Technik_arch_kraj_321[07].Z2.04

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

SPIS TREŚCI

1. Wprowadzenie

2. Wymagania wstępne

3. Cele kształcenia

4. Materiał nauczania

4.1. Rodzaje dekoracji roślinnych

4.1.1. Materiał nauczania

4.1.2. Pytania sprawdzające

4.1.3. Ćwiczenia

4.1.4. Sprawdzian postępów

4.2. Kompozycje roślinne

4.2.1. Materiał nauczania

4.2.2. Pytania sprawdzające

4.2.3. Ćwiczenia

4.2.4. Sprawdzian postępów

4.3. Zasady dekoracji wnętrz

4.3.1. Materiał nauczania

4.3.2. Pytania sprawdzające

4.3.3. Ćwiczenia

4.3.4. Sprawdzian postępów

4.4. Szkółkarstwo ozdobne

4.4.1.

Materiał nauczania

4.4.2. Pytania sprawdzające

4.4.3. Ćwiczenia

4.4.4. Sprawdzian postępów

5. Sprawdzian osiągnięć

6. Literatura

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

WPROWADZENIE

Poradnik będzie Ci pomocny w przyswajaniu wiedzy i umiejętności w zakresie

wykonywania dekoracji roślinnych. W materiale nauczania zostały opisane zagadnienia
dotyczące rodzajów dekoracji roślinnych, kompozycji roślinnych, zasad dekoracji wnętrz oraz
szkółkarstwo ozdobne. Materiał nauczania umieszczony w poradniku zawiera najważniejsze,
ujęte w dużym skrócie, treści, dotyczące omawianych zagadnień.

W poradniku zamieszczono:

− wymagania wstępne, czyli wykaz niezbędnych umiejętności i wiedzy, które powinieneś

mieć opanowane, aby przystąpić do realizacji tej jednostki modułowej,

− cele kształcenia tej jednostki modułowej,

− materiał nauczania (rozdział 4), który umożliwia samodzielne przygotowanie się

do wykonania ćwiczeń i zaliczenia sprawdzianów. Obejmuje on również ćwiczenia, które
zawierają wykaz materiałów potrzebnych do realizacji ćwiczeń. Przed ćwiczeniami
zamieszczono pytania sprawdzające wiedzę potrzebną do ich wykonania. Po ćwiczeniach
zamieszczony został sprawdzian postępów. Wykonując sprawdzian postępów, powinieneś
odpowiadać na pytania tak lub nie, co oznacza, że opanowałeś materiał albo nie,

− sprawdzian osiągnięć, w którym zamieszczono instrukcję dla ucznia oraz zestaw zadań

testowych sprawdzających opanowanie wiedzy i umiejętności z zakresu całej jednostki.
Zamieszczona została także karta odpowiedzi,

− wykaz literatury obejmujący zakres wiadomości, dotyczącej tej jednostki modułowej,

która umożliwi ci pogłębienie nabytych umiejętności.
Jeżeli masz trudności ze zrozumieniem tematu lub ćwiczenia, to poproś nauczyciela

o wyjaśnienie i ewentualne sprawdzenie, czy dobrze wykonujesz daną czynność.

Jednostka modułowa: Wykonywanie dekoracji roślinnych, której treści teraz poznasz,

zawarta jest w module 321[07].Z2 „Technologia produkcji i uprawy roślin ozdobnych” i jest
oznaczona na schemacie na str.4.

Bezpieczeństwo i higiena pracy

W czasie pobytu w pracowni musisz przestrzegać regulaminów, przepisów

bezpieczeństwa i higieny pracy oraz instrukcji przeciwpożarowych, wynikających z rodzaju
wykonywanych prac. Przepisy te poznasz podczas trwania nauki.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Schemat układu jednostek modułowych

321[07].Z2

Technologia produkcji i uprawy roślin

ozdobnych

321[07].Z2.01

Uprawianie gleby

321[07].Z2.02

Stosowanie roślin ozdobnych

w kształtowaniu krajobrazu

321[07].Z2.03

Zwalczanie chwastów, szkodników oraz

chorób roślin ozdobnych

321[07].Z2.04

Wykonywanie dekoracji roślinnych

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

2. WYMAGANIA WSTĘPNE

Przystępując do realizacji programu jednostki modułowej, powinieneś umieć:

–

określać rolę czynników glebowych decydujących o wzroście i rozwoju roślin,

–

charakteryzować naturalne zbiorowiska roślinne Polski, określić gatunki typowe,

–

wyjaśniać wpływ czynników siedliska i zabiegów uprawowych na wzrost, rozwój
i plonowanie roślin stosowanych w kształtowaniu krajobrazu,

–

stosować fitosocjologiczne i ekologiczne zasady zestawiania roślin,

–

rozpoznać gatunki roślin stosowanych w kształtowaniu krajobrazu na podstawie cech
morfologicznych,

–

określać funkcje i walory dekoracyjne roślin stosowanych w kształtowaniu krajobrazu,

–

stosować zasady sterowania kwitnieniem wybranych gatunków roślin ozdobnych,

–

określać przydatność zabiegów uprawowych w rozmnażaniu roślin,

–

dobierać nawozy oraz określić sposoby ich stosowania w produkcji roślin ozdobnych,

–

projektować i wykonać kompozycje roślinne z uwzględnieniem warunków siedliskowych
i planowanych efektów plastycznych.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

3. CELE KSZTAŁCENIA

W wyniku realizacji programu jednostki modułowej, powinieneś umieć:

–

scharakteryzować rodzaje dekoracji roślinnych,

–

dobrać materiał roślinny do kompozycji pod względem plastycznym i wymagań
siedliskowych,

–

wykonać kompozycje roślinne z użyciem kwiatów ciętych, suchych części roślin i roślin
doniczkowych,

–

określić zasady dekoracji różnego rodzaju wnętrz,

–

zaprojektować kompozycje roślinne do dekoracji wnętrz,

–

wykonać dekoracje roślinne w różnych wnętrzach,

–

scharakteryzować organizację szkółki roślin ozdobnych,

–

zastosować zasady ekspozycji i sprzedaży roślin ozdobnych w szkółkach.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

4. MATERIAŁ NAUCZANIA

4.1. Rodzaje dekoracji roślinnych

4.1.1. Materiał nauczania

Rośliny ozdobne upiększają nasze otoczenie, dostarczają doznań estetycznych, pomagają

osiągnąć wewnętrzny ład i harmonię. Kwiatami obdarowujemy się we wszystkich
najważniejszych chwilach w życiu. Sztuka układania roślin i tworzenia z nich kompozycji
nazywa się bukieciarstwem.

Do dekoracji roślinnych możemy zaliczyć: wiązanki, bukiety, wyroby ślubne,

okolicznościowe, żałobne, kosze, dekoracje stołu i świąteczne oraz kompozycje z roślin
suchych i doniczkowych.
Wiązanki i bukiety

Są najpopularniejszymi kompozycjami roślinnymi. Wiązanka jest to układ kompozycyjny

składający się z pewnej liczby elementów artystycznie ze sobą połączonych i związanych.
Elementem kompozycji mogą być liście, kwiaty, pędy. Kompozycja jednostronna nazywa się
wiązanką, a dwustronna, to bukiet. Ze względu na użyty materiał roślinny, wiązanki dzieli się na:

−

duże i małe,

−

jednorodne i mieszane.

Ze względu na sposób ich układania i wiązania dzielimy je na:

−

luźne (lekkie),

−

zwarte (ciężkie).

Wiązanki luźne charakteryzują się swobodnym układem kwiatów zróżnicowanych wielkością
oraz osadzonych na łodygach różnej długości (rys.1).

Rys. 1. Schemat układu wiązanki luźnej: a

−

widok z przodu, b

−

widok z boku

[2, s. 392]

Wiązanki  mają  najczęściej  kształt  wydłużony.  Pąki  i  małe  kwiaty  umieszcza  się  w  górnej
części  kompozycji,  a  kwiaty  duże  w  środkowej  części,  natomiast  kwiaty  średnie  –  dookoła.
Układając  kompozycję  z  uwzględnieniem  kolorów,  najjaśniejsze  elementy  należy  umieścić
w najwyższej części wiązanki, najciemniejsze powinny znaleźć się w części środkowej.
Wyroby ślubne

Wśród wiązanek ślubnych specjalną grupą stanowią wiązanki klasyczne: francuskie,

angielskie i wiedeńskie.

Wiązanka francuska

−

ma kształt półkolisty, powinna sprawiać wrażenie delikatnej

i lekkiej. Z jednej strony spływa girlanda ułożona z drobnych kwiatów na długich pędach
zieleni (rys. 2a). Kwiaty większe układa się kaskadowo, aby kompozycja miała charakter
spływający (rys. 2b).

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Rys. 2.

Schemat układania klasycznej wiązanki francuskiej: a

−

z girlandą, b

−

wiązanka

spływająca [2, s. 395]

Wiązanka angielska

−

ma kształt regularnego trójkąta równoramiennego. Tworzy się ją

z kwiatów o  długich  i  sztywnych  łodygach  (róże,  gerbery,  goździki).  Z  trzech  najdłuższych
kwiatów  tworzy  się  szkielet  wiązanki,  następne  kwiaty  dokłada  się  na  coraz  krótszych
łodygach  (rys.  3).  Gotowa  wiązanka  składa  się  z  trzech  podobnych  do  siebie  kwiatów.
W centrum, blisko wiązania, umieszcza się trzy duże, ozdobne kwiaty.

Rys. 3. Schemat układania klasycznej wiązanki angielskiej: a

−

szkielet wiązanki,

−

schemat wiązanki [2, s. 395]

Wiązanka wiedeńska

−

ma kształt trójkąta prostokątnego, w którym ramiona wybiegające

z kąta prostego wypełnia się kwiatami na coraz krótszych łodygach (rys. 4). Miejsce wiązania
okrywa się koronką i wstążkami.

Rys. 4. Schemat układania klasycznej wiązanki wiedeńskiej: a

−

schemat wiązanki

utworzony z dwóch kwiatów pod kątem prostym, b

−

schemat wiązanki [2, s. 396]

klasycznych

kompozycji

ślubnych

należą

bukiety

biedermeierowskie.

Jest  to  wiązanka  okrągła,  niewielka,  zwarta  z  drobnych  lub  średniej  wielkości  kwiatów.
Elementy  klasycznego  bukietu  w  tym  stylu  ułożone  są  zgodnie  z  zasadami  budowy
kwiatostanu  róży,  ze  zwróceniem  uwagi  na  poszczególne  okółki,  ściśle  przylegające  do
siebie. Całość wykończona jest falbanką z koronki lub tiulu. Wiązanka wygląda jak ogromna,
w pełni rozwinięta róża. Cechą charakterystyczną kompozycji ślubnej w tym stylu, są wstążki
zawiązane  na  „rączce”  i  luźno  spływające  w  dół.  Dobór  materiału  roślinnego  do  wiązanki
zależy  od  pomysłowości  i możliwości  wykonawcy.  Obecnie  bukiety  biedermeierowskie
układa  się  na  specjalnie  do  tego  przystosowanej  gąbce  oasis,  dzięki  której  ułożenie  bukietu
staje się łatwiejsze.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Układając bukiety na gąbce oasis, przed rozpoczęciem pracy moczy się ją w wodzie.

Wszystkie  elementy  przycina  się  na  jednakową  długość.  Zawsze  na  szczycie  kompozycji
umieszcza  się  kwiat  największy  i  najbardziej  rozwinięty,  a  pozostałe  kwiaty  w  regularnych
okółkach  i  w  takich  samych  odstępach.  Każdy  okółek  składa  się  z  coraz  większej  liczby
kwiatów.  Kwiaty  w  niższych  okółkach  powinny  być  mniejsze  i  mniej  rozwinięte.  Aby
utworzyć  regularną  półkulę,  należy  zmienić  kąt  wbijania  łodyg,  tak,  aby  łodygi  najniższego
okółka z łodygą pierwszego kwiatu tworzyły kąt prosty 90º (rys. 5).

Rys. 5. Wiązanka ślubna w stylu biedermeier [1, s. 104]

Wiązanki ślubne fantazyjne

−

układ kwiatów w tej wiązance jest swobodny, sprawiający

wrażenie, że „wyrastają” z jednego miejsca. Przy komponowaniu wiązanek fantazyjnych
cenna jest pomysłowość, wyobraźnia i fantazja twórcy. Elementami tego typu wyrobów mogą
być oryginalne, nietypowe dodatki, np. pióra, korale, muszle, itp.
Wiązanki klasyczne oraz bukiety biedermeierowskie pasują do sukien stylowych, natomiast
proste, nowoczesne stroje dobrze komponują się z wiązankami fantazyjnymi.
Bukiety

Są to kompozycje z kwiatów ciętych w układzie kolistym. Klasyczny bukiet powinien być

różnobarwny, ułożony z kwiatów, traw i liści. Kwiaty grupuje się tak, aby w dolnej
i środkowej części przeważały barwy bardziej nasycone i ciemniejsze, a w górnej jaśniejsze.

Układając bukiet w ręku trzyma się go pionowo, aby widzieć go ze wszystkich stron.

Pierwszy  kwiat,  nieco  odchylony  na  prawo,  ujmuje  się  palcami  lewej  ręki  w  miejscu
późniejszego wiązania, natomiast prawą ręką dokłada się drugi kwiat odchylony na lewo (rys.
6a),  dociskając  go  kciukiem  do  pierwszego.  Kolejne  kwiaty  dokłada  się  w  tym  samym
kierunku co drugi, tak, aby łodygi stykały  się w jednym  miejscu i tworzyły  spiralę (rys. 6b).
W miarę układania bukietu, pomiędzy kwiaty włącza się zieleń ciętą, liście, trawy, itp.

Rys. 6. Układanie bukietu: a

−

pierwszy kwiat odchylony na prawo, b

−

kolejne dokładanie

kwiatów w miejscu łączenia tworzą spiralę, c

−

kwiaty i dodatki wiązane rafią

[2, s.398]

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Dekoracje stołu

Kompozycje takie wykonuje się w małych, niskich naczyniach lub kielichach, w których

umieszcza  się  gąbkę  florystyczną  (oasis).  Kształt  kompozycji  zależy  od  stołu.  Na  stole
prostokątnym lub owalnym dobrze komponują się kompozycje wydłużone, a na okrągłym lub
kwadratowym  dekoracja  okrągła.  Należy  dopasować  barwy  kwiatów  do  koloru  obrusa,  do
zastawy  oraz  całości  wnętrza.  Wysokość  elementów  nie  powinna  przekraczać  linii  wzroku,
jedynie na oficjalnych przyjęciach można na stole ustawiać kwiaty w wysokich wazonach.
Kosze kwiatowe

Wykonuje się z roślin ciętych lub kwitnących roślin doniczkowych. Najczęściej

używanymi  materiałami  do  układania  są:  kosze  wiklinowe,  pojemniki  z  kory  albo  z łupek
drewnianych.  Dno  wykłada  się  szczelnie  folią.  Kompozycje  z  kwiatów  żywych  układa  się
w mchu  albo  w gąbce  florystycznej  dla  roślin  żywych.  Kompozycje  z kwitnących  roślin
doniczkowych  układamy  w  koszach  z  pałąkami.  Jako  materiał  pomocniczy  do  wypełnienia
koszy i do przykrycia ziemi, stosuje się mech. Kosz można dekorować wstążkami.
Wiązanki okolicznościowe ciężkie

Wiązanki okolicznościowe ciężkie są przeznaczone na uroczystości o charakterze

oficjalnym.  Wiązanki  te  układa  się  przeważnie  z  kwiatów  wzmocnionych  drutem
podpórkowym;  łatwiej  jest  im  nadać  zwartą  formę.  Przygotowywane  są  na  podkładach
z zieleni. Kwiaty układa się tak, aby wznosiły się nad zielenią. Najniżej umieszcza się kwiaty
przy  wierzchołku  i  po  bokach  wiązanki,  najwyżej  i najgęściej  w  części  środkowej,  tuż  przy
uchwycie  (rys.  7).  Dzięki  usztywnieniu  łodyg  kwiatowych  można  zmieniać  kąt  nachylenia
oraz modelować układy kwiatów.

Rys. 7. Schemat układania wiązanki ciężkiej: a

−

widok z przodu, b

−

widok z boku

[2, s. 397]

Wieńce pogrzebowe

Zależnie od techniki wykonania, wieńce dzielą się na lekkie i ciężkie. Najlepsze proporcje

uzyskuje się gdy 5/8 średnicy wieńca zajmuje podkład, a 3/8 otwór. „Szkielet” wieńca
stanowi

okrąg

lub

owal

dowolnej

średnicy, wykonany z leszczynowego

lub  wierzbowego  pędu  o grubości  około  1,5cm.  Dla  wzmocnienia  szkieletu  do  obręczy
przymocowuje  się  konstrukcję  w kształcie  litery  „T”  (rys.  8),  która  służy  również  jako
„rączka”  wieńca.  W  celu  ułożenia  podkładu  należy  przygotować  gałązki  stroiszu  (świerka,
jodły).  Miękkim  drutem,  dobrze  przymocowanym  do  obręczy,  mocno  okręca  się  każdą
gałązkę  lub  pęczek  stroiszu  nakładanego  na  obręcz.  Układamy  stroisz  zawsze  w  jednym
kierunku tak,  aby  od  strony  zewnętrznej  było  go  więcej  niż  od  wewnętrznej. Podstawowym
elementem są kwiaty, które upina się pojedynczo lub w pęczkach po całym obwodzie wieńca,
albo umieszcza się w poduszce umocowanej u dołu (rys. 8).

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Rys. 8. Sposób wykonania wieńca pogrzebowego [1, s. 108]

Wieńce ciężkie zwane rzymskimi układa się na podkładzie z prasowanej słomy. Podkład

dodatkowo  można  owinąć  pasami  elastycznego  papieru.  Do  słomy  przypina  się  szpilkami
pojedyncze  liście,  np.  bluszczu,  mahonii,  magnolii,  tak,  aby  zachodziły  na  siebie
dachówkowato.  Ozdabia  się  go  szarfą,  rozetą  z  liści  lub  bukietem.  Wielkość  dodatkowych
ozdób roślinnych nie powinna przekraczać 3/8 średnicy wieńca.
Dekoracje świąteczne

Do tego rodzaju należą rózgi ofiarowane z okazji „Mikołajek”, kompozycje adwentowe

(wieńce i stożki), choinki, stroiki, kule świąteczne

−

z okazji Bożego Narodzenia oraz

dekoracje  wiosenne  z  okazji  Niedzieli  Palmowej  i  Wielkanocy  (palmy,  koszyczki,
kompozycje  z  pędów  wierzby  oraz  z  kwiatów  wiosennych  o  barwach  żółtych).  Wiele
kompozycji  wykonuje  się  z okazji  świąt  ludowych  (wieńce  dożynkowe  i żniwne)  oraz
na uroczystości  religijne  (ozdoby  głowy

−

wianki, diademy, przypinki do ubrania, tzw.

