Jeleń chory

        
        

Raz jeleń zasłabł, wiec przyjaciół rzesza

        Bieży odwiedzić chorego.
        Każdy chce leczyć, każdy go pociesza,
        A doktor Daniel z Łosiem, swym kolegą,
        Przez przyjaźń, więc bezpłatnie, z jeleniej apteki
        Przepisali różne leki –
        Dietę, zimne okłady
        I tam dalej, i tam dalej.
        Jeleń ze łzami się żali:
        «Dajcie mi umrzeć, dziękuję za rady.
        Pozwólcie tylko, niech w ciszy
        Wyzionę ducha».
        Ale ciżba towarzyszy
        Prośby nie słucha;
        Płaczą nad chorym, a wpośród lamentu,
        Pełniąc pociechy smutne obowiązki,
        Skubali trawę, listki i gałązki,
        Aż zjedli wszystko do szczętu.
        Wyzdrowiał jeleń, ale drugiej doby
        Zmarł biedak z innej choroby –
        Pościł bowiem od świtu do słońca zachodu
        I dzięki przyjaciołom musiał skonać z głodu.
        O czasy! O zwyczaje! Bez pełnej kalety
        Niesposób żyć na świecie. Kędy stąpisz nogą,
        Wszystko potrzeba opłacać zbyt drogo —
        Nawet przyjaciół, niestety!
        

         WŁADYSŁAW NOSKOWSKI