzanych tak często, że zaczynają wydawać się prawdziwe.

- Niektórzy mówią, że to głęboko ukryty spisek.
Vishna prychnął.
- Spiski są pożyteczne. Odciągają puste, leniwe umysły od prawdziwego 

myślenia. Tacy ludzie uznają ponure ostrzeżenia za dowód mądrości. Obaj 
spotkaliśmy halruańczyków, którzy pogodnego wieszczka uznaliby za 
bluźniercę, albo w najlepszym przypadku, szarlatana.

- Jak mówi przysłowie, nigdy nie myl ponurego nastawienia z głęboką 

myślą.

- Dokładnie tak, chłopcze. – Mag odprężył się, wróciwszy na znajomy 

grunt. – Kiedy ruszysz zajmować się sprawami królowej?

- Jutro rano, o świcie – odparł Matteo. – Pojadę z Andrisem do świątyni 

Azutha.

Stary mag spojrzał na niego pytająco.
- Ależ Andris już wyjechał.
- Co?!
Jego ostry ton zaskoczył Vishnę.
- To prawda – zapewnił, jakby Matteo wywołał u niego przypływ 

prawdomówności. – Okno dyrektora wychodzi na tylną, kuchenną bramę. 
Kiedy rozmawiałem z dyrektorem widziałem, jak Andris się wymyka. Dlaczego 
to takie dziwne? Miał zezwolenie na opuszczenie szkoły, czekając na niego w 
świątyni Azutha.

Matteo nie znalazł odpowiedzi. Czuł, jakby jego gardło ścisnęła łapa 

żelaznego golem. Mógł pogodzić się z faktem, że niektórzy z magów Halruaa 
mieli swoje ponure sekrety. Z trudem mógł pojąć, że jego ukochany zakon mógł 
brać udział w ich ukrywaniu. Ale że Andris, jego najbliższy przyjaciel, otwarcie 
mu skłamał – to było niepojęte.

Obrócił się na pięcie. Vishna chwycił go za ramię.
- Nie, Matteo – powiedział cicho. – Dla dobra twojego przyjaciela, 

zatrzymaj się i zastanów. Nie powiem ci, dlaczego Andris wyruszył sam, ale 
jedno wiem na pewno: nie zawsze musisz rozumieć wybory swoich przyjaciół, 
lecz powinieneś je uszanować. Wróć do Halarahh i pozwól mu podążać za 
przeznaczeniem, jakie dała mu bogini.

Matteo delikatnie się wyrwał.
- Dziękuję ci za lekcję, mistrzu Vishna – powiedział, używając 

tradycyjnego zwrotu stosowanego pomiędzy jordainem-uczniem i 
nauczycielem. – Twe słowa jak zwykle niosą ogromną wiedzę.

Na twarzy maga odbiła się wielka ulga.
- Zatem wrócisz na dwór?
- To nie jest wniosek, jaki wyciągnąłem z twojej lekcji – powiedział cicho 

młody mężczyzna. – Słyszałem, jak mówiłeś, że nie trzeba rozumieć czyjegoś 
wyboru, ale go uszanować – Matteo skłonił się, obrócił i pognał do stajni.

Przy wrotach chwycił siodło i zestaw wędrowna.
- Biorę Cyrica – oznajmił zaskoczonemu stajennemu. – Sam go osiodłam.
Westchnienie ulgi, jakie wydał chłopak, było niemal komiczne. Cyric, 

czarny ogier potrafiący biec niesamowicie szybko i posiadający ognisty 
temperament nosił imię złego i szalonego boga. Niemal nie sposób było na nim 
jeździć, ale jego charakter znakomicie pasował do nastroju i potrzeb Mattea.

Zabrał się za siodłanie i nakładane koniowi uprzęży. Cyric wyczuł 

pośpiech jordaina i uznał, że mu to pasuje. Po raz pierwszy ogier stał spokojnie, 
otworzył nawet pysk, aby włożyć mu wędzidło. Ledwo Matteo usiadł w siodle, 
Cyric wystrzelił ze stajni niczym pocisk, z łoskotem kopyt kierując się w stronę 
bramy i wszystkiego, co za nią czekało.

ROZDZIAŁ TRZECI

W swojej wodnej kryjówce Akhlaur pochylił się nad stołem, w 

gorączkowym pośpiechu przepisując runy na delikatny, lekko niebieski 
pergamin. Po wielu próbach odkrył, że skóra trytona była najlepszym 
pergaminem – trwałym i odpornym na wodę, nie wspominając o przyjemnym, 
lazurowym odcieniu.

Trzy oszołomione magią trytony, póki co wciąż okryte swoją niebieską 

skórą, kuliły się w jednej z klatek, stojących pod ścianą rozległej komnaty 
wzniesionej z korala. Akhlaur bardzo je lubił i pod względem użyteczności 
uważał za niemal doskonały odpowiednik elfów. Za wyjątkiem ubarwienia, 
wspaniałego piękna i foczych płetw bardzo przypominały ludzi i jako takie 
były znakomitym obiektem testów. Jednak ich wrodzona magia zapewniała 
niespodziewane i ciekawe możliwości.

Akhlaur nie ograniczał swoich badań do trytonów. Każda klatka mieściła 

istoty, których życie i śmierć przyczyniały się do rozwoju sztuki nekromanty. 
Ich jęki i krzyki stanowiły kontrapunkt dla jego gniewnych myśli.

- To bardzo ciekawe zaklęcie – mruczał, bazgrząc. – Nie sądziłem, że elf 

je zniesie. Elfy nie mogą być nekromantami. Phi! Ktokolwiek to powiedział, nie 
spotkał mojej małej Kivy.

Do wynurzeń maga wkradła się nuta dumy. Odrzucił na bok cała lata jej 

uwięzienia i zadawanych jej tortur, wolał traktować ją jak „uczennicę”.

- Uczniowie wyzywają swych mistrzów. Taka jest kolej rzeczy. Dobrze się 

sprawiłaś, mała elfko… – przerwał, aby skupić się na napisaniu szczególnie 
przemyślnej i zabójczej runy – …ale nie jesteś gotowa, aby w boju stawić czoła 
Akhlaurowi.

Mag zamaszyście dokończył zaklęcie. Wstał i pogładził się po 

łuskowatym podbródku, przechadzając się wzdłuż szeregu klatek.

Zatrzymał się przed wykonanym z kości i koralu lochem, w którym 

mieszkał laraken. Potwór instynktownie rzucił się w stronę otaczającej 
Akhlaura życiodajnej magii, po czym cofnął się, uświadomiwszy sobie jej 
źródło.

Mag przez długą chwilę przyglądał się swojemu zwierzakowi. 

Potrzebował istoty, na której mógłby przetestować właśnie przepisane, trudne 
zaklęcie. Laraken już raz przeżył jego działanie, ale Akhlaur nie był pewien, 
czy uda mu się to ponownie. Większość zaklęć wyciągniętych z Kivy przeszła 
przez larakena w całości; ten dotarł do nekromanty jako zaledwie cień czaru. 
Podczas jego rzucania potwór przejął jego ogólny kształt i postać, po czym 
przekazał ten niedoskonały zapis swemu panu. Akhlaur musiał zapełnić kilka 
dziur. Najprawdopodobniej ulepszył je, ale kto wie, jak to jest z elfią magią.

- To zbyt ryzykowne – uznał. – Wyślijmy inną bestię i zobaczmy, jak daje 

sobie radę.

Nekromanta przespacerował się wśród swojej kolekcji potworów. Wpadł 

mu w oko dziki, czteroraki człowiek-ryba przypominający zmutowanego 
sahuagina. Na planie żywiołu wody te istoty były dość powszechnie spotykane. 
Gdyby eksperyment się nie powiódł, z łatwością złapałby następnego.

Kiwnąwszy głową, Akhlaur potrząsnął zwojem i zaczął głośno czytać. W 

żywej wodzie zabrzmiało zaklęcie wzięte od larakena, który z kolei zabrał je 
Kivie. Z ust nekromanty wypłynęły bańki, które otoczyły zamkniętą w klatce 
bestię. Wirowały, nurkowały i rozbłyskiwały, przywodząc na myśl tańczące 
pod gwiazdami elfy. Akhlaur zignorował elfi smak zaklęcia Kivy i skupił się na 
jego pomysłowości.

Wraz z kontynuowaniem czaru, bańki zaczęły się łączyć i rosnąć. Kiedy 

Akhlaur wypowiedział ostatnie, ostre słowo mocy, bańki połączyły się w 
otaczająca potwora sferę.

Przez chwilę nekromanta tylko stał i obserwował, jak istota miota się z 

jednego końca więzienia w drugi, sapiąc w rzadkim i nieznany sobie 
powietrzu. Zapach jego przerażenia był tak trujący, jak zielny ogródek zielonej 
wiedźmy. Akhlaur wdychał go wielkimi haustami, rozkoszując się jego 
ostrością. Kiedy wreszcie poczuł się zadowalająco nasycony, wyjął z sakiewki 
małe, koralowe kółko i umieścił je między sobą a uwięzionym potworem. 
Wisiało niczym okrągła, pusta rama na niewidzialnej ścianie albo wizjer, jaki ci 
przesądni i pozbawieni mocy często montowali w swoich drzwiach.

Akhlaur znów rozpoznał śpiewanie. Ściana mocy zaczęła wypływać z 

krawędzi koralowego okręgu, świecąc dziwnym, zielonkawym światłem. Kiedy 

ściana objęła cała obszerną komnatę, mag wziął mały, metalowy krążek i rzucił 
w koralową ramę, wykrzykując słowo.

Krążek znikł z hukiem w rozbłysku światła. Wielka bańka popłynęła w 

stronę koralowego kręgu. Przywarła do niego, a zawarte wewnątrz klatki 
powietrze pomknęło przez dziurę w wirze baniek. Potwór również został 
przyciągnięty do otworu. Jego postać wydłużyła się dziwnie i przeleciała przez 
otwór niczym dżin wynurzający się z butelki o długiej szyjce.

W ciągu kilku chwil wielka bańka znikła, a potwór znajdował się o trzy 

kroki od Akhlaura. Mag jednym gestem rozproszył zaklęcie i uśmiechnął się do 
swego ohydnego więźnia. Potwór odsłonił kły i warknął niczym osaczony wilk.

- Zaatakuj mnie – zachęcił go nekromanta. – Ten dzień nie obfitował w 

rozrywki.

Przez chwile instynkt walczył z instynktem, kiedy istota rozważała 

pewną śmierć i dalszą niewolę. Z jej gardła wydarł się pełen udręczenia ryk.

Akhlaur wzruszył ramionami.
- Niezdecydowanie to też decyzja – zauważył. Kiwnął głową i wykonana 

z kości krata w klatce potwora otworzyła się. Delikatny ruch palców 
nekromanty stworzył miniaturowy wir, który wciągnął bestię do więzienia i 
zatrzasnął za nią drzwi.

Nie zwracając sobie nią głowy, nekromanta wrócił do pracy, mocując 

koralową ramkę do jednego z prętów klatki i zabezpieczając ją zaklęciami.

- Prezent dla ciebie, mała Kivo – powiedział, spoglądając na kolejne 

drobne rozdarcie niedoskonałą bramę, przeciek przez który do Halruaa 
wylewała się woda i magia. – Wysłałaś do mnie larakena. Kiedy dotkniesz 
wody ze źródła, odpowiem własnym posłańcem. Biorąc pod uwagę ilość 
kłopotów, które sobie zadałaś, zignorowanie cię byłoby czymś niegrzecznym. 
W końcu pewne zasady muszą zostać zachowane.

Nekromanta zachichotał, wyobrażając sobie zaskoczenie elfki, kiedy z 

bramy wyskoczy czteroręka bestia. Był to drobny podstęp, zaledwie finta w 
rozpoczynającej się walce. Och, lecz jakże cudowna była wizja godnego siebie 
przeciwnika!

Akhlaur pozwolił sobie na odpłynięcie w sny o zemście. Jego myśli nie 

dotyczyły tylko elfki, ale również jego najstarszych przyjaciół… najbardziej 
znienawidzonych wrogów.

***

Nath, północno-wschodni róg Halruaa, był jednym z najdzikszych i 

najbardziej bezludnych miejsc w kraju. Biegło tędy kilka dróg, ale były one 
wąskie i rzadko uczęszczane. Nagie, kamieniste doliny wiły się wśród wzgórz 
pełnych jaskiń i często porośniętych gęstym lasem. W tych miejscach mieli 
swoje kryjówki bandyci i potwory, ale jeszcze niebezpieczniejsze były zwinne, 
szare postacie, które poruszały się jak cienie między dymiącymi 
pozostałościami karawany.

Wszystkie były kobietami Crinti, podchodzącą od elfów rasą, która miała 

szare włosy, skórę i dusze. Ich przywódczyni trzymała się z boku, siedząc na 
siwym koniu i kierując wszystkim rzadkimi gestami szczupłych, szarych dłoni. 
Jeszcze rzadziej zdarzało jej się warknąć komendę w języku, który kiedyś, 
dawno temu był językiem drowów. Shanair, przywódczyni Crinti, była bardzo 
dumna ze swego ponurego dziedzictwa.

Halruańczycy nazywali je „widmowymi amazonkami”. Dzięki ludzkim 

barbarzyńcom, którzy byli niegdyś jej przodkami, Shanair, jak na kogoś z 
krwią elfa, była wysoka i do tego potężnie zbudowana. Kończyny miła długie i 
chude, a ciało silnie umięśnione, lecz jednocześnie kobieco zaokrąglone. Włosy 
o barwie żelaza spadały na ramiona niczym górski strumień, otaczając twarz 
składającą się właściwie z samych płaszczyzn i ostrych kątów. Choć jej uszy 
były tylko lekko zaostrzone, podkreślała swoje elfie pochodzenie srebrnymi 
nakładkami o przesadnie długich, zaostrzonych końcach. Jej buty, skórzany 
strój i płaszcz były szare. Poza oczami, które miały wyjątkowo jasny odcień 
błękitu, jedyną plamą o innej barwie był poszarpany czerwony tatuaż, 
otaczający jej ramię i czerwona farba, która zmieniła paznokcie w 
zakrwawione szpony.

Znad wzgórz nadleciał odległy krzyk. Głowa Shanair odwróciła się 

gwałtownie.

- Rekatra!
Uderzyła końskie boki piętami.
Dwie adiutancki Shanair wskoczyły na swoje wierzchowce i ruszyły za 

nią, gnając w stronę skazanego na zagładę zwiadowcy – skazanego przez 
własny głos, gdyż żadna prawdziwa Crinti nie krzyczała ze strachu ani bólu.

Znalazły Rekatrę rozciągniętą obok małego strumienia, zaciskającą 

dłonie na czterech głębokich, szerokich ranach, które rozdarły skórzaną zbroję 
i wyorały głębokie bruzdy w brzuchu i jelitach. Ze zwiadowcy Crinti uszła 
niemal cała krew. Oczy, którymi spojrzała w twarz Shanair, były już błyszczące 
i zmętniałe.

- Matko – powiedziała słabo. W jej głosie kryła się nadzieja i przeprosiny, 

skarga zranionego dziecka.

Shanair zeskoczyła z konia i podkradła się do zwiadowcy. Jednym 

płynnym ruchem wyciągnęła dwa zakrzywione miecze. Spadły, przecinając na 
krzyż gardło wojowniczki i pokrywając się krwią.

Wódz Crinti schowała do pochwy zakrwawione ostrza i przeszła nad 

zwłokami, które były jej zwiadowcą i córką. Dwie pozostałe kobiety również 
zsiadły z koni i zbliżyły się. Na ich twarzach nie było żadnego ślady wstrętu ani 
zaskoczenia na widok zachowania ich przywódczyni.

- Spójrzcie na te ślady – Shanair wskazała krawędź jednego z głębokich 

nacięć.

Kobieto pochyliły się. Cięcia były na tyle głębokie, aby zabić, ale 

wewnątrz każdego z nich znajdowało się kolejne rozdarcie, nachylone pod 
ostrym kątem w stosunku do głównego cięcia.

- To, co ją przecięło było nie tylko ostre, ale i zagięte – zauważyła 

Whizzra, zastępczyni Shanair.

- Oraz wielkie – dodała trzecia Crinti. Xibryl, tęga wojowniczka 

dorównująca Shanair wzrostem i siłą położyła dłoń na brzuchu martwego 
zwiadowcy i rozstawiła grube palce najszerzej jak mogła. Były długie, a 
paznokcie podobnie jak Shanair dzięki farbie wyglądały jak zakrwawione 
szpony.

- Jeśli te ślady pochodzą od szponów, to łapa musiała być cztery razy 

większa od mojej. Jakie stworzenie ze wzgórz mogło zrobić coś takiego?

Shanair odchyliła się na piętach i wstała płynnym ruchem.
- Coś nowego. Coś, czego jeszcze nie widziałyśmy.
Jej oczy rozglądały się po ponurym terenie, szukając wskazówek. Jej 

bystre oko nie dostrzegło żadnych śladów, żadnej ścieżki. To, co zaatakowało 
Rekatrę, uciekło z biegiem strumienia.

Błękitne oczy Shanair zwęziły się, gdy ujrzała bulgoczący strumień. 

Śnieg wciąż leżał na najwyższych szczytach gór otaczających Halruaa, ale 
wiosenna odwilż dawno już minęła. Było lato, lecz ciężkie monsunowe deszcze 
miały nadejść dopiero za dwa, trzy księżyce. Woda nie powinna płynąć tak 
szybko.

- Pójdziemy do źródła tego strumienia – oznajmiła. Wskoczyła na konia i 

ruszyła kłusem na północ, nie zajmując się martwą dziewczyną ani sekundy 
dłużej.

Z każdą chwilą teren stawał się coraz bardziej płaski i niegościnny. 

Wkrótce skalista przełęcz ustąpiła miejsca lasowi, który, im wyżej się wspinały, 
z wolna kurczył się do karłowatych sosenek. Z każdym krokiem pieśń 
strumienia stawała się silniejsza i bardziej przynaglająca.

Crinti jechały, póki słońce nie zaszło, a potem dalej przez wydłużające 

się cienie zmierzchu. Wśród drzew niosły się echem dźwięki nadchodzącej 
nocy – skrzeczenie drapieżników, warkot dzikich kotów, ostry, niespodziewany 
pisk ofiar. Kiedy stało się zbyt ciemno, by jechać dalej, zsiadły z koni i 
poprowadziły je za uzdy, polegając na zdolności widzenia w nocy, 
odziedziczonej po odległych drowich przodkach.

Kiedy dotarły na malutką polanę, już świtało. Z jej środka bił strumień, 

wypływający z małej i najwyraźniej płytkiej sadzawki. Ani śladu istoty, która 
rozdarła Rekatrę.

Shanair pozostawiła konia na skraju polany i podkradła się bliżej. 

Obeszła źródło dookoła, bacznie wpatrując się w porośniętą mchem ziemię.

- Dajcie mi gruby kij – rozkazała.
Xibryl od razu podniosła długi na sześć stóp kawałek martwego drewna, 

odcinając toporem boczne gałęzie. Shanair ujęła prymitywną laskę i na próbę 

wsunęła do wody. Mimo starań, nie mogła znaleźć źródła. Na dnie był tylko 
solidny grunt.

- Niemożliwe – wymruczała. Uniósłszy laskę nad głowę, z całej siły wbiła 

ją w wodę.

Kij zanurzył się tak głęboko i łatwo, że Shanair niemal straciła 

równowagę. Odskoczyła, spoglądając zaskoczona na trzymany w dłoniach 
dwustopowy kawałek drewna.

Ze źródła wystrzeliła duża zielona ręka i chwyciła puste powietrze w 

miejscu, gdzie przed chwilą stała Shanair. Dłoń miała rozmiar małej tarczy. 
Cztery palce, z których każdy był długi jak jej przedramię i zakończony 
pazurem zakrzywionym niczym haczyk na ryby, łączyła błona. Zniknęła tak 
szybko, jak się pojawiła, z chlupotem zanurzając się w niezwykłej sadzawce.

Shanair szybko przemogła zaskoczenie i wyciągnęła miecze zasyczała 

stal, uwalniania z pendentu Whizzra. Brzęk wirującego łańcucha oznajmił, że 
korbacz Xibryl rozpoczął śmiertelny taniec. Trzy Crinti szybko rozstawiły się 
wokół źródła tworząc trójkąt.

Nagle polana zdała się eksplodować. Potwór wyskoczył z wody niczym 

gejzer, a jego głos był jak ryk wodospadu.

Potężna istota była dwa razy wyższa od Shanair. Miała humanoidalną 

postać, poruszała się na dwóch żabich łapach. Cztery umięśnione i pokryte 
łuskami ramiona uniosła w pozycji zapaśnika gotowego do walki. Głowa 
potwora była wielka, zwieńczona zakrzywioną płetwą i niemal rozdarta na 
dwoje paszczą pełną kłów. Zęby, wielkie jak sztylety, kłapały niecierpliwie.

Crinti przyjrzały się swojemu przeciwnikowi, oceniając jego mocne i 

słabe punkty.

- Sahuagin? – domyśliła się Xibryl.
- Gorzej – odparła z dzikim uśmiechem Shanair. Podejrzewała, że ten 

potwór nie był istotą z tego świata. Przywódczyni Crinti rozpoczęła starożytny 
taniec śmierci, a żądza walki płonęła w niej gorącym płomieniem.

Pozostałe ruszyły za nią, robiąc uniki z boku na bok, wyskakując do 

przodu i odskakując. W ich ruchach była magia, kuszenie równie potężne jak 
syrenia pieśń. Crinti nie osłabiały swoich wrogów. One ich kusiły.

Potwór rzucił się na nie, robiąc potężny zamach na najbliższą Crinti. 

Whizzra zwinnie upadła i odtoczyła się do tyłu, zaś Shanair skoczyła od 
przodu, nim bestia zdążyła odzyskać równowagę. Trzymany w lewej ręce 
miecz uderzył mocno w połączenie ramienia i klatki piersiowej i ześlizgnął się 
po łuskowatej zbroi.

Shanair zanurkowała, kiedy następne grube ramię zahuczało nad jej 

głową. Błyskawicznie oceniła siłę ciosu i uznała, że nie zdoła go powstrzymać. 
Poluzowała uchwyt na broni i pozwoliła, aby uderzenie wytrąciło ją z ręki. 
Warknęła słowo-rozkaz, oznaczające wypraktykowany manewr.

Pozostałe Crinti rozstawiły się po bokach potwora migając bronią tak, 

aby zająć wszystkie cztery łapy potwora. Shanair skoczyła do przodu, nurkując 
pod młócącymi łapami. Chwyciła miecz obiema rękami i wyskoczyła w 
potężnym pchnięciu do góry. Jej łuskowa zbroja zasyczała, ocierając się o 
zielony tors.

Ostrze wbiło się w jaszczurze fałdy poniżej podbródka stwora. Przebiło 

się przez zęby i szczękę, uderzyło o kościste podniebienie wielkiej paszczy. 
Krzyk bestii był pełen krwi, ale Shanair instynktownie wiedziała, iż nie zadała 
morderczego ciosu.

Topór Xibryl opadł, zbijając zbrojną w pazury łapę, która próbowała 

chwycić wbity w ciało miecz. Shanair puściła broń, aby uniknąć lecącego 
ostrza, odwróciła głowę, by ochronić oczy przed iskierkami skrzesanymi z 
metalu, po czym znowu chwyciła za rękojeść. Podskoczyła, oparła nogi na 
piersi potwora i odepchnęła się, wyciągając miecz.

Przetoczyła się do tyłu i poderwała na równe nogi, po czym cofnęła się i 

gwizdnęła na konia. Wyszkolony do walki rumak podbiegł, najwyraźniej nie 
dostrzegając potwora i jego gorączkowych starań, aby uwolnić się od 
przeciwnika.

Shanair odwiązała pęk oszczepów i wbiła je w porośniętą mchem 

ziemię. Chwyciła jeden, wycelowała i rzuciła.

Broń pomknęła ku potworowi, odcinając jeden z szarych warkoczy 

Xibryl. Ciągnąc za sobą pasemko włosów niczym chorągiew, ostrze wbiło się w 
jedno z czarnych oczu bestii.

Okrzyk triumfu zamarł Shanair na ustach, kiedy oszczep odbił się u 

upadł. Celowała dobrze, ale oszczep nie przebił czaszki!

Jednak potwór był częściowo oślepiony. Shanair rzuciła drugim 

oszczepem i dokończyła zadania. Potwór walczył dalej, a jego ciosy i zbicia były 
tak samo dokładne, jak przedtem.

Czuły słuch Crinti wychwyciły słaby, klikający dźwięk, jakby odległa 

pieśń cykad. Pod wodą ten dźwięk prawdopodobnie niósł się całe mile. Shanair 
zauważyła, że nawet na powietrzu zdolność potwora do kierowania się 
dźwiękiem była równie skuteczna, co u nietoperza.

Shanair uderzyła piętami boki klaczy i zmusiła ją do galopu. Pozostałe 

konie dotrzymywały kroku przewodnikowi. Cała trójka pędziła wokół polany, 
raz po raz przeskakując nad strumieniem. Echo uderzających podków rozmyło 
się w dudnienie, niczym wojenne bębny elfów z dżungli. Ten dźwięk 
pochłaniał nawet bitewny okrzyk Shanair, zbliżającej się do zaskoczonej i 
rannej bestii.

Teraz naprawdę oślepiona istota usiłowała odskoczyć, ale zrobiła krok w 

złą stronę. Wojowniczki Crinti zwarły szyk.

Wykonywał zadanie powoli, nie tylko dla przyjemności powolnego 

zabijania. Bawiły się z potworem, póki nie wyczerpał się, potem spróbowały 
podważyć kilka łusek, badając nagłymi, głębokimi pchnięciami, które rany 

krwawią, a które zadają najwięcej bólu, a wreszcie, które zabiją. Gdyby nie 
była to jedyna istota takiego rodzaju, takie informacje mogłyby zadecydować o 
przebiegu następnej bitwy.

Wreszcie Crinti stały nad swoją ofiarą, mokre z wysiłku i od krwi, nie 

tylko potwora. Cała trójka miała na twarzach dzikie, zadowolone uśmiechy.

- Zabierzcie trofeum – rozkazała Shanair.
Wojowniczki zabrały się do roboty, odcinając głowę i oczyszczając ją ze 

skóry oraz mięśni. Shanair wyrwała kilka zębów i dała je wojowniczkom. 
Czaszka była zbyt ciężka, aby mógł ją unieść jeden koń, zatem ułożyły ją w 
płaszczu, zawieszonym między dwoma wierzchowcami niczym hamak. 
Dokonawszy dzieła, wskoczyły na siodła i ruszyły, aby dołączyć do 
towarzyszek.

- Dobra zdobycz – zauważyła Whizzra.
Jej słowa były prawdziwe, ale w tonie kryło się zarówno wahanie, jak i 

satysfakcja. Shanair uniosła w zdziwieniu brew.

- Ten potwór, ten strumień – ciągnęła wojowniczka. – Co to znaczy?
- Nie poznajesz polany? – spytała Shanair. – Tam przychodziłam, aby 

spotykać się z Kivą. Co do strumienia, to jest brama do świata wody. To może 
tylko oznaczać, że elfce się powiodło.

W oczach wojowniczek Crinti zabłysła radość, ponura i jasna niczym 

piekielny ogień.

- Nadszedł czas walki? – spytała z zapałem Xibryl.

Shanair pokręcił głową.
- Wkrótce będziemy robić to, co zaplanowałyśmy. Teraz rabujemy i 

napadamy. Czekamy na Kivę. We właściwym czasie Crinti wyjdą z cienia, a 
całe Halruaa spłynie morzem krwi!

ROZDZIAŁ CZWARTY

Młoda kobieta, odziana w jasnoniebieską szatę ucznia czarodzieja, 

usiadła przy stole w bibliotece maga. Szata nie była zapięta, odsłaniając 
szczupłą postać odzianą w porządną tunikę i obcisłe spodnie, kończące się 
kilka cali nad bosymi stopami. Jej twarz była proporcjonalna, z dużymi, 
ciemnymi oczyma i szerokimi, wyrazistymi ustami, ściągniętymi obecnie w 
wyrazie buntu. Krótkie brązowe włosy sterczały na boki jakby wzburzone 
zniecierpliwioną ręką, a paznokcie plamił czerwony atrament. Po jej lewej 
stronie leżał mały stosik pergaminów, po prawej kilka dokończonych zwojów, 
a wokół stóp leżała porozrzucana cała sterta pogniecionych pergaminów.

Niespodziewanie odłożyła pióro i wstała. Szybki kopniak wyrzucił w 

powietrze plik kartek.

- Przepisz zwój z zaklęciem, Tzigone – powtórzyła, doskonale imitując 

radosny ton mistrza. – Do południa będziesz znać go jak swoje imię, a wieczór 
będziesz miała wolny.

- Cóż, wiesz co, Basel – powiedziała swoim głosem, przechodząc przez 

komnatę i spoglądając na portret maga. – Ja nie znam swojego prawdziwego 
imienia, słońce jest najwyżej jak tylko może, a ja nauczyłam się tego 
cholernego zaklęcia już wtedy kiedy po raz pierwszy skopiowałam ten po 
trzykroć przeklęty zwój!

Obraz Basela Indoulura wciąż się na nią gapił, nie zaniepokojony tym 

nietypowym dla niej wybuchem złego nastroju.

Tzigone westchnęła i na przeprosiny przesłała obrazowi buziaka. W 

zasadzie lubiła swojego nowego mistrza – pierwszego mistrza. Jeśli miała 
nauczyć się sztuki magii, a to właśnie robiła, mogła to zrobić na wiele znacznie 
gorszych sposobów.

Basel Indoulur był okrągłym, wesołym mężczyzną, który lubił dobrze 

spędzać czas i przyjemne rzeczy. Lubił zabawę, ale nie był frywolny. Był 
mistrzem szkoły przyzywań, członkiem Rady Starszych i burmistrzem 
Halagardu, miasta położonego na południe od królewskiego miasta. Lubił 
uczyć i był jednym z wielu magów, którzy ubiegali się o Tzigone po 
wydarzeniach na bagnach Akhlaura. Wielu magów chciało wyszkolić 
wrodzony dar na tyle silny, aby wytrzymać wysysającą magię moc larakena. 
Tzigone wybrała Basela z dwóch powodów, ale przyznałaby się tylko do 
jednego z nich. Jego oczy wiedziały, jak się śmiać.

Był cierpliwym, ale wymagającym nauczycielem. Taka dyscyplina była 

dla Tzigone czymś nowym, niewygodnym dla dziewczyny, która nigdy nie 
spędzała dwóch nocy w tym samym miejscu. Inni uczniowie Basela przeżyli 
nudę kopiowania zwojów z czarami, zatem Tzigone założyła, że jej szanse 
przetrwania są całkiem niezłe.

Siedziała nad tym od rana, raz po raz przepisując runy. Basel cierpliwie 

tłumaczył, że magii, podobnie jak nauki o liczbach, najlepiej uczyć w ściśle 
określonej kolejności. Uczeń musi wyćwiczyć sobie pamięć, podnieść zdolność 
koncentracji, opanować setki dokładnych i subtelnych ruchów z oddaniem 
tancerza, nauczyć się tajemnego języka, w którym recytuje się wszystkie 
zaklęcia Halruaa, zdobyć podstawową wiedzę o czarach i sztuczkach. 
Wyglądało na to, że rzucanie czarów to coś więcej, niż wrzucenie do kotła kilku 
śmierdzących składników i wypowiedzenie nad nimi zaklęć.

Tzigone rozprostowała zaciśnięte palce, podniosła jedno z upuszczonych 

piór i ponownie zanurzyła w kałamarzu. Wiedziona jakimś impulsem, 
machnęła piórem w stronę portretu jakiegoś ponurego przodka Indoulura. 
Atrament poleciał deszczem szkarłatnych kropli. Tzigone wykonała drobny 
gest i inkaust rozlał się po płótnie na kształt długich, zakręconych do góry 
wąsów.

Uśmiechnęła się, zadowolona z rezultatu – chociaż ów przodek był 

kobietą. Wąsy dodawały pikanterii nadmiarowi jedwabi, klejnotów i 
zamiatających pawich piór.

Ten sukces sprawił, że wpadła na pewien pomysł. Tzigone wzięła czystą 

kartę i przyczepiła ją do ściany. Zanurzyła pióro i znów nim machnęła, lecz 
kiedy tym razem atrament leciał w powietrzu, zanuciła czar, który miała 
skopiować.

Inkaust rozchlapał się na karcie i zaczął wirować. Pojawiły się na niej 

runy prostego zaklęcia, znacznie bardziej dokładne i ładniejsze, niż zdołałaby 
nakreślić ręką.

Tzigone wydała z siebie cichy, tryumfalny okrzyk i zatańczyła w miejscu. 

Jednak jej radość była krótkotrwała, kiedy przypomniała sobie, że może rzucić 
to zaklęcie tylko dwa razy dziennie.

Chyba, że…
- W tym miejscu musi być coś, co mi się przyda – mruknęła, rozglądając 

się po komnacie. Było tu pełno ksiąg zaklęć, fiolek, butelek i małych, nakrytych 
kociołków oraz dziwna kolekcja trofeów i bibelotów.

Jej wzrok padł na posąg Mystry. Boginię otulała niewielka, jasna tęcza. 

Wzrok Tzigone podążył do jej źródła. Wpadające przez okno światło słońca 
przechodziło przez szklany pryzmat, spoczywający na wysokim, drewnianym 
postumencie.

Pchnięta jakimś impulsem Tzigone podeszła do postumentu i podniosła 

pryzmat. Wyglądał jak zwykły, kryształowy przycisk do papieru, ale 
wyczuwała w nim wibrowanie magii i domyślała się, co może zrobić.

Na jej twarzy pojawił się uśmiech, plan nabierał konkretniejszych 

kształtów. Ułożyła wokół niego kilka tuzinów piór, odchodzących niczym 
szprychy od osi koła. Na zewnętrznych krawędziach ustawiła wszystkie 
kałamarze, jakie zdołała znaleźć, po czym kawałkami wosku przymocowała do 
ścian pergaminowe karty. Kiedy wszystko było już gotowe, rzuciła zaklęcie.

Tak jak przypuszczała, pryzmat wychwycił i wzmocnił jej prosty czar. 

Wszystkie pióra wyskoczyły w powietrze i sprytnie zanurzyły się w 
kałamarzach. Uniosły się, machnęły w stronę pergaminów, po czym wróciły, 
aby się napełnić. W krótkiej chwili zaklęcie zostało doskonale skopiowane na 
wszystkich dostępnych kartkach.

Ale pióra nie zamierzały spocząć. Zaczęły rozchlapywać atrament po 

ścianach, jedwabnych obiciach, lustrach. Na sufit i na portret wąsatej 
przodkami Indoulura. Na twarz Tzigone.

Wypluła atrament i skoczyła w stronę pryzmatu tylko po to, aby oberwać 

od kilku piór, wracających do swoich kałamarzy. Zmieniła taktykę, złapała za 
korki i pozatykała kałamarze.

Okazało się to skuteczne, ale do pewnego czasu. Niektóre z piór wbiły się 

w korki i tak już zostały. Starały się uwolnić z takim zapałem, że naczynia 
brzęczały i tańczyły na stole.

Tzigone sięgnęła po ostatni kałamarz i uskoczyła przed dużym, ostrym 

piórem, które leciało ku niej jak nóż do rzucania. Wbiła korek w szyjkę 

kałamarza i rzuciła się w bok.

Ku jej zmartwieniu, pióro leciało za nią, nurkując i skręcając w locie ze 

zwinnością nietoperza o zmierzchu.

Do pościgu przyłączyły się inne pióra. Odrzucone pióra uniosły się z 

podłogi, z szuflad wyskoczyły te, które jeszcze nie były zaostrzone, wyrwały się 
również z dużej, wypchanej czapli. Kiedy Tzigone przebiegała koło portretu 
przodkami Indoulura, z obrazu wyskoczyły prawie pióra.

Nie było innego wyjścia, jak pozbyć się atramentu, chociaż butelka 

atramentu czarodziejów kosztowała tyle pereł, ile ważyła Tzigone. Chwyciła 
kałamarz, wycelowała w otwarte okno i rzuciła.

Rój piór wyleciał za pociskiem. Tzigone podeszła do okna i wyjrzała, 

patrząc, jak kałamarz i pióra toną w ogrodowej sadzawce. Kiedy atrament 
wypłynął fontanną, woda nabrała delikatnego odcienia lawendy.

Cofnęła głowę i odwróciła się, mrucząc przekleństwa, zasłyszane przez 

całe lata od różnych uliczników i wędrownych kuglarzy. Jej głos zamarł w 
połowie szczególnie ordynarnego zwrotu. Jej nowy mistrz stał w drzwiach, a 
ciemne oczy z zaskoczenia wychodziły mu niemal z orbit.

Basel Indoulur stał cicho i nieruchomo. Dla Tzigone było to niepokojące. 

Mag był zawsze w ruchu: warkoczyki wirowały wokół ramion, dwa podbródki 
trzęsły się wtórując częstemu śmiechowi. Teraz się nie śmiał.

Tzigone podążała za jego wzrokiem, prześlizgującym się po 

zdemolowanym pokoju. Teraz, kiedy miała czas się nad tym zastanowić, 
zaskoczył ją rozmiar zniszczeń. Nie przywiązywała wielkiej wagi do bogactwa i 
rzeczy, które można za to kupić, ale znała kilka osób, które tak właśnie 
myślały.

Basel wolno wszedł do pokoju. Zatrzymał się przed zbezczeszczonym 

portretem. Jego ramiona napięły się.

Tzigone westchnęła z rezygnacją. Niewiele rzeczy tak bardzo obrażało 

Halruańczyków jak zniewaga przodków.

- Nie musisz tego mówić. Pozbieram swoje rzeczy.
Mag przełknął ślinę i obrócił się ku niej.
- Dorysowałaś wąsy siostrze moje j babki.
Przyznała to wzruszeniem ramion.
- To wstyd, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę, jak wiele zadała sobie 

trudu, aby pozbyć się własnych.

W głosie maga brzmiała lekko stłumiona nuta, a Tzigone 

niespodziewanie nabrała podejrzeć, że tłumił nie gniew, ale rozbawienie.

- Atrament da się zetrzeć, a ja mogłabym przykleić pawie pióra z 

powrotem – podsunęła.

- W żadnym razie! Kiedy byłem chłopcem, zawsze zmuszali mnie do 

pocałowania na dobranoc cioteczne babki Aganzard, choć zawsze nosiła pióra 
z całego ptaka albo i więcej. W nosie mnie kręci na samą myśl. Ciepło mi się 

robi na sercu, kiedy choć raz widzę tę starą wiedźmę bez jej świecidełek. Zatem 
– dokończył szybko, jak ktoś, kto ma ruszyć dalej – skończyłaś ze zwojami? 
Dwadzieścia siedem kopii?

- Przynajmniej.
- Dobrze, dobrze – powiedział rozpromieniony. – Ponieważ skończyłaś 

na dziś robotę, masz czas na odrobinę rozrywki.

To ją zaskoczyło. Choć była wdzięczna magowi, iż nie był na nią zły, nie 

spodziewała się, że zostanie nagrodzona za zniszczenie jego pracowni.

- Podnosimy Avariela – ciągnął dalej, mówiąc o statku powietrznym, 

który Tzigone podziwiała od pierwszego dnia, kiedy pojawiła się w wieży. – 
Zamierzam odwiedzić Procopio Septusa, lorda burmistrza Halarahh, i 
przedstawić siebie jako nową uczennicę. Może zechcesz się wpierw wykąpać i 
przebrać. Jeśli Procopio pomyśli, że tłoczymy winogrona, będzie domagał się 
swojej porcji wina.

Popatrzyła na siebie. Jej szata, tunika i ramiona były upstrzone 

purpurowym atramentem. Rzut oka w lustro przekonał ją, że twarz również 
nie jest nietknięta. Była dosłownie umazana głęboką czerwienią… i blada jak 
pergamin na myśl, że znowu miałaby wejść do wilii Procopia.

Tzigone nie mogła wytłumaczyć tej chwili paniki. Już wcześniej 

zakradała się do tej wilii, aby odwiedzić Mattea podczas jego służby. Nie stało 
się nic złego. Po prostu nie lubiła tego miejsca.

- Miałabyś spotkać się z Procopio Septusem? – powtórzyła pytająco.
- Przedstawianie sobie nowych uczniów to tradycja. W ten sposób 

okazuję szacunek swojemu koledze. Czekałem na odpowiedni moment i śmiem 
twierdzić, że jest w zasięgu ręki!

Motywacja Basela zaczęła stawać się dla niej jasna.
- Czasem nie potrafimy odróżnić kary od nagrody.
- Właśnie tak, moja droga – odparł z uśmiechem ostrym niczym sztylet. 

Po ojcowsku położył rękę na jej ramieniu. – Dzięki Pani, nie jestem żadnym 
wieszczkiem, ale podejrzewam, że spotkanie ciebie i dobrego Procopia okaże 
się słuszną nagrodą dla was obojga.

Tzigone podążyła za jego wzrokiem po zrujnowanym pokoju i 

stwierdziła, że nie może się z tym nie zgodzić.

***

Procopio Septus nie był zadowolony, gdy dowiedział się o wizycie Basela 

Indoulura. Jako mistrz wieszczenia, Procopio był jednym z najbardziej 
szanowanych magów Halruaa. Przywoływanie, specjalność Basela, nie było aż 
tak bardzo szanowane, ale mag wciąż nie reagował na wszelkie starania 
Procopia, aby pokazać mu, iż jego status jest niższy.

Procopio podejrzewał, że te starania powróciły do niego ze zdwojoną 

siłą. Z pewnością Basel przybywał, aby rozkoszować się utratą Zephyra, 
wiekowego elfa-jordaina, który był w służbie Procopia aż do chwili egzekucji 

jako zdrajca Halruaa.

Taka rzecz mogła się okazać zgubna dla każdego ambitnego człowieka, a 

co dopiero dla maga ze szkoły wieszczenia! Procopio powinien wiedzieć, co się 
dzieje pod jego nosem, ale tak się nie stało. Choć bardzo się starał, nie potrafił 
w żaden sposób się usprawiedliwić.

Nie mógł też zignorować ogromnej utraty, jaką ten błąd za sobą 

pociągnął. W cichości ducha hołubił aspiracje do tronu po Zalathormie, a tu 
pojawiły się plotki, jakoby miano go zastąpić na stanowisku burmistrza 
Halarahh kimś innym! Jeśli szybko nie odzyska pozycji, wszystkie jego 
marzenia umrą przed swoimi narodzinami.

Tylko jedna tajna informacja pomagała mu znieść obecność Basela. Ten 

głupiec wziął na uczennicę córkę Keturah!

Z racji sprawowanego wysokiego urzędu Procopio słyszał o skandalu 

dotyczącym Keturah, ale zapomniał o nim, kiedy zbiegła czarodziejka i jej 
bękart zostały złapane, a sprawę rozwiązano zgodnie z prawem. Jednak 
ostatnio Cassia, jordainka służąca królowi Zalathormowi jako główny doradca, 
powiedziała mu, że córka Keturah nadal żyje. Od tego czasu Procopio starał się 
odkryć tożsamość tej dziewczyny – zadanie to utrudniło zamordowanie Cassii. 
Obficie rozdawał pieniądze, magię i zaszczyty, aby upewnić się, że sekret, który 
powierzyła mu Cassia, pozostanie tylko przy nim. Było to ryzykowne, ale on 
uznał, że warto je podjąć. Gdyby pojawiła się taka potrzeba, miałby przeciwko 
Basenowi Indoulurowi ukrytą broń.

Procopio, mimo iż był człowiekiem rozważnym, miał nadzieję, że kiedyś 

tak się stanie.

Wyszedł na taras swojej willi, aby obserwować przylot maga. Avariel 

nadlatywał szybko, trzy kolorowe żagle napięte, dziób dumnie wystawiony pod 
wiatr.

Kiedy statek się zbliżył, Procopio dostrzegł niewielki, czwarty żagiel, 

lecący o długość statku za nim. Zaskoczony, podniósł lunetę i skierował ja na 
statek. Do rufy była przywiązana lina, na której końcu znajdowała się mała 
figurka, a stamtąd biegła do żagla z jasnego jedwabiu, który chwycił wiatr i 
utrzymywał w górze tancerza wiatru.

Słyszał o tym sporcie, ale osobiście nie znał nikogo, kto byłby na tyle 

głupi, by tego próbować. Wsunął do środka grubsze soczewki, aby lepiej 
przyjrzeć się małej postaci. To, co zobaczył, wykrzywiło mu usta w uśmiechu.

To była córka Keturah. Z tej odległości dziewczyna wyglądała raczej jak 

rozrabiający ulicznik niż córka pięknej, upadłej czarodziejki. Rozwiane przez 
wiatr włosy były obcięte krótko, jak u chłopaka, a okryta tuniką sylwetka 
wyglądała na równie prostą i szczupłą.

Procopio skierował szkło na pokład. Stał tam Basel z jednym ze swoich 

wszechobecnych uczniów. Obaj przyglądali się dziewczynie z szerokimi, 
pełnymi zadowolenia uśmiechami. Ich podziw nie był czymś wyjątkowym – w 

końcu ten „ulicznik” był bohaterem z bagien Akhlaura.

Opowieści o tej walce rozchodziły się szybciej niż plama rozlanego wina. 

Wszyscy, którzy je słyszeli, wręcz pękali z dumy, od pozbawionego magii 
pastucha do najpotężniejszych magów. Tak potężna jest magia Halruaa, że 
nawet niewyszkolona w Sztuce dziewka żyjąca na ulicy potrafi pokonać 
strasznego potwora! Ballady o tym wydarzeniu śpiewano na rynku, w 
tawernach i pałacach. Słyszał nawet tę opowieść intonowaną w kantyczce 
kapłanów Azutha!

Procopio zastanawiał się, jak Basel zareagowałby, gdyby dowiedział się, 

że jego nowa uczennica była złodziejką, włóczęgą i, co najgorsze bękartem 
czarodziejki.

Był to wspaniały obraz.
Zbliżając się do lądowiska na szczycie południowego muru Procopia, 

statek zwolnił. Dziewczyna opuszczała się po linie cumowniczej, skracając ją 
tak, żeby wylądować bezpiecznie na pokładzie. Basel i jej uczeń podbiegli, aby 
ją złapać. Wpadła między nich i cała trójka potoczyła się po pokładzie, 
szaleńczo rozbawiona.

Procopio odłożył lunetę z pełnym niesmaku westchnieniem i udał się na 

podwórze, aby oczekiwać „znakomitych gości”.

Pierwszy wszedł Basel, w którego ciemnych oczach wciąż migotało 

rozbawienie.

- Witaj, lordzie Procopio. Przybywamy w pokoju i przyjaźni, a w tych 

murach nie użyjemy niechcianej magii.

Obejrzał się na swoich uczniów.
Było ich troje: uderzająco piękna dziewczyna z rodu Noor, chłopak z 

pospólstwa i bękart Keturah. Pierwsza dwójka powtórzyła tradycyjną 
formułkę. Basel spojrzał ostro na rozczochraną ulicznicę, która wzruszyła 
ramionami i powiedziała:

- Dobra. To samo, co oni.
Basel potrząsnął głową i wzniósł oczy do nieba w udawanej prośbie.
- Lordzie Procopio, poznałeś już Farrah Noor i Masona. To jest Tzigone, 

moja najnowsza uczennica. Modlę się, aby służyła Halruaa równie wiernie, jak 
ty sam.

- Niech Mystra wysłucha twej modlitwy. Skoro ma takiego mistrza, 

jakżeby mogło być inaczej? – Procopio zareagował na tradycyjne słowa Basela 
stosownie, choć z kamienną twarzą, oschłym tonem i dużą dawką osobistej 
ironii.

Przez kilka chwil bez zająknięcia on i Basel wymieniali uprzejme 

formuły. Kiedy weszli służący z pucharami chłodzonego wina i owocami, 
Procopio zaproponował, aby uczniowie przeszli się po ogrodzie. Tzigone zeszła 
mu z oczu najchętniej z nich wszystkich, co go zresztą wcale nie zdziwiło. 
Procopio wiedział, że ludzie, którzy mają swoje tajemnice, całkiem słusznie 

unikają potężnych wieszczów. W ciągu godziny poznałby najciemniejsze 
zakamarki duszy dziewczyny. Szybko uniósł do ust puchar, aby zamaskować 
uśmiech, którego nie mógł skryć.

- Twoja nowa uczennica spisuje się tak, jak oczekiwałeś?
Basel zachichotał w odpowiedzi.
- Nieźle daje sobie radę, choć po tym, jak udało się jej z larakenem, 

musiałaby teraz chyba siłować się na rękę z czerwonym smokiem, by spisać się 
zgodnie z oczekiwaniami.

- Ach tak, laraken – rzekł Procopio. – Chciałbym usłyszeć tę opowieść z jej 

własnych ust, bez publiczności, która zachęcałaby ją do koloryzowania. Za 
twoim przyzwoleniem, rzecz jasna.

Basel właściwie nie mógł odmówić, nie łamiąc przy tym przynajmniej 

tuzina zasad protokołu. Oczywiście Procopio również naciągał granice 
przyzwoitości, ale Basel właściwie nie mógł mu tego wytknąć. Przyłożył 
tymczasem palce do piersi w parodii wieszczącego przyszłość szarlatana.

- Widzę pojedynek na rękę między swoją uczennicą a czerwonym 

smokiem. I – na Mystrę! – widzę Tzigone w nowych butach ze smoczej skóry!

- Zostałem ostrzeżony – odparł mag tonem suchym jak piasek.
Podszedł do pergoli, przy której stała z założonymi rękami Tzigone, 

spoglądając na pnący jaśmin tak, jakby żywiła do niego szczególną odrazę.

Przyjrzał się jej uważnie, usiłując przypomnieć sobie twarz Keturah i 

szukając w twarzy dziewczyny jakiegoś podobieństwa, które mogłoby ożywić 
jego pamięć. Odwróciła się i napotkała jego uważne spojrzenie. Jej oczy 
błysnęły czujnie – instynktowna reakcja zwierzęcia, które wyczuwa 
drapieżnika.

Procopio uśmiechnął się uspokajająco.
- Widziałem twój występ na Avarielu. Całkiem śmiały.
Wzruszyła ramionami, spoglądając na niego i czekając, aż przejdzie do 

rzeczy. Podszedł bliżej i niespodziewanie wykonał gesty prostego zaklęcia, 
które określało ogólną ilość magicznej mocy drzemiącej w określonej osobie 
oraz jej skłonności. Zaklęcie było proste, ale stanowiło poważne złamanie 
zasad gościnności. Żaden mag nie mógł w ten sposób tak po prostu ingerować 
w prywatność gościa.

Ku swemu zaskoczeniu zaklęcie po prostu znikło. Albo dziewczyna była 

tak potężna, aby oprzeć się jego Sztuce, albo pozbawiona magii niczym glina.

Zaintrygowany czarodziej przywołał znacznie potężniejszy czar i sięgnął 

mocniej oraz głębiej, przywołując magię, która mogła odrzucić zapory umysłu i 
wyciągnąć z niego, co tylko chciał. Było to zaklęcie tak nachalne, że halruańska 
kobieta poczułaby się mniej urażona, gdyby ktoś wsadził jej rękę między uda. 
Jednak nawet to potężne zaklęcie nie wyszło.

Nie wyszło, ale też nie uszło jej uwadze. Duże oczy dziewczyny zapłonęły 

furią.

- Cofnij się – powiedziała cichym, niebezpiecznym głosem. – Dotknij 

mnie jeszcze raz, a urwę ci rękę w łokciu i wsadzę w… sakiewkę na składniki.

Mimo własnego nietaktu, Procopio nie zamierzał przyjąć takiej obrazy. 

Wyprostował się.

- Zapominasz się, dziewko! Nie spodziewałem się, że dożyję dnia, w 

którym nieopierzony uczeń będzie zwracał się w ten sposób do mistrza!

- Naprawdę? – spytała przez zaciśnięte zęby. – Zatem to będzie 

prawdziwą niespodzianką!

Nim Procopio zdążył zareagować, zacisnęła drobną, poplamioną 

atramentem pięść i wyrżnęła go w twarz.

Magiczne tarcze były na swoim miejscu. Był tego pewien. Dlaczego 

zatem leżał na plecach, głowa bolała go od kontaktu z kamieniami, a cała twarz 
pulsowała niczym jeden wielki ból zęba?

Z rozmazanego wiru, jakim stały się jego myśli, nie wychyliła się żadna 

odpowiedź na tę zagadkę. Po chwili Procopio usiadł. Uniósł dłoń do szczęki i 
ostrożnie ją pomacał.

Basel skakał wokół niego, a jego pulchna twarz drgała od emocji.
- Jestem wstrząśnięty, mój przyjacielu! Zdumiony! Całkowicie 

zażenowany! Na wiatr i słowo, przysięgam, że zajmę się moją uczennicą 
szybko i stosownie do sytuacji.

Mag odepchnął pulchną, zdobioną pierścieniami dłoń, którą wyciągnął 

ku niemal Basel i wstał sam, wspierając się na pergoli z jaśminem. Kiedy ogród 
przestał wirować odwrócił się, aby spojrzeć na niezwykłego napastnika.

Dziewczyna stała napięta i gotowa niczym naciągnięty łuk, ciężar ciała 

na piętach, zaciśnięte w pięści dłonie opuszczone. Mimo powagi sytuacji, 
wyglądała, jakby nie marzyła o niczym innym, jak tylko przyłożyć mu po raz 
wtóry.

Procopio uspokoił swój gniew i ukoił zranioną dumę. Ten mały bękart 

zapłaci za to w swoim czasie, kiedy już zostanie wykorzystana jako karta w 
trwającej od dawna grze z Baselem Indoulurem. Tymczasem Basel został 
zobowiązany słowem maga, aby obejść się z nią surowo. Ponieważ 
zaatakowanie maga było jednym z najpoważniejszych przestępstw w kraju, 
Basel musiał wymyślić jakąś karę, niewiele łagodniejszą od śmierci i 
ćwiartowania.

Procopio odprawił wszystkich ruchem dłoni.
- Zabierz tę dziewkę i postąp z nią stosownie do jej uczynku. Jesteś 

związany przysięgą.

Basel skłonił się nisko i wziął Tzigone za ramię, wyciągając z podwórza 

na ulicę.

Doigrałaś się, pomyślała, a serce osuwało się jej do żołądka. Co ją 

opętało, kiedy sądziła, że może żyć wewnątrz statecznych granic wieży maga, 
wśród niezliczonych reguł i uprzejmości wymaganych przez czarodziejów 

Halruaa? Tzigone nie przystawała do tego bardziej, niż na wpół dzikie 
grafiątko. Prędzej czy później coś takiego musiało się stać. Teraz Basel, 
niezależnie od swego pobłażania i dobrego humoru, musiał coś zrobić. Tzigone 
zastanawiała się, czy nie wyrwać się i uciec, ale zrezygnowała widząc 
końcówkę różdżki z drzewa jarzębiny, wystającą ze szkarłatnego rękawa 
Basela. Jak na kogoś tak pogodnego, Basel nosił zadziwiająca ilość magicznego 
wyposażenia.

Przeszli w milczeniu kilka ulic; Mason i Farrah wlekli się ponuro za 

nimi. Tzigone nie uznała za rozsądne pytać, dlaczego nie idą wprost do statku.

Wreszcie zatrzymali się przed szeregiem bogatych sklepów. Basel puścił 

ramię Tzigone i wskazała na towary wystawione w oknie przed nimi.

- Powiedz mi, czy podobają ci się?
Spojrzała w okno, po czym z zaskoczeniem pokiwała dwa razy głową. Na 

czarnym aksamicie wyłożono najwspanialsze okazy broni, jakie kiedykolwiek 
widziała.

Ze sklepu wyskoczył rozpromieniony sprzedawca.
- Panie i panowie, oto towar dla porządnego maga! Żaden z tych mieczy, 

sztyletów czy noży nie zawiera w sobie zaklęcia. Nikt ich nie wyśledzi, 
zaczaruje albo obróci przeciwko wam. Oczywiście trzeba je ostrzyć – same się 
magicznie nie naostrzą – zachichotał ze swojego drobnego żartu. – 
Sprzedajemy jednak również osełki – dodał, na wypadek, gdyby ktoś miał co do 
tego wątpliwości.

Tzigone przyglądała się wspaniałej broni. Czemu Basel wymachiwał jej 

nimi przed nosem? Nie miała pieniędzy, aby je kupić, wątpiła też, aby chciał, 
żeby zademonstrowała mu swoje złodziejskie zdolności. Gdyby chciał ją zabić 
albo napiętnować – a jeśli jej rozumienie halruańskiego prawa było właściwie, 
miał prawo zrobić obie te rzeczy – czemu kazałby jej wybierać broń? Nigdy jej 
nie uderzył.

- Czy podobają ci się? – powtórzył cierpliwie Basel.
Tzigone przełknęła ślinę.
- Nigdy nie widziałam piękniejszych.
- Są dość dobre. Mają też zawyżoną cenę, ale cóż mogę powiedzieć? 

Jestem związany słowem czarodzieja i przysiągłem, że zajmę się tobą 
stosownie do sytuacji. Wybierz coś.

Spojrzała na niego pytająco. Ku jej wielkiej uldze, wyjątkowo spokojny 

wyraz twarzy Basela ustąpił miejsca szerokiemu uśmiechowi.

- Posadziłaś lorda Procopia na tej chudej namiastce rzyci i przysiągłem, 

że odpowiednio się tobą zajmę. Śmiem twierdzić, że ekstrawagancki prezent 
jest jak najbardziej na miejscu – odwrócił się do swoich uczniów. – Mason? 
Farrah?

- Bardzo na miejscu – zgodził się Mason z pełnym ulgi uśmiechem. 

Farrah Noor roześmiała się z radością i zaklaskała w zdobione biżuterią dłonie.

- Jest w tym coś więcej, niż sądzisz – powiedział Basel, nagle poważnieją. 

– Zaklęcia wieszczenia są w Halruaa równie częste, co deszcz podczas 
monsunu, ale istnieją pewne zasady i ograniczenia. Lord Procopio je omija. 
Głodny ulicznik może stracić dłoń za to, że odetnie bogaczowi sakiewkę, ale 
najpotężniejsi magowie mogą bezkarnie grzebać w umyśle innego człowieka. 
Procopio już raz wdarł się do umysłu jednego z moich uczniów – powiedział 
Basel, spoglądając na Farrah Noor – i podejrzewałem, że nie oprze się pokusie, 
jaką sobą prezentujesz. Zasłużył na grzeczne przypomnienie, że nie wszyscy 
będą tolerować jego arogancję.

Nastrój czarodzieja stawał się coraz bardziej ponury.
- Wybacz mi, dziecko, że naraziłem cię na taką zniewagę. Nigdy bym nie 

podejrzewał, że Procopio posunie się tak daleko. A powinienem, bo znam go 
dobrze.

Tzigone westchnęła z głęboką ulgą i otoczyła Basela w szybkim uścisku. 

Wyciągnęła dłoń po błyszczące srebro – długi, smukły nóż, doskonale 
wyważony i nadający się tak do walki, jak i do rzucania.

- Wiem, że powinnam kopnąć go jeszcze kolanem w krocze.
- Jestem bardzo rad, że tego nie zrobiłaś – odpowiedział Basel z 

paskudnym blaskiem w oczach, odliczając pieniądze. – Gdybyś to zrobiła, 
musiałbym chyba przepisać na ciebie Avariela.

ROZDZIAŁ PIĄTY

Matteo ścigał Andrisa dłużej, niżby się tego spodziewał. Jego porywczy 

ogier gnał przez cały dzień, a Matteo podejrzewał, że gdyby nie zatrzymali się 
na postrój, Cyric mógłby tak pędzić również przez całą noc. Drugiego dnia 
ulewne deszcze zwolniły tempo jazdy i rozmyły ślad. Matteo był niezłym 
tropicielem, ale gdyby nie znał tak dobrze Andrisa, całkowicie zgubiłby ślad. To 
nie ślady pozwoliły mu odnaleźć właściwą drogę, ale drobne sztuczki i 
podstępy, którymi jordain próbował je zatrzeć.

Trzeciego dnia nie mógł już dłużej wątpić w cel podróży Andrisa. Jordain 

udawał się do świątyni Azutha, jak mu nakazano. Dla Mattea nie miało to 
żadnego sensu. Skoro Andris zamierzał stawić się przed inkwizytorami, 
dlaczego wymykał się bez słowa?

Kiedy Cyric wjechał przez świątynną bramę, ostatnie długie, złociste 

promienie słońca oświetlały zwieńczoną wysoką kopułą świątynię Azutha. 
Matteo przedstawił się odźwiernemu, podał powód swego przybycia i 
odczekał, aż mężczyzną sprowadzi kapłana.

Do bramy podszedł starszy mężczyzna, noszący szary strój kapłana 

Azutha. Wzrok Mattea spoczął na symbolu umieszczonym nad jego sercem: 
otoczona płomieniami ludzka dłoń z uniesionym palcem wskazującym. 
Płomienie otaczające wyhaftowaną dłoń nie były wyszyte jedwabną nicią, lecz 

składały się z magicznych płomyków, które skakały i tańczyły, dając przy tym 
głębokie, czerwone światło. Kolor płomienia oznaczał rangę. Rozmówca Mattea 
był kapłanem wysokiej rangi. Biorąc pod uwagę zasługi jordaina dla wydania 
zdradzieckiej Kivy, uznał powitanie przez tak znaczną osobę za stosowne.

Kapłan szybko wypowiedział zwyczajowe uprzejmości, nie podając 

nawet swojego imienia. Zaprosił Mattea do swej komnaty i zamknął mocno 
drzwi. Jordain z narastającym zmieszaniem czekał, podczas gdy kapłan zatopił 
się w modlitwie, wyśpiewując dane mu przez Azutha czary, aby zabezpieczyć 
pokój przed wtargnięciem przy pomocy magii.