korsarze).
Kompozycje z roślin suchych

Dekoracje z roślin suchych mogą zdobić wnętrza przez cały rok. Materiałem

do  suchych  bukietów  mogą  być:  trawy,  kłosy  zbóż,  kwiaty,  owoce,  gałązki  z  liśćmi
i bezlistne,  szyszki.  Można  je  układać  w  wazonach,  koszach,  płaskich  naczyniach
ceramicznych,  na  kawałkach  kory.  Suche  rośliny  umieszcza  się  w  gąbce  (kolor  szary).
Materiał przygotowuje  się  wcześniej,  np. trawy  zbiera  się przed  ich  pyleniem.  Latem  zbiera
się  kwiaty  suchołuski,  wrotycza,  szarłatu,  gipsówki,  zatrwianu,  i  innych.  Jesienią  zbiera  się
kolorowe liście, owoce jarzębiny, owoce berberysu i ognika, szyszki.
Kompozycje z roślin doniczkowych

Stanowią one trwałą, roślinną dekorację mieszkania. Dobierając rośliny do kompozycji

należy uwzględnić następujące wymagania rośliny: glebowe, świetlne oraz w zakresie
wilgotności powietrza. Ważny jest również pokrój rośliny i tempo wzrostu. Nie należy łączyć
egzemplarzy o podobnym pokroju. Tworząc kompozycję z roślin doniczkowych należy dążyć
do harmonii barw liści, ich kształtów i rysunku nerwów.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

4.1.2. Pytania sprawdzające

Odpowiadając na pytania, sprawdzisz, czy jesteś przygotowany do wykonania ćwiczeń.

1.  Jakie znasz dekoracje roślinne?
2.  W jaki sposób klasyfikujemy wiązanki?
3.  Jaka jest różnica w układaniu wiązanki francuskiej i wiedeńskiej?
4.  Jakich materiałów używa się do układania wiązanek?
5.  W jaki sposób wykonujemy wieńce lekkie?
6.  Jakie znasz dekoracje świąteczne?
7.  Jakie materiały wykorzystujemy do suchych kompozycji?

4.1.3. Ćwiczenia

Ćwiczenie 1

Wykonaj stroik świąteczny z okazji Świąt Bożego Narodzenia.

Sposób wykonania ćwiczenia

Aby wykonać ćwiczenie, powinieneś:

1)  zorganizować stanowisko pracy,
2)  określić styl wykonywanego stroika,
3)  dobrać materiały do wykonania stroika,
4)  wykonać stroik,
5)  zaprezentować wyniki ćwiczenia.

Wyposażenie stanowiska pracy:

−

materiał roślinny suchy,

−

świece, kokardy, bombki,

−

stroisz,

−

drut, sekator, gwoździe, młotek,

−

glina, oasis do suchych kompozycji,

−

koszyki, podkładki drewniane, podstawki.

Ćwiczenie 2

Wykonaj wieniec ciężki.

Sposób wykonania ćwiczenia

Aby wykonać ćwiczenie, powinieneś:

1)  zorganizować stanowisko pracy,
2)  dobrać materiał do wykonania wieńca,
3)  określić wielkość wieńca,
4)  wykonać podkład wieńca,
5)  przypiąć liście z wybranej rośliny,
6)  zaprezentować wyniki ćwiczenia.

Wyposażenie stanowiska pracy:

−

stroisz, słoma sprasowana, gazety,

−

kwiaty,

−

szpilki,

−

liście z dębu, mahonni, ostrokrzewu,

−

drut, elastyczny papier, siatka,

−

wstążki.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Ćwiczenie 3

Wykonaj bukiet ślubny w stylu biedermeierowskim.

Sposób wykonania ćwiczenia

Aby wykonać ćwiczenie, powinieneś:

1)  dobrać gatunki kwiatów do bukietu,
2)  dobrać materiały do bukietu,
3)  określić sposób układania bukietu,
4)  ułożyć bukiet,
5)  zaprezentować wyniki ćwiczenia.

Wyposażenie stanowiska pracy:

−

materiał roślinny, róże, goździki, chryzantema,

−

wstążki, falbanka tiulowa,

−

oasis,

−

sekator.

Ćwiczenie 4

Wykonaj kompozycje z kwiatów żywych, na stół owalny.

Sposób wykonania ćwiczenia

Aby wykonać ćwiczenie, powinieneś:

1)  dobrać naczynia do kompozycji na stół owalny,
2)  dobrać kwiaty do kompozycji, uwzględniając kolorystykę obrusa oraz wnętrza,
3)  określić wysokość kompozycji,
4)  wykonać kompozycję na stół owalny,
5)  zaprezentować wyniki ćwiczenia.

Wyposażenie stanowiska pracy:

−

materiał roślinny, róże, goździki, frezje, trawy, gipsówka, liście różnych gatunków roślin,

−

wstążki,

−

oasis,

−

niskie naczynia, kielichy na wysokich nóżkach,

−

sekator.

4.1.4. Sprawdzian postępów

Czy potrafisz:

Tak

Nie

1) scharakteryzować rodzaje dekoracji roślinnych?



2) wykonać wieniec ciężki?



3) ułożyć bukiet ślubny w stylu biedermeierowskim?



4) wykonać wiązankę ślubną w stylu angielskim?



5) wykonać dekoracje adwentowe?



6) wykonać dekorację na stół?



7) wykonać dekoracje wielkanocne?



8) określić materiały pomocnicze do wykonania kompozycji

kwiatowych?



„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

4.2. Kompozycje roślinne

4.2.1. Materiał nauczania

Kompozycja roślinna jest zespołem właściwie dobranych oraz estetycznie i celowo

uporządkowanych elementów składowych tworzących całość. Podstawowymi cechami
kompozycji są:

−

punkt,

−

linia i płaszczyzna,

−

struktura powierzchni i faktura,

−

barwa i światło,

−

proporcja i ład,

−

grupowanie,

−

harmonia i kontrast.

Punkt jest pozbawiony kierunku i ruchu.
Linia  wskazuje  kierunek;  w  wyobraźni  człowieka  może  wywoływać  odmienne  wrażenia,
zależnie  od  jej  usytuowania.  Wyróżniamy  linie  poziome,  pionowe  i  ukośne.  Linia  pozioma
związana  jest  z  ziemią  i  wyraża  spokój  i  zimno.  Linia  pionowa,  prostopadła  do  poziomej,
wznosi  się  do  światła  i  wyraża  wysokość  oraz  ciepło.  Linie  ukośne  mogą  biec  w  dwóch
odmiennych  kierunkach.  W  układach  kompozycyjnych  ważny  jest  kształt  linii,  np.  linie
łukowate i łagodnie esowate, wnoszą do kompozycji miękkość, delikatność i łagodność, linie
zygzakowate

−

ostrość, gwałtowność i pośpiech (rys. 9).

Rys. 9. Wrażenia wywołane przez linie w układach kompozycyjnych: 1

−

linie proste, ukośne

−

siła,

zdecydowanie, 2

−

linia łukowa

−

łagodność, 3

−

linie esowate

−

delikatność, 4

−

linie spiralne

−

rytm, 5

−

linie

zygzakowate

−

pośpiech, 6

−

linie proste pionowe

−

spokój, stabilność [2, s. 380]

Płaszczyzna. Do najczęściej stosowanych wzorów przestrzennych w aranżacjach

roślinnych zaliczamy: koło, trójkąt, sierp, półkole, kolumnę, linię „S” i owal.

Innymi elementami decydującymi o wartości kompozycji kwiatowych są naczynia.

Kompozycje na planie trójkąta równoramiennego wyglądają dobrze w naczyniach okrągłych,
kielichowato

rozszerzających

się

góry.

Wielkość

naczynia

wpływ

na wielkość aranżacji (rys. 10). W trójkącie prostokątnym wysokość jest jednocześnie osią
główną układu roślinnego i może znajdować się po lewej lub po prawej stronie pojemnika.
Ciężar układu skupia się wzdłuż osi pionowej, a motyw główny znajduje się u podstawy, przy
brzegu naczynia (rys. 11).

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Rys. 10. Kompozycja na planie trójkąta równoramiennego [3, s. 120]

Rys. 11. Kompozycja na planie trójkąta prostokątnego [3, s. 120]

Sierpowaty lub półksiężycowy kształt kompozycji pasuje do pojemników owalnych

i przysadzistych, szerszych u podstawy i zbiegających się ku górze (rys. 12). Motyw główny
skupiony jest w najniższej części sierpowatej linii.

Rys. 12. Kompozycja w zarysie sierpowatym [3, s. 121

Aranżacje półkoliste nadają się na stół. Linia elementu głównego jest niska, spływa

symetrycznie na boki. Naczynia do układów półkolistych to czary i czasze, na nóżkach
lub stopkach.

Kompozycje w kształcie litery „S” korzystnie wyglądają w naczyniach masywnych

owalnych, beczułkowatych lub kielichowatych (rys. 13). Linia „S” daje poczucie rytmu.
Zaczyna się wysoko w punkcie szczytowym kompozycji, powyżej jej centrum, płynnie skręca
w bok do dołu, przechodzi przez motyw główny, zmienia swój bieg zamykając
linię „S”.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Rys. 13. Kompozycja w kształcie litery „S” [3, s. 122]

Kompozycje koliste najkorzystniej prezentują się w naczyniach w kształcie walca, niezbyt

wysokich, z niewielką stopką lub. W oparciu o koło tworzy się wieńce, wianuszki, bukiety,
kule, a także formuje drzewka na pniach.

Jednym z najistotniejszych cech kompozycji jest jej kolorystyka, a w powiązaniu

z kształtem tworzy harmonijną całość. Zestawiając kolory w kompozycjach należy dobierać
je rozważnie i oszczędnie, ponieważ zbyt wiele barw o różnym stopniu nasycenia wprowadza
niepokój, chaos kompozycyjny i wpływa negatywnie na psychikę człowieka.

W kompozycji kwiatowej muszą być zachowane prawidłowe proporcje pomiędzy jej

elementami  a  całością.  Za  podstawę  przyjmuje  się  „zasadę  złotego  podziału”,  czyli  taki
podział  odcinka  c  na  odcinek  a  i  b,  aby  stosunek  długości  krótszego  odcinka  do  długości
odcinka  b  był  równy  stosunkowi  długości  dłuższego  odcinka  b  do  całości  odcinka  c,  czyli
a

c. Można to zapisać następująco 3

−

8 (rys. 14).

Rys. 14. Kompozycja ułożona w wazonie zgodnie z zasadą „złotego podziału”

[1, s. 90]

Ład w kompozycji wprowadza się poprzez: uszeregowanie elementów, układ

symetryczny  i asymetryczny.  Wszystkie elementy kompozycji powinny  być  sobie  nawzajem
podporządkowane.  Najłatwiej  uzyskać  to  poprzez  utworzenie  w  kompozycji  motywu
głównego  z  elementów  szczególnie  efektownych.  Elementy  uzupełniające  w kompozycji

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

mają za zadanie zwiększyć oddziaływanie motywu głównego, zaś elementy wypełniające
powinny harmonizować z całością kompozycji.
Materiał roślinny

Kompozycje układane są z żywych i utrwalonych roślin. W większości kompozycji

podstawowy materiał roślinny stanowią kwiaty cięte.
Zasady wykonywania kompozycji z kwiatów ciętych

Wykonując kompozycje z kwiatów ciętych należy przestrzegać następujących zasad:

−

zasada „trzech” – do wykonania kompozycji używa się najwyżej trzech gatunków

kwiatów, trzech barw kwiatów,

−

zasada ładu i porządku – pędy kwiatów nie mogą się w kompozycji krzyżować, wszystkie

elementy kompozycji muszą być widoczne,

−

zasada zachowania równowagi – układ kwiatowy musi być stabilny,

−

zasada zachowania środka ciężkości – rozmieszczenie elementów w kompozycji zależne

jest od ich optycznego ciężaru; elementy najcięższe układa się blisko środka, im dalej od
środka ciężkości, tym elementy powinny być lżejsze; „ciężar” poszczególnych elementów
ocenia się na podstawie wielkości, barwy, kształtu kwiatów,

Tab. 1. Ocena „ciężkości” kwiatów [opracowanie własne autora]

Kwiaty

Barwa

Wielkości

Kształt

lekkie

jasna

drobne

wydłużony

ciężkie

ciemna

duże

okrągły

−

zasada doboru barw – barwy kwiatów do kompozycji dobiera się na zasadzie harmonii

lub kontrastu.

Należy unikać łączenia barw, które źle się znoszą, np. czerwony z fioletowym, fioletowy
z niebieskim.
Do wykonania kompozycji kwiatowej potrzebne są następujące materiały:

−

materiał roślinny,

−

gąbka florystyczna,

−

naczynia.

Gąbka florystyczna służy jako podłoże do układania kwiatów. Pozwala zachować kierunek
układanych elementów.
Naczynia do wykonywania kompozycji kwiatowych mogą być:

−

szklane,

−

metalowe,

−

gliniane,

−

wiklinowe.

Dobór  wysokości  naczynia  zależy  od  wysokości  całej  kompozycji.  W  naczyniach  wysokich
stosunek  wysokości  naczynia  do  wysokości  całej  kompozycji  powinien  wynosić  1  :  3.  Przy
układaniu kwiatów w naczyniach płaskich, wysokość bukietu ustala się na podstawie dłuższej
średnicy naczynia. Wysokość kwiatów powinna być równa dwukrotnej średnicy naczynia.
Kompozycje kwiatowe mogą być wielostronne – elementy kwiatowe rozmieszczone z każdej
strony  naczynia  oraz  jednostronne  –  elementy  kwiatowe  zgromadzone  z  jednej  strony
naczynia.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Zasady wykonywania kompozycji z kwiatów utrwalonych

Rośliny przeznaczone do suszenia dzielimy na: kwiaty, trawy i zboża. Podstawową

metodą utrwalania jest suszenie lub preparowanie roślin. Rośliny suszy się w przewiewnych,
ciepłych i ciemnych pomieszczeniach. Do znanych metod suszenia należą:

−

„kwiatami w dół”

−

czas suszenia wynosi 2

−

3 tygodnie w ten sposób suszy się

większość roślin, np. suchołuskę, wiekuistkę,

−

„kwiatami w górę”

−

rośliny wstawia się do pustego wazonu i tak pozostawia się

do całkowitego zasuszenia; tego sposobu używa się do zasuszania roślin: mikołajka,
pałek, traw łąkowych i nawłoci,

−

metoda zielnikowa

−

polega na układaniu materiału roślinnego między stronami książek,

papieru i obciążeniu ciężkim przedmiotem, w ten sposób zasusza się liście drzew, paproci,

−

w roztworze wodnym gliceryny

−

w roztwór wkłada się końce łodyg roślin

na głębokość 5

−

7cm na okres 5

−

6 tygodni, aż nabiorą lustrzanego, błyszczącego

wyglądu. Sposobu tego używa się do konserwowania łodyg ulistnionych, np. bluszczu
pospolitego, cibory zmiennej, berberysu czerwonolistnego.

Znane są jeszcze inne metody utrwalania roślin, takie jak: piaskowo

−

boraksowa, boraksowa,

krzemionkowa, farbowanie lakierem w aerozolu, szkieletowanie liści.

Przy układaniu bukietów z roślin suchych kierujemy się takimi samymi zasadami jak przy

tworzeniu  kompozycji  z  kwiatów  żywych. Do suchych  bukietów  dobieramy  wazony  siwaki,
gliniane,  ceramiczne,  mosiężne,  miedziane.  Nie  układa  się  bukietów  z  kwiatów  suchych
w kryształach,  w  szkle,  porcelanie.  Przed  przystąpieniem  do  układania  kompozycji  bardzo
ważne jest wystawienie roślin na kilka godzin do pomieszczenia o dużej wilgotności. Łodygi
pod  wpływem  wilgoci  staną  się  elastyczne  i  łatwiej  je  będzie  układać.  Podłoże
wykorzystywane  do  suchych  kompozycji  w  celu  łatwiejszego  ułożenia  roślin  to:  piasek,
perlit, torf i gąbka florystyczna do suchych bukietów. Do układania suchych roślin potrzebny
jest klej do materiałów bukieciarskich, który dozuje się specjalnym pistoletem.

W kompozycjach suchych ważną rolę odgrywa kolejność osadzania roślin. Najpierw

należy  wypełnić  naczynie  roślinami  rozgałęzionymi,  przestrzennymi  (np.  gipsówką,
zatrwianem),  potem  wypełniamy  innymi  pojedynczymi,  nierozgałęzionymi  roślinami
(np.  miechunką,  krwawnikami,  szczecią).  Jako  ostatnie  układamy  kłosy  i  inne  rośliny
o długich łodygach (pałki, trzcina).

Układając kompozycję z suchych roślin należy zachować proporcje pomiędzy

poszczególnymi elementami, stworzyć odpowiedni kształt oraz dobrać barwy. Kompozycje
mogą być jedno –, kilku –, lub wielobarwne.
Z zasuszonych roślin można tworzyć następujące kompozycje:

−

bukiety w wazonach,

−

obrazy (płaskie, na tle tkaniny lub papieru, przestrzenne, półpłaskie),

−

dekoracje z różnymi przedmiotami,

−

dekoracje okolicznościowe (adwentowe, bożonarodzeniowe, wielkanocne palemki),

−

wiązanki cmentarne.

4.2.2. Pytania sprawdzające

Odpowiadając na pytania, sprawdzisz, czy jesteś przygotowany do wykonania ćwiczeń.

1.  Jakie znasz cechy kompozycji?
2.  Jakie znasz zasady doboru gatunków kwiatów ciętych do kompozycji?
3.  Jakich zasad należy przestrzegać układając kompozycje kwiatowe?
4.  Jakie znasz zasady doboru naczyń do kompozycji?
5.  Jakie znasz metody suszenia roślin?
6.  Jakie zasady obowiązują przy układaniu kompozycji z kwiatów utrwalonych?

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

4.2.3. Ćwiczenia

Ćwiczenie 1

Wykonaj kompozycję z kwiatów ciętych do dekoracji sali konferencyjnej.

Sposób wykonania ćwiczenia

Aby wykonać ćwiczenie, powinieneś:

1)  określić kształt i wielkość kompozycji,
2)  dobrać naczynie i materiał roślinny do kompozycji,
3)  dobrać materiały pomocnicze do wykonania kompozycji,
4)  wykonać kompozycję,
5)  zaprezentować wykonane ćwiczenie.

Wyposażenie stanowiska pracy:

−

materiał roślinny,

−

naczynia do układania roślin,

−

gąbka florystyczna,

−

sekator,

−

nóż,

−

woda.

Ćwiczenie 2

Po obejrzeniu filmu dydaktycznego „Zastosowanie i utrwalanie roślin”, dobierz sposoby

utrwalania roślin.

Sposób wykonania ćwiczenia

Aby wykonać ćwiczenie, powinieneś:

1) przeanalizować treść filmu dydaktycznego „Zastosowanie i utrwalanie roślin”,
2) narysować tabelę w notatniku według poniższego wzoru:

Rośliny

Metoda suszenia

Czas suszenia

3)  dobrać metody suszenia do odpowiednich roślin i czas ich suszenia,
4)  uzupełnić tabelę,
5)  zaprezentować wykonane ćwiczenie.

Wyposażenie stanowiska pracy:

−

film dydaktyczny „Zastosowanie i utrwalanie roślin”,

−

telewizor, magnetowid,

−

notatnik,

−

przybory do pisania.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Ćwiczenie 3

Wykonaj bukiet z roślin utrwalonych.

Sposób wykonania ćwiczenia

Aby wykonać ćwiczenie, powinieneś:

1)  określić kształt i wielkość bukietu,
2)  dobrać naczynie i materiał roślinny do bukietu,
3)  wykonać kompozycje z suchych kwiatów,
4)  zaprezentować wykonane ćwiczenie.

Wyposażenie stanowiska pracy:

−

materiał roślinny,

−

naczynia do układania roślin,

−

gąbka florystyczna do suchych bukietów, piasek, torf,

−

sekator, nóż.

Ćwiczenie 4

Wykonaj kompozycje z kwiatów żywych o zarysie trójkąta prostokątnego.

Sposób wykonania ćwiczenia

Aby wykonać ćwiczenie, powinieneś:

1)  dobrać naczynia do kompozycji w zarysie trójkąta prostokątnego,
2)  dobrać kwiaty do kompozycji,
3)  określić skupienie motywu głównego kompozycji,
4)  wykonać kompozycję z roślin żywych,
5)  zaprezentować wykonane ćwiczenie.

Wyposażenie stanowiska pracy:

−

materiał roślinny,

−

trawy, gipsówka, liście różnych gatunków roślin,

−

oasis,

−

naczynia różnego kształtu i wielkości,

−

sekator.

4.2.4. Sprawdzian postępów

Czy potrafisz:

Tak

Nie

1) określić zasady układania kwiatów ciętych?



2) dobrać gatunki kwiatów ciętych do wykonania kompozycji kwiatowej?



3) dobrać gatunki roślin do wykonania kompozycji utrwalonych?



4) określić wielkość i kształt kompozycji kwiatowej w zależności od jej

przeznaczenia?



5) scharakteryzować metody utrwalania roślin?



6) wykonać kompozycję z kwiatów ciętych?



7) wykonać kompozycję z kwiatów utrwalonych?



8) określić materiały pomocnicze do wykonania kompozycji

kwiatowych?



„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

4.3. Zasady dekoracji wnętrz

4.3.1. Materiał nauczania

Dekoracje wnętrz mogą być trwałe i okresowe. Do dekoracji trwałych używamy roślin

doniczkowych. Obecnie przywiązuje się ogromną uwagę do dekoracji wnętrz użyteczności
publicznej – sal weselnych, sal balowych, bankietowych, sal konferencyjnych. Miejsce
sztucznych kwiatów zajmują kompozycje z kwiatów ciętych. Szczególną uwagę przywiązuje
się do dekoracji pomieszczeń mieszkalnych, zwłaszcza kwiatami doniczkowymi.

Do dekoracji okresowych mogą być używane kwiaty cięte. Kompozycje kwiatowe

wzorowane są na ikebanie japońskiej (sztuka układania kwiatów). Spotyka się je
na wystawach, w miejscach publicznych, a także w mieszkaniach. Są bardzo stabilne i nadają
się do dekoracji stołów. Kompozycje te mają dodatkową zaletę – woda zgromadzona jest
w porowatej gąbce, nie ma niebezpieczeństwa rozlania wody na obrusy, podłogę, itp.
Dekoracja sal weselnych

Są to dekoracje z kwiatów sztucznych i stanowią one ozdobę sufitu, ścian, wnęk

okiennych. Dla podkreślenia charakteru przyjęcia wykonuje  się dekoracje z kwiatów ciętych
w celu przyozdobienia stołów dla gości i stołu dla młodej pary. W obu przypadkach dekoracje
z kwiatów  muszą  spełniać  podstawowy  warunek  –  nie  mogą  przeszkadzać  w konwersacji
osób  siedzących  naprzeciwko,  nie  mogą  też  przesłaniać  młodej  pary.  Bukiety  wykonuje  się
w smukłych,  wysokich  naczyniach,  wtedy  masa  kwiatów  znajduje  się  ponad  głowami  gości
lub dekoracje niskie tzw. bieżnikowe ustawione wzdłuż środka stołu. Dekoracja stołu młodej
pary  (rys.  16)  zlokalizowana  jest  zwykle  pośrodku  zewnętrznego  brzegu  stołu.  Należy
zwrócić  uwagę  na  charakter  kwiatów  użytych  do  dekoracji  –  powinny  to  być  rośliny
bezzapachowe, nie  mogą konkurować z zapachem potraw. Dobór barw i gatunków powinien
być zharmonizowany z istniejącą dekoracją sal.

Rys. 15. Dekoracja bieżnikowa stołu dla gości [Florum 4/2005]

Rys. 16. Dekoracja stołu młodej pary [Florum 4/2005]

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Dekoracja sali balowej

Dekoracja sal balowych sprowadza się do dekoracji sali konsumpcyjnej. Na stolikach dla

gości ustawia się małe bukieciki lub większe kompozycje w wąskich naczyniach
(rys. 17). Dekoracja stołu nie może przeszkadzać w konwersacji gości.

Rys. 17. Dekoracja stołów w sali bankietowej [Florum 1/2007]

Dekoracja sali konferencyjnej

Zwykle sala konferencyjna podzielona jest na sektory – z ogólnej powierzchni sali

przeznaczonej  dla  uczestników  konferencji  wydzielona  jest  część  dla  osób  prowadzących
konferencję, gdzie oprócz stołu znajduje się często mównica. Dekoracja na stole powinna być
niska,  lekko  spływająca  z  blatu  stołu.  Mównica  może  być  udekorowana  dużą  kompozycją
kwiatową  ustawioną  na  podłodze  lub  małą  kompozycją  spływającą, ustawioną  na  brzegu  jej
blatu.  Stoliki  dla  uczestników  konferencji  dekoruje  się  małymi  kompozycjami  w  niskich
naczyniach.  Wybór  gatunków  roślin  i  ich  barw  jest  bardzo  szeroki,  nie  ma  żadnych
obowiązujących  norm  w  tym  względzie.  Wyjątek  stanowią  konferencje  z okazji  świąt
narodowych,  przyjęcia  gości  z zagranicy  –  wtedy  barwy  kwiatów  powinny  symbolizować
charakter spotkania, np. barwy flagi państwowej.
Dekoracja pomieszczeń mieszkalnych kwiatami ciętymi

Na co dzień dekoracja pomieszczeń kwiatami ciętymi polega na ułożeniu w wazonie

kilku kwiatów i ustawieniu ich na stole konsumpcyjnym, stoliku okolicznościowym.
Ze względu na wysokie ceny kwiatów ciętych w okresie zimy, bukiety do mieszkań wykonuje
się w okresie wiosenno

−

letnim wykorzystując kwiaty gruntowe. Dobór gatunków i barw jest

dowolny, zwykle związany  jest on z porą roku. W  miarę możliwości, barwę kwiatów należy
dobierać  do  wystroju  mieszkania,  np.:  koloru  serwety,  zasłon,  ścian.  W  wyjątkowych
wypadkach  w pomieszczeniach  mieszkalnych  ustawia  się  duże  bukiety  na  podłodze.  Jest  to
okres  kwitnienia  bzów,  jaśminów,  słoneczników.  Dekorację  pomieszczeń  mieszkalnych
z okazji  uroczystych  spotkań  rodzinnych  lub  towarzyskich  wykonuje  się  zgodnie
z charakterem  spotkania,  np.  dekoracja  stołu  z  okazji  Pierwszej  Komunii  Świętej.  Dobór
gatunków  i  barw  jest  związany  z charakterem  uroczystości;  używa  się  często  gatunków
takich,  jak:  stokrotki,  konwalie,  pędy  kwitnących  krzewów.  Na  spotkanie  rodzinne  z  okazji

Świąt Bożego Narodzenia wykonuje się bukiety z gwiazdy betlejemskiej, cyklamena, jemioły
lub ustawia się na stole doniczki z tymi gatunkami kwiatów. Spotkanie towarzyskie z okazji
imienin, urodzin, nie zobowiązuje do dekoracji pomieszczeń ze ściśle określonych gatunków
kwiatów. Istotny jest natomiast dobór barw w kompozycji kwiatowej do wystroju mieszkania,
charakteru mebli.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Dobierając gatunki roślin doniczkowych do dekoracji pomieszczeń należy uwzględnić

następujące czynniki:

−

nasłonecznienie pomieszczenia,

−

kubaturę pomieszczenia,

−

temperaturę w pomieszczeniu.

W przypadku pomieszczeń silnie nasłonecznionych należy dobierać gatunki o wysokich

wymaganiach  świetlnych,  np.  kaktusy,  palmy,  draceny.  Do  pomieszczeń  o  ograniczonym
dostępie światła należy wybierać gatunki cieniolubne lub cienioznośne, np. paprocie, cissusy.
Pomieszczenia  o  umiarkowanym  dostępie  światła  stwarzają  korzystne  warunki
do  uprawy  większości  gatunków  roślin  ozdobnych  z  kwiatów.  Gromadząc  w  jednym
pomieszczeniu  gatunki  roślin  o  różnych  wymaganiach  świetlnych  należy  zróżnicować  ich
ekspozycje  w zależności  od  warunków  świetlnych  panujących  w  różnych  miejscach
pomieszczenia.

Kubatura pomieszczenia decyduje o doborze roślin

doniczkowych

według

ich  wielkości.  Do  dekoracji  dużych  pomieszczeń  nadają  się  gatunki  wysokie,  o  silnym
wzroście.  Kubatura  pomieszczenia  decyduje  również  o  zawartości  dwutlenku  węgla  i  tlenu
w powietrzu,  a  to  wpływa  na  intensywność  fotosyntezy  i  oddychania  roślin.  Pomieszczenia
o dużej kubaturze stwarzają lepsze warunki do wzrostu roślin.

Temperatura pomieszczenia decyduje o doborze gatunków roślin według ich wymagań

cieplnych. W gorących pomieszczeniach źle czują się gatunki o niskich wymaganiach
cieplnych, np. cyklamen, sępolia. Chłodne pomieszczenia stwarzają niekorzystne warunki
do uprawy roślin o wysokich wymaganiach termicznych, np. kaktusów, dracen.

Do dekoracji wnętrz stosuje się również kompozycje z roślin doniczkowych. Mogą to być

różne gatunki roślin wysadzone do jednego naczynia. W takim wypadku należy tak dobierać
gatunki, aby miały one zbliżone wymagania glebowe, świetlne, termiczne. Dobór gatunków
do kompozycji opiera się na różnicy pokroju roślin, barwy liści, barwy kwiatów. Wskazane
jest łączenie gatunków o różnych elementach ozdobnych.
Dekoracja wnętrz kompozycjami z roślin suszonych

Rośliny utrwalane różnymi metodami odgrywają bardzo duże znaczenie w dekoracji

wnętrz w okresie jesienno

−

zimowym, kiedy nie ma żywych kwiatów gruntowych. Trwałość

suchych  kompozycji  obliczona  jest  na  jeden  sezon.  Wystawione  na  działanie  promieni
słonecznych  barwy  kwiatów  płowieją,  pędy  przybierają  zabarwienie  brązowe.  Również  ze
względów higienicznych, nie należy kompozycji z roślin suszonych pozostawiać na następny
sezon,  są  one  bowiem  zbiorowiskiem  kurzu  –  pożywki  dla  roztoczy.  Bukiety  z  roślin
zasuszonych wykorzystuje się również do dekoracji pomieszczeń biurowych, sal użyteczności
publicznej, banków, urzędów.
Zasady dekorowania balkonów lub tarasów

Dobierając rośliny do dekoracji balkonów lub tarasów należy kierować się

ich  wymaganiami,  walorami  dekoracyjnymi,  usytuowaniem  miejsca  oraz  charakterem
otoczenia.  Ważne  jest  uzyskanie  efektów  plastycznych  poprzez  zharmonizowanie  barwy
z wielkością  i kształtem  pojemników.  Najbardziej  widoczne  są  barwy  dobrane  na  zasadzie
kontrastu,  np.  czerwona  i  zielona,  fioletowa  i  żółta.  Dla  kolorów  zimnych  (niebieski,
fioletowy,  zielony)  odpowiednie  są  tła  białe  lub  bardzo  jasne.  Kolory  pojemników  należy
dostosować do barwy ścian, okiennic oraz elementów wyposażenia. Dobierając rośliny można
stworzyć  kompozycje  jednobarwne  albo  różnobarwne  (wesołe  i pogodne);  najlepiej
prezentują się w domkach jednorodzinnych.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Rys. 18. Kompozycja w balkonowej skrzynce – od lewej: kosodrzewina odm. ‘Pumillo’, wrzos pospolity odm.

‘Carmen’, jałowiec płożący odm. ‘Glauca’, świerk biały

odm. ‘Conica Laurin’ [Działkowiec 7/1998]

Najłatwiej jest dobrać rośliny o wystawie południowo

−

zachodniej, południowej

i południowo

−

wschodniej. Na te wystawy nadają się rośliny jednoroczne, dwuletnie, byliny

oraz krzewy i pnącza. Najbardziej wytrzymałe na suszę są rośliny, które mają takie same
warunki na stanowiskach swego naturalnego występowania (sukulenty, kserofity). Najtrudniej
dobrać jest rośliny nadające się na tarasy o wystawie północnej i północno

−

wschodniej. Na

tarasy o takiej wystawie nadają się niektóre rośliny dwuletnie (np. niezapominajka), byliny
(np. konwalie, tawułki) i trwałe pnącza (np. bluszcze, kokornaki).

Rośliny uprawiane w pojemnikach dobrze rosną jeśli są sadzone do świeżej i urodzajnej

ziemi  i  właściwie  pielęgnowane.  Pojemniki,  w  których  uprawiamy  rośliny,  powinny  być
odpowiednio  przygotowane  (posiadać  otworek  drenujący,  nie  uszkodzone).  Na  dnie
układamy  warstwę  drenażu  (zapewni  odprowadzenie  nadmiaru  wody  z  podłoża),  piasek
i podłoże  dla  roślin.  Rysunek  19  przedstawia  prawidłowe  przygotowanie  pojemnika
do uprawy.

Rys. 19. Przekrój przez prawidłowo przygotowany do uprawy pojemnik

[Działkowiec 7/1998]

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

4.3.2. Pytania sprawdzające

Odpowiadając na pytania, sprawdzisz, czy jesteś przygotowany do wykonania ćwiczeń.

1.  Jakie znasz zasady dekorowania wnętrz?
2.  Na jakiej sztuce układania kwiatów, wzorowane są kompozycje kwiatowe?
3.  Jakie znasz zasady dekoracji sal bankietowych?
4.  Jakie cechy mają dekoracje pomieszczeń z okazji ślubu?
5.  Jakie  czynniki  decydują  o  doborze  gatunków  roślin  doniczkowych  do  dekoracji

pomieszczeń?

6.  Jakie czynniki decydują o doborze gatunków roślin do dekorowania balkonów i tarasów?
7.  Gdzie wykorzystuje się kompozycje z roślin utrwalonych?,
8.  W jaki sposób przygotowujemy pojemnik do sadzenia roślin?

4.3.3. Ćwiczenia

Ćwiczenie 1

Po obejrzeniu filmu dydaktycznego „Zastosowanie roślin doniczkowych”, dobierz gatunki

roślin doniczkowych do różnych typów wnętrz.

Sposób wykonania ćwiczenia

Aby wykonać ćwiczenie, powinieneś:

1)  przeanalizować treść filmu dydaktycznego „Zastosowanie roślin doniczkowych”,
2)  określić rodzaje wnętrz,
3)  określić warunki świetlne wnętrz,
4)  dokonać wyboru gatunków roślin do wybranych wnętrz,
5)  zapiać w notatniku wybrane gatunki roślin do różnych typów wnętrz,
6)  zaprezentować wykonane ćwiczenie.

Wyposażenie stanowiska pracy:

−

magnetowid, telewizor,

−

film dydaktyczny „Zastosowanie roślin doniczkowych”,

−

notatnik,

−

przybory do pisania.

Ćwiczenia 2

Zaprojektuj dekorację sali lekcyjnej z wykorzystaniem kwiatów doniczkowych.

Sposób wykonania ćwiczenia

Aby wykonać ćwiczenie, powinieneś:

1)  określić warunki świetlne wybranej sali lekcyjnej,
2)  dokonać wyboru gatunków roślin do sali lekcyjnej,
3)  określić zasady pielęgnacji wybranych gatunków roślin,
4)  zaprezentować wykonane ćwiczenie.

Wyposażenie stanowiska pracy:

−

katalogi roślin doniczkowych,

−

przyrządy rysunkowe,

−

literatura z rozdziału 6.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Ćwiczenie 3

Wykonaj kompozycję roślinną na taras o wystawie południowo

−

zachodniej.

Sposób wykonania ćwiczenia

Aby wykonać ćwiczenie, powinieneś:

1) dobrać gatunki roślin na taras o wystawie południowo

−

zachodniej,

2)  dobrać naczynie do kompozycji,
3)  dobrać podłoże do kompozycji,
4)  wykonać wysadzenie roślin,
5)  zaprezentować wykonane ćwiczenie.

Wyposażenie stanowiska pracy:

−

rośliny (niezapominajki, aksamitki, jałowce płożące, żywotniki, tawułki),

−

naczynia do wysadzania roślin,

−

podłoża do uprawy roślin,

−

narzędzia ogrodnicze,

−

odzież ochronna, rękawice.

Ćwiczenie 4

Wykonaj kompozycję z kwiatów ciętych do dekoracji stołu młodej pary.

Sposób wykonania ćwiczenia

Aby wykonać ćwiczenie, powinieneś:

1)  określić usytuowanie kompozycji na stole,
2)  określić wysokość, szerokość, kształt kompozycji,
3)  określić barwę, wielkość i kształt kwiatów,
4)  dobrać gatunki kwiatów i zieleni ciętej,
5)  dobrać naczynia i materiały pomocnicze do wykonania kompozycji,
5)  wykonać kompozycję,
6)  zaprezentować wykonane ćwiczenie.

Wyposażenie stanowiska pracy:

−

stół dla młodej pary,

−

materiał roślinny,

−

materiały pomocnicze: gąbka florystyczna, drut,

−

narzędzia: sekator, nożyczki, nóż,

−

naczynia do układania kwiatów.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

4.3.4. Sprawdzian postępów

Czy potrafisz:

Tak

Nie

1) dobrać gatunki roślin doniczkowych do dekoracji pomieszczeń

o różnym przeznaczeniu?



2) zaprojektować kompozycję z roślin doniczkowych do dekoracji

wnętrz?



3) wykonać kompozycję z kwiatów doniczkowych?



4) wykonać kompozycję na taras i balkon o różnej wystawie?



5) dobrać materiał roślinny do kompozycji z uwzględnieniem ich cech

plastycznych i wymagań siedliskowych?



6) wykonać dekorację stołu dla młodej pary?



7) określić zasady dekoracji wnętrz kwiatami ciętymi?



„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

4.4. Szkółkarstwo ozdobne

4.4.1. Materiał nauczania

Organizacja gospodarstwa szkółkarskiego

Dział ogrodnictwa zajmujący się produkcją materiału roślinnego ozdobnego drzew,

krzewów i bylin, nazywa się szkółkarstwem ozdobnym. Teren, na którym odbywa się
produkcja drzew i krzewów, nazywa się szkółką. Produkcja tego działu przeznaczona jest do
zakładania zieleni, konserwacji i opieki terenów zieleni oraz dla działkowców.

Zależnie od wielkości szkółki, dzielimy je na:

−

szkółki małe – o powierzchni 1 – 5 ha,

−

szkółki średnie – o powierzchni 5 – 20 ha,

−

szkółki duże – o powierzchni powyżej 20 ha.

Wielkość i lokalizacja szkółki wynika z warunków glebowo

−

klimatycznych, możliwości

zatrudnienia  pracowników,  rynku  zbytu  oraz tradycji szkółkarskiej w  danej  okolicy. Szkółki
małe  i  średnie  są  wyspecjalizowane  w  produkcji  określonej  grupy  roślin,  np.  róż,  lilaków.
Szkółki  duże  oferują  drzewa,  krzewy,  byliny,  a  także  siewki,  sadzonki  oraz  podkładki.
W zależności od zakresu produkowanego asortymentu, szkółki ozdobne dzielimy na:

−

szkółki o pełnym asortymencie roślin

−

zajmują się produkcją drzew alejowych,

soliterowych, krzewów żywopłotowych, liściastych oraz drzew i krzewów iglastych.
Rośliny produkowane są w pojemnikach, balotach oraz bez bryły korzeniowej,

−

szkółki specjalistyczne

−

zajmują się produkcją jednej rośliny lub grupy roślin, np.

produkcją różaneczników, wrzosów i wrzośców, powojników, krzewów iglastych,
liściastych.

Obszar zajęty pod szkółki dzielimy na:

−

powierzchnię produkcyjną (około 80%),

−

powierzchnie dróg i przejść wewnętrznych (około 15%),

−

powierzchnie zabudowań (około 5%).

Częścią główną szkółki jest powierzchnia produkcyjna, która dzieli się na dział:

−

rozmnażanie

−

przeznaczony jest do produkcji siewek i sadzonek,

−

uprawy i formowania roślin

−

zajmuje się kształtowaniem pokroju drzew i krzewów

do osiągnięcia planowanej wielkości,

−

roślin matecznych, tzw. matecznik

−

wykorzystywany jest do pobierania sadzonek

i nasion.

Powierzchnia matecznika w zależności od liczby roślin matecznych powinna wynosić 5 – 6%
całej powierzchni zajętej pod produkcję. Matecznik może być założony w części szkółki,
bądź w kilku miejscach na terenie szkółki. Część roślin matecznych może być wykorzystana
jako żywopłot lub szpaler osłaniający uprawy przed śniegiem i wiatrem.

Powierzchnia przeznaczona do produkcji materiału roślinnego podzielona jest

na kwatery. Wielkość kwater oraz ich układ zależą od następujących czynników:

−

wielkości szkółki,

−

ukształtowania terenu,

−

asortymentu roślin w szkółce,

−

stopnia zmechanizowania prac w szkółce,

−

racjonalnego rozmieszczenia sieci dróg.

Należy przyjąć zasadę, że  ilość ogólna dróg powinna  być proporcjonalna do wielkości całej
powierzchni  produkcyjnej.  Małe  kwatery  powodują  zwiększenie  sieci  dróg  w  szkółce,
co  odbywa  się  kosztem  powierzchni  produkcyjnej.  Kształt  kwater  jest  zależny  od  kształtu

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

terenu przeznaczonego pod szkółkę. Najlepszy kształt to kwadrat lub prostokąt, zaś podział –
na kwatery o powierzchni około 0,5 ha.

Drogi w szkółce powinny być tak rozmieszczone, aby dojazd do każdej kwatery był łatwy

i wygodny.  Ich  szerokość  powinna  wynosić  3  –  4m.  Są  to  pasy  ziemi  wyłączone  z uprawy
mechanicznej  i  porosłe  trawą.  W  szkółkach  mniejszych  istnieje  często  jedna  szeroka  droga,
biegnąca  przez  środek  terenu,  a  między  kwaterami  są  drogi  węższe.  Skrzyżowania  dróg
w szkółkach powinny  być poszerzone przez odcięcie rogów kwater. Zapobiega to niszczeniu
roślin podczas przejazdów maszyn i środków transportowych.

Podstawą planowania produkcji jest rozeznanie potrzeb rynku, statystyka wydawanego

materiału  ze  szkółki  oraz  pozostająca  ilość  corocznie  nie  sprzedanych  roślin.  Szczegółowy
plan  produkcji  będzie  zależeć  od  profilu  szkółki,  zapotrzebowania  na  określone  gatunki,
wielkości  i formy  poszczególnych  gatunków  i  odmian.  Po  ustaleniu  wielkości  produkcji
poszczególnych  gatunków  należy  obliczyć,  jaka  powierzchnia  jest  potrzebna  do  corocznego
produkowania  zaplanowanej  ilości  roślin.  Należy  uwzględnić  tzw.  ubytki  (rośliny,  które  nie
przyjęły się, zostały uszkodzone), których wielkość zależy od właściwości rośliny, przebiegu
pogody,  od  prawidłowego  i  terminowego  wykonania  wszystkich  zabiegów  produkcyjnych.
Ubytki są  bardzo różne  i wynoszą, zależnie od stopnia opanowania technologii produkcji od
10 do 50%. Niższą wydajność przyjmuje się w produkcji gatunków szczepionych i piennych
w stosunku do prowadzonych w formie krzaczastej lub naturalnej.

Mając szczegółowe opracowanie planu produkcji, możemy ułożyć plan nawożenia.

Należy mieć plan wszystkich kwater z zaznaczeniem, jakie rośliny i od jakiego czasu rosną na
każdej z nich lub pod jakie gatunki są przeznaczone. Opracowane zapotrzebowanie pozwoli
zorientować się, jakie ilości nawozów potrzebne będą w danym roku gospodarczym, ile
potrzeba ich na wiosnę, a ile na jesieni.

Prace w szkółce są sezonowe i wymagają odpowiedniej ilości osób. Ilość zatrudnionych

osób zależy od wielkości szkółki, charakteru produkcji, stopnia zmechanizowania prac
oraz od

zdolności

organizacyjnych

właściciela.

Największych

nakładów

pracy

w szkółkarstwie  ozdobnym  wymaga  produkcja  „młodzieży”  (materiał  rozmnożeniowy
szczepienie,  okulizacja).  Aby  wszystkie  prace,  zarówno  związane  bezpośrednio  z  produkcją
jak  i ogólnogospodarcze,  nie  uległy  zahamowaniu  i  opóźnieniu,  zaleca  się  opracowanie
harmonogramu prac. Harmonogram prac powinien być ściśle powiązany z zapewnieniem siły
roboczej,  zapotrzebowaniem  na  maszyny,  materiały  i  środki  do  produkcji.  Pozwala
to na prawidłowy przebieg wszystkich prac i uzyskanie wysokiej wydajności pracy.
Ekspedycja wyprodukowanego materiału roślinnego

W końcu okresu produkcyjnego, kiedy rośliny ozdobne osiągną wymiary zgodne

z obowiązującymi normami, przystępuje się do ich wydawania ze szkółki. Okres wydawania
materiału szkółkarskiego przypada na okres jesienny

−

od połowy października do połowy

listopada oraz wiosenny

−

od chwili, gdy gleba dostatecznie obeschnie (marzec)

aż do rozpoczęcia wegetacji (do połowy maja). Rośliny ze szkółki wydawane są bez bryły
korzeniowej lub z bryłą korzeniową.
Przygotowanie do wysyłki roślin bez bryły korzeniowej i z bryłą korzeniową

Wykopywanie drzewek i krzewów można przeprowadzać ręcznie lub specjalnymi

wyorywaczami  ciągnikowymi.  Podcięte  rośliny  wyjmuje  się  z  gleby,  następnie  sortuje
na  wybory  i  wielkości  oraz  wiąże  po  5  –  25  sztuk  w  pęczki  (o  liczbie  sztuk  w  pęczku
decyduje  wielkość  i  gatunek  roślin)  i  dołuje  w  dołowniku  w  bruzdy  uprzednio  wyorane
pługiem.

Transport drzew i krzewów możemy zorganizować pakując je w kartony sztywne,

skrzynio

−

palety, kosze czy folie. Folia dobrze chroni rośliny przed wysychaniem, może też

służyć jako opakowanie „jednostkowe” i „zbiorcze” do wielu roślin. Przy wysyłce późną
jesienią należy zabezpieczyć korzenie wilgotnym torfem lub trocinami.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Przygotowując rośliny z bryłą korzeniową do wysyłki należy pamiętać, aby przed

rozpoczęciem  kopania  zebrać  wierzchnią warstwę  gleby.  Wielkość bryły  zależy  od  tego,  jak
często  rośliny  były  przesadzane,  od  typu  systemu  korzeniowego  i  od  typu  gleby.
Aby podczas transportu nie obsypała się ziemia z bryły korzeniowej i nie uległa uszkodzeniu,
należy  ją  właściwie  zabezpieczyć.  Do  tego  celu  używamy  tkaniny  jutowej,  którą  owijamy
dokładnie całą bryłę korzeniową (rys.20).

Rys. 20. Wykopywanie i pakowanie iglaków: a, b, c,

−

poszczególne etapy przygotowania bryły korzeniowej,

d e, f,

−

poszczególne etapy pakowania bryły w tkaninę jutową [4, s. 274]

Przy wysyłce roślin szczególnie dużych, na tkaninę nakłada się dodatkowo specjalną siatkę
zabezpieczającą, ze sznurka lub z drutu. Małe rośliny, jak bukszpany, młode iglaki, azalie,
pakuje się po kilkanaście lub kilkadziesiąt sztuk do płaskich skrzynek.

Transport roślin na większe odległości powinien odbywać się tak, aby nie narazić je

na przesuszenie. Najlepiej przewozić je samochodem, ustawione pionowo lub lekko ukośnie
jedna przy drugiej. Ostatnią partię roślin okrywamy folią lub agrowłókniną.

4.4.2. Pytania sprawdzające

Odpowiadając na pytania, sprawdzisz, czy jesteś przygotowany do wykonania ćwiczeń.

1.  Czym zajmuje się szkółkarstwo ozdobne?
2.  Jak dzielimy powierzchnię produkcyjną szkółki?
3.  Jakie czynniki należy uwzględnić przy zakładaniu szkółki roślin ozdobnych?
4.  Od czego zależy wielkość kwater?
5.  Jak organizujemy pracę w szkółce?
6.  Jak przygotowujemy rośliny do sprzedaży?

4.4.3. Ćwiczenia

Ćwiczenie 1

Po obejrzeniu filmu dydaktycznego „Zakładanie i prowadzenie szkółki”, zaplanuj szkółkę

roślin ozdobnych.

Sposób wykonania ćwiczenia

Aby wykonać ćwiczenie, powinieneś:

1) określić warunki klimatyczno

−

glebowe dla szkółki,

2)  określić typ szkółki i asortyment szkółkarski,
3)  określić wielkość kwater dla poszczególnych roślin,
4)  sporządzić harmonogram prac związanych z założeniem szkółki,
5)  zapisać w notatniku harmonogram,

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

6) określić zabiegi pielęgnacyjne dla wybranych gatunków,
7) zaprezentować wykonane ćwiczenie.

Wyposażenie stanowiska pracy:

−

telewizor, magnetowid,

−

film dydaktyczny „Zakładanie i prowadzenie szkółki”,

−

notatnik,

−

przybory do pisania.

Ćwiczenie 2

Przygotuj określoną ilość materiału szkółkarskiego do bezpośredniej sprzedaży.

Sposób wykonania ćwiczenia

Aby wykonać ćwiczenie, powinieneś:

1)  zorganizować stanowisko pracy do wykonania ćwiczenia,
2)  określić sposób pakowania materiału szkółkarskiego do sprzedaży,
3)  przygotować narzędzia, materiały, doniczki,
4)  wykopać rośliny,
5)  posortować materiał szkółkarski,
6)  umieścić na roślinach etykiety,
7)  przedstawić wykonane ćwiczenie.

Wyposażenie stanowiska pracy:

–

narzędzia ogrodnicze (wyorywacz, łopata),

–

szkółka roślin ozdobnych,

–

etykiety,

–

sznurek,

–

nóż,

–

doniczki różnej wielkości, juta.

Ćwiczenie 3

Przygotuj rośliny z bryłą korzeniową do wysyłki.

Sposób wykonania ćwiczenia

Aby wykonać ćwiczenie, powinieneś:

1)  zorganizować stanowisko pracy do wykonania ćwiczenia,
2)  przygotować narzędzia, materiały,
3)  zebrać wierzchnią warstwę gleby z wybranych roślin, przeznaczonych do wysyłki,
4)  wykopać rośliny z bryłą korzeniową,
5)  owinąć bryłę korzeniową w tkaninę jutową i związać,
6)  umieścić na roślinach etykiety,
7)  zapakować rośliny do skrzyń po 20 sztuk.
8)  przedstawić wykonane ćwiczenie.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Wyposażenie stanowiska pracy:

–

narzędzia ogrodnicze (łopata),

–

szkółka roślin ozdobnych,

–

etykiety,

–

sznurek, tkanina jutowa,

–

nóż,

–

skrzynie różnej wielkości.

4.4.4. Sprawdzian postępów

Czy potrafisz:

Tak

Nie

1) określić, czym zajmuje się szkółkarstwo ozdobne?



2) określić zadania poszczególnych działów w szkółkarstwie ozdobnym?



3) zaplanować kwaterę pod materiał szkółkarski?



4) zaplanować szkółkę roślin ozdobnych?



5) scharakteryzować organizację pracy w szkółce?



6) przygotować krzewy ozdobne do transportu?



7) przygotować rośliny z bryłą korzeniową do wysyłki?



„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

5. SPRAWDZIAN OSIĄGNIĘĆ

INSTRUKCJA DLA UCZNIA

1.  Przeczytaj uważnie instrukcję.
2.  Podpisz imieniem i nazwiskiem kartę odpowiedzi.
3.  Przeczytaj zestaw zadań testowych.
4.  Test zawiera 20 zadań o różnym stopniu trudności. Są to zadania wielokrotnego wyboru.
5.  Za każdą poprawną odpowiedź możesz uzyskać 1 punkt.
6.  Udzielaj odpowiedzi tylko na załączonej karcie odpowiedzi. Dla każdego zadania podane

są cztery możliwe odpowiedzi: a, b, c, d. Tylko jedna odpowiedź jest poprawna; zaznacz
ją znakiem X.

7. Staraj się wyraźnie zaznaczyć odpowiedzi. Jeżeli się pomylisz i błędnie zaznaczysz

odpowiedź, otocz ją kółkiem i zaznacz ponownie odpowiedź, którą uważasz za
poprawną.

8. Test składa się z dwóch części. Część I zawiera zadania z poziomu podstawowego,

natomiast w części II są zadania z poziomu ponadpodstawowego i te mogą przysporzyć
Ci trudności, gdyż są one na poziomie wyższym niż pozostałe (dotyczy to zadań
o numerach od 15 do 20).

9. Pracuj samodzielnie, bo tylko wtedy będziesz miał satysfakcję wykonanego zadania.
10. Kiedy udzielenie odpowiedzi będzie sprawiało Ci trudność, wtedy odłóż rozwiązanie

zadania na później i wróć do niego, gdy zostanie Ci czas wolny.

11. Po rozwiązaniu testu sprawdź czy zaznaczyłeś wszystkie odpowiedzi na KARCIE

ODPOWIEDZI.

12. Na rozwiązanie testu masz 45 min.

Powodzenia

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

ZESTAW ZADAŃ TESTOWYCH

1. Stroisz to materiał do wykonywania

a)  bukietów ślubnych.
b)  wieńców żałobnych.
c)  palm wielkanocnych.
d)  wiązanek imieninowych.

2. „Oasis” jest to

a)  czasopismo kwiaciarskie.
b)  nazwa kleju bukieciarskiego.
c)  preparat do utrwalania kwiatów.
d)  sztywna gąbka do układania kompozycji.

3. Przykładem wiązanki ciężkiej jest

wieniec żałobny.

b)  girlanda świąteczna.
c)  wiązanka wiedeńska.
d)  wiązanka imieninowa.

4. Bukietem nazywamy

każdą kompozycję kwiatową.

b)  każdą kompozycję imieninową z kwiatów ciętych.
c)  kompozycję z kwiatów ciętych w układzie kolistym.
d)  kompozycją kwiatową wykonaną w jednej płaszczyźnie.

5. Stabilność kompozycji kwiatowej osiąga się przez stosowanie zasady

a)  równowagi.
b)  przejrzystości.
c)  środka ciężkości.
d)  ładu i porządku.

6. Podstawową zasadę kompozycji „złotego podziału” ujmują proporcje matematyczne

a) 1

−

b) 2

−

c) 3

−

d) 4

−

16.

7. Suszenie roślin w suszarni w wymuszonym obiegiem powietrza trwa dla większości roślin

a) 1

−

4 dni.

b) 1 tydzień.
c) 2

−

3 tygodnie.

d) 1 miesiąc.

8. Wiązanka angielska ma kształt

a)  koła.
b)  owalu.
c)  trójkąta kwadratowego.
d)  trójkąta równoramiennego.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

9. Rysunek przedstawia wiązankę w stylu

a)  francuskim.
b)  angielskim.
c)  wiedeńskim.
d)  biedermeierowskim.

10. Proporcje wieńca wynoszą

a)  1/2 średnicy wieńca i 1/2 otworu.
b)  1/3 średnicy wieńca i 1/2 otworu.
c)  3/4 średnicy wieńca i 2/4 otworu.
d)  5/8 średnicy wieńca i 3/8 otworu.

11.Wieńce ciężkie układa się na podkładach ze

a)  słomy
b)  ściany
c)  stroiszu.
d)  styropianu.

12. Linia pozioma kompozycji związana jest z

a)  ziemią.
b)  niebem.
c)  ciepłem.
d)  słońcem.

13. Do podstawowych cech kompozycji należą:

a)  proporcja, punkt, barwa, linia.
b)  materiały, rośliny, narzędzia, proporcja.
c)  proporcja, wielkość, dominacja, różnorodność.
d)  koncentracja, różnorodność, linijność, rytmika.

14. Na stole prostokątnym układa się kompozycje

a)  owalne.
b)  liniowe.
c)  zwisające.
d)  wydłużone.

15. Kwiaty mikołajka suszy się metodą

a)  zielnikową.
b)  boraksową.
c)  kwiatami w „dół”.
d)  kwiatami w „górę”.

16. Rysunek przedstawia linie wywołujące wrażenie

a)  rytu.
b)  pośpiechu
c)  delikatności.
d)  stabilności.