Stephen King
Road Virus jedzie na północ
www.StephenKing.one.pl
PrzełoŜył: ZBIGNIEW A. KRÓLICKI
***
Co mogę powiedzieć o Stephenie Kingu? Nie będę mówił o jego powieściach,
poniewaŜ większość z was juŜ czytała je wszystkie, większość z was widziała takŜe
filmy nakręcone na podstawie jego ksiąŜek, słuchała taśm, a moŜe nawet ma
magnetyczne ozdóbki na lodówkę, podkoszulki i Bóg wie jakie jeszcze rekwizyty
związane z jego twórczością.
Nie będę mówił takŜe o mniejszych utworach, jedynie wspomnę, Ŝe niektóre z nich
(wymienię jedno, na przykład "Zdolny uczeń") w dalszym ciągu są uwaŜane za jedne
z najlepszych amerykańskich opowiadań, kropka.
Nie będę mówił o opracowaniach krytycznych Kinga, takich jak liczne rzeczowe i
obrazoburcze wstępy, eseje i autobiograficzna "Danse Macabre". Nie będę się
rozwodził o jego zasługach dla sztuki czytania, jak równieŜ dla wolności myśli i
wyrazu. I w końcu, nie zamierzam udowadniać oczywistego faktu, Ŝe to on w latach
siedemdziesiątych dosłownie z niczego stworzył nowoczesny horror.
CóŜ więc mogę rzec o tym facecie?
Właściwie lepiej po prostu się zamknę (bez oklasków, proszę) i pozwolę panu
Kingowi robić to, co umie najlepiej: niech rozłoŜy przed wami swoje przenośne
ognisko, pochyli się nad nim tak, by płomienie tańczyły na jego twarzy, i opowie wam
piekielną historię.
Al Sarrantonio
***
Richard Kinnell nie przestraszył się, kiedy po raz pierwszy ujrzał ten obraz na
podwórkowej wyprzedaŜy w Rosewood.
Był zafascynowany i uznał, Ŝe miał szczęście znaleźć coś bardzo ciekawego, ale czy
przestraszony? Nie. Dopiero później ("kiedy było juŜ za późno" - jak mógłby napisać
w jednej ze swoich cieszących się oszałamiającym powodzeniem powieści)
uświadomił sobie, Ŝe w bardzo podobny sposób podchodził za młodu do pewnych
zakazanych narkotyków.
Pojechał do Bostonu, by wziąć udział w organizowanym przez nowoangielski PEN
sympozjum na temat "Groźba popularności". Kinnell przekonał się, Ŝe PEN zawsze
wymyślał takie tematy - co nawet było pocieszające. Przejechał trzysta pięćdziesiąt
kilometrów z Derry zamiast polecieć samolotem, poniewaŜ utknął z intrygą swojej
najnowszej powieści i potrzebował trochę czasu, Ŝeby w spokoju nad nią popracować.
Na sympozjum wziął udział w dyskusji panelowej, podczas której ludzie, co to
powinni mieć więcej oleju w głowie, wypytywali go skąd bierze pomysły i czy kiedyś
sam się przestraszył. Opuścił miasto, jadąc Tobin Bridge, a potem wjechał na Route 1.
Kiedy zastanawiał się nad jakimś problemem, nigdy nie podróŜował pełną autostradą,
gdyŜ wprowadzała go ona w rodzaj snu na jawie. Relaksującego, lecz niezbyt
twórczego. Natomiast konieczność przystawania i ruszania na skrzyŜowaniach
zwykłej drogi działała jak ziarna piasku w ostrydze, wytwarzając stan aktywności
umysłowej a czasem nawet perłę.
Podejrzewał, Ŝe recenzenci nie uŜyliby tego słowa. W jednym z ubiegłorocznych
numerów "Esquire" Bradley Simons rozpoczął recenzję "Koszmarnego miasta" w taki
sposób: "Richard Kinnell, który pisze tak, jak Jeffery Dahmer gotuje doznał nowego
ataku twórczych boleści. Swój ostatni płód zatytułował >>Koszmarne miasto<<".
Route 1 przejechał przez Revere, Malden, Everett i wybrzeŜem do Newburyport. Za
Newbury trochę na południe od granicy między Massachusetts a New Hamphire
znajdowało się miasteczko Rosewood. Mniej więcej dwa kilometry od centrum
miasteczka zobaczył tandetnie wyglądające przedmioty, rozłoŜone na trawniku
piętrowego domku. Oparta o piecyk elektryczny w kolorze awokado stała tabliczka z
napisem" "WyprzedaŜ podwórkowa". Po obu stronach drogi stały zaparkowane
samochody, tworząc jedno z tych przewęŜeń, przeklinanych przez podróŜnych, na
których nie działa magia podwórkowych wyprzedaŜy. Kinnell lubił podwórkowe
wyprzedaŜe, a szczególnie kartony starych ksiąŜek, jakie czasem moŜna było na nich
znaleźć. Przejechał przez przewęŜenie, zaparkował audi na końcu szeregu
samochodów skierowanych ku Maine i New Hampshire, a potem poszedł pieszo.
Mniej więcej tuzin osób kręciło się na zagraconym trawniku niebieskoszarego
domku. Po lewej stronie cementowego chodnika stał duŜy telewizor z nóŜkami
opartymi na papierowych popielniczkach, które wcale nie chroniły trawnika. Na nim
znajdowała się tabliczka z napisem: ZAPYTAJ O CENĘ - MOśE CIĘ ZASKOCZY.
Z tylnej ścianki odbiornika odchodził przewód elektryczny, połączony z
przedłuŜaczem, który niknął w uchylonych frontowych drzwiach. Na ogrodowym
fotelu obok telewizora siedziała gruba kobieta, w cieniu parasola z napisem
CINZANO na kolorowym, ząbkowanym pokryciu. Obok niej stał stolik karciany, z
pudełkiem cygar, notesem i kolejną ręcznie pisaną tabliczką. Ta głosiła:
WSZYSTKIE PŁATNOŚCI GOTÓWKĄ. śADNYCH ZWROTÓW. Telewizor był
włączony i nastawiony na popołudniową operę mydlaną, w której dwoje młodych
ludzi najwyraźniej nosiło się z zamiarem uprawiania bardzo niebezpiecznego seksu.
Gruba kobieta zerknęła na Kinnella i znów na telewizor. Patrzyła nań przez chwilę, a
potem ponownie spojrzała na przybyłego. Tym razem lekko rozchyliła usta.
Ach, pomyślał Kinnell, rozglądając się za kartonem po alkoholu, pełnym starych
ksiąŜek, kartonem, który powinien gdzieś tu być, wielbicielka.
Nie znalazł Ŝadnych ksiąŜek, ale zobaczył obraz, oparty o deskę do prasowania i
przytrzymywany przez dwa plastikowe kosze na bieliznę. Zaparło mu dech.
Natychmiast zapragnął go mieć.