Wreszcie Matteo nie zdołał powstrzymać zdziwienia.
- Boisz się, że jakiś mag może wedrzeć się do tego świętego miejsca? To 

zabronione!

- Zabronione czy nie, już się to zdarzało – kapłan zasiadł na krześle i 

wskazał jordainowie drugie. – Szukasz jordaina Andrisa. Nie pojawił się w 
świątyni.

- Zapewnił mnie, że tu przybędzie.
- Powiedziałeś o tym odźwiernemu. Powiedziałeś też, iż Andris obiecał, 

że nie opuści Szkoły Jordainów aż do jutrzejszego poranka – zauważył kapłan.

Matteo nie potrafił na to odpowiedzieć.
- Muszę przyznać, że działania mojego przyjaciela są dla mnie zupełną 

zagadką. Byłbym wdzięcznym za każde wyjaśnienie, które możesz mi 
zaoferować.

Przez dłuższą chwilę kapłan wahał się.
- To, co zamierzam ci powiedzieć, musisz potraktować z taką samą 

dyskrecją, jaką jordain obdarza swego pana.

Matteo wyraził zgodę ostrożnym kiwnięciem głowy.
- Na tyle, na ile będę mógł, nie zdradzając interesów mojej pani, 

królowej, albo służby prawdzie.

- To będzie musiało wystarczyć – westchnął ciężko kapłan. – Andris nie 

stawił się u naszych bram, to prawda, ale był tutaj. Moim zdaniem szukał Kivy.

Była to najdziwniejsza wiadomość, jaką Matteo usłyszał.
- Znalazł ją?
- Kiedy znajdziesz odpowiedź na to pytanie, daj mi znać. Mnie, i nikomu 

innemu.

Matteo osunął się na krzesło, kiedy dotarło do niego, co mężczyzna 

chciał przez to powiedzieć.

- Kiva uciekła? Jak?
Kapłan zesztywniał.
- Mógłbym sklecić jakieś wyjaśnienie, ale po tracić czas na coś, co już nie 

zmieni sytuacji?

Matteo w milczeniu pogodził się z „sytuacją”. Kiva zniknęła, a wraz z nią 

brama do planu wody. Mniej ważną kwestią, lecz dla Mattea nie mniej istotną, 

było pytanie, jaką rolę odegrał w tym Andris. Wierzył, że jego przeznaczenie 
było związane z elfami, a Kiva była jedynym znanym mu elfem. Wydawało się 
niewiarygodne, aby Andris miał coś wspólnego ze zdradziecką elfką, ale 
Matteo nie był tego całkowicie pewien.

Po dłuższej chwili ubrał swoje obawy w słowa.
- Czy podejrzewasz, że Andris mógłby pomagać jej w ucieczce?
Kapłan pokręcił głową.
- Kiva zniknęła na długo przed przyjazdem jordaina. Kiedy odzyskała 

przytomność, został natychmiast, choć krótko, przesłuchana przez jednego z 
naszych inkwizytorów. Wymieniła imię wspólnika, na którym rychło 
wykonano wyrok śmierci.

- Zephyr – mruknął Matteo, przypominając sobie łagodną, zmęczoną 

twarz wiekowego elfa – jedynego jordaina, który traktował go przyjaźniej 
podczas służby u Procopio Septusa. – Jakie były przeciwko niemu dowody?

- Wyrok był sprawiedliwy – zapewnił go kapłan. – Kiva powiedziała o 

nim samą prawdę, jeśli niewiele więcej. Inkwizytor sądził, że jest za słaba, aby 
zeznawać dalej, a jednak uciekła w ciągu godziny. Nie wierzyłem, że to będzie 
możliwe, a jednak.

W tym zdaniu mieszały się dobre i złe wieści. Andris nie był winny, ale z 

drugiej strony, Kiva od pewnego czasu pozostawała na wolność. Zgodnie z 
halruańskim obyczajem, wyrok na Zephyrze wykonano przy świetle między 
kwadrą a nowiem. Przez ten czas minął nów, a księżyc zaglądał do świątyni 
niczym leniwe, zmrużone oko.

Matteo przełknął swoją frustrację.
- Jakie poczyniono wysiłki, aby ją znaleźć?
- Oficjalnie żadnych – odparł kapłan. – Widzisz, Kiva zniknęła na 

zalesionej przełęczy, która prowadzi przez góry do dżungli Mhair. Na 
podstawie traktatu z tamtejszymi elfami, kapłani Azutha nie mogą tam wejść. 
Magowie, żołnierze i zwykli wyznawcy Azutha nie są związani tym zakazem, 
ale żaden nie znalazł śladu elfki.

- I nie znajdą. Śledzić elfa w lesie to jak śledzić ślad lotu sokoła na 

pochmurnym niebie.

- Dokładnie tak. Rozumiesz, dlaczego wahaliśmy się, aby poprosić o 

pomoc gdzieś indziej.

Matteo rozumiał to doskonale. Dopóki zniknięcie Kivy nie stanowiło dla 

Halruaa zbyt wielkiego zagrożenia, kapłani Azutha szukali jej po cichu, mając 
nadzieję, że znajdą zdrajczynię, zanim o ucieczce dowiedzą się wszyscy.

Przyjrzał się kapłanowi.
- Nie mówiłbyś mi o tym, gdyby nie istniał ku temu słuszny powód.
Kapłan uniósł brwi, słysząc tak bezpośrednią wypowiedź, ale nie 

sprzeciwił się.

- Czy dobrze znasz tego Andrisa?

Matteo powtórzył słowa, które wypowiadał już wiele razy wcześniej.
- Tak dobrze, jak jeden człowiek może znać drugiego.
Jego gospodarz uśmiechnął się słabo.
- Czy to dowód braterstwa, czy cynizmu?
- Sądzę, że obu tych rzeczy naraz.
- Mądre zrównoważenie. Powiedz mi, czy twoim zdaniem Andris 

wyruszył za Kivą? Na przykład, aby się zemścić?

- Gdyby miał taki zamiar, znalazłby wystarczająco wiele powodów.
- To ciekawe – mruknął kapłan i spojrzał ciepło na Mattea. – Śledziłeś 

tego jordaina do samej świątyni. Czy mógłbyś ruszyć za nim do lasu?

- Lepiej poradziłbym sobie w jakimś towarzystwie. W Szkole Jordainów 

jest dwóch ludzi, którzy są znakomitymi tropicielami i dobrymi wojownikami. 
Poślesz po nich?

Kapłan skinął głową.
- Jeśli sądzisz, że ich doświadczenie zrównoważy dodatkowe opóźnienie, 

tak. Ufasz im?

W odpowiedzi Matteo uśmiechnął się przebiegle i smutno.
- Tak bardzo, jak mogę ufać innym.

***

Minęły trzy dni, podczas których Matteo oczekiwał przyjazdu swoich 

braci jordainów. Większość tego czasu spędził w świątynnej bibliotece, 
przeglądając mapy i zapiski o dżungli Mhair. Resztę czasu poświęcał na naukę 
jazdy na dużych, oswojonych jaszczurach, które kapłani trzymali w stajniach – 
na wszelki wypadek, tak przynajmniej przy każdej okazji zapewniali go 
stajenni. Były to jedyne zwierzęta, które potrafiły poruszać się w dżungli. 
Wprawdzie nikt ze świątyni się tam nie udawał, podkreślali, że posiadają 
odpowiednie wierzchowce, gdyby pojawiła się taka konieczność.

Wreszcie dźwięk świątynnych dzwonów ogłosił przybycie gości. Matteo 

pospieszył do bramy, aby spotkać się z przyjaciółmi.

Themo był mężczyzną wielkim jak góra, o rubasznej, radosnej twarzy 

psotnego chłopca i takim temperamencie. Choć był w wieku Mattea, ciągłe 
łamanie zasad jordainów sprawiło, że musi powtórzyć piąty rok, nim zostanie 
pełnoprawnym doradcą. Matteo podejrzewał, że Themo nie przejąłby się, 
gdyby ten zaszczyt nigdy nie przypadł mu w udziale, gdyż znacznie lepiej 
nadawał się na pole bitwy, niż do sali narad. Iago był szczupłym, śniadym 
mężczyzną o spoglądających w głąb oczach mędrca. Był również jednym z 
najlepszych mistrzów walki, jakich wydała szkoła i specjalistą od koni.

Iago był jednym z jeńców Kivy i miał niemal tyle samo powodów do 

zemsty, co Andris. Wysłuchał opowieści Mattea i zgodził się, że Andris ruszył w 
pościg za Kivą. Z drugiej strony Themo chętnie wyruszyłby na taką wyprawę, 
jak i na każdą inną.

Do bocznej bramy odprowadził ich ten sam wysoko postawiony kapłan, 

życząc powodzenia i przypominając o konieczności zachowania tajemnicy.

- Powodzenia – wymruczał później Themo, po raz chyba piąty usiłując 

wspiąć się na grzbiet jaszczura. – Jeśli przed końcem dnia jeszcze dwa razy 
spadnę z tej namiastki konia, uznam ten dzień za dobrze przepracowany.

- Chcesz wrócić do szkoły? – spytał Iago.
Themo wyglądał na nieco zaskoczonego.
- Do dziewięciu piekieł! Czy człowiek nie może już sobie ponarzekać 

tylko po to, aby usłyszeć swój głos?

- Człowiek może. Jordain nie powinien. Miarą ducha mężczyzny jest 

odległość między próbą a przygodą – zauważył Iago, cytując znane przysłowie.

- Szkoła jest ciężką próbą – burknął Themo. – A co do przygody żałuję, że 

nie byłem z tobą na bagnach Akhlaura.

- Nie masz czego – powiedział Iago z cichym przekonaniem. – 

Przypomnij sobie, co stało się Andrisowi.

Wielkolud zbył to wzruszeniem ramion.
- Biedny drań. Spędzenie reszty życia jako szklana rzeźba niezbyt mi się 

podoba. Ludzie zawahają się, nim się na ciebie zamierzą.

- Pohamuj swoje współczucie, póki nie znajdziemy Andrisa i Kivy – 

poradził Matteo, po raz pierwszy dając wyraz swoim niechętnym 
podejrzeniom.

Iago spojrzał na niego pytająco, ale Themo odpowiedział wysuwając 

język i wydając nieprzystojny, warkoczący dźwięk.

- Mówisz jak mistrz logiki retoryki, Matteo. Wcześniej jednak, gdyż, 

ponieważ – cytował Themo szyderczą piosenkę. – Jedna rzecz nie zawsze wiąże 
się z drugą, powiązane niczym płynące rządkiem kaczuszki. Elfka zniknęła, 
Andris też i co z tego? To jeszcze nie znaczy, że Andris wtrącił się w sprawę 
Kivy. Może po prostu nie chce, aby azuthanie go opukiwali. Nie mogę go 
oskarżać.

- Ja też nie – Matteo poczuł przeszywające poczucie winy. Tak, przyjaciel 

zwiódł go na manowce, ale musiał przyjąć, że jego przyjaciel miał ku temu 
właściwy powód.

Jechali, zatrzymując się często, aby odnaleźć słabe, subtelne znaki 

pobytu Andrisa. Jaszczury poruszały się bez dźwięku, odnajdując między 
gęstymi pnączami i poszyciem przejścia, których żaden z nich nie mógł 
zobaczyć.

- Jedziemy za Andrisem, ale za kim do Dziewięciu cholernych Piekieł 

jedzie on? – zastanawiał się Themo, wyciągając liść z włosów. – Oczywiście 
poza słońcem.

- Według wiedzy ze świątyni, na zachodzie znajduje się wioska elfów. 

Kiva została mocno osłabiona przez larakena. Będzie potrzebować pomocy. 
Można założyć, że będzie jej szukać wśród swoich.

- Nie jestem pewien, co mi się mniej podoba – mruknął wielkolud. – 

Więcej logiki jordainów, czy stwierdzenie, że tam może być więcej takich jak 
Kiva. – Niespodziewanie jego twarz rozjaśniła się, wskazał na znajdującą się 
przed nimi długa, wąską przecinkę. – To ścieżka. Też wiedzie na zachód!

„Ścieżka” była dziwną przecinką o kształcie stożka. Nie, zauważył nagle 

Matteo, ścieżka nie została wycięta, lecz wypalona. Roślinność zmizerniała, 
pokrywając ziemię gęstą warstwą czerni.

Matteo zsiadł z jaszczura. Przyjrzał się przejściu, po czym kopnął kilka 

pnączy. Rozszedł się smród gnijących roślin oraz wyraźny odór zepsutych jaj.

- Gaz chlorowy – oddech zielonego smoka – powiedział cicho Matteo. – 

Niektóre z roślin w dżungli potrafią wchłaniać trujące gazy, dlatego nadal 
możemy je poczuć.

Iago podszedł do Mattea.
- Sądząc po jego odchodach, smok przeszedł tędy dawno temu – wskazał 

na stertę ekskrementów, niemal suchą i usianą kośćmi po dawnych posiłkach.

- Możemy skorzystać ze smoczej ścieżki – Themo mocno szturchnął 

piętami swojego wierzchowca. Stwór ruszył do przodu niczym wypuszczona z 
łuku strzała. Themo odchylił się, przeklinając i usiłując utrzymać się w siodle.

Zaskoczony tym nagłym działaniem Matteo nie miał czasu, aby 

wykrzyczeć ostrzeżenie. Ruszył za przyjacielem i chwycił tunikę Thema, kiedy 
ten go mijał. Zaparł się mocno i zdołał ściągnąć wielkiego jordaina z jaszczura.

Themo upadł ciężko i zerwał się rozwścieczony. Zamachnął się na 

Mattea, łącząc to z ciosem w szczękę, który zachwiał niższym mężczyzną.

- Nie potrzebuję pomocy, aby spaść z przeklętego jaszczura!
Matteo dźwignął się na nogi w samą porę, aby powstrzymać drugi cios 

Thema. Złapał go za nadgarstki i wykręcił ręce za plecami. Obrócił nim, aby 
spojrzał na ścieżkę.

- Widzisz tamte pajęczyny na końcu drogi?
Wielki jordain spojrzał zmrużonymi oczami na warstwy delikatnych 

siatek.

- I co?
Nim Matteo zdołał odpowiedzieć, „sieć” spowiła rozpędzonego jaszczura 

wciągnęła go do góry.

- Aha. To nie jest zwykła sieć – zauważył Themo, spoglądając potulnie na 

przyjaciela.

Uwaga Mattea była skupiona na drzewach ponad ich głowami. Nagle 

puścił Thema i wyciągnął miecz.

Niespodziewanie dżungla rozbrzmiała podnieconymi piskami. W 

poszyciu zamigotały złociste, podobne do kocich, oczy. Z drzew skoczyła ku 
nim przygarbiona, zielona postać, trzymając się jedną ręką pnącza. Pod pachą 
drugiej trzymała powykręcaną włócznię z kościstym ostrzem, przez co jej lot 
wyglądał jak powietrzna szarża.

Istotka przeleciała nad ich głowami i wylądowała na wysokiej gałęzi. 

Siedziała tam, świergocząc i potrząsając drobną piąstką.

- Co do…
Wybuch Thema skończył się głośnym „uff!”, kiedy kolejne pnącze, tym 

razem z uczepionym trzema postaciami, uderzyło go w plecy. Opadł na 
czworaki, a wtedy z poszycia wyskoczyło jeszcze więcej małych istotek i rzuciło 
się na niego. Gdy usiłował wstać, przywarły do niego, waląc rękami i piszcząc.

Inne otoczyły Mattea. Stworki były ohydne, zielone jak gobliny, ale 

znacznie mniejsze i zgarbione w stałym pochyleniu. Żadne z nich nie sięgało 
Matteo wyżej niż do kolan. Ich chód był niezgrabny, a zachowanie tchórzliwe. 
Miały jednak sporo broni elfiej i ludzkiej, stanowiącej wymowne świadectwo 
wcześniejszych sukcesów.

- Tasloi – wymruczał Matteo.
- Jaszczurzy pokarm! – odparł Themo. Oderwał jedną z istotek i rzucił w 

stronę uwięzionego i szarpiącego się jaszczura. Tasloi, popiskując żałośnie, 
poleciał w głąb ścieżki i wylądował nieco za daleko od pułapki. Themo 
wzruszył ramionami i rzucił kolejnym szkodnikiem. Wyciągnął sztylet i zaczął 
brnąć wśród tłumu, kierując się w stronę Iago i ciągnąc tasloi, który przywarł 
do jego kostki niczym pies.

Matteo spojrzał na Iago. Niski jordain kręcił się w miejscu, uderzając 

tasloi, który skoczył mu na plecy. Kilka innych świergotało w podnieceniu, 
stojąc wokół tańczącego taniec derwisza Iago. Mimo iż wszyscy trzymali broń, 
żaden z nich nie atakował. Najwyraźniej czekali na chwilę, kiedy ich towarzysz 
powali jordaina.

Themo złapał kawałek wyschłych odchodów i rzucił w sam środek 

widowni. Smocze łajno rozgryzło się, a tasloi uciekli, wydając przeraźliwe, 
pełne zaskoczenia okrzyki. Iago skorzystał z chwili wytchnienia, aby oprzeć się 
o drzewo. Raz po raz uderzał o nie plecami, usiłując pozbyć się przyczepionego 
tasloi.

Przyjaciele Mattea zdawali się panować nad sytuację. To dobrze, bo 

grupa tasloi, która go otoczyła, nie dawała mu szansy, aby udzielić im 
natychmiastowej pomocy.

Obracał się w różne strony, grożąc im mieczem i trzymając na dystans.
Nieoczekiwanie tasloi rzucili się na niego hurmem. Pochylił się nisko, 

odbijając na bok włócznię wycelowaną wprost w niego. W tej samej chwili 
kopnął do tyłu, uderzając tasloi atakującego z tyłu. Wyciągnął miecz i machnął 
nim w lewo z dzikim okrzykiem, który sprawił, że kilka istot się rozbiegło. 
Gwałtownie odwrócił się i skoczył na dwóch tasloi, którzy zachodzili go z 
prawej. Jeden z nich spanikował i pragnąc się jak najszybciej wycofać, 
właściwie nadział swego towarzysza na ostrze Mattea. Jordain skrzywił się i 
strząsnął ciało. Sparował pchnięcie sztyletem, kopniakiem odrzucił napastnika 
na bok i odwrócił się do trójki, która właśnie zmieniała szyk.

W tej chwili większość tasloi zmieniła zdanie co do szansy powodzenia 

ataku. Pozostali przy życiu członkowie stada wtopili się w dżunglę, 
pozostawiając ciała.

Trzech mężczyzn wspólnie uwolniło wierzchowca Thema i starało się 

nie słuchać, jak pozostałe dwa jaszczury głośno pożywiają się zabitymi tasloi.

- Niezła rozrywka – zauważył radośnie Themo. – Oczywiście zielony 

smok byłby lepszy, ale jest jakieś przysłowie mówiące o zaczynaniu od małego.

- Zasadzka tasloi zatarła wszelkie małe ślady, które zostawił Andris. Czas 

spędzony na tropieniu będzie stracony – powiedział Iago.

Themo niezbyt podobało się porzucenie przygody.
- Ale jeśli będziemy dalej jechać na zachód, znajdziemy tę wieś.
Matteo pokręcił głową.
- Chciałbym, żeby to była prawda. Niestety, naszą jedyną szansą na 

odnalezienie wioski było śledzenie Andrisa, aż doprowadzi nas do Kivy. Z tego, 
co wiem o dzikich elfach, moglibyśmy przejść pod tą wioską i nie zauważyć jej, 
dopóki elfy by tego nie zechciały.

Trójka przyjaciół zamilkła. Jaszczur Thema przebiegł po polu bitwy i 

powąchał jednego z towarzyszy. Poza kilkoma mniej smacznymi kąskami uczta 
była skończona. Oszukany jaszczur wrócił do swego pana, wlokąc za sobą ogon 
i wyglądając jak kopnięty pies.

- I co teraz? – spytał Themo zrezygnowanym tonem, wsiadając na 

swojego rozczarowanego wierzchowca.

- Może odpowiedź znajduje się w niedawnych wydarzeniach z życia Iago 

– rzekł wolno Matteo. Kiedy zwrócił się do niskiego jordaina, w jego oczach 
była prośba o wybaczenie.

- Byłeś na służbie Procopio Septusa. Możliwym jest, że Zephyr, jego 

jordain, zdradził cię Kivie, ale nie wydał w jej ręce osobiście.

Oliwkowa skóra Iago pobladła.
- To prawda.
- Być może powinniśmy sprawdzić tę ścieżkę. Już raz prowadziła do 

Kivy. Może to zrobić jeszcze raz.

Przez kilka chwil niski jordain jechał w ciszy.
- Spędziłem trzy dni w obozach Crinti – powiedział cicho. – Pod koniec 

tego czasu byłbym wdzięczny, gdyby sprzedano mnie jako niewolnika.

Matteo odpowiedział na to posępnym kiwnięciem głowy.
- Czy Crinti układały się bezpośrednio z Kivą?
- Tak. Oszczędziły mi poniżenia targu niewolników, jeśli nie czegoś 

gorszego. Zrozum to, Matteo: plotki o widmowych amazonkach nie są tak 
przerażające jak prawda.

Themo spojrzał na niego zniesmaczony.
- Jeśli nie podoba ci się ten plan, powiedz to od razu.
- Nie powiedziałem, że to nie zadziała – rzekł powoli Iago. – Gdybym 

mógł wymyślić coś lepszego, od razu bym wam o tym powiedział.

- To niebezpieczne, prawda?
- Wolałbym wskoczyć nago do jamy pełnej wrzącej smoły, niż wrócić do 

tamtego piekła.

Iago powiedział to ze spokojem, który zmroził Mattea, ale Themo kiwnął 

głową, jakby to oświadczenie potwierdzało skrywaną od dawna nadzieję.

- A zatem będzie jakaś walka?
- Mogę ci to niemal zagwarantować – wymruczał Iago. Kiedy tak mówił, 

jego oczy stały się zimne i twarde.

Themo zauważył zmianę na twarzy przyjaciela i zawył z aprobatą. 

Odzyskawszy dobry humor, uderzył jaszczura lejcami po karku.

- Zatem, na co jeszcze czekamy?

ROZDZIAŁ SZÓSTY

Niska, przygarbiona postać przedzierała się przez dżunglę, chwiejnie 

przebiegając od drzewa do drzewa, przywierając do nich, jakby czerpała z nich 
siły. Kiva, niegdyś potężny ogar magów, szła bosa, odziana tylko w prostą, 
szarą tunikę pokutującego wyznawcy Azutha. Długie, zielone niczym jadeit 
włosy zwisały wokół jej twarzy. Jedyną magią w jej dłoniach była ta, którą 
wydarła z orzechowca, o który się opierała. Kiva wyczuwała szybki puls lasu, 
słyszała łagodną muzykę Splotu, ale słabo, jakby z wielkiej dali.

Była tak słaba, że czuła pełne zakłopotania pokrewieństwo z własnym 

cieniem. Jej siłą została skradziona w walce z larakenem, magia została 
wyssana. Przez całe dni tylko duma sprawiała, że szła dalej. Teraz nawet ona 
zniknęła. Wszystko, co Kiva mogła przywołać, to dawne wspomnienia i 
zrodzone z nich pragnienie zemsty. Kiedy jej wzrok zaczynał tracić na ostrości, 
zamykała oczy i szeptała „Akhlaur!”.

Nienawiść pomagała się jej skupić, wzmacniała ją. Nie po to ćwiczyła, 

knuła i walczyła przez dwa wieki, aby umrzeć teraz, nie dopełniwszy zemsty!

Kiva odepchnęła się od drzewa i chwiejnie ruszyła naprzód. Instynkt 

prowadzi ją tam, gdzie zawodziła pamięć, gdyż była dzieckiem tego lasu. Żaden 
elf, przebywający nieważne jak daleko od miejsca swego urodzenia i nieważne 
jak bardzo posunięty w latach, nigdy nie tracił związku z ziemią. Żaden żyjący 
elf nie był całkowicie pozbawiony magii.

Kiedy nadszedł zmierzch, żądlącymi chmurami nadleciały owady. Kiva 

przypomniała sobie wydarzenia z dzieciństwa i nabierała długie hausty 
powietrza, aż poczuła słabą, ostrą nutę ostrzycy. Poszła za tym zapachem i 
wyrwała gruby pęd, złamała na pół i rozsmarowała mocno pachnący, zielony 
żel na skórze. Zapach zniknął od razu, podobnie jak głodne owady.

Ten drobny sukces dodał jej sił. Dostrzegła zakapturzony kwiat, wysoki 

niemal do kolan, z krwawoczerwonym pręcikiem, przypominającym 
uśmiechniętego goblina. Był to jedyny, naprawdę paskudny kwiat, jaki znała, 

którego sok był jedną z najgorszych trucizn w całym Mhair. Kiva uklękła obok 
niego i zaczęła kopać w poszukiwaniu skarbów, których strzegł.

Po chwili znalazła je – trufle, wielkie jak jej pięść, delikatne i mięsiste. 

Oczyściła delikatny grzyb z ziemi i zaczęła jeść, z początku na rozum, aby 
odzyskać siły, a potem z prawdziwego głodu.

- Kiva – powiedział męski głos, głęboki i niepokojąco znajomy.
Poderwała się zaskoczona na równe nogi. Zbyt gwałtowny ruch sprawił, 

że zakręciło się jej w głowie, a przed oczami zatańczyły drobne iskierki. Kiedy 
zniknęły, dostrzegła widmową postać Andrisa, jordaina, którego skazała, 
wykorzystała i odrzuciła.

Na moment zesztywniała z przerażenia – ona, która uważała się za 

stojącą ponad takimi emocjami!

- Zatem taki ma być mój los? – mruknęła. – Mam być nawiedzana przez 

tych wszystkich, których zabiłam?

- Skoro tak, nigdy nie zabraknie ci towarzystwa – odparł Andris. – Być 

może inni są tu teraz, ale ja nie jestem duchem.

Kiedy to powiedział, dostrzegła, że to była prawda. Wysoki jordain był 

przezroczysty, ale zachował kolory, jak lekko barwione szkło. Kiedy się do niej 
zbliżył, trawa uginała się pod jego stopami i rozchylała się na boki.

Jej pierwszą reakcją, opanowaną do perfekcji przez wiele lat spędzonych 

między magami Halruaa, było rzucenie czaru. Na jej wezwanie nie zjawił się 
żaden. Wyciągnęła jedyną broń, która jej pozostała – kieł dzika, długi jak 
sztylet i prawie tak samo ostry – po czym zbliżającego się człowieka.

Andris z łatwością uchylił się i złapał ją za nadgarstek. Elfka usiłowała 

się wykręcić, ale uchwyt przeciwnika był zaskakująco pewny i silny. Szybko 
uświadomiła sobie daremność swoich poczynań i zmusiła się, aby spojrzeć mu 
w oczy. Ku swej uldze i zaskoczeniu nie ostrzegła w nich wyroku śmierci.

- Jak to możliwe? – spytała, patrząc na jego przezroczystą postać.
- To dzieło larakena. Mam w sobie elfią krew, to dar jakiegoś odległego 

przodka. Odległego w sensie lat – dodał.

W złotych oczach elfki pojawiło się zrozumienie, przynosząc światło, ale 

nie ciepło. Andris poczuł nieuzasadnione ukłucie rozczarowania.

Z braku słów wręczył Kivie książkę nekromanty. Przejrzała ją z pobladła 

twarzą i ustami zaciśniętymi w wąską linię.

- Czy to prawda? – spytał łagodnie Andris.
Kiva zatrzasnęła tom.
- W zasadzie tak. Ale wiele zostało niedopowiedziane.
Andris gwizdnął cicho.
- Jeśli to prawda, cieszę się, że to pominięto.
- I słusznie – jej głos był słaby, a przed oczami stanęły wspomnienia.
Po chwili Andris ciągnął dalej:
- Ta książka tłumaczy wiele spraw. Zastanawiałem się, w jaki sposób ty, 

elfka pełnej krwi, mogłaś stawić czoła larakenowi i przeżyć.

Pytanie ściągnęło ją na ziemię.
- Naprawdę? – wycedziła. – Larakena i jego stwórca… – podkreśliła to 

odrzucając książkę Andrisowi – …zabrali mi wszystko, co było dla mnie ważne. 
Oddycham, mówię i poruszam się. Nienawidzę! A czy żyję? To już temat na 
dyskusję mędrców!

Andris usłyszał w jej głosie gorycz i szaleństwo. Nie zboczył jednak z 

obranej drogi.

- Jeśli zostaniesz tutaj dłużej, rozwiążesz ten problem za nich. Jesteś 

słaba, Kivo. Nie przeżyjesz sama.

Zadarła podbródek.
- Mam sprzymierzeńców.
- Lepiej znajdź ich szybko.
Zamierzała właśnie odpowiedzieć, kiedy usłyszeli odległy szelest 

poszycia i słabe, zgrzytliwe sapnięcia. Dzik, zauważył ponuro Andris. 
Zgłodniała Kiva najwyraźniej zapomniała, że zapach trufli może ściągnąć 
jedną z tych niebezpiecznych bestii.

Oczy Kivy skoczyły w stronę dźwięku, potem ku przezroczystemu 

mieczowi u boku jordaina.

- Pomogę ci – powiedział cicho Andris, wyciągając broń. – Z dzikim 

innymi rzeczami.

Elfce udało się zaśmiać cicho i pogardliwie.
- Za jaką cenę?
- Powiesz mi, jak można zniszczyć Koterię.
Tego Kiva najwyraźniej nie oczekiwała. Spojrzała zaskoczona na 

jordaina.

- Tylko elfy i idioci wierzą w istnienie Koterii. Czy kiedy wspominałeś o 

elfiej krwi, mówiłeś prawdę?

Andris zauważył, że mówiła o rasie, nie o pokrewieństwie.
- Czy mówiłem prawdę? Jestem jordainem, pani – rzekł, a w jego oczach 

migotała ironia.

Puściła to mimo uszu. Po raz pierwszy spojrzała na niego, a w jej 

bursztynowych oczach pojawiło się coś przypominającego pokrewieństwo.

- Widziałeś pojmane elfy z Kilmaruu, czytałeś dziennik Akhlaura – 

powiedziała głosem cichym, ale jakby wykutym ze stali. – Wiesz, kim jesteśmy i 
co musimy zrobić. Niech się zatem tak stanie.

Wzrok Andrisa napotkał spojrzenie elfki i dostrzegł w nim 

przeznaczenie, które dotyczyło ich obojga. Odpowiedział ponurym kiwnięciem 
głowy.

Nie było czasu na nic więcej. Poszycie nagle eksplodowało dźwiękiem i 

ruchem. Andris obrócił się, aby stawić czoła szarżującej bestii – wielkiej 
czarnej losze, której brzuch jeszcze był obwisły po niedawnym porodzie, a w 

czerwonych oczach lśniła rozpaczliwa świadomość, że jej potomstwo jest 
głodne. Ocenił, że waży o połowę mniej niż bojowy rumak, a jest trzy razy 
bardziej wściekła i żądna walki.

Kiva dotknęła pleców Andrisa, tuż poniżej łopatek.
- Tutaj – powiedziała krótko. – Uderzaj mocno.
Odpowiedział krótkim skinieniem głowy, po czym odetchnął ją na bok, 

stojąc niewzruszenie, podczas gdy dzik szarżował z opuszczonym łbem niczym 
Bk. W ostatniej chwili Andris zrobił krok w bok, obrócił się i uderzył.

Ostrze zanurzyło się w garbie tłuszczu, będącym najwrażliwszym 

miejscem na grzbiecie dzika. Nim miecz został mu wyrwany z ręki, Andris 
poczuł jeszcze, jak ostrze ociera się o żebra. Jednak nawet wtedy locha zrobiła 
jeszcze kilka kroków, nim wreszcie zachwiała się i upadła.

- Ostrożnie – ostrzegła go elfka, kiedy się zbliżył. – Nadal może rozerwać 

cię ruchem łba.

Zraniona locha dźwignęła się na nogi i obróciła tyłem do drzewa. 

Pozbawiona możliwości ucieczki, machnęła wielkim łbem, jakby chcąc 
zachęcić Andrisa do ataku. Jordain stał cierpliwie w pozycji bojowej.

W naturze dzika nie leżało spokojnie oczekiwanie na śmierć. Wydał z 

siebie przeszywający ryk i zaszarżował nie na Andrisa, ale na bezbronną Kivę.

Andris wykrzyczał ostrzeżenie i popędził naprzeciw bestii, tnąc w 

pochylone czoło. Trysnęła krew, a oślepiona locha zaczęła się dziko miotać.

Andris wskoczył na najeżony grzbiet i chwycił za rękojeść miecza, ale 

świnia kręciło się i brykała, tnąc powietrze szablami. Z każdym ruchem wbity 
miecz chwiał się i tańczył niczym palma chłostana monsunem. Poruszenia 
miecza miotały Andrisem. Choć się starał, nie mógł go pochwycić bez łapania 
za ostrze albo rozluźnienia uchwytu na dziku.

Podskoki lochy sprawiły, że las rozmył się w wirującą, zieloną mgłę. Był 

ledwo świadom okrzyków Kivy, niemal niesłyszalnych przez wściekłe 
kwiczenie i ryki dzika oraz brzmiące jak grom bicie własnego serca. Wyczuł, 
jak leci w jego stronę ciemne pasmo, poczuł silny cios w ramię i opadł ciężko 
na grzbiet lochy.

Dzik zatrzymał się, aby spojrzeć na nowe zagrożenie. Andris skupił 

rozbiegany wzrok na elfce, która stała na szeroko rozstawionych nogach z 
kawałem kija w dłoniach.

- Miecz! – wrzasnęła, zamierzając się ponownie.
Andris złapał za rękojeść. Nim zdołał wepchnąć go głębiej, dzik 

wystartował do następnej szarży w stronę Kivy. Jordain odchylił się, pewien, że 
straci oparcie i wyciągnie miecz.

Gdyby Kiva była mniej zwinna, tak właśnie mogłoby się stać. Elfka 

odskoczyła na bok, przetoczyła się i zerwała na równe nogi. Kątem oka 
dostrzegł, że bierze zamach, unosząc pałkę do góry.

Kij trafił go w plecy, rzucił do przodu. Ból promieniował przez żebra 

niczym roztopiony ogień, lecz zdołał o nim zapomnieć i wykorzystać pęd, aby 
wepchnąć miecz głębiej między żebra lochy. Wciąż trzymając za rękojeść, 
zeskoczył z grzbietu, ciągnąc za sobą broń. Puściła ją i odtoczył się od zranionej 
bestii. Szybko przykucnął, wyciągnął swoje sztylety jordaina i czekał.

Z pyska lochy i jej szabel kapała krew, lecz mimo to zrobiła kilka 

chwiejnych kroków w stronę Andrisa. Zbliżyła się niemal na wyciągnięcie 
ramienia, aż wreszcie nogi się pod nią ugięły. Upadła bestia padła, zadrżała i 
znieruchomiała.

Andris wypuścił powietrze w długim, urywanym westchnieniu ulgi. 

Spojrzał skrzywiony na Kivę. Jej ostra, elfia twarz była ściągnięta i blada, 
niemal szara pod miedzianym odcieniem skóry. Powstrzymał cisnące mu się 
na język sarkastyczne „dzięki” i zabrał się za oprawianie dzika. Kivie udało się 
rozpalić ogień. Na mocy niewypowiedzianej umowy, pracowali w wielkim 
pośpiechu. Zapadała noc, wkrótce na żer wyruszą ścierwojady. Szybko upiekli i 
zjedli kilka małych kawałków mięsa.

Gdy ich pospieszny posiłek dobiegł końca, elfka wskazała na pobliskiego 

orzechowca. Pomógł elfce wspiąć się na gałąź. Sam oparł się o mocny pień, 
jęknął z bólu i zaczął obracać, aż znalazł pozycję, w której jego poobijane 
ramiona nie cierpiały zbytnio. Usiedli we względnie bezpiecznym miejscu, aby 
oczekiwać świtu.

Między nimi zalegała cisza ciężka od niezbadanych pytań. Nagle 

odezwała się Kiva.

- To nie zadanie dla paladyna. Czy będziesz w stanie to znieść? Znieść 

mnie?

Wyciągnęła rękę i dotknęła jego pulsującego bólem ramienia.
- Ta podróż zaczęła się boleśnie. Najprawdopodobniej dalej nie będzie 

lepiej. Nie będę strzępić języka na żal, którego nie czuję i zrobię wszystko, co 
trzeba, aby pomścić zło, jakie wyrządzono twojemu i mojemu ludowi. Czy 
wiedząc to, będziesz dalej za mną podążał?

Andris odparł tak uczciwie, jak mógł.
- Nie mogę udawać, ze rozumiem wszystko, co zrobiłaś, ale sądzę, że 

mamy wspólny cel.

- I to ci wystarcza, jordainie?
Nie spodziewał się niczego więcej. Zapytał głośno:
- Gdzie zaczynamy?
Uśmiech Kivy stał się niespodziewanie bardzo koci.
- Spotkamy się z kilkoma sojusznikami, o których ci mówiłam. 

Podziwiam twoje zaufanie do mnie, Andrisie, ale czy naprawdę sądzisz, że we 
dwoje moglibyśmy pokonać całe Halruaa?

***

Andris przebudził się, gdy słońce jeszcze spało. Przyglądał się, jak 

światło wolno przedziera się przez warstwy liści i oświetla spokojną, 

zniszczoną twarz śpiącej obok niego elfki.

Kiva znajdowała się w Zadumie, charakterystycznym dla elfów stanie 

śnienia na jawie, przynoszącym więcej odpoczynku niż sen. Jej kocie oczy były 
otwarte, skupione na jakimś odległym, miłym widoku. Na jej ustach malował 
się delikatny i niewinny uśmiech. Wyglądała bardzo młodo, w niczym nie 
przypominała zimnego, zdeterminowanego ogara magów, który zniszczył jego 
życie. Przez moment Andris zastanawiał się, jak głęboko musiała cofnąć się 
Kiva, aby odnaleźć tę osobę i te wspomnienia.

Niespodziewanie się obudziła, a jej oczy były zimne jak u polującego 

kota. Andris spojrzał na bok, ale elfka wcześniej dostrzegła, że się jej przygląda.

- No i? – spytała.
- Mamy wiele do zrobienia. Zagadkę zła rozważać będę kiedy indziej.
Wyglądała na zmieszaną, a potem na zdziwioną. Przez chwilę myślał, że 

będzie chciała rozmawiać na ten temat. Ale Kiva nie była jordainem i 
najwyraźniej nie podzielała jego zamiłowania nie tylko do dyskusji, ale i do 
prawdy.

A może, uświadomił sobie, jego opinia po prostu nie miała dla niej 

znaczenia.

Bez słów rozwiązali pnącza, którymi przywiązali się do gałęzi 

orzechowca. Kiva szybko zaplotła włosy w dwa warkocze i wypili nieco rosy, 
która zebrała się na dużych, pachnących migdałami liściach.

Kiedy schodzili w dół, na głęboko ocienioną polanę, Andris dostrzegł, że 

elfka wygląda na silniejszą. Wydawało się, że pobiera siłę z tętniącego życia 
lasu. W umyśle jordaina nagle pojawił się obraz – ohydny laraken, nabierający 
ciała z wysysanej magii i życia. Jaka matka, takie dziecko. Ta analogia 
wywołała w Andrisie dreszcz obrzydzenia. Zeskoczył na gęsty dywan mchu, 
niespodziewanie chcąc odsunąć się od elfki.

Kiedy stopy Kivy dotknęły ziemi, na polanę wleciała strzała. Wbiła się w 

jeden ze szmaragdowych warkoczy i przybiła go do drzewa.

Oczy elfki rozszerzyły się, ale nie poruszyła się. Powiedziała coś w 

języku, który bardziej niż ludzką mowę przypominał odgłos wiatru i ptasi 
śpiew.

Na polanę weszło pięć elfów, cichych niczym cienie. Wszyscy byli 

mężczyznami i sięgali Andrisowi najwyżej do ramienia. Ich twarze o ostrych 
rysach były piękne, skóra mieniła się od barwy miedzi do wypolerowanego 
drzewa sandałowego, zaś włosy miały bogaty odcień brązu lub zieleni. Nie byli 
ludem prymitywnym, jak zawsze słyszał Andris, ale posiadającym własną 
sztukę, a nawet bogactwo. Nosili ubrania z dobrze wykonaj tkaniny, zaś grot 
strzały, która przyszpiliła Kivę do drzewa, był wyrzeźbiony z klejnotu.

Te myśli pojawiły się w umyśle Andrisa i zniknęły, zastąpione przez 

narastający podziw dla zbliżających się powoli elfów. Poruszali się z czujnością 
i śmiertelną gracją dzikich kotów. Andris nigdy nie widział wojowników, 

którzy napełnialiby go takim podziwem i wyglądali bardziej złowrogo. A on był 
spokrewniony z tym zadziwiającym ludem!

Oczywiście nie znaczyło to, iż nie zabiją go na miejscu.
Bardzo niechętnie sięgnął po miecz.
- Odłóż broń, karasanzor – powiedział jeden z elfów w mocno 

akcentowanym halruańskim. – Nie chcemy waszej krzywdy.

Minęła chwila, nim Andris zorientował się, że elf mówi do niego, nie do 

Kivy. Była ogar magów nie miała broni, ale kiedy elf mówił, skupił spojrzenie 
na niej.

Andris posłuchał elfa, bo chciał im uwierzyć i dlatego, że tak naprawdę 

nie miał wyboru. Odrzucił miecz na bok i uniósł dłonie w geście pokoju. Nadal 
nikt na niego nie spojrzał.

- Jesteś z Ludu – powiedział do Kivy elf – a twój głos zna pieśń dżungli. A 

jednak nosisz ludzki strój i masz ludzkiego… towarzysza.

Kiva zaczęła mówić w języku elfów, ale mężczyzna przerwał jej kilkoma 

ostrymi słowami. Zbladła, lecz uniosła dumnie głowę.

- Dobrze więc, będę mówiła w języku ludzi, dopóki nie zyskam w twoich 

oczach prawa do mówienia jak ktoś z Ludu. Przez wiele lat żyłam pośród ludzi 
z Halruaa, ale kiedyś w tych lasach śpiewano moje imię – Akivaria, córka 
Szkarłatnego Drzewa.

Elfy popatrzyły po sobie.
- Tak, jestem tą Akivarią – rzekła zgryźliwie. – Ocalała z wioski, której 

pilnujecie… jedyna ocalała. Mój krewniak Zephyr został zabity przez ludzi.

Odpowiedzią na te wieści była chwila głębokiej ciszy. W oczach jednego 

z elfów pojawiły się łzy i popłynęły po policzkach, nie ścieranie i nie wywołując 
wstydu. Andris czuł jego żal jakby był jego własnym, jednak mieszał się on z 
dziwnym uczuciem radości. Zephyr był krewniakiem Kivy, a ten wojownik 
wylewał nad starym jordainem pobratymcze łzy. Być może te elfy rzeczywiście 
były jego rodziną, nie tylko przez odległe więzy wspólnej rasy.

Rodzina… było to słowo, o którym nigdy nie sądził, że użyje w stosunku 

do siebie. Obracał je w głowie, usiłując dopasować do tego, co wiedział o tych 
rzeczach, do czujnych, ostrożnych elfów o obcych oczach i z wyciągniętą 
bronią.

- Dlaczego wróciłaś? – Na miedzianej twarzy elfa nie było widać radości 

ze spotkania. Gdyby Andris nie czuł takiego samego bólu, nie dostrzegł 
skrzywienia warg Kivy.

- Czy nie wystarczy, że po prostu chciałam wrócić do domu? – spytała 

Kiva.

- Skoro tak, mogłaś wrócić wcześniej – elf odwrócił głowę ku Andrisowi. 

– Mogłaś przyjść sama.

Kiva puściła tę uwagę mimo uszu.
- Nadal jesteśmy o kilka dni drogi od Szkarłatnego Drzewa. Szybko nas 

znaleźliście.

- Nasi zwiadowcy donieśli o ludziach na leśnej przełęczy – odparł inny, 

młodszy elf. – Kilka grup myśliwych. Ostatnia składała się tylko z trzech ludzi, 
ale w przeciwieństwie do innych, znaleźli ścieżkę karasanzora i nią podążyli.

Andris miał głębokie przeczucie.
- Czy byli ubranie na biało i mieli takie medaliony, jak ja?
Przywódca elfów i Kiva spojrzeli na swoich towarzyszy uciszająco. 

Andris jednak poznał odpowiedź z zaskoczenia w oczach młodszego elfa.

Zatem Matteo przybył, aby go odszukać. Nie było to całkiem 

nieoczekiwane, lecz mimo to denerwujące. Nie było przyjaciela, którego Andris 
bardziej by sobie cenił i wroga, którego bardziej by unikał.

- Pamiętamy Akhlaura – powiedział elf. – Pamiętamy najazd na naszą 

wieś. Wielu z nas straciło później krewnych i przyjaciół przez jego bagiennego 
potwora. Nie chcemy mieć nic wspólnego z Halruaa i tymi z Ludu, którzy 
kochają ludzi na tyle, by żyć pośród nich i ich ohydnej magii.

- Czy chcesz dzika, węgorze bagienne smoki? – spytała Kiva. – Jeśli chcesz 

coś upolować, musisz się skradać i poznać jego zwyczaje. Znam Halruaa lepiej 
niż oni sami.

- I co z tego? – elf złożył ramiona.
- Wiedza to zabójczy miecz. Ofiarowuję go Ludowi Mhair.
- Mamy polować na magów, prawda? – spytał elf z sarkazmem ostrym 

niczym nóż? – Czym? Orężem dżungli?

- Ich własną bronią – odparła Kiva. – Będziemy walczyć magią 

czarodziejów.

Elf parsknął szyderczo.
- Równie dobrze możesz proponować, że przyciągniesz do dżungli statki 

z morza! Cóż warta jest broń, której nie możemy użyć?

- Ja mogę jej użyć. Jestem czarodziejką – powiedziała Kiva. Skrzywiła się, 

po czym dodała: – A przynajmniej byłam, póki laraken nie wyssał ze mnie 
czarów.

Wśród elfów nastała chwila głębokiej i pełnej szacunku ciszy.
- Stawiłaś czoła larakenowi? I zabrał ci tylko ludzkie czary? – spytał 

przywódca.

- Jestem osłabiona – przyznała Kiva – ale nadal żyję.
- Jak to możliwe, skoro potwór pozbawił wielu elfów życia tak szybko, że 

pozostały po nich dziury w osnowie Splotu?

- Moja magia czarodziejki była silna – rzekła Kiva. – Laraken wypił ją i 

był zadowolony. Co zostało mi zabrane, można odzyskać.

Przywódca elfów spojrzał na przezroczystego jordaina.
- A karasanzor?
- Nazywa się Andris. Również przeżył spotkanie z larakenem. Jest 

jordainem, tak ludzie z Halruaa nazywają swoich mistrzów wiedzy. Jest 

również mistrzem walki, odpornym na magię czarodziejów, wyszkolonym w 
walce z nią.

Elf wyglądał na zaskoczonego.
- Mówisz, że on nimi jest?
- Tak. Jest.
Andris nie był pewien, co znaczy ta tajemnicza wymiana zdań, ale 

dostrzegł, że Kiva nie wspomniała o jego elfiej krwi. Bardzo chciał przyznać się 
do pokrewieństwa. Nim jednak zdołał się odezwać, Kiva wbiła w niego wzrok, 
wymownie i dobitnie nakazując mu milczeć.

Jednak przywódca elfów nie skończył pytać.
- Powiedzmy, że masz swój oręż magii. Załóżmy, że mamy nad ludźmi 

przewagę. Czemu znów mielibyśmy z nimi walczyć, skoro tak trudno było o 
pokój i tak długo o niego zabiegaliśmy?

- Ponieważ jeśli tego nie uczynimy, Akhlaur powróci.
Jej słowa spotkały się z pełną zaskoczenia ciszą. Andris wyglądał na 

równie zaskoczonego i niedowierzającego, jak elfy.

- Przez te wszystkie lata – ciągnęła Kiva – źródłem siły larakena był 

wyciek wody z innego świata, pełnego magii… nieskończonego źródła magii. 
Laraken uciekł do tego świata. Podobnie Akhlaur.

Przerażenie zmusiło Andrisa do odezwania się bez zaproszenia.
- Czemu pomogłaś mu uciec?
Spojrzenie elfki przesunęło się na niego.
- A czemuż poprowadziłam armię pozbawionych magii wojowników na 

larakena, jeśli nie po to, aby go zniszczyć? Po zniszczeniu larakena, 
zamierzałam wkroczyć do Planu Wody, aby stawić czoła Akhlaurowi. Lecz 
Tzigone nie utrzymała larakena, zamiast tego woląc tracić zaklęcia na 
atakowanie mnie.

Andris cofnął się myślami do zamieszania i chaosu walki. Laraken 

wyrwał się Tzigone i ruszył do źródła, kiedy Kiva przywołała dużą, bulgoczącą 
bramę. Gdy Kiva upadła, znajdowała się na wyciągnięcie ramienia od bramy. 
Być może ucieczka larakena rzeczywiście była przypadkowa, ale wzmianka o 
„stawieniu czoła Akhlaurowi” nie mogła pomieścić mu się w głowie.

- Kivo, nekromanta zniknął dwieście lat temu. Bez wątpienia nie żyje od 

dawna.

- A od kiedy to nekromancie przeszkadza śmierć? – spytała Kiva tonem, 

jakim karci się dziecko wtrącające się do rozmów dorosłych. – Czy sądzisz, że 
nie był w stanie zmienić się w licza?

Andris nie potrafił na to odpowiedzieć. Widmo nieumarłego Akhlaura 

sprawiło, że każda możliwa odpowiedź stała się nieważna.

- To nie wszystko – ciągnęła elfka. – To Akhlaur stworzył larakena, 

konstruując go w taki sposób, że wszelka magia, którą wchłonie potwór, 
przechodzi do jego pana. To tylko przyspieszy jego powrót do pełni mocy i do 

Halruaa. Kiedy przybędzie, nieważne, żywy czy martwy – a w końcu do tego 
dojdzie – będzie to najpotężniejszy nieumarły mag, jakiego Halruaa 
kiedykolwiek widziała. Jeśli ma zostać powstrzymany, musimy zrobić to teraz.

Andris powoli skinął głową, dostrzegając w skomplikowanym gobelinie 

Kivy wątek logiki. Jak mogła pomścić siebie i jej lud, skoro mag odpowiedzialny 
za taki ogrom cierpienia znajdował się poza jej zasięgiem? Biorąc pod uwagę 
wszystko, co wiedział o Kivie, jej plan zakładał coś więcej, niż zwykłe okładanie 
się zaklęciami. Nie całkowicie jej wierzył, ale skoro Akhlaur miałby zostać 
pokonany raz na zawsze, czyż nie było to warte ryzyka?

Elfy wydawały się równie zmieszane.
- Nazywają mnie Nadage – powiedział wreszcie przywódca elfów. – 

Jestem zwiadowcą i wojownikiem. To, co chcesz zrobić, to sprawa dla 
starszyzny.

- Nie ma wiele czasu – sprzeciwiła się Kiva. – Taka podróż może potrwać 

wiele dni.

- Nie. Kiedy dostrzeżono ludzi na leśnej przełęczy, zaczęły się 

przygotowania do bitwy. Do zmierzchu dotrzemy do naszego obozu. Pójdziesz i 
przemówisz przed Ludem.

Bez dalszej dyskusji elfy odwróciły się ruszyły na zachód. Kiva dała 

Andrisowi lekkiego kuksańca i ruszyli za nimi.

- Być może popełniłem błąd, przychodząc z tobą – zauważył cicho 

Andris. – Wygląda na to, że wobec obcych niechętnie mówią, co myślą.

- To nie po elfiemu. Urodziłam się w tej dżungli, ale nie było mnie tu 

przez wiele lat. Zauważyłeś, że nie powitali mnie radośnie ani nie 
zaproponowali, że powiedzą o wszystkim, co się zdarzyło podczas mojej 
nieobecności.

- Nie lubią osób o mieszanej krwi?
Kiva prychnęła.
- Wy, jordainowie, macie talent do niedomówień.
Andris uznał to za bolesne, ale logiczne.
- Biorąc pod uwagę malejącą liczbę elfów, to dość rozsądne. Domyślam 

się, że uważają mieszańców za zagrożenie?

Posłała mu słaby, twardy uśmiech.
- Gdyby uznali cię za zagrożenie, już byś nie żył. Zauważyłeś że nie 

patrzyli na ciebie?

- Tak, ale byłem zbyt zajęty radością, że mnie nie zastrzelili, aby się tym 

przejmować – odparł Andris. Po chwili wahania dodał: – Być może 
zawdzięczam życie faktowi, iż uznali mnie za martwego.

- Jesteś blisko. Nazywali cię karasanzor. To oznacza „kryształowego” i 

jest określeniem pełnym szacunku. Nie patrzyli na ciebie, bo nie patrzymy na 
kryształowe duchy naszych elfich braci.

Andris wskazał na swoją przezroczystą postać.

- Zatem według elfów taki wygląd jest czymś dobrym?
- Stawia cię w wyjątkowej sytuacji – zgodziła się Kiva. – Najwyraźniej 

jesteś człowiekiem – powinieneś wybaczyć mi to wyrażenie – ale wygląda na 
to, że dzielisz los karasanzora. Co więcej, stawiłeś czoła larakenowi i żyjesz. Nie 
wiedzą, co o tobie myśleć.

- Nie są w tym odosobnieni – mruknął Andris.
Nie odzywali się aż do chwili, kiedy pod wieczór elfy zatrzymały się. 

Zwiadowcy zaprowadzili ich do domku zbudowanego wysoko na drzewie, z 
dala od właściwego obozu.

Andris i Kiva zjedli owoce, które pozostawiły dla nich elfy, i ułożyli się 

spać. W głębi dżungli niewidoczne elfy zaczęły śpiewać. Melodia była wolna i 
tęskna, o delikatnym, pulsującym rytmie.

Andris nigdy nie miał matki, ale przypuszczał, że ta pieśń była 

kołysanka. Nigdy nie słyszał czegoś tak poruszającego. Koiła go i zasmucała 
jednocześnie.

Kiva przestała rozczesywać włosy i odwróciła się do niego.
- Czy wiesz o Zwierciadle Pani?
Zadane niespodziewanie pytanie zniszczyło zaklęcie muzyki. Andris 

zmarszczył brwi.

- To sadzawka poświęcona Mystrze, Pani Magii; opiekują się nią 

magowie czczący jej sługę Azutha, Pana Czarów. Niektórzy mówią, że podczas 
pełni księżyca w nieruchomych wodach można dostrzec twarz bogini. Ten 
widom uważany jest za znak wielkiego błogosławieństwa.

- Obok brzegów Zwierciadła znajduje się mała świątynia. To składnica 

ksiąg czarów i artefaktów, do tego niezbyt pilnie strzeżona – jej wzrok 
prześlizgnął się po nim, wytrzymał jego pełne zaskoczenia spojrzenie i 
poczekał, aż się otrząśnie.

Powoli zaczynał rozumieć. W świątyni służył może z tuzin wyznawców 

Azutha, a w każdym czasie mogło tam znajdować się jeszcze ze dwudziestu 
gości, którzy przybyli na pielgrzymkę albo by zgłębiać księgi. Nie była to 
ufortyfikowana twierdza, tylko kilka małych budynków, niewiele większych od 
chatek wędrowców, rozrzuconych w pobliskim zagajniku. Jednak nigdy nie 
zaginęła ani jedna z magicznych ksiąg czy przedmiotów. Takie działanie było 
równoznaczne ze zrywaniem gobelinów ze ścian Sali tronowej króla 
Zalathorma.

- Nie chcesz chyba zbezcześcić Zwierciadła Pani! – zaprotestował.
- Nie – powiedziała z ponurym rozbawieniem. – Zamierzam je najechać. 

Do rana powiesz mi, jak.

Uśmiechnęła się, widząc jego zdumienie i poklepała go po policzku jakby 

był ociężałym, ale obiecującym dzieckiem.

- Prześpij się nieco. Wstajemy o świcie.
Andris położył się, pewien, że wobec takiego zadania wcale nie uśnie, ale 

wieczorny obrzęd elfów podziałał na niego tak, jak nie mogła magia 
czarodziejów. Wkradał się do jego krwi, w jego duszę, uspokajał w sposób, o 
którym nie sądził, aby kiedykolwiek był możliwy.

Jordain zastanawiał się nad elfią Zadumą i smętnie pragnął żywych 

marzeń na jawie, które miały być bardziej odprężające niż sen. Być może tu, w 
tym miejscu, mógłby uzyskać choć odrobinę tego spokoju elfów.

Jednak kiedy zasnął, jego sny nie były spokojne. A gdy nadszedł ranek, 

plan, który przedłożył Kivie sprawił, że jej oczy rozbłysły złotym ogniem.

ROZDZIAŁ SIÓDMY

Kiedy Matteo i jego przyjaciele wyjechali z porośniętej lasem przełęczy, 

odległe wieże świątyni Azutha wznosiły się pod chmurami towarzyszącymi 
zachodowi słońca.

- Leci ku nam mały gołąb – zauważył Themo, wskazując na drobną, szarą 

postać, która biegła w stronę jordainów, cały czas machając rękami i nogami. – 
Ma niezły czas.

- To musi być coś ważnego, skoro nie mogło poczekać jeszcze kilku 

godzin – dodał Iago.

Matteo skinął głową i potrząsnął lejcami swojego wierzchowca. Inni 

podążyli za nim. Pospieszyli, aby spotkać się z gońcem – bosą dziewczyną, 
odzianą w krótką tunikę wyznawcy Azutha. Skłoniła się i wręczyła Matteo 
zwój.

- Mamy poczekać na twoją odpowiedź, panie.
- Wystarczy Matteo – poprawił odruchowo, łamiąc pieczęć. – Jordainom 

nie przysługują tytuły.

- Jak sobie życzysz – mruknęła posłusznie dziewczyna.
- To nie jest to, czego sobie życzyłem – wtrącił Themo, tylko w połowie 

żartując. – Co ty na to, Iago? Jaki tytuł pasowałby do mnie? Themo baron? 
Themo królewski generał?

- Themo dupek – odparł Iago.
Themo prychnął i trącił Matteo w ramię.
- No, powiesz nam, co było warte zmęczenia pięknych stópek tej 

panienki, czy też każesz nam zgadywać?

Matteo popatrzył na swoich przyjaciół.
- Wiadomość od królewskiego zarządcy. Martwi się o królową Beatrix i 

każę mi natychmiast wracać.

- Twoja odpowiedź? – podpowiedziała akolita.
- Może być tylko jedna. Wyjeżdżam do Halarahh o świtaniu.
- Pojadę z tobą – zaproponował Iago.
- I ja! – wtrącił się dumnie Themo. Uderzył lejcami kark swego 

wierzchowca, jakby miał jechać całą drogę. Ramiona wielkiego stwora uniosły 

się i opadły w nadzwyczaj ludzkim geście rezygnacji.

Matteo położył rękę na ramieniu wielkiego jordaina.
- Z chęcią bym cię zabrał, ale twój trening jeszcze się nie skończył.
- Trening! – burknął Themo. – Moja głowa zawiera wszelkie informacje, 

które chce. Teraz mężczyzna musi przestać myśleć i zacząć działać. Na Mystrę, 
ten kraj potrzebuje dobrej wojny!

Przed oczami Iago stanęły ponure wspomnienia z ostatniej bitwy na 

bagnach. Przez chwilę Matteo sądził, że Iago wyciągnie na Thema broń i zmyje 
tę teorię jego własną krwią. Niski jordain szybko odzyskał spokój.

- Wojna to zwykle przerwa w myśleniu – zauważył Iago. – Zatem 

zakładam, że twoje słowa mają jakieś logiczne uzasadnienie.

- Logika – prychnął Themo. – Wolałem, kiedy nazywałeś mnie dupkiem.
Iago uśmiechnął się.
- Szczęśliwy człowiek, któremu wystarcza to, kim i czym jest.
Choć mówił do Thema, posłał długie, ponure spojrzenie w stronę Mattea.
Themo, którego radość z dobrej obelgi była większa niż subtelność, 

usłyszał ten dowcip i przeoczył ostrzeżenie. Matteo zauważył je i w 
nadchodzących dniach miał często o tym rozmyślać.

***

Podróż do Halarahh minęła szybko i bez przygód. Rzeka Halar była 

głęboka i bystra, a płytka łódź azuthan mknęła po wodzie niczym nisko lecący 
łabędź. W porcie Matteo i Iago przesiedli się na statek. Ich kapitan trzymał się 
wybrzeża, gdyż daleko nad jeziorem ołowiane chmury grzmiały i zderzały się 
jak ogromne krasnoludy, które obudzono zbyt wcześnie. Pod koniec dnia na 
horyzoncie pojawiły się doki Halarahh.

Dwaj jordainowie przechylili się przez reling i przyglądali, jak maleje 

odległość między statkiem i miastem.

- Nie mówiliśmy o twoich planach, Iago. Czy wrócisz do Procopio 

Septusa?

Niski jordain wzruszył ramionami.
- Jesteś uznanym strategiem, a lord Procopio to człowiek ambitny. Nie 

pozwoli ci zbyt szybko odejść.

- Jest ambitny – zgodził się Iago – a ze względu na swe ambicje nie może 

pozwolić sobie na splamienie się jakimkolwiek błędem. Zephyr był 
sojusznikiem Kivy. Walczyłem dla niej. Choć Rada Jordainów oczyściła mnie ze 
wszystkich zarzutów, w oczach wielu obserwatorów mogło wydawać się, że 
obaj jordainowie Procopia zostali oblani zawartością tego samego nocnika.

- Walczyłeś z larakenem i wygrałeś – przypomniał mu Matteo. – Twój 

sukces może nie tylko zmyć zdradę Zephyra, ale dać ci więcej. Z pewnością 
dowiódł twoich umiejętności walki, czegoś, co lord Procopio wielce ceni. Jest 
zbyt ambitny, aby przyglądać się, jak tak wyjątkowe zdolności marnują się dla 
jakiejś akuszerki czy aptekarza.

Iago prychnął.
- Tak naprawdę, to wolałbym służyć handlarzowi eliksirami niż jakiemuś 

wodzowi.

Wódz. Ten tytuł zawisł ciężko w ciszy, która potem nastała. Matteo 

ponuro pokiwał głową.

- Zatem też to zauważyłeś. Procopio zamierza przywdziać ten płaszcz.
- Lord Procopio jest ambitny – powtórzył ostrożnie Iago.
- Wojna często jest ścieżką do władzy. Jeśli możesz, zostań z Procopio – 

nalegał Matteo. – Będzie obserwowany.

Jordain spojrzał na niego nieufnie.
- Co sugerujesz?
Matteo ostrożnie dobierał słowa, gdyż wchodził na nowy i niebezpieczny 

teren.

- My, jordainowie, składamy wiele przysiąg, wiążących nas z naszymi 

panami, z Halruaa i prawdą. Co się stanie, jeśli te przysięgi znajdą się ze sobą w 
sprzeczności?

- Ależ…
- Posłuchaj mnie. Co jest naszym podstawowym celem? Czy służymy 

ambicjom jednego człowieka? Dobru kraju? Prawdzie? A co określa to „dobro”, 
tę „prawdę”? Nasze własne spostrzeżenia, czy spostrzeżenia pana? Czy 
słuchamy głosu rozsądku, czy żądań ambicji?

Iago milczał przez długi czas.
- Powinieneś być ostrożny z wypowiadaniem takich myśli, przyjacielu. 

Niektórzy mogliby je uznać za zdradę.

- Inni mogliby to uznać za przejaw honoru – zauważył Matteo. – Gdy my, 

jordainowie, porzucimy honor, co dobrego możemy zdziałać? Czy możemy być 
strażnikami Halruaa, nie mając innego kompasu niż kaprys naszych 
panów-magów? Znasz historię. Wiesz, co może zdziałać ambicja maga.

- Służymy magom – zaczął Iago.
- Tak, podobnie jak chłopcy, na posyłki, noszący wiadomości, z jego 

kuchni do rzeźnika. Czy bardzo się od nich różnimy, jeśli robimy bez namysłu 
wszystko, co nam każą?

Niski mężczyzna umilkł.
- Rozważę twoje słowa, Matteo. Ponieważ jesteś przyjacielem, nie będę 

ich powtarzał.

Iago mówił z wielkim zdecydowaniem. Matteo był zaskoczony, że podjął 

niewygodny wątek tej rozmowy.

- Mówiłeś otwarcie. Czy wysłuchasz kilku szczerych słów?
- Oczywiście!
- Łatwo ufasz innym – zauważył Iago – i jesteś stanowczo zbyt 

impulsywny. Chcesz zrobić wszystko, o co poprosi cię przyjaciel. Być może za 
bardzo przejmujesz się losem swoich przyjaciół.

Matteo zmarszczył brwi.
- Czy to wada?
- Nie powiedziałem, że to wada, tylko zagrożenie. Co zrobisz, Matteo, jeśli 

będziesz musiał wybierać między obowiązkami jordaina i przyjaciółmi? 
Biedzisz się nad konfliktami między prawdą, dobrem kraju i wolą magów. O ile 
trudniej będzie, jeśli na jednej szali położysz dobro Halruaa, a na drugiej życie 
przyjaciela? A co z prawdą? Czy skłamiesz dla Andrisa? – jego spokojne, czarne 
oczy zwęziły się. – A może dla Tzigone? Wydaje mi się, że dla tej dziewczyny 
jesteś zdolny do wielu rzeczy.

Matteo poczuł, jak palą go policzki.
- Powtarzam, jest przyjacielem i nikim więcej.
- Jak usiłuję ci powiedzieć, być może za bardzo przejmujesz się losem 

swoich przyjaciół. Już raz pokonałeś dla Tzigone wemika ogara magów. 
Poszedłeś do więzienia zamiast nazwać ją złodziejem, choć ukradła miecz, 
przez który cię zaaresztowali i nie wspomniała ci, iż ukryła go wśród twoich 
rzeczy. Aby ją chronić, zabiłeś maga. Maga, Matteo! Stół Werdyktów uwolnił 
cię od oskarżenia o złamanie prawa, ale czy masz pojęcie, jak magowie 
postrzegają jordaina, który zabija? W oczach wielu z nich jesteś tak samo 
niebezpieczny i nieprzewidywalny jak na wpół dziki pies.

- Wiem o tym – odparł cicho Matteo.
- Wiesz wiele rzeczy, jednak ta wiedza nie daje ci mądrości! Za każdym 

razem, kiedy pojawia się ta czarująca, mała wiedźma, przestajesz myśleć i 
zaczynasz tylko działać.

Matteo milczał przez długi czas. Kiedy się odezwał, zaskoczyły go własne 

słowa.

- Uważasz ją za czarującą?
Starszy mężczyzna westchnął ciężko.
- Nieważne, co myślę. Nie jestem tym, którego ominął rytuał 

oczyszczenia.

Matteo nie mógł zapomnieć o tym wstydzie, choć nie był pewien, 

dlaczego Iago napomknął o tym właśnie w tym momencie.

- Będę o tym pamiętał – obiecał.
Iago jeszcze nie skończył.
- Wszyscy znamy opowieści o niemożliwych do wypełnienia zadaniach i 

tragicznych uczuciach. Tylko bohaterowie mogą dokonać takich rzeczy, Matteo. 
My nie jesteśmy bohaterami. Jesteś doradcami.

Młody mężczyzna potrząsnął głową, oszołomiony.
- Wiem, kim jestem.
- Mam nadzieję, Matteo – powiedział cicho Iago, spoglądając czarnymi 

oczami na szybko zbliżające się doki.

Nie odezwali się do siebie, za wyjątkiem wyrecytowania zwyczajowych 

słów pożegnania, kiedy zeszli ze statku i rozeszli się w swoje strony.

Nim Matteo wydostał się z zatłoczonej strefy doków na szerokie, 

wysadzane drzewami ulice Halarahh, miasto otuliła noc. Kiedy szedł szybkim 
krokiem w stronę pałacu, magiczne latarnie zamrugały światłem.

Jego myśli zwróciły się ku królowej Beatrix. Nie wiedział, co dokładnie 

wzbudziło troskę zarządcy, ale przyszło mu do głowy kilka rzeczy. Objął to 
stanowisko po śmierci poprzednika. Poprzedni doradca został zabity przez 
jedno z jej mechanicznych urządzeń.

To długo niepokoiło Mattea. Nikt w pałacu nie wspominał o tym 

wypadku. Śmierć jordaina nie była też omawiana w Szkole. Matteo był wtedy 
jeszcze uczniem i z pewnością usłyszałby jakieś opowieści. Czy było możliwe, 
że śmierć człowieka mogła być trzymana w tak ścisłej tajemnicy i bez 
konsekwencji dla winnych? Halruaa była krajem prawa. Z pewnością nawet 
królowa nie stała ponad nim!

Jednak, na ile Matteo zdołał się zorientować, nie podjęto żadnych 

kroków, aby ograniczyć dziwne i niebezpieczne zainteresowania królowej.

W jego królewskiej pani wiele rzeczy go niepokoiło, a wcale nie 

najmniejszą z nich była dziwna piosenka, którą podsłuchał podczas ich 
ostatniego spotkania. Przez krótką chwilę królowa przypominała mu Tzigone.

Jednak głos nie był ten sam, a między królową i jego przyjaciółką nie 

było fizycznego podobieństwa. Z pewnością widział duchy w domu, który nie 
był nawiedzany! Obiecał Tzigone pomóc odnaleźć matkę i oczywiście mógł 
szukać jej twarzy w każdej kobiecie, którą spotkał. Nie ułatwiał mu sprawy 
fakt, że Tzigone była obdarzona niezwykłym darem naśladowania i 
nadzwyczaj ruchliwymi rysami twarzy, przez co mogła zmienić się na 
zawołanie. Bez wątpienia mogła upodobnić się do połowy kobiet w Halruaa!

Odruchowo uniknął rozchichotanej parki, która wytoczyła się na ulicę z 

piwiarni i podtrzymując się, ruszyła chwiejnie ulicą. Kiedy Matteo minął wąską 
uliczkę, biegnąca za lokalem, wśród cieni znieruchomiała drobna postać, a 
bardzo brudna twarz odprowadziła go wzrokiem.

Jordain szedł, świadom cichego plaskania stóp za sobą. Nie był wcale 

zaskoczony, kiedy poczuł ostrożny dotyk na rękojeści srebrnego sztyletu.

Matteo sięgnął do tyłu i złapał za delikatny nadgarstek. Odwrócił się w 

stronę złodzieja, wykręcając chłopakowi ramię i obracając tak, by znalazł się 
plecami do Mattea, z ręką uniesioną wysoko za plecami. Matteo pchnął 
złapanego w zacisze uliczki. Wszystko to stało się szybko, jak najciszej i bez 
zbędnych ruchów. Prawa tego kraju były surowe dla złodziei.

Chłopak zdawał sobie z tego sprawę. Zachowywał się cicho, bez 

wątpienia mając nadzieję, że ucieknie, kiedy będą z dala od wścibskich 
spojrzeń.

Matteo wszedł z nim za stertę skrzyń.
- Nie musisz się mnie obawiać – powiedział cicho. – Kradzież sugerujesz 

wielkie ubóstwo. Jeśli tak jest, mów śmiało. Odwzajemnię twoje zaufanie i 

zrobię wszystko, co w mojej mocy, aby ci pomóc.

- Cóż, skoro już prosisz, swędzi mnie między łopatkami, tam, gdzie nie 

mogę sięgnąć – zaproponował znajomy głos, bogaty alt, wibrujący tłumionym 
śmiechem.

W Matteo zagrały znajome emocje – rozbawienie, sympatia, irytacja oraz 

mieszanka smutku i radości, które odczuwał jego dzieciak, kiedy padł ofiarą 
jednego z żartów Andrisa.

- Tzigone – mruknął. Puścił „ulicznika”, który obrócił się, aby na niego 

spojrzeć.

Nawet teraz, kiedy poznał jej tożsamość, Matteo miał kłopot z 

rozpoznaniem przyjaciółki w tym przebraniu. Aby nadać twarzy wygląd 
opalonej na brąz, wysmarowała ją ciemną maścią, a na obrzękłym policzku 
znajdowały się żółknące ślady dużej szramy. Wypluła małą, zwiniętą szmatkę i 
jej twarz nabrała bardziej znajomych rysów.

Tzigone zacisnęła brudne dłonie na jego włosach i pociągnęła w dół, aż 

znalazł się na jej poziomie. Pocałowała go głośno w nos, po czym wytarła 
smugę, którą pozostawiła.

Czując się dziwnie zażenowany, Matteo cofnął się i owinął godnością 

jordaina niczym płaszczem.

- Czy tak właśnie Basel Indoulur ubiera swoich uczniów?
- Dzięki, sama się tak ubrałam – odparła Tzigone z oczami migoczącymi z 

radości. – To samo, jeśli chodzi o rozbieranie się. Nie myśl, że taka śliczna 
dziewuszka jak ja nie ma żadnych propozycji.

- Bez wątpienia – mruknął Matteo. – Zatem, jak ci idzie nauka?
Jej uśmiech zblakł i zmienił się w krzywy grymas.
- Spodziewam się, że za tydzień stanę się członkiem Rady Starszych.
- Czy dowiedziałaś się czegoś o swojej matce?
Światło w jej oczach zgasło.
- Sądziłam, że się tak wyrażę, iż łatwo będzie znaleźć zaginionego maga, 

kiedy już znajdę się w wieży. Magowie gromadzą wiedzę niczym odziedziczone 
księgi zaklęć. Ponieważ jesteśmy szczerzy i poważni, teraz ja mogę zadać 
pytanie. Jakieś wieści o Kivie?

- Uciekła. – Matteo położył dłoń na ustach Tzigone, aby stłumić wybuch, 

po czym od razu ją uwolnił. – Dałem słowo kapłanom Azutha, że zachowam tę 
wiadomość w tajemnicy, dopóki nie stanie to w sprzeczności z wcześniejszymi 
przysięgami. Nasza umowa i przyjaźni jest jedną z nich. Ponieważ Kiva ścigała 
cię przez całe twoje życie, czułem, że powinnaś zostać ostrzeżona.

- Dzięki – mruknęła Tzigone roztargnionym tonem. – Zatem masz taki 

sam problem, jak ja – musisz znaleźć kogoś bez mówienia komukolwiek, że 
szukasz. Czy jest ktoś, komu możesz zaufać? Co z tym starym elfem, który był 
dla ciebie taki miły, kiedy pracowaliście dla Procopio Septusa? Może jego 
przyjaciele wiedzą coś pożytecznego.

- Obawiam się, że tę drogę przegradza mur. Zephyr umarł śmiercią 

zdrajcy. Wszyscy, którzy go znali, uciekają jak najdalej.

Tzigone spojrzała na niego oceniająco.
- Cynizm. To u ciebie coś nowego.
Matteo westchnął.
- Czy możemy przez chwilę porozmawiać poważnie?
- Jedno z nas może, to pewne – mruknęła.
Zignorowała ten przyjacielski przytyk.
- Jako jordain muszę służyć królowej, mojej pani. Jako przyjaciel 

obiecałem ci pomoc w poszukiwaniu matki. Obie te rzeczy są ważne, ale Kiva 
musi zostać odnaleziona, i to szybko.

- Zgadzam się – powiedziała zdecydowanie Tzigone – ale czemu szukasz 

jej w Halarahh?

- Nie szukam. Kazano mi wrócić do pałacu. Będę kontynuował 

poszukiwania, jak tylko pozwolą mi stąd wyjechać.

Zamyśliła się.
- Co dzieje się z jordainem, który po prostu zabiera swoje manatki i 

odchodzi?

- Nie wiem – odparł zaskoczony. – Z tego co wiem, coś takiego nigdy się 

nie zdarzyło.

- Hm – Tzigone posłała mu długie spojrzenie spod opuszczonych rzęs, ale 

nie naciskała.

Przez jakiś czas rozmawiali o innych rzeczach, a wtedy Matteo śmiał się 

częściej, niż podczas ostatnich dwóch miesięcy. Kiedy Tzigone odeszła, jordain 
ruszył do pałacu z lżejszym sercem.

Udał się prosto do komnat królowej. Jak się spodziewał, w warsztacie 

wrzała praca. Dostrzegł królową przy stole w odległym zakątku komnaty i 
zbliżył się, aby złożyć się, aby złożyć wyrazy szacunku. Równie dobrze mógł 
próbować rozmawiać z kotem o filozofii. Nigdy nie podnosiła wzroku znad 
niedokończonego przedmiotu, zapominając o wszystkim poza skrzydlatym, 
metalowym stworzeniem nabierającym kształtu w jej dłoniach.

Po kilku bezowocnych próbach Matteo wyszedł, aby poszukać zarządcy 

dworu królowej. Znalazł Timonka w piwnicy na wino, pociągającego z butelki 
mocny łyk złocistego haerlu.

Wszedł cicho i złapał mężczyznę za nadgarstek. Zaskoczony w chwili 

przełykania Timonk oderwał się od flaszki z pełnym sprzeciwu bulgotem. 
Aromatyczny płyn splamił jego tunikę.

Matteo podniósł kaszlącego i plującego mężczyznę na nogi.
- Przeproszę, kiedy dowiem się, dlaczego mnie tu ściągnąłeś.
Mętny wzrok zarządcy nieco się wyostrzył.
- Jest z nią coraz gorzej – rzekł ponuro. Uniósł zabandażowaną dłoń. 

Niezgrabnie zsunął opatrunek.

Oczy Mattea rozszerzyły się. Z jego dłoni pozostały tylko dwa palce i 

kciuk. Pozostałe zostały czysto odcięte.

- Jedna z nakręcanych istot? – spytał cicho. Mężczyzna pokiwał głową.
- Od czasu, kiedy wyjechałeś, cały czas konstruuje.
- Czemu nie powiedziałeś o tym królowi?
Jedyną odpowiedzią Timonka było głośne prychnięcie, pijackie, ale 

szydercze.

Matteo położył dłoń na jego ramieniu, po czym odwrócił się i pognał po 

schodach wiodących do pałacu królowej. Przebiegł przez potrójne drzwi, w 
powstrzymujące jej zabawki przed niepokojeniem reszty dworu, obok 
stojących na straży mechanicznych białych smoków i korytarzem, wiodącym 
do królewskiej sali narad.

Przy drzwiach zatrzymała go pulchna kobieta o dobrodusznej twarzy 

odziana w błękit herolda. Jej twarz zachmurzyła się, kiedy wysłuchała 
opowieści jordaina i poprosiła go, by poczekał.

Wróciła po chwili.
- Król właśnie odbywa posłuchanie, ale porozmawia z tobą, jak tylko 

będzie to możliwe.

Matteo kiwnął w podzięce głową i przedarł się przez tłum, który 

zgromadził się w wysokiej sali. Czekał cierpliwie w alkowie, aż zostanie 
udzielone posłuchanie ostatniemu z petentów. Wreszcie król odprawił dwór 
oraz straże i gestem nakazał jordainowi podejść.

Z pełnym ulgi westchnieniem król Zalathorm zdjął koronę i położył ją na 

pustym stoliku po prawej stronie. Na stoliku po lewej piętrzyły się stosy 
pergaminów, nieme świadectwo mnóstwa doczesnych spraw, które zaprzątały 
uwagę wielkiego maga.

Król Halruaa był łagodnie wyglądającym mężczyzną przeciętnego 

wzrostu, o miękkiej, brązowej brodzie i zamyślonym, niemal rozmarzonym 
wyrazie twarzy. Wyglądał na osobę w wieku średnim, ale rządził królestwem 
przez całe życie Mattea, jak również jego nieznanych rodziców i rodziców jego 
rodziców.

- Masz zatroskaną twarz, Matteo – rzekł król. – A ponieważ jesteś 

jordainem, twoje myśli są nie do przeniknięcia zaklęciami wieszczenia. Mów.

- Zarządca dworu królowej odwołał mnie do Halarahh, wyrażając troskę 

i jej dobre samopoczucie – powiedział ostrożnie Matteo. – Jest wiele rzeczy, 
których o królowej nie wiem. Jeśli mam jej służyć, muszę wiedzieć, w jaki 
sposób została tym, czym jest. Czy możesz powiedzieć mi o jej życiu, nim 
przybyła do Halarahh?

Matteo wątpił, aby istniały bezpieczne drzwi do tak niebezpiecznego 

pokoju, ale było to najbardziej taktowne podejście, jakie mógł sobie wyobrazić. 
Już raz król mu zaufał. Być może jeśli Zalathorm powie o mrocznej przeszłości 
królowej, znajdą sposób, aby omówić jej obecne problemy.

Na twarzy Zalathorma pojawił się cień. Uniósł dłoń i z roztargnieniem 

potarł szczękę.

- Beatrix urodziła się w rodzinie magów, wychowywała się w cichej 

osadzie wśród wzgórz na północnym wschodzie – wyrecytował zmęczonym 
głosem. – Wszyscy w Halruaa znają jej dzieje. Crinti zaatakowały i brutalnie 
wymordowały wszystkich. Beatrix była jedyną osobą, która przeżyła.

- Była śmiertelnie ranna – podsunął Matteo.
- To i jeszcze więcej. Została straszliwie okaleczona – król zamilkł na 

długa chwilę. – Proste zaklęcie dało jej ładniejszą twarz, ale to Beatrix nie 
wystarczyło. Jej porcelanowa twarz to coś więcej niż duma królowej czy 
kobieca próżność. To tarcza, jaką postawiła między sobą i atakami wspomnień.

- Nic nie pamięta?
- Nie. Być może tak jest najlepiej.
- Kiedy wiele lat temu królowa przybyła do miasta, była przepytywana 

przez ogara magów o imieniu Kiva, obecnie uznaną za mordercę i zdrajczynie 
Halruaa. Jakie to może mieć znaczenie?

Zalathorm machnął ręką.
- O ile wiem, żadnego. Najwyraźniej elfka ukrywała swoje tajemnice 

przez bardzo długi czas. Nie mogłaby tego zrobić, gdyby starannie nie unikała 
sprawdzania. Mogę tylko przypuszczać, że przez całe lata Kiva wykonywała 
swoją robotę dokładnie i dobrze. Korzystając z przepisowych zaklęć i 
artefaktów wyciągniętą z Beatrix informację o najeździe Crinti. Nie mam 
powodów, aby w to wątpić.

- A jednak Kiva twierdziła, że zamordowała Cassię na rozkaz królowej. 

Mówiła, iż królowa troszczy się o czystość zakonu jordainów i jakość rad, które 
otrzymujesz. Posłała po Kivę, która sprawdziła Cassię i wydała wyrok.

Król uniósł brew.
- Powiedz mi, Matteo, czy twoim zdaniem Beatrix troszczy się o czystość 

zakonu jordainów?

- Nie – przyznał.
- Starsi zgodzili się z tobą. Opowieść Kivy była powtarzana i rozważana. 

Większość uznała ją za absurdalną. Beatrix nie jest zdolna do zdrady. – 
Ramiona króla-maga uniosły się i opadły, jakby spoczywał na nich wielki 
ciężar. – Niemal żałuję, że tak jest.

Wyraz oczu Zalathorma stał się nieobecny, jakby spoglądał głęboko w 

przeszłość.

- Kiedy Beatrix po raz pierwszy zjawiła się Halarahh, przypominała 

rozwijający się kwiat. Niczego nie pamiętała, zatem wszystko było dla niej 
nowe. Żyję zbyt długo – zakończył ze smutnym uśmiechem. – Zapomniałem, jak 
jasny jest świat, kiedy jest nowy. Przez kilka lat Beatrix była moimi oczami. 
Była klejnotem w koronie. Magia użyczyła jej piękna, ale całe Halruaa 
podziwiało jej wdzięk, urok, żywotność i przede wszystkim odwagę. Wtedy lud 

ją kochał. Ja kocham ją nadal.

Zdaniem Mattea król za bardzo dał się ponieść wspomnieniom.
- Zatem w owych wczesnych latach było możliwe odkrycie dalszych 

informacji na temat jej pochodzenia.

Światło w oczach Zalathorma zniknęło.
- Tak przypuszczam, ale czemu miałoby służyć przypominanie jej 

rodziny, którą straciła i potworów, które ich zabiły?

- A jeśli był ktoś jeszcze, o kim zapomniała? Ktoś, o kim chciała 

pamiętać? – naciskał Matteo.

Twarz króla zachmurzyła się.
- Są pewne rzeczy, które znajdują się poza królewskim prawem i mocą 

maga. Beatrix jest tym, kim jest. Musisz się z tym pogodzić, podobnie jak ja.

Matteo skłonił się, aby okazać przyjęcie tej rady.
- Jeszcze jedno, wasza wysokość. Chodzi mi o mojego poprzedniczka, 

jordaina o imieniu Quertus.

- Ach tak – przypomniał sobie król. – Jak sądzę, był mądry, ale cichy. 

Wszyscy w pałacu mogliby powiedzieć ci to i jeszcze więcej.

- Nikt w pałacu nie mówi o Quertusie – rzekł krótko Matteo – ale 

słyszałem, że został zabity przez jedną z maszyn królowej.

Oblicze króla zachmurzyło się.
- Kto rozpowiada to kłamstwo?
- Ktoś zaprzysiężony prawdzie, wasza wysokość. Twój były doradca, 

jordainka Cassia.

- Ach – Zalathorm machnął ręka. – Lepiej, abyś nie brał słów Cassii na 

poważnie. Jest wiele rzeczy, których o niej nie wiesz.

- Wiem o jej niechęci do królowej i jednostronnej rywalizacji, która 

napełniała ją goryczą – odparł Matteo.

Zalathorm odchylił się i ze zdumieniem przyjrzał młodemu mężczyźnie.
- Wygląda na to, iż wierzysz w mówienie prawdy bez ogródek.
Matteo skłonił się.
- Jeśli cię uraziłem, proszę o wybaczenie.
- Zaskakujesz mnie. Minęło wiele lat od chwili, kiedy słyszałem z ust 

członka twojego zakonu proste słowa – położył dłonie na poręczach tronu i 
rozsiadł się wygodnie. – Proszę, mów dalej.

- Cassia miała swój wkład w mój awans w służbie królowej. Złapała mnie 

na pewnej głupocie i uznała, że będzie zabawnie, jeśli narzuci królowej 
nieudanego doradcę.

- To podobne do Cassii – kiwnął głową Zalathorm. – A teraz posłuchajmy 

trochę tej tak wychwalanej prawdy jordainów.

Król pochylił się, patrząc na twarz Mattea.
- Co byś zrobił, jordainie, gdyby służba Halruaa stanęła w sprzeczności z 

obowiązkiem wobec twojego pana? Komu jesteś bardziej lojalny?

Wstrząs, towarzyszący usłyszeniu swych własnych rozterek 

wypowiedzianych głośno przez władcę Halruaa na chwilę odebrał Matteo głos 
i zdolność do odpowiedzi. Wziął się w garść i dał dyplomatyczną odpowiedź:

- Jordainowie służą prawdzie, wasza wysokość. Uważam, że prawda 

posłuży zarówno Halruaa, jak i królowej Beatrix.

Twarz Zalathorma wykrzywiła się z niesmakiem.
- Gdybym chciał usłyszeć sofistykę, zapytałbym polityka! Chociaż raz 

chciałbym usłyszeć odpowiedź, a nie wykręt. Gdybyś musiał wybierać, komu 
byś służył: swemu patronowi czy ojczyźnie?

Było to pytanie, na które nie sposób było odpowiedzieć. Mimo to Matteo 

odparł bez wahania:

- Wasza wysokość, wierzę głęboko, że jeden wybór zawsze służy obu, ale 

gdyby zaistniał między nimi konflikt, służyłbym Halruaa.

Król skinął powoli głową, nie dając żadnej wskazówki, jak przyjął to 

oświadczenie.

- Tak naprawdę – ciągnął Matteo – ten sam problem nakazał mi udać się 

na tę audiencję. Timonk, zarządca dworu królowej, wezwał mnie do pałacu. 
Troszczy się nie tyle o zdrowie królowej, co o jej bezpieczeństwo. Pokazał mi 
swoją rękę. Przez jeden z mechanizmów królowej stracił dwa palce.

- Rozumiem – rzekł powoli Zalathorm. – Nic dziwnego, że pytałeś o 

Quertusa. Prawda jest taka, że Quertus nie został zabity przez maszynę, ale 
skazany za ukrywanie magii.

Matteo nagle zaczął coś podejrzewać.
- Skazany, panie? Czy przypadkiem ogarem magów, który go skazał, nie 

była Kiva?

Nastąpiła długa chwila ciszy, po której Zalathorm odparł:
- To możliwe.
- Nie byłby to pierwszy raz, kiedy Kiva dla własnych celów skazała 

niewinnego człowieka. Nie byłby to również pierwszy raz, kiedy jej ścieżki 
skrzyżowały się ze ścieżkami królowej. Ta sprawa wymaga dokładniejszego 
zbadania.

Zalathorm pozwolił sobie na wybuch pozbawionego radości śmiechu.
- Słyszałem przysłowie jordainów, że dzieci szewca chodzą bez butów. 

Czy sugerujesz, aby wieszczek, zajął się własnym domem?

- Z całym szacunkiem, panie.
Oczy króla stały się zimne.
- Dość szczerości na jeden dzień, jordainie. Możesz wrócić do mojej 

królowej i służyć jej najlepiej, jak potrafisz.

ROZDZIAŁ ÓSMY

Po rozstaniu z Matteo, Tzigone znalazła beczkę deszczówki i zmyła z 

twarzy farbę. Wyciągnęła z torby ciasno zwiniętą, jasnoniebieską szatę, 
wygładziła zmarszczki i nałożyła na zniszczone łachy ulicznika. Odpowiednio 
odziana wróciła do willi, w której Basel Indoulur spędzał czas podczas częstych 
wizyt w stolicy.

Niedaleko bramy, w oświetlonej lampą alkowie, dającej schronienie 

podróżnym, siedziała samotna postać. Tzigone rzuciła okiem na elegancko 
odzianą kobietę i obróciła się na pięcie, aby szybko się wycofać.

- Nie odchodź – zawołała Sinestra Belajoon. – Odnajdę cię znowu. Kto 

wie, nasze następne spotkanie może być mniej dyskretne i mniej wygodne?

Tzigone zastanowiła się nad tym. Jeśli konfrontacji nie można było 

uniknąć, ta pora była równie dobra, jak każda inna. Niebo było czarne jak 
aksamit, a ustawienie gwiazd wskazywało, że zbliża się północ. Niewielu ludzi 
miało powód, aby przechodzić tą cichą ulicą, a większość już dawno 
znajdowało się w domach.

Tzigone niechętnie wróciła do swojego gościa. Nie tak dawno temu 

udawała maga i damę, zyskując zaufanie Sinestry Belajoon, aby kobieta mogła 
przedstawić ją pewnemu przemądrzałemu handlarzowi behirami. Lubiła 
Sinestrę i nie czuła się dobrze z tym, że ją zdradziła.

Jednak Sinestra wydawała się przyjmować to spokojnie. Przesunęła 

wzrokiem po błękitnej szacie Tzigone, a umalowane usta wykrzywiły się w 
półuśmiechu.

- Uczennica przyzywacza. Kiedy spotkałyśmy się zeszłym razem, byłaś w 

pełni opierzoną iluzjonistką. Nieco się zdegradowałaś, nieprawdaż?

- To zależy. Powinnaś zobaczyć mnie godzinę temu.
Oczy Sinestry rozbłysły.
- Żałuję, że tego nie widziałam. Jestem pewna, że było to bardzo 

pouczające.

Tzigone złożyła ramiona.
- Słucham?
Czarodziejka wręczyła jej skrawek pergaminu.
- To wiadomość od Cassii, królewskiego jordaina. Napisała ją do mnie tuż 

przed śmiercią, określając cię mianem złodziejki. Czy jest w tym choć ziarno 
prawdy?

- Nie żyje. To chyba wystarczająco prawdziwe.
Sinsetra syknęła z rozdrażnieniem.
- Czy widzisz, aby w moim cieniu ochładzał się pluton straży miejskiej? 

Jeśli przyznasz się, nie tylko będę dyskretna, ale i uradowana!

Dla Tzigone to dziwne spotkanie zaczynało nabierać sensu.
- Chcesz wynająć złodzieja, aby coś dla ciebie zdobył.
- Coś w tym rodzaju. Chcę wynająć złodzieja, aby nauczył mnie fachu.
Spojrzenie Tzigone prześlizgnęło się po kobiecie. Jej włosy były 

ufryzowane w kunsztowne, czarne loki. Warte fortunę błękitne topazy 

ozdabiały jej pierś, pasując do rozwodnionego błękitu sukni i pantofelków.

- Nie musisz kraść. I tak masz tyle, że nie wiesz, co z tym zrobić.
- O to właśnie chodzi! Mam wszystko, czego bym zachciała i już mnie to 

nudzi – oznajmiła kobieta. Wstała gwałtownie. – Przejdź się ze mną.

Szły w ciszy po wysadzanej drzewami ulicy. Po chwili Tzigone przeszła 

do rzeczy.

- Co chcesz zdobyć?
- Zdrowe zmysły – powiedziała prosto z mostu Sinestra. – Cierpię na 

nudę… cierpię poważnie, jestem o uderzenie serca od pognania z wrzaskiem 
ulicami!

- Zatem zrób to, co inne rozpieszczone szlachcianki. Znajdź sobie 

kochanka.

Sinestra uniosła czarną jak heban brew.
- Powiedziałam, że jestem znudzona, a nie głupia. Czy mam ci 

przypominać, że wyszłam za maga ze szkoły objawień? Niezbyt potężnego, ale 
ma dość talentu, aby sprawdzać swoje podejrzenia.

- Krótka smycz? – spytała ze współczuciem Tzigone.
Czarodziejka wsunęła zagięty palec pod naszyjnik i pociągnęła za niego 

jak za obrożę.

- Mój pan Belajoon otoczył mnie zaklęciami strzeżenia, zabezpieczając 

przed takimi wyskokami.

- Zatem jak mogłabyś być złodziejem?
- Bo stary Belajoon się tego po mnie nie spodziewa – odparła Sinestra. 

Westchnęła ciężko. – Na wiatr i słowo, muszę coś zrobić, inaczej oszaleję!

Ponieważ Tzigone spędziła większość dnia jako ulicznik, unikając nauki 

na rzecz jednego figla po drugim, było to uczucie, które rozumiała. Zagryzła 
dolną wargę.

- Jak poważne o tym myślisz?
- A jak poważnie myśli o śmierci nekromanta? – odpaliła Sinestra. – 

Naucz mnie, zrobię wszystko, co powiesz.

Tzigone uniosła dłoń i rozczochrała swoje krótko obcięte włosy.
- Czy możesz skrócić fryzurę do takiej długości?
Czarodziejka zbladła. Zatrzymała się i mocno zacisnęła oczy. Po chwili 

spojrzała twardo na swojego wybranego mentora.

- Tak – powiedziała odważnie.
Tzigone uśmiechnęła się i poklepała Sinestrę po ramieniu.
- Zapomnij o tym. Złodziej musi wykorzystywać każdą zaletę, jaką 

posiada. Ty stałabyś się ośrodkiem uwagi nawet podczas wojny magów, 
wystarczyłoby, abyś się pokazała. Znajdziemy jakiś sposób, aby to wykorzystać.

Starsza kobieta skrzywia się.
- Sądziłam, że już mi się to udało. Mam nadzieję, że powiesz coś bardziej 

interesującego.

W odpowiedzi Tzigone wręczyła jej niewielką książeczkę.
- Jak sobie przypominam, lubisz plotkować. Takie rzeczy zawsze 

zawierają kilka bezcennych bryłek złota.

Oczy Sinestry zrobiły się okrągłe, kiedy rozpoznała własny grimoire, 

księgę zaklęć zawierającą najbardziej osobiste zaklęcia i tajemnice. Po chwili 
wybuchła śmiechem.

- Och, to będzie bardzo zabawne!
- To samo powtarzam mojemu przyjacielowi – zauważyła z uśmiechem 

Tzigone. – Ciebie łatwiej przekonać niż jego.

Brwi Sinestry uniosły się.
- Zatem jest jakiś „on”, nieprawdaż?
- Wielu – odparła Tzigone, kwitując Mattea ruchem dłoni.
- Sprytna dziewczyna. Gdybym myślała w ten sposób, nie miałabym 

teraz tych problemów – czarodziejka objęła Tzigone ramieniem.

Gest był przyjacielski, przypadkowy, ale Tzigone uderzyła iskierka magii. 

To ją zmieszało. Niewiele zaklęć potrafiło dotknąć muru wokół niej. Ona zaś 
mogła wyczuć niemal każdy czar, za wyjątkiem tego, który jej matka rzuciła 
dawno temu, aby zablokować niebezpieczne, wczesne wspomnienia córki…

Matka.
Tzigone zatrzymała się. Dotyk matki… tak właśnie odebrała magię 

Sinestry!

Serce łomotało jej w uszach, a cicha uliczka zakręciła się wokół niej 

niczym oszalały kalejdoskop. Czy po tych wszystkich latach poszukiwań matki 
przypadkowe spotkanie mogło przynieść sukces?

Część niej chciała w to uwierzyć. Polubiła Sinestrę od razu, czuła z nią 

pokrewieństwo. Jednak kobieta była stanowczo zbyt młoda… prawdopodobnie 
jeszcze przed trzydziestką.

Zorientowała się, że Sinestra również zatrzymała się i spogląda na nią 

dziwnie.

- Czy jesteś chora, Margot?
Tzigone chwyciła się tego słowa.
- Margot! Czy to moje prawdziwe imię?
Zaskoczenie czarodziejki stało się jeszcze głębsze.
- Tego imienia używałaś, kiedy się spotkaliśmy. Twierdziłaś również, że 

jesteś iluzjonistką, zatem skąd mam wiedzieć?

Pojawiło się rozczarowanie, które szybko zniknęło. Tzigone przeżyła 

dzięki temu, że była ostrożna; jeśli ta kobieta była kiedyś Keturah, powinna być 
równie ostrożna. Ich ponownie spotkanie, jeśli rzeczywiście nim było, powinno 
z konieczności odbywać się małymi kroczkami.

Spojrzała na śliczną czarodziejkę i nie dostrzegła niczego, co 

przypominałoby choć odrobinę jej własną twarz.

- Zastanawiam się, jakbym wyglądała z twoimi włosami.

Na twarzy Sinestry pojawiło się przerażenie, przycisnęła swoje 

kruczoczarne loki obiema rękami.

- Zapomnij o tym! Już powiedziałaś, że mogę je zatrzymać!
Tzigone zachichotała.
- Nie myślałam o zrobieniu z nich peruki. Po prostu je podziwiam. Może 

pójdę do iluzjonisty i poproszę, aby rzucił na mnie czar.

W ciemnych oczach Sinestry pojawił się błysk emocji, szybko zastąpiony 

zwykłym wyrazem lekko rozbawionego znudzenia. Pogładziła lśniące sploty.

- To wszystko moje własne. Jeśli je rozpuszczę, sięgają mi do kolan.
Przed oczami Tzigone pojawiło się dziwne wspomnienie, obraz bawiącej 

się z nią matki, biegnącej za ulotnymi kulami światła. Jej rozpuszczone włosy 
biegły za nią niczym jedwabisty cień.

- Tak – powiedziała Tzigone lekko stłumionym głosem. – Wyobrażam 

sobie.

***

Przez kilka dni Matteo starał się wypełnić polecenie króla i służyć swojej 

pani najlepiej, jak potrafił. Beatrix nie prosiła go o poradę. Odrzucała jego 
prośby o udzielenie posłuchania.

Przez jej laboratorium przepływał nieustanny strumień rzemieślników i 

magów. Z każdą godziną frustracja Mattea rosła.

Pewnego ranka nie mógł dłużej tego znieść. Przed świtem wyszedł z 

pałacu kuchennym wyjściem i udał się w stronę siedzib kupców, którzy 
zaopatrywali królewski stół. Uskoczył przed niewielkim stadkiem gęsi i 
roztargnieniem kiwnął głową w odpowiedzi na powitanie gęsiarki.

Widok wschodzącego słońca zmusił go do przyspieszenia kroku. 

Procopio Septus zwykle wcześnie opuszczał swoją willę. Mag mógł nie 
odpowiedzieć na pytania Mattea w domu albo pałacu, ale może będzie bardziej 
skory do rozmowy między tymi punktami.

Podczas służby u Procopia Matteo często chodził tą drogą. Dostrzegł 

maga kilka ulic od jego pałacu zbudowanego z różowego marmuru.

- Lordzie Procopio!
Mag podniósł głowę. Jego uśmiech był słaby i wystudiowany, a czarne 

oczy nieprzeniknione.

- Zatem bohater z bagien nareszcie powrócił! Zły ogar magów 

zdemaskowany, laraken pokonany, magowie uratowani. Na bogów, Matteo! 
Przestałeś dla mnie pracować trzy miesiące temu i tak spędzasz ten czas? 
Sądziłem, że lepiej cię wyszkolono.

Matteo zachichotał.
- Gdybym pozostał dłużej na twojej służbie, utkałbym większy gobelin. 

Krawędzie tej opowieści są w smutny sposób wystrzępione.

Mag uniósł siwą brew.
- Subtelne pochlebstwo. Eleganckie przejście od żartu przez komplement 

do sprawy właściwej. Szybko się uczysz, młody jordainie. Jakież to twoim 
zdaniem luźne wątki pomogę ci połączyć?

- Wiesz, że Kiva, elfia inkwizytorka, została zabrana do świątyni Azutha 

– Matteo starannie dobierał słowa, aby uniknąć złamania obietnicy milczenia. – 
Zakładam, że znasz sprawę.

Procopio zacisnął szczęki i odpowiedział dopiero po chwili.
- Jak wieszcze od dawna wiedzieli za rozwój bagna odpowiedzialny był 

przecież z portalu wiodącego na plan wody. Obecność larakena utrudniała jego 
odcięcie. Każda magia, wykorzystana przeciwko temu potworowi, tylko czyniła 
go silniejszy. I odwrotnie, gdyby zamknąć bramę, laraken zostałby zmuszony 
do szukania magicznego pożywienia gdzie indziej. Wreszcie potwór zostałby 
zniszczony, ale cios zadany magom Halruaa byłby znaczny. Rada Starszych 
sądzi, że taki był cel Kivy. Teraz, dzięki tobie i twoim przyjaciołom, laraken 
został pokonany, a brama zamknięta.

- Nie zamknięta – oznajmiła Matteo. – Przeniesiona.
W oczach maga pojawiło się zaskoczenie, szybko zmyte falą wątpliwości.
- To wyjątkowe stwierdzenie. Spodziewam się, że umiesz go dowieść.
W kilku słowach Matteo opisał ostatnie chwile bitwy na bagnach 

Akhlaura. Laraken zniknął w płytkim źródle. Kiva rzuciła na wodę duży 
kawałek czarnego jedwabiu.

- Zarówno jedwab, jak i źródełko zniknęły – zakończył. – Zamknięcie 

magicznej bramy wymagało wielkich sił… więcej, niż Kiva w owym czasie 
posiadała. Mógłby to uczynić potężny artefakt, ale niewiele magicznych 
przedmiotów mogłoby przetrwać głód larakena.

- Przenośna dziura mogłaby – rzekł ponuro Procopio. – Ponieważ magia 

jest skupiona raczej w miejscu wyjścia niż w jedwabnym portalu, laraken 
znalazłby w tkaninie Kivy tyle magii, co w kobiecej sukni. Zgadzam się z twoim 
stwierdzeniem: brama została przeniesiona. Czemu rada o tym nie wie?

- Nie wiem – odparł ostrożnie Matteo. – Złożyłem szczegółowe 

wyjaśnienia w Szkole Jordainów i przed kapłanami Azutha. To sprawa złożona 
i bardzo delikatna – kiedy mag kiwnął zachęcająco głową, Matteo dodał: – 
jordain Zephyr był sojusznikiem Kivy.

Twarz Procopio stała się chłodna i nieruchoma.
- Wiesz, że Zephyr zginął jako zdrajca, rozumiem też, że wymawianie 

jego imienia i czynów jest poważnym naruszeniem etykiety – zapewnił 
pospiesznie Matteo.

- Zatem czemu o nim mówisz? – głos maga był szorstki, a oczy spoglądały 

wprost na niego. Poczerwieniał i przyspieszył korku, jakby chcąc zdystansować 
się od niesmacznego tematu.

Matteo dogonił go.
- Być może Zephyr zostawił jakieś drobne wskazówki, które mogą 

zaprowadzić nas do miejsca ukrycia bramy. Dla dobra Halruaa…

Procopio stanął. Odwrócił się i przebił Mattea spojrzeniem, które 

powstrzymało słowa młodego jordaina niczym lanca wbita w gardło.

- Chcesz mówić mi, co może być „dobre”? O tym decydują 

lordowie-magowie! Jordain dostarcza informacji i rad – rozsądnych i przy 
zachowaniu odpowiedniej dyskrecji.

Matteo usłyszał w głosie Procopia oskarżenie.
- Służyłem ci wiernie – odparł. – Królowa nie ma powodu narzekać na 

moje rady i dyskrecje. Nigdy nie zawiodłem czyjegoś zaufania.

- A jednak przychodzisz do mnie z mrugnięciami i kuksańcami, jeśli nie 

słowami!

Nie było to w porządku ani dokładne, ale Matteo nie protestował.
- Zephyr zrobił to, co zrobił – ciągnął dalej Procopio. – Nie mogę tego 

wyjaśnić ani za to przeprosić. Nie zrobię tego, mimo iż są tacy, którzy chcą, 
abym biegał i wykrzywił niegodne oświadczenia. Jesteś młody i stanowczo zbyt 
idealistyczny dla swojego dobra i czyjegokolwiek innego, ale z pewnością 
zauważyłeś, że ambicja rządzi w Halruaa niepodzielnie. Każdy ambitny mag w 
tym mieście – każdy mag – będzie pamiętał niełaskę mojego jordaina i 
wykorzysta to jako broń przeciwko mnie. Nie będę dostarczał im amunicji!

- Nie to jest moim zamiarem.
- Twoim zamiarem? Jordainowie mają z tuzin przysłów o wartości 

dobrych chęci! – warknął Procopio. – Zapomnij o swoich intencjach i pamiętaj o 
przysiędze. Nie wolno ci mówić o tym, co widziałeś i słyszałeś, kiedy byłeś u 
mnie na służbie, ani wprost, ani nawet półsłówkami. Jeśli to zrobisz, 
przysięgam na wiatr i słowo, że podzielisz los starego elfa!

Z każdym słowem mag stawał się wyższy i potężniejszy, a kiedy 

skończył, górował nad znacznie wyższym od siebie jordainem. Był to prosty 
czar, który niektórzy magowie przywoływali niemal odruchowo, kiedy byli 
zdenerwowani lub zostali wyzwani.

- Nie musisz przypominać mi o przysięgach jordaina – powiedział Matteo 

z cichą godnością. – Jeśli chcesz, przysięgnę, że wszystko, czego się 
dowiedziałem i co zobaczyłem w twojej służbie pozostanie za murami mojej 
pamięci.

- Tak długo, jak długo jej dotrzymasz – burknął Procopio – nie mam 

powodów, aby rozmawiać z Radą Jordainów. Wiedz jednak, że jeśli oskarżę cię 
o zawiedzenie zaufania, twoje zasługi na bagnach Akhlaura cię nie uratują!

Mag zniknął w rozbłysku lazurowego ognia. Matteo wciąż mrugał, 

usuwając powidok od światła, kiedy poczuł na plecach delikatne dotknięcie, 
wyrysowujące błyskawicę otoczoną kołem. Symbol jordainów.

Odwrócił się i zobaczył niską kobietę w błękitnej szacie ucznia maga i z 

bezczelnym uśmieszkiem. Przechylała się przez mur ogrodu i niedbale 
wisiorkiem jordaina, zawieszonym na placu. Matteo spojrzał w dół; jego 
medalion zniknął. On, znakomicie wyszkolony wojownik, nie usłyszał, jak 

Tzigone się zbliża ani nie poczuł kradzieży.

Irytacja sprawiła, że powiedział ostro
- Czy nie masz żadnych obowiązków?
Część radości zniknęła z twarzy Tzigone.
- Basel wysłał mnie na zakupy – powiedziała ponuro. Uniosła wianuszek 

małych, śmierdzących grzybów. – Nie uwierzysz, co zamierza z nimi zrobić.

Matteo odruchowo odpowiedział:
- Są wykorzystywane jako składniki do zaklęć. Rozsypane na polu bitwy 

przed deszczem od razu tworzą armię. W czasie pokoju zaklęcie można 
wykorzystywać do ochrony przed intruzami. Grzyby są również 
wykorzystywane do nadziewania kokatryks, jako naturalne antidotum na 
truciznę, która mogła pozostać w ciele ptaka.

Tzigone popatrzyła na niego kwaśno.
- Na przyjęciach musisz być dyszą towarzystwa. Co powiedział stary 

Śnieżny Jastrząb?

Matteo zaczynał przyzwyczajać się do błyskawicznej zmiany tematu 

przez Tzigone, więc szybko się przestawił. Właściwie, to „Śnieżny Jastrząb” 
bardzo pasowało do lorda burmistrza.

- Obawiam się, że nic ważnego. Lord Procopio nie chce rozmawiać o 

Zephyrze i ostrzegł mnie przed dalszymi próbami. Wygląda na to, że zamknęły 
się przede mną następne drzwi. Przepraszam, Tzigone.

Skwitowała jego przeprosiny wzruszeniem ramion.
- Czy Procopio znalazł sobie jordaina na miejsce Zephyra?
- Nie sądzę.
- To dobrze. Zatem pokoje elfa sa prawdopodobnie nienaruszone.
Matteo sapnął.
- Nie podoba mi się, do czego to zmierza.
- Nie martw się – powiedziała, lekceważąco machając ręką. – Byłam 

ostatnio w willi Śnieżnego Jastrzębia i nie chcę tam wracać.

- Tak? – spytał ostrożnie Matteo.
Jej spojrzenie uciekło na bok.
- Raczej dałabym się rozebrać do goła, wysmarować miodem i postawić 

tam, gdzie mogłyby po mnie chodzić pszczoły, niż ponownie spotkać się z tym 
człowiekiem. Czy to wystarczy jako środek odstraszający?

- Wystarczy. – Nad jeziorem przetoczył się grom. Matteo wskazał na 

grzyby. – Lepiej zanieś je mistrzowi, nim zacznie padać.

Tzigone przesłała mu buziaka i odeszła. Śpiewała, aby powstrzymać się 

od krzyku frustracji. Skoro Matteo nie mógł pokonać barier, które napotykali 
za każdym rogiem, jak mogli mieć nadzieję na sukces?

Poszła wprost do pracowni Basela. Podniósł głowę, a na jego pyzatej 

twarzy pojawił się uśmiech pełen autentycznego uczucia. W jednej chwili 
Tzigone uznała, że Basel jest prawdopodobnie jej najlepszą okazją na 

dowiedzenie się czegoś o matce. Cierpliwie wysłuchiwał pytań i nie za bardzo 
dręczył własnymi. Basel miał własny sekret czy dwa – poczyniła spore wysiłki, 
aby je odkryć – ale któż ich nie miał?

- Lordzie Baselu, czy możesz powiedzieć mi coś o czarodziejce zwanej 

Keturah?

Jego twarz zesztywniała od jakichś niezrozumiałych uczuć. Spuścił 

wzrok i przełknął ślinę. Kiedy znowu na nią spojrzał, był spokojny i słabo się 
uśmiechał. Tzigone zauważył, że mu siało go to kosztować sporo wysiłku i 
mocno się zdziwiła.

- Gdzie usłyszałaś to imię, dziecko?
- Na bagnach Akhlaura. Powiedzieli mi, że Keturah była szkolona w 

sztuce wywoływania. Porównywano mnie z nią. – Jak na razie była to prawda. 
Tzigone stłumiła protesty sumienia i nie odrywała wzroku od twarzy Basela.

- O jakich „onych” mówisz?
Odpowiedziała wzruszeniem ramion i niewyraźnym gestem rąk, jakby 

robiła nimi młynka.

- No wiesz. Oni.
- Tzigone – jego głos stał się niespodziewanie ostry.
- Kiva, elfi ogar magów.
- Aha – odetchnął Basel. – Cóż, to logiczne. Co jeszcze powiedziała ci 

Kiva?

- Nic. Jeśli nie uznamy rzucania ognistych kul za formę rozmowy, to 

właściwie ze sobą nie rozmawiałyśmy.

- Rozumiem. Zatem od kogo usłyszałaś to imię?
Dociekliwość maga zmieszała ją.
- Od Andrisa, jordaina, który przeżył wyssanie magii przez larakena.
- Ach tak. Ta historia wywołała pewne zamieszanie – Basel oparł łokcie 

na stole i splótł pulchne palce. – Fascynująca opowieść. Jordain nie okazuje 
śladu magicznego talentu, ale magia, pozostałość po jakiś dawnym elfim 
przodku, spoczywa w nim uśpiona. Rada Jordainów zastanawiała się, czy 
Andris posiadał magię, czy nie, czy był fałszywym jordainem. Nie są w tym 
odosobnieni. Mag nie może wyjść z wychodka nie natykając się na filozoficzną 
debatę o naturze magii i życia. Kapłani Azutha nie rozwiążą tej zagadki, ale 
chętnie przeczytam ich raporty na temat tego Andrisa.

- A wracając do tematu – zakończył Basel – czy mogę spytać, skąd twoje 

zainteresowanie Keturah?

Tzigone wskazała na wiszące w pokoju portrety, wszechobecny krąg 

przodków Indoulura.

- Pochodzisz z długiej linii specjalistów ze szkoły przyzywania. Ja nie 

mam rodziny. Nikt mi nie powie „Nie przejmuj się, twoja siostra również miała 
problemy z tym zaklęciem”. Sam powiedziałeś, że moje magiczne talenty są 
niesamowite. Może pomogłaby rozmowa z kimś, kto jest chociaż odrobinę taki 

jak ja.

Basel odchylił się do tyłu i popatrzył w jakiś odległy punkt, jakby 

przyglądał się portretowi na ścianie naprzeciwko, szacując wagę rodziny i 
dziedzictwa.

- To rozsądny argument – powiedział wreszcie – ale czy więcej sensu nie 

miałoby poszukanie kogoś z twojej rodziny, a nie kogoś o podobnym talencie?

- Oczywiście, że tak – odparła szybko, rozumiejąc, że inna odpowiedź 

byłaby kłamstwem szytym zbyt grubymi nićmi. – Nie myśl, że nie próbowałam. 
Przez jakiś czas opiekowałam się nawet młodymi behirami, aby nauczyć się 
czytać zapiski genealogiczne. Przez to wszystko, co robią dobierający je 
hodowcy, ich zapisko sa niemal tak skomplikowane, jak zestawienia magów i 
ich darów.

- Bardzo pomysłowe – wymruczał – ale te starania na niewiele ci się 

zdały, chyba że twoi przodkowie byli ośmionogimi krokodylami.

Tzigone zawahała się, zastanawiając się, jak wiele może powiedzieć 

nawet swojemu łagodnemu mistrzowi.

- Próbowałam dostać się do Archiwum Królowej.
Mag znieruchomiał.
- Czego się tam dowiedziałaś? – spytał nieco zbyt niedbale.
Jego reakcja skłoniła ją do szybkiej rejterady.
- Nim zdołałam czegokolwiek się dowiedzieć, wtrąciła się Cassia, 

królewska jordainka i zamknęła mnie.

- Zaś drzwi, jak przypuszczam, w tajemniczy sposób się otwarły.
- Życie jest pełne zagadek – zgodziła się Tzigone.
- A Cassia została zamordowana, nim mogła zacząć cię ścigać – dodał.
To nie było coś, nad czym chciałaby się zastanawiać. Kiva wykorzystała 

Cassię, aby ściągnąć Tzigone na bagna Akhlaura. Tzigone starała się jakoś z tym 
żyć. Czy było coś więcej? Czy Cassia znała jakieś tajemnice, które zmusiły Kivę 
do zabicia jej?

Basel pierwszy otrząsnął się z zamyślenia.
- Pewnego dnia Keturah po prostu zniknęła. Nikt nie wiedział, co się z 

nią stało. Ponieważ żaden Halruańczyk nie lubi mówić o swoich błędach, twoje 
pytania będą uznane za poważne naruszenie etykiety i obelgę dla tych magów, 
którzy próbowali, ale im się nie udało. Musisz zrozumieć, że każde pytanie, 
jakie zadasz, pociągnie za sobą sto następnych. Wybacz mi, dziecko, ale czy 
twoja przeszłość zniesie tak dokładne badanie?

W kraju, gdzie wędrowni kuglarze są postrzegani jako oszuści i złodzieje, 

a za kradzież karze się obcięciem członków, nie było to zwykle pytanie.

- Zatem nic nie mogę zrobić – stwierdziła apatycznie.
Basel przyglądał się jej przez chwilę.
- Skoro jesteś tak zdecydowana, może Dhamari Exchelsor może ci 

pomóc. Poślubił wspomnianą kobietę.

To zbiło Tzigone z nóg. Nawiedziły ją żywe wspomnienia z dawno 

minionych nocy, podczas których była wyrywana ze snu, aby uciekać przed 
„mężem swojej matki”. Jej niechęć do tego człowieka była tak wielka, że nigdy 
nie pomyślała, aby odszukać go ani nawet dowiedzieć się, jak się nazywa. Było 
to proste rozwiązanie, krótka ścieżka. Jednak myśl o spotkaniu z nim dotykała 
zadawnionych pokładów strachu, gniewu i straty. Tzigone z trudem to zniosła, 
spychając wspomnienia na właściwe miejsce.

- Zatem powinnam tak po prostu udać się do jego wieży na pogawędkę?
Basel rozłożył ręce w geście niepewności.
- Dhamari Exchelsor bardzo ceni sobie prywatność. Nie jest członkiem 

Rady Starszych i spędza czas we własnym towarzystwie. Nie jestem w stanie 
stwierdzić, co sądzi o tej sprawie. Po zniknięciu Keturah wniósł do Rady 
Starszych wniosek o oficjalny rozwód. Jednak nawet wtedy wysłał kilku 
magów i najemników, aby jej szukali. Przestałem słyszeć o tych działaniach 
jakieś pięć lat temu. Być może pogodził się z tym, że Keturah zniknęła na 
dobre.

To wiązało się ze wspomnieniami Tzigone.
- Czemu odeszła?
- Nie potrafię ci powiedzieć – rzekł Basel, wzruszając ramionami. – 

Dhamari Exchelsor mógłby. Albo lepiej, wyślij do niego kogoś, aby z nim 
porozmawiał, kogoś, kto może przedstawić rozsądny powód, aby zadawać mu 
takie pytania.

Matteo mógł się tam udać. Każdy mag otworzy drzwi przed jordainem 

królowej. W rozmowie mógł pojawić się temat bitwy na bagnach Akhlaura – 
zawsze tak się działo. Kiva kryła się za tą bitwą. Kiva była też jedną z osób 
wysłanych w celu odnalezienia Keturah. Matteo z pewnością znajdzie sposób, 
aby przejść z rozmowy o Kivie na temat zbiegłej czarodziejki.

- To brzmi rozsądnie – powiedziała w końcu.
- Co bez wątpienia oznacza, że zrobisz coś dokładnie odwrotnego.
Ta dziwna uwaga sprawiła, że dziewczyna uśmiechnęła się, a potem 

zmarszczyła brwi.

- Bycie przekornym jest niemal jak bycie przewidywalnym, nieprawdaż?
- Tak, ale tylko wtedy, gdy jesteś przekorna przez cały czas. Od czasu do 

czasu rób coś, co jest słuszne – poradził. – To zaskoczy większość ludzi i 
zamydli oczy pozostałym.

Zabrzmiał jej śmiech, głośny i pełen zadowolenia.
- Dobra rada. Może nawet się do niej zastosuję.
Basel uśmiechnął się i skwitował jej pożegnanie machnięciem ręki. 

Uśmiechał się, póki nie zamknęły się za nią drzwi, a potem ukrył twarz w 
dłoniach. Podziękował Pani Mystrze, a potem ją przeklął, za słodko-gorzkie 
wspomnienia, które w nim wywołała.

- Keturah – wymruczała głosem pełnym tęsknoty nigdy nieosłabionej ani 

niezapomnianej. – Nigdy nie sądziłem, że jeszcze usłyszę twoje imię, a 
zwłaszcza twoją pieśń! Na wiatr i słowo, ona dźwięczny echem w śmiechu 
twojej córki!

***

Tzigone zatrzasnęła drzwi do gabinetu Basela Indoulura i oparła się o 

nie ciężko. Uniosła dłonie wnętrzem go góry.

- Procopio Septus – wymruczała, opuszczając lewą dłoń, jakby położono 

na niej wielki ciężar. Wypowiedziała imię męża jej matki i jej prawa dłoń 
opadła jeszcze niżej. Przez chwilę stała z dłońmi bujającymi się niczym szale 
wagi.

Niespodziewanie oderwała się od ściany i pognała do komnaty 

wróżebnej Basela, poruszając się posuwistym, cichym krokiem, który 
opanowała w setkach zakazanych korytarzy. Utrzymywanie wszystkich 
umiejętności na najwyższym poziomie nigdy nie zaszkodzi.

Komnata, dziwny owoc kaprysów maga, była, okrągła i nakryta kopułą. 

Miała posadzkę wyłożoną lustrami, przez co wydawała się kulista. Ściany 
pokrywały malowidła przedstawiające podmorski krajobraz, falujące 
wodorosty, fantastyczne budynki z korali i kolonie jaskrawo ubarwionych ryb. 
Para namalowanych morskich panien szarpała się zaciekle, znieruchomiała w 
niezbyt godnej, ale zabawnej bójce. Światło wypełniało pokój głębokim, nieco 
falującym błękitem. Kule bujały się delikatnie w powietrzu niczym zbyt duże 
bańki. Tzigone chwyciła mijaną kulę i usiadła na sofie udającej koral.

Basel nauczył ją podstaw magicznego porozumiewania się, ale Tzigone 

sama odkryła w sobie kilka ciekawych zdolności. Skontaktowanie się z Sinestrą 
Belajoon było proste – dostroiła kulę, wykorzystując pierścień, który zdjęła z jej 
ręki podczas ich ostatniego spotkania.

W krysztale zakłębiły się chmury, które się rozsunęły, ukazując śliczną 

twarz Sinestry. Czarodziejka wyglądała na zdziwioną, ale spokojną – była to 
odpowiednia reakcja, kiedy odpowiadało się na wezwanie nieznajomej osoby. 
Kiedy Tzigone podniosła pierścień, Sinestra odrzuciła głowę w zdecydowanie 
nieprzystającym damie wybuchu śmiechu.

- Zatrzymaj go – zaproponowała, wciąż uśmiechając się szeroko. – Uznaj 

to za uiszczoną z góry zapłatę za nauczenie mnie tej sztuczki!

- Najpierw najważniejsze – powiedziała Tzigone. – Naucz się chodzić w 

moim cieniu, a potem nauczę cię, jak stworzyć własny.

Ekscytacja rozjaśniła twarz czarodziejki.
- Kiedy? Gdzie?
- Znasz Procopio Septusa?
Sinestrze opadła szczęka.
- Czy go znam? To jeden z najpotężniejszych wieszczów w kraju! To jego 

willę chcesz obrabować?

- A czemu nie?

- Czemu nie? – czarodziejka załamała ręce. – Od czego mam zacząć? Czyś 

ty całkowicie oszalała?

- Już raz tam byłam. Nie jest to tak trudne, jak by się mogło wydawać.
- A ponieważ ja sądzę, że to niemożliwe, być może masz rację. Na bogów, 

dziewczyno! Czy nie masz lepszego planu?

- Mam inne. Żaden z nich nie jest dobry. To najlepszy i najszybszy sposób 

na zdobycie skarbu, o którym myślę.

W oczach Sinestry pojawiło się podejrzenie.
- Jaki to skarb?
- Jestem magiem ze szkoły wieszczenia. Jakiego skarbu pożądasz?
Ręka czarodziejki odruchowo podążyła ku zawieszonym na szyi 

czarnym perłom wartym fortunę, ale potem jej oczy rozbłysły zrozumieniem.

- Informacja może być cenniejsza niż rubiny i trudniejsza do znalezienia 

niż skradzione klejnoty. Zróbmy to!

Tzigone spodziewała się dłuższej wymiany zdań.
- Pokładasz wiele zaufania w złodzieju, którego właściwie nie znasz. To 

może być ryzykowne.

- Tak naprawdę to nie. Mam pierścień teleportacji, i możesz być pewna, 

że pozostawię cię przy pierwszych oznakach zagrożenia. Dał mi go mój drogi 
lord Belajoon, abym mogła pojawić się u jego boku za każdym razem, kiedy 
ryknie.

- Ładny prezent.
- Zapewniam cię, to ostatnia deska ratunku.
Tzigone odruchowo zakreśliła na sercu znak ochronny; był to nawyk, 

który nabyła od przesądnych kuglarzy, z którymi podróżowała przez te 
wszystkie lata. W jej świecie nie istniało coś takiego jak „ostatnia deska 
ratunku”. Było wiele możliwości i nadzieja na jeszcze lepszą za rogiem. Takie 
właśnie rozumowanie kierowało nią teraz. Udanie się do Dhamariego 
Exchelsora brzmiało jak ostatnia deska ratunku. Najpierw chciała wyjaśnić 
powiązanie między magią Sinestry i wspomnieniami swojej matce. Gdyby 
nieprawdopodobne okazało się prawdą, że Sinestra i Keturah były tą samą 
osobę, Tzigone nie musiałaby wcale przejmować się Dhamarim.

- Lekcja pierwsza – rzekła pewnie. – Jeśli chcesz zostać złodziejem, nigdy 

nie powinnaś określać czegokolwiek mianem „ostatniej deski ratunku”. To jak 
wzywanie bogów, aby udowodnili ci, że się mylisz. Nieważne, jak źle wygląda 
sytuacja, zawsze może być gorzej.

Twarz Sinestry jednocześnie zrozumienie i zainteresowanie.
- Jak możesz być tak cyniczna, skoro nigdy nie wyszłaś za mąż? Kiedyś 

chętnie wysłucham opowieści o twoim życiu.

Tzigone udało się nie skrzywić i mrugnąć okiem.
- Ja również.

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

Grupa elfów przekradała się zalesioną przełęczą wiodącą z dżungli 

Mhair przez góry otaczające Halruaa od zachodu. Drzewa skończyły się nagle, 
nie spodziewanie ustępując otwartej przestrzeni, niczym klif spadający wprost 
do morza. Elfy zatrzymały się i spojrzały na przezroczystego człowieka, który 
ich tu przyprowadził.

Andris kucnął i rozejrzał się po okolicy. Padający przez kilka dni deszcz 

sprawił, że trawa urosła i sięgała mu do kolan. Nocne niebo osłaniały gęste 
mgły, a jedynym źródłem światła był monument na końcu pola – podobizna 
lewej ręki z palcem wskazującym wycelowanym w górę. Mistyczne płomienie 
otaczały kamienną dłoń migoczącym nimbem, sączącym się przez mgłę słabym 
blaskiem.

- Symbol Azutha. – Andris powiedział to cicho, gdyż miejsce to było 

święte, nie z obawy przed podsłuchaniem. Doleciała ich odległa kakofonia 
śmiechu i muzyki, radość dziwnie nie przystająca do tego spokojnego 
otoczenia.

- Bądźcie gotowi na manifestacje Pana albo Pani.
Kiva wskazała na wyraźnie zaniepokojone szare psy o gładkiej sierści, 

które przechadzały się na skraju terenu świątyni. Łaska Azutha często 
przejawiała się występowaniem szarych zwierząt.

- A co z nimi?
Do boku Andrisa podkradła się drobna elfa o starannie zaplecionych 

warkoczykach szamana. Wyjęła ze swojej torby garść lśniących, czarnych 
kamieni. Zaciskając pięść spojrzała na psy i daleko za nie.

- Wzór Splotu wokół tych bestii jest idealnie gładki – oznajmiła. – Są 

zaniepokojone… być może zaskoczone zachowaniem swoich panów albo dziką 
magią, ale to istoty żywe.

Kiva kiwnęła z satysfakcją głową i skinęła na czterech łuczników, 

kucających za nią. Nałożyli bełty na małe kusze i wystrzelili je w dwóch 
szybkich salwach. Zaskoczone psy podskoczyły, dziko machając łapami w 
powietrzu. W przeciągu kilku chwil osunęły się na ziemię i zapadły w 
wywołany ziołami sen.

Andris zaczął czołgać się w wysokiej, mokrej trawie. Wyczuwał raczej 

niż słyszał, że elfy poruszają się tuż za nim. Świątynię otaczał gęsty zagajnik, 
dając schronienie lub możliwość schowania się w cieniu.

Odgłosy dzikiej zabawy stawały się coraz głośniejsze. Gdy mijali rzeźbę. 

Kiva wskazała na umieszczone na jej postumencie credo.

- Spokój i ostrożność – mruknęła szyderczo.
- Kochają magię dla niej samej – zauważył Andris. – Od czasu do czasu 

wypuszczają dziką magię i tańczą wśród chaosu tylko po to, aby tego 
doświadczyć.

Do Andrisa podkradł się dowódca Nadage.
- Skąd wiedziałeś, że ten taniec odbędzie się dziś w nocy?
- Nie ma wzorca ani ustalonego czasu – Andris popatrzył na elfy, które 

podkradły się bliżej, aby go wysłuchać. – Kiedy byłem w świątyni Azutha, 
podsłuchałem, jak dwaj kapłani mówili o nowym Magistrati – to specjalny 
rodzaj kapłana. Wielu ze zgromadzonych tam kapłanów również zostało 
awansowanych. Chcieli to uczcić przed pełnia księżyca, podczas nocy, kiedy 
nie będzie padać, ale będzie gęsta mgła.

- Chcą osłonić swoją głupotę ciemnościami – podsumował Nadage.
- Chcą jak najlepiej wykorzystać swoje magiczne przedmioty i zaklęcia 

oświetlające – poprawił Andris. – Światło wewnątrz kręgu będzie oślepiające. 
To dla nas jeszcze lepiej, gdyż nie dostrzegą, że się zbliżamy.

Szamanka Cibrone zmrużyła oczy i spojrzała w stronę zagajnika 

leżącego pomiędzy nimi a bawiącymi się.

- Mam nadzieję, że masz rację, karasanzor. Wchodząc na te ziemię 

łamiemy traktaty i ryzykujemy gniew magów z Halruaa. Wieli z nas nosi blizny 
z czasów ostatniej wojny z ludźmi.

Andris położył przezroczystą rękę na ramieniu kobiety i był jej 

wdzięczny, że się nie wzdrygnęła.

- Czy twoje czary są gotowe?
Szamanka poklepała torbę przy pasie i spojrzała na Nadage’a, oczekując 

sygnału.

- Idziemy – powiedziała krótko przywódca.
Elfy wstały i przemknęły w stronę drzew. Wspięły się na nie zwinnie 

niczym lemury i zniknęły. Andris pozostał na ziemi mając nadzieję, że jego 
przezroczystą postać zapewni mu odpowiednią osłonę. Przekradł się, w 
napięciu oczekując znaków niezadowolenia Azutha. Zatrzymał się na skraju 
zagajnika i przyjrzał się temu, co się działo na polanie.

Na miękkim mchu został wykreślony duży okrąg, otaczający Zwierciadło 

Pani i większość polany. Nad nim zamykała się wielka, przezroczysta kopuła. 
Wewnątrz szalała dzika magia. Skakały i rozbłyskiwały magiczne iskierki, 
przekazując zmieniające się kolory wirującym mgłom. Szybkie, fantazyjne 
iluzje migały w powietrzu i odbijały się na powierzchni sadzawki. Odgłosy 
przyboju, burzy i pieśni przewalały się nad ludźmi, którzy szaleli wewnątrz 
kręgu. Wszyscy byli ubrani w szare szaty Azutha i nosili na sercach jego 
symbol. Wokół każdej wyszytej dłoni tańczył kolorowy ogień, oznaczając rangę. 
Wyznawcy Azutha wirowali niczym rozbawione dzieciaki albo snuli się 
wokoło, pozwalając migoczącym mgłom przesiewać się przez ich wyciągnięte 
ręce. Ich pieśni i śmiech osiągnęły szczyt, wzmacniane i zniekształcane przez 
zabezpieczające ich zaklęcia.

Nadage wylądował cicho obok Andrisa.
- Spokojni i ostrożni – powtórzył drwiąco.

Kilka osób pozostało na zewnątrz magicznego kręgu. Andris wskazał na 

dwie kobiety, noszące miecze i praktyczne, szare tuniki oraz spodnie. Wokół 
ich symboli tańczyły czerwone płomienie.

- Ten kolor oznacza doświadczenie i siłę. Te kobiety nie są kapłankami, 

ale wojowniczkami, może magami bitewnymi. Usuńcie je w pierwszej 
kolejności. Następne zajmijcie się tymi z żółtymi płomieniami.

- A białymi? – spytał elf, wskazując na mężczyznę, którego symbol lśnił 

jak biała gwiazda.

- Nowy Magistrati – powiedziała Kiva, podchodząc do obu mężczyzn. – 

Pamiętajcie, czego się po nim spodziewać.

Nadage spojrzał na gałęzie drzew i wydał z siebie cichy dźwięk, 

przypominający sennego, moszczącego się w gnieździe ptaka. W odpowiedzi 
wśród liści zaszumiała strzała i poleciała wysoko w niebo. Zwolniła, zbliżając 
się do najwyższego punktu, po czym zaczęła nabierać szybkości, spadając w 
sam środek bawiącego się tłumu. Uderzyła w kopułę, która eksplodowała. 
Odłamki światła rozsypały się po całej polanie niczym resztki ochronnej tarczy.

Tak jak spodziewał się Andris, strzała uruchomiła zaklęcie, które 

utrzymałoby atakujących z dala, póki bawiący się nie otrząsnęliby się po 
skutkach działania dzikiej magii. Równie skutecznie trzymało ich wewnątrz.

Pochłonięci dziką magią ludzie z opóźnieniem zauważyli ten ostatni 

wybuch magicznego światła. Wszyscy strażnicy natychmiast stanęli w 
gotowości. Jedna z wojowniczek wyciągnęła zza pasa smukła piszczałkę i 
dmuchnęła. Andris nic nie usłyszał ale elfy skuliły się.

- Przywołują psy – wyjaśniła Kiva przez zaciśnięte zęby. – Wiele im to nie 

pomoże!

Strażniczka szybko doszła do tego samego wniosku. Odrzuciła piszczałkę 

i wyciągnęła miecz. Jej towarzyszka zaczęła rzucać czar. Szkarłatne płomienie 
wokół jej symbolu wzbiły się wyżej wraz ze wzbierająca mocą. Święty ogień 
zeskoczył i rozlał się na całej długości jej miecza.

Andris wciągnął powietrze z głośnym świstem. Nadage spojrzał na niego 

z troską.

- Niedobrze?
- Świecący miecz to rzadko coś dobrego, chyba że jesteś tym, który go 

trzyma.

Rozległ się głośny brzęk i w szyi wojowniczki pojawiła się nagle strzała. 

Pociekła krew, najpierw mieszając, a potem gasząc płomienie Azutha. Kobieta 
upuściła miecz i upadłą na kolana, zaciskając obie ręce na zabójczym drzewcu.

- Nie! – krzyknął Andris odwracając się do Kivy, która stała spokojnie z 

łukiem w ręku.

Słowo wyskoczyło z niego, nim zdołał pojąć skutki. Nadage wyglądał na 

równie zszokowanego jak Andris.

- Nie tak się umawialiśmy! – syknął elf. – Mieliśmy ich ogłuszyć, a nie 

zabijać.

Po raz pierwszy spojrzał Andrisowi w oczy.
- Musimy natychmiast się wycofać.
Kiva potrząsnęła głową i wskazała na Magistrati.
- Za późno! Padnij i kryj się!
Nowy kapłan odwrócił się w stronę, skąd krzyczał Andris. Uniósł wysoko 

jedną rękę, jak dziecko, które zamierza rzucić piłką. W jego dłoni pojawiła się 
migoczącą kula.

Nim mag zdążył rzucić magiczny pocisk, elf zniknęły wśród drzew 

niczym cienie, zaś Andris schował się za grubym cyprysem. Stał nieruchomo, 
niemal bojąc się oddychać.

Kątem oka dostrzegł światło mijające go i znikające między drzewami. 

Podczas lotu rozdzieliło się na pięć szukających celu płomienistych kul. Światła 
miotały się między drzewami. Słabły, gasły, a potem zniknęły niczym świetliki 
o poranku.

Andris odetchnął z ulgą. Zdolność rzucania tego czaru otrzymywali 

wszyscy Magistrati, ale ten człowiek nie posiadał mocy na tyle długo, by 
pamiętać o jego ograniczeniach: nie mógł trafić celu, którego nie widział ani 
nie potrafił nazwać.

Rozejrzał się wokoło, podczas gdy stara kobieta powoli wstawała z 

krzesła, a rzadkie siwe włosy lśniły niczym księżyc w odwróconym świetle jej 
świętego symbolu. Uniosła obie ręce, wykonujące gesty do zaklęcia.

- Stara Magistrati – wymruczał Andris, osłaniając oczy ręką i spoglądając 

na migoczące białe światło, otaczające starą kapłankę.

- Przygotuj się, Cibrone! – wykrzykną. – Mag rzuca zaklęcie ochronne. 

Mur.

Szamanka zeskoczyła z drzewa. Wsadziła obie ręce do swojej torby i 

wyciągnęła całe garście ziarna.

- Daj mi się zbliżyć, karasanzor.
Andris zaczął biec przez polanę, zygzakując między drzewami; elfka 

deptała mu po piętach. Kilka kapłanów Azutha rzucało w widmowych 
napastników magicznymi pociskami. Poleciał na nich rój drobnych, ognistych 
kul, które rozpadły się tuż przed Andrisem – jego odporność jordaina 
unicestwiała taką broń.

Andris starał się dostrzec pierwsze znaki powstawania muru. 

Uśmiechnął się z ponurą satysfakcją, widząc, jak tuż za zagajnikiem wyrasta z 
ziemi kamienny mur. Wyznawcy Azutha byli pobożni – ściana ognia byłaby 
trudniejsza do przebycia, ale w pierwszym odruchu otoczyli się szarością 
Azutha.

Szamanka rzuciła ziarna na podstawę muru i zaczęła wysoki, 

skowyczący zaśpiew. Z ziemi wystrzeliły zielone pędy, wspinające się po 
rosnącym murze. Wkrótce stały się tak wysokie jak on.

Kiedy tylko mur uniósł na tyle, aby ich zasłonić, z drzew zeskoczyła 

reszta elfów i zaczęła biec. Czas był rzeczą podstawową, gdyż musieli pokonać 
mur, nim zniknie dzika magia i bawiący się połączą siły w obronie. Chwycili 
pnącza i zaczęli wspinać się po szybko rosnącym murze. Kiedy dotarli na 
szczyt, Andris złapał Kivę za ramię.

- Powal ich – przypomniał jej. – Tylko tyle.
Elfka strząsnęła jego dłoń. Jednym płynnym ruchem opadła na kolano, 

zdjęła łuk z pleców, nałożyła strzałę i wypuściła ją.

Jej pocisk przeszył serce nowego Magistrali, sprawiając, że mężczyzna 

zrobił kilka kroków do tyłu. Stał tak przez chwilę, spoglądając na wystające mu 
z piersi drzewce.

- Jest zbyt głupi, by wiedzieć, że nie żyje – powiedziała Kiva, sięgając 

przez ramię, aby wyciągnąć następną strzałę.

Andris złapał ją za nadgarstek.
- Przestań!
- Za późno – przechyliła się przez krawędź, pociągając Andrisa za sobą.
Poturlał się po stromym stoku i mocno uderzył o ziemię. Kiedy gramolił 

się na nogi i wyciągnął miecz, w jego uszach łomotały odgłosy bitwy.

Czarodziejka, którą dostrzegł wcześniej, zbliżyła się do jednego z elfów. 

W jej dłoniach błyszczał miecz zabitej towarzyszki, a twarz wykrzywiał gniew. 
Wyśpiewała zaklęcie zbliżając się i światło miecza zaczęło pulsować, 
nabierając mocy. Andris skoczył między czarodziejkę i elfa – w samą porę, aby 
przyjąć na pierś pocisk szkarłatnej energii.

Fale mocy przepłynęły po nim, sprawiając, że włosy rozwiały mu się 

wokół twarzy, a skóra zapiekła i zadrżała. Szybko pozbierał się i przyjął 
pozycję do cięcia z góry.

Oczy kobiety rozszerzyły się w zaskoczeniu, kiedy dostrzegła nowego 

przeciwnika. Odruchowo uniosła miecz do góry, aby sparować opadający cios 
Andrisa.

Błyszczący miecz z głośnym brzękiem zderzył się z jego przezroczystą 

bronią. Nie spodziewała się u widmowego jordaina takiej siły – Andris poznał 
to po sposobie, w jaki jej miecz pochylił się pod jego ciosem. Nim zdołała 
poprawić uchwyt, zakręcił bronią szybkie koło, wykręcając jej złożone dłonie i 
wyrywając miecz ze zbyt luźno trzymających go rąk.

Czarodziejka wyciągnęła zza pasa dwa długie sztylet. Andris odrzucił 

miecz na bok i wyciągnął swoje. Okrążali się, czyniąc próbne wypady i 
sprawdzając nawzajem. Kobieta zasypała go lawiną ciosów, atakując niczym 
zamknięty w klatce dziki kot. Andris parował każdy cios, a brzęk sztyletów 
niemal zagłuszył cichnącą kakofonię dzikiej magii i odgłosy bitwy.

Niespodziewanie kobieta poleciała do przodu. Andris odskoczył na bok, 

kiedy upadła, i spojrzał z zaskoczeniem na kamienną twarz Kivy. Z pleców 
wojowniczki wystawała strzała. Elfka miała już nałożoną następną strzałę.

- Była szlachetną wojowniczką – powiedział Andris z tłumioną furią. – 

Odpowiesz za to!

- Nie teraz i nigdy przed tobą – warknęła elfka, unosząc łuk i 

wypuszczając strzałę, jednocześnie krzyczą: – Za tobą!

Andris zawirował, kiedy mijała go strzała, odruchowo krzyżując sztylety 

w obronnym X. W miejsce skrzyżowania broni uderzył gruby kij. Jego 
napastnik był odzianym w szaty kapłana mężczyzną o czarnej brodzie, dzikim 
grymasie wojownika i ramionach żylastych jak u żeglarza.

Andris z całej siły pchnął do góry, wyrzucając zakleszczoną laskę. 

Przenosząc ciężar ciała na lewą nogę, kopnął mocno prawą. Jego but mocno 
trafił w brzuch mężczyzny. Kapłan zgiął się z sapnięciem, a Andris mocno 
uderzył go w kark rękojeścią sztyletu. Mężczyzna padł, ogłuszony, ale żywy.

Jordain rozejrzał się wokoło. Wszyscy strażnicy byli martwi lub 

nieprzytomni. Tu i tam migotało kilka drobnych ogników, pozostałości ich 
obronnej magii. Otaczająca wyznawców Azutha kopuła światła szybko 
przygasała.

Jeden z elfów podbiegł do Kivy. Niósł plecak pełen ksiąg zaklęć i 

artefaktów, a w dłoni trzymał dwie małe, ciemne kule. Kiva chwyciła je i 
rzuciła w stronę ochronnej sfery. Delikatny kryształ rozbił się od siły 
uderzenia, a po zaokrąglonej powierzchni zaczęła rozlewać się lepka, czarna 
substancja. Elfka wyjęła strzałę i wyłożyła ją do jednego z niewielkich 
płomieni. Strzała zapaliła się. Uniosła wysoko łuk i wypuściła płonący pocisk w 
stronę kopuły.

Strzała wywołała eksplozję światła i mocy. Ogień popłynął niczym lawa, 

otaczając ochronną sferę zakrzywionym murem płomieni.

Gniew, który rozgorzał w Andrisie dorównywał temperaturą płonącej 

kopule. Szedł za wycofującymi się elfami, zatrzymując się tylko po to, by 
poprawić uchwyt na niesionym na plecach rannym elfie. Dwa elfy odebrały od 
niego rannego towarzysza i zniknęły wśród drzew.

Andris pobiegł do Kivy, która przyglądała się pożarowi.
- Zabijesz ich wszystkich!
Spojrzała na niego z wyniosłym uśmiechem.
- Szybko i skutecznie. Twój plan był doskonały, ale ja potrzebowałem 

czegoś więcej.

- Dlaczego? – spytał, wskazując na płonącą kopułę. – Mieliśmy ogłuszyć 

strażników, obrabować bibliotekę i uciec, nim bariera ochronna opadnie. Nikt 
nie musiał umierać!

Elfka nie odpowiedziała. Przyglądała się przygasającym płomieniom z 

taką uwagą, iż Andris nie był nawet pewny, czy go w ogóle usłyszała. 
Niechętnie odwrócił się, aby zobaczyć, co tak przykuło uwagę Kivy.

Ogień zgasł niemal tak szybko, jak rozgorzał. Ochronna sfera zniknęła 

również, odsłaniając to, co było wewnątrz. Wyznawcy leżeli w pełnych 

cierpienia, poskręcanych pozach, a ich odświętne stroje poczerniały i dymiły.

Andris podszedł bliżej jakby we śnie. Pochylił się nad martwym 

kapłanem. Rzut oka wystarczył, aby stwierdzić, że nic nie można już dla niego 
zrobić.

Do jego uszu doszedł cichy jęk. Wstał i odwrócił się w stronę sadzawki. 

Na brzegu leżała młoda kobieta. Blask ognia tańczył na jej twarzy, zszargane 
skrzydła zwisały bezwładnie z ramion. Twarz miała wykrzywioną z bólu i 
zadziwienia. Andris odruchowo zdjął płaszcz i podbiegł ku niej.

Kiva przypadła do jej boku, przemawiając łagodnie w języku elfów, 

wołając szamankę. Nad dziewczyną pochyliły się dwie elfki. Kiva wlała jej do 
ust eliksir, podczas gdy szamanka śpiewała modlitwę o uleczenie. W końcu 
szamanka pomogła dziewczynie wstać i odprowadziła delikatnie na bok. 
Andris złapał Kivę, nim zdążyła odejść.

- Rusałka – wyjaśniła. – Sadzawka była bez wątpienia jej domem, to jej 

twarz pielgrzymi widzieli w wodzie. Wyznawcy Azutha byli albo głupcami, 
albo szarlatanami, błogosławiąc Mystrę za te oznaki „wielkiej łaski”!

- Wiedziałaś! – powiedział Andris z nagłym przekonaniem. – Wiedziałaś, 

że w Zwierciadle Pani żyje rusałka. Czemu inaczej rozpalałabyś ten ogień, jeśli 
nie po to, by wyciągnąć ją z gorącej wody na powietrze?

Spojrzenie Kivy przesunęło się po pobojowisku.
- Zginęły całe tuziny – magów, ogarów magów, kapłanów Azutha. Moim 

zdaniem był to kawał dobrej roboty, nawet bez ksiąg czarów, które również 
zamierzałam zabrać. Do tej pory nasi przyjaciele powinni kończyć rabowanie 
biblioteki.

Księgi trzymane przy Zwierciadle Pani były bezcenne. Andris znał ich 

wartość i wiedział, że Kiva potrzebuje takich rzeczy, aby odzyskać swoją 
magię.

- Dlaczego rusałka?
Spojrzenie elfki stało się szydercze.
- Ostrzegałam cię, że to nie będzie wyprawa dla paladyna. Chcesz 

zniszczyć porządek Halruaa, odsłonić jej najstarsze tajemnice. Na pewnie nie 
myślałeś, że dokona się to bez ognia i krwi!

- Nie jestem aż tak naiwny – odparł Andris. – Aby zniszczyć Koterię, będę 

walczył i, jeśli zajdzie taka potrzeba, polegnę. W uczciwej i honorowej walce, 
Kivo, a nie w bezsensownej rzezi.

Elfka przez chwilę wyglądała na zaskoczoną, a potem jej śmiech poniósł 

się nad zasłaną ciałami polaną niczym szydercze dzwoneczki.

- Mój drogi Andrisie, sądziłam, że uczyłeś się taktyki! Nie słyszałeś, że 

kiedy już wszystko się dokona, różnica między zwycięstwem a rzezią zależy od 
tego, kto o tym opowiada?

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY

Po najeździe na Zwierciadło Pani Andris i Kiva udali się na północ, 

bardziej trzymając się słabo widocznych ścieżek, niż szlaków handlowych. 
Podróżowali sami, gdyż żaden z elfów z Mhair nie chciał mieć więcej do 
czynienia z Kivą.

Jeden z elf został ciężko poparzony; blizny miały pozostać mu na zawsze. 

Kilku innych było rannych od miecza czy zaklęć. Mimo to nikt nie zginął, a do 
Mhair przynieśli bogate skarby. Kiva zapewniła ich, że magiczne skarby 
przywrócą jej moc i przygotują na pokonanie Akhlaura.

Mimo to przywódca elfów pożegnał ich jeszcze tej nocy, zdecydowanie i 

w sposób wykluczając jakikolwiek sprzeciw. Kiva nie przejmowała się tą 
odmową, choć wymusiła na elfach obietnicę, że zajmą się ranną i bezdomną 
rusałką. Według Andrisa byli urażeni, iż uznała za stosowne im o tym 
przypomnieć.

Szli, póki nie znaleźli położonej na odludzi wsi. Kilka monet ze 

świątynnego skarbca zapewniło im konie i prowiant. Podczas jazdy Kiva wciąż 
gorączkowo przeglądała księgi zaklęć, poruszając ustami, przygotowując jedno 
zaklęcie po drugim. Za każdym razem, kiedy zatrzymywali się na popas 
ćwiczyła drobne sztuczki: przywoływanie świateł, rozpalanie małych płomieni 
– rzeczy, które potrafiło każde halruańskie dziecko.

Andris nigdy nie widział tak zaciekłego, absolutnego skupienia. Znał 

magów i ich sposoby działania, ale nie miał pojęcia, że magia może być 
poznawana tak prędko. Te wysiłki drogo ją kosztowały. Kiva szybko i wyraźnie 
starzała się, jakby zamieniając swoje siły życiowe na innych rodzaj magii. 
Przedzierała się przez księgi i zwoje pospiesznie krok za krokiem, niczym 
dziecko zdecydowane przeżyć w jednym dniu całe dzieciństwo.

Przez kilka dni przekraczali góry, jadąc ciągle na północ, a potem na 

wschód. W miarę upływu czasu droga stawała się coraz gorsza i coraz bardziej 
niebezpieczna. Codziennie Andris starał się wydobyć z Kivy odpowiedź na 
temat celu ich podróży. Ignorowała go, aż wreszcie te nagabywania rozpaliły 
jej gniew. Odrywając pełne złości złote oczy od czytanej strony, machnęła ręką. 
Błysnęły języki ognia.

Andris instynktownie pochylił się, ale nie po to, by oddalić się od 

płomieni, lecz ku nim. Znalazł się między ogniem a końskim karkiem, niemal 
przywierając do siodła i chroniąc wrażliwego wierzchowca.

Pocisk trafił go w ramię, zasyczał i rozwiał się w dym. Andris odczuł siłę 

jego uderzenia, ale nie ciepło. Wstrząs wybił go z chwiejnej równowagi. Upadł 
na kamienie podłoże i odtoczył się od zdenerwowanego konia. Wstał i 
popatrzył na elfkę.

- Za co?
- Tak dla wprawy – odparła z zimnym uśmiechem.
Złapał cugle, po czym wskoczył na siodło. Sięgał do juków po maść, kiedy 

dostrzegł nagły ruch. Podniósł głowę i sięgnął raczej po miecz.

Wzdłuż ścieżki wznosiło się urwisko. W nim, nie wyżej niż tuzin kroków 

nad ich głowami znajdowała się płytka jaskinia. Cienie zbierały się tam jak 
deszczówka w strumieniu, ale te cienie oddychały, poruszały się i ruszyły do 
przodu, aby nabrać ciała. Wyszkolony w walce jordain poczuł suchość w 
ustach.

Trójka wojowników, kobiet uzbrojonych w zakrzywione miecze i 

korbacze, szła wolno w ich kierunku. Wszystkie były wysokie, miały piękną 
postać i wzbudzające szacunek mięśnie. Wszystkie miały skórzane zbroje, 
niesforne szopy kędzierzawych, szarych włosów i duże, migdałowe oczy, 
osadzone w kanciastych twarzach o barwie dymu.

- Crinti! – krzyknął, wyciągając miecz. Wyciągnął rękę, aby uderzyć 

płazem wierzchowca Kivy, mając, że koń ucieknie i zawiezie ją w bezpieczne 
miejsce.

Koń tylko prychnął z oburzeniem. Kiva spojrzała na widmową trójkę, a 

potem na Andrisa.

- Są. Witaj, Shanair! – zawołała.
Ku zaskoczeniu Andrisa, wszystkie trzy wojowniczki uklękły przed Kivą 

na jedno kolano. Najwyższą z nich zacisnęła dłoń w pięść i uderzyła nią w 
swoje lewe ramię.

- Shanair melduje – powiedziała dziwnie szorstkim, syczącym głosem. – 

Wzgórza są nasze, a skarb wielki.

- Co z bramą? – spytał niecierpliwie Kiva.
W odpowiedzi Shanair zdjęła z szyi skórzany rzemień i wyciągnęła, aby 

można mu się było przyjrzeć. Wisiał tam tuzin przedmiotów barwy kości, 
długich, zakrzywionych, z zaczepami jak na haczykach do łowienia ryb. Andris 
po chwili zorientował się, że to pazury.

- Kiedy Crinti pilnują – powiedziała Shanair z dziką dumą – nic się nie 

przedrze.

Kiva zsunęła się z konia i przyjęła makabryczny dar. Przez długą chwilę 

przypatrywała mu się z nieprzeniknionym wyrazem twarzy. Andris przyglądał 
się, jak w jej oczach pojawia się cień uśmiechu, a w bursztynowych oczach 
rozpala się trudny do pomylenia blask walki. Wolał nawet nie myśleć, co to 
oznaczało.

Gestem kazała trzem Crinti wstać.
- Nic się nie przedarło – powtórzyła, po czym uśmiechnęła się i dodała – 

Nic, z czym my, elfy, nie moglibyśmy sobie poradzić.

Przywódczyni Crinti odrzuciła głowę do tyłu i roześmiała się z dziką 

radością. Objęła Kivę, niemal miażdżąc drobną elfkę w swoim silnym uścisku.

- Chodź, siostro – powiedziała, kiedy ją puściła. – Moje wojowniczki i ja 

zabierzemy cię do bramy wody.

***

Przez cały ranek Procopio Septus przyjmował petentów, czytał raporty – 

wiele z nich zawierało niepokojące wieści z różnych zakątków kraju – i 
przewodniczył zebraniom. Mimo to ostatnia rozmowa z Matteo wciąż gościła w 
jego umyśle.

Kiedy zachód słońca obwieścił koniec załatwiania spraw, Procopio 

wrócił do wieży i wysłał wiadomość do Ymani Golda, kapłana Azutha.

Mag zamknął i zabezpieczył zaklęciem drzwi do swojej najbardziej 

prywatnej komnaty, po czym usiadł na wygodnym krześle. Rozpoczął zaśpiew, 
który miał wprowadzić go w głęboki trans maga i wysłać jego rozumny obraz 
do pracowni kapłana.

Przed oczyma Procopio pojawiła się ciemność, która stopniowo zaczęła 

rozjaśniać się do wirującej szarej mgły. Obraz nabrał kształtu i materialności, 
nawet trochę koloru, i pokazał surową komnatę pasującą do kapłana Azutha.

Cały pokój był utrzymany w różnych tonach szarości. Ściany pokrywał 

postarzały do srebrzystego odcienia cedr. Biurko było wyrzeźbione z ciemnego 
marmuru, a krzesła wyłożone jedwabiem o barwie dymu. Nawet dywan miał 
wzór w odcieniach szarości. Jednak Procopio dostrzegł, że była to porządna 
calimshańska robota, dzieło sztuki warte rocznych zarobków.

Ymani Gold siedział za stołem, bezwiednie zmniejszając liczbę 

cukrzonych fig i czytając zwój z wiadomością. Pulchna dłoń wciąż poruszała 
się między tacą a ustami, zaś rytmiczne ruchy szczęki kojarzyły się Procopio z 
przeżuwającą krową rotha. Kapłan nie był jeszcze w wieku średnim, ale 
wydatny nos był mapą popękanych żyłek, zaś pod oczami miał ciemne wory. 
Nosił pięknie haftowane szare jedwabie, skrojone w lejące się warstwy aby 
ukryć jego tuszę. Krótko mówiąc, widać było, że Ymani Gold był miłośnikiem 
dobrych rzeczy. Procopio wiedział o jego innych, mniej widocznych 
skłonnościach. Ponieważ zarobki kapłana, z trudem wystarczały na 
zaspokojenie różnych apetytów Ymaniego, Procopio odkrył, że chętnie będzie 
służył lordowi burmistrzowi Halarahh… za pieniądze.

Procopio szybko rzucił zaklęcie, mając nadzieję pobrać wiadomość ze 

zwoju z umysłu Ymaniego, nim kapłan odkryje jego obecność. Skradziona 
wiadomość wyrwała mu z piersi niezamierzone sapnięcie, co od razu pokrył, 
chrząkając znacząco.

Ymani Gold zerwał się na równe nogi, głośno odsuwając krzesło. Gdyby 

zabrana mu wiadomość nie była tak zła, zaskoczenie na jego twarzy mogłoby 
rozbawić Procopia.

- Witaj, kapłanie, pokój temu domowi. Obiecuję, że w tych murach nie 

użyję niechcianej magii.

Dalszej magii, dodał cicho.
Ymani odzyskał spokój i usiadł z powrotem na krześle.
- Lord Procopio – powiedział nosowym tenorem. – Co sprowadza tak 

wielką osobistość w moje skromne progi?

Procopio, nim się odezwał, usiadł na najlepszym krześle w pokoju.
- Mamy podobny problem. Kiva, ogar magów, uciekła.
Zaskoczony kapłan zamrugał. Na jego twarzy pojawił się cień 

podejrzenia.

- Jesteś dobrze poinformowany. Właśnie sam się o tym dowiedziałem.
Procopio doszedł do wniosku, że najlepszym sposobem ukrycia jakiegoś 

niedopatrzenia będzie skierowanie uwagi na inne.

- Trudno ukryć takie rzeczy przed kimś dysponującym magią 

wieszczenia, choć kościół Azutha z pewnością próbował.

- Skoro się o tym dowiedziałeś, najwyraźniej nie staraliśmy się 

wystarczająco dobrze – skrzywił się. – Nie mów mi, jak potężnym jesteś 
magiem i że nic nie zdoła się przed tobą ukryć. A teraz mów prawdę! Skąd się o 
tym dowiedziałeś?

- Odwiedził mnie jordain, który kiedyś u mnie służył, młodzieniec znany 

jako Matteo.

W oczach Ymaniego zapłonęła złośliwość.
- Słyszałem to imię. Mistrzowie mówili o nim jako o doskonałym 

przykładzie tego, czym powinien być jego rodzaj. Mówili, że od czasu, kiedy 
nakazano mu dochować tajemnicy w tej sprawie, nigdy nie odezwie się na ten 
temat. Dobrze wiedzieć, że taki wzór doskonałości potrafi być niedyskretny i że 
tak zwani mistrzowie jordainów tak samo popełniają pomyłki jak zwykli 
ludzie.

- Mistrzowie jordainów mają w tej kwestii więcej racji, niż sądzą – 

mruknął mag. – Matteo jest uparty, oddany służbie i honorowy.

Oczy kapłana zwęziły się.
- Czy mam rozumieć, że masz nad tym jordainem jakąś moc, która 

pozwoliła ci wydobyć z niego tę informację?

Procopio dostrzegł, do czego tamten zmierza.
- To niesłuszna konkluzja.
Kapłan niezrażony ciągnął dalej:
- Tylko inkwizytorzy Azutha mają zdolność wnikania w umysły 

jordainów. Wdajesz się obiecujący. Jeśli zechcesz zgłosić się na akolitę, poprę 
twoje zgłoszenie.

Mag pozwolił Ymaniemu się bawić, ale zakonotował to sobie do 

późniejszego wyrównania rachunków.

- Pozostaje pytanie: co zrobić z Kivą?
Uśmiech na twarzy kapłana zamarł. Pocieszył się następną figą.
- To bardzo poważna sprawa, która nie znajduje się w zakresie 

obowiązków lorda burmistrza Halarahh.

- Mam w tym swój udział – powiedział krótko mag. – Służący mi elf 

jordain działa w zmowie ze zdrajczynią. Nie zniosę kolejnej plamy na swoim 
nazwisku, nieważne jak małej. Chcę mieć pewność, że elfka nie zrobi nic, co 

mogłoby ją powiększyć.

- To zrozumiałe. Co chcesz, abym zrobił?
- Chcę ogara magów, który sprawdzał Kivę przed jej ucieczką. Sprowadź 

go pod jakimś pretekstem do Halarahh, a wyciągnę mu z umysłu wyniki jego 
poszukiwań. Najdrobniejsza informacja może okazać się drogowskazem.

- Jeśli coś takiego istniało, z pewnością moi bracia odnaleźli ją i ruszyli 

tym tropem – zaprotestował Ymani. – Pomijając już twoje zaangażowanie, takie 
zaklęcia są ohydne i nielegalne. Nie przyłożę do tego ręki!

Mag prychnął.
- Kapłani Azutha pozwolili zdrajcy króla i kraju prześlizgnąć się między 

palcami. Co gorsza, milczycie, przedkładając waszą reputację nad 
bezpieczeństwo kraju. Ty i ja jesteśmy na pokładzie tego samego statku 
powietrznego, przyjacielu. Lecimy albo spadamy razem. Znajdź sposób, aby 
sprowadzić tego człowieka do mnie, i to szybko.

- Jesteś bardzo przekonywujący. Oczywiście, zrobię, co tylko będę mógł. – 

Ymani uniósł rękę i wykonał gest błogosławieństwa Azutha.

Normalnie Procopio czułby się obrażony tak ostrą odprawą, ale i tak 

poświęcił grubemu kapłanowi zbyt wiele czasu. Wyswobodził się ze swojego 
wizerunku, przeciągając się po wątkach magii z powrotem do wieży.

Procopio wrócił do swojej komnaty, do ciała, które boleśnie zesztywniało 

i ochłodziło się. Przeklinając się za zbytnie ociąganie, zsunął się z krzesła i 
powlókł do kominka niczym stary, bezzębny sługa. Szybkie zaklęcie wywołało 
ogień; rozgrzewając lodowate dłonie, rozważał problem.

Zniknięcie Kivy rzucało inne, ponure światło na wydarzenia ostatnich 

dni. Rankiem otrzymał wiadomość o napadzie na Zwierciadło Pani. Nikt nie 
ocalał, ale magiczne środki pozwoliły ustalić, że napastnikami były dzikie elfy. 
Dzikusy z Mhair trzymały się swoich lasów przez niemal pięć ludzkich 
pokoleń. Kary za złamanie traktatu powinny być surowe. Coś niezwykłego – a 
może potężnego i przekonującego – musiało skłonić elfy do tego samobójczego 
kroku. Elfy gardziły innymi rasami, zatem najprawdopodobniej ich przywódca 
był z ich własnej rasy. Kto poza wyszkolonym na halruańską modłę magiem 
znałby wartość skradzionych ksiąg i zwojów? Najlepszy użytek, jaki mogły z 
nich zrobić elfy, to podrzeć je i wykorzystać w celach higienicznych, a Mystra 
wie, że mają dość liści do tego celu! Zdaniem Procopia, osoba stojąca za tym 
atakiem była dzikim elfem i magiem, kimś, kto bardzo potrzebował magii, 
kimś, kto miał niewiele do stracenia.

W skrócie – Kiva. Myśl, że były ogar magów posiadł skarby Zwierciadła 

Pani i jaki może zrobić z nich użytek, sprawiła, że Procopio zakręciło się w 
głowie.

Rozważył raporty o najazdach na niestrzeżone klasztory, wieże i 

karawany. Wzgórza zawsze roiły się od bandytów i wszystkie te wydarzenia 
były akceptowane jako wypadki, ale jeśli to nie było tak? Kiva przez całe lata 

skrycie tworzyła armię odpornych na magię wojowników, aby zaatakować 
bagna Akhlaura. A jeśli gromadziła również magiczne skarby? W rezultacie 
zgromadziłaby potężną fortunę, jak również więcej magicznej mocy niż 
większość północnych magów widziała podczas swojego życia i bycia liczem. 
Co zła i bez wątpienia szalona elfia wiedźma mogła uczynić z taką mocą?

To była myśl, która mogła zmrozić krew w żyłach.
Były to również czyste spekulacje, ale Procopio jak mag wieszczeń czuł 

znajomy dotyk przeczucia. Nawet jeśli nie miał racji co do szczegółów, był 
pewien, ze szykuje się coś bardzo złego.

Pospieszył do skromnie urządzonego pokoju Zephyra i wykonał serię 

gestów, rzucając zaklęcie szukania magii. Nie pojawił się żaden znaczący, 
lazurowy blask. Zirytowany, zwątpił w moc tego czaru.

Mag odwrócił się, aby wyjść z sypialni. Był prawie u drzwi, kiedy 

zobaczył wstęgi błękitnego światła, okalające fragment drewnianej podłogi.

Padł gwałtownej na kolana i wyciągnął zza pasa nóż o solidnym ostrzu. 

Wsunął go w lśniącą szczelinę i podważył zapadkę. W schowku znajdowała się 
mała, kryształowa kula.

- Chwała Mystrze – wyszeptał, unosząc ją. Była to kula do wróżenia, z 

rodzaju wykorzystywanych do prywatnej komunikacji. Mógł ich używać nawet 
chłop albo jordain, były dostrojone do jednej osoby i nie wymagały magii, tylko 
zwykłego dotyku. Z pewnością było to połączenie Zephyra z Kivą!

Procopio skrył kulę w dłoniach. Oczyścił umysł i uspokoił serce. Niewielu 

wieszczów osiągnęło ten poziom zdolności, ale ludzie tacy jak on mogli 
dostrzegać magię, która przylegała do niektórych przedmiotów jak zapach do 
kwiatu. Wyszkolonymi zmysłami maga, wyczulonymi niczym nos ogara, 
nasłuchiwał słabych ech zaklęcia dostrajającego.

Kiedy opanował zaklęcie, jego usta wykrzywił tryumfalny uśmiech. 

Szybko wyśpiewał słowa i spojrzał wyczekująco w głąb kuli.

Głęboko wewnątrz kryształu zgromadziły się chmury, wirując niczym 

zataczające koła mewy, ale nie rozdzieliły się, by odsłonić twarz elfki. Była tam 
magia – co do tego Procopio nie miał wątpliwości – a wiadomość została 
wysłana, lecz na drugim końcu nie było magii, aby dopełnić połączenia.

Mag poczuł gorzkie rozczarowanie. Oczywiście, że Kiva nie odpowie! 

Jeśli zabrała swoją kulę na bagna, to magia została z niej wyssana, aby 
nakarmić larakena. Według wszystkich doniesień została pozbawiona zaklęć. 
Nie miała więcej mocy, niż ludzki berbeć. Procopio przypomniał sobie, jakie 
przedmioty zabrano ze Zwierciadła Pani i jak Kiva może je wykorzystać. Elfka 
uczyła się bardzo szybko. Tymczasem miał inne badania do przeprowadzenia, 
bardziej nawet ryzykowne niż rozmowa ze zdrajczynią.

Wróciwszy do swej pracowni, Procopio otworzył ukrytą szafkę i wyjął z 

niej świetnie wykonaną butlę z przezroczystego, zielonego szkła. Wewnątrz 
znajdował się luksusowo urządzony pokój i drobna kobieta w stroju dziewki z 

calimshańskiego haremu.

Mag wziął skrawek pergaminu i nakreślił na nim kilku run. Zwinął go w 

mały rulonik i wrzucił do środka odkorkowanej wcześniej butli. Wpadając, 
pergamin zmniejszył się do skali pokoju.

Drobna kobieta podniosła rulon i rozwinęła go. Odchyliła głowę w 

wybuchu radosnego śmiechu, po czym zniknęła w błyszczącym dymie.

Procopio zdjął złoty pierścień z szyjki dokładni zakorkowanej butelki. 

Wsunął go na palec i zamknął oczy.

Powietrze wypełnił zapach anyżku, drzewa sandałowego i róż. Procopio 

otworzył oczy i znalazł się świecie pełnym zielonego światła. Butelka nie była 
schronieniem służącego mu dżina, ale oknem do innego wymiaru, który 
Procopio tworzył przez długie lata. „Dżin” tak naprawdę był kurtyzaną z 
niewielkim talentem magicznym i wielkim pragnieniem przygody. Uwielbiała 
na życzenie Procopia sprowadzać mężczyzn do tego świata.

Nalał sobie puchar owocowego nektaru i usiadł, oczekując gościa. 

Minęła może godzina, nim mgła zaczęła wznosić się, jak para z jedwabnych 
poduszek złożonych w osłoniętej kotarami alkowie. Mgłą zgęstniała, 
przyjmując postać korpulentnego mężczyzny o czarnej brodzie, splecionego w 
uścisku ze służka Procopia.

Mag chrząknął. Jego „gość” usiadł gwałtownie, rozszerzonymi oczyma 

oglądając nowe miejsce. Kobieta uwolniła się od niego, poprawiła szaty i 
wyszła do ogrodu.

- Witaj, Ameerze Tukephremo – rzekł Procopio. – To prawdziwa 

przyjemność. Rzadko mam okazję zabawiać maga z Mulhorandu.

Mag oprzytomniał i odsunął zasłonę, poprawiając pas swojej szaty.
- Gdzie jest to miejsce?
Procopio dostrzegł jego aprobatę.
- Nie gdzie, ale czym. To portal wymiarowy, mój dobry człowieku, plan 

niedostępny dla nikogo, za wyjątkiem największych mistrzów Sztuki.

- Ach – brodaty mag uśmiechnął się słabo. – Po akcencie i skromności 

mowy wnoszę, że jesteś Halruańczykiem. Czy mogę też poznać twoje imię?

- Lepiej nie. Chciałbyś się może odświeżyć?
- Z przyjemnością.
Procopio machnął ręką i w powietrzu zawisły porcelanowe filiżanki. 

Unosił się z nich delikatny zapach wraz ze wstążkami dymu.

Mulhorandczyk pociągnął łyk.
- Zielona herbata z miodem i imbirem, a także coś jeszcze…
- Brandy Haerlu. Dobry halruański trunek.
- Wyśmienite.
Przez kilka chwil popijali i wymieniali uprzejmości, aż wreszcie Ameer 

przeszedł do rzeczy.

- Nie zaprosiłeś mnie do swego domu. W moim kraju uznano by to za 

obrazę.

- W moim kraju byłoby to uznane za przestępstwo – odparł Halruańczyk. 

– Moim braciom, lordom czarodziejom nie podoba się pomysł przestawania z 
magami z Mulhorandu.

Ameer roześmiał się tak, że aż zatrząsł mu się brzuch.
- Nie podoba się im? Zatłuką cię jak wściekłego psa! Rozmawiając ze 

mną, bardzo ryzykujesz. Musisz oczekiwać dużej nagrody.

Nie od ciebie, powiedział cicho Procopio, starannie maskując niesmak na 

widok pełnego zadowolenia wyrazu twarzy Mulhorandczyka. Mężczyźnie 
najwyraźniej podobało się, że mag z Halruaa prosi go o cokolwiek. Rodacy 
Procopia uważali magię swoich wschodnich sąsiadów za ledwo godną 
wzmianki.

Na takie właśnie nastawienie liczył mag.
- Wy, Mulhorandczycy, macie zaklęcia maskujące, aby nikt nie wtykał 

nosa w wasze sprawy. Niektóre z tych zaklęć wymagają składników 
niedostępnych w Halruaa.

Mężczyzna zamrugał i z głośnym stukiem odstawił swoją filiżankę.
- Skoro wiecie tak wiele, te zaklęcia nie są tak dobre, jak wasze.
- Wiemy o nich. A to różnica.
W oczach Ameera zaczęło pojawiać się zrozumienie, a usta wykrzywił 

chytry uśmieszek.

- Chcesz ukryć jakieś swoje posunięcia przed oczyma swoich konfratrów. 

Przydałoby się rodzinne zaklęcie przekazywane z pokolenia na pokolenie, 
rzucone przy użyciu składników dostępnych tylko w Mulhorandzie. Wiesz, 
czego trzeba do takiego czaru?

- Drobno zmielonych szczątków zmumifikowanego maga z Mulhorandu. 

Najlepiej przodka.

Ameer z powagą kiwnął głową. W dramatycznym geście położył na sercu 

dłoń z szeroko rozstawionymi palcami.

- O wiele prosisz, Halruańczyku. Jaką cenę zapłaci człowiek za swoje 

dziedzictwo? Za święty honor swoich przodków?

- A jaką cenę zapłacisz za halruańską księgę czarów? – odparł Procopio.
Dłoń maga nieświadomie zacisnęła się, gniotąc wyszywany jedwab 

szaty.

- Sprzedasz mi halruańskie sekrety? To oznacza dla ciebie śmierć!
- Nie zamierzam sprzedać ci halruańskiej magii. Wzmocnię słabe 

zaklęcie, które mi dasz. Zmienię je, nadam mu wagę i moc ochronnej magii 
Halruaa i wykorzystam, aby założyć drugie, ukryte zabezpieczenie na 
wschodnich granicach państwa.

Ponieważ jego gość nadal nie wyglądał na przekonanego, Procopio 

zaprowadził go do zasłoniętej alkowy. Odciągnął jedwabne zasłony odsłaniając 
duże, okrągłe okno. Po drugiej stronie była sypialnia, przypominająca kwitnący 

różany ogród. Różowe jedwabie osłaniały okna i szerokie łoże, na którym 
spoczywała kobieta o kruczoczarnych włosach. Na niskim stoliku obok stał 
duży dzban z winem, oraz dwa puchary.

Procopio zacmokał z niezadowoleniem.
- Wygląda na to, że Miohari znowu wróciła późno w nocy. Nawet jeśli tak 

było, czas ją zbudzić.

Zastukał mocno w szybę.
Kobieta przeciągnęła się i usiadła, rozglądając sennie naokoło. Po chwili 

wzruszyła ramionami i wstała. Podeszła do okna i usiadła na niskim krzesełku 
naprzeciwko. Z niewielkiego stolika przez sobą wzięła słoiczek z barwną 
maścią i zaczęła przecierać sobie twarz. Nic nie wskazywało na to, że widziała 
obydwu mężczyzn, choć wydawała się znajdować od nich na wyciągnięcie ręki.

- Była kochanka – rzekł Procopio niedbałym tonem. – Piękna, ale nie 

obdarzona Sztuką. Dla niej portal to tylko lustro w złotej ramie. Widzi tylko to, 
co spodziewa się zobaczyć. Ale ty i ja dostrzegamy zarówno magię, jak i 
rzeczywistość za nią.

- Fascynująca – mruknął Ameer. Czarne oczy obserwowały to piękną 

kobietę, to gospodarza. – Dobrze przedstawiłeś swoje stanowisko, mój 
halruański lordzie.

- Magowie z Halruaa zobaczą, co chcą zobaczyć. To, co będzie się działo 

za Wschodnim Murem, zależy tylko i wyłącznie od ciebie. Oczywiście, będę 
tego świadomy, ale będę zajmował się swoimi sprawami, dopóki nie zmienię 
zdanie.

- Poświęcisz bezpieczeństwo własnych granic? – spytał zdumiony 

Mulhorandczyk.

Śmierć Procopia był zabarwiony pogardą.
- Och, sądzę, że przeżyjemy niezależnie od tego, co możesz przeciwko 

nam sprowadzić.

- Zatem po co to robić?
- To proste. Nasz król, Zalathorm, zyskał władzę jako mag bitewny i 

utrzymał tron przez te wszystkie lata, ponieważ od tamtej pory przewidywał i 
zapobiegał każdemu większemu zagrożeniu.

- Ach! Kto wie, co się zdarzy, jeśli nie przewidzi kolejnego zagrożenia, a 

uczyni to inny mag? – powiedział bystro Ameer.

Wieszcz rozłożył dłonie w parodii skromności.
- Kimże jestem, aby mówić, co się wydarzy? Historia ma swoje fazy, 

które zanikają, a potem wracają.

Mulhorandczyk pokiwał głową i roztargnionym gestem uniósł dłoń. W 

powietrzu pojawiła się dymiąca fajka. Wziął ją i ssał z namysłem przez chwilę, 
po czym wydmuchnął kilka kółek dymu – kółek, które otoczyły staranne, 
oznaczone runami wzory. Bez wątpienia były to jakiś słabsze, czary, 
prawdopodobnie mające na celu osłonięcie jego myśli i zamiarów. Technika 

była interesująca, odwrócenie uwagi subtelne, ale Procopio nie miał zamiaru 
nauczyć się tej sztuczki. Mógł dmuchać dymem w twarz rywala bez 
zaczerniania sobie zębów i dorabiania się zadyszki.

- Nie jestem całkowitym ignorantem w sprawach waszej historii – 

powiedział wreszcie Ameer. – Wiem, że wszyscy, którzy zaatakowali Halruaa, 
zostali odparci.

- Zwycięstwo i porażka to nie terminy absolutne. Chodź.
Procopio zaprowadził swojego gościa do bocznego pokoju, gdzie stał stół 

do gry podobny do tego, który stał w jego willi: szczegółowo odwzorowany, 
miniaturowy teren z poszarpanymi wzgórzami i kamienistymi przełęczami. 
Wyciągnął z rękawa różdżkę i postukał w krawędź stołu. Ze wszystkich 
czterech stron otwarły się szuflady. Wyskoczyły z nich setki małych, 
ożywionych magią żołnierzyków: piechota, kawaleria, jeźdźcy na gryfach, a 
nawet trzech maleńkich magów na latających dywanach. Ameer uśmiechnął 
się jak chłopak trzymający nową, cudowną zabawkę.

- To odtworzenie bitwy o Przełęcz Gwiezdnego Węża – rzekł Procopio. – 

Patrz i ucz się.

Figurki ruszyły do bitwy. W powietrzu pojawiły się iskierki, gdy rzucono 

zaklęcia, a miniaturowa rzeka spłynęła czerwienią, gdy na szarżujące oddziały 
spadł deszcz strzał rozmiarów szpilki.

- To Crinti! – wykrzyknął Ameer, wskazując na falę małych wojowniczek, 

wjeżdżających galopem w dolinę.

- Tu też – powiedział mag, wyciągając rękę i zdejmując szczyt góry. 

Znajdował się tam labirynt jaskiń i korytarzy. Przekradała się nimi grupka 
wojowniczek, zachodząc od tyłu znajdujących się na zapleczu halruańskich 
szlachciców. Crinti wyskoczyły niespodziewanie z ukrycia, a rzeź, jaka potem 
nastąpiła, była szybka i brutalna. Widmowe amazonki uciekły tak szybko, jak 
się pojawiły, zabierając łup pełen zaczarowanego oręża i wypełnionych 
czarami artefaktów.

Ameer uśmiechnął się i kiwnął głową.
- Sprytne posunięcie. Sądzę, że tę grę wygrają.
- Tak, ale nie w taki sposób, jak przypuszczasz. Patrz.
Amazonki Crinti przebiegł korytarzami i wynurzyły się po drugiej 

stronie góry, z dala od pola bitwy. Odwiązały oczekujące tam konie i odjechały 
w stronę łąk swojej barbarzyńskiej ojczyzny. Za nimi ich siostry uwięzione na 
przełęczy o pionowych ścianach umierały tuzinami z rąk halruańskich magów 
bitewnych.

Kiedy rozegrała się ostatnia scena, Procopio znowu zastukał w stół. 

Poruszające się figurki zniknęły, pozostawiając dziwnie ciche pole bitwy, 
zasłane drobnymi ciałami.

- Kto pamięta o piechocie, która zgnije tam, gdzie padła? To magowie, ich 

zaklęcia, ich dziedzictwo – oto opowieści, jakie zapełniają księgi.

W oczach Mulhorandczyka zapaliło się chciwe, zielone światło. 

Zachęcony tym Procopio ciągnął dalej.

- Jedna halruańska księga czarów zapewni ci sławę. Halruańscy 

bardowie będą śpiewać o odpartej inwazji, Mulhorandczycy o śmiałym 
najeździe. To zadziwiające, na ilu nut może być śpiewana ta sama pieśń.

Nim Ameer odpowiedział, znowu pociągnął z fajki.
- Sądzisz, że mogę natknąć się na taką księgę?
- Kto wie? – powiedział Procopio, wzruszając ramionami. – Na wojnie los 

potrafi się szybko zmienić.

Było to jedyne potwierdzenie, jakiego oczekiwał Mulhorandczyk.
- Dostarczę ci zaklęcie i prochy moich przodków – powiedział. – Tobie dla 

twojej zdrady, mnie dla mojej. Niech Pani Mystra nas rozsądzi.

- Och, daj spokój – zaszydził Procopio. – Żaden z nas nie jest kapłanem 

ani paladynem! Magia nie jest dobra albo zła: ona po prostu jest. Nie myślmy o 
sądach, tylko o umiejętnościach.

Ameer Tukephremo uśmiechnął się ponuro.
- Z pewnością to pocieszającą myśl. Mam nadzieję, że masz rację, 

halruański lordzie. Dla dobra nas obu.

ROZDZIAŁ JEDENASTY

Do świtu pozostało jeszcze wiele godzin, kiedy Tzigone szła ostrożnie 

korytarzem willi Procopio Septusa, starając się nie wylać na lśniącą 
marmurową podłogę zawartości przepełnionego nocnika. O krok za nią szła 
wolno podobnie obciążona Sinestra Belajoon. Piękna czarodziejka była ubrana 
w fartuch i chustkę pokojowej, ale wyraz jej twarzy – mieszanina niesmaku i 
niedowierzania – był niezbyt odpowiedni dla doświadczonej służącej. Na 
szczęście tylko kilka osób, które napotkały, szybko nabierało powietrza, 
odwracało wzrok i przyspieszało kroku.

- Czemu nie ma tu zabezpieczeń? Ani magicznych strażników? – syknęła 

Sinestra.

- Są – magia wypełniała powietrze, gęstsza i bardziej śmierdząca niż woń 

wydobywająca się z niesionego przez Tzigone naczynia. Tłoczyła się nad nią, aż 
cierpła jej skóra. – Wiele dni zajęło mi odkrycie, jak się można obok nich 
przedrzeć. Nadal mogą być zaklęcia kradnące umysł. Pamiętaj, że jesteśmy 
służkami, normalnie zatrudnionymi i wykonującymi swoje obowiązki. 
Pamiętaj o tym, a może wyjdziemy stąd cało. I przestań kręcić nosem! Każdy 
pomyśli, że nigdy wcześniej nie dotykałaś nocnika.

Sinestra burknęła coś, a potem uspokoiła się. Minęły kilka bocznych 

korytarzy, po czym wyrzuciły zawartość nocników do zsypu przy pralni i 
prześlizgnęły się przez wyłożone boazerią drzwi. Prowadziły do przedsionka 
biblioteki maga, pokoju przeznaczonego do wszelkich badań. Tzigone ściągnęła 

kilka tomów, nim znalazła ten, którego szukała.

- Tutaj… uwagi o wszystkich jordainach Procopia – przejrzała ją szybko i 

cicho gwizdnęła. – Miał ich więcej niż na niego przypadało. Ciekawe, dlaczego.

- Zapomnij o innych. Przyszłyśmy po zapiski o Zephyrze – przypomniała 

Sinestra. Kręciła się niespokojnie, spoglądając to na jedne, to na drugie drzwi.

- Tutaj – Tzigone przesunęła palec w dół strony, oglądając starannie 

wypisane runy. – Zephyr służył kiedyś królowej Fiordelli. Bardzo ciekawe.

- Co to znaczy?
Tzigone wzruszyła ramionami.
- Żebym to ja wiedziała. Zapisz to: po śmierci Fiordelli, Zephyr przeszedł 

do nekromantki Cyclominii, a stamtąd do Rondatiego Denistera, a wreszcie do 
Procopia.

Czarodziejka pisała pospiesznie na kawałku pergaminu.
- A przed królową?
Tzigone przeczytała imiona jego panów, a Sinestra je zapisała.
- To cofa nas o dwieście lat wstecz, ale on był bardzo starym elfem. Nie 

wiemy, co robił wcześniej – westchnęła i zamknęła książkę. – Sprawdźmy jego 
pokój.

Sinestra nie wyglądała na zachwyconą, ale wręczyła Tzigone pergamin i 

poszła za młodą złodziejką, która stukała cicho w półki boazerię.

- Tutaj – powiedziała w końcu. Oparła się o jedną z półek, która 

przekręciła się równie łatwo, co kurek na słabym wietrze. Zapaliły się 
niewielkie lampy, odsłaniając długi, wąski korytarz.

Sinestra zajrzała do środka.
- Magiczne oświetlenie. Brak kurzu. Nie tak wyobrażałam sobie ukryte 

przejście.

- Jeśli chcesz pajęczyn i duchów, niżej są znacznie ciekawsze tunele – 

powiedziała Tzigone, tylko częściowo żartując. Popchnęła kobietę. Sinestra 
jęknęła, ale zaczęła iść.

Szybko doszły do końca korytarza i podążyły w górę wąską, spiralną 

klatką schodową.

- Lordowie czarodzieje nie lubią czekać – wyjaśniła Tzigone – i lubią 

mieć sekrety. Kiedy odwiedzisz kilka willi, dostrzegasz pewien wzór: tylne 
korytarze dla służących, prywatne wejścia dla doradców i pani. Stawiam złote 
monety przeciwko łupinom, że zaprowadzą nas do pokoju jego głównego 
doradcy.

Tzigone prawie miała rację – przejście zaprowadziło je do bogato 

urządzonej sypialni. Dwie pokojówki pracowicie ściągały pomięty jedwabny 
pokrowiec z szerokiego łoża. Spojrzały zaskoczone na nowo przybyłe.

- Zdejmij chustkę – wyszeptała Tzigone.
Sinestra usłuchała. Jej włosy spadły długimi, błyszczącymi falami na jej 

twarz.

- Zacznij się rozbierać.
Usta czarodziejki skrzywiły się, kiedy pojęła, o co chodzi Tzigone. 

Zaczęła zdejmować ubranie służącej, odsłaniając ukrytą pod nimi, śmiałą 
suknię.

Tzigone odwróciła się do służących.
- Czy kąpiel już gotowa?
Dziewczęta spojrzały po sobie.
- Nie – zaryzykowała wreszcie jedna z nich.
- Zatem idźcie do kuchni i przynieście gorącej wody! Dopilnujcie, aby 

było w niej dużo jaśminu i hizopu. Lord Procopio prosił wyraźnie o spotkanie o 
zachodzie słońca, nie ma zatem wiele czasu!

Służące wyszły z pokoju, aby wykonać swoje najwyraźniej rutynowe 

czynności. Sinestra zachichotała i umieściła chustkę z powrotem na miejscu.

- Szybko myślisz! Wracamy do biblioteki i próbujemy ponownie?
- Chyba, że wolisz poczekać tu na Procopia.
Próbowały jeszcze dwa razy, nim zdołały dotrzeć do komnaty Zephyra. 

Pokój był surowy i ponury: łóżko polowe, stół z kałamarzem i świecą, małe 
lustro, trzy wąskie okna. Kilka strojów jordaina z dziewiczo białego płótna 
wciąż wisiało na wbitych w ścianę kołkach.

Mimo to Tzigone starannie sprawdziła pokój. Znalazła pustą szafę ukrytą 

za lustrem i klapę w podłodze, ale nic więcej.

- Nic, co by łączyło Zephyra z Kivą – powiedziała w końcu. – Byłam 

pewna, że zostawi chociaż mały ślad. Ludzie zwykle tak robią.

- Może był ostrożny.
- A może ktoś inny był tu przed nami – odparła Tzigone. – Procopio 

prawdopodobnie zależało na znalezieniu tego śladu tak samo mocno, jak mnie!

- Z pewnością Procopio Septus nie ma nic wspólnego z elfim przestępcą! 

– zaprotestowała Sinestra.

- Myślę dokładnie to samo. Chce pozbyć się wszystkiego, co mogłoby 

wskazywać na ich powiązania – Tzigone westchnęła i poruszyła ramionami, 
aby ulżyć mięśniom. – Jestem wykończona. Chcesz coś zabrać, nim 
odejdziemy?

Czarodziejka rozejrzała się po pokoju, stukając w namyśle wskazującym 

palcem w podbródek.

- Nie ma tu zbyt wiele do wzięcia. Łup po jordainie wydaje się raczej 

mizerny.

- To prawda, ale zawsze coś – Tzigone znowu zabrała się do pracy, 

szukając ukrytych schowków, umiejętnie schowanych kieszeni w ubraniach. 
Znalazła małą kieszonkę w szwie tuniki, w niej zaś kawałek papieru, w którym 
znajdował się brązowy pył. Wręczyła go czarodziejce.

- Czy to wygląda interesująco?
Sinestra polizała czubek palca, zanurzyła go w proszku, poczym 

dotknęła języka. Skrzywiła się.

- Bardzo paskudny, co niemal gwarantuje, iż to jakiś ważny składnik 

czarów. Wezmę go.

- Nie cały – ostrzegła Tzigone. – Chciwi złodzieje dają się złapać. Jeśli 

weźmiesz szczyptę, Procopio pewnie nie znacznie cię szukać.

Czarodziejka wyglądała na zmieszaną.
- A czemu miałby mnie szukać? Wątpię, czy wie, że to się tu znajduje. 

Magowie trzymają swoje składniki w dobrze strzeżonych pokojach.

- Jeśli z jakichś powodów zaczną coś podejrzewać, w pierwszej kolejności 

sprawdzą te dobrze strzeżone pokoje – zauważyła Tzigone. – Poza tym, ktoś tu 
niedawno był. Klapa została podważona nożem – widać świeżę zadrapania na 
drewnie oraz ślady palców na drewnie obok. Założę się, że to Procopio. Jego 
służący tu nie wchodzą.

- Czemu nie? Magowie zbytnio ufają swoim sługom. Zobacz, jak łatwo 

wchodzimy wszędzie, gdzie chcemy!

Tzigone nie próbowała nawet tego wyjaśniać. Nie miała pojęcia, 

dlaczego tak dobrze wyczuwa magię, choć pozostaje dla niej niewidzialna. 
Magiczne zabezpieczenia chroniły niemal każde drzwi i każdy korytarz tej 
willi. Wyczuwała je wszystkie, ale one jej nie. Idąca pół kroku za nią Sinestra 
znajdowała się w jej cieniu. Doświadczenie pokazało Tzigone, jak daleko 
rozciąga się jej sfera ochronna. Znała ją i z niej korzystała… ale nie rozumiała.

- Chodźmy – powiedziała krótko.
Oczy Sinestry lśniły z podniecenia, choć jej „skarb” był mizerny i 

niepewnej wartości. W euforii zapomniała, aby trzymać się pół kroku za młodą 
złodziejką, a Tzigone jej o tym nie przypomniała. Kiedy mijały duże, okrągłe 
lustro, zerknęła na ich odbicia. Tzigone wyglądała jak w każdym przeciętnym 
zwierciadle. Sinestra nie.

Młoda złodziejka rozejrzała się po korytarzu, aby upewnić się, że są 

same. Złapała czarodziejkę za ramię, zerwała kryjącą ją chustkę i zaciągnęła 
przed lustro.

Odbite oczy Sinestry rozszerzyły się z przerażeniem, po czym 

zmatowiały z rezygnacji… wraz z upływem lat, upływem lat, ukrywanych pod 
magicznym przebraniem.

Odbicie czarodziejki nie tylko było starsze, ale i mniej powabne. Jej 

włosy nadal były długie i gęste, ale zamiast lśnić czernią, miały barwę brązu, 
zmatowiałego przez czas i przetykanego siwizną. Nadal była smukła, ale jej 
kształty nie były już tak pociągające. Twarz była raczej pociągła, niż o kształcie 
serca, a usta szersze. W kącikach umalowanych oczu pojawiło się kilka 
zmarszczek. Gładki jedwab jej skóry o barwie ciemnego miodu został 
zastąpiony niezdrową, piegowatą cerą. To nie była twarz wyfiokowanej 
szlachcianki, lecz chłopki, która prowadziła ciężkie życie… albo czarodziejki, 
która przez wiele lat uciekała.

- Spójrz na nas – wyszeptała Tzigone, przyglądając się ich odbiciom. – 

Mogłybyśmy być krewniaczkami.

Nowe usta Sinestry wykrzywiły się w słabym uśmiechu.
- Może siostrami.
- Nie. Jesteś na tyle stara, aby być moją matką – powiedziała wprost 

Tzigone.

- Au! Czemu nie wbijesz mi noża w plecy i nie dobijesz mnie?
Tzigone zignorowała ją i wzięła głęboki oddech.
- Czy nią jesteś?
Przez dłuższą chwilę Sinestra nie odpowiadała. Tzigone przyglądała się 

odbiciu jej twarzy w poszukiwaniu jakichś znaków nadziei, winy, żalu, 
nieuczciwości. Czegokolwiek!

Po chwili czarodziejka wzruszyła ramionami i odwróciła głowę od ich 

wspólnego odbicia.

- Sądzę, że to możliwe.
- Możliwe?
Pojawił się ostry zapach kamfory. Tzigone obróciła się i zobaczyła, że 

nadchodzi jeden z lekarzy lorda czarodzieja. Jego zaciekawione spojrzenie 
przesunęło się po hebanowych włosach Sinestry i zaokrąglonych kształtach. 
Tzigone szybko stanęła między magiem i fałszywym odbiciem.

- Witaj, piękna – zagruchał lekarz do Sinestry, zbliżając się do dwóch 

kobiet. – Jesteś tu nowa. Czy ktoś odpowiednio cię tu przywitał?

Wyciągnął do niej rękę. Sinestra odsunęła się, ale palce mężczyzny 

dotknęły jej ramienia. „Prezent” lorda Belajoona zareagował na dotyk innego 
mężczyzny i Sinestra zniknęła w połowie przekleństwa.

Zaskoczony lekarz spojrzał na Tzigone. Uśmiechnęła się słodko.
- Lord Procopio robi się zaborczy, nieprawdaż? Wyobraź sobie, zużyć tak 

potężny czar tylko po to, aby upewnić się, że żaden ze służących nie dobierze 
się, że się tak wyrażę, do dojrzewającego wina.

- To przypadek. Potknąłem się. Nigdy nie zamierzałem dotknąć tej 

dziewki – bełkotał mężczyzna. Tzigone poklepała go po policzku i odeszła, 
całkiem pewna, że nie będzie rozpowiadał o nagłym zniknięciu pokojówki.

Tzigone opuściła willę bez dalszych przygód. Kiedy odchodziła, do jej 

ducha przykleił się nietypowy mrok. Przez te wszystkie lata, kiedy szukała 
swojej matki, nigdy nie przyszło jej do głowy, że Keturah może nie wiedzieć 
albo nie interesować się, co się stało z jej dzieckiem. Nawet jeśli Sinestra i 
Keturah nie były tymi samymi osobami, odpowiedź Sinestry rodziła 
niepokojące pytania.

Być może nadszedł czas sięgnąć po środki ostateczne.

***

W ciągu godziny Tzigone zmieniła strój służącej na skąpą suknię, która 

suszyła się na krzaku za burdelem, umalowała oczy i usta odrobiną farby 

pożyczonej z sakiewki Sinestry i udała się do pałacu. Czekała przy bramie, 
którą zwykle wychodził Matteo. Wstawał rano, zatem nie czekała długo. 
Wpadła na niego, złapała go za ramię i odciągnęła z dala od porannej 
krzątaniny.

Kiedy szybko odchodzili od pałacowej bramy, Matteo spojrzał na nią z 

ukosa.

- Każdy, kto nas zobaczy, będzie cmokał i narzekał, że tutejsze ladacznice 

stają się zbyt agresywne! Skoro nie dbasz o własną reputację, Tzigone, to może 
pomyślałabyś o mojej?

- Jesteś jordainem – odparła. – Jeśli zobaczą cię z kurtyzaną, to tylko 

polepszy sprawę. Nie przejmuj się tym razem. Chciałabym, abyś kogoś dla mnie 
znalazł.

- Znalazłaś kogoś, kto chciał mówić o Keturah?
- W pewnym sensie. Prosto z mostu zapytałam Basela Indoulura, czy coś 

wie. Zasugerował, że jest ktoś, kto mógłby mi pomóc.

Oczy Mattea rozszerzyły się z niepokoju.
- Czy powiedziałaś mu, że była twoją matką?
- Czy ja tak głupio wyglądam? – Jego wzrok spoczął na tandetnej 

sukience. – Wiesz, o co mi chodzi.

- Owszem. Opowiedz mi o osobie, którą mam znaleźć.
- Dhamari Exchelsor. To mag wykształcony ogólnie, przyrządza eliksiry. 

Znajdziesz go w wieży z zielonego marmuru, na rogi ulicy Sylfów i 
Południowej Handlowej.

Matteo spojrzał na nią z namysłem.
- Bez wątpienia mogę to zrobić, ale skoro wiesz już tak wiele, czego ode 

mnie oczekujesz? Czemu nie pójdziesz tam sama?

- Był mężem Keturah.
- Ach. Chcesz, abym spotkał się z nim pod jakimś pretekstem, poznał, co 

to za człowiek – podsumował Matteo.

- Jest bardzo sprytny – powiedziała Tzigone o nikim konkretnym. 

Zgryźliwy wyraz twarzy znikł, spojrzała prosząco na Mattea. – To może być 
moja największa nadzieja na dojście do prawdy o mojej matce. Być może 
jedyna. Wiem, że jordainowie są zobowiązani szukać prawdy – dodała 
pospiesznie – i nie proszę cię, abyś dla mnie skłamał. Tylko żebyś… ją obszedł. 
Wiesz… pociąć przynętę na kawałki, które łatwo dają się przełknąć, ale ukryć 
haczyk. – Jej głos ścichł niepewnie.

Matteo zastanawiał się nad tym przez długą chwilę.
- Pytając tak otwarcie o Keturah, ryzykowałaś. Czy ufasz Baselowi 

Indoulurowi?

- W pewnym sensie.
Jego uśmiech był słaby i pozbawiony radości.
- To teraz częste uczucie. Dobrze, spotkam się z tym magiem i dowiem się 

wszystkiego, czego zdołam.

Działając odruchowo, Tzigone zarzuciła ręce na szyję Mattea. Kącikiem 

oka dostrzegła wychodzących przez pałacową bramę dwóch odzianych na 
biało mężczyzn. Poczuła, że musi zrobić jakąś psotę i zawisła mu na szyi. 
Ramiona Mattea odruchowo ją objęły, aby uratować przed upadkiem. Po chwili 
puściła go i cofnęła się, mrugając i krzywiąc usta w leniwym, pełnym 
uśmiechu.

- O nie, mój panie – zaprotestowała bez tchu, wręczając mu z powrotem 

mieszek pełen monet. – Takie mistrzostwo nie ma ceny.

Stłumiła głębokie westchnienie i przygładziła włosy. Potem, odwracając 

się, odeszła falującym krokiem dziewczyny do wynajęcia. Spojrzała do tyłu i 
uśmiechnęła się, widząc pełne szacunku spojrzenia, jakimi inni jordainowie 
obdarzyli Mattea. Jeden z nich, przechodząc obok, poklepał go przyjacielsko po 
ramieniu.

Matteo spojrzał na nią i dogonił kilkoma szybkimi krokami.
- Martwiłeś się o swoją reputację – powiedziała niewinnie Tzigone, 

cofając się, aby zachować dystans. – Wygląda na to, że odrobinę się poprawiła.

Jego surowy wyraz twarzy zniknął, a usta wykrzywiły się z niechętnym 

uśmiechu. Szybko odzyskał pochmurne spojrzenie i złapał melon z mijającego 
ich wozu. Rzucił protestującemu kupcowi monetę, po czym uniósł melon i 
wycelował w Tzigone.

Uciekła z pełnym zaskoczeniu piskiem, chowając się we wnęce w 

grubych, pałacowych murach. Kiedy obok nie przeleciał żaden pocisk, 
zaryzykowała szybki rzut oka na zewnątrz.

Matteo stał kilka kroków od niej. Trzymał ładnie ucięty plaster.
- Śniadanie?
Tzigone wzięła owoc i poklepała ławkę obok siebie. Matteo usiadł w 

milczeniu doradca królowej i umalowana uliczna dziewka dzielili owoc i 
bochenek, który Tzigone wyciągnęła ze swojej torby. Po raz pierwszy Matteo 
nie pytał jej, skąd go ma. Nie komentował też dziwnych spojrzeń, jakie tej 
niedopasowanej parze rzucali przechodnie.

Nie mówili o różnicach, które ich dzieliły, ani kłopotach, które ich 

połączyły. Mimo to, nim słońce wspięło się nad wschodni mur miasta, mrok 
opuścił serce Tzigone.

ROZDZIAŁ DWUNASTY

Matteo udał się wprost do wieży Dhamari Exchelsora, pewien, że 

zostanie przyjęty. Nikt nie odmawiał jordainowi królowej, choć powody tej 
gościnności mogły się różnić. Matteo przywykł do różnych przyjęć, od 
wyjątkowej ostrożności do krzykliwej ambicji, zależnie od tego, jakich 
wiadomości oczekiwano.

Aby się z tym uporać, Matteo wyjaśnił odźwiernemu, że nie przyszedł w 

sprawie królowej, ale chce porozmawiać o sprawach osobistych. Z 
zainteresowaniem obserwował reakcję służącego: w jego oczach była rozpacz, 
jakby ta wiadomość zniszczyła długo hołubiona nadzieję. Niektórzy ludzie nie 
znali granic swojej ambicji!

Odźwierny szybko wrócił i zaprowadził Mattea do wieży. Pokój przyjęć 

nie był zbyt wielki, ale wyposażony w wygodne krzesła i małe, rozstawione tu i 
tam stoliki. W rogu biła fontanna, oblewając butelki wina zanurzone w czymś, 
co Matteo uznał za magicznie chłodzoną sadzawkę. Na pobliskim stoliku stały 
srebrne puchary, a pod szklaną kopułą ułożono kandyzowane owoce. Na 
stolikach między krzesłami ułożono książki i świece, aby ułatwić lektura. Na 
każdej ścianie, w pewnych odległościach od siebie, wisiały sznury od 
dzwonków sugerując, że służący przyjdą, aby zaspokoić potrzeby gości. W 
sumie komfortowo wyposażony i przytulny pokój.

Matteo ledwo zdołał usiąść, kiedy pojawił się gospodarz. Od razu wstał i 

wygłosił stosowne formułki. Chociaż prawo nie nakazywało jordainom 
opuszczać wzroku podczas kłaniania się magom, Matteo zrobiło to, by ukryć 
zaskoczenie. Nie mógł wyobrazić sobie, jak kobieta, która urodziła Tzigone, 
mogła poślubić takiego mężczyznę!

Dhamari Exchelsor wyglądał łagodnie, miał miękkie ciało i bladą cerę. 

Łysiejąca głowa sięgała Matteo do ramienia, a oczy mrużyły się 
krótkowzrocznie jak u człowieka, który spędzał niewiele czasu na zewnątrz. 
Ciemnobrązowa broda była starannie przycięta, a ubranie proste i dobrze 
wykonane. Podobnie jak komnacie przyjęć, brakowało mu ostentacji albo 
pretensjonalności. Wyglądał jak człowiek, który żyje wygodnie i jest mu zbyt 
dobrze, aby starać się o coś więcej. Słowo, które najlepiej pasowało Matteo 
brzmiało „nieszkodliwy”.

- Proszę, to zbyt wielki zaszczyt – zaprotestował łagodnie Dhamari. – 

Mam nadzieję, że pozwolisz mi to odwzajemnić. Jeśli jest coś, czym mogę ci 
służyć, mów śmiało.

Matteo spojrzał w zaskoczone oczy swego gospodarza.
- Jesteś niezwykle łaskawy, ale możesz pożałować swojej propozycji, 

kiedy usłyszysz, co mnie tu sprowadza.

- Ocenimy opowieść, kiedy się skończy. Napijesz się wina? – Dhamari 

wskazał na chłodzącą sadzawkę. – To różowy Exchelsor, dobry towarzysz 
długich i wzmagających pragnienie historii.

Jordain odmówił grzecznie i usiadł na krześle, które wskazał mu 

Dhamari. Opowiedział skróconą wersję wydarzeń na bagnach Akhlaura, 
opisując obrażenia, które pchnęły Kivę w długi trans podobny do snu, lecz 
opuszczając szczegóły o jej ucieczce.

- Widzisz zatem – zakończył – jak istotne jest, abyśmy dowiedzieli się 

czegoś o losie tej bramy – jeśli nie od Kivy, to może od kogoś, kto miał z nią 

jakieś kontakty.

Dhamari odchylił się na krześle.
- Przyszedłeś dobrze przygotowany. Niemal zapomniałem o czasach, 

jakie spędziłem z Kivą w tej wieży.

To była prawdziwa nowość!
- Dawno?
- Jakieś dobre sześć i dwadzieścia lat temu – przypomniał sobie mag. – 

Oboje byliśmy uczniami tej samej mistrzyni, bardzo utalentowanej 
czarodziejki ze szkoły wywoływania. To prawie niemożliwe, aby działo się to 
tak dawno temu!

Matteo zamierzał wspomnieć o Kivie i przejść do pojmania przez elfkę 

Keturah. To był nieoczekiwany skrót.

- Czy ta czarodziejka, twoja mistrzyni, mogła wiedzieć o życiu Kivy z 

czasów przed jej szkoleniem?

- Czy mogła? O tak, ku jej i mojemu smutkowi! – mag westchnął ciężko i 

uśmiechnął się przepraszająco do Mattea. – Wybacz. Tak rzadko mówię o mojej 
pani Keturah. To dla mnie wielka radość i wielki smutek. Może znasz to imię?

- Usłyszałem je na bagnach Akhlaura.
- Domyślam się, dlaczego – Dhamari pochylił się. – Ta niewyszkolona 

dziewczyna z pospólstwa, której głos powstrzymał larakena… opowiedz mi o 
niej.

Matteo niedbale rozłożył ręce.
- Niewiele mogę powiedzieć. Jest ulicznym kuglarzem, dziewczyną o 

bystrym umyśle i z radością w sercu. Może naśladować każdy głos, jaki 
usłyszała. Z pewnością jest niewyszkolona w Sztuce, ale poznała tu i ówdzie 
jakieś zabłąkane czary. Posiada silny, dziki talent, rzadki w naszych 
cywilizowanych czasach, ale obecnie się ćwiczy.

- Tak, u Basela Indoulura. Słyszałem – powiedział Dhamari. – Byłem 

jednym z wielu magów, którzy proponowali jej naukę, ale zarówno rada, jak i 
sama dziewczyna, skłaniali się raczej ku Baselowi. Wiesz, że ma duże 
doświadczenie jako nauczyciel.

Matteo nie wiedział o tym, ale pokiwał głową.
- Lord Basel bardzo lubi uczyć – ciągnął Dhamari. – Szkoli trzy osoby 

jednocześnie. Robi tak od czasu, kiedy opuścił Szkołę Jordainów.

Ta informacja uderzyła Mattea niczym młot barbarzyńcy.
- Był mistrzem w szkole?
- O tak. Sądzę, że było to przed twoimi narodzinami, ale niedługo 

wcześniej. Osiemnaście, może dwadzieścia lat.

Było to z pewnością przed jego treningiem, ale nie przed narodzinami! 

Matteo przypomniał sobie słowa Tzigone, że jeden z mistrzów było również 
jego ojcem. Spoglądał na tych, którzy wciąż pozostali w szkole, nie 
zastanawiając się nad innymi możliwościami. W przeciwieństwie do Tzigone.

To do niej pasuje, pomyślał Matteo. Tzigone ma silne, choć 

niekonwencjonalne poczucie honoru. Kiedy zgodził się pomóc jej odnaleźć 
rodzinę, być może uznała, że odpłaci mu tym samym. Znalazła jego matkę. Być 
może została uczennicą Basela Indoulura, aby dowiedzieć się czegoś o jego 
ojcu.

Matteo uświadomił sobie, że gospodarz spogląda na niego z troską. 

Uśmiechnął się, choć uśmiech ten wyglądał równie nieprzekonywująco, jak 
sam się czuł. Dhamari nalał kielich wina i wręczył mu, gestem nakazując 
wypić. Matteo pociągnął łyk i poczuł, że odzyskuje równowagę.

- Jak na tę porę roku, dzień jest niezwykle gorący i trzeba dużo pić, żeby 

uniknąć zawrotów głowy – powiedział mag.

Była to elegancka i wygodna uwaga. Matteo kiwnął w podzięce głową.
- Wspomniałeś o opowieści dotyczącej Keturah. Nie słyszałem jej.
Po długiej chwili Dhamari Exchelsor skinął głową.
- Nie jestem pewien, czy ta opowieść ci pomoże, ale możesz zrobić z nią, 

co zechcesz. Keturah, która kiedyś była moją mistrzynią w sztuce 
wywoływania, została moją żoną – zaczął powoli. – Przez krótki czas 
mieszkaliśmy razem, tutaj, w tej samej wieży, w której ćwiczyłem. Z początku 
byliśmy zadowoleni, ale Keturah była ambitna i stawała się coraz bardziej 
śmiała w sprawdzaniu granic swojej mocy. Przywoływała do swego boku 
najpotężniejsze istoty, jak pasterz gwizdnięciem przywołuje psa. Z biegiem 
czasu zwracała się ku istotom mroku, potworom znacznie silniejszym od niej. 
One nadwerężyły jej magię. Splamiły jej duszę – zakończył niemal trudno 
słyszalnym głosem.

Po chwili przełknął ślinę i ciągnął dalej.
- Wyczuwałem, że z Keturah nie dzieje się dobrze. Często znikała, 

niekiedy na całe dni. Nawet kiedy przebywała w wieży, często przesypiała pół 
dnia z potwornymi bólami głowy, które pojawiały się nagle i bez ostrzeżenia. 
Stała się wybuchowa, miała cięty język, łatwo wpadała w gniew. Nie 
zwracałem uwagi na jej humory. Gdyby zareagował wcześniej – powiedział z 
głębokim i pełnym bólu smutkiem – ta opowieść mogłaby brzmieć zupełnie 
inaczej. Ostatni raz widziałem Keturah w dniu, kiedy zmarłą zielona 
czarodziejka, zaatakowana w swojej wieży przez trzy gwiezdne węże.

- To niemożliwe! – zaprotestował Matteo. – Takie istoty unikają magów i 

nawzajem.

- W normalnych przypadkach – tak. Wygląda na to, że te zostały 

przywołane.

Wniosek był kłopotliwy, ale niemożliwy do uniknięcia. Zielonymi 

czarodziejkami nazywano akuszerki szkolone w sztuce uzdrawiania i leczenia 
ziołami, zwykle z odrobiną daru wieszczenia, zawsze szkolone przez 
inkwizytorów Azutha. Nie do końca mag, nie do końca kapłan, nie do końca 
ogar magów, nie do końca wiedźma, ale zdecydowanie więcej niż lekarz, 

dbający o zdrowie magów Halruaa. Ponieważ u czarodziejów magia i zdrowie 
były ze sobą związane, konieczny był tak złożony trening.

- Mówiłeś, że Keturah czuła się źle. Poszła do tej czarodziejki po 

lekarstwo?

- Tak. Według służących zielonej czarodziejki, Keturah była ostatnią 

osobą, która widziała kobietę żywą – Dhamari stłumił urywane westchnienie. – 
Być może to ona wezwała gwiezdne węże. Być może nie. Nigdy się tego nie 
dowiem, gdyż tego dnia zaginęła.

Morderstwo przy użyciu magii było bardzo poważnym przestępstwem, 

takim, które z pewnością przypieczętowałoby śmierć Keturah. Już to mogłoby 
tłumaczyć jej ucieczkę. Mimo to Matteo podejrzewał, że kryło się za tym coś 
więcej i głośno wyraził swoje wątpliwości.

- Tak – zgodził się smutno mag. – Zawsze się tak wydaje, nieprawdaż?
Jordain kiwnął głową, odwzajemniając słaby, smutny uśmiech 

gospodarza.

- Przez kilka lat Keturah unikała pościgu. W Halruaa to niesamowity 

wyczyn! Wielu jej szukało, a od czasu przychodziły do mnie jakieś wieści – mag 
spojrzał na Mattea. – Urodziła dziecko. Nikt nie zdołał określić, jak się nazywał 
ojciec. Rozumiesz powagę sytuacji.

- Tak.
W Halruaa dzieci magów nie rodziły się z przypadkowych związków, jak 

w niecywilizowanych krajach północy. Magowie było kojarzeni dzięki magii 
objawień i starannie prowadzonym zapiskom, aby upewnić się, że linie krwi 
pozostaną silne. Niebezpieczne magiczne dary, niestabilność umysłu lub 
słabość ciała – dla potomstwa magów takie rzeczy mogły okazać się zabójcze. 
Zwyczaj ten był tak zakorzeniony, że niewiele halruańskich dzieci rodziło się z 
nieprawego łoża. Bękarty były napiętnowane na całe życie. Bękart 
czarodziejki, jeśli nie dawało się określić ojca, był zabijany po urodzeniu.

- Keturah również znała prawo – ciągnął mag. – Uciekła, ukryła się, 

ochraniała dziecko. ochraniała je swoim własnym życiem!

Dhamari wstał i podszedł do stołu szybkimi, gwałtownymi krokami. 

Podniósł rzeźbione pudełko i wyjął z niego mały przedmiot, owinięty w 
jedwab. Wygładzając przykrycie, wrócił do Mattea i pokazał mu prosty 
medalion.

- Należał do Keturah. Kiva ją dogoniła, a jako trofeum przyniosła ten 

medalion. Śmiejąc się, opowiedziała, jak zmarła moja żona – oczy, którymi 
popatrzył na Mattea, były pełne niewylanych łez. – A ponieważ to Kiva znalazła 
Keturah, założyłem, że złapała również dziewczynkę.

- Też tak słyszałem – powiedział ostrożnie Matteo. Nie dodał, że młodej 

Tzigone w jakiś sposób udało się umknąć.

Mag odwrócił głowę i kilka razy przełykał ślinę, nim zaczął mówić.
- Jesteś jordainem. Znasz ukrytą wiedzę na temat naszego kraju. 

Powierzane są ci rzeczy, o których nie można mówić. – Podniósł wzrok, a 
Matteo pokiwał zachęcająco głową. – Jeśli dziecko przeżyło, człowiek taki jak ty 
może dowiedzieć się, co się z nią stało. Może weźmiesz ten drobiazg, tak na 
wszelki wypadek. Jeśli ją znajdziesz, daj to jej i opowiedz o matce. Powiedz jej 
niewiele albo wiele, ile uznasz, że zniesie. Jordain musi mówić prawdę, ale 
wybierz ziarno i odsiej plewy.

Matteo nie wiedział, jak odpowiedzieć, ale wiedział też, iż Tzigone 

ucieszy się z medalionu matki.

- Popytam, jeśli tego chcesz – rzekł. – Jeśli córka Keturah żyje, dopilnuję, 

aby go dostała… i opowiem jej o matce.

Na twarzy maga pojawiła się głęboka wdzięczność.
- Jesteś bardzo miły. Waham się, czy prosić cię o kolejną przysługę, ale… 

– przerwał i przełknął ślinę. – Jeśli dziewczynka żyje, czy możesz jej 
powiedzieć, iż chciałbym się z nią spotkać? Keturah była moją ukochaną żoną. 
Musiałem się z nią rozwieść, ale chętnie – i z dumą! – przyjmę jej dziecko jak 
własne. Dziecko powinno znać matkę, ale powinna poznać również nazwisko 
ojca i jego przodków, a ta wieża i wszystko, co się w niej znajduje, będzie po 
mojej śmierci należeć do niej.

Matteo zakręciło się w głowie od tej propozycji: rodzina, nazwisko, 

spadek, koniec uznania za dziecko z nieprawego łoża i trwającej całe życie 
ucieczki. Choć uznano jej wkład w bitwie na bagnach Akhlaura, każde srebro z 
czasem traci blask. Matteo wiedział dość o ludzkiej naturze, by rozumieć, że 
jedyną rzeczą, którą ludzie lubią bardziej niż wynosić bohatera pod niebiosa 
jest obserwacja, jak uderza o ziemię. Tzigone była bękartem maga. W pewnym 
momencie to się wyda.

- Zrobię, co będę mógł – obiecał.
Dhamari uśmiechnął się.
- Jestem zadowolony. Ale ty… przybyłeś rozmawiać i poważnych 

sprawach, a zaczekałeś, aby wysłuchać opowieści starca. Cóż mogę ci 
powiedzieć, aby pomóc ci odnaleźć Kivę?

- Kiva polowała na Keturah i przyszła do ciebie, rozkoszując się 

zwycięstwem. Rozumiem pierwszą część – była ogarem magów, wykonującym 
swojej obowiązki – ale nie rozumiem drugiej. Czemu chwaliła się swoim 
czynem? Czy pomiędzy wami istniały jakieś tarcia, które wywołały u elfki 
żądzę zemsty?

Mag wahał się przez moment, po czym kiwnął ponuro głową.
- Kiva przywołała impa i nie umiała go odesłać. Nim Keturah przyjechała 

i zrobiła z nim porządek, narobił znacznych szkód. Wygnała Kivę z wieży.

- Zatem były między nimi jakieś waśnie?
- Nie ze strony Keturah. Wygnała Kivę, ponieważ to było słuszne i 

rozsądne posunięcie. Stoję przed tobą jako dowód, że w sercu Keturah, chociaż 
wielkim, nie było miejsca na waśnie. Widzisz – powiedział z wyraźną niechęcią 

– pomagałem Kivie rzucić ten czar. Keturah nie tylko mi wybaczyła, ale i 
zgodziła się na ślub.

Twarz maga zachmurzyła się.
- Nadal trudno uwierzyć, że Kiva cieszyła się z zabicia Keturah całe lata 

później, aby pomścić tę drobnostkę. Któż byłby zdolny do takiego zła?

Ponieważ pytanie Dhamariego było retoryczne, Matteo nie 

odpowiedział. Wymienili formułki pożegnalne i rozeszli się. Zostawiając za 
sobą zieloną wieżę, Matteo rozpamiętywał wszystko, co usłyszał. Doprawdy, 
ziarno i plewy! Keturah jako czarodziejka-renegatka, morderczyni, 
cudzołożnica. Jak to wszystko opowie Tzigone?

Jakże mógłby o tym nie mówić? Utajanie przed przyjacielem ważnych 

spraw nie było lepsze od otwartego kłamstwa.

Czyż nie było to właśnie to, co robiła Tzigone? Z pewnością wiedziała o 

przeszłości Basela Indoulura – była równie ostrożna i sprytna, jak każdy, kogo 
spotkał Matteo. Być może robiła dokładnie to, o co jego prosiła – oceniała 
czarodzieja. Nie wiedział, czy się złościć, czy być jej wdzięcznym. Nie wiedział, 
co o tym myśleć.

Matteo wyjął medalion z kieszeni i przyjrzał mu się. Wzór był prosty, 

wykonanie przeciętne. A jednak Keturah była czarodziejką, której powiodło się 
na tyle, by przyciągać uczniów i zamieszkać w ładnej wieży z zielonego 
marmuru. Nie nosiłaby tak nędznego drobiazgu, gdyby nie był mocno 
zaczarowany. Gdyby tak było, to dając go Tzigone, bardzo by ją naraził. Nie 
znał Dhamariego na tyle dobrze, aby mu zaufać.

Rozwaga podpowiadała, aby medalion sprawdził jakiś mag, ale komu 

mógłby zaufać? Z pewnością nie królowej. Ponieważ nie ma tu dźwigni i 
gwizdków, nie będzie nim zainteresowana. Nie Procopio Septus. Ani 
którykolwiek z magów ze Szkoły Jordainów.

Pojawił się impuls, którego nie chciał zbyt dokładnie sprawdzać z obawy, 

że może nie wytrzymać sprawdzenia logiką jordainów.

Matteo obrócił się na pięcie i szybko ruszył na najbliższy bulwar. 

Przeczekał kilka magicznych środków transportu i zaczekał na zwykły wóz z 
czwórką koni. Kazał woźnicy zawieźć się do wieży Basela Indoulura.

Dom maga w Halarahh był skromną, ale komfortowo wyposażoną willą 

w zacisznej bocznej uliczce, nie pasującą do kryjówki ambitnego lorda 
czarodzieja. Matteo przypomniał sobie, że lord Basel był burmistrzem innego 
miasta, gdzie bez wątpienia pozwalał sobie na wszystkie przejawy dumy i 
bogactwa. Poprosił woźnicę, aby zaczekał, po czym podał imię swoje i swojej 
pani odźwiernemu, proszą o prywatne posłuchanie u lorda czarodzieja.

Służący zaprowadził Mattea do ogrodu i do niewielkiego budynku, 

porośniętego kwitnącymi pnączami. Kiedy Matteo znalazł się w środku, odkrył, 
że duże okna, niewidoczne z zewnątrz, wpuszczały do środka słońce. 
Najwyraźniej lord Basel był dobrze przygotowany na potajemne spotkania.

Kiedy Basel wszedł, pierwszą myślą Mattea było, iż Dhamari musiał 

pomylić się co do przeszłości czarodzieja. Mistrzowie jordainów swym 
wyglądem zwykle odzwierciedlali prostotę i dyscyplinę, jaka cechowała życie 
ich uczniów. Szaty Basela miały barwę fioletu i szkarłatu, te same kolory 
powtarzały się w koralikach, zdobiących mnóstwo drobnych warkoczyków. 
Twarz miał okrągłą, a brzuch bardzo daleki od zapadnięcia się. Matteo nie 
wyobrażał go sobie wśród wojowników i uczonych, którzy kształtowali życie 
jordainów.

Usiłował odnaleźć jakieś fizyczne podobieństwo i go nie znalazł. Włosy 

Basela były czarne jak sadza, nos prosty i mały, skóra lekko oliwkowa. 
Podobnie jak większość jordainów, Matteo był tak zwinny i silny jak wojownik, 
a sześć stóp wzrostu czyniło go wysokim, jak na Halruańczyka. Jego włosy 
miały barwę ciemnego orzecha z czerwonymi przebarwieniami, 
połyskującymi w świetle słońca niczym nagły atak złości. Jego rysy były 
bardziej wyraziste niż u maga, podbródek mocniej zarysowany, a łuk nosa 
większy. Jeśli ten mężczyzna był naprawdę jego ojcem, na twarzach nie można 
było odnaleźć żadnych na to dowodów.

- Czym mogę służyć doradcy królowej? – spytał Basel, przełamując 

przedłużającą się ciszę.

Matteo pokazał medalion.
- Jordainowie nie wolno nosić magicznych przedmiotów. Możesz 

powiedzieć mi, czy zawiera jakieś zaklęcia i jeśli tak, to jakie?

Mag wziął wisiorek i obrócił go w pulchnych dłoniach. Pierścienie na 

palcach migotały przy każdym ruchu.

- To coś prostego.
- Czy posiada magię?
Basel oddał go.
- Mag ze szkoły wieszczenia powiedziałby ci więcej. Służyłeś lordowi 

Procopio. Czemu nie pójdziesz do niego?

Matteo starannie dobierał słowa.
- Ostatnio próbowałem porozmawiać z lordem Procopio o Zephyrze, 

jordainie sprzymierzonym z ogarem magów Kivą. Próbowałem dowiedzieć się 
o niej czegoś więcej i uznałem, że to rozsądna droga postępowania.

- Aha – Basel uniósł do ust, ale Matteo zdążył dostrzec szybki, 

sardonicznych uśmiech. – Znając lorda Procopio, zakładam, że nie był zbyt 
zainteresowany tematem.

- Niczego takiego nie zauważyłem.
- Będzie wyczulony na wszelkie sugestie tyczące się dalszego 

dochodzenia. Jeśli przyjdziesz do niego z talizmanem, natychmiast uzna, że to 
część twoich poszukiwań.

W pewien sposób może i tak było. Talizman ochronny tłumaczyłby, 

dlaczego Keturah udawało się tak długo unikać pojmania.

- Czy może zostać zlokalizowany magią?
Basel uśmiechnął się krótkim, urwanym uśmiechem.
- Jeśli tak, byłby bardzo słabym zabezpieczeniem.
- W rzeczy samej – Matteo wstał, zamierzając podziękować magowi i 

odejść.

Gospodarz zatrzymał go uniesioną ręką.
- Twoje oczy mówią, że nie wiesz, czy mi zaufać, czy nie. To dowodzi 

ostrożności. Nie poszedł do Procopia. To dowodzi mądrości. Skoro mój stary 
przyjaciel złości się na ciebie – a nie muszę posiadać daru wieszczenia, aby 
wiedzieć, że prawdopodobnie tak właśnie jest – może donieść na ciebie, że 
nosisz magiczny przedmiot albo zażądać jego natychmiastowego oddania. 
Będzie miał prawo i możliwości.

- Podobnie jak ty.
- To prawda – zgodził się Basel. – Masz niewiele powodów, aby mi zaufać. 

A jednak tu jesteś. Jeśli nie wierzysz niczemu, co powiedziałem, uwierz temu: 
gdyby w tym medalionie znajdowało się coś niebezpiecznego, gdyby istniała 
szansa, że w jakikolwiek sposób zagrozi Tzigone, nigdy nie opuściłby tego 
pokoju.

Matteo nie mógł powstrzymać zaskoczenia na swojej twarzy. Mag 

pokiwał głową.

- Tak, wiem, że Tzigone jest córką Keturah. Znałem Keturah i rozpoznaję 

talizman. Służył jej dobrze przez znacznie dłuższy czas, niż sądziłam.

Umysł jordaina zaczął działać.
- Czy inni go rozpoznają? Czy mogą połączyć Keturah i Tzigone?
- Mało prawdopodobne. Keturah zdobyła talizman tuż przed ucieczką z 

Halarahh. Byliśmy przyjaciółmi z dzieciństwa. Po tym, jak uciekła, przyszła do 
mnie kilka razy w potrzebie.

Waga tych rewelacji ogłuszyła Mattea. Jeśli wszystko, co Dhamari 

Exchelsor powiedział o Keturah było prawdą, zatem Basel złamał prawa 
Halruaa i ryzykował śmiercią, aby jej pomóc.

- Czy Tzigone o tym wie?
- Nie – odparł z naciskiem Basel. – Ponieważ jest tak zdeterminowana, 

aby znaleźć matkę, postanowiłem kierować jej krokami. Wiedziałem, że w 
końcu znajdzie drogę do Dhamariego Exchelsora. Kiedy zasugerowałem jej, 
aby wysłała zaufanego przyjaciela, sądziłem, że poprosi ciebie.

- Spodziewałeś się, że tutaj przyjdę? – mówiąc to, Matteo miał w części 

nadzieję, że okaże się to prawdą.

Mag zastanowił się, po czym potrząsnął głową.
- Nie, ale cieszę się, że to zrobiłeś. Poznawszy przyjaciela Tzigone, czuję 

się spokojniejszy o jej los.

Matteo nie mógł nie zauważyć szczerego uczucia w oczach maga.
- Troszczy o nią.

- Jak o własną córkę – przyznał Basel. – Aby z kolei ulżyć tobie, powiem ci 

w zaufaniu, iż zrobię wszystko, co będzie możliwe, aby chronić ją przed 
stygmatem nieprawego urodzenia. Jeśli zostanie odkryta, uznam się za jej ojca.

Po raz drugi tego dnia świat wokół Mattea stanął na głowie. Przyznanie 

się do ojcostwa oznaczało dla Basela przyznanie, iż widział się z Keturah po jej 
ucieczce. Było to wbrew prawu, podobnie jak poczęcie dziecka z dwóch linii 
magów poza granicami starannie kontrolowanego drzewa rodowodowego. 
Każdy z tych zarzutów oznaczał niełaskę. A jednak Basel Indoulur był gotów 
uczynić to dla bezpieczeństwa Tzigone. Przez chwilę Matteo żałował, że ten 
dobry człowiek naprawdę nie jest jego ojcem.

Ale czy dobry człowiek stałby bezczynnie, podczas gdy jego żona 

niszczyłaby swój umysł i magię, aby upewnić się, że urodzi dziecko jordaina? 
Szkolenie nauczyło Mattea, że najważniejsza była służba Halruaa. Może Basel 
kiedyś w to wierzył i odkrył, że w jego sercu spoczywają głębiej inne 
zobowiązania.

Poradziła go następna myśl, a szok był nie mniejszy niż poprzednio. A 

jeśli słowa Basela były prawdą? A jeśli mag był ojcem Tzigone? Gdyby tak było, 
przyjaciółka Mattea byłaby również jego siostrą! Kiedy rozważał tę 
skomplikowaną zagadkę odkrył, że nie chce od razu odrzucać tej możliwości. 
Gdyby był w stanie to zrobić, przyjąłby te nietypową rodzinę z dumą. Przyjrzał 
się twarz maga w poszukiwaniu podobnego objawienia i nie znalazł go.

- Widziałem ludzi porażonych piorunem, którzy wyglądali na mniej 

ogłuszonych od ciebie – powiedział Basel z lekkim uśmiechem. – Mimo 
wszystko nie różnimy się aż tak bardzo. Przypuszczam, że jednym z powodów, 
dla których szukasz Kivy tak pilnie, jest fakt, iż pewno zna pochodzenie 
Tzigone. Nie chcesz, aby skrzywdziła ją bardziej, niż uczyniła to do tej pory.

Matteo zamrugał.
- Nie myślałem o tym w ten sposób.
- Czasem najtrudniej ujrzeć własną, wewnętrzną prawdę – mag 

przytoczył przysłowie jordainów tonem kogoś, kto zna to z doświadczenia.

Porozmawiali jeszcze przez kilka minut, po czym Matteo wyszedł 

odruchowo podał woźnicy nazwę miejsca, które już raz odwiedził. Konie 
pokłusowały na zachód, wśród szeregu eleganckich domów wyhodowanych 
magicznie z koralu, przez kwartały o mniejszej zamożności i prestiżu. Wreszcie 
zatrzymali się przed wysokim murem okalającym ogród.

Przeszedł przez bramę i poszedł do chatki, którą odwiedził wraz z 

Tzigone. Drzwi były uchylone. Zapukał cicho i wszedł do środka.

Kobieta stała przy oknie, spoglądając na mały ogródek z tyłu domu, 

ściśle otulając ramionami szczupłą postać.

- Niech spocznie na tobie błogosławieństwo Mystry, matko – był to 

zaledwie zwrot przeznaczony dla kobiet w jej wieku, ale na jego ustach słowo 
to zabrzmiało bardzo słodko.

Kobieta odwróciła się obojętnie w jego stronę. Matteo cofnął się, 

sapnąwszy z zaskoczenia.

To nie była ta sama osoba.
- Czego chcesz? – spytał cichy, pełen firnu głos za jego plecami.
Matteo odwrócił się i zobaczył kobietę ubraną w strój służącej. Jej twarz 

był pulchna i okrągła, a gdyby nie ponuro zaciśnięte usta, byłaby nawet ładna.

Wskazała na jego medalion jordaina.
- Jeśli któryś z was przychodzi zadawać pytania, każda kobieta, którą 

spotka, jest przenoszona w inne miejsce. Nie sądzisz, że te kobiety i tak dużo 
wycierpiały nawet nie tracąc swoich domów? Teraz i ta kobieta zostanie 
przeniesiona. I jeszcze raz, jeśli przyjdzie taka potrzeba, aż ty i tobie podobni 
zostawcie je wreszcie w spokoju.

Poczucie winy i smutek zalały go niczym fala przypływu.
- Nie wiedziałem o tym.
- Cóż, teraz już wiesz. Wyjdź, nim narobisz więcej szkód. Są pewne 

rzeczy, jordainie, które są ważniejsze, niż twoje prawo do całej wiedzy 
Halruaa!

Wypluła jego tytuł, jakby to było przekleństwo. Matteo nie był całkiem 

pewny, czy nie miała racji. Wykonał głęboki, przepraszający ukłon i wcisnął 
służącej sakiewkę.

- To, aby ułatwić jej podróż – powiedział, po czym odwrócił się i uciekł.
Wrócił pieszo do pałacu, choć zajęło mu to resztę dnia i znalazł się przed 

bramą, kiedy nad miastem brzmiało ostatnie echo pałacowego capstrzyku. Był 
to bardzo ciężki dzień, jeden z tych, które przynoszą więcej pytań, niż 
odpowiedzi. Jednak jedna ścieżka była wyraźna. Opowie Tzigone wszystko, 
choć będzie to opowieść trudna do wysłuchania. Oskarżenia wobec Keturah 
były zarówno ciężkie, jak i prawdopodobne, lecz rozumiał teraz, co przez tak 
wiele lat prowadziło Tzigone ku tym odpowiedziom. Choć wysłuchanie 
opowieści o losie jej matki może być bolesne, Matteo rozumiał teraz, że jest coś 
znacznie gorszego.

Niewiedza.

ROZDZIAŁ TRZYNASTY

Andris siedział sam poza światłem ognisk, przyglądając się z 

niedowierzaniem, jak Kiva z dumą przyjmuje skarby, które dla niej 
zgromadziły bandyckie Crinti. Uniosła w dłoniach kulę z księżycowego 
kamienia, gruchając nad nią jak młoda matka, podziwiająca swoje dziecko.

Andris ostro przypomniał sobie o wadze ich wyprawy. Koteria była 

zgnilizną, toczącą samo serce Halruaa. Musiał ją zniszczyć, nie tylko ze 
względu na swoje elfie dziedzictwo, ale także dlatego, że nadal był jordainem, 
związanym przysięgą, aby służyć Halruaa. Kiva była jego jedynym 

sprzymierzeńcem, jedyną szansą, aby naprawić to, co złe.

Wszystko to sobie powtarzał. Zdania te były mu tak dobrze znane, jak 

dla kapłana modły o zachodzie słońca. Jednak w przeciwieństwie do 
wyznawców Azutha, jego ciche słowa brzmiały pusto i fałszywie.

Przyglądał się, jak Crinti obsypują elfkę skradzionym bogactwem i 

straszliwymi trofeami. Szczególnie dumne były z dużej czaszki, 
przypominającej nieco czerep wielkiego sahuagina. Ich zachowanie dziwnie 
przypominało postępowanie dzieci, które zabiegają o aprobatę rodziców, ale 
nie spodziewają się, że się jej doczekają.

Andris rozumiał aż za dobrze, że elfy unikają osób mieszanej krwi i nimi 

pogardzają. Kiva to wykorzystała. Prosty dar jej obecności uczynił z niej 
królową Crinti, a udawaną akceptację wojowniczki traktowały jak wytęsknione 
pokrewieństwo. Zostały oszukane przez Kivę, ponieważ chciały jej uwierzyć.

W jak dużym stopniu, zastanawiał się, odnosiło się to również do niego 

samego?

Kiva, zasiadająca na okrytym futrem kamieniu niedaleko ognia, była 

świadoma niepokoju Andrisa, ale nowy skarb zbyt ją zajmował, by zwracała na 
to większą uwagę. Szczególnie podobała się jej kula do wieszczenia. Pogładziła 
księżycowy kamień, dostrajając go do swoich osobistych mocy.

Shanair przyglądała się jej z dumnym uśmiechem.
- Czy to wystarczy?
- To wspaniały skarb – zapewniła ją Kiva. – Będę potrzebować nieco 

czasu, aby dobrze go poznać.

Crinti wskazała na wielką czaszkę.
- To była niezła zabawa. Czy przez bramę wody przyjdzie ich więcej?
Andris poderwał się gwałtownie, zaskoczony wnioskiem płynącym ze 

słów Shanair. Jego wzrok spoczął na trofeum. Światło ognia skakało po 
krawędziach i dziurach sprawiając, że ozdobiona kłami szczęka błyszczała 
niczym uśmiech demona. To nie był sahuagin ani jakakolwiek istota znana w 
tym świecie!

- Brama otworzy się we właściwym czasie – zapewniła ją Kiva. – Ten 

potwór to tylko zapowiedź tego, co przyjdzie.

Andris skoczył na równe nogi i podszedł. Zatrzymało go pięć ostrzy 

Crinti. Pięć wojowniczek o szarych twarzach popatrzyło na niego 
świdrującymi, błękitnymi oczami, płonącymi niczym małe płomyki wśród 
popiołu.

- Kiva cię nie wzywała – powiedziała jedna, spoglądając na Andrisa jak 

na coś, co właśnie zeskrobała z buta. – Znasz swoje miejsce, wracaj na nie.

- Pozwólcie mu mówić – oznajmiła Kiva.
Andris przeszedł obok wojowniczek i ukucnął przy boku Kivy. 

Pochyliwszy się tak, by czujnie Crinti nie podsłuchały jego słów, powiedział 
gwałtownie.

- Nie możesz otworzyć bramy. Koteria musi zostać zniszczona, ale nie 

trzeba znosić przy tym całego Halruaa!

Złociste oczy elfki zwęziły się i zapłonęły.
- Czy mam ci przypominać o elfim mieście na bagnach Kilmaruu, 

zatopionym przez maga Akhlaura i dwóch jemu podobnych? Jeśli Halarahh 
utonie pod morzem i bagnem, czy nazwiesz to niesprawiedliwością?

- Czy taki jest twój zamiar?
Kiva milczała przez chwilę.
- Nie – powiedziała cicho. – Sprawiedliwość wymaga, aby magowie 

zapłacili za wszystko, co uczynili. Nie znaczy to, że zniszczę więcej ziemi moich 
przodków.

- Twoje przyjaciółki chyba uważają inaczej.
Wstała.
- Moje przyjaciółki szanują swoje elfie dziedzictwo i zniszczą tych, którzy 

tego nie czynią – jej głos zabrzmiał czysto i donośnie, a wzrok objął nie tylko 
Andrisa, ale też gotowe do walki wojowniczki Crinti.

Shanair zrozumiała sugestię i spojrzała na Andrisa z nieco większym 

szacunkiem.

- Ten mężczyzna ma w sobie krew elfów?
- Czy zadawałabym się z nim, gdyby było inaczej? – odparła Kiva.
Bandytka odwróciła się do swojej zgrai i wydała ostry, gardłowy rozkaz. 

Z niechęcią opuściły broń i wróciły do ogniska.

Do Andrisa dotarło, że Kiva mówiła Crinti to, co spodziewały się usłyszeć 

– podobnie jak leśne elfy i jordainowie, którzy walczyli dla niej na bagnach 
Kilmaruu i Akhlaura. Podobnie, bez wątpienia, postępowała z nim. Andris był 
zaskoczony, jak bardzo zabolała go ta świadomość. Uważał, że jest odporny na 
żądła zdrady i półprawd.

Z trudem skupił się ponownie na rozmowie o bramie wody.
- Kiedy nadejdzie właściwy czas, wypuścimy bestie, które będą stanowić 

wyzwanie nawet dla Shanair – ciągnęła Kiva.

Rozległ się pełen pogardy śmiech Crinti, a w jej dziwnych, niebieskich 

oczach zajaśniało podniecenie.

- Oby ten dzień nadszedł szybko, siostro! Powiedz nam, jak się 

przygotować.

- Na początek musicie poprawić swoje zdolności pływackie.
Kobiety zachichotały ponuro, a żadna nie zauważyła, że widmowy 

człowiek między nimi nie podziela ich radości.

***

Następnego ranka Andrisa obudziło chlapanie wody oraz szczęk broni. 

Zapiął miecz i podążył za dźwiękiem do strumienia nieopodal obozowiska 
Crinti.

Kilka półelfem ćwiczyło w wodzie po pas. Uznał komentarz Kivy na 

temat pływania za dowcip, ale najwyraźniej Crinti wzięły to dosłownie.

Przez długi czas Andris stał na brzegu, przyglądając się wojowniczkom. 

Były dobre – jedni z najlepszych wojowników, jakie kiedykolwiek widział – ale 
obciążone skórzaną zbroją i ciężkim orężem. Woda odbierała im siły i 
spowalniała ruchy. W świetle tego, co usłyszał w nocy, był to poważny 
problem.

Istota, której czaszkę zdobyła Shanair, z pewnością nie była spowolniona 

przez wodę albo broń. Andris widział takie istoty opisane w księdze o stworach 
z planu wody. Widział, jak laraken przeciska się przez szczelinę w bramie 
wody. Podejrzewał, że zabity potwór był swego rodzaju odpowiedzią. Zeszłej 
nocy Andris po raz pierwszy zaczął wierzyć, że Akhlaur nadal żyje. Wątpił, by 
zastępy czarodzieja ograniczały się do jednego potwora.

Może mimo wszystko podjęte przez Crinti środki ostrożności wcale nie 

były przesadzone.

Andris odpiął pas z mieczem i zawiesił go na gałęzi drzewa. Zdjął tunikę 

i pantofle, zostając w bieliźnie. Lepiej walczyłoby mu się w wodzie, gdyby był 
całkiem nagi, ale znając nastawienie Crinti do mężczyzn, nie uważał za mądre 
pokazywanie im tak dogodnego i oczywistego celu.

Wszedł do strumienia uzbrojony w sztylety jordainów. Jedna z Crinti 

dostrzegła go i trąciła łokciem siostrę, dobrze zbudowaną kobietę, która była 
chyba największa z nich. Kobieta prychnęła i wykrzyknęła coś 
niezrozumiałego, ale wyraźnie drwiącego.

Andris uznał, że będzie tak samo dobrym przykładem, jak każdy inny.
Kiedy znajdował się o kilka kroków od nich, wziął głęboki oddech i 

zanurkował w stronę wielkiej Crinti i jej towarzyszki. Jego przezroczysta 
postać całkowicie zniknęła. Woda zaczęła się burzyć, kiedy obie kobiety dźgały 
ją, celując w niewidocznego przeciwnika. Odczekał poza zasięgiem na 
stosowną chwilę, po czym chwycił szare dłonie, które wbijały miecz w wodę. 
Pociągnął dalej w tę samą stronę, dodając swoją siłę, aby wepchnąć ostrze 
głębiej w dno. Dodatkowa „pomoc” wytrąciła elfkę z równowagi. Andris kopnął 
mocno, trafiając w jej nogę tuż nad kolanem. Wynurzył się, odskakując w samą 
porę, aby zobaczyć, jak kobieta wpada twarzą do wody, a za bujnymi, 
odzianymi w skórzaną zbroję kształtami podążają machające buty.

- Wieloryb wyskakujący w powietrze – zaszydził Andris. Odwrócił się do 

jej towarzyszki, która trzymała nad wodą miecz do pchnięcia. – Następny jak 
sądzę, będzie narwal.

Crinti natarła gwałtownie, ale nie spodziewała się takiego oporu wody. 

Andris uchylił się pod wodą. Złapał kobietę za biodra, tuż pod środkiem 
ciężkości i popchnął mocno, kiedy wstawał. Precyzyjnie obliczony ruch 
wyrzucił Crinti w krótki i nieoczekiwany lot. Chlusnęła w wodę, młócąc ją 
niczym podskakująca ryba.

W zapadłej ciszy rozległ się głos Andrisa.

- Wieloryb i narwał to istoty, które znam. Dla mądrego wojownika 

wiedza przychodzi przez walką.

Mokra, szara twarz wielkiej Crinti rozjaśniła się.
- Znasz istoty z tego wodnego świata?
Andris podał zwięzły opis mantinarga, istoty, której czaszkę z taką dumą 

pokazywała Shanair.

Wielka Crinti pokiwała głową.
- Tak, to bestia, z którą walczyłyśmy. Opowiedz nam o innych.
Wojowniczki zgromadziły się, a Andris opowiadał im, co wiedział. Zaczął 

od trytonów, potężnych wojowników o błękitnej skórze z płetwami zamiast 
nóg. Crinti wyszydziły pomysł walki z trójzębami, porównując ten kłujący oręż 
do żałosnej obrony ludzkich rolników. Andris sporządzi prymitywny trójząb z 
gałęzi, aby przekonać je, że nie mają racji. Kiedy powalił trzy wojowniczki na 
ich muskularne siedzenia, pozostałe zaczęły traktować jego słowa poważnie.

Andris po raz kolejny wszedł w rolę dowódcy – pokazywał Crinti nowe 

ataki, sugerował dobór ćwiczących w odpowiednie pary, starannie 
obserwował słabe i silne punkty swoich oddziałów, szykował strategię walki. 
Po silnym konflikcie wewnętrznym, który trwał przez kilka dni, 
zaangażowanie się w coś, co rozumiał, było ogromną ulgą.

Kiva przyglądałam się z oddali z pełnym aprobaty uśmiechem. Andris, 

podobnie jak laraken, okazał się być bardziej użyteczny, niż początkowo 
zakładała. Jego elfie dziedzictwo niemal zabiło go na bagnach Akhlaura, a 
jednak przyprowadziło do niej. Najwyraźniej zmagał się z ponurą 
rzeczywistością wybranej przez siebie ścieżki, ale nie zawrócił. Andris należał 
do niej. Wyczytywała to w jego oczach, kiedy uświadomił sobie pokrewieństwo 
z elfami z Mhair.

Nawet u ludzi siła więzów pokrewieństwa była znaczna. Rodzina była 

przeznaczeniem – Kiva wierzyła w to do głębi własnej duszy. Być może dlatego 
natknęła się na trzech bezpośrednich potomków Akhlaura i niemal co chwila 
na uczestników jego spisku. Może oni też mieli przeznaczenie.

Kula na podołku Kivy zaczęła się świecić. Zaskoczona, położyła dłoń na 

chłodnym księżycowym kamieniu. Magia emanująca z kuli była 
zaklęciem-podpisem Zephyra: znajomym, ale subtelnie zmienionym.

Ostrożnie otworzyła magiczną ścieżkę. W kuli pojawiła się twarz – twarz 

zasłonięta mgłą, szara jak u Crinti, bez kształtu ani rysów. Mag mógł być 
starcem lub młodzieńcem, kobietą lub mężczyzną, elfem albo orkiem. Jednak 
Kiva spędziła wiele lat zbierając urządzenia do wieszczenia i badając ich 
właściwości. Rzuciła kontrzaklęcie i przyglądała się, jak mgła rozwiewa się, 
odsłaniając prawdziwą twarz jej „gościa”. W kuli pojawiła się twarz ludzkiego 
mężczyzny o przenikliwych, czarnych oczach i nosie wykrzywionym jak 
sejmitar.

Poczuł ucisk w gardle, kiedy rozpoznała Procopio Septusa, maga, który 

zatrudnił Zephyra. Jeśli mężczyzna wiedział tyle, aby dotrzeć aż tutaj, powinna 
lepiej ocenić jego wiedzę.

Powitała go po imieniu.
Mag zamrugał, chwilowo zakłopotany. Zgrabnie odwzajemnił 

uprzejmość, nadając nawet Kivie zabrany jej tytuł inkwizytorki, po czym 
przeszedł do zwyczajowych formalności, które Halruańczycy uznawali za 
niezbędne przy każdej okazji.

Kiva ostro uderzyła w kulę, uciszając maga.
- Mów, o co chodzi.
- Może po prostu chcę się pochwalić – zasugerował obraz Procopia. – 

Zabrałaś mi Zephyra, ale udało mi się odzyskać innego zaginionego jordaina. 
Pamiętasz Iago, mojego mistrza od koni? Po bitwie na bagnach Akhlaura jest 
bohaterem. Jego sława przydaje blasku mojemu domowi. Zatem być może chcę 
ci również podziękować.

A może, zauważyła ponuro Kiva, mag był smrodliwym workiem z 

wiatrem. Odpowiedziała niewinną uwagą:

- Iago jest zdolny.
- Bardzo zdolny – zgodził się Procopio. – To doskonały tropiciel, posiada 

doskonałą pamięć. Mapy ze swoich podróży, które narysował, są całkiem 
udane. Jechał przez Nath, kiedy porwały go Crinti. Mogę sobie wyobrazić, że 
było to straszliwe doświadczenie. Słyszałem, że niewiele rzeczy jest w stanie 
zmrozić krew w żyłach tak, jak bojowy okrzyk Crinti.

Przechylił głowę na bok, jakby nasłuchując okrzyków i przekleństw 

dobiegających znad położonego niedaleko strumienia.

Nie worek z wiatrem, pomyślała Kiva, ale niebezpieczny człowiek. Mimo 

to nie chciała, aby bawił się z nią w ten sposób.

- Czego chcesz? – spytała bez ogródek.
Mag uśmiechnął się.
- Powiedz mi, inkwizytorko, co słychać na odległej północy?
- Co każe ci sądzić, iż to wiem?
Siwe brwi Procopia uniosły się.
- Zamierzam podzielić się wiadomościami, nawet jeśli ty tego nie 

zamierzasz. Ostatnio odwiedził mnie Matteo. Szukał cię.

- Przerażające – zauważyła uprzejmie Kiva. – Może później zemdleję.
- Jest upartym, młodym człowiekiem – ciągnął Procopio, jakby jej nie 

słysząc. – Usiłuje przekonać królową Beatrix, aby poprosiła o wynajęcie Iago. 
Ponieważ szalona królowa Zalathorma nie będzie miała z drugiego jordaina 
większego pożytku niż kot z drugiego ogona, możemy przypuścić, że Matteo 
ma dla mojego jordaina jakieś zadanie… a także dla jego map i wspomnień.

- Wygląda na to, że masz kłopot z zatrzymaniem przy sobie doradców – 

zauważyła chłodno Kiva, dając wyraz narastającemu wewnątrz niepokojowi.

- Właśnie. Dość często napadałaś na mój kurnik, Kivo. Chciałbym 

wiedzieć, dlaczego.

- Jestem magiem – przypomniała. – Nie będę pierwszym magiem, który 

znajduje zastosowanie dla odpornych na magię służących.

- Jeśli myślisz o wykorzystaniu Mattea, może powinnaś to przemyśleć. 

Nigdy nie był szczególnie posłusznym narzędziem.

- Podobnie jak jego ojciec, ale uznaję go za tak samo użytecznego.
Zapadło milczenie, kiedy Procopio rozważał te prawdę ukrytą jako 

kłamstwo. Jordainowie byli potomstwem magów, a żaden Halruańczyk nie 
uwierzy, że któryś z ich magów mógłby być podporządkowany elfce.

- W czym imieniu działasz? – spytał Procopio w dość łatwy do 

przewidzenia sposób. Kiva roześmiała się szyderczo.

- Żaden mag nie trzyma mojej smyczy. Sama sobą kieruję.
Ku jej zaskoczeniu, w oczach Procopia zamigotała ulga, a nie 

protekcjonalnie niedowierzanie, którego się spodziewała.

- Jak wiele możesz uzyskać od maga na tyle słabego, aby poddać się 

twojej kontroli? Z kolei partnerstwo między równymi sobie może przynieść 
obu stronom wielkie korzyści.

- Co mógłbyś mi dać? – jej ton był szyderczy, ale nie tak bardzo, aby nie 

można było tego zinterpretować jako pytania.

Procopio wychwycił różnicę.
- Zaklęcie, które pozwoli ci na wieszczenie na terenach za wschodnią 

granicą.

- Takie bogactwo – zaszydziła. – Mam takie czary. Jakiż mag ich nie ma?
- Wykorzystaj je i powiedz mi, co widzisz.
Po chwili wahania zrobiła tak, jak radził Procopio. Widok w kuli 

natychmiast się zmienił, pokazując szczegółowo ciągnące się na wschodnie 
góry i sine kolory zachodzącego słońca, gromadzące się nad szerokimi i 
pustymi równinami Dambrath.

Kiva odprawiła obraz niecierpliwym ruchem palców i spojrzała w 

zadowoloną z siebie twarz Procopia.

- Nic nie widzę.
- To samo widzi każdy inny mag w Halruaa. Spójrz głębiej, bez użycia 

magii. Potem porozmawiamy.

Obraz maga zniknął z kuli. Zaskoczona Kiva zawołała Shanair i spytała, 

co Crinti wie o wschodnich granicach Halruaa.

- Przychodzą wojownicy – rzekła ta z zadowoleniem. – Piechota z 

Mulhorandu, kawaleria i magowie, maszerują na Halruaa. Dobra armia, nawet 
jeśli to mężczyźni.

Kiva zasyczała rozwścieczona. Tego się nie spodziewała! Nie, żeby nie 

chciała wyciągnąć przeciwko Halruaa kolejne broni, ale tylko wtedy, gdy było 
to częścią jej skoordynowanego ataku!

- Ci ludzie maszerują przez równiny Dambrath. Czemu nie każesz swoim 

ich powstrzymać?

Shanair wyglądała na zdziwioną.
- Sądziłyśmy, że to część twojej inwazji. Jeśli nie, czy pozwolimy, aby ich 

stopy deptały naszą ziemię? – niespodziewanie splunęła i zaklęła. – Na nogi 
Lolth! Trzymałyśmy naszą broń suchą bez powodu?

- Niedługo będzie mokra od halruańskiej krwi – zapewniła ją Kiva.
Zbyt szybko, dodała ponuro elfka. Zbliżała się bitwa, przyspieszana przez 

wydarzenia, nad którymi nie miała kontroli. Nie miała wyboru, musiała 
działać z Procopio Septusem. Później odpłaci mu za zmuszenie jej do działania 
przed czasem. Najważniejszy element jej panu nie był jeszcze na miejscu. Nim 
zacznie się bitwa, będzie musiała wrócić do Akhlaura.

Nie na bagna, ale do samego Akhlaura.

ROZDZIAŁ CZTERNASTY

Tzigone pociągnęła łyczek wina, wybranego przez Matteo. Było cudowne 

– najlepsze, jakiego kiedykolwiek próbowała, kupionego lub kradzionego. Kto 
mógłby sądzić, że ten człowiek miał jakiś smak?

Tak naprawdę wszystko w tej ślicznej gospodzie świadczyło o smaku, 

elegancji i przywilejach. Na stołach leżały obrusy z białego adamaszku. Każde 
miejsce upiększały kwiaty. Wszystkie talerze były z jednego kompletu. 
Uprzejmi służący nie liczyli srebrnej zastawy, sprzątając po każdym daniu. 
Każda z tych rzeczy stanowiła nowy poziom luksusu i szacunku. Ogólnie rzecz 
biorąc, ten posiłek był kaprysem, który Tzigone przez długi czas będzie 
wspominać z przyjemnością.

Co ważniejsze, był to pierwszy raz, kiedy to Matteo ją odszukał. Zwykle 

ich spotkania były nieregularne i z jej inicjatywy – bardziej przypominały 
przyjacielską zasadzkę niż spotkanie. Przyjemność z tego zaproszenia była tak 
wielka, że nawet nie przyćmiły jej rzucane ukradkiem spojrzenia i szeptane 
uwagi, jakie wywoływała ich obecność. W dobrze wychowanym Halarahh – a 
jeśli o to chodzi, również w całym Halruaa – jordainowie nie przestawali z 
uczniami czarodziejów.

Po raz pierwszy Matteo zdawał się nie przejmować takimi rzeczami. 

Kiedy powiedział, co chciał powiedzieć, jej pogodny nastrój uległ pogorszeniu, 
ale wysłuchała go bez przerywania i przeklinania – choć bardzo chciała to 
wszystko zrobić.

- Nie jestem tego wszystkiego pewna – powiedziała z powątpiewaniem 

Tzigone, kiedy zrobił przerwę dla nabrania oddechu.

Matteo nachylił się ku niej.
- Dhamari Exchelsor uczynił hojną ofertę, taką która może zmienić twoje 

życie… która może ocalić ci życie. Powinnaś przynajmniej ją przemyśleć.

Dziewczyna wzruszyła ramionami.

- Pomyślę. Czy dowiedziałeś się czegoś dla siebie?
Przez chwilę był zaskoczony.
- Aha, chodzi ci o wieści o Kivie.
Tzigone uniosła oczy do nieba i przysnęła karafkę z winem nieco bliżej 

siebie.

- Najwyraźniej masz już tego dość. Pamiętasz Kivę? Żółte oczy, zielone 

włosy, czarne serce?

- Wygląda na to, że w tym mieście niewiele można się dowiedzieć – 

powiedział z głębokim zniechęceniem. – Świątynia Azutha nie chce mieć ze 
mną nic wspólnego. Zephyr i Cassia nie żyją. Odszukałem kilku elfów, ale 
żaden nie wie, gdzie jest Kiva, ani nie miał z nią kontaktu.

- Może po prostu zadajesz niewłaściwe pytania – Tzigone przechyliła 

karafkę nad kielichem. Spłynęła z niej pojedyncza, złocista kropla. Z 
westchnieniem pełnym rezygnacji sięgnęła po swój nóż do jedzenia i zatknęła 
go za pas, nie bez żalu pozostawiając wszystkie srebra na stole. Matteo wstał i 
obszedł stół, aby odsunąć jej krzesło – było to uprzejmość, jaką jordain 
okazywał czarodziejce. Na tę myśl Tzigone przeszedł dreszcz.

- Coś się stało? – spytał cicho.
- Pani – mruknęła. – Czarodziejka.
Matteo nie prosił o wyjaśnienie – wiedział, jak niepewnie czuła się 

Tzigone w roli, którą wybrała.

- Pani – odpowiedział, kłaniając się jej z pełnym udawanego strachu 

uniżeniem.

Oboje wybuchnęli śmiechem, przyciągając spojrzenia spokojniejszych 

gości. Wciąż chichocząc, porzucili chłodny luksus karczmy na rzecz zalanej 
blaskiem słońca ulicy.

Niespodziewanie Tzigone przypomniała sobie o czymś. Zatrzymała się i 

chwyciła go za rękę.

- Zapomnieliśmy zapłacić! Uciekajmy!
Przez chwilę spoglądał na nią z niedowierzaniem, po czym wydał z 

siebie okrzyk wielkiej radości. Tzigone założyła ręce i patrzyła na niego 
czekając, aż jego radość minie.

Matteo otarł łzę z kącika oka i sięgnął po swój medalion jordaina. Na 

jego twarzy zagościł znajomy, pełen powagi wyraz, ale turkot nadjeżdżającego 
wozu z lodem zagłuszył późniejszy wykład.

Kiedy pojazd zrównał się z nimi, ciężka płócienna zasłona z tyłu 

odchyliła się. Spod niej wychylili się dwaj mężczyźni, złapali Tzigone i 
wciągnęli ją do zakrytego wozu.

***

Atak był nagły i całkiem niespodziewany. W jednej chwili Matteo 

zamierzał wytłumaczyć Tzigone, że jordainowie rzadko kiedy noszą pieniądze 
w myśl teorii, że przez to będą mniej podatni na żądzę ich posiadania. 

Oczywiście, to samo rozumowanie powstrzymywało jordainów przed bliskimi 
przyjaźniami, z obawy, że mogą one zaciemnić ich osąd spraw i wpłynąć na 
radę.

W jednej krótkiej chwili, Matteo zrozumiał, dlaczego tak sądzono. Jedyną 

rzeczą, która się teraz dla niego liczyła, była drobna, szarpiącą się dziewczyna i 
dwóch zbirów, którzy położyli na nie łapy. Rzucił się pędem.

zasłona odchyliła się, wyjrzała zza niej wyszczerzona, brodata twarz. 

Trzeci mężczyzna, wielki i kudłaty jak barbarzyńcy z krajów północy, rzucił na 
ulicę jasnobłękitną szatę, taką samą jak ta, którą nosiła Tzigone. Choć to 
wszystko wydarzyło się w przeciągu dwóch uderzeń serca, Matteo dostrzegł, że 
szata była przesiąknięta czerwienią.

Wiadomość była wyraźna.
Matteo biegł najszybciej jak mógł, po raz pierwszy żałując, że nie ma w 

sobie odrobiny magii, jakiegoś sposobu, aby spowolnić pęd wozu. Jakby 
szydząc z niego, woźnica potrząsnął lejcami nad karkami koni i wóz pomknął 
do przodu.

Zrozpaczony Matteo włożył wszystkie siły w ostatni, długi sus. Upadł tuż 

za wozem, ale jego palce zacisnęły się na zwisającym końcu liny, która miała 
sznurować płótno. Ledwo świadomy faktu, że jedzie po szorstkim bruku, 
Matteo podciągał się wolno po linie, do wozu. Znalazł wygodny uchwyt na 
tylnej osi i zaczepił się, podczas gdy wóz toczył się przez ulice.

Kiedy tak gnali, dzieci pokazywały go palcami, a dorośli krzywili się, ale 

nikt nie podnosił alarmu. Wóz jechał szybko, ale nie przekraczał dopuszczalnej 
prędkości w kraju tak gorącym, że lód znikał szybciej niż kula ognista.

Matteo wziął uspokajający oddech i zaczął planować walkę. Było ich co 

najmniej czterech – dwóch, którzy złapali Tzigone, ten wyszczerzony i woźnica. 
Jednak wóz był duży i wewnątrz mogło ich być jeszcze więcej. A Tzigone była z 
nimi sama.

Próbował o tym nie myśleć. Każdy zmysł nakazywał mu przebić się do 

przyjaciółki. Przeważyły logika i trening. Nie mógł uderzyć z zaskoczenia i nie 
mógł oczekiwać, że tamci będą grzecznie czekać, podczas kiedy on będzie 
wskakiwał do środka. Najlepszą okazją na uratowanie Tzigone będzie 
poczekanie, aż wóz dojedzie na miejsce przeznaczenia. Paradoksalnie, 
zakrwawiona szata dawała mu nadzieję, że będzie nietknięta. Jej porwanie 
miało być ostrzeżeniem i być może pułapką.

Dobrze, da im szansę dostarczyć tę wiadomość prosto do nadawcy i to 

szybciej, niż oczekiwali. Z ponurym uśmiechem Matteo przysiągł sobie, że 
uczyni tę „konwersację” tak interesującą, jak to tylko możliwe.

Wreszcie dostrzegł na horyzoncie duży zarys składu z lodem. Wóz 

skręcił w otaczające olbrzymi budynek boczne uliczki i zajechał od tyłu. 
Szerokie, podwójne drzwi otworzyły się przed nimi i zaraz zamknęły. Wóz 
zwolnił, potem zatrzymał się.

Matteo cicho wylądował na ziemi i omiótł wnętrze spojrzeniem. 

Wszystko wydawało się być w porządku. Metalowe haki i narzędzia były 
pozbawione rdzy. Na klepisku rozsypano świeże siano, a na wysokich belkach 
nie było pajęczyn. Zaklęcia, które otwierały i zamykały wrota dla wozów, były 
z pewnością dobrze utrzymane. Krótko mówiąc, nie był to budynek 
opuszczony przed długi czas. Mimo to nikt nie pracował, choć południe już 
minęło i skończyły się godziny sjesty. Matteo dostrzegł również, że ściany były 
grube, aby utrzymywać lód w chłodzie oraz, co nie było pewnie przypadkiem, 
tłumiły dźwięki.

Panującą przez chwilę ciszę zakłócił dziki łomot i przekleństwa, z 

których te ostatnie pochodziły od Tzigone, choć kilka stłumionych i 
wykrzyczanych z bólem przez porywaczy słów wskazywało na to, że 
dziewczyna nieźle daje sobie radę. Głos Tzigone nagle zmienił się w pełne furii 
bełkotanie. Tylna klapa padła z trzaskiem, zza zasłony wyszło trzech 
mężczyzn, niosąc odmawiającą współpracy ofiarę. Udało im się wsadzić jej w 
usta jakiś gałgan i zrobić z tego knebel. Dziewczyna szarpała się, kopała i 
prawdopodobnie klęła, ale na próżno. Mężczyźni uchwycili ją tak, że ręce 
pozostawały nieruchome, nie dając możliwości rzucenia czaru.

Za nimi szedł inny człowiek – mag z długą różdżką w dłoni. Kiedy 

zobaczył Mattea, szybko dotknął nią z każdego z trójki. Jordain usłyszał cichy 
szczęk, kiedy różdżka ich dotykała, jakby mag stukał o granit.

Kamienna skóra, zauważył ponuro. Spodziewali się, że za nimi podąży i 

byli dobrze przygotowani. Szybko ocenił swoje szanse przeciwko wojownikom, 
posiadającym taką magiczną ochronę. Czterech mężczyzn na jednego było 
wystarczająco dużym wyzwaniem – pięciu, jeśli uwzględnić tego, który zsiadał 
z kozła. Teraz musiał zadać każdemu z nich kilka solidnych ciosów, aby 
rozproszyć zaklęcie i wziąć pod uwagę wariacje stworzone przez czterech 
takich przeciwników.

- Siedemset osiemdziesiąt pięć do jednego, plus minus kilka – 

wymruczał. Wzruszył ramionami, wyciągnąć swoje sztylety i zaatakował.

- Brać go! – wykrzyknął zbir, trzymający Tzigone za kostki. Mag 

wycelował różdżką w Mattea i wypowiedział słowo aktywujące czar.

Z różdżki wystrzeliło złote pasmo, jordain padł i przetoczył się. Pocisk 

nie trafił go, ale i nie zniknął. Strumień światła zwolnił, rozpadł się i zaczął 
zmieniać. Rój pszczół zakreślił w powietrzu łuk i poleciał bezbłędnie w stronę 
zamierzonego celu.

Zakłębiły się nad Matteo ciemną, wirującą chmura. Poczuł ukłucie w tył 

karku i opanował się, aby nie uderzył owada. Zamiast tego skoczył w bok, 
kierując się prosto na złośliwie uśmiechniętego maga i ciągnąc owady za sobą.

Oczy maga rozszerzyły się i po chwili uniósł różdżkę do kolejnego ataku. 

Matteo przypadł do ziemi, wykorzystując do powalenia maga cios nogami, 
którego zaledwie kilka miesięcy wcześniej nauczył go Andris. Złapał za twardą 

jak skała kostkę i wbił sztylet w miękką podeszwę buta – jedyne miejsce 
niechronione czarem.

Ostrze przebiło się przez skórę i sięgnęło do kości. Matteo naparł mocno 

na ostrze, przebijając się między dwoma kośćmi łydki i sięgając do ukrytego za 
nimi ścięgna. Szybkim ruchem przeciął ścięgno.

Ignorując owady, które wciąż roiły się i żądliły go, Matteo przetoczył się 

na nogi i zaatakował mężczyzn trzymających Tzigone za ręce. Jeden z nich 
zaufał magii czarodzieja i nadal ją trzymał, drugi puścił dziewczynę i 
wyciągnął zza pasa nóż.

Zakrwawiony sztylet Mattea uderzył w rękę, zanim broń zdążyła opuścić 

pochwę. Uderzenie stali o kamienną skórę poczuł w całym ramieniu. Uderzał 
raz po raz. Przez cały czas owady podążyły za jego ruchami niczym zdradziecki 
cień.

Zbir bronił się najlepiej jak mógł, zdołał też sparować część ciosów 

Mattea, ale z każdym zadawanym przez niego ciosem skuteczność zaklęcia 
malała. Po chwili sztylet jordaina uderzył w ciało, a potem w kość.

Przeciwnik Mattea cofnął się chwiejnie, krzycząc z szoku i bólu, 

spoglądając na głębokie nacięcie w ręce, odsłaniające białą kość.

Jordain obrócił się i wbił stopę w jego krocze. Obróciwszy się z 

zadziwiającą szybkością w przeciwną stronę, wyprowadził wysoki kopniak w 
podbródek. Głowa mężczyzny odskoczyła do tyłu i zbir padł jak zwalone 
drzewo, szeroko rozkładając ramiona.

Matteo odwrócił się w stronę Tzigone, której pozostał już tylko jeden 

napastnik. Stała teraz z dłońmi pewnie założonymi za plecami. Wielki, brodaty 
mężczyzna, który trzymał jej stopy, opierał się teraz o wóz, wypluwając zęby 
do złożonych dłoni. Ze złamanego nosa ciekła krew. Jedno oko miał tak 
spuchnięte, że ledwo przez nie widział, spojrzenie drugiego zaczynało już 
tracić ostrość. Tzigone wciąż szarpała się, kopała i uderzała, nawała ciosów 
osłabiając zaklęcie rzucone na ostatniego przeciwnika. Przez chwilę Matteo 
zastanawiał się, czy naprawdę potrzebowała jego pomocy.

Niespodziewanie Tzigone zwinęła się, jakby została pokonana. Matteo 

nie dał się oszukać, ale zbir, który trzymał Tzigone, wydał z siebie pełne ulgi 
westchnienie. Dźwięk zakończył się sapnięciem, oczy mężczyzny otworzyły się 
szeroko i zalśniły bólem.

Najwyraźniej Tzigone udało się trafić w coś, co porywacz bardzo sobie 

cenił. Wykręciła się z jego uchwytu. Wyrywając knebel, kopnęła go jeszcze raz 
w urażone miejsce, i ponownie, kiedy padał. Machnęła ręką w stronę 
krążących pszczół i zaczęła składać zaklęcie.

Z klepiska wzniósł się delikatny dym, pachnący czymś, co kojarzyło się z 

makami i letnim słońcem. Pszczoły zwolniły i odleciały, aby zgromadzić się na 
drewnianych belkach.

Wolny od tego przykrego balastu Matteo rozejrzał się, szukając 

ostatniego zbira – woźnicy, który nie włączył się jeszcze do walki. Tylne drzwi 
otworzyły się, mężczyzna wpadł do środka, a za nim posiłki, które zdołał 
wezwać. Biegnąc w stronę Mattea, porwali haki do lodu, długie jak miecze, o 
paskudnie zakrzywionych końcach.

Tzigone zaczęła rzucać następny czar – prostą sztuczkę rozgrzewająca 

metal. Jednak ich haki nie rozjarzyły się na czerwono. Zaskoczony Matteo 
podążył spojrzeniem za wzrokiem Tzigone ku sufitowi. Tam, na linach grubych 
jak jego ramię, wisiały ogromne, żelazne kleszcze, służące do przenoszenia 
lodu na stryszek. Ich szczęki były czerwone jak wschodzące słońce, a z 
trzymanego przez nie bloku lodu unosiła się para.

Lód zazgrzytał o metal, kiedy masywne szczęki puściły. Matteo chciał 

złapać Tzigone, ale ta byłą szybsza i już biegła w stronę płachty ciężkiego 
płótna na drugim końcu pomieszczenia. Uniosła ją tak, aby Matteo zdążył 
zanurkować pod jej osłonę, po czym owinęła ich i przytuliła twarz do jego 
piersi.

Uderzenie było ogłuszające, a rozpadający się lód pękał raz za razem 

niczym kruche echo. Odłamki spadły na dwoje przyjaciół, ale żaden z nich nie 
przebił grubego, impregnowanego materiału.

Kiedy wszystko ucichło, Matteo i Tzigone, wyczołgali się spod brezentu i 

ponuro rozejrzeli wokoło. Wnętrze składu przypominało pole bitwy. Wóz leżał 
na boku, jedno koło było zniszczone, a pozostałe trzy wirowały dziko. Konie, co 
było dość dziwne, uniknęły poważniejszych obrażeń. Wyrwały się ze swoich 
uprzęży i teraz tupały w kącie. Podłogę zaściełały odłamki lodu, niektóre 
zabarwione na czerwono. Przynajmniej dwóch zbirów było na pewno 
martwych. Kilku innych leżało nieruchomo. Jedna sterta lodu poruszyła się, 
kiedy ranny usiłował się uwolnić. Spod przewróconego wozu rozległ się słaby 
jęk.

Tzigone popatrzyła na tę rzeź, a twarz miała bladą i nieruchomą.
Matteo podtrzymał ją ramieniem.
- Trzeba o tym donieść władzom.
Zaczęła protestować, po czym westchnęła.
- Nigdy nie spodziewałam się, że nadejdzie dzień, w którym będę szukała 

prawa, a nie odwrotnie.

- Zajmę się tym – obiecał.
Pierwszą reakcją Tzigone był szybki, pełen wdzięczności uśmiech, 

jednak potem zmarszczyła brwi.

- Ktoś mógł widzieć, jak mnie porywają. Będziesz musiał powiedzieć coś 

straży.

- Te zbiry porwały młodą kobietę. Podążyłem za nimi, wywiązała się 

walka. Ona uciekła.

Prychnęła.
- Czy to najlepsze, co ci przyszło do głowy? Nie jest to zbyt ciekawe.

- Jedną z zalet mówienia prostej prawdy – powiedział sucho – jest to, że 

nie trzeba pamiętać ciekawych szczegółów. Skoro już o tym mówimy, tego 
wieczora dowiedziałem się bardzo ciekawej rzeczy: robię większe postępy, niż 
sądziłem.

Podeszli do tylnych drzwi.
- Następne pytanie: kto jest właścicielem tego budynku. Działający skład 

lody nie jest pusty popołudniami. Ten atak nie musiał zostać zlecony przez 
właściciela, ale on lub ona mogą wiedzieć, kto miał prawo odesłać robotników.

- Czemu nie sprowadzimy kogoś, aby ich spytał? – wskazała na jednego z 

martwych ludzi.

Pierwszym odruchem Mattea był protest. Aby porozmawiać z umarłymi, 

potrzebna była potężna magia kapłańska. Jordainowie nie mieli takiej magii na 
swoje usługi.

Nie miał szansy, aby jej o tym przypomnieć. Nim zdołał się odezwać, 

trupy i ranni zmienili się w szybko rozwiewającą się mgłę. W jednej chwili on i 
Tzigone byli w składzie sami.

Gwizdnęła cicho.
- W porządku, zadawałeś właściwe pytania. Nie sądzę, abym polubiła 

tych, którzy znają odpowiedzi.

- Tym bardziej powinnaś stąd iść. Przyjrzę się tej sprawie i kiedy 

spotkamy się ponownie, powiem ci wszystko, czego się dowiedziałem.

Skinęła głową i znikła – nie wyszła przez drzwi, ale podeszła do ściany. 

Wspinając się zwinnie po poprzeczkach i linach wtopiła się w cienie 
gromadzące się pod wysokim dachem.

Matteo wyszedł na ulicę, aby powiadomić straż miejską. Zaoszczędzono 

mu kłopotu, gdyż łomot spadającego lodu przyciągnął uwagę handlarzy z 
pobliskiego targu rybnego. Sprzedawca stał obok z długim, zakrzywionym 
rogiem przy ustach, wygrywając na nim ochrypły, ale skuteczny alarm. Wokół 
budynku już zgromadził się niewielki tłumek sprzedawców i rybaków. 
Rozstąpili się, aby pozwolić przejść straży.

Matteo szybko wyjaśnił, co się stało, nie podając imienia Tzigone i 

mówiąc tylko, że porwana dziewczyna uciekła. Kiedy powiedział im, że 
napastnicy również zniknęli, strażnicy unieśli brwi i popatrzyli po sobie z 
niedowierzaniem. Nikt nie odważył się podważyć prawdziwości słów jordaina 
królowej, ale Matteo wiedział, jakim torem podążają ich myśli. Jak kilku 
mężczyzn mogło uciec przed jednym jordainem? Gdyby Matteo określił słowo 
„zniknęli” w dosłownym i magicznym sensie, strażnicy zaakceptowaliby jego 
opowieść kiwnięciem głowy. W końcu było to Halruaa i dziwne magiczne 
przypadku stanowiły tu normę.

Dziwne magiczne wypadki były również starannie badane. A jak 

zauważyła Tzigone, było mało prawdopodobne, by odpowiedzi uznano za 
uspokajające.

***

Godzinę później Matteo wszedł do pałacu z różowego marmuru, w 

którym mieściły się biura urzędników miejskich. Kilku strażników i sekretarzy 
rozpoznało go, z szacunkiem schylając głowy, kiedy ich mijał. Przeszedł nie 
zaczepiany do apartamentów lorda burmistrza i podążył korytarzami do 
królestwa głównego sekretarza Procopia.

Tak jak się spodziewał, zastał mężczyznę przy biurku. Do jego 

obowiązków należało układanie przesyłek do lorda burmistrza w jednej linii, 
aby Procopio mógł przejrzeć szybko wieści z całego dnia i postanowić, jak 
najlepiej zagospodarować swój czas.

- Witaj, Shiphor – powiedział cicho Matteo.
Zaskoczony sekretarz podniósł głowę. Na jego twarzy pojawił się 

radosny uśmiech.

- Matteo! Proszę, powiedz, że przydzielono cię do tego poziomu!
Matteo skwitował żart chichotem i rozejrzał się po małym, zawalonym 

papierami pokoju Shiphora.

- Twojego poziomu? To serce miasta. Przez twoje ręce płynie jego krew.
- Przynajmniej jeden człowiek przyznaje, jak ważna jest moja praca – 

powiedział sucho sekretarz. – Ponieważ wykazałeś się tak nieprzeciętną 
inteligencją, oszczędzę ci konieczność wygłaszania dalszych pochlebstw i po 
prostu powiem wszystko, co chcesz wiedzieć. Choć niezbyt mi się to podoba, 
pamiętaj.

Jordain uśmiechnął się, dostrzegając, że cynicznemu tonowi głosu 

Shiphora przeczyły błyski w jego oczach.

- Czy mogę zobaczyć twoje zapiski z kilku ostatnich dni oraz dzisiejsze 

wiadomości.

Shiphor od razu wyciągnął z różnych stert papieru kilka kart, działając 

tak samo bezbłędnie, jak kwoka rozpoznająca swoje dziecko w stodole pełnej 
żółtych piskląt. Matteo przejrzał sumariusze i zabrał się za nowe wieści. 
Przeglądały karty, aż w oko wpadło mu imię Kivy. W miarę jak czytał, jego i tak 
ponury nastrój stawał się jeszcze gorszy.

Kiva została już ogłoszona zdrajczynią, ale najwyraźniej Procopio nie 

uważał tego za wystarczające. Została wyklęta przez kościół Azutha. Matteo 
powtórzył jedno z przekleństw, jakie ostatnio zasłyszał od Tzigone.

Sekretarz spojrzał na niego przenikliwie.
- Jakieś problemy?
- Wygląda na to, że w Halruaa jest ich pełno – rzekł ponuro Matteo. – 

Chciałbym, za twoim pozwoleniem, zwrócić uwagę lorda Procopia na 
szczególnie kłopotliwy przypadek.

Shiphor wziął kartę, którą podał mu Matteo i przyjrzał się jej. Mężczyzna 

natychmiast wyciągnął wnioski – najwyraźniej znajomość polityki była u 
sekretarza znacznie lepsza niż sądził jego pryncypał.

- Lord burmistrz będzie bardzo niezadowolony z tej wiadomości i tego, 

kto mu ją przyniesie – oddał kartę z suchym uśmiechem. – Nie biłbym się z 
tobą o ten przywilej, ale wydaje mi się, iż najlepiej będzie, jeśli lord Procopio 
pozna tę wiadomość wraz z pozostałymi. Nie brakuje złych wieści, którymi 
można by złagodzić tę informację.

- A po co łagodzić? – spytał Matteo. – Procopio zasłużył sobie na 

kuksańca albo dwa.

Sekretarz z powrotem usiadł i popatrzył na rozzłoszczonego jordaina.
- W tej okolicy nikt nie będzie się z tobą sprzeczał. Idź z moim 

błogosławieństwem… choć bardziej przydałoby cię się błogosławieństwo 
Mystry.

Matteo już wyszedł, zbyt wściekły, aby zastanowić się nad ostrzeżeniem 

albo możliwymi konsekwencjami.

Rozporządzenie w sprawie ekskomuniki oznaczało, że zabroniony był 

jakikolwiek kontakt z Kivą. Każde pytanie na jej temat mogło zostać 
zauważone przez jakieś wyjątkowo złośliwe oko. Matteo nie potrafił wyobrazić 
sobie bardziej skutecznego sposobu na uciszenie wszelkich pytań na temat 
ogara magów.

Przedarł się przez straże przy drzwiach Procopia i wpadł do pokoju. Mag 

odprawił strażników.

- Twoje kłopoty muszą być wielkie, Jordanie, skoro zmusiły cię do takiej 

impertynencji – zauważył z wystudiowanym spokojem.

- Co zrobiłeś z Kivą? – spytał Matteo.
- Kivą? – powtórzył łagodnie Procopio.
Matteo wziął głęboki, uspokajający oddech.
- Żaden z nas nie jest głupcem, ale traktowanie mnie w ten sposób rzuca 

cień wątpliwości na nas obu.

Procopio skwitował wypowiedź Mattea krótkim skinięciem głowy, 

wskazując mu krzesło. Jordain potrząsnął głową i stał dalej – kolejne złamanie 
protokołu.

- Widzę, że ta sprawa jest dla ciebie ważna – zaczął mag.
- Kiva – uciął Matteo, gdyż dobrze znał umiejętność czarodzieja do 

zmieniania tematu.

Procopio uśmiechnął się lekko.
- Zatem do rzeczy. Co zrobiłem z Kivą? Jednym słowem, nic.
Uniósł dłoń, aby powstrzymać pełną oburzenia odpowiedź Mattea.
- Przyznam, że moje niedbalstwo to czyste samolubstwo. Z pewnością 

zdajesz sobie sprawę, że jako pan Zephyra, zostałem splamiony zdradę elfa.

Matteo skinął głową.
- Mówi się o potrzebie nowego lorda burmistrza – ciągnął Procopio. 

Wskazał na piękny gabinet i duże okno, wychodzące na królewskie miasto. – 
Jak widzisz, mam wiele do stracenia. Lecz kiedy zacznę bardziej skupiać się na 

własnym powodzeniu niż na dobru Halruaa, być może nadejdzie pora, abym 
się wycofał.

To rozbroiło Mattea. Nigdy nie widział aroganckiego maga tak 

pokornym. Przeszło mu przez myśl, że Procopio próbuje kolejnego wybiegu. 
Manipulacja była obrażą, ale podjął grę czarodzieja, aby zobaczyć, dokąd go to 
zaprowadzi.

- Dla miasta byłaby to wielka strata, mój panie.
Uśmiech Procopia był słaby i szydził z niego samego.
- Już mi nie służysz, Matteo. Nie musisz kłopotać się wyszukiwaniem 

odpowiednich słów.

- Czy kiedykolwiek tak robiłem?
Mag zamrugał, po czym wybuchnął śmiechem.
- Dobrze powiedziane! Zawsze szybko mówiłeś mi, kiedy się myliłem. 

Może zatem, kiedy mówisz, że mam rację, powinienem zaufać twojemu 
osądowi.

- Nie chciałbym posuwać się tak daleko, panie – rzekł chłodno Matteo. – 

Wybacz mi, że mówię prosto z mostu, ale nie mam ani czasu, ani cierpliwości 
na słowne gierki. Czy przekonałeś kościół Azutha, aby obłożył Kivę 
ekskomunikę?

Z twarzy maga zniknął rumieniec, stała się szara i bez wyrazu. Dla 

Mattea była to wystarczająca odpowiedź.

- Jesteś tego pewien? – spytał Procopio.
Matteo podał mu kartę. Podczas lektury twarz maga stawała się coraz 

bardziej zacięta.

- To nie moje dzieło. Przysięgam słowem maga – rzekł ponuro Procopio.
- To nie będzie konieczne – skłonił się Matteo, - Jeśli uraziłem cię, panie, 

błagam o wybaczenie.

- Oświeciłeś mnie. Oświecenie, choć czasem denerwujące, jest czymś, co 

sobie cenię. – Niespodziewanie mag przyjrzał się z namysłem. – Czy jesteś 
zadowolony ze służby u królowej Beatrix?

- To zaszczyt, którego właściwie nie sposób było odrzucić, kiedy mi go 

zaproponowano – wykręcił się Matteo.

- Teraz też byś go nie odrzucił, jak sądzę – rzekł Procopio. – Szkoda. Jesteś 

dobrym doradcą, jednak wygląda na to, że twoja najważniejsza działalność 
odbywa się poza pałacem twojej pani. Mógłbym ci pomóc. Uważaj jednak, nie 
wszyscy, których napotkasz, będą nastawieni w ten sam sposób.

- Doświadczyłem tego – rzekł sucho Matteo. Przyjmując propozycję 

pomocy od maga, opisał pokrótce napaść w składzie z lodem.

Mag z namysłem pokiwał głową.
- Tytuły i prawa własności w tym mieście mogą być skomplikowane, ale 

odszukanie właściciela tego budynku nie powinno być trudne. Dopilnuję tego.

Kiedy Matteo wyszedł, Procopio Septus siedział cicho i nasłuchiwał, 

czekając, aż kroki młodego mężczyzny ucichną. Kiedy był pewny, że 
sprawiający kłopoty jordain już nie wróci, zerwał się na nogi i wyciągnął ręce 
w górę. Z podłogi, niczym język smoczego ognia buchnęło jasne światło, 
otaczając wściekłego maga. W mgnieniu oka przeniósł się przez miasto do 
opływającego w luksusy, szarego świata Ymani Golda.

Zastał kapłana, kiedy ten oddawał się jedne ze swoich ulubionych 

słabości. Młoda akolita, zaskoczona niespodziewanym pojawieniem się 
Procopia i towarzyszącym mu światłem, uciekła z piskiem. Złapała szatę i 
wymknęła się bocznymi drzwiami.

Z drugiej strony Ymani nie wyglądał na wytrąconego z równowagi. 

Poprawił szaty i usiadł za biurkiem.

- Nie ma potrzeby robić takich teatralnych gestów, lordzie Procopio. 

Mówiłem ci, że uporam się z Kivą, i tak też zrobiłem.

- Jest takie stare przysłowie – powiedział Procopio, którego ciemne oczy 

miotały płomienie – że ci utalentowani zostają magami. Ci bez talentu spędzają 
całe życie modląc się o niego.

Z twarzy kapłana znikł pełen zadowolenia uśmiech, gdy usłyszał tę 

obelgę.

- Zaraz, zrozum…
- Ciii! – Procopio uniósł dłoń w geście zdegustowania. – Jak ktoś, nawet 

kapłan, mógł coś zepsuć aż do tego stopnia?

- Jeśli mówisz o Kivie, nie ma się czym martwić. Zadbałem o to, aby nikt 

się już o nią nie pytał – powiedział sztywno Ymani.

- Wręcz przeciwnie. Wywołałeś takie zamieszanie, że każdy musi w nie 

wdepnąć – odparł Procopio. – Już niedobrze się stało, że Kiva została ogłoszona 
zdrajczynią. Teraz jest wyklęta. Zephyr, jordain, który mi służył, może zostać 
podobnie potępiony z racji powiązania z Kivą. Żaden mag z Halruaa nie może 
pozwolić, aby łączonego z taką skazą. Równie dobrze mogłeś do wyroku 
potępienia dołączyć i mnie!

Przez chwilę kapłan wyglądał tak, jakby pożałował tego przeoczenia. 

Mięsista warga wypchnęła się do przodu, nadając jego twarzy nadąsany wyraz.

- Chciałeś, abym powstrzymał jordaina Matteo przed zadawaniem 

dalszych pytań. To powinno załatwić sprawę.

Procopio położył ręce na stole i pochylił się.
- Takiego człowieka jak Matteo nie powstrzyma się, rzucając mu kłody 

pod nogi. W ten sposób tylko umacniasz go w powziętym postanowieniu.

- Zatem co, według waszej nieocenionej mądrości, powinniśmy zrobić?
Mag uśmiechnął się paskudnie.
- Odwrócił jego uwagę, a potem skompromitować. Już raz, choć na 

krótko, to zadziałało, i śmiem twierdzić, że tym razem usadzi go na dobre.

ROZDIZAŁ PIĘTNASTY

Kiedy Matteo opuszczał ratusz, wiele wbitych żądeł zaczynało już 

swędzieć i puchnąć. Szukając łagodzącej maści, skręcił do aptekarza, którego 
sklep mijał wiele razy, kiedy służył lordowi Procopio.

Sklep był budynkiem zbudowanym metodą ryglową, znajdującym się w 

starannie utrzymanym ogrodzie pełnym ziół. Ptaki podskakiwały dziobiąc 
nasiona, które wysypała dla nich jakaś litościwa dusza. Ładny żółty ptak leciał 
za Matteo aż do sklepu i usiadł na parapecie, jakby słuchając rozmowy.

Aptekarz był pomniejszym magiem o pulchnych policzkach i niemal 

bezzębnym uśmiechu, przez co wyglądał jak posiwiały, przerośnięty dzieciak. 
Matteo wymienił zwykłe uprzejmości i wyjaśnił, czego potrzebuje.

Mężczyzna zapisał listę na kawałku pergaminu i udał się do pokoju na 

tyłach, aby zebrać potrzebne składniki. Zajęty pracą nie zauważył żółtego 
ptaka, który wleciał przez okno i usiadł na wysłanej sitowiem podłodze.

Szybko niczym myśl ptak przybrał swój prawdziwy kształt: czarodziejki 

o śmiałych, czarnych oczach, noszącej prostą koszulę i spódnicę z żółtej 
tkaniny. Uniosła ceramiczną urnę i uderzyła nią maga w tył głowy. Pochylił się 
na ławie i osunął na podłogę. Kobieta zebrała składniki i pospieszyła do pokoju 
frontowego.

- Ojciec musiał wyjść – powiedziała do Matteo. – Kazał mi cię opatrzyć. 

Rany, wygląda, jakbyś przedzierał się przez gąszcz cierni!

Szczebiotała tak, prowadząc go do małego pokoiku za sklepem. Po chwili 

zaskoczenia, Matteo podążył za nią. Na jej prośbę usiadł na brzegu wąskiego 
łóżka.

Dziewczyna usiadła obok niego, pokrywając ukłucia na jego karku i 

rękach szybkimi, wprawnymi ruchami.

- Zdejmij tunikę, ja zajmę się resztą – zaproponowała ze skromnym 

uśmiechem.

Matteo wstał.
- Dziękuję, ale chyba nie mam już więcej ukąszeń.
- Tak sądzisz, ale chciałabym to zobaczyć.
- Nie trzeba. Jesteś chluba swojego ojca i dobrą uzdrowicielką.
Jej uśmiech poszerzył się i stał się podobny do uśmiechu kota.
- Mam też inne zdolności.
- Bez wątpienia – mruknął, całkiem już zmieszany.
Z cichym, pełnym irytacji westchnieniem, kobieta zsunęła koszulkę, 

odsłaniając ramiona i przybierając kuszącą pozę.

- Chodź do mnie – zachęciła go.
Policzki Mattea zapłonęły ze wstydu. Czuł się jak głupiec, że wcześniej 

nie przejrzał jej zamiarów.

To musiało ja rozbawić.
- Czemu się tak dziwisz, jordainie? Ofiaruję ci godzinę przyjemność, bez 

żalu ani konsekwencji.

Matteo szybko wziął się w garść.
- Wszelkie działania mają swoje konsekwencje, moja pani. Te może 

nawet więcej niż inne – zdziwienie dziewczyny wyglądało na szczere, zatem 
wyjaśnił: – Jordainom nie wolno mieć rodzin.

Posłała mu pobłażliwy uśmiech.
- Nie proszę cię, abyś się ze mną ożenił. Odrobinę pofiglujmy… co w tym 

złego?

Matteo przyjrzał się dziewczynie. Była młoda i sądząc po wyglądzie, 

zadbana oraz dobrze wychowana. Dziewczęta z Halruaa często były chowane 
w zamknięciu. Mimo jej śmiałości, czy było możliwe, że ona naprawdę o tym 
nie wiedziałą?

- Z tego może być dziecko – powiedział łagodnie.
Otępiała, patrzyła na niego przez dłuższą chwilę. Potrząsnęła głową i 

zaczęła chichotać.

- To byłby jeden z lepszych cudów Mystry! Ten wasz „rytuał 

oczyszczenia” jest jedną z najlepszych rzeczy, jakie wyszły ze Szkoły 
Jordainów. Skoro magiczne linie krwi są tak ważne, nikt nie odważy się 
zaryzykować bękarta – jej uśmiech stał się znaczący, zaczęła rozsznurowywać 
troczki koszulki. – Może ogiery są szybkie, ale wałachy potrafią galopować 
dłużej i dalej. Jak sądzisz, dlaczego jordainowie są tak popularni wśród dam 
Halruaa?

Teraz na Mattea przyszła kolej osłupieć. Nie przeszedł rytuału 

oczyszczenia, ostatecznej próby, po której następował okres samotnej 
kontemplacji. Nigdy nie przypuszczał czegoś takiego, ale bez wątpienia w 
słowach dziewczyny kryła się prawda. Było to zbyt logiczne i tłumaczyło wiele 
rzeczy.

Część jego umysłu spokojnie przyjmowała do wiadomości, że rytuał był 

rozsądnym środkiem zapobiegawczym. Nie byłby zdziwiony, gdyby dzięki 
potomstwu jordainów pojawiły się jakieś niebezpieczne dary. Ostrożność była 
dzieckiem katastrofy, a tak drastyczny środek nie mógł zostać postanowiony, 
gdyby nie było to konieczne.

Nawet kiedy to zrozumiał, inna jego część gorzała rozpalonym do 

białości gniewem. Jak można było odebrać taką decyzję tym wszystkim 
młodym mężczyznom i kobietom, którzy zostawali jordainami? Czy nie 
zasługiwali na to, aby wiedzieć i móc wybierać?

Lekko skłonił się dziewczynie.
- Dziękuję za twoją uprzejmość, ale muszę.
Wzruszyła ramionami i założyła koszulkę z powrotem.
- Twoja strata.
Z uśmiechem poprawiła fragment włosów i przesunęła dłonią po ciele.
- Jeśli w to wątpisz, zapytaj o mnie każdego innego jordaina w tym 

mieście.

Kiedy szedł pospiesznie do willi Procopio Septusa, jej przechwałka 

bardzo go zaniepokoiła. Źle, że odprawiano ten rytuał na nieświadomych 
młodzieńcach, ale to nie dawało im prawa do zachowywania się w sposób 
nieodpowiedzialny. Tak jak powiedział dziewczynie, każda akcja miała swoje 
konsekwencje. Nawet jeśli nie narodziło się z tego dziecko, mężczyzna i kobieta 
nie mogli spać razem i opuszczać wspólne łóżko niezmienieni. Rodziny można 
założyć na wiele sposobów, a żaden jordain nie mógł sobie pozwolić na 
postawienie czegokolwiek ponad obowiązkiem wobec Halruaa i jej magów.

Jednak Matteo pomyślał o swoim przyjacielu Themo, który zawsze miał 

czas, aby pokazać młodszym jordainom jakąś nową grę albo ćwiczyć z nimi 
szermierkę. Znano go także z tego, że wyrażał się z nostalgią o pewnej 
barmance z Khaerbaalu, choć nie tak, jak sprośni żołnierze o kobietach w 
ogóle. Matteo mógł wyobrazić sobie Thema służącego jako jordain magowi 
bitewnemu, po czym łapiącego za miecz i ruszającego do boju, kiedy już dał 
jakąś radę. Po bitwie mógłby wrócić do szczęśliwej żony i hałaśliwych dzieci. 
Takie życie pasowałoby do Thema lepiej niż jego własny cień, a jednak nigdy 
już tak nie będzie. Nie dowie się o tym, póki nie będzie za późno.

Czemu Matteo oszczędzono tego rytuału? Ponieważ z powodu Kivy zbyt 

wiele czasu spędził w Khaerbaal, zjawił się w szkole o dzień za późno i został 
pospiesznie odesłany z widoku. Nie powiedziano mu o tym zaniedbaniu, co 
było niemal tak samo niepokojące, jak sam rytuał.

Niespodziewanie pojawiły się przed nim mury willi Procopia. Spojrzał 

na słońce. Przyszedł wcześnie – o tej porze dnia Procopio zwykle obradował z 
innymi Starszymi. Porozmawiał krótko z odźwiernym, po czym pospieszył do 
długiego, niskiego budynku, w którym mieściły się stajnie. Znalazł tam Iago 
wyczesującego źrebię pegaza, mocno wygładzając czystą, białą sierść.

Jordain podniósł głowę, kiedy zbliżył się Matteo. Jego twarz rozjaśniła 

się.

- Królowa zgodziła się?
- Nie miałem jeszcze okazji z nią rozmawiać – powiedział wolno Matteo. 

– Od kilku dni królowa nie udziela mi audiencji, ale nie będzie problemów z 
przekonaniem jej, że potrzebuje twoich usług. Jednak w tej chwili nie 
wyglądasz na zbyt nieszczęśliwego w służbie u lorda Procopia.

Iago spojrzał na szereg boksów, sprawdzając, czy ktoś ich nie 

podsłuchuje.

- Masz rację co do ambicji Procopia. Wiesz oczywiście, że zamierza być 

królem po Zalathormie.

- Przed swoimi doradcami Procopio zawsze mówił otwarcie – 

odpowiedział ostrożnie Matteo. – Król nie wyznaczył następcy. To wzbudza 
ambicję. Ale ambicja może być albo ojcem sukcesu, albo matką zdrady. Czy 
Procopio zrobił coś, aby przekroczyć tę linię?

- Nic szczególnego – rzekł ostrożnie Iago – ale wydaje się bardzo 

zainteresowany doniesieniami z zachodu i północy. Jest burmistrzem 
królewskiego miasta. Takie rzeczy znajdują się poza jego obowiązkami.

- Znajdują się również poza naszymi obowiązkami – przypomniał mu 

Matteo. – A jednak nie możesz się doczekać, kiedy królowa Beatrix poprosi o 
twoje usługi, abyśmy mogli pojechać na tę tonącą w kłopotach północ.

Iago skwitował to wzruszeniem ramion.
- Z czasów, które spędziłem u Kivy, pozostało mi wiele blizn. Wcale nie 

najmniejszą z nich jest niezadowolenie. Przez całe nasze życie my, 
jordainowie, ćwiczeni jesteśmy do walki, aby potem tylko obserwować i 
doradzać. Czy to trudno stać bezczynnie z boku?

Poczekał, aż Matteo powie to, co myśli. Przez dłuższy czas jedynymi 

dźwiękami był szelest zgrzebła i pełna zadowolenia melodia, nucona przez 
źrebaka.

- Podczas naszej podróży do Halarahh przypomniałeś mi, że ominął 

mnie rytuał oczyszczenia. Skąd o tym wiedziałeś?

Zgrzebło znieruchomiało, przez co źrebak przerwał swoją pieśń i 

rozkazująco zatupał kopytami. Iago znowu zajął się czyszczeniem.

- Rozmawiałem ze strażnikiem, który wpuścił cię następnego dnia.
Matteo przywołał obraz twarzy mężczyzny – opalona skóra koloru 

siodła, głęboko przeorana zmarszczkami i okolona drobnymi kosmykami 
siwiejących włosów. Choć mężczyzna był w Szkole Jordainów od kiedy Matteo 
pamiętał, nie przypominał sobie, aby go widział podczas ostatniej wizyty.

- To mógł być Jinkor. Jak się miewa?
- Nie żyje – powiedział gorzko jordain. – Mężczyzna, który go zabił, stoi 

teraz przed tobą.

Matteo wolno usiadł na beli z sianem.
- Jak to się stało?
- Lubił wino haerlu. Wiedziałeś o tym?
- Nie.
- Podczas mojej nauki przynosiłem mu czasem butelkę z magazynu – 

Iago wzruszył ramionami. – Zwykle nie wypijał więcej niż kielich za jednym 
posiedzeniem. Byłem więc zaskoczony, kiedy ją odkorkował i wypił, jakby 
zamierzał wytrąbić wszystko od razu. Rozumiałem, że miał robaka do zalania i 
usiadłem obok, na wypadek, gdyby potrzebował kogoś do wysłuchania.

- Miło z twojej strony.
- Dobre intencje – powiedział Iago z pogardą. – Dobrze, Jinkor się 

odezwał. Kiedy w jego głowie było więcej wina, niż rozsądku, zapomniał o 
pigułce, do której połknięcia zmusiła go Kiva.

Matteo zerwał się na równe nogi.
- Kiva?
- O tak. Wygląda na to, że przez lata obserwowała zakon jordainów. 

Potrzebowała źródeł informacji i jedno z nich znalazła w Jinkorze, który jak się 
okazało, miał więcej niż jeden kosztowny nawyk. Kiva zapewniła sobie jego 
milczenie.

Matteo słyszał, że czasem magowie dają swoim sługom eliksiry, które 

zmuszają ich do zachowania tajemnicy, ale ta metoda była zbyt radykalna jak 
na tę sprawę.

- Co Kiva obchodził rytuał jordainów?
Iago popatrzył na Mattea.
- Wszedłeś jej w drogę. Chciała się z tobą rozprawić.
- Miała ku temu lepsze okazje! Czemu akurat ta?
- Jinkor zadał to samo pytanie. Kiva powiedziała mu, że zabicie ciebie 

wywołałoby alarm. Nie mogła zabić cię wprost, zatem zaaranżowała wszystko 
tak, abyś zniszczył się sam.

Matteo przypomniał sobie swoją ostatnią rozmowę z Iago.
- Dlaczego pytałeś mnie, czy pomiędzy mną a Tzigone jest coś więcej niż 

przyjaźń.

- Kiva wiedziała, jak wiele ryzykowałeś dla tej dziewczyny. Założyła, że 

ludzki mężczyzna może mieć tylko jeden powód, aby zainteresować się 
kobietą. Niektórzy z jej żołnierzy zachowywali się w sposób, który utwierdził ją 
w tym przekonaniu. Wiesz, co mówią o elfkach.

Matteo pokiwał głową. Elfy były w Halruaa rzadkością, tutaj bycie 

nieczłowiekiem było niemal jednoznacznie z bycie podczłowiekiem. Kilka osób 
z mieszanych związków stało się magami, a kilku magów z krwią elfów dostało 
się do Rady Starszych. Jednak dla półelfek najczęstszym zawodem była profesja 
kurtyzany. Skoro służący Kivie żołnierze traktowali ją w ten sposób, o ile 
bardziej śmiali byli magowie, z którymi się zadawała? Nie podobało mu się to, 
co myślała o nim Kiva, ale rozumiał, jakim tokiem podążało jej rozumowanie. 
Jordainom nie wolno było się pobierać i nigdy nie słyszał, aby któryś z nich 
miał dziecko, ale podejrzewał, że ta droga, gdyby nią podążył, na pewno by go 
zniszczyła.

- Dlaczego Kiva nie mogła zabić mnie otwarcie? Jaki „alarm” by to 

wywołało?

Iago zabrał się do czyszczenia kopyt.
- Co wiesz o Koterii?
Matteo parsknął śmiechem pełnym zaskoczenia.
- Dziwny kontekst, Iago. Sugerujesz, że aby mnie chronić, powołano tajne 

stowarzyszenie?

Twarz niskiego jordaina przybrała zacięty wyraz. Matteo natychmiast 

pożałował swojego sarkazmu.

- Przepraszam, Iago. Jeśli jest coś, o czym powinienem wiedzieć, powiedz 

mi.

Jordain wzruszył ramionami.

- Wśród jordainów uleganie obsesjom nie jest niczym niezwykłym. U 

Andrisa był to paradoks Kilmaruu. U mnie legenda o Koterii. Niektóre z 
opowieści zdają się współbrzmieć z tym, co sugerował Jinkor, to wszystko. Nic 
ważnego – ton jego głosu sugerował, że sprawa jest zamknięta.

- W planie Kivy brakuje logiki – powiedział Matteo, wracając do 

wcześniejszej sprawy. – Gdybym podążył ścieżką, którą dla mnie wyznaczyła, 
byłoby oczywiste, że nie przeszedłem rytuału. Potwierdzą to zapiski szkoły. Nie 
mógłbym uniknąć oskarżeń, ale ponieważ do dziś nie wiedziałem, na czym ten 
rytuał polega, moich działań nie można by uznać za świadomą zdradę.

- Zapiski szkoły tego nie potwierdzą – odparł Iago. – Podobnie jak nie 

potwierdzą twojej niewinności. Jinkor powiedział mi, że do szkoły przyjechał 
na twoim koniu, jakiś chłop, na tyle podobny do ciebie z wieku i budowy ciała, 
że mógł cię zastąpić. Ten człowiek wpisał się twoim imieniem do ksiąg i poddał 
się rytuałowi. Dokonujący go kapłan nie zauważył różnicy. Podobnie, jak 
przypuszczam, mistrzowie. Najwyraźniej byłem pierwszą osobą, której Jinkor 
o tym opowiedział.

Matteo wstał powoli, zaciskając pięści. I tak było źle, że jordainowie 

musieli poddawać się czemuś takiemu! Chłop, który zajął jego miejsce, nie był 
częścią rządzących Halruaa praw magii i władzy!

- Czy wiesz, co się stało z tym człowiekiem?
- Nie, ale jeśli cenisz sobie jego życie, nie powinieneś go szukać – 

zauważył Iago. – Z drugiej strony, jeśli cenisz sobie swoje, może powinieneś to 
zrobić. Gdyby umarł, odpowiadając na pytania, zaczęłoby się śledztwo, może 
po zaklęciu dałoby się wyśledzić, kto je rzucił.

- Sugerujesz, iż ktoś może podejrzewać, że to ja wszystko 

zaaranżowałem?

- Zostałeś uwolniony z więzienia w samą porę, abyś zdążył wrócić do 

szkoły, a jednak zjawiłeś się dzień później. Inny mężczyzna przyjeżdża w samą 
porę na twoim koniu. Logicznie myśląc, kogo wskażą?

- Kivę oczywiście.
- I tu leży problem – rzekł ponuro Iago. – Nigdzie nie można jej znaleźć. 

Gdyby przesłuchał cię ogar magów, mógłby uznać cię za niewinnego, albo nie.

- To absurd!
- Doprawdy? Czy teraz, kiedy wiesz, na czym polega rytuał oczyszczenia, 

wrócisz do Szkoły Jordainów i poddasz mu się dobrowolnie?

- A ty? – odparował Matteo.
Iago uśmiechnął się lekko.
- Tu mnie masz. Magia ogara magów mogłaby odkryć twoje złamanie 

reguły jordainów. Wina lub niewinność to czasem sprawa lekkiego odcienia. 
Szczegóły są jak pionki w grze strategicznej – mogą być wykorzystane przez 
obie strony, ale z bardzo różnym skutkiem.

Matteo nie chciał tego rozważać.

- Czy w szkole ktoś jeszcze o tym wie?
- Nie mówiłem o tym nikomu, jeśli o to ci chodzi? Po prostu… bądź 

ostrożny.

Matteo położył dłoń na ramieniu jordaina.
- Dziękuję, że mi o tym opowiedziałeś. Jesteś dobrym przyjacielem.
- Wydostań mnie z tej stajni i posadź na konia, a uznam dług za spłacony 

– powiedział Iago z lekkim uśmiechem.

W stajni zapaliły się lampy, reagując na zbliżanie się zmierzchu.
- Wkrótce będzie tu lord Procopio – powiedział Matteo. – 

Porozmawiamy, AK tylko się czegoś dowiem.

Pospieszył do wieży maga. Procopio przyjął go od razu z ponurą twarzą i 

bez wymaganych protokołem kurtuazyjnych formułek. Zaprowadził Mattea do 
swojego gabinetu i szczelnie zamknął drzwi.

- Nie spodoba ci się to – powiedział krótko. – Nie mam pojęcia, co z tym 

zrobić.

Matteo przełknął ślinę. Nigdy nie słyszał, aby Procopio tak otwarcie 

przyznawał się do czegoś – mag szczycił się tym, że wszystko odczytywał od 
razu.

- Mów dalej.
Czarne, jastrzębie oczy czarodzieja spoczęły na Matteo.
- Skład lody, gdzie ty i dziewczyna zostaliście zaatakowani, należy do 

Ferrisa Graila, dyrektora Szkoły Jordainów.

ROZDZIAŁ SZESNASTY

Matteo podążył szybko do pałacu królowej, a w jego umyśle szalał wir 

zmieszania i gniewu. Nie miał powodu, by wątpić w słowa Procopia. Gorąco 
pragnął znaleźć takowy.

Jego wiara w zakon jordainów już dawno się zachwiała. Teraz zaczęła się 

walić. Zephyr został przekabacony przez Kivę. Matteo starał się zbyt wiele nie 
zastanawiać nad zniknięciem Andrisa, lecz ponieważ mijało coraz więcej 
czasu, a przyjaciel się nie pojawiał, jordain musiał stawić czoła podejrzeniu, że 
jego przyjaciel zdradził. Podejrzeniu – nie mógł zaakceptować tego jako 
prawdy, dopóki nie zobaczy Andrisa u boku Kivy. Czy możliwe było, że 
dyrektor Szkoły Jordainów wynajął zbirów, aby zakończyć jego poszukiwanie 
prawdy?

Zbliżył się do ciężkich drzwi, oddzielających dwór Beatrix od reszty 

pałacu, zdecydowanie otrzymać od niej zezwolenie na opuszczenie miasta. 
Jeśli go nie otrzyma, postąpi wedle rady Tzigone – wyjedzie i tak.

Przed drzwiami czekało kilku mężczyzn i dwie kobiety, wszyscy z 

narzędziami, zaś strażnik usuwał magiczne zabezpieczenia. Sądząc z łoskotu i 
krzątaniny w komnatach Beatrix, straż była zajęta tymi, którzy przychodzili i 

wychodzili. Było troje drzwi, a wszystkie starannie zamknięte i strzeżone.

Matteo znowu przypomniał sobie przysłowie jordainów: „Ostrożność to 

dziecko katastrofy”. Nie zostałyby podjęte tak poważne środki bezpieczeństwa, 
aby oddzielić komnaty królowej od reszty pałacu, gdyby nie istniała 
rzeczywista potrzeba. Jednak król Zalathorm zlekceważył pogłoski i 
poprzedniku Mattea, zaś jordain nie mógł uwierzyć, że król kłamał.

Wmieszał się między robotników i przechodząc, kiwnął głową 

zapracowanemu strażnikowi. Mężczyzna rozpoznał Mattea i przyłożył w 
salucie palce do głowy, po czym wywrócił oczami, wyrażając swoją opinię na 
temat tego, co się wokół działo. Matteo pokiwał głową, zgadzając się z nim z 
całego serca.

Wewnątrz warsztatu panował chaos. W olbrzymim palenisku 

umieszczono kuźnię. Dzwoniły młoty, rozbijając metal na cienkie, gładkie 
płyty. Nad długim stołem pochylali się kowale, bardzo ostrożnie nadając 
niewielkimi narzędziami kształt rozgrzanemu metalowi. Grube niziołki o 
włochatych stopach ściągnięte z pobliskiego Luiren siedziały na stołkach i 
składały drobne mechanizmy, a ich zręczne, małe dłonie śmigały z łatwością, 
jaką daje wieloletnia praktyka. W kącie trzech rzemieślników kłóciło się nad 
mechanicznym behirem, mierzącym sobie dwadzieścia stóp krokodylowym 
potworem, który miał dwa razy więcej nóg, niż dopuszczała natura. Kiedy 
dyskusja stała się jeszcze bardziej zaciekła, jeden z nich kopnął ze złości 
metalową bestię mocniej, niż zrobiłby to, gdyby nie rozproszył go spór. 
Urządzenie głośno załomotało. Mężczyzna zawył i zaczął skakać wkoło na 
jednej nodze, podczas gdy jego koledzy wyli ze śmiechu.

Matteo rozglądał się z narastającą dezorientacją. W dużej komnacie 

pracowało ponad dwustu rzemieślników, w dalszych pokojach zauważył 
następnych. Efekty ich pracy – nakręcane stworzenia każdego kształtu i 
rozmiaru – otaczały pokój niczym strażnicy. Były oparte o mur, zalegały 
stosami, tłoczyły się na półkach, zwisały z belek sufitu. Te mechaniczne 
cudeńka obejmowały pełną gamę stworzeń: od słonia naturalnych rozmiarów 
przez sokoła, po rozmaite potwory, jak również wykonane dla kaprysu 
konstrukcje nie posiadające żywych odpowiedników. Metalowe przedstawienia 
istot, których Matteo nigdy nie widział i nie mógł sobie nawet wyobrazić, stały 
w pogotowiu, oczekując na jakiś niewypowiedziany rozkaz.

Matteo dalej szukał królowej. Znalazł Beatrix w pokoju bez okien, 

oświetlonym przez zawieszony nisko kandelabr ze świecami. Królowa była 
sama i przyglądała się ohydnemu metalowemu potworowi o cienkich 
skrzydłach podobnych do skrzydeł nietoperza i ostro zakończonym pysku 
pełnym stalowych kłów. Wyglądałby jak jaszczur, gdyby nie szorstka szczecina, 
biegnącą wzdłuż jego kręgosłupa. Każdy włosek był metalowym włóknem, 
gładkim niczym jedwabna nić.

- To zadziwiające, moja królowo – powiedział cicho, nie chcąc 

przestraszyć kobiety.

Nie podskoczyła ani nie obróciła się ku niemu.
- To bestia mroku – powiedziała swoim obojętnym, pozbawionym uczuć 

głosem. – Magowie z Thay składają je z kawałków martwych ciał.

Matteo nie był pewien, jak odpowiedzieć na to dziwne zdanie.
- Wykorzystujesz stal. To lepszy sposób, Wasza Wysokość
Beatrix powoli przekrzywiła głowę. Jej kosztowna, biało-srebrna peruka 

zamigotała w świetle świec.

- Ciało albo stal. To nie ma znaczenia. Na polu walki obu tych rzeczy jest 

pod dostatkiem.

Mówiła z pewnością, która go zaskoczyła.
- Polu bitwy?
Kiedy królowa nie odpowiedziała, wziął ją za ramiona i obrócił ku sobie. 

Pochwycił jej nieobecne spojrzenie i popatrzył intensywnie w jej otoczone 
antymonową kredką oczy.

- Słyszałem w twoim głosie zapowiedź przyszłości. Wieszczkowie, 

odczytujący przyszłość z lotu ptaków, przemawiają z mniejszym 
przekonaniem. Co to za pole bitwy?

W brązowych oczach Beatrix pojawił się błysk ożywienia.
- Nie wiem – wyszeptała. – Nadchodzi wojna. Wojna idzie tam, gdzie 

chce.

Matteo nie zbywał jej słów. Królowa nie okazywała wielkiego 

zainteresowania światem zewnętrznym, lecz być może słyszała i wyczuwała 
rzeczy, których inni nie potrafili zauważyć. W tej chwili wydawała się niemal 
zdrowa.

- Musze opuścić miasto i dowiedzieć się więcej o nadchodzącym 

konflikcie.

Patrzyła na niego przez długą chwilę, jakby rozważając, czy będzie w 

stanie zrobić to, o czym mówił. Nim zdołała się odezwać, ponad łomot w 
głównej komnacie wybił się głośny krzyk. Potem rozległo się wściekłe 
łomotanie żelaza, po którym nastąpił chór wrzasków i tupot nóg ku drzwiom.

- Za twoim pozwoleniem – rzekł pospiesznie Matteo. Choć protokół tego 

wymagał, nie czekał, aż królowa go odprawi. Obrócił się, wyciągnął broń i 
pobiegł do głównej komnaty.

Rzemieślnicy przepychali się do wyjścia, tratując wszystkich, którzy się 

potknęli. Jeden z niziołków leżał bez ruchu, poturbowany. Większość 
mechanicznych istot stała nieruchomo. Kilka z nich stawiało chwiejne kroki, 
opuszczone przez swoich spanikowanych twórców, kiedy poruszyły się po raz 
pierwszy.

Matteo usłyszał nad sobą metaliczne skrzypienie. Podniósł głowę i 

skoczył w bok.

Istota rodem z koszmarnych snów zeskoczyła na podłogę ze sterty 

skrzynek, mimo głośnego łomotu lądując z kocią gracją. Jej ciało przypominało 
płytową zbroję, jaką mógłby nosić wojownik z północy. Istota nie miała broni i 
jej nie potrzebowała. Każdy z czterech palców kończył się zakrzywionym, 
stalowym szponem. Metalowe ciało pokrywały długie kolce, a głowa 
pasowałaby do potomka ogra i rekina. Świński ryj porośnięty krótszymi 
kolcami kończył się długą, wypełnioną kłami szczęką. Kły były jeszcze 
dziwniejsze: ostre trójkąty, starannie i dokładnie dopasowane, niczym kły 
wielkiej piranii.

Nakręcany rycerz dostrzegł na podłodze otępiałą, jęczącą kobietę. 

Podszedł bliżej i przytulił ją w śmiertelnym uścisku do ozdobionej kolcami 
piersi. Krzyk agonii urwał się nagle, a nakręcany potwór odsunął ciało.

Matteo nie miał czasu zadziałać. Odrzucił zrodzoną z przerażenia falę 

mdłości oraz winy i zmusił się do wzięcia udziału w walce. Jedna rzecz była 
całkowicie pewna: przeciwko temu wrogowi sztylety będą bezużyteczne.

Nie miał w zasięgu ręki lepszej broni. Przypomniawszy sobie szybką 

orientację Tzigone w składzie z lodem, spojrzał do góry.

Z sufitu zwisał gigantyczny, metalowy albatros, podwieszony na dwóch 

grubych linach, zaczepionych o końce masywnych skrzydeł. Sztuczka, którą nie 
tak dawno bawił się Andris, natchnęła go pewnym pomysłem.

Matteo zmierzył w myśli odległość między podłogą i ptakiem, po czym 

obliczył kąt, pod którym przez umieszczone wysoko okna wpadało światło 
słońca. Chwycił metalową pięść żelaznego centaura i zacisnął jego zgięte palce 
na jednym ze swoich sztyletów. Wypolerowany metal ostrza złapał światło 
słońca i odbił dokładnie na jedną z lin.

Teraz musiał przeżyć tyle czasu, aby słońce zrobiło, co do niego należało!
Matteo uniósł drugi sztylet i skoczył na mechanicznego potwora. 

Wymierzył dźwięczący, bezsensowny cios i odskoczył. Stwór upuścił martwą 
kobietę i rzucił się na nowego wroga.

Matteo zniknął, bez kłopotów biegając za plecami istoty. Kopnął go w 

metalowy tyłek na tyle mocno, że pojawiło się wgniecenie. Maszyna wykonała 
ociężały obrót i zaczęła ścigać Mattea powolnym, ociężałym krokiem.

Jordain zmusił ją do poruszania się, pozostając tuż poza zasięgiem 

pazurów mechanizmu i coraz zacieklej kłapiących szczęk. Przez cały ten czas 
obserwował dymiącą, strzępiącą się linę. Kiedy nadeszła odpowiednia chwila, 
stałą we właściwym miejscu. Udając, że się potknął, opadł na kolano.

Nakręcana bestia skoczyła na niego, zginając i rozprostowując palce, 

jakby nie mogła się doczekać.

Nad jego głową trzasnęła lina, a wielki albatros zaczął się poruszać. 

Głowa potwora odchyliła się do tyłu, a błyszczące, czerwone oczy rozbłysły 
nagle, widząc, jak w jego stronę spada masywna, rozkołysana machina.

Matteo padł na podłogę i przetoczył się na bok. Metalowy ptak poruszał 

się niczym wahadło, uderzył w mechaniczną istotę i pociągnął ją ze sobą. 

Połączone maszyny upadły na stos metalowych orków. Przewróciły się z 
łoskotem, tocząc się niczym źle ułożone drewniane belki i grzebiąc metalowego 
wojownika pod stosem stali. Albatros wyleciał z tego bałaganu. Metalowa 
końcówka skrzydła z ostrym zgrzytem zadrapała posadzkę.

Matteo wstał. Nim odetchnął z ulga, sterta metalowych orków zaczęła się 

chwiać i podnosić. Kolczasty wojownik uwolnił się i zaszarżował na Mattea 
niczym gigantyczny jeż-berserker.

Jordain rozejrzał się, szukając jakiejś broni albo drogi ucieczki. Dostrzegł 

linę, przywiązaną do tkwiącego w podłodze metalowego pierścienia, potem 
jego wzrok przesunął się na metalowy bloczek, a następnie niemożliwego do 
opisania skrzydlatego potwora, podwieszonego na drugim końcu. Chwycił 
zabezpieczoną linę i zaczął pospiesznie się wspinać. Nakręcany potwór skoczył 
na niego.

Matteo wyrywał się do przodu jak mógł, usiłując wydostać się poza 

zasięg jego morderczych kłów. Metalowe szczęki zacisnęły się… ale nie na 
nodze Mattea, lecz na linie.

Trzasnęła pod nim, a skrzydlaty potwór przywiązany na drugim końcu 

zaczął opadać ku podłodze. Kiedy spadał, Matteo poleciał pod sufit. Ptak spadł 
dokładnie na mechanicznego wojownika i pogrzebał go pod stertą 
pogniecionego metalu.

Matteo wisiał na linie, póki nie był pewien, że walka się skończyła. 

Rozbujał się w tył i przód, aż zdołał dosięgnąć dłuższej części liny. Obejmując 
rękami i nogami główną linę, przywiązał do niej koniec swojej, a potem 
ześlizgnął się ku stercie metalu i zeskoczył, aby obejrzeć szkody.

Kawałki zbroi potwora oderwały się i rozsypały po całej podłodze. Kółka 

zębate potoczyły się niczym rozsypane monety. Przygwożdżone ogromnym 
skrzydłem resztki nakręcanego potwora drgały niczym gnębiony koszmarami 
pies. Z metalowego wnętrza, powoli cichnąc, wydobywały się ciche syki i 
zgrzyty. Światło w błyszczących czerwonych oczach zblakło i wreszcie zgasło.

Matteo rozejrzał się po komnacie. Żadna inna maszyna nie powstała, 

gotowa walczyć dalej. Pod ścianą na drugim końcu pomieszczenia kuliło się 
kilka osób. Kazał im opatrzyć rannych i poszedł sprawdzić, co z królową. Po 
trwających godzinę poszukiwaniach znalazł ją – nie w oświetlonej światłem 
świec komnacie, ale w zabezpieczonym pokoju położonym w głębi pałacu.

Beatrix siedziała na okrytym materią szezlongu, przyglądając się 

rysunkowi kolejnej mechanicznej istoty i pracowicie kreśląc rysiłkiem.

- Problem leży tutaj – mruknęła, kreśląc kilka znaków na rysunku. – 

Kryształy wewnątrz wypaczają zaklęcie aktywacji. Kamień magnetyczny 
zadziała lepiej, może pochłonie energię dającego życie czaru. Tak, spróbujemy 
w ten sposób. Tak.

Matteo obrócił się na pięcie i wyszedł po cichu, gdyż jego zadanie wciąż 

nie zostało wykonane. Nie mógł pozostać w jej obecności ani chwili dłużej, 

inaczej gniew wylałby się z niego niczym zdradziecka fala. Nadal 
obowiązywała go przysięga wobec królowej, ale sympatia dla tej kobiety 
została mocno zachwiana. Jak ktokolwiek, choćby i nie w pełni władz 
umysłowych, mógł traktować z takim lekceważeniem skutki swoich działań?

Znalazł zarządcę dworu królowej, stojącego we drzwiach pracowni, 

wybałuszonymi oczyma spoglądającego na bałagan wewnątrz.

- Zajmij się tym – warknął Matteo. – O świcie wyjeżdżam z miasta. 

Królowa nie odmówiła mi pozwolenia. Uznałem to za zgodę.

Zarządca tylko skinął głową, zbyt przejęty wypadkiem, aby zwracać 

uwagę na wściekłego jordaina. Matteo minął go i wdarł się do królewskiej sali 
posłuchań, strząsając z siebie dłonie heroldów. Podszedł wprost do tronu i 
ukląkł przed królem na kolano. Nie opuścił jednak wyzywającego i wściekłego 
spojrzenia.

Zalathorm uniósł dłoń, aby odprawić straże, po czym wydał seneszalowi 

milczący rozkaz. Mężczyzna zaczął usuwać petentów z sali. Król i doradca 
patrzyli na siebie, póki za ostatnim człowiekiem nie zamknęły się drzwi.

- I? – spytał Zalathorm. To słowo odbiło się echem w pustej sali.
Matteo wziął uspokajający oddech.
- Nie tak dawno temu pytałeś mnie, czy ostatecznie jestem wierny 

Halruaa czy mojej pani. Miałem nadzieję, że ten dylemat pozostanie na zawsze 
nierozstrzygnięty. Z głębokim żalem muszę poinformować cię, że jedna z 
mechanicznych istot królowej Beatrix zabiła rzemieślnika, kobietę.

- To niemożliwe – powiedział bez emocji król.
- Byłem tam. Widziałem, jak to się stało.
Dłonie Zalathorma zacisnęły się na poręczach tronu, aż pobielały mu 

kostki palców.

- Sprzeciwisz się słowom swojego króla?
- Mojego króla tam nie było. Ja tak.
Mag ponuro pokiwał głową.
- Dobrze, jordainie. Wstań i powiedz mi, co widziałeś.
Matteo opisał kolczastego wojownika oraz inne niebezpieczne bestie, 

które skonstruowała Beatrix. Zalathorm słuchał bez słowa, póki jordain nie 
skończył. Niespodziewanie wstał z tronu i ruszył wprost do pałacu królowej.

Szli w milczeniu długim korytarzem, wiodącym do warsztatu królowej. 

Matteo wszedł, a potem się zatrzymał.

Pokój był niemal pusty.
Pozostało tylko kilka metalowych stworów, ale tylko tych bardziej 

wyszukanych i mniej strasznych. Po kolczastych wojowniku i wielkiej, 
skrzydlatej bestii, która go zgniotła, nie pozostał żaden ślad. Kilku 
rzemieślników spojrzało na nich znad swoich dzieł i skłoniło się z 
zaskoczeniem widząc, że wśród nich znajduje się król; Matteo nie rozpoznawał 
żadnego z nich.

- Byli tu – wyszeptał Matteo. – Przysięgam na swoje życie i honor.
Zalathorm ujął go za ramię i wyprowadził z pokoju.
- Nie wątpię w twoje słowa – powiedział cicho – ale chciałem cię 

przekonać, że twoje najgorsze obawy są bezpodstawne. To, co zamierzam ci 
powiedzieć, musi zostać zachowane w najgłębszej tajemnicy.

Matteo kiwnięciem głowy wyraził swoją zgodę.
- Wokół serca Halruaa rozciąga się ochronna tarcza. To bardzo stare i 

bardzo potężne zabezpieczenie.

Jordain zmarszczył brwi.
- Zaklęcie?
- Nie do końca – rzekł ostrożnie król. – To potężna i tajemnicza siła. Nie 

mogę ci tego lepiej wyjaśnić. Kiedy sercu Halruaa coś zagraża, ta siła dba o to, 
aby zarówno zagrożenie, jak i zagrożeni zostali przeniesieni w bezpieczne 
miejsca.

Matteo przypomniał sobie mężczyzn w składzie z lodem, roztapiających 

się w magicznej mgle.

- Co jest sercem Halruaa?
Zalathorm milczał przez chwilę.
- Usunięcie źle działających maszyn z pałacu to rodzaj manifestacji, 

jakiej się spodziewałem. Nie musisz obawiać się o bezpieczeństwo swojej pani.

- A co z bezpieczeństwem tych, którzy ją otaczają?
Król westchnął.
- Dobrze, przyznaję, że zabawki królowej stały się zbyt niebezpieczne i 

jest ich za dużo. Dopilnuję, aby ta mania konstruowania została ukrócona, każę 
kapłanom uleczyć rannych oraz przywrócić zabitą kobietę do życia i jej 
bliskim. Czy to cię zadowala?

Matteo zastanowił się nad dopytaniem się o „serce Halruaa” i 

postanowiła, że poczeka z tym na inną okazję.

- Prawie, wasza wysokość – rzekł. – Teraz, kiedy upewniłeś mnie, że 

królowa jest bezpieczna, proszę o pozwolenie opuszczenia Halarahh na czas 
nieokreślony. Będę potrzebował koni i zapasów. Próbowałem przez jakiś czas 
wnieść tę prośbę przed królową i poprosić, aby przyjęła jordaina Iago, obecnie 
służącego Procopio Septusowi. Będzie mi towarzyszył w podróży.

- Czy to wszystko? – spytał sucho król.
- Niezupełnie. W szkole znajduje się jordain Themo, student piątego 

roku. Królowa potrzebuje również i jego usług. Pojedziemy na północ i 
spotkamy się z nim w zajeździe przy drodze z Orphamphal, ale musi wyjechać 
już dziś, mimo iż nie ukończył jeszcze swego treningu.

Zalathorm przyjrzał się twarzy Mattea, po czym wolno skinął głową.
- Nie mogę czytać w twoim umyśle, jordainie, ale po twoim głosie i 

oczach poznaję, że to ważne. Przyjdzie do mnie nie było czymś łatwym, ale 
nade wszystko przedkładasz służbę Halruaa. I dlatego wszystko zostanie 

zrobione tak, jak prosiłeś.

Matteo skłonił się.
- Dziękuję, wasza wysokość.
- Nie dziękuj mi – powiedział król z ponurym uśmiechem. – Czyż 

jordainowie nie mają przysłowia, że cnota nigdy nie uniknie kary?

- Nigdy nie słyszałem tego przysłowia, ale większość z nich rzeczywiście 

pochodzi od jordainów.

- Innymi słowy, zrzućmy to na jordainów?
- Być może, panie – odparł sucho Matteo – to nasza prawdziwa funkcja.
Ku jego zaskoczeniu król zachichotał i poklepał go po plecach.
- Niech cię Mystra chroni w podróży, chłopcze. Będę chciał z tobą 

porozmawiać później, kiedy załatwisz już swoje sprawy na północy.

Matteo znowu się skłonił i patrzył, jak Zalathorm odchodzi korytarzem, 

oddzielającym pałac królewski od pałacu królowej. Odwrócił się i pognał do 
królewskich stajni, po czym szybko pojechał do wieży Basela Indoulura. Ładna, 
ciemnooko uczennica powitała go u drzwi i odeszła, aby zawiadomić Tzigone.

Jego przyjaciółka podeszła do drzwi ubrana w błękitną szatę, mocno 

usmarowaną sadzą. Jej twarz również była ubrudzona, a włosy stały na głowie 
kolcami, nadając wygląd osmalonego jeża.

- Nie pytaj – doradziła.
- Jutro o świcie wyjeżdżam z miasta. Nim odjadę, chcę ci powiedzieć parę 

rzeczy.

Tzigone wzięła go pod ramię i zaprowadziła do ogrodu. Ukryli się w 

porośniętej różami altanie, ustronnym miejscu skrywającym małą sadzawkę i 
ławkę usłaną jasnymi poduszkami z jedwabiu. Kiedy tylko usiedli, Matteo 
włożył dłoń do sakiewki i wyciągnął medalion, który powierzył mu Dhamari 
Exchelsor.

Nim zdołał wyjaśnić jego pochodzenie, oczy Tzigone zrobiły się wielkie 

jak spodki.

- Należał do mojej matki – wyszeptała.
Jej brudne palce zacisnęły się na krążku, co chwila obracanym w 

dłoniach.

- Wydaje mi się, że go pamiętam. Za każdym razem, kiedy musieliśmy 

uciekać, matka dotykała go, a jej twarz stawała się bardzo nieruchoma, jakby 
nasłuchiwała. Czasem pozwalała mi bardzo nieruchoma, jakby nasłuchiwała. 
Czasem pozwalała mi go dotknąć, ale wszystko, co mogłam wyczuć, należało do 
niej. Jak sądzisz, dlaczego tak było?

- Może dzieci stają się bardziej dostrojone do swoich rodziców – 

podsunął Matteo. – Niekiedy magiczne przedmioty posiadają coś z aury ich 
właścicieli. Bez wątpienia to właśnie dostrzegałaś.

Tzigone spojrzała w ziemię.
- Trzymam go teraz. Nic nie czuję.

Milczenie, które zapadło między nimi, było ciężkie i długie. Wreszcie 

Tzigone spojrzała oczami pełnymi udręki na twarz Mattea. Skinął głową, 
odpowiadając na pytanie, którego nie zadała.

Tzigone zacisnęła mocno oczy, a jej twarz stała się nieruchoma, jakby 

szukała w głębi siebie jakichś zapasów sił. Minęło kilka chwil, nim zdołała 
opanować swoje emocje.

- Skąd to masz? – spytała słabym głosem.
- Dał mi to Dhamari Exchelsor. Chciał dać ci go sam, kiedy się wreszcie 

spotkanie, ale nie miał okazji.

- A skąd on go wziął?
- Kiva przyniosła go do Dhamariego, chwaląc się pojmaniem Keturah. 

Widzisz, oboje byli uczniami, a Keturah ich mistrzynią. Razem w tajemnicy 
rzucali czar, który się nie udał i za który Keturah wygnała Kivę ze swojej wieży. 
Najwyraźniej Kiva miała o to żal do twojej matki. Być może nie znosiła też 
Dhamariego, że nie został potraktowany tak samo.

- Jaki on jest? – spytała niechętnie.
- Spokojny człowiek ceniący umiar w zachowaniu i strojach. Mówił o 

twojej matce z wielką sympatią i ogromnym smutkiem.

Dziewczyna pociągnęła nosem, wcale tym nie poruszona.
- Powinnaś się z nim spotkać.
Poderwała gwałtownie głowę.
- Już to mówiłeś. Dhamari proponuję bękartowi czarodziejki dom, 

nazwisko, pochodzenie, wieżę i fortunę. Zastanawiałeś się kiedyś, dlaczego?

- Jesteś córką Keturah. Może to wystarczający powód.
- To właśnie mnie niepokoi. Czemu moja matka musiała uciekać od tego 

Dhamariego, skoro to taki dobry człowiek?

Matteo opowiedział jej o fascynacji Keturah istotami z mroku. 

Opowiedział jej o losie zielonej czarodziejki i gwiezdnych wężach, które wbrew 
swej naturze zgromadziły się razem, aby zaatakować. Tzigone słuchała, a łzy 
niedowierzania spływały po jej twarzy, pozostawiając w sadzy błotniste ślady. 
Matteo spodziewał się, że odrzuci wzmiankę, iż jej matka na skutek uprawiania 
ciemnej magii mogła stać się tak chora, ale po chwili kiwnęła głową.

- To… możliwe.
- Zatem spotkasz się z Dhamarim?
- Dlaczego ten mag – albo, jeśli o to chodzi, jakikolwiek inny – 

zaprzątałby sobie mną głowę?

Matteo zawahał się, żałując, że nie może jej powiedzieć o przysiędze 

Basela, o ewentualnym uznaniu jej za własną córkę. Lecz nie tylko naruszyłoby 
to zaufanie maga, ale również zniweczyło wszystko, co Basel chciał osiągnąć. 
Tzigone nigdy nie przyjęłaby tak kosztownego daru.

Otarł brudną łzę z jej policzka.
- Biorąc pod uwagę, co cię może spotkać – tak, sądzę, że powinnaś 

spotkać się z Dhamarim i poważnie rozważyć jego ofertę.

- Zastanowię się nad tym.
Porozmawiali trochę o nakręcanych istotach i przeznaczeniu Mattea. 

Kiedy wstali, uniosła dłoń, kreśląc szybki i wdzięczny taniec pożegnalny – 
zwyczaj u magów tak powszechny, jak deszcz latem. Potem odwróciła się o 
wyślizgnęła jak złodziejka, którą zresztą była.

Ten drobny, znajomy rytuał poderwał Mattea na nogi. Po raz pierwszy 

zrozumiał, że trening, który podjęła Tzigone, nie był żadnym kaprysem, lecz 
prawdziwym wyborem. Urodził się z czarodziejki, płynie w niej krew 
czarodziejów.

A ponieważ on był tym, kim był – jordainem spętanym przysłowiami i 

zakazami – nie mógł podążyć tam, gdzie ona odeszła.

ROZDZIAŁ SIEDEMNASTY

Tzigone pobiegła do wieży Basela zapomniawszy o młodzieńcu, który 

oczyma bez wyrazu przyglądał się, jak odchodzi. Miała dużo do zrobienia i 
niewiele czasu. Tej nocy spotykała się Rada Starszych, Procopio Septus z 
pewnością będzie na niej obecny. To będzie najlepsza pora, by ponownie 
wślizgnąć się do jego willi. Mag był naprawdę bardzo potężny, a choć jej 
odporność na magię była niemal całkowita, nie podobała jej się myśl o 
przekradaniu się tuż pod jego nosem.

Zastanowiła się czy nie nawiązać kontaktu z Sinestra, ale odrzuciła ten 

pomysł. Nie chciała mieć z tą kobietą więcej do czynienia. „To możliwe”, 
mruknęła, powtarzając jej odpowiedź, kiedy spytała, czy może być jej córką. 
Możliwe! Na Dziewięć Piekieł, co to miało znaczyć?

Lecz Sinestra nie była jej matką. Jej matka nie żyła. Było to łatwiejsze do 

zrozumienia niż łatwa wymówka pięknej kobiety.

Tzigone stanowczo usunęła Sinestrę z umysłu. Przebrała się w strój o 

barwie cienia i przeskoczyła przez mur, otaczający publiczny ogród. Tam 
pozostało tylko wspiąć się na drzewo bilboa i przedostać po wierzchołka drzew 
ku domowi Procopio Septusa. Znalazła gałąź zapewniającą jej odpowiedni 
widok, po czym usiadła, aby obserwować i czekać.

Kiedy zapadła noc i lord czarodziej opuścił willę, prześlizgnęła się przez 

kuchenny ogródek i weszła do jego prywatnego gabinetu. Znalazła tom 
zatytułowany „Królewskie dekrety”, wydany na rok przed jej narodzinami.

Na jego stronach znalazła potwierdzenie słów Dhamariego Exchelsora. 

Keturah został oskarżona o zamordowanie magicznymi sposobami Whendury, 
zielonej czarodziejki z Halarahh. Wolała uciec z miasta tego samego dnia niż 
poddać się magicznemu przesłuchaniu, które, gdyby była niewinna, 
oczyściłoby jej imię. Według praw Halruaa ucieczka przed sprawiedliwością 
oznaczała przyznanie się do winy.

Tzigone zamknęła księgę drżącymi rękami. Według praw Halruaa jej 

matka była morderczynią. Ta świadomość tylko wzmagała jej pragnienie 
poznania całej prawdy. Według praw Halruaa sama też nie była czysta jak łza. 
W tym kryło się coś więcej, a jeśli się bardzo nie myli, to Kiva stanowiła wątek 
łączący przeszłość Tzigone z wydarzeniami, które toczyły się obecnie.

Znalazła najnowsze wydanie „Królewskich dekretów” oraz spory tom, 

zawierający zapiski lorda Procopia z ostatnich posiedzeń rady miasta. Usiadła 
pod stołem ze skrzyżowanymi nogami i zaczęła czytać.

Wyglądało na to, że kłopoty pojawiają się wszędzie. Wzrost aktywności 

piratów był do przewidzenia – sezonowe zagrożenie, gdyż morscy drapieżcy 
chcieli zebrać jak najwięcej skarbów, nim na poważnie zaczną się letnie 
monsuny. Mniej zrozumiała była liczba karawan znikających w Nath. Potem 
wspominano o całkowicie niespodziewanym ataku dzikich elfów na 
Zwierciadło Pani. Jako zabezpieczenie przed następnymi atakami, nad 
zachodnią granicę przesunięto dużo pospolitego ruszenia. Posłano więcej 
żołnierzy do ochrony kopalni elektrum i pobliskiej mennicy. Góry tworząc 
wschodni mur zdawały się być ciche i bezpieczne, ale wiele się działo na 
bagnach Akhlaura.

- To akurat ma sens – mruknęła. Kiedy rozeszły się wieści o larakenie i 

jego pokonaniu bagna straciły wiele ze swej grozy. Pojawienie się tam grup 
skretyniałych magów szukających zaginionego skarbu Akhlaura było tylko 
kwestią czasu.

Tzigone prychnęła pogardliwie. Następne przeszukała pokój, szukając 

skrytek, w których Procopio trzymałby najważniejsze papiery. Znalazła 
schowek w rzeźbionym krześle i przekopała się przez dużą stertę upchniętych 
wewnątrz pergaminów. Wśród nich była lista wcześniejszych panów Zephyra.

Wymacała w kieszeni kawałek pergaminu – notatki, które Sinestra 

zrobiła w dniu, gdy przeszukiwały komnatę elfiego jordaina. Mimo wszystko 
wydawało się jej, że ta informacja będzie ważna. Nie była tylko pewna, 
dlaczego.

Jej oko spoczęło na pierwszym nazwisku z listy:
Akhlaur Reiptael, nekromanta.
Z długim sykiem wypuściła powietrze z płuc. Zatem Zephyr służył 

niesławnemu Akhlaurowi, magowi, na którego dziedzictwo natykała się, 
gdziekolwiek się nie obróciła!

Mogłaby się założyć, że stary elf raczej się tym nie chwalił, a założyłaby 

się o dwa razy większą stawkę, że ten spis znajdował się tylko w gabinecie 
Procopia. Była to wiadomość, którą potężny mag mógłby wygrzebać, ale nie 
coś, o czym chciałby, żeby śpiewano w tawernach i na wiosennych jarmarkach.

Zephyr, Kiva, Akhlaur, laraken, Keturah, a teraz ona. Oraz Matteo, a być 

może nawet jego przyjaciel Andris. Wszyscy byli w jakiś sposób powiązani, ale 
Tzigone nie umiała zgadnąć, jaki wzór tworzą te splątane wątki.

Szybko sporządziła kopię historii Zephyra i pospieszyła do pałacu, mając 

nadzieję, że Matteo udało się lepiej. Po drodze pożyczyła sobie odpowiednią 
szatę i wślizgnęła się do pałacu królowej.

Mimo późnej pory Mattea nie było w pokoju. Niezauważona przez 

nikogo znalazła go wreszcie w spiżarni, robiącego zapasy na drogę. Nie był 
sam. Zabudowania kuchni tętniły życiem.

- Na bogów – mruknęła. – Czy tutejsza służba kiedykolwiek sypia?
Cichy, szybko stłumiony chichot kazał jej obrócić głowę w stronę 

pobliskiej zagrody dla kóz. Obok stało wiadro świeżego mleka, niedaleko od 
wiodącej na stryszek drabiny. Tzigone wspięła się na drabinę i zobaczyła 
dokładnie to, czego się spodziewała: stertę świeżego siana, dwoje ludzi 
całkowicie nieświadomych jej obecności i nieco zrzuconych w pośpiechu 
ubrań. Tzigone szybko zrzuciła suknię pokojowej i założyła przez głowę krótką, 
niebieską sukienkę dziewczyny.

Tak ubrana, szybko ruszyła po porzucone wiadro z kozim mlekiem. 

Podniosła je i wpadła na Mattea, starając się rozlać nieco na jego buty.

Przyjął bez zdziwienia jej skąpy strój dojarki, udało mu się nie 

przewrócić oczami, kiedy przepraszała go wylewnie z charakterystycznym 
śpiewnym akcentem pasterzy z północnych krain. Poszedł za nią, kiedy ona 
gadała i cofała się. Szybko przyjął listę, którą wcisnęła mu w zamieszaniu, i 
schował za pas.

Na Mystrę, pomyślała ze zdumieniem. Jeszcze jest dla niego nadzieja!
Przedostali się w zaciszny kącik między zagrodą dla kóz a browarem. 

Matteo wyjął wiadomość zza pasa, przyjrzał się jej i spojrzał na nią ponuro.

- Skąd to masz?
- Przy południowej bramie jest nowa tawerna – zaczęła, wciąż głosem 

dziewki od kóz. – Kucharz robi tam ptysie, potem je rozcina i wsuwa do środka 
bogactwo lub drobiazg. Ja znalazłam pierścionek ze szmaragdem, który 
przehandlowałam za tę listę przyjacielowi, z którym byłam.

Matteo spojrzał na nią.
- Jeśli nie chcesz powiedzieć, mów tak od razu.
- Nie chcę ci powiedzieć – odparła szybko. – Co z tym zrobisz?
Oddał jej pergamin.
- Zephyr służył magom Halruaa przez ponad dwieście lat. Był jednym z 

pierwszych jordainów. Może Akhlaur miał swój udział w tworzeniu zakonu.

Tzigone nie wyglądała na przekonaną.
- Jordainowie i Akhlaur. Te dwa smaki nie pasują do tej samej zupy.
- Też tak sądzę, ale Akhlaur był potężnym nekromantą. Tacy magowie 

nie zajmują się wyłącznie śmiercią, ale też zmieniają żywych tak, aby służyli 
ich celom. Skoro już do tego doszliśmy, to czy można lepiej opisać jordainów, 
niż jako ludzi zmienionych tak, aby służyli celom magów?

Przyjęła to.

- Jak w to wpasowuje się Kiva?
- Elfy żyją bardzo długo. Kiva może nie wyglądać na starszą od ciebie czy 

mnie, ale niewykluczone, że znała Zephyra, a być może i Akhlaura, już 
dwieście lat temu.

- Co oni mają wspólnego z moją matką? Z nami?
Matteo westchnął.
- Tzigone, ty i ja mamy ze sobą wiele wspólnego. Oboje jesteśmy odporni 

na magię, oboje zostaliśmy oddzieleni od naszych rodzin. Być może oboje 
zostaliśmy „zrobieni”, aby służyć celom jakiegoś maga, tak jak z żelaza czy 
gliny tworzą golem.

- Cóż, to pocieszające!
- Co była wolała – ponurą prawdę czy pocieszające kłamstwo?
- Hm. Czy chcesz, abym odpowiedziała już teraz?
- Tak, i ty również tego chcesz – powiedział, obracając jej własny 

nieudany żart przeciwko niej. – Porozmawiaj z Dhamarim Exchelsorem.

Milczała przez dłuższą chwilę.
- Wiesz co, Matteo? Naprawdę, naprawdę nie znoszę, kiedy masz rację.
- W takim razie – powiedział ponuro, lecz z błyskiem podejrzenia w 

ciemnych oczach – powinnaś przyzwyczaić się do stałej irytacji.

Jego przytyk sprawił, że Tzigone poczuła irracjonalną mieszaninę 

rozdrażnienia i przyjemności.

- Stałej irytacji, tak? Cóż, sądzę, że zdołam z tym żyć, skoro i ty potrafisz.
Nim zdołał odpowiedzieć, Tzigone wylała mu na głowę wiadro koziego 

mleka. Kiedy jej przyjaciel pluł i klął, wybiegła z kuchni, uśmiechnięta niczym 
gargulec.

Tak, pomyślała radośnie, dla Matteo wciąż jeszcze była nadzieja.

***

Nim Matteo opuścił miasto, jeszcze raz odwiedził królową Beatrix. 

Perspektywa spotkania z koronowaną wariatką niezbyt mu się podobała, ale 
nie mógł wyjechać, nie próbując zrozumieć jej ponurych przepowiedni.

Królowa słuchała z kamienną twarzą, kiedy mówił o planach poroży w 

poszukiwaniu wiedzy istotnej dla pałacu. Nie potrafił powiedzieć, czy ja to 
obchodziło, ani czy go w ogóle rozumiała. Coraz trudniej było wchodzić do 
dziwnego krajobrazu jej umysłu. Wreszcie porzucił subtelności i przypomniał 
jej, iż przepowiadała nadchodzącą wojnę.

- Naprawdę? – spytała niepewnie.
- Tak – zawahał się, po czym dodał. – Wyjadę na jakiś czas. Nath to dzikie 

i niebezpieczne miejsce, a drogi są tak niedobre, że utrudniają szybką podróż.

Nath. Wspominając miejsce jej wielkiej tragedii Matteo czuł się jak 

okrutnik, ale musiał ocenić jej poczytalność. Może miała na myśli jakąś bitwę, 
która już się rozegrała, najprawdopodobniej rajd, który zniszczył jej rodzinę.

Matteo przyglądał się jej twarzy szukając emocji, które ta nazwa 

mogłaby wywołać. Nawet błysku rozpoznania. Oddalenie królowej było 
zatrważające i niemal całkowite.

W cichości ducha przyznał się do porażki, ale spróbował jeszcze raz.
- Nim odjadę, muszę się spotkać z dyrektorem Szkoły Jordainów. Czy 

mogę skorzystać urządzenia, które wykorzystałaś, aby mnie tu sprowadzić?

Królowa wyraziła swoją zgodę roztargnionym ruchem dłoni.
- Ale ja nie korzystam z magii – dodał Matteo, niespodziewanie 

odwracając się. – Nie mogę skorzystać z kuli bez pomocy maga.

- Maga – powtórzyła Beatrix. Matteo wydawało się, że w jej 

pozbawionym zwykle wyrazu głosie wychwycił jakąś ironię. – Dotknij kuli. To 
wszystko, czego trzeba.

Matteo poszedł do niewielkiej komnaty służącej do wróżenia i zamknął 

drzwi. Kule zwisały z sufitu na starannie wykonanych pasach, spoczywały na 
piedestałach albo kołysały się w powietrzu bez żadnego widocznego oparcia. Z 
wahaniem dotknął gładkiej, bujającej w powietrzu kuli z księżycowego 
kamienia, pasującej do tej w gabinecie Ferrisa Graila. Urządzenie zajaśniało, 
budząc się do życia. Po chwili zachmurzona powierzchnia kamienia 
wygładziła się, odsłaniając twarz dyrektora Szkoły Jordainów.

Kiedy rozpoznał, kto go wezwał, wyraźnie się zdziwił. Matteo zastanowił 

się, czy to zaskoczenie wynika z faktu, że złamał zasady jordainów, czy dlatego, 
iż Ferris spodziewał się, że jordain padł ofiarą zbirów w składzie z lodem.

Matteo zadał to pytanie wprost.
- Nie spodziewałeś się ujrzeć mnie, lordzie Ferris, i to nie tylko ze 

względu na ograniczenia zakonu.

Ciemne brwi maga zbiegły się w surowe V.
- Jeśli masz jakieś pytanie, zadaj je. Nie mam czasy na gry i zagadki.
- Niewątpliwie obowiązki właściciela ziemskiego w połączeniu z 

obowiązki w szkole sprawiają, że jesteś bardzo zajęty – odparł Matteo. – 
Wyobraź sobie moje zaskoczenie, kiedy dowiedziałem się, że twoje imię jest 
wypisane na akcie własności składu z lodem w królewskim mieście.

- I co z tego? – spytał Ferris. – Mimo iż jestem dyrektorem szkoły, jestem 

magiem, nie jordainem. Żadne prawa nie zabraniają mi posiadać własności.

- To sofistyka.
- To praktyka – sprzeciwił się dyrektor. – Większość z lordów 

czarodziejów Halruaa zbiła olbrzymie fortuny. Zarobki dyrektora wystarczają 
mi na obecne potrzeby, ale co potem? Dokonuję takich zakupów, co do których 
uważam, że w przyszłości nabiorą wartości, abym mógł żyć wygodnie, kiedy 
już opuszczę szkołę. Nie muszę ci się tłumaczyć.

- Właściwie to tylko jedna, drobna rzecz wymaga wyjaśnienia – odparł 

jordain. – Kiedy mnie i moją towarzyszkę zaatakowali bandyci, czemu, aby się 
nas pozbyć, zabrali nas do twojego składu?

Zaskoczenie na twarzy maga wydawało się zbyt szczerze, by mógł 

udawać. Być może, przyznał Matteo, Ferris Grail nie wiedział o ataku.

- Czy chcesz się o tym dowiedzieć? – spytał spokojniejszym głosem.
- Chyba powinienem – odparł ponuro dyrektor.
Matteo w kilku słowach streścił historię.
- Bez wątpienia otrzymasz od władz miasta wiadomość o moim 

doniesieniu.

- Skoro tam zginęło kilka osób, będę oczekiwał czegoś więcej! Wiesz, że 

jeśli rozpocznie się oficjalne śledztwo, będziesz musiał się stawić przed Stołem 
Werdyktów. Dodam, że po raz trzeci w tym roku.

- Nie będzie wniosku, ponieważ nie ma ciał – Matteo opisał, jak ranni czy 

zabicie napastnicy po prostu zniknęli.

Twarz dyrektora stałą się blada niczym kula z księżycowego kamienia.
- Dziewczyna, która z tobą byłą… czy to ta sama, która walczyła z tobą na 

bagnach Akhlaura?

- Tak – odparł krótko, spodziewając się znajomej lekcji.
Ferris popatrzył na niego z namysłem.
- Spędzasz z tą dziewką sporo czasu. Więcej, niż przystoi jordainowi.
- Wygląda na to, że naszym ścieżkom przeznaczone jest się krzyżować – 

odparł krótko. – Spodziewałem się, że znacznie bardziej przejmiesz się ogarem 
magów Kivą. Co o niej wiesz?

- Tyle co ty, i nic więcej – odparł dyrektor. – Tak, świątynia Azutha 

skontaktowała się ze mną, informując o jej ucieczce. Zgodziłem się, aby póki co 
wieść ta została zachowana w tajemnicy. To ważne, zwłaszcza w świetle 
najazdu na Zwierciadło Pani, aby kapłani Azutha nie wydawali się całkowicie 
bezbronni.

- Upierałbym się, że czasy są niebezpieczne z powodu Kivy i że ta 

bezbronność jest prawdziwa.

Ferris skrzywił się.
- Przypisujesz tej elfce zbyt wielką moc.
- To warte rozważenia, lecz może następnym razem. Odpowiem na twoje 

pytania dotyczące Tzigone. Pozwól kapłanom Azutha zatroszczyć się o swoje 
dobre imię, ale jordainowie są zobowiązani służyć krajowi. Przyjmuję pomoc i 
przyjaźń od tych, którzy mają podobne obowiązki.

- Twoim obowiązkiem jest służenie twojemu panu – przypomniał mu 

Ferris – nie zaś podejmowanie osobistych zadań.

- Mam królewskie pozwolenie na postępowanie według własnego 

uznania i korzystanie z dowolnych środków, jakich będę potrzebował.

- Tak, wiem – jęknął dyrektor. – Themo wyjechał wczoraj ze szkoły, 

gnając prędzej niż pchła uciekająca z salamandry. Nie jest rozsądne wysyłać na 
służbę jordaina, który jeszcze nie ukończył swojego szkolenia.

- Możliwe, że Themo nigdy nie ukończy szkolenia. W głębi serca jest 

wojownikiem, nie jordainem. Chciałem, aby wypuszczono go teraz, nim 

przejdzie testy i rytuały, które kończą szkolenie – Matteo zrobił znaczącą 
pauzę, po czym dodał. – Podobnie jak niektórzy inni.

Oczy Ferrisa Graila zwęziły się.
- Czemu sądzisz, że doświadczenie jednego jordaina mogłoby się różnić 

od doświadczenia innego? Jordainowie są zobowiązani dochować tajemnicy co 
do istoty tych rytuałów.

- Po fakcie! Na Mystrę, któż chciałby się tym chwalić! – powiedział 

zapalczywie. – Tyle wiem: ta praktyka jest zła.

Twarz maga pociemniała.
- Czy chcesz wyzwać cały zakon? Te zasady mogą być surowe, ale istnieją 

z określonych powodów.

- Kiedy je poznam, sam je ocenię.
- Nie oczekuje się po tobie, że będziesz wiedział wszystko, młody 

jordainie. Jesteś szkolony na doradcę nie na sędziego! – warknął Ferris.

- Szukając prawdy nie czynię więcej ponad to, do czego zostałem 

wyszkolony do czego zostałem zrodzony – zakończył gorzko.

Zapadła długa cisza. Matteo dostrzegł na twarzy maga winę i strach. 

Dotarło do niego, że odźwierny Jinkor mógł nie być jedynym źródłem 
informacji Kivy. Przez lata ktoś zdradzał uczniów jordainów, którzy byli 
najlepiej dostosowani do jej celów. Kto mógłby lepiej wypełnić swój niecny 
obowiązek niż dyrektor? A może Ferris Grail, mag ze szkoły wieszczeń, 
wiedział, kim jest zdrajca, ale chronił szkołę przed skandalem? To by 
tłumaczyło jego chęć, aby Kiva pozostało wygodnie zaginiona.

- Możesz zatrzymać Thema – powiedział wreszcie mag. – Jest wolny od 

swoich przysiąg jordaina. W zamian pragnę od ciebie przysięgi, że nie będziesz 
przyglądał się zakazanym rzeczom.

- Tego nie mogę zrobić – powiedział krótko Matteo.
Twarz Ferrisa Graila pociemniała. Przez chwilę Matteo pomyślał, że 

może powinien ponownie negocjować wolność Thema, ale surowa maga 
zapadła się w sobie. Zmęczonym gestem przesunął dłonią po twarzy.

- Idź zatem i niech Mystra cię błogosławi. Proszę, abyś po zakończeniu tej 

wyprawy wrócił do szkoły. Są rzeczy, o których powinieneś wiedzieć, nim 
podążysz dalej tą ścieżką.

- Takie jak fakt, że nekromanta Akhlaur przykładał dłoń do stworzenia 

naszego zgromadzenia?

Strzelał na ślepo, ale trafił. Z twarzy Ferrisa Graila odpłynęła krew.
- Przybądź do szkoły – powtórzył. – Zrobię, co będę mógł, aby ci pomóc. I 

niech Pani Mystra zmiłuje się nad nami oboma.

ROZDZIAŁ OSIEMNASTY

Tzigone popatrzyła na wieżę z zielonego marmuru, próbując wyobrazić 

sobie swoją matkę mieszkającą tam i robiącą rzeczy, które według Dhamariego 
Exchelsora i halruańskiego prawa robiła. Otrząsnęła się z tego, odpędziła 
kłopotliwe myśli i podeszła do bramy. Podała służącemu imię i poprosiła o 
posłuchanie. Kiedy wrócił, przyszedł z nim drobny, łysiejący mężczyzna.

Nie robiący zbyt wielkiego wrażenia przybysz nie wyglądał jak pan tej 

wieży, ale wyciągnął jak pan tej wieży, ale wyciągnął dłonie w tradycyjnym 
powitaniu dwóch magów.

Zatem to był Dhamari Exchelsor, potwór, którego przez całe lata znała 

jako „męża matki”. Nim zdołała coś powiedzieć, mag zatrzymał się jak wryty i 
popatrzył na nią. Szybko oprzytomniał i pochylił głowę w ukłonie 
oznaczającym maga mniej doświadczonego, ale wyższego rangą.

Tzigone nie była pewna, co zrobiło na niej większe wrażenie: czy to, że 

Dhamari Exchelsor najwyraźniej rozpoznał ją jako córkę Keturah, czy że nie 
przeszedł od razu do rzeczy. Wylewne powitanie, jakikolwiek rodzaj 
przyznania się do niej sprawiłby, że uciekłaby pędem. Od matki nauczyła się 
ostrożności. Może ten człowiek znał Keturah na tyle dobrze, by nadać temu 
spotkaniu prawdziwą wartość.

Wyjęła z sakiewki talizman Keturah i podniosła do góry.
Przez dłuższą chwilę Dhamari w milczeniu przyglądał się medalionowi. 

Kiedy znowu spojrzał na nią, w jego oczach była łagodność.

- Wejdź do ogrodu, moje dziecko. jestem pewien, że masz wiele pytań.
Szła za nim wąskimi ścieżkami, słuchając, jak mówi o właściwościach tej 

czy tamtej rośliny. Wydawał się być doskonale zorientowany w sprawach ziół i 
na tyle uprzejmy, aby dać jej czas przyzwyczaić się do jego osoby. Tzigone 
odczuwała niechętny podziw.

- Jestem gotowa do rozmowy – oznajmiła nagle.
- Zatem porozmawiamy – wskazał stojąca w małej niszy ławkę i usiadł 

obok niej. – Pytaj, o co chcesz.

- Keturah opuściła miasto tego samego dnia, w którym zielona 

czarodziejka została zaatakowana przez gwiezdne węże.

Ze smutkiem pokiwał głową.
- To prawda.
- Czy sądzisz, że to ona zrobiła? Przywołała gwiezdne węże?
- Szczerze mówiąc, nie wiem.
Oczy Tzigone zwęziły się.
- Czy brałeś udział w poszukiwaniach?
Dhamari zawahał się.
- Zrozum, że odpowiadając swobodnie składam swoje życie w twoje ręce. 

Jeśli żywisz jakąś złą wolę, wykorzystasz to, co zamierzam ci powiedzieć. Taj, 
szukałem Keturah – ciągnął dalej, nie czekając ani chwili, aby ocenić jej reakcję 
i zarazem swoje własne bezpieczeństwo. – Zatrudniłem tropicieli, aby 
przeczesywali lasy, wieszczków, aby rzucali zaklęcia i czytali przepowiednie z 

lotu ptaków. Setka zaufanych kupców zawiozła wiadomości do każdej części 
kraju, ogłaszając nagrodę za jej odnalezienie. Ale działałem tylko z miłości do 
niej. Gdybym ją znalazł, odesłałbym ją bezpiecznie daleko od Halruaa i otoczył 
najlepszą opieką, jaką fortunna Exchelsorów może zapewnić.

- Opieką? – powtórzyła Tzigone. – Czy była chora?
- Przygotowywała się, aby urodzić jordaina – przyznał. – Po to nas 

skojarzono, ale Keturah nigdy nie chciała pozostawiać wszystkiego 
przypadkowi. Przyjmowała eliksiry, aby upewnić się, że dziecko, które urodzi, 
będzie najpotężniejszym jordainem, jakiego kiedykolwiek znano.

Serce Tzigone tłukło się boleśnie. Ona – nieudanym jordainem? A 

właściwie dlaczegóżby, nie? Podczas swojego krótkiego życia była 
kieszonkowcem, kuglarzem, hodowcą behirów, wykonywała setki dziwnych 
zawodów. Nie było zbyt wiele nowych profesji.

Miał to również straszliwy sens. Odporność na magię, przenikliwy umysł 

i cięty język. Jednak w przeciwieństwie do prawdziwych jordainów miała 
również dar magów. W rezultacie powstał potencjalny czarodziej, który nie 
tylko potrafił posługiwać się magią, ale i był niemal całkowicie odporny na 
kotrzaklęcia. Nic dziwnego, że bękart czarodziejki został uznany za 
niebezpiecznego!

- Te procesy zakłóciły jej magię i zabrały umysł – ciągnął Dhamari. – 

Błagałem ją, aby przestała, ale była zdecydowana. Moja Keturah była bardzo 
upartą kobietą.

Tak, to również miało sens. Ostatnie wspomnienia matki, jakie miała 

Tzigone, wiązały się z jej słabnącą magią, której nie można było zaufać. Mogły 
to wywołać eliksiry podawane matkom jordainów. Co więcej, gdyby Kiva nie 
wtrąciła się, Keturah mogłaby żyć.

- Znaleźć Kivę – powiedziała Tzigone. – Czy wynająłeś ją, aby odnalazła 

moją matkę?

Dhamari milczał przez długi czas.
- Tak, ku mojemu ciągłemu wstydowi i żalowi. Posiadała umiejętności, 

które uważałem za pożyteczne. Żaden człowiek nie zna lasu tak jak elf.

- Ale moja matka została pojmana w mieście!
- To prawda, ale poszukiwania trwały długo – Dhamari nie proponował 

dalszych wyjaśnień. Nie było zresztą takiej potrzeby, bo te poszukiwania 
określiły początek życia Tzigone. – Kiva zdradziła moje zaufanie i zabiła twoją 
matkę. Powiedziała mi, że zabiła również dziecko Keturah. Szydziła ze mnie i 
jako dowód dała ten medalion.

- Czy chciałeś się za to zemścić?
- Nie – to wyznanie zdawało się go zawstydzić. – W międzyczasie Kiva 

została inkwizytorką Azutha – ogarem magów. Mogłem pokonać kogoś na tak 
wysokim stanowisku, ale najprawdopodobniej spotkałaby mnie porażka i 
niełaska.

Dhamari westchnął znużony.
- Szczerze mówiąc, to nigdy nie zaliczano mnie do wielkich magów 

Halruaa. Keturah mogłaby, gdyby nie została zabita przez Kivę. Mierzyłem 
swoje zamiary podług porażki potężniejszego czarodzieja.

- Prawa Halruaa są potężnym zabezpieczeniem, ale czasem stają się 

również mroczną fortecą. Czasem taki tyran jak Kiva kryje się za nim, 
powiększając swoją władzę. Prawo wspierało ją i pomagało jej, przynajmniej 
do czasu.

- Cóż, ten czas już minął – powiedziała Tzigone.
- W niemałej części również dzięki tobie. Keturah byłaby z ciebie dumna. 

– Dhamari posłał jej smutny uśmiech.

Tzigone wstała gwałtownie.
- Powinnam już iść.
Na twarzy maga pojawiła się troska.
- Czy jesteś szczęśliwa w wieży lorda Basela? Nie zrozum mnie źle, to 

dobry człowiek, ale zastanawiam się, czy ścieżka przywoływania pasuje do 
twoich talentów. Twoja matka była mistrzynią szkoły wywoływania. Może 
zechcesz poznać różne gałęzie sztuki, nim zdecydujesz się wybrać którąś z 
nich.

- To dobry pomysł – powiedziała niezobowiązująco, doskonale wiedząc, 

co będzie dalej. Niejeden mag próbował wyciągnąć ją z wieży Basela.

Lekko wzruszył ramionami.
- Jestem magiem wykształconym ogólnie, ale od twoje matki nauczyłem 

się wielu zaklęć. Jeśli tylko zechcesz, z radością cię ich nauczę. Nie jako mistrz – 
nie mam takiego talentu od uczenia, jak Basel – ale jako dar, w hołdzie dla 
twojej matki.

- Porozmawiam z Baselem.
Jej zgoda była zaskoczeniem dla nich obojga. Dhamari zamrugał, po 

czym odwrócił się, aby ukradkiem otrzeć łzę.

Przez całe życie Tzigone uważała stratę Keturah za swoje osobiste 

cierpienie. Nigdy nie przypuszczała, że to brzemię może dźwignąć również jej 
mąż.

- Czy jutrzejszy dzień będzie odpowiedni? – spytała nagle.
Oczy Dhamariego rozbłysły.
- Jeśli tylko odpowiada to twojemu mistrzowi.
Coś w tonie jego głosu włączyło jej w głowie ostrzegawcze dzwonki.
- Czemuś miałoby to mu nie odpowiadać? Czy Basel ma ku temu jakieś 

powody?

- Nie – powiedział wolno. – Basel i Keturah byli przyjaciółmi z 

dzieciństwa. Sądziłem, że starał się być także kimś więcej. Spoglądając na niego 
teraz niełatwo to sobie wyobrazić.

- Och, nie sądzę. – Właściwie Tzigone była sobie w stanie wyobrazić, jak 

dobrym towarzyszem i współspiskowcem mógł być Basel. – Czemu nic z tego 
nie wyszło?

- Magowie nie wybierają, z kim mogą się pobrać. Lord Basel pochodzi z 

długiej linii magów specjalizujących się w przyzywaniu i założono, że będzie 
kontynuował tradycję rodzinną z kobietą pochodzącą z tej samej szkoły magii. 
Słyszałem plotkę, iż odwoływał się w sprawie swojej partnerki do Rady i jego 
wniosek został odrzucony. Jeśli będzie miał o to do mnie żal, nie winię go za to.

Dhamari przerwał i uśmiechnął się tęsknie.
- Magom rzadko trafia się takie szczęście w małżeństwie, jak mnie – 

ciągnął dalej. – Kochałem twoją matkę, Tzigone, i minęło wiele lat, nim 
pogodziłem się z faktem, że odeszła. Ale jej córka żyje. To daje mi więcej 
szczęścia niż spodziewałem się zaznać w życiu.

Nie prosił ją o nic i nic jej nie proponował, poza zaklęciami matki. To ją 

cieszyło.

- Większość z zaklęć Keturah wiązało się z przywoływaniem istot – 

mówił dalej Dhamari. – Lepiej nam będzie poza murami miasta, gdzie nie 
istnieje ryzyko przywołania strażniczych behirów i chowańców czarodziejów. 
Minęło wiele czasu od chwili, kiedy opuściłem tę wieżę. Przydałaby się nam 
krótka wycieczka, ale nie jestem pewien, co do szczegółów.

To było coś, na czym Tzigone doskonale się znała.
- Wrócę rano. Przygotuj sobie parę wygodnych butów i poślij po kilku 

ochroniarzy od Najemników Filorgiego. Resztę pozostaw mnie.

- Przygotujesz wyprawę do jutrzejszego poranka? – zdziwił się.
- Pewnie – Tzigone uśmiechnęła się przelotnie. – Zwykle mam jeszcze 

mniej czasu.

Mag pojął sugestię się ironicznie.
- Wygląda na to, że częściowo jestem odpowiedzialny za twoją 

zaradność. Jeśli Mystra pozwoli, nasza znajomość będzie czystym 
błogosławieństwem.

- To się nigdy nie zdarzy – powiedziała, wstając. Kiedy Dhamari uniósł 

pytająco brwi, dodała: – Przez całe lata prosiłam o wiele rzeczy. Równie dobrze 
mogę być z tobą szczera: mieszane błogosławieństwo to najlepsze, co można w 
życiu dostać.

Uśmiech Dhamariego świadczył o wielkim zadowoleniu.
- Zatem naprawdę jesteś córką swojej matki.

***

Złocisty klin słońca przedzierał się wstydliwe przez leśne poszycie, 

świadcząc o tym, że minęła już połowa ranka. W położonym w górach 
zajeździe, zawieszonym ponad linią drzew, Matteo i Iago stali w otwartych 
drzwiach i spoglądali niepewnie na drogę z Orphamphalu i w dzicz znaną jako 
Nath.

- Do tej pory Themo powinien tutaj być – burknął Matteo. – Może 

powinniśmy zacząć go szukać.

- Zaczekamy tutaj – powiedział zdecydowanie niski jordain. – Jeśli się 

spóźni, opuszczenie miejsca, w którym się umówiliśmy, to pewny sposób na 
minięcie się w drodze.

Matteo skwitował t kiwnięciem głowy.
- Sprawdzę teren. Zostań tu i czekaj na niego.
Gwizdnął na konia – czarnego ogiera zwanego Cyrikiem Trzecim – i 

wskoczył na jego grzbiet, nim Iago zdążył zaprotestować. Trąciwszy boki 
wierzchowca piętami ruszył ścieżką, która wiła się łagodnie pod górę, wśród 
karłowatych sosen i skał.

Wcześniej owinął końskie kopyta szmatami, nie tylko po to, by zrobić 

podkładkę chroniąca przed kawałkami ciemnego kamienia, który spadał z 
klifów, ale również po to, by stłumić odgłos ich przejazdu. Te środki 
bezpieczeństwa opłaciły się – jechał na tyle cicho, że zdołał wychwycić odgłosy 
toczącej się o jakąś ligę lub dalej potyczki.

Matteo podjechał tak blisko, jak się odważył. Zeskoczył z konia, 

wyciągnął sztylet i po cichu podszedł w stronę małej, płaskiej polanki.

Walczyło tam dwóch dziwnych przeciwników. Kobieta o szarej skórze, 

wyglądająca bardziej jak morderczy cień niż istota ludzka, odsłaniała zęby, 
atakując mieczem i korbaczem mężczyznę wyglądającego nawet dziwniej niż 
ona. Słońce odbijało się w jego kryształowych sztyletach. Po widmowej twarzy 
ciekły strumyk potu – a może przezroczystej krwi.

- Andris – wyszeptał Matteo.
zaskoczenie szybko minęło. Andris był jednym z najlepszych 

wojowników, jakich znał, ale widmowe amazonki słynęły z pełnej zaciekłości 
zdrady. Mimo ostro zakończonych uszu i ostrych rysów twarzy w Crinti nie 
było elfiej delikatności. Matteo widział barbarzyńców, którzy nosili mniej 
broni i byli słabiej umięśnieni.

Matteo zerwał się na nogi i ruszył na pomoc przyjacielowi, 

wywrzaskując wyzwanie. Szary cień obrócił się na pięcie, aby stawić mu czoła. 
Kiedy się obracała, na jej biodrach kołysały się dwie pochwy. W trzech 
szybkich krokach znalazła się przy nim obietnicą śmierci w lodowato 
błękitnych oczach. Jej miecz jak błyskawica wirował po odwróconych kole, 
nabierając siły do uderzenia, które spadło gładkim, śmiertelnym łukiem na 
jego kark. W międzyczasie jej korbacz – kawał łańcucha z nabijaną kolcami 
metalową kulą – nadleciał z innej strony. Razem oręż Crinti utworzył zabójcze 
nawiasy, uniemożliwiające unik bądź ucieczkę.

Ucieczka była ostatnią rzeczą, która zagościła w umyśle Mattea. 

Podskoczył bliżej i uderzył sztyletem w zakrzywiony jelec jej miecza. Potężny 
cos zatrząsł jego ramieniem i odezwał się echem w kręgosłupie, ale nie 
pozwolił, aby ból spowolnił jego kontratak. Z całej siły pchnął do góry, 
najpierw powstrzymując rozpęd miecza, a potem popychając do góry 

połączone ostrza. W tej samej chwili obrócił się gładko pod zablokowanym 
orężem, zmuszając przeciwnika do obrócenia się wraz z nim tak, że stanęli do 
siebie plecami. Ponieważ miał dłuższe ręce, uniósł sztylet i miecz wysoko, 
wyrywając go z ręki kobiety, podczas gdy obrót umieścił go na drodze 
korbacza.

Miecz Crinti zadzwonił na skalistej ziemi. Matteo zacisnął zęby, kiedy 

łańcuch owinął się mocno dookoła jego bioder, ale prawdziwe zagrożenie – 
nabijana kolcami kula – z mokrym, obrzydliwym stukiem uderzyła 
przeciwniczkę w nogę.

Matteo szybko opuścił rękę ze sztyletem i lekko ugodził w dłoń 

trzymającą rękojeść korbacza. Crinti warknęła i puściła broń. Matteo odrzucił 
łańcuch na bok i zrobił piruet do tyłu, po czym niespodziewanie wykonał 
kopnięcie. Cios trafił Crinti w zagłębienie pod kolanem. Upadła ciężko na 
dłonie i kolana. Szybko oprzytomniała i zerwała się z ziemi, nie zwracając 
uwagi na krew ściekającą z dziur powstałych w miejscach, gdzie kole przebiły 
jej szare skórznie.

Jordain złapał miecz, zatrzymując sztylet jako drugą broń. Już docenił 

zaletę większego zasięgu, tym bardziej, że żadna z jego broni nie dorównywała 
drugiemu mieczowi, noszonemu przez widmową amazonkę przy drugim boku.

Crinti wyciągnęła miecz – identyczny jak trzymany przez Mattea – i 

sprawnie zakręciła nim koło. Choć ten gest wyglądał jak rytuał, Matteo 
wiedział, że lepiej nie powtarzać jej ruchu. Miecz był ciężki i dziwnie 
wyważony: ona znała tę broń, on nie.

Matteo cofnął się i wykonał kilka krótkich cięć, aby poczuć broń. Jej 

środek ciężkości leżał bliżej sztychu, niż był przyzwyczajony – dodawało to siły 
pchnięciom i cięciom, świadczyło o wielkiej sile i morderczych zamiarach. Nie 
podobał mu się pomysł walki z Crinti tak nieznaną sobie bronią.

Półelfka zaatakowała. Ku zaskoczeniu Mattea wyrzuciła miecz w górę. 

Zawirował w powietrzu i spadł ostrzem w dół. Złapała go, zaciskając dłonie w 
połowie ostrza. Między pobielałymi kostkami pociekła krew. Popatrzyła Matteo 
w oczy, uśmiechnęła się szyderczo i splunęła.

Potem uniosła miecz ostrzem ku piersi i wepchnęła go prosto w pierś.
Ostatkiem sił cofnęła się, jakby zdecydowana nie upaść u jego stóp. 

Upadła ciężko, z rozłożonymi ramionami. Zakrwawione dłonie zacisnęły się w 
pięści, potem rozluźniły i zwiotczały.

Przez długą, pełną niedowierzania chwilę Matteo spoglądał na martwą 

wojowniczkę.

- Taki mają zwyczaj – powiedział cicho Andris. – Crinti, która uważa się 

za zhańbioną, woli śmierć niż wstyd. Są ludem brutalnym, ale dumnym.

Matteo wolno obrócił się ku przyjacielowi.
- Skąd to wiesz?
Andris zakreślił ręką szerokie koło, ogarniając wyżej położone, dzikie 

tereny.

- To jest Nath. Jeśli chcesz tutaj przeżyć, musisz poznać 

niebezpieczeństwa.

- Ale to nie znaczy, że musisz do nich przystawać! – zaprotestował 

Matteo. – Na bogów, Andris, co ty wyrabiasz?

Widmowa szczęka jordaina zacisnęła się.
- To co, uważam za słuszne. Idź w swoją stronę i zostaw mnie.
- Wiesz, że nie mogę. Kiva musi zostać odnaleziona i powstrzymana. 

Bandyckie Crinti to mój jedyny ślad.

Kiedy wypowiadał te słowa wiedział, że mówi nieprawdę. Zaciśnięta 

twarzą Andrisa zmusiła Mattea do uświadomienia sobie całej, bolesnej 
prawdy.

- Znów walczysz u boku Kivy – zdziwił się – i to wraz z tymi przeklętymi 

Crinti! Andris, czym usprawiedliwisz taki sojusz?

- Halruaa – odparł krótko. – Moimi przysięgami jordaina. Złem 

wyrządzonym moim elfim przodkom.

- Kiva zdradziła Halruaa. Jak możesz służyć krajowi sprzymierzając się z 

tą, która go zdradziła?

- Nie osądzaj mnie, Matteo – ostrzegł Andris. – Dla dobra nas obydwóch, 

nie zatrzymuj mnie.

Przez chwilę Matteo stał nieruchomo, rozdarty między własną 

powinnością a błaganiem w oczach Andrisa. Wolno wypuścił z ręki miecz 
Crinti. Uśmiech, pełen ulgi i zarazem smutny, który pojawił się na ustach 
Andrisa zniknął, gdy Matteo wyciągnął swoje sztylety jordaina.

- Wróć ze mną, Andrisie – powiedział cicho.
W odpowiedzi widmowy jordain wyciągnął własny sztylet i przyjął 

postawę obroną.

Matteo spróbował po raz ostatni.
- Nie chcę z tobą walczyć, przyjacielu!
- Nic dziwnego. Zwykle przegrywałeś.
Dłoń Andrisa skoczyła do przodu. Jego sztylet zatrzymał się tuż przed 

błyskawicznie uniesionym do sparowania orężem Mattea, ale sztylet nie był 
prawdziwą bronią Andrisa. Wolną dłonią rzucił w twarz Mattea garść 
migoczącego proszku.

Proszek uderzył go w eksplozji niewyobrażalnego bólu. Palił go i 

oślepiał. Mattea wypuścił sztylety i zatoczył się do tyłu, zaciskając dłonie na 
piekących boleśnie oczach.

Z dziwnym poczuciem oddzielenia Mattea zarejestrował cios tuż poniżej 

żeber. W porównaniu z bólem w oczach był prawie niezauważalny, ale ciało 
zareagowało zginając się wpół. Dwa ostre precyzyjnie wymierzone ciosy w tył 
karku sprawiły, że ziemia pomknęła mu na spotkanie.

Z wielkiej dali Matteo słyszał głos Andrisa, mówiąc tonem brzmiącym 

jak żal:

- Skutki działania proszku wkrótce miną. Do tego czasu staraj się zbytnio 

nie pocierać oczu. Jednak nie idź za mną, Matteo. następnym razem być może 
nie będę w stanie cię wypuścić.

***

Z wysokiej skalnej półki Kiva obserwowała walkę między Andrisem i 

Matteo. kiedy sprawiający kłopoty jordain upadł, jej usta wykrzywił uśmiech. 
Tak jak podejrzewała, Andris należał do niej. Podobnie jak Crinti, przykładał 
tak wielką wagę do swego elfiego dziedzictwa, że inne okoliczności traciły 
znaczenie. Dla Andrisa zwrócenie się przeciwko zaprzyjaźnionemu jordainowi, 
najlepszemu przyjacielowi, było tego najlepszym dowodem.

Oznaczało to więcej, niż Kiva chciała przyznać. Wybrała Andrisa, nim 

dowiedziała się o jego przodkach, a także dlatego, że nie był Matteo. przodków 
Mattea znała od dawna. Fakt, że Andris i Matteo byli przyjaciółmi niepokoił ją, 
podobnie jak przyjaźń Mattea i Tzigone. Sny Kivy niejeden raz nawiedzał 
strach, że ta trójka ludzi była połączona przeznaczeniem, którego żadne z nich 
w pełni nie rozumiało.

Elfka zeszła do obozu Crinti i odszukała Shanair. Opisała jej Mattea, 

polecając półelfce zebrać grupę wojowniczek i wciągnąć go wraz z 
towarzyszami na nawiedzone wzgórza. Podkreśliła, że ludzie mają zostać przy 
życiu, dopóki Shanair nie otrzyma innego polecenia.

Kiedy przywódczyni Crinti burknęła potwierdzająco, Kiva wzięła kulę do 

wieszczenia i odeszła poszukać jakiegoś zacisznego miejsca, w którym mogłaby 
porozmawia z pewnym magiem. Nie kontaktowała się z nim przez wiele lat i 
odnalezienie go pośród srebrnych wątków Splotu było niełatwym zadaniem.

Opanowanie zaklęcia dostrajającego zajęło Kivie większość poranka. 

Nawet teraz minęło nieco czasu, nim mag odpowiedział. Usta elfki wykrzywiły 
się z pogardą, kiedy wreszcie pojawiła się przed nią twarz mężczyzny. Lata nie 
obeszły się z nim dobrze. Był chudy i łysiejący, a podejrzliwy wyraz twarzy 
sprawiał, że wyglądał jak łysa fretka.

- A niech cię, Kiva! Po tych wszystkich latach musiałaś wybrać akurat tę 

chwilę? – syknął.

- Jakieś kłopoty, ukochany? – spytała szyderczo. – Sądziłam, że nie jesteś 

w stanie spłodzić cokolwiek interesującego.

- Gdzie byłaś? Co się dzieje?
- Bez wątpienia słyszałeś o pochwyceniu mnie na bagnach Akhlaura.
- Tak, o wyklęciu przez Bractwo Azutha również. Jestem pewien, że 

złamało ci to serce.

Kiva roześmiała się pogardliwie.
- Tak, ale wiara w tego, którego ludzie nazywają Panem Czarów 

podtrzymywała mnie na duchu w chwilach próby. Ale dość pogaduszek. Zbliża 
się walka, musimy uruchomić wszelką naszą broń albo poniesieniem całkowitą 

klęskę! Będziesz musiał rzucić zaklęcie przyzywania, które przygotowaliśmy.

Mag potrząsnął głową.
- Wiesz, że nie mogę. Po wypadku z impet, Keturah zobowiązała mnie 

pod słowem maga, że nie będę nigdy przyzywał istoty, której nie rozumiem ani 
nie potrafię kontrolować. Każdego maga, który złamie takie słowo, czeka 
śmierć!

Elfka uniosła szmaragdową brew.
- Jakoś mogę z tym żyć.
- A ja najwyraźniej nie. Na szczęście, nie będę musiał.
Złote oczy Kivy rozbłysły.
- Masz dziewczynę?
- W garści – odpowiedział zadowolony z siebie Dhamari Exchelsor. W 

kilku słowach opisał jej wydarzenia kilku ostatnich dni i nową znajomość z 
Tzigone. – Teraz jedziemy na północ. Bękart Keturah nie nauczył się jeszcze 
potrzebnego czaru, ale nim dotrzemy do Nath, opanuję go.

- Dobrze się spisałeś – powiedziała Kiva. – Nadspodziewanie dobrze! Ta 

Tzigone to sprytna dziewka, która ma powody, aby ci nie ufać. Jak ci się udało 
ją przekonać?

- Dla odmiany starałem się mówić prawdę tak często, jak to było 

możliwe. Oskarżenia wobec Keturah są w publicznych zapisach, więc łatwo jej 
było to sprawdzić, jednak przekonanie jej i jordaina Mattea o moim 
niezłomnym charakterze i dobrych zamiarach wymagało odrobiny sprytnie 
rzuconej magii.

- Teraz wiem, że kłamiesz – powiedziała zjadliwie Kiva. – Po pierwsze, 

nie jesteś zbyt mądry. Po drugie, nie masz jakiegokolwiek charakteru, a po 
trzecie, twoje zamiary nigdy nie są dobre. Co więcej, ani Matteo ani Tzigone nie 
można przekonać przy użyciu magicznych środków.

- Ach, ależ zaklęcie nie było rzucone na nich, ale na mnie! Pamiętasz 

talizman Keturah? Ten, który chronił właściciela przede mną i moimi 
wysłannikami? Kazałem go skopiować. Kopię dałem Matteo, aby przekazał go 
Tzigone, zaś sam zachowałem oryginał należący do Keturah.

Szyderstwo zniknęło z twarzy elfki.
- Chroni cię przed tobą samym!
- Właśnie tak – powiedział dumnie Dhamari. – Ponieważ jordain i 

dziewczyna są obecnie największym zagrożeniem dla mojego powodzenia, 
talizman chroni mnie przed tym, uniemożliwiając mi zrobienie czegokolwiek, 
co objawiłoby moje prawdziwe myśli i cele – uśmiech maga był pełen 
satysfakcji. – Jeśli chcesz wycofać się ze swoich oskarżeń, z wdzięcznością tego 
posłucham.

- Po prostu jak najszybciej sprowadź dziewczynę do Nath. Dopilnuj, aby 

po drodze nauczyła się zaklęcia przyzwania!

Kiva przesunęła dłonią nad kulą, zmazując obraz uradowanej ludzkiej 

fretki. Schowała kulę do torby i zaczęła schodzić po równym wąwozie do 
niewielkiej, dobrze ukrytej dolinki.

Teren był tu pozbawiony jakiejkolwiek roślinności za wyjątkiem 

srebrzystych porostów i prawie równy za wyjątkiem stożkowatego pagórka, 
który wznosił się na jakieś dwadzieścia metrów w stronę stalowego nieba. 
Wokół niego leżał potrzaskane kawałki skał, wskazując na jakąś dawną 
eksplozję. W całym Nath było kilka podobnych miejsc. To było najmniej 
odstręczające i jako takie stanowiło najlepszy wybór do konkretnego celu Kivy.

Podeszła do pagórka i ostrożnie przycisnęła dłoń do porosłego mchem 

zbocza. Poczuła słabe wibrowanie, nie do końca słyszalne brzęczenie magii, 
mocy i wiekowego, pierwotnego zła. Kiva, mimo wszystkiego, co wycierpiała i 
tego, czym się stała, zadrżała.

Równie ostrożnie jak ulicznik gwiżdżący na cmentarzu, zaczęła nucić 

dziwną melodię, pieśń, którą czasem niosło echo wśród dzikich miejsc i 
przełęczy Halruaa. Był to czyn wymagający brawury i desperacji, a kiedy 
śpiewała, włosy na jej karku stanęły dęba. Zło pod jej dłonią zmroziło ją 
niczym pieszczota złowrogiego ducha.

Kiva nadal śpiewała, szykując się do wypełnienia zadania, które jednak 

może jej przypaść. Zawsze istniała szansa, że córka Keturah nie zdoła wypełnić 
zadania, do którego została zrodzona.

Kiva śpiewała, aż jej w gardle zaschło, ale to działanie nie przyniosło 

zmiany w tonacji brzęczenia magii kopca. Ucichła, niepewna, czy powinna 
czuć rozczarowanie, czy ulgę. Jak powiedziała jej kiedyś Keturah, 
przywoływanie czegoś, czego się nie pojmuje ani nie potrafię panować, jest 
zupełną głupotą.

Nikt nie rozumiał Niewidzialnego Ludu, ludu faerie nawiedzającego 

górskie przełęcze i dzikie rejony Halruaa. Ukryte bramy prowadziły do 
podziemnego świata ich dworu – miejsca pełnego zła, krainy nie do końca 
pochodzącej z tego świata. Niewielu spośród tych, którzy tam wchodzili, 
wracało. Nawet Crinti obawiały się ciemnych faerie i uciekały, słysząc ich 
pieśń.

I właśnie dlatego Kiva potrzebowała tego czaru.
Włączenie Crinti do jej planu było jak zaproszenie szczurów do 

spichlerza, aby zjadły nieoczekiwaną nadwyżkę. Paskudne szare stworzenia, 
obojętnie, na dwóch czy czterech nogach, niechętnie odchodziły, kiedy ich 
zadanie zostało wykonane. Widok ciemnych faerie pchnie Shanair i jej 
muskularne siostrzyczki szybkim truchtem z powrotem do Dambrath.

Z tego, co wiedziała Kiva, nikomu nie udało się przywołać 

Niewidzialnego Ludu, a co dopiero ich kontrolować. Dziesiątki lat, zgłębiania 
magii mrocznych elfów dostarczyły jej wiedzy o ciemnych faerie, gdyż według 
legendy przodkowie drowów z południa nauczyli się wszystkiego w niewoli 
ciemnych faerie, ku swemu wielkiemu żalowi i ostatecznemu potępieniu.

Niech i tak będzie. Przez lata pracy stworzyła obiecujące zaklęcie. Jednak 

badania to była jedna sprawa, a talent to coś zupełnie innego. Ani Dhamari ani 
Kiva nie posiadali daru przyzywania. Dysponowała nim Keturah, i to w 
stopniu, w jakim posiadało go zaledwie paru Halruańczyków. Niestety, uparta 
mała wiedźmia dziewka nie zrobiła nic, aby poprzeć sprawę Kivy. Lecz jako 
elfka, Kiva była w stanie utorować sobie długą drogę wokół tej przeszkody.

Obróciła się na wschód, gdzie dzikie, okryte śniegiem góry wznosiły się 

jak zębaty mur oddzielający Halruaa od położonych za nim pustkowi. Nie 
mogła dostrzec gromadzących się za nimi na równinach wojsk, ale nie mogli 
ich dostrzec również magowie Halruaa.

To był nieoczekiwany dodatek do jej uderzenia, ale starannie włączyła 

go w swój plan. Przez ponad dwa stulecia Kiva szykowała go i poprawiała. 
Pozostawiało kilka utrzymujących się niewiadomych, ale już dowiodła, że 
potrafi pokonywać przeciwności.

Nadeszła pora, aby Halruaa umarło. Wszystko, czego potrzebowała, to 

mag, który dopełniłby dzieła zniszczenia.

Nadeszła pora, aby powrócić Akhlaur.

ROZDZIAŁ DZIEWIĘTNASTY

Tzigone grzała ręce nad ogniskiem, pocierając je energicznie, aby 

odpędzić poranny chłód. Nie spodziewała się, że „wycieczka” Dhamariego 
Exchelsora zamieni się w wyprawę do dzikiej głuszy.

Przez całe życie była włóczęgą i w Halruaa nie było zbyt wielu miejsc, 

których nie odwiedziła. W przeciwieństwie do większości Halruańczyków, 
zawędrowała nawet do kilku krain położonych za górami. Jednak podobnie jak 
każda rozsądna osoba, która znała, unikała Nath.

Co dziwniejsze, Dhamari udał się wprost ku północnym wzgórzom. 

Mimo twierdzeń o braku doświadczenia w podróżach, powiększył wszystko, co 
przygotowała Tzigone, o starannie dobrane zapasy i wyjątkowo duży, zbrojny 
oddział.

Pieniądze, powiedział sobie. Jeśli masz ich wystarczająco dużo, nie 

musisz być ekspertem. Dhamari najwyraźniej miał kotły pełne pieniędzy. Był 
pierwszym pokoleniem magów, dumą dwóch rodzin bogatych kupców. Po 
matce odziedziczył fortunę w kopalniach elektrum, zaś rodzina jego ojca 
posiadała ziemię idealną do uprawy kolorowych winogron na fantazyjne 
halruańskie wina.

Dhamari opowiedział jej historię swojej rodziny, kiedy jechali na północ. 

Powiedział jej delikatnie, że jeśli miała przyjąć nazwisko Exchelsor, powinna 
wiedzieć takie rzeczy. Tzigone wysłuchała tego, ale wolała czas, który spędzali 
studiując zaklęcia Keturah.

Przynajmniej tak się czuła na początku.

Z każdą godziną jej niepokój wzrastał. Podczas drogi Dhamari uczył ją 

zaklęcia za zaklęciem. Przywoływali dzikie koty, niedźwiedzie, a nawet 
niewielką bandę goblinów. Problemem było to, że kiedy już te istoty przybyły, 
trzeba było z nimi coś zrobić. Zeszłej nocy nie wyszło jej trudne zaklęcie i jej 
pieśń sprowadziła do obozy ryczącego sowoniedźwiedzia. W walce z potężnym 
ptakopodobnym stworem zginęło dwóch ludzi z eskorty. Tzigone oskarżała się 
o ich śmierć. Ku jej zaskoczeniu, nie czynili tego ich towarzysze.

Kiedy nie uczyła się czarów, chodziła swobodnie między wojownikami. 

Niektórzy z nich mieli już wcześniej kontakty z Dhamarim, a ci, którzy znali go 
najlepiej, wydawali się go przynajmniej lubić. Nikt nie opowiadał o nim 
żadnych historii, ani nie narzekał otwarcie. Mimo to po kilku dniach w drodze 
Tzigone zaczęła się zastanawiać, czy zarówno ona, jak i Matteo nie pomylili się 
w ocenie maga.

Szturchnęła poranne ognisko patykiem podsycając ogień. Na węglach 

postawiła mały kociołek z żelaza. Wraz z parą uniósł się zapach ziół, grzybów i 
warzyw. Najemnicy siedzieli wokół większego ogniska o kilka kroków dalej, 
używając noży i zębów do oddzierania pasków mięsa od pieczonych górskich 
królików niemal wielkości psów.

Bogaty, korzenny zapach sprawił, że Tzigone zaburczało w brzuchu. Z 

jakiegoś powodu podczas tej podróży nie mogła jeść żadnego mięsa. 
Przywoływanie zwierząt wymagało dziwnego powiązania z nimi. Tzigone 
podejrzewała, że to minie, lecz na razie poprzestawała na ziołach i zieleninie.

- Jak możesz utrzymać siły na takiej diecie?
Tzigone spojrzała w zatroskaną twarz Dhamariego. Zamieszała w 

kociołku i uniosła dymiącą łyżkę.

- Chcesz trochę? To nie jest złe.
- Może później. Mam dla ciebie następny czar – nieśmiało wręczył jej 

zwój.

Tzigone rozwinęła go, ułożyła na podołku i przeczytała. Było to 

skomplikowane zaklęcie, bez wątpienia najtrudniejsze, jakie kiedykolwiek 
widziała. Inkantacja wymagała elfiej intonacji, co stanowiło wyzwanie dla jej 
zdolności do naśladowania. Była tam również dziwna tabulatura, wyglądająca 
trochę jak zapisana muzyka, wskazując, że zaklęcie musiało być zaśpiewane. 
Jednak melodia sięgała do najniższych rejestrów głosu Tzigone i wzbijała do 
rejonów, których nigdy nie spodziewała się odwiedzać. Na pierwszy rzut oka 
wskazówki kierujące ruchem ręki wydawały się być bardziej chaotyczne niż 
ślady ostatniego biegu bezgłowe kurczaka. Przynajmniej połowa z run była jej 
całkowicie nieznana. Przypuszczała, że pochodziły z całkowicie odmiennej od 
panującej w Halruaa tradycji magicznej. Jednak w miarę lektury podstawowe 
znaczenie czaru wyłoniło się z poplątanego bałaganu.

Tzigone popatrzyła z niedowierzaniem na zwój. Dhamari dał jej zaklęcie 

przywołania i wygnania Niewidzialnego Ludu!

Popatrzyła zaskoczona na jego pełną oczekiwania twarz.
- Jeśli chciałeś mnie zabić, powinieneś otruć mnie przed opuszczeniem 

miasta, wówczas wszyscy zaoszczędzilibyśmy sobie zdzierania butów.

Zamrugał i zmarszczył brwi.
- Nie rozumiem.
- A niech cię! Jestem tylko uczennicą. To zaklęcie stanowi wyzwanie dla 

siwobrodego maga.

- Masz wyjątkowy talent.
- I powalającą urodę – przerwała, naśladując jego ton. – Ale tak dla 

podtrzymania rozmowy, powiedzmy, że potrafię to rzucić. I co potem? Czy 
sowoniedźwiedź nie dostarczył ci dość rozrywki? A im? – zakończyła wściekle, 
wskazując na ocalałych członków ich ochrony.

Dhamari uniósł dłoń w uspokajającym geście.
- Nie chciałem, aby przywoływała ciemne faerie – odparł spokojnie. – 

Wcale nie o to chodzi. Byłoby to nie tylko głupie, ale i zbędne. Już tu są. Nie 
słyszałaś ich?

Zawahała się, a potem skinęła głową. Dziwna, pociągająca pieśń, odległa 

i słaba, przez trzy dni rozbrzmiewała na skraju nocy.

- Te wzgórza są dziwne i niesamowite – ciągnął mag. – W Halruaa 

zasłony pomiędzy światami są bardzo cienki – w zaledwie kilku miejscach na 
świecie istnieje więcej portalu do odległych miejsc. Niewidzialny Lud jest 
dookoła nas. Wiedząc, że sprowadziłem cię w to niebezpieczne miejsce, 
zaznałbym wielkiego ukojenia, gdybyś mogła rzucić zaklęcie wygnania.

- Dlaczego to takie konieczne? Nie możesz tego zrobić sam?
Posłał jej jeden ze swoich słabych, tęsknych uśmiechów.
- Nie mam talentu Keturah i zdaję się na maga, którego głos powstrzymał 

larakena.

Tzigone nie lubiła pochlebstw, ale nie mogła zaprzeczyć sensowności 

słów Dhamariego. Pozwoliła zatem, by nauczył ją zaklęcia wstępnego, 
pozwalającego czytać runy. Dał jej pierścień tłumaczenia, aby mogła 
odpowiednio wymawiać dziwne, elfie słowa.

Kiedy raz po raz mruczała słowa zaklęcia, poranny wiaterek stawał się 

coraz zimniejszy. Na jej ramionach pojawiła się gęsia skórka, nie mógł nawet 
ciepły płaszcz, którym otulił ją Dhamari. Tzigone pozwoliła mu rozpalić 
większy ogień, ale nie spodziewała się, że to coś pomoże. Nie ziębiło jej 
rozrzedzone górskie powietrze, lecz własny głos.

Zaklęcie przerażało ją, nawet w tak początkowym stadium jego rzucania. 

Ponieważ służyło wygnaniu, było to, jakby powiedział Matteo, logiczne. 
Tzigone nie spodziewała się, by Niewidzialny Lud został odegnany jakąś słabą 
magią. Jednak czuła, że ta magia jest szkodliwa i w jakiś sposób zła.

Przez resztę dnia i cały następny studiowała zaklęcie, choć wzrok się jej 

rozmywał, a głowa bolała od prób owinięcia umysłu i woli dookoła 

powykrzywianej magii.
Drugiej nocy migotanie ognia sprawiło, że runy zaczęły tańczyć na stronie. 
Tzigone uczyła się dalej, zachęcana przez słabe, szydercze echa przeskakujące 
ze wzgórza na wzgórze – przeklętą muzykę Niewidzialnego Ludu.

***

Daleko na południu Basel Indoulur przechadzał się po ogrodzie swojego 

domu w Halarahh. Spodziewał się, że Tzigone wróci do domu już kilka dni 
temu i wyrzucał sobie, że pozwolił jej na wyjechanie z miasta z Dhamari 
Exchelsorem. Tzigone uważała go za nieszkodliwego, a Basel zaufał jej 
osądowi. Jednak jej otwartość była mniej niż zupełna.

W tej sprawie również Basel nie był bez winy. Mógł porozmawiać z 

Tzigone o jej matce, ale tego nie zrobił. Nie powiedział jej o wizycie Mattea, 
albo zasugerował, że to młody jordain nakłonił Tzigone do spotkania z 
Dhamarim, co miało być sposobem na ocalenie jego, Basela, przed 
szaleństwem ojcowskiego instynktu.

Ironia – a właściwie całe jej pokłady – była niemal przytłaczająca.
Z westchnienia opuścił ogród i udał się kręconymi schodami wieży na 

piętro, gdzie mieszkali uczniowie. Dał Masonowi i Farrah Noor dzień wolny. 
Nikt nie spytał go, dlaczego czuł się zmuszony staną przed drzwiami pokoju 
Tzigone.

Tęsknił za tą psotną, małą dziewczyną. Podobał mu się jej bystry umysł i 

figlarne usposobienie, kochał ją tak, jak kochałby córkę, którą powinien mieć – 
mógł mieć, gdyby nie wtrąciła się rada. Tymczasem został wystawiony jak byk 
na pastwisku z idealistyczną i myślącą jednotorowo jałówką. W oczach prawa, 
w każdej sprawie, jaka naprawdę się liczyła, żona Basela była martwa – 
zniszczona przez własne poświęcenie dla dobra Halruaa.

Spojrzenie maga spoczęło na drzwiach do pokoju Tzigone i przeszłość 

zniknęła z jego umysłu niczym zdmuchnięta świeca. Drzwi były lekko 
uchylone.

Oczy Basela zwęziły się. Tzigone zawsze zostawiała drzwi otwarte. Była 

przyzwyczajona do otwartych przestrzeni i nie mogła spać, jeśli każde drzwi i 
okno nie było szeroko otwarte. Mag podszedł bliżej. Z pokoju dobiegały odgłosy 
intensywnego przeszukiwania, a potem rozległo się pełne zaskoczenia 
westchnienie.

Mimo swojego wzrostu Basel umiał poruszać się szybko i cicho. 

Wyciągnął z sakiewki na komponenty mały żelazny gwóźdź i wsunął się do 
pokoju. Jego dłoń zakreśliła szybko koło, kiedy wymawiał jedno, tajemne 
słowo. Gwóźdź zniknął, a intruz znieruchomiał w chwili, kiedy się do niego 
obracał.

Basel podszedł, aby przyjrzeć się włamywaczowi. Kobieta była średniego 

wzrostu i wyjątkowo piękna. Włosy miała połyskujące, czarno-błękitne, do tego 
twarz o delikatnych rysach i bujne kształty. Miała na sobie jasnobłękitną szatę 

– bez wątpienia była to próba przebrania się. Na nieruchomej twarzy malował 
się wyraz zaskoczenia, a w sztywnej ręce ściskała medalion.

Kiedy mag przyjrzał się drobiazgowi, serce zaczęło bić mu szybciej. Bez 

wątpienia był to talizman Keturah! Nie było w nim innej magii, niż ta, którą 
przywoływały wspomnienia. Niewątpliwie Tzigone zostawiła go tu w 
bezpiecznym miejscu, nie chcąc ryzykować jego utraty.

Basel wyjął łańcuszek spomiędzy nieruchomych palców kobiety. Jej oczy 

śledziły jego ruchy i błyszczały rozpaczą.

Poznał w niej Sinestrę, pomniejszą czarodziejkę, poślubioną jednemu z 

braci Belajoon. Rodzina pochodziła ze starej linii magów, a w królewskim 
mieście posiadała znaczny majątek i szacunek. Co mogło popchnąć 
rozpieszczoną, młodą żonę do kradzieży?

Basel, bardziej zaciekawiony niż wściekły, ruchem dłoni zwolnił 

wstrzymujące zaklęcie.

Kobieta skoczyła do przodu, rzucając się na medalion w dłoni Basela.
- Dawaj go! Jest mój!
Zręcznie zrobił krok w bok, a intruz zachwiał się i padł twarzą na łóżko 

Tzigone. Stłumione przekleństwo było zarówno ostre, jak i znajome. Basel 
słyszał je od Tzigone, a wcześniej od jej matki.

Jego serce zamarło.
- Kim jesteś? – wyszeptał.
Usiadła i rzuciła w powietrze nad swoją głową szczyptę proszku. 

Migoczące drobiny zawisły w powietrzu, potem stopiły się razem, aby 
utworzyć cienką, migoczącą zasłonę. Opadłą na nią i zniknęła – pozostawiając 
na jej miejscu całkiem inna kobietę.

Jej rysy nie były tak delikatne, jak Basel pamiętał, zaś czas przyćmił 

blask.

Basel popatrzył z niedowierzaniem na wyblakły obraz kobiety, którą od 

dawna uważał za zmarłą. Choć nie opłakał jej przez tuzin lat, jego serce nie 
zareagowało radością.

- Keturah? – powiedział, nie mogąc w to uwierzyć.
- Tak właśnie chcieliśmy, aby myśleli, nieprawdaż?
Wróciła mu pamięć.
- Oczywiście! Jesteś przyjaciółką Keturah, damą, która pomogła jej 

uniknąć pojmania!

- Przyjaciółką, tak – powiedziała kobieta. Jej usta wykrzywiły się w 

krótkim, gorzkim uśmiechu. – Ale nie damą.

Przypomniała mu się stara historia. Wkrótce po ślubie z Dhamarim, 

Keturah udała się do rodzinnego miasta Basela, Halagardu, w towarzystwie 
najemników Exchelsora. Jeden z nich położył na niej ręce i dzięki magii 
obronnej stracił je aż do łokci. Zniewaga stała się jeszcze większa, kiedy 
przewodnik karawany wyjaśnił, iż najemnik pomylił ją z markietanką. Kilka 

słów, które Keturah zamieniła z tą kobietą, przekonało ją, iż „markietanka” nie 
wybrała sobie tego stylu życia. Czarodziejka nalegała, aby kobieta została 
przekazana pod jej opiekę, dała jej również zatrudnienie w wieży i po cichu 
ćwiczyła magiczne zdolności.

- Kurtyzana nadal może być samą, niezależnie od urodzenia czy zawodu 

– zauważył Basel.

- Kurtyzana! – prychnęła. – To wciąż za wysoko! Moja matka mogła 

zgłaszać pretensje do takiego tytułu. Była kochanką czarodzieja. Domyślasz się, 
czym ja się przez to stałam?

- Niezależnie od legalności związku, jeśli znasz imię ojca i jego 

przodków, masz zagwarantowane pewne prawa i szkolenie na maga.

- Och, znam imię, ale wżenił się we wpływową rodzinę i nie chciał 

narobić im wstydu. I tak zostałam odesłana. Przekazano mnie grupie kupców 
jako rodzaj przenośnej rozrywki.

Waga tego oświadczenia ogłuszyła Basela tak, że zaniemówił. Każde 

słowo, które przychodziło mu do głowy, tylko trywializowała taką zdradę.

Po chwili Sinestra wzruszyła ramionami.
- To stara historia opowiedziana w skrócie. Cokolwiek zamierzasz ze 

mną zrobić, bierz się do roboty.

- Wszystko, czego od ciebie chcę, to wyjaśnienie. Czemu przybyłaś tu, 

szukając talizmanu Keturah?

- Nie talizmanu. Szukałam twojej uczennicy.
Basel przyjrzał się kobiecie. Już wracała do swojego zaczarowanego 

wizerunku: jej włosy ciemniały, skóra nie byłą już żółtawa, ale złocista i gładka. 
Pracował już kiedyś z takimi zaklęciami.

- O ile się nie mylę, zaklęcie, które masz na sobie, jest dziełem Keturah.
- Nie mam aż takich zdolności – zgodziła się. – To zaklęcie działające 

trwale. Nie działa na nie nic, poza proszkiem, który dała mi Keturah, a możesz 
się założyć, iż nie używam go zbyt często! Jednak w pewnym sensie medalion 
należał do mnie. Kupiłam go dla Keturah. Była dobrym przyjacielem i hojna 
panią. Odkładałam każdy miedziak, który mi dała, do dnia, w którym 
mogłabym jej odpłacić.

Coś w tonie jej głosu uruchomiło ostrzegawczy dzwonek w głowie 

Basela.

- Dlaczego sądzisz, że to będzie konieczne?
Twarz Sinestry, która zdążyła już wrócić do swojej pięknej postaci, 

skrzywiła się od frustracji.

- Nie mogę ci powiedzieć.
- Rozumiem – zadumał się Basel. – A może powiesz mi, do czego był ci 

potrzebny talizman Keturah?

- Jest wiele rodzajów niewoli – odparła krótko. – Niektóre klatki mają 

złote kraty, ale pod koniec dnia nie ma różnicy między złotem i żelazem. Jak 

dobrze znasz mojego męża?

- Niezbyt dobrze.
- Masz szczęście. Dzięki temu talizmanowi może uda mi się wyrwać spod 

jego śledzących oczu. Byłoby cudownie dysponować godziną lub dwoma tylko 
dla siebie.

- Albo wymyślić sobie nową tożsamość i zacząć nowe życie gdzie indziej, 

jak już to kiedyś robiłaś.

- Być może – powiedziała bez przekonania.
- Przypuszczałaś, że Tzigone będzie miała talizman?
- Czemu miałabym tak myśleć? – spytała, ściągając brwi w autentycznym 

zdziwieniu. – Po złapaniu Keturah jej rzeczy zostały przekazane Dhamariemu 
Exchelsorowi. Planowałam ukraść to jemu i dlatego wynajęłam Tzigone… – 
przerwała nagle i zagryzła wargi w konsternacji.

- Spokojnie. Już wiem, że metody Tzigone leżą nieco poza granicami 

prawa. Mów dalej. Wynajęłaś złodzieja, aby odzyskał dla ciebie talizman.

- Do czego zmierzasz? Znam kilka różnych więzień i nie będę 

odpowiedzialna za wysłanie tak kogokolwiek innego – rzekła ponuro. – 
Wynajęłam Tzigone, aby mnie wyszkoliła, bym mogła udać się po niego sama.

Basel z zadowoleniem pokiwał głową. Ta kobieta ryzykowała dla 

Keturah życie. Była właśnie takim rodzajem przyjaciela i sojusznika, którego 
Tzigone potrzebowała.

- Najwyraźniej Dhamari Exchelsor nie ma talizmanu. Oddał go córce 

Keturah.

Na twarzy Sinestry pojawiło się zmieszanie, które ustąpiło pełnemu 

zaskoczeniu zrozumieniu.

- Matko Mystro – wyszeptała. – To dlatego tak mnie ciągnęło do Tzigone. 

Od chwili, kiedy się spotkałyśmy, czułam się przy niej jak stara przyjaciółka. 
Nie jest nawet w połowie tak piękna jak matka, ale ma ten sam śmiech i tę 
samą przekorną naturę.

Jej oczy rozszerzyły się w nagłej panice.
- Powiedziałeś, że Dhamari dał jej talizman? Wie o niej?
Basel zaczynał mieć bardzo złe przeczucie.
- Jest z nim teraz.
Kobieta zeskoczyła z łóżka i chwyciła Basela za tunikę obiema rękami.
- Zabierz ją od niego!
Zauważył narastający w jej głosie ton histerii. Tłumiąc własną, 

narastającą panikę, starał się mówić spokojnie.

- Opowiedz mi o tym.
- Doprawdy nie mogę – puściła jego odzienie. Na jej twarzy malowała się 

krótka, milcząca walka, po czym jej szczęka zacisnęła się zdecydowanie. – Nie 
mogę ci powiedzieć, ale możesz sam to zobaczyć. Idź do wieży Keturah i do 
pracowni Dhamariego. Zrozumiesz, dlaczego…

Niespodziewanie jej głos zamilkł. Zadrżała, oczy umknęły do góry, aż 

pokazały się białka. Upadła na podłogę w dzikich drgawkach, kręgosłup wygiął 
się tak mocno, iż Basel słyszał trzask kości. Jej agonia była na szczęście krótka. 
Kiedy Basel uklęknął koło niej, zwiotczała i znieruchomiała.

Mag zaklął cicho. Wielu z jego kolegów zabezpieczało swoich służących 

przed wyjawieniem tajemnic. Najwyraźniej ktoś był ostrożniejszy od ich. 
Nawet ta odrobina, którą wypowiedziała Sinestra wystarczyła, aby skazać ją na 
śmierć.

Basel wyciągnął dłoń i delikatnie zamknął oczy dzielnej kobiety. Pod jego 

dotykiem roztopiła się w mgłę, która potem się rozpłynęła. Kolejne 
zabezpieczenie, zauważył ponuro. Bez ciała do sprawdzenia było bardzo 
trudno wyśledzić pochodzenie czaru, który zabił.

Wstał gwałtownie. Wobec znacznie poważniejszych spraw ta tajemnica 

będzie musiała poczekać.

Pomiędzy jego wieżą a wieżą Keturah nie było magicznych bram, gdyż 

nie chciał zostawiać ścieżki, którą mógłby podążyć inny mag. Basel nie jeździł 
konno od paru lat, ale szybko dosiadł najszybszego wierzchowca i rychło 
pokonał niewielki dystans dzielący go od wieży Keturah. Odźwierny 
poinformował go, że Dhamariego nie ma w domu. Basel bez większego 
problemu służącego, by i tak go wpuścił; tak naprawdę, dostrzegł w jego oczach 
pełen nadziei błysk.

Basel pobiegł po schodach do pokoju, w którym Dhamari przyrządzał 

eliksiry. Był większy, niż pracownie większości magów, ale na pierwszy rzut 
oka wydawało się, że nic nie zginęło. Jak na pracownię maga, pokój był 
również wyjątkowo czysty i porządny, szeregi fiolek, naczyń i kociołków 
poustawiano w szeregach w wyjątkowo pedantyczny sposób. Na jednej ścianie 
wisiała kolekcja motyli, starannie przymocowanych szpilkami do dużego 
arkusza korka. Basel prychnął z pogardą. To nie było trofeum, którym 
chwaliłaby się większość mężczyzn!

Mimo to coś w kolekcji zwróciło jego uwagę – być może wrażenie, że coś 

ważnego zostało przeoczone. Basel podszedł do wielkiej płachty z korka, 
uważnie przyglądając się kolekcji z początku kolory motyli były oślepiające, we 
wszystkich podobnych do klejnotów barwach halruańskiego ogrodu. Potem 
pojawiły się motyle, jakich nigdy nie widział, wielkie stwory uzbrojone w żądła 
i komarze ryjki lub dziwne pazurzaste stopy, odziane w głębokie zielenie, 
szkarłaty i pomarańcze, przywodzące na myśl kwiaty dżungli. Potem były 
motyle w barwach nagich skał i piasku pustyni. Śnieżne ćmy, delikatne niczym 
światło księżyca. Nietoperze! Większość stanowiły małe nietoperze-kameleony, 
krążące po niebie o zmierzchu. Były umieszczone na jasnych kawałkach 
jedwabiu, który sprawdzał i zachowywał ich zdolności do zmiany koloru.

Jego wzrok spoczął na kolejnych istotach przyczepionych do tablicy, 

starannie zakonserwowanych i opatrzonych etykietkami. Wysyczał pełne 

złości przekleństwo. Wisiał tam smok faerie; jaskrawe skrzydełka były 
delikatnie rozsunięte, drobne kły odsłonięte w ostatnim, pełnym buntu 
warknięciu. Obok wisiał zmumifikowany chochlik, drobna, uskrzydlona 
kobieta rozwieszona z taką samą starannością, z jaką Dhamari zbierał insekty. 
Gardło Basela ścisnęło się, kiedy przypomniał sobie nauki, jakie przekazywała 
Keturah swoim uczniom. Motyle i nietoperze były najłatwiejsze do wezwania. 
Nawet Dhamari był w stanie to zrobić.

- Dhamari przywołał je – mruknął. Najwyraźniej były uczeń Keturah nie 

porzucił pragnienia opanowania wyjątkowej sztuki swojej mistrzyni. 
Zacząwszy od drobnych mieszkańców ogrodu Keturah, poczynił na tym polu 
niejakie postępy. Gdy, zastanowił się Basel, mogłaby zakończyć się ta 
wyprawa?

Podszedł do półek i zaczął szukać odpowiedzi. Jednym ruchem dłoni 

rozsunął na boki równe szeregi kociołków i fiolek. Za nimi krył się drewniane 
pudełko, prawie do połowy wypełnione niewielkimi fiolkami. Kiedy Basel 
wybierał fiolkę z pudełka, dostrzegł identyczne naczynie, leżące puste na półce. 
Obok stała karafka na wino, zakurzona i starannie zakorkowana. Każdą z 
fiolek oznaczała runa – takie same były wyryte na eliksirach, które żona Basela 
przyjmowała podczas ich krótkiego i tragicznego związku – eliksiry 
zapewniające narodziny dziecka jordaina.

Basel chwycił butelkę i wypowiedział słowa zaklęcia przenoszącego. 

Konia odbierze potem – to nie mogło czekać.

W swojej wieży w Halabardzie, o dobry dzień drogi od pracowni 

Dhamariego, Basel pospieszył do swojej wagi. Tradycyjna waga o dwóch 
ramionach stała na tyle ekranu z białego jedwabiu. Każde ramię kończyło się 
zaokrągloną fiolką z czystego kryształu, który lśnił mocnym światłem, kiedy 
rzucono na nie pewne zaklęcie. Basel nalał eliksiru jordaina do jednej z nich, a 
do drugiej wina. Szybkim, niecierpliwym gestem sprawił, że obie zaczęły się 
świecić.

Na białej zasłonie zaczęły tańczyć skomplikowane wzory, tajemne wzór 

z barw, run i poplątanych, czarnych linii. Basel wypowiedział drugi rozkaz i 
przyglądał się, jak charakterystyczna złota barwa wina znika. Tak jak się 
spodziewał, pozostałe ślady były podobne do tych rzucanych przez eliksir 
jordaina.

Podobne, ale różne Dhamari zaprawił wino eliksirem jordaina… i czymś 

jeszcze.

Basel położył pośrodku wagi trzeci kryształ i zaczął cicho śpiewać. Wzór 

winnego eliksiru zaczął zmieniać się, kiedy nieznana substancja 
wyparowywała. Gdy wzór eliksiru z wina stał się identyczny z wzorem eliksiru 
jordaina, rzucił zaklęcie światła na trzecią fiolkę. Na białym jedwabiu błysnęła 
zielona, poszarpana maska, identyfikując dodatkowy składnik. Basel 
wstrzymał oddech.

- A to syn wściekłego szakala – powiedział cicho, kiedy cały plan 

Dhamariego stał się dla niego jasny.

Basel nie wytwarzał takich eliksirów, podobnie jak każdy szanujący się 

mag w Halruaa, ale wiedział o takich rzeczach. Był to znak niebezpiecznego 
zioła, wykorzystywanego przez szamanów w danych czasach i przez bardziej 
prymitywne kultury do zyskania kontrolami nad potworami, których nie 
można przywołać normalną magią.

Zatem to było dziedzictwo, które Dhamari chciał przekazać! Chciał magii 

Keturah, zmienionej i przelanej w dziecko, które byłoby jego, które mógłby 
kontrolować, które zrobiłoby dla niego to, czego nie mógł zrobić on sam.

Gniew rozpalił się w Baselu do białości.
Mag odwrócił zaklęcie przenoszące i wrócił do pracowni Dhamariego. 

Starannie przeszukał jego bibliotekę, gdzie znalazł zaskakujący plik 
materiałów dotyczących historii Crinti, wiedzy drowów i legend o 
Niewidzialnym Ludzie.

- Dość ciekawa lektura jak na kogoś, kto zbiera motyle – wymruczał 

Basel. – Zobaczymy, czym jeszcze się interesował.

Znalazł jego spis czarów i ostrożnie sprawił brakujące zwoje, księgi i 

eliksiry. Wynik był straszny. Arsenał, który Dhamari zabrał ze sobą na „małą 
wycieczkę” z Tzigone przeraził Basela do głębi.

Wybiegł z wieży, zatrzymując się przy bramie, aby wręczyć 

odźwiernemu ciężką sakiewkę.

- Idź do portu. Znajdź statek płynący do dalekich krajów i załatw sobie 

przewóz.

- Jestem zobowiązany służyć tutaj… – zaczął mężczyzna.
- Tak, świetnie wiem, jak Dhamari zobowiązuje swoją służbę. Nie mów 

nikomu, co tu widziałeś, a będziesz bezpieczny przez jakieś dziesięć dni.

Odźwierny ostrożnie skinął głową.
- A potem, panie?
- Żadne prawo ani zaklęcie nie zobowiązuje cię do służby martwemu 

człowiekowi – powiedział krótko Basel.

Oczy mężczyzny rozszerzyły się i rozbłysły wdzięcznością.
- Niech Mystra cię prowadzi, mój panie!
Basel powtarzał tę modlitwę, kiedy wracał do swojej wieży w Halarahh i 

kazał przygotować statek powietrzny. Wiedział, że nie zdoła wyśledzić Tzigone 
– jej wyjątkowa odporność na magię nie pozwalała mu jej wyśledzić, kiedy się 
wymykała, unikając swoich obowiązków – ale bardzo łatwo znajdzie 
Dhamariego.

A jego stary przyjaciel Procopio Septus był tym właśnie człowiekiem, 

któremu powinien o tym powiedzieć.

***

Procopio Septus przyglądał się swojemu nowemu stołowi do gry, usiłując 

zapamiętać krajobraz, zastanawiając się nad możliwościami, jakie dawały 
żleby, klify i jaskinie.

Przez lata grywał w gry strategiczne, odtwarzające znane bitwy i ucząc 

się na sukcesach i błędach dawnych lordów czarodziejów, ale ten stół 
przedstawiał ważną część wschodniej granicy taką, jaką była obecnie. Armia 
przedzierająca się przez górskie przełęcze została ściągnięta dzięki jego 
układom z magiem z Mulhorandu. Procopio był jedynym magiem w Halruaa, 
świadomym nadchodzącego konfliktu.

Drobna figurka, wojownik na skrzydlatym wierzchowcu, wyrwał się z 

walki. Poleciał nad stół i zawirował wokół głowy Procopia. Zirytowany mag 
pacnął uszkodzoną zabawkę.

Choć ledwo ją dotknął, uderzenie przeszło przez niego niczym 

miniaturowa błyskawica. Procopio potrząsnął ręką i popatrzył z 
niedowierzaniem na rosnącą gwałtownie postać. W ciągu kilku chwil na jego 
calimshańskim dywanie stąpał koń. Złożył szerokie na pokój skrzydła ruchem, 
który rozkołysał kandelabry i zmiótł z pola bitwy setki drobnych figurek.

Skrzydlaty koń był dropiatym gniadoszem, ale jego maść nie 

przypominała niczego, co Procopio kiedykolwiek oglądał. Jego derka była w 
brązowe i zielone kropki, zaś zwisający niemal do kopyt czaprak miał barwę 
górskich sosen. Pióra skrzydeł miały łagodny odcień zieleni i brązu. Był to 
najdziwniejszy wierzchowiec, jakiego widział, lecz pasował do siedzącej na 
jego grzbiecie kobiety.

Była leśnym elfem o miedzianej skórze i bursztynowych oczach typowy 

dla mieszkańców Mhair. Długie włosy, zaplecione w warkoczyki miały głęboką 
barwę szmaragdu. Odziana w prostą tunikę i buty, w niczym nie przypominała 
ufryzowanego i strojnego ogara magów, którego Procopio widział raz czy dwa. 
Nie był ekspertem w ocenianiu wieku elfów, ale ta kobieta zdawała się mieć 
między dwudziestoma a trzydziestoma latami ludzkimi. W kącikach jej kocich 
oczu pojawiły się drobne zmarszczki, a głęboko zapadnięte policzki okrywał 
cień. Jednak, jak wiele zielonowłosych elfów mieszkało teraz w Halruaa?

Procopio powitał ją po imieniu.
- Co za miła niespodzianka. Zechcesz się odświeżyć? Wina? A może 

cebrzyk owsa?

Kiva zeskoczyła z konia i poklepała go po boku. Uskrzydlony 

wierzchowiec ruszył kłusem, robiąc może ze cztery kroki, nim zaczął się 
gwałtownie zmniejszać i unosić w powietrze. Zmalał do rozmiarów muchy i 
odleciał

Procopio nigdy nie przyszłoby do głowy, że ktoś mógłby złamać 

zabezpieczenia jego wieży dzięki magii stołu do gry. Był jednocześnie 
poirytowany i pod wrażeniem.

- Dobrze zapłacę za kopię tego zaklęcia i imię maga, który go stworzył.
Elfka skrzywiła się.

- Gdybym go sprzedała, nie dałabym drewnianego skie za to, że ten 

człowiek dożyje następnego nowiu.

Procopio chrząknął.
- Przejdźmy do ważniejszych spraw. Iago, mój były doradca, potwierdził, 

że wyrwałaś go z rąk bandy Crinti. Zawarłaś z nimi sojusz, a przynajmniej 
masz z nimi jakieś układy.

- A ciebie fascynują widmowe amazonki – odparła Kiva. – Co ważniejsze, 

okazałeś się być zainteresowany wymianą informacji za informację. Twoje 
uwagi na temat aktywności za wschodnim murem doprowadziły do powstania 
kilku interesujących możliwości. Co jeszcze możesz mi dać?

- A czego chcesz? – spytał bez ogródek Procopio.
Kiva zamrugała, jakby zaskoczona taką bezpośredniością ze strony 

halruańskiego maga.

- Wielu rzeczy. Najpierw może zniszczenia Koterii.
Teraz na Procopia przyszła kolej być zaskoczonym.
- Jak można to osiągnąć?
- Pomóż mi odsunąć od władzy Zalathorma, a ci pokażę.
Żadna odpowiedź nie sprawiłaby mu większej przyjemności. Z drugiej 

strony fakt, że cele jego i elfki tak dokładnie się pokrywały, wydawał mu się 
zbyt dogodny.

Przybrał wyraz dezaprobaty.
- Załóżmy, że zgodę się obrać tak głupią i zdradziecką drogę. Jednym 

odpowiednio silnym bodźcem byłaby korona Zalathorma. Z jakiej racji 
miałabyś mi pomagać?

- Z żadnej – wzruszyła ramionami. – Nie obchodzi mnie, czyj tyłek grzeje 

tron Halruaa. Masz coś, czego ja chcę, a Zalathorm nie.

- Co to takiego? – spytał czujnie.
- Znasz Crinti – powiedział, wskazując jeden ze starszych stołów. – 

Kiedyś były mi przydatne, ale stały się zbyt liczne i zbyt śmiałe. Całymi 
grupami przechodzą przez jaskinie do Nath.

- Czemu miałby mnie to obchodzić?
- To działanie może ściągnąć uwagę na wschód. Jeśli twoi koledzy 

magowie dowiedzą się o nadchodzącej z Mulhorandu inwazji, stracisz okazję 
przepowiedzenia zagrożenia, którego nie przewidział Zalathorm. Pomóż mi z 
Crinti, a pomożesz także sobie.

Procopio starannie ukrył podniecenie. Walczyć z Crinti! Setki razy 

marzył o takich bitwach. Planował strategie i sprawdzał wyniki. Czekał na taką 
okazję przez bardzo długi czas! Mimo to starał się mówić spokojnie i wyglądać 
na wątpiącego.

- A co dokładnie chcesz, abym zrobi?
- Jesteś lordem burmistrzem tego miasta. Z pewnością masz pod swoim 

dowództwem jakieś pospolite ruszenie. Ogłoś, że twoja wielka moc wieszczenia 

przewidziała zagrożenie ze strony Crinti i przekonaj innych, że z racji swoich 
studiów jesteś lepiej przygotowany do stawienia mu czoła niż ktokolwiek inny. 
Powiem ci, gdzie są ukryte ich obozy i jaskinie. Po takim zwycięstwie zyskasz 
sławę, a kiedy przewidzisz nadejście oddziałów mulhorandczyków, ludzie to 
zauważą.

- Argument nie do odparcia – przyznał. – A jeśli pospolite ruszenie 

zacznie domagać się jakiegoś uzasadnienia?

- Dwóch twoich byłych jordainów udało się do Nath. Donieś królowi, że 

martwisz się o tych młodzieńców, bo miałeś niepokojące wizje. Wykorzystam 
moje wpływy u Crinti, aby pojmały jordainów. Wyślij zwiadowców, aby ich 
„uratowali”. Kiedy wrócą do stolicy szeroko opowiadając o okrucieństwach 
Crinti, wyjdziesz na prawdziwego proroka.

- Zgoda – rzekł od razu Procopio – lecz muszę od razu cię ostrzec, że 

zbadałem każdą możliwą odmianę walki na północnych wzgórzach. Twoje 
Crinti nie mogą mnie oszukać, a ty lepiej nie próbuj mnie zdradzić.

- Czemu miałabym to zrobić? – odparła. – Ty chcesz sprawdzić się w 

bitwie, ja chcę pokonania Crinti. Ty chcesz zostać następcą Zalathorma i 
potrzebujesz do tego chaosu, który jestem w stanie ci zapewnić. A ja chcę 
zatańczyć na grobie Zalathorma.

Procopio nigdy nie słyszał słów przesyconych takim jadem i nie widział 

oczu tak błyszczących nienawiścią, jak u Kivy.

- Być może mam powód, aby mimo wszystko ci zaufać.
- Sprawdź mnie, a zobaczysz!
Elfka rozstawiła szeroko nogi i zamknęła bursztynowe oczy. Procopio 

szybko rzucił proste zaklęcie wieszczenia, mające sprawdzić jej motywy.

Natychmiast został otoczony lodową burzą emocji, lodowcem 

zdecydowania. Pragnienie zemsty Kivy było tak wielkie, że odczuł je jako 
fizyczny cios. Wstrząsnęły nim gwałtowne dreszcze, chwiejnie cofnął się na 
niespodziewanie sztywnych i zdrętwiałych nogach.

- Czemu? – wykrztusił z siebie.
- A co cię to obchodzi, skoro jesteś pewien mojej szczerości? – Elfka 

rozłożyła szeroko ramiona i zaczęła kręcić się jak rozbawione dziecko. jej stopy 
oderwały się od ziemi. Wciąż wirując, zaczęła lecieć, kurcząc się i wznosząc tak 
szybko, jak wcześniej skrzydlaty koń. W ciągu kilku chwil zniknęła – niewielka 
burza, która narobiła zamieszania i ruszyła dalej.

***

Kiva wyszła z wirującego zaklęcia wprost na czarną ziemię północnych 

terytoriów. Jednak nadal wirowała, śmiejąc się i krążąc w przyprawiającym o 
zawrót głowy tańcu. To było zbyt piękne! Lord czarodziej chcący sprowadzić 
wojska do Nath! Crinti zmiażdżą je niczym mrówki pod kopytami wołu! 
Nieprzypadkowo wypad Procopia pozbawi stolicę obrońców.

Powiedziała Procopio prawdę… w pewnym sensie. Tak, Zalathorm 

zostanie pokonany, ale nie teraz, nie w ten sposób. Podczas tego najazdu 
popłynie krew wojowników. Gniew Kivy ukoi tylko krew magów.

Królewskie ambicje Procopia będą musiały poczekać. Póki co, niech 

Zalathorm siedzi na swoim tronie, spoglądając na szarpane niepokojami 
pogranicze. Być może wtedy nie zorientuje się, że prawdziwe 
niebezpieczeństwo znajduje się wewnątrz jego kraju, w samym sercu Halruaa.

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY

Andris przyglądał się, jak Kiva wjeżdża do obozu, kiwając głową 

przyglądającym się jej Crinti, ale kierując się wprost ku niemu.

- Wyjeżdżamy – powiedziała krótko.
Wstał powoli ze swojego miejsca przy ognisku.
- Wszyscy?
- My dwoje. Przed południem chcę być pod drzewami Mhair.
Zaśpiewała inkantację i wyciągnęła do niego rękę. Kiedy tylko dotknął jej 

palców, zostali wessani w wirującą mgłę delikatnego, białego światła. Andris 
spodziewał się szumu wiatru, odczucia ruchu. Było tylko światło i cisza tak 
intensywna, że bicie własnego serca brzmiało niczym uderzenie przyboju.

Światło pogłębiło się, zamieniając w złocistą zieleń słońca 

przechodzącego przez gałęzie, biała cisza stała się bujną kakofonią dżungli. 
Ptaki ćwierkały i nawoływały się w gałęziach nad ich głowami. W pobliskiej 
płyciźnie rechotały żaby. Owady buczały. Dobiegający z oddali warkot 
świadczył o tym, że jakiemuś dzikiemu kotu nie udało się polowanie. Pod tym 
klekotem słyszał cichą, pulsującą pieśń lasu, wcześniej niesłyszalną dla jego 
uszu.

To właśnie, przypuszczał Andris, słyszały elfy – głos życia i magii! Kiedy 

jego słuch powrócił do normalnego poziomu wrażliwości, pieśń ucichła. Poczuł 
się jak ślepiec, któremu dano chwilę zwodzącego wzroku, po czym z powrotem 
wrzucono w ciemność zapomnienia.

- Wyglądasz na rozczarowanego – powiedziała rozbawiona Kiva. – 

Magiczna podróż nie sprostała twoim oczekiwaniom?

Andris nie chciał tego wyjaśniać.
- Nie jestem nieszczęśliwy z powodu opuszczenia Nath i obozu Crinti. Ale 

czemu wróciliśmy do Mhair?

Kiva przyłożyła splecione dłonie do ust i wydała z siebie wysoki, 

wibrujący krzyk. Był na tyle słodki i melodyjny, że można by go uznać za ptasi 
trel, ale niezbyt głośny. Mimo to Andris odniósł wrażenie, że pomknął przez las 
na cichych skrzydłach. Wiadomość została wysłana.

Usiedli na niższych gałęziach kwitnącego drzewa, uważnie obserwując 

las dookoła nich. Niespodziewanie Kiva zeskoczyła z gałęzi i uniosła dłoń,