1 | 

S t r o n a

 

 

przydatne polecenia 

 

wprowadzanie kometarzy 

% 

 
 
przelamanie polecenia oraz jego kontuacja w nowy wierszu 

… 

 
 
wyświetlanie na ekranie tekstów 

disp(‘tekst’), dips(x) 

disp(‘Obliczenie miejsc zerowych:’) 

- wyświetlenie wpisanego tekstu 

disp(x_0) 

- wyświetlenie zmiennej ‘x_0’ (wyświetla tylko jedną zmienną) 

tekst zapisujemy między znakami:   ‘ tekst  ‘ 
 
 
miejsce zerowe 

fzero(f,n) 

f  

- funkcja, 

n  

- przybliżone położenie miejsca zerowego) 

 
 
minimum lokalne 

fminbnd(f,x1,x2) 

f  

- funkcja,  

x1,x2  

- zakres dla jakiego wyznaczamy minimum lokalne 

 
 
maksimum lokalne 

fminbnd('-(-0.7+x.*sin(x))',x1,x2) 

aby wyznaczyć maximum lokalne zamiast f wpisujemy pełną funkcję ze znakiem '-' 
x1,x2  

- zakres dla jakiego wyznaczamy maximum lokalne 

 
 
całka oznaczona 

quadl(f,x1,x2) 

f  

- funkcja 

x1, x2  

- przedziały całkowania 

 
 
definicja funkcji 

inline('funkcja') 

funkcja   - podajemy równanie funkcji, np. 2*x*sin(x) 
 
 
przekształcenie liczby (zmiennej) w łańcuch znaków (tekst) 

num2str(x) 

 
 
stworzenie macierzy z pojedynczych łańcuchów 

str2mat(z,b,c) 

 
 
skleja łańcuchy w jeden ciąg znaków 

strcat([‘tekst’, num2str(x)]) 

strcat([‘tekst’, num2str(x), ‘lub zmienne - liczby zamienione na ciąg znaków’]) 
tekst zapisujemy między znakami:   ‘ tekst  ‘ 
każdy kolejny element oddzielony jest przecinkiem 
 

 

2 | 

S t r o n a

 

 

 
funkcja obliczająca wartości wielomianu zadanego przez współczynniki 

polyval(wielomian, x) 

wielomian 

- wektor zawierający współczynniki wielomianu 

x  

- współrzędne x 

 
 
obliczenie miejsc zerowych wielomianu 

roots(wielomian) 

wielomian 

- wektor zawierający współczynniki wielomianu 

 
 

funkcja zwraca wektor współczynników nowego wielomianu  
będącego pochodną wejściowego wielomianu różniczkowanego 

polyder(wielomian) 

wielomian 

- wektor zawierający współczynniki wielomianu 

 
 
powoduje umowny podział okna graficznego na  
wiersze i kolumny oraz umieszczenie następnego wykresu  
w „podoknie”  (liczenie „podokien” odbywa się wierszami) 

subplot(m,n,p) 

m 

- liczba wierszy w oknie graficznym 

n 

- liczba kolumn w oknie graficznym 

p 

- „podokno”, w którym chcemy umieścić wykres 

 
 
Interpolacją (czyli znalezienia krzywej przechodzącej przez zadane punkty) 

y=interp1(xi, yi, x, ‘metoda’) 

xi 

- wektor współrzędnych ‘x’ węzłów interpolacji 

yi 

- wektor współrzędnych ‘y’ węzłów interpolacji 

x 

- wektor punktów na osi X, dla których będą obliczane interpolowane wartości y 

‘metoda’ 

- wpisujemy rodzaj interpolacji: 

  nearest – funkcja najbliższego sąsiedztwa 
  linear –

 

funkcja łamana (liniowa) 

  spline –

 

funkcja sklejana 3-go stopnia (splajn) 

  pchip  (lub cubic) –

 

wielomian 3-go stopnia 

 
 
Największy wyraz macierzy  

A_max=max(A) 

A 

- macierz, w której szukamy max wyrazu 

 
 
Najmniejszy wyraz macierzy 

A_min=min(A) 

A 

- macierz, w której szukamy min wyrazu 

 
 
Największy wyraz macierzy  

A_max=max(A) 

A 

- macierz, w której szukamy max wyrazu 

 
 
Aproksymacja wielomianem n-tego stopnia  

aproksymacja=polyfit(x,y,n) 

x 

- współrzędna x punktów danych pomiarowych 

y 

- współrzędna y punktów danych pomiarowych 

n 

- stopień wielomianu