Podszedł do niego z przesadną swobodą i przyklęknął. Obraz był akwarelą, bardzo
dobrą technicznie. Kinnella to nie obchodziło - wcale nie interesował się techniką
(fakt wciąŜ zauwaŜany przez krytyków jego własnych ksiąŜek). W dziełach sztuki
podobała mu się mu się ich zawartość, im bardziej niepokojąca tym lepiej. A ten
obraz w tej kategorii zasługiwał na najwyŜszą ocenę. Kinnell klęknął między dwoma
koszami na bieliznę, wypełnionymi istną dŜunglą małych przedmiotów, po czym
powiódł palcami po szkle zasłaniającym malowidło. Przez chwilę rozglądał się
wokół, szukając podobnych obrazów, ale nie znalazł - tylko zwyczajne graty z
podwórkowej wyprzedaŜy, figurki postaci ze złoŜonymi rękami i grające w karty psy.
Ponownie popatrzył na oprawioną w ramki akwarelę i w myślach juŜ przenosił
walizkę na tylne siedzenie audi, Ŝeby móc swobodnie wsunąć obraz do bagaŜnika.
Akwarela przedstawiała młodego człowieka za kierownicą sportowego samochodu -
moŜe marki Grand Am, moŜe GTX, w kaŜdym razie ze składanym dachem - jadącego
o zachodzie słońca po Tobin Bridge. ZłoŜony dach zmienił czarny wóz w namiastkę
kabrioletu. Młodzieniec oparł lewą rękę na drzwiach, a prawą niedbale trzymał
kierownicę. Poprzecinane róŜowymi Ŝyłkami niebo za jego plecami było masą Ŝółci i
szarości, jak siniak. Młodzian miał długie blond włosy, opadające mu na niskie czoło.
Uśmiechał się, a jego rozchylone wargi nie ukazywały zębów, lecz kły.
A moŜe są spiłowane, pomyślał Kinnell. MoŜe ma to być ludoŜerca.
Spodobało mu się to, ten pomysł kanibala jadącego o zachodzie słońca po Tobin
Bridge. W samochodzie Grand Am. Wiedział, co powiedziałaby na to większość jego
słuchaczy podczas panelowej dyskusji PEN: Och tak, idealne zdjęcie dla Richa
Kinnella, pewnie potrzebuje go dla inspiracji, jako piórka do połaskotania zmęczonej
starej gardzieli i wywołania kolejnego ataku twórczej aktywności. Lecz ci goście to
zwyczajni ignoranci, przynajmniej w kwestii jego twórczości. Co więcej, oni cenili
sobie tą ignorancję, pielęgnowali ją, jak niektórzy ludzie z niewiadomego powodu
cenią sobie i rozpieszczają głupie złośliwe pieski, szczekające na gości i czasem
gryzące po nogach gazeciarza. Ten obraz nie pociągał go dlatego, Ŝe był pisarzem.
Wprost przeciwnie, pisał opowiadania grozy, poniewaŜ lubił takie rzeczy jak ten
obraz. Wielbiciele przysyłali mu róŜne upominki - przewaŜnie obrazy - a on
większość z nich wyrzucał, nie dlatego, Ŝe były kiepskie, lecz dlatego, Ŝe okazywały
się męczące i nazbyt dosłowne. Jedna wielbicielka z Omaha przysłała mu małą
ceramiczną główkę wrzeszczącej z przeraŜenia małpy, wystającą z lodówki, i tę
zatrzymał. Była niezbyt zręcznie wykonana, ale zestawienie pobudzało jego
wyobraźnię. Ten obraz równieŜ, nawet silniej. Znacznie silniej.
Gdy wyciągnął rękę, chcąc zaraz, natychmiast, pochwycić go, wziąć pod pachę i
zgłosić zamiar kupna , usłyszał za plecami głos:
- Czy pan Richard Kinnell?
Drgnął i się odwrócił. Gruba kobieta stała tuz za nim, zasłaniając większość
krajobrazu. Nim podeszła, umalowała usta i teraz jej wargi krzywiły się w krwawym
uśmiechu.
- Tak to ja - odparł, odwzajemniając uśmiech.
Spojrzała na obraz.
- Powinnam wiedzieć, Ŝe podejdzie pan prosto do niego - rzekła afektowanym tonem.
- To takie do pana podobne.
- Prawda? - odparł ze swym najszczerszym uśmiechem. - Ile pani za niego chce?
- Czterdzieści pięć dolarów - odparła. - Będę z panem szczera, zaczęłam od
siedemdziesięciu, ale nikt się nim nie interesował, więc obniŜyłam cenę. Jeśli
przyjdzie pan jutro, pewnie kupi go pan za trzydzieści.
Uśmiech nabrał przeraŜających rozmiarów. W kącikach rozciągniętych ust Kinnell
dostrzegł maleńkie kropelki szarej śliny.
- Nie sądzę, abym chciał tak ryzykować - rzekł. - Zaraz wypiszę pani czek.
Uśmiech ciągle się poszerzał i kobieta wyglądała teraz jak groteskowa parodia
Johna Watersa. Boska Shirley Temple.
- Właściwie nie powinnam przyjmować czeków, ale dobrze - powiedziała tonem
nastolatki zgadzającej się w końcu na seks z chłopakiem. - A kiedy wyjmie pan pióro,
czy mógłby pan złoŜyć autograf dla mojej córki? Ma na imię Michela.
- Jakie piękne imię - rzekł odruchowo Kinnell. Wziął obraz i poszedł za grubą kobietą
do stolika karcianego. W stojącym obok telewizorze namiętną młodą parę chwilowo
zastąpiła starsza pani, opychająca się płatkami zboŜowymi.
- Michela czytała wszystkie pana ksiąŜki - oznajmiła gruba kobieta. - Skąd do licha,
bierze pan te swoje zwariowane pomysły?
- Nie mam pojęcia - odparł Kinnell, uśmiechając się szerzej niŜ kiedykolwiek. - Po
prostu przychodzą mi do głowy. Czy to nie dziwne?
Kobieta prowadząca ogrodową wyprzedaŜ nazywała się Judy Diment i mieszkała w
sąsiednim domu. Kiedy Kinnell zapytał, czy moŜe przypadkiem wie, kim jest artysta,
powiedziała, Ŝe oczywiście. Obraz namalował Bobby Hastings, i właśnie z jego
powodu sprzedawała rzeczy Hastingsów.
- To jedyny obraz, którego nie spalił - oznajmiła. - Biedna Iris! To jej naprawdę mi
Ŝ
al. Nie sądzę, Ŝeby George specjalnie się przejmował. Wiem na pewno, Ŝe nie
rozumiał, dlaczego chciała sprzedać ten dom. - Przewróciła oczami w szerokiej,
spoconej twarzy, robiąc starą jak świat minę, typu "moŜesz sobie wyobrazić?". Wzięła
czek Kinnella, kiedy wydarł go z ksiąŜeczki, a potem podała mu notatnik, a potem
podała mu notatnik, w którym miała spisane wszystkie sprzedawane przedmioty i
ceny, jakie za nie uzyskała.
- Proszę zrobić to dla Micheli - powiedziała. - Gorący i ze śmietanką, dobrze?
Afektowany uśmiech powrócił, jak stary znajomy, którego miałeś nadzieję juŜ nigdy
nie zobaczyć
- Uhm - mruknął Kinnell i skreślił swoją standardową wiadomość "dzięki za to, Ŝe
jesteś moją wielbicielką". Po dwudziestu pięciu latach składania autografów nie
musiał juŜ patrzeć na papier ani myśleć, o tym co robi. - Proszę opowiedzieć mi o tym
obrazie i o Hastingsach.
Judy Diment złoŜyła pulchne ramiona na piersi, jak kobieta mająca zaprezentować
swoją ulubioną historię.
- Bobby miał zaledwie dwadzieścia trzy lata, kiedy zabił się tej wiosny. MoŜe pan w
to uwierzyć? No, wie pan, był typem zapoznanego geniusza, ale wciąŜ mieszkał z
rodzicami. - Przewróciła oczami, ponownie pytając Kinnella, czy moŜe w to
uwierzyć. - Miał chyba z siedemdziesiąt lub osiemdziesiąt obrazów i mnóstwo
szkicowników. Trzymał je w piwnicy. - Podbródkiem wskazała na domek, a potem
spojrzała na obraz wampirycznego młodzieńca, jadącego o zachodzie słońca po Tobin
Bridge. - Iris, mama Bobby'ego, mówiła, Ŝe przewaŜnie były okropne, o wiele gorsze
od tego. Na sam widok włos jeŜył się na głowie. - ZniŜyła głos do szeptu, zerknąwszy
na kobietę oglądającą zdekompletowane srebra stołowe Hastingsów i bogatą kolekcję
starych plastikowych kubków z McDonalda, ozdobionych motywami z filmu
"Kochanie zmniejszyłem dzieciaki". Większość z nich zawierała jakieś seksualne
motywy.
- O, nie - rzekł Kinnell.
- Najgorsze namalował po tym jak zaczął się narkotyzować - ciągnęła Judy Diament. -
Kiedy umarł... znaleźli ponad sto fiolek, w których sprzedaje się kokainę. Czy
narkotyki to nie okropność, panie Kinnell?
- Z całą pewnością.
- W kaŜdym razie podejrzewam, Ŝe po prostu osiągnął kres swoich moŜliwości... i nie
mówię tego ironicznie. Wyniósł wszystkie swoje obrazy i szkice, chyba tylko oprócz
tego jednego, na podwórze z tyłu domu i spalił. A potem powiesił się w piwnicy. Do
koszuli przyczepił sobie kartkę z wiadomością. Głosiła: "Nie mogę juŜ znieść tego, co
się ze mną dzieje". Czy to nie straszne, panie Kinnell? Czy to nie najstraszniejsza
rzecz, o jakiej pan słyszał?
- Tak - odparł Kinnell, w miarę szczerze. - Prawie.
- Jak juŜ powiedziałam, moim zdaniem, gdyby George miał coś do powiedzenia, to w
dalszym ciągu mieszkałby w tym domu - odrzekła Judy Diment. Wzięła kartkę
papieru z autografem Kinnella, połoŜyła ja obok czeku i pokręciła głową, jakby
zdumiona podobieństwem podpisów. --MęŜczyźni są dziwni.
- Naprawdę?
- Och tak, znacznie mniej wraŜliwi. Pod koniec Ŝycia z Bobby'ego Hastingsa została
tylko skóra i kości. I stale był brudny... śmierdział z daleka... bo wciąŜ nosił tę samą
koszulkę. Z obrazkiem zespołu Led Zeppelin. Miał przekrwione oczy, na policzkach
szczecinę, którą trudno byłoby nazwać zarostem, i pryszcze na twarzy, jakby znów był
nastolatkiem. A jednak ona kochała go, bo matczyna miłość nie zwraca uwagi na
takie rzeczy.
Kobieta, która oglądała srebra i szklanki, podeszła do nas z kompletem serwetek z
motywami "Gwiezdnych wojen". Pani Diment wzięła od niej pięć dolarów, a potem
starannie odnotowała sumę pod pozycją: JEDEN TUZIN RÓśOWYCH SERWETEK
i znów spojrzała na Kinnella.
- Wyjechali do Arizony - ciągnęła - do rodziców Iris. Wiem, Ŝe George szuka tam
pracy we Flagstaff... jest rysownikiem... ale nie wiem, czy juŜ jakąś znalazł. Jeśli tak,
to pewnie nigdy nie zobaczymy ich w Rosewood. Ona... Iris... przygotowała wszystkie
rzeczy na sprzedaŜ i powiedziała mi, Ŝe mogę zatrzymać sobie dwadzieścia procent za
fatygę. Resztę prześlę jej przekazem. Nie będzie tego wiele.
Westchnęła.
- Ten obraz jest świetny - rzekł Kinnell.
- Taak, szkoda, Ŝe spalił inne, gdyŜ większość pozostałych rzeczy to typowy syf
sprzedawany na wyprzedaŜach, niech mi pan wybaczy łacinę. Co to takiego?
Kinnell odwrócił obraz. Z tyłu był przyklejony szeroki pas taśmy klejącej.
- Myślę, Ŝe tytuł.
- Jak brzmi?
Chwycił obraz za boki i przytrzymał tak, Ŝeby sama mogła przeczytać. W ten
sposób płótno znalazło się na wysokości jego oczu i przyjrzał mu się uwaŜnie.
Ponownie ujęła go prostota i niesamowita wymowa pomysłu: chłopiec za kierownicą
sportowego wozu, chłopak z paskudnym, aroganckim uśmiechem, odsłaniającym
jeszcze paskudniejsze zęby.
Pasuje, pomyślał. Jeśli kiedykolwiek jakiś tytuł pasował do obrazu to na pewno ten.
- "Road Virus jedzie na północ" - przeczytała. - Jakoś nie zauwaŜyłam tego napisu,
kiedy moi chłopcy wynosili rzeczy. Sądzi pan, Ŝe to tytuł?
- Na pewno.
Kinnell nie mógł oderwać oczu od uśmiechniętego blondyna. Ja coś wiem, mówił
ten uśmiech. Wiem coś, o czym ty nigdy się nie dowiesz.
- No, cóŜ, chyba nie mam wątpliwości, Ŝe ten kto go namalował, był naćpany po uszy
- powiedziała gniewnie. Ze szczerym gniewem, pomyślał Kinnell. - Nic dziwnego, Ŝe
się zabił i złamał matce serce.
- Ja teŜ muszę ruszać na północ - rzekł Kinnell, biorąc obraz pod pachę. - Dziękuję
za...
- Panie Kinnell?
- Tak?
- Czy mogę zobaczyć pańskie prawo jazdy? - Najwidoczniej nie widziała w tym
Ŝą
daniu niczego niewłaściwego ani zabawnego. - Powinnam zapisać jego numer na
odwrocie pańskiego czeku.
Kinnell postawił obraz, Ŝeby wyjąć portfel.
- Jasne. Proszę.
Kobieta, która kupiła serwetki z motywami "Gwiezdnych wojen", przystanęła po
drodze do samochodu, by popatrzeć na jakąś mydlaną operę w stojącym na trawniku
telewizorze. Teraz zerknęła na obraz, który Kinnell oparł na swojej łydce.
- Uch - powiedziała. - Komu potrzebne takie okropieństwo? Myślałabym o nim za
kaŜdym razem po zgaszeniu światła.
- A co w tym złego? - zapytał Kinnell.
Trudy, ciotka Kinnella, mieszkała w Wells, leŜącym blisko dziesięć kilometrów na
północ od granicy między Maine a New Hampshire. Kinnell wybrał zjazd okrąŜający
jasnozieloną wieŜę wodociągową Wells, tę z zabawnym napisem czerwonymi
literami: CHROŃ ZIELEŃ MAINE, PRZYJEDŹ Z PIENIĘDZMI, i pięć minut
później skręcił na podjazd prowadzący do ładnego małego domku, bez Ŝadnych
zapadających się w trawnik telewizorów na papierowych popielniczkach, tylko z
bujnym gąszczem kwiatów ciotki Trudy. Kinnell chciał się wysikać, a nie miał ochoty
robić tego w przydroŜnej toalecie, skoro mógł przyjechać tutaj, a ponadto miał zamiar
odświeŜyć rodzinne plotki. Ciotka Tudy znała najświeŜsze. Od niej moŜna się było
dowiedzieć wszystkiego. Poza tym, rzecz jasna, chciał pokazać jej swój nowy
nabytek.
Wyszła mu naprzeciw, uścisnęła i obsypała patentowymi ptasimi całuskami, po
których otrząsał się tak samo jak wtedy, kiedy był dzieckiem.
- Chcesz coś zobaczyć? - zapytał. - Zaraz spadną ci kapcie.
- Czarujący pomysł - powiedziała ciotka Trudy i zaplotła ramiona na piersi,
spoglądając na niego z rozbawieniem.
Otworzył bagaŜnik i wyjął obraz. Rzeczywiście zrobił na niej wraŜenie, ale nie
takie, jakiego oczekiwał. Zbladła jak ściana - jeszcze nigdy nie widział u nikogo takiej
reakcji.
- Okropny - oświadczyła napiętym, opanowanym głosem. - Obrzydliwy. Rozumiem,
co ci się w nim podoba, Richie, ale to, czym ty się bawisz, na tym obrazie ukazane
jest na serio. Bądź dobrym chłopcem i schowaj go z powrotem do bagaŜnika. A kiedy
dojedziesz do rzeki Saco, moŜe zatrzymasz się w jakimś punkcie widokowym i
ciśniesz go w przepaść?
Rozdziawił usta. Ciotka Trudy mocno zaciskała wargi, Ŝeby powstrzymać ich
drŜenie, a jej długie i szczupłe dłonie teraz nie tylko obejmowały łokcie, ale ściskały
je kurczowo, jakby utrzymując w miejscu. W tym momencie wyglądała nie na
sześćdziesiąt jeden, lecz na dziewięćdziesiąt jeden lat.
- Ciociu? - powiedział czule Kinnell, nie wiedząc co się dzieje. - Ciociu co się stało?
- To - odparła, wyciągając prawą rękę i wskazując nią na obraz. - Dziwię się, Ŝe taki
wraŜliwy człowiek jak ty sam tego nie wyczuwa.
No cóŜ, najwyraźniej rzeczywiście coś czuł, inaczej nie wyciągnąłby ksiąŜeczki
czekowej. Ciotka Trudy jednak wyczuwała cos innego... albo coś więcej. Odwrócił
płótno Ŝeby je obejrzeć (przedtem pokazywał je ciotce, więc było zwrócone do niego
spodem, z przyklejoną taśma) i ponownie na nie spojrzał. To, co zobaczył, było
niczym podwójny cios w pierś i w brzuch.
Obraz zmienił się - to był cios numer jeden. Nieznacznie, ale wyraźnie się zmienił.
Uśmiech jasnowłosego młodzieńca poszerzył się, ukazując więcej spiłowanych zębów
kanibala. A oczy zmruŜyły się jeszcze wyraźniej, nadając twarzy paskudniejszy i
bardziej arogancki wyraz.
Ten szeroki uśmiech, ukazujący mnóstwo ostrych kłów, te zmruŜone i zezujące
oczy... same subiektywne odczucia. W takich sprawach łatwo moŜna się pomylić, a
przecieŜ nie przyjrzał się aŜ tak dokładnie temu obrazowi, zanim go kupił. Ponadto
rozpraszała go pani Diment, która zapewne potrafiłaby namówić mosięŜną małpę do
zakupu prezerwatyw.
Był jednak jeszcze cios numer dwa, a ten nie wydawał się subiektywnym
odczuciem. W ciemnościach bagaŜnika audi młody blondyn odwrócił lewą rękę, tę
opartą o drzwiczki wozu, tak Ŝe teraz Kinnell widział na niej tatuaŜ, niemoŜliwy do
zauwaŜenia wcześniej. I owinięty pnączem sztylet z zakrwawionym końcem. PoniŜej
słowa. Kinnell odczytał "Śmierć przed..." i doszedł do wniosku, Ŝe nie trzeba być
wielkim powieściopisarzem, Ŝeby się domyślić, jak brzmi trzecie, niewidoczne słowo.
"Śmierć przed niesławą" to w końcu typowy napis, jaki mógł nosić na ramieniu
męŜczyzna w takim samochodzie. A na drugim pikowego asa albo palmę, pomyślał
Kinnell.
- Nie podoba ci się, prawda, ciociu? - zapytał.
- Owszem - odparła i zrobiła coś dziwniejszego: odwróciła się udając, Ŝe spogląda na
ulicę (pustą i senną w gorącym popołudniowym słońcu), aby nie patrzeć na
malowidło. - Prawdę mówiąc, ciocia go nienawidzi. A teraz schowaj go i wejdź do
domu. ZałoŜę się, Ŝe chcesz skorzystać z łazienki.
Gdy tylko schował obraz do bagaŜnika, ciocia Trudy niemal natychmiast odzyskała
dobry humor. Rozmawiali o matce Kinnella (w Pasademie), jego siostrze (w Boston
Rouge) i byłej Ŝonie Sally (w Nashua). Sally była ufologiem, prowadziła schronisko
dla zwierząt w ogromnej przyczepie kempingowej i co miesiąc wydawała dwie
gazetki. Jedna pod tytułem "Ocaleni" zawierała horoskopy i podobno prawdziwe
opowieści o zjawiskach parapsychologicznych, a w drugiej, zatytułowanej "Goście",
zamieszczała relacje ludzi, którzy spotkali przybyszów z kosmosu. Kinnell juŜ nie
jeździł na konwenty miłośników fantasy i horroru. Jak czasem mówił ludziom, jedna
Sally wystarczy mu na całe Ŝycie.
Kiedy cioteczka Trudy odprowadziła go do samochodu była czwarta trzydzieści;
uprzejmie odrzucił nieuniknione zaproszenie na obiad.
- Jeśli wyruszę teraz, większość powrotnej drogi do Derry przejadę za dnia.
- W porządku - powiedziała. - I przepraszam, Ŝe tak krytycznie wypowiedziałam się o
obrazie. To oczywiste, Ŝe ci się podoba. Zawsze lubiłeś takie... niezwykłe rzeczy. Po
prostu wywarł na mnie dziwne wraŜenie. Ta okropna twarz. - Wzdrygnęła się. -
jakbym na niego patrzyła... a on na mnie.
Kinnell uśmiechnął się i pocałował ja w czubek nosa.
- Ty teŜ masz wybujałą wyobraźnię, kochana.
- Oczywiście, to rodzinne. Na pewno nie chcesz przed odjazdem jeszcze raz
skorzystać z łazienki?
Pokręcił głową.
- Naprawdę nie dlatego tu wpadłem.
- Ach tak? A dlaczego?
Uśmiechnął się.
- PoniewaŜ ty wiesz, kto jest grzeczny, a kto nie. I nie obawiasz się dzielić tą wiedza.
- No, jedź juŜ - odrzekła, lekko go popychając, wyraźnie zadowolona. - Na twoim
miejscu chciałabym jak najszybciej znaleźć się w domu. Wolałabym, Ŝeby to
paskudztwo nie jechało po ciemku za moimi plecami, nawet zamknięte w bagaŜniku.
Widziałeś jego zęby? Brr!
Wyjechał na autostradę, rezygnują z widoków na rzecz szybkości jazdy, po czym
dojechał aŜ do restauracji Graya zanim postanowił ponownie spojrzeć na obraz. W
pewien sposób udzielił mu się niepokój ciotki, jak zakaźna choroba, chociaŜ nie
sądził, Ŝeby w tym tkwił problem. Po prostu teraz nieco inaczej odbierał przesłanie
obrazu.
Restauracja oferowała typowe przysmaki - hamburgery Roy Rogers i lody TCBY - a
takŜe małe zaśmiecone miejsce piknikowe i na tyłach wybieg dla piesków. Kinnell
zaparkował obok furgonetki z rejestracją z Missouri, zrobił głęboki wdech i wypuścił
powietrze z płuc. Zabawne, Ŝe pojechał do Bostonu, aby znaleźć jakiś pomysł do
swojej nowej ksiąŜki o gremlinach. Przez całą drogę w tamtą stronę układał
odpowiedzi na pewne trudne pytania, które mogły pod jego adresem paść podczas
dyskusji panelowej, ale nie padły. Kiedy usłyszeli, Ŝe nie ma pojęcia, skąd biorą się
jego pomysły, i Ŝe owszem, czasem sam siebie przeraŜa, chcieli juŜ tylko się
dowiedzieć, jak zdobyć agenta.
A teraz wracając nie był w stanie myśleć o niczym innym jak tylko o tym
przeklętym obrazie.
Czy on znów się zmienił? Jeśli tak... jeŜeli blondyn przesunął rękę w taki sposób, Ŝe
Kinnell zdoła odczytać cały wytatuowany napis, to moŜe powinien napisać artykuł do
jednego z magazynów Sally. Do licha, cztery artykuły. Jeśli natomiast się nie
zmienił... co wtedy? CzyŜby miał halucynacje? Załamanie nerwowe? Co za bzdury.
Jego Ŝycie było całkowicie uporządkowane i czuł się doskonale. A przynajmniej do
czasu, kiedy fascynacja tym obrazem nie zaczęła przeradzać się w coś innego, coś
groźniejszego.
- Pieprzyć to, po prostu nie przyjrzałeś mu się dokładnie za pierwszym razem -
powiedział głośno, wysiadając z samochodu. No, moŜe. Nie byłby to pierwszy raz,
gdy jego umysł wypaczył percepcję. To równieŜ naleŜało do specyfiki zawodu, który
uprawiał. Czasem wyobraźnia stawała się trochę... zbyt... - Bujna - rzekł Kinnell i
otworzył bagaŜnik. Wyjął obraz, spojrzał nań i w ciągu tych dziesięciu sekund, kiedy
przyglądał mu się z zapartym tchem, naprawdę zaczął się bać --w taki sam sposób, w
jaki obawiasz się nagłego grzechotu w chaszczach albo widoku owada, który z
pewnością cię uŜądli, jeśli go sprowokujesz.
Jasnowłosy kierowca złowrogo uśmiechał się do niego - tak, właśnie do niego,
Kinnell był tego pewny - ukazując aŜ po dziąsła te swoje spiłowane zęby ludoŜercy.
Oczy miał błyszczące i rozbawione. A Tobin Bridge znikł. Tak samo jak bostońskie
drapacze chmur na drugim planie. I zachód słońca. Obraz był teraz prawie czarny, a
samochód i niesamowitego kierowcę oświetlała tylko jedna latarnia, rzucająca
Ŝ
ółtawą poświatę na jezdnię i chromowaną maskę. Kinnell miał wraŜenie, Ŝe
samochód (był zupełnie pewny, Ŝe to marka Grand Am) znajduje się na skraju małego
miasteczka przy Route 1 i był przekonany, Ŝe zna to miasteczko - sam przejechał
przez nie kilka godzin temu.
- Rosewood - mruknął. - To Rosewood. Jestem pewny.
"Road Virus" oczywiście zmierzał na północ, jadąc Route 1 tak jak on. Lewa ręka
blondyna w dalszym ciągu opierała się na drzwiczkach, ale znów wróciła do
poprzedniej pozycji, tak Ŝe Kinnell juŜ nie widział tatuaŜu. Wiedział jednak, Ŝe on
tam jest... naprawdę? Tak, mógłby się załoŜyć.
Blondyn wyglądał jak wielbiciel zespołu Metallica, zbiegły z domu wariatów dla
niebezpiecznych przestępców.
- Jezu - szepnął Kinnell i wydawało się, Ŝe to słowo wydobyło się nie z jego ust.
Nagle opuściły go wszystkie siły, wyciekając jak woda z dziurawego wiadra, i cięŜko
usiadł na krawęŜniku oddzielającym parking od wybiegu dla piesków. W jednej
chwili zrozumiał, czego brakowało całej jego twórczości: prawdy o tym, jak ludzie
reagują, stając oko w oko z czymś, czego nie daje się racjonalnie wytłumaczyć.
WraŜenie, Ŝe wykrwawiasz się na śmierć... tylko w wyobraźni. - Nic dziwnego, Ŝe
facet, który to namalował, popełnił samobójstwo - wykrztusił gapiąc się na obraz, na
złośliwy uśmiech i to spojrzenie, zarazem bystre i tępe.
"Do koszuli przyczepił sobie kartę z wiadomością - powiedziała pani Diment. - Nie
mogę juŜ znieść tego co się ze mną dzieje. Czy to nie straszne, panie Kinnell?"
Tak, to rzeczywiście straszne.
Naprawdę straszne.
Wstał, trzymając obraz za górną krawędź, i pomaszerował przez wybieg dla psów.
Czujnie spoglądał pod nogi, wypatrując pozostawionych przez zwierzęta min. Nie
patrzył na malowidło. Nogi trzęsły mu się i uginały, ale jakoś utrzymywały jego
cięŜar. TuŜ przed nim, w pobliŜu pasa zieleni i tyłów restauracji, przechadzała się
ładna dziewczyna w białych szortach i czerwonym szopie. Prowadziła cocker-spaniela
na smyczy. Zaczęła się uśmiechać do Kinnella, gdy nagle coś w jego twarzy
natychmiast starło jej uśmiech. Pospiesznie skręciła w lewo. Spaniel nie chciał iść tak
szybko, jak go ciągnęła, kaszlącego, za sobą.
Wątłe sosny za parkiem porastały zbocze opadające ku błotnistemu stawkowi,
cuchnącemu butwiejącymi roślinami i zwierzęcymi szczątkami. Dywan sosnowych
igieł był strefą raŜenia, bombardowaną wszelkiego rodzaju śmieciami: opakowaniami
po hamburgerach, papierowymi kubkami po napojach bezalkoholowych, serwetkami
TCBY, puszkami po piwie, pustymi butelkami po winie, niedopałkami papierosów.
ZauwaŜył zuŜyty kondom, leŜący jak martwy ślimak obok podartych majteczek z
wyszytym na nich kaligraficzną kursywą słowem WTOREK.
Teraz, kiedy znalazł się tutaj, zaryzykował ponowny rzut oka na obraz. Przygotował
się na następną zmianę - a nawet na to, Ŝe zobaczy samochód w ruchu, jak w filmie w
telewizji - ale nie ujrzał nic takiego. Bo teŜ nie było to potrzebne, zrozumiał Kinnell.
Twarz blondyna zupełnie wystarczała. Ten niesamowity uśmiech. Te ostre kły. Ta
twarz mówiła: Hej, stary, wiesz co? Mam dość tej pieprzonej cywilizacji. Jestem
przedstawicielem prawdziwego pokolenia X. Następne tysiąclecie siedzi tutaj, za
kierownicą tej szybkiej czadowej fury.
Na widok tego obrazu cioteczka Trudy poradziła Kinnellowi, Ŝeby cisnął go do
rzeki Saco. Miała rację. Saco zostało prawie trzydzieści pięć kilometrów za nim, ale...
- To wystarczy - rzekł. - Myślę, Ŝe tu będzie dobrze.
Podniósł obraz nad głowę, jak facet pokazujący jakieś sportowe trofeum fotografom
prasowym, a potem cisnął nim w dół zbocza. Akwarela przekoziołkowała dwukrotnie,
rama zamigotała w promieniach zamglonego słońca, a potem uderzyła w drzewo.
Szkło się rozbiło. Obraz upadł na ziemię i zsunął się jak na ślizgawce po suchym,
usłanym szpilkami zboczu. Wylądował w bajorze i tylko jeden jego róg sterczał z
gęstej kępy trzcin. Pozostało po nim jedynie trochę potłuczonego szkła, które zdaniem
Kinnella doskonale pasowało do reszty śmieci.
Odwrócił się i poszedł do samochodu, w myślach juŜ szukając kielni. Postanowił
zamurować ten incydent w specjalnej osobnej niszy... Nagle uświadomił sobie, Ŝe tak
właśnie postępuje większość ludzi, którzy zetkną się z czymś takim. Łgarze i
mitomani przesyłali swoje wymysły do magazynów w rodzaju "Ocaleni" i nazywali je
prawdą, natomiast ci, którzy rzeczywiście zetknęli się z jakimiś
parapsychologicznymi fenomenami, siedzieli cicho i starali się o tym zapomnieć. A
przecieŜ jeśli w twoim Ŝyciu zaczynają pojawiać się takie pęknięcia, musisz coś z tym
zrobić. W przeciwnym razie będą się poszerzać i prędzej czy później wszystko runie.
Kinnell rozejrzał się i zobaczył tę ładną dziewczynę, która niespokojnie przyglądała
mu się z bezpiecznej odległości. Kiedy zobaczyła, Ŝe na nią patrzy, odwróciła się i
ruszyła w kierunku restauracji, znów ciągnąc za sobą cocker-spaniela i usilnie starając
się nie kołysać biodrami.
Wydaje ci się, Ŝe jestem stuknięty, prawda ślicznotko? - pomyślał Kinnell.
ZauwaŜył, Ŝe zostawił otwarty bagaŜnik, który ział pustką niczym otwarte usta.
Zatrzasnął klapę. Ty i połowa czytelników w Ameryce. Nie jestem jednak stuknięty.
Wcale nie. Po prostu popełniłem błąd, to wszystko. Zatrzymałem się przy ogrodowej
wyprzedaŜy, którą powinienem ominąć. KaŜdemu moŜe się zdarzyć. Tobie teŜ. A ten
obraz?
- Jaki obraz? - zapytał sam siebie Rich Kinnell gorącego letniego wieczoru i
spróbował się uśmiechnąć. - Nie widzę tu Ŝadnego obrazu.
Wskoczył za kierownicę audi i zapuścił silnik. Spojrzał na wskaźnik paliwa i
zobaczył, Ŝe ma mniej niŜ pół baku. Będzie musiał zatankować, zanim dojedzie do
domu, ale pomyślał, Ŝe zrobi to gdzieś dalej. W tym momencie chciał jak najszybciej
oddalić się od miejsca, gdzie porzucił obraz.
Na przedmieściach Derry Kansas Street staje się Kansas Road. ZbliŜając się do
granicy miasta (gdzie krajobraz jest juŜ typowo wiejski), zmienia się w Kansas Lane.
Niedługo potem Kansas Lane biegnie między dwoma słupami z polnych kamieni.
Asfalt przechodzi w Ŝwir. Jedna z najruchliwszych ulic Derry dwanaście kilometrów
od centrum zmienia się w druŜkę wiodącą na niewielki pagórek i w księŜycowe letnie
noce lśni jak coś wzięte z poematu Alfreda Noyesa. Na szczycie wzgórza stoi
kanciasty budynek ze zwykłych desek, z lustrzanymi oknami - stajnia zamieniona w
garaŜ, z anteną satelitarną wycelowana w gwiazdy. Pewien reporter z "Derry News"
kiedyś Ŝartobliwie nazwał go "domem wzniesionym cięŜką krwawicą" - bynajmniej
nie miał na myśli trudu włoŜonego w jego budowę. Richard Kinnell po prostu
nazywał ten budynek domem. Czuł się tak, jakby od chwili, gdy rano wstał i opuścił
hotel w Bostonie, minął co najmniej tydzień.
śadnych ogrodowych wyprzedaŜy, pomyślał spoglądając na księŜyc. Nigdy więcej
Ŝ
adnych ogrodowych wyprzedaŜy.
- Amen - powiedział i ruszył w kierunku domu. Pewnie powinien wprowadzić
samochód do garaŜu, ale do licha z tym. Teraz potrzebował tylko drinka, lekkiego
posiłku - czegoś z mikrofalówki - a potem snu. Najlepiej takiego bez Ŝadnych snów.
Nie mógł się juŜ doczekać końca tego dnia.
WłoŜył kluczyk do zamka, przekręcił i wystukał 3817, by uciszyć ostrzegawcze
popiskiwanie alarmu przeciwwłamaniowego. Zapalił światło w przedpokoju,
przeszedł przez drzwi, zamknął je za sobą, zaczął się odwracać, i wtedy zobaczył, co
wisi na ścianie w miejscu, gdzie zaledwie dwa dni temu znajdował się zbiór
oprawionych w ramki okładek jego powieści.
Wrzasnął tylko w myślach. A jego ust wydobył się jedynie głośny świst
wypuszczanego powietrza. Usłyszał stuknięcie i głośny brzęk, z jakim klucze
wypuszczone z jego bezwładnej ręki upadły na dywan.
"Road Virus jedzie na północ" juŜ nie leŜał w krzakach na tyłach restauracji Graya.
Wisiał na ścianie jego domu.
I znów się zmienił. Samochód stał teraz zaparkowany na podwórzu przed domem,
przed którym trwała wyprzedaŜ ogrodowa. Wszędzie leŜały róŜne przedmioty - szkło,
meble, ceramiczne figurki(owczarki szkockie palące fajki, gołe niemowlęta,
mrugające rybki), lecz teraz połyskiwały w świetle tego samego trupio bladego
księŜyca, który unosił się na niebie nad domem Kinnella. Telewizor teŜ tam stał i
wciąŜ był włączony, rzucając własną bladą poświatę na trawę oraz to, co leŜało dalej,
obok przewróconego ogrodowego fotela. Judy Diment była równieŜ, ale nie cała. Po
chwili Kinnell zobaczył resztę. Jej głowa leŜała na desce do prasowania. Martwe oczy
lśniły jak pięćdziesięcicentówki w księŜycowym blasku.
Tylne światła samochodu Grand Am były smugą czerwono róŜowej akwareli.
Dopiero wtedy Kinnell spojrzał na tylną tabliczkę rejestracyjną wozu. Widniały na
niej dwa słowa wymalowane w staroangielskim: ROAD VIRUS.
Doskonale pasuje, pomyślał sennie Kinnell. To nie on, lecz jego samochód. ChociaŜ
w wypadku takiego faceta zapewne nie ma Ŝadnej róŜnicy.
- To niemoŜliwe - szepnął, wiedząc, Ŝe nie ma racji. MoŜe przytrafiłoby się to komuś
mniej podatnemu na takie rzeczy, ale jemu się zdarzyło. Gapiąc się na obraz,
przypomniał sobie tabliczkę na stoliku karcianym Judy Diment. WSZYSTKIE
PŁATNOŚCI GOTÓWKĄ - głosiła (chociaŜ od niego pani Diment przyjęła czek, na
wszelki wypadek spisując tylko numer jego prawa jazdy). Ale było tam napisane
jeszcze coś.
śADNYCH ZWROTÓW
Kinnell przeszedł obok obrazu do salonu. Czuł się jak obcy we własnym ciele i
wydawało mu się, Ŝe część jego umysłu rozpaczliwie szuka tej kielni, z której
skorzystał wcześniej. Najwyraźniej gdzieś ją posiał.
Włączył telewizor, a potem stojący na odbiorniku tuner satelitarny Toshiby.
Przełączył na V-14, lecz przez cały czas czuł na swych plecach spojrzenie młodzieńca
z obrazu, który jakimś cudem zdołał dotrzeć tu pierwszy.
- Pewnie znał skrót - rzekł Kinnell i się roześmiał.
Na tej wersji obrazu prawie nie widział blondyna, tylko tkwiącą za kierownicą
rozmazana smugę, którą uznał za młodzieńca. Road Virus zakończył swoje sprawy w
Rosewood. Czas ruszać na północ. Następny przystanek...
Zamknął tę myśl za grubymi stalowymi drzwiami, zanim zdołał jej się przyjrzeć.
- W końcu mogłem sobie to wszystko wyobrazić - powiedział do pustego pokoju.
Zamiast uspokoić, własny chrapliwy i lekko drŜący głos jeszcze bardziej go
wystraszył. - To moŜe być...
Nie mógł dokończyć. W tym momencie miał w myślach tylko stara piosenkę,
imitującą pseudohipisowski styl utworu Sinatry z początku lat pięćdziesiątych: "To
moŜe być początek czegoś WIELKIEGO...".
Sącząca się za stereofonicznych głośników telewizora melodia nie była śpiewana
przez Sinatrę, lecz przez Paula Simona, z akompaniamentem gitar. Białe
komputerowe litery na niebieskim tle głosiły: WITAJCIE W AMERYKAŃSKIEJ
SIECI NEWSWIRE. PoniŜej widniała instrukcja, ale Kinnell nie musiał jej czytać. Od
dawna korzystał z Newswire i znał procedury na pamięć. Wybrał odpowiednią opcję,
wystukał numer swojej karty kredytowej, a potem 508.
- Zamówiłeś Newswire dla (krótka pauza) środkowego i północnego Massachusetts -
rozległ się elektroniczny głos. - Dziękujemy za...
Kinnell z powrotem rzucił słuchawkę na widełki i stał patrząc na symbol New
England Newswire, nerwowo prztykając palcami.
- No juŜ - mamrotał. - Szybciej, szybciej.
Ekran zamigotał i niebieskie tło zmieniło się w zielone. Zaczął przewijać się tekst-
coś o poŜarze domu w Taunton. Potem ostatni skandal na psich wyścigach i bieŜąca
prognoza pogody - pogodnie i ciepło. Kinnell zaczął się uspokajać i zastanawiać, czy
wchodząc, naprawdę widział obraz na ścianie, czy teŜ było to złudzenie wywołane
męczącą podróŜą, kiedy telewizor przeraźliwie zapiszczał i na ekranie pojawił się
napis: WIADOMOŚĆ Z OSTATNIEJ CHWILI.
Przyglądał się linijkom przesuwającego się tekstu.
NENphAUGI19/8:40P MIESZKANKA ROSEWOOD ZOSTAŁA BRUTALNIE
ZAMORDOWANA, GDY POMAGAŁA NIEOBECNEJ PRZYJACIÓŁCE.
TRZYDZIESTOOŚMIOLETNIA JUDY DIMENT ZNALEZIONO OKRUTNIE
OKALECZONĄ NA TRAWNIKU PRZED DOMEM JEJ SĄSIADÓW, W
KTÓRYCH IMIENIU PROWADZIŁA OGRODOWĄ WYPRZEDAś. NIE
SŁYSZANO śADNYCH KRZYKÓW I PANIĄ DIMENT ZNALEZIONO
DOPIERO O ÓSMEJ, KIEDY SĄSIAD Z NAPRZECIWKA PRZYSZEDŁ
POSKARśYĆ SIĘ NA ZBYT GŁOŚNO GRAJĄCY TELEWIZOR. SĄSIAD
DAVID GRAVES POWIEDZIAŁ, śE PANI DIMENT ZOSTAŁA ŚCIĘTA. "JEJ
GŁOWA LEśAŁA NA DESCE DO PRASOWANIA" - OŚWIADCZYŁ. "TO BYŁA
NAJSTRASZNIEJSZA RZECZ JAKĄ WIDZIAŁEM W śYCIU. GRAVES MÓWI,
ś
E NIE SŁYSZAŁ śADNYCH ODGŁOSÓW WALKI, TYLKO GRAJĄCY
TELEWIZOR I NIEDŁUGO PRZED TYM, JAK MODKRYŁ ZWŁOKI, GŁOŚNY
WARKOT SAMOCHODU, PRAWDOPODOBNIE WYPOSAśONEGO W
TŁUMIK Z WATY SZKLANEJ, POSPIESZNIE ODJEśDśAJĄCEGO W
KIERUNKU ROUTE 1. PODEJRZEWA SIĘ, Iś TEN POJAZD MÓGŁ NALEśEĆ
DO ZABÓJCY...
Nie ma co podejrzewać - to fakt.
Głośno sapiąc, prawie dysząc, Kinnell wrócił do przedsionka. Obraz wciąŜ tam
wisiał, ale ponownie się zmienił. Teraz pokazywał dwa jasne kręgi - światła
reflektorów - a za nimi niewyraźny zarys samochodu.
Jedzie dalej, przemknęło przez głowę Kinnellowi i natychmiast zwrócił się myślami
ku cioteczce Trudy - słodkiej cioci Trudy, która zawsze wiedziała, kto był grzeczny, a
kto nie. Cioci Trudy, która mieszkała zaledwie sześćdziesiąt kilometrów od
Rosewood.
- BoŜe, proszę, BoŜe, poślij go drogą wzdłuŜ brzegu - rzekł Kinnell, wyciągając rękę
do obrazu. Czy to zadziałała jego wyobraźnia, czy teŜ światła lekko oddaliły się od
siebie, jakby samochód naprawdę jechał w jego kierunku? Powoli, jak minutowa
wskazówka ręcznego zegarka? - Poślij go drogą wzdłuŜ wybrzeŜa.
Zerwał obraz ze ściany i wbiegł z nim z powrotem do salonu. Oczywiście, kominek
był zasłonięty, gdyŜ miały upłynąć jeszcze co najmniej dwa miesiące, zanim zacznie
się na nim palić. Kinnell kopniakiem odsunął osłonę i rzucił obraz na palenisko,
rozbijając szkło - które raz juŜ rozbił koło restauracji Graya. Potem ruszył do kuchni,
zastanawiając się, co zrobi, jeśli i to nie poskutkuje.
Musi, pomyślał. Poskutkuje, bo musi, i nie ma o czym gadać.
Pootwierał kuchenne szafki i grzebał w nich, rozsypując płatki, rozrywając torebkę
z solą, wywracając butelkę z octem. Rozbiła się na blacie, atakując ostrym zapachem
jego oczy i nos.
Nie tutaj. Tutaj nie było tego, czego szukał.
Pobiegł do schowka, zajrzał do środka i nie znalazł nic poza plastikowym wiadrem i
pojemnikiem "O Cedar". Potem spojrzał na półkę obok suszarki. Tam stał, obok
brykietów.
Pojemnik z płynnym gazem.
Chwycił go i pobiegł z powrotem, zerknąwszy na wiszący na ścianie w kuchni
telefon. Chciał przystanąć i zadzwonić do cioteczki Trudy. Ona nie zwaŜałaby na
wiarygodność relacji, gdyby jej ulubiony siostrzeniec zatelefonował i kazał jej
natychmiast opuścić dom, uczyniłaby to... a jeśli blondyn ruszyłby za nią? Zaczął ją
ś
cigać?
Zrobiłby to. Kinnell był tego pewny.
Przebiegł przez salon i przystanął przed kominkiem.
- Jezu - szepnął. - Jezu, nie.
Na obrazie pod rozbitym szkłem nie było juŜ świateł zbliŜającego się samochodu.
Grand Am znajdował się na ostrym zakręcie, który mógł być tylko rampą zjazdu z
autostrady. Blask księŜyca zmieniał czarny bok auta w płynną satynę. W tle wznosiła
się wieŜa wodociągowa i w świetle księŜyca wyraźnie moŜna było odczytać słowa.
CHROŃ ZIELEŃ MAINE, głosiły. PRZYJEDŹ Z PIENIĘDZMI.
Kinnell nie trafił w obraz pierwszym strumieniem płynnego gazu. Ręce mocno mu
drŜały i aromatyczny płyn tylko spłynął po szkle, zamazując czarną maskę "Road
Virusa". Nabrał tchu, wycelował i nacisnął ponownie. Tym razem płynny gaz trafił w
poszarpana dziurę wybitą przez ruszt i spłynął do akwareli, wnikając w farbę, która
spłynęła, zmieniając oponę goodyear w smolistą łzę.
Kinnell wyjął ozdobną zapałkę z dzbanuszka na gzymsie kominka, zapalił ją i
wetknął w dziurę w szkle. Obraz zajął się od nich. Pozostałe w ramie szkło
pociemniało i rozsypało się w deszczu iskier. Kinnell zdusił je butem, zanim zajął się
od nich dywan.
Podszedł do telefonu i wystukał numer ciotki Trudy, nie zdając sobie sprawy z tego,
Ŝ
e płacze. Po trzecim dzwonku odezwała się automatyczna sekretarka.
- Halo - powiedziała cioteczka. - Wiem, Ŝe takie teksty zachęcają włamywaczy, ale
pojechałam do Kennebunk, obejrzeć nowy film z Harrisonem Fordem. Jeśli
zamierzasz się włamać, proszę, nie zabieraj moich porcelanowych świnek. Jeśli
chcesz zostawić wiadomość, zrób to po sygnale.
Kinnell zaczekał, a potem, starając się mówić pewnym głosem, rzekł:
- Tu Richie, ciociu Trudy. Zadzwoń do mnie, jak wrócisz, dobrze? Obojętnie o której
godzinie.
Rozłączył się, spojrzał na telewizor i ponownie wezwał Newswire, tym razem
wybierając kod rejonu Maine. Podczas gdy komputery na drugim końcu przetwarzały
jego zamówienie, znów podszedł do kominka i przegarnął pogrzebaczem poczerniały,
poskręcany obraz. Wokół unosił się okropny smród, w porównaniu z którym zapach
octu był jak perfumy, ale Kinnell stwierdził, Ŝe to mu nie przeszkadza. Obraz spłonął,
rozsypał się w proch, a to było tego warte.
A jeśli wróci?
- Nie wróci - powiedział, odłoŜył pogrzebacz i podszedł do telewizora. - Na pewno
nie wróci.
A jednak za kaŜdym razem, gdy przygotowywana była nowa porcja tekstu,
podchodził, by sprawdzić. Obraz był tylko kupką popiołu na kominku... w
wiadomościach zaś nie było ani słowa o starszej pani zamordowanej w pobliŜu Wells,
Saco i Kennebunk. Kinnell sprawdzał dalej, niemal spodziewając się zobaczyć
komunikat: JADĄCY Z OGROMNĄ SZYBKOŚCIĄ GRAND AM WPADŁ DZIŚ
WIECZOREM DO KINA W KENNEBUNK, ZABIJAJĄC CO NAJMNIEJ
DZIESIĘĆ OSÓB, ale nie było takiej wiadomości.
Za piętnaście jedenasta zadzwonił telefon. Kinnell natychmiast podniósł słuchawkę.
- Halo?
- Tu Trudy, kochany. Wszystko w porządku?
- Tak, świetnie.
- Mam wraŜenie, Ŝe nie - powiedziała. - Głos ci drŜy i... brzmi dziwnie. Co się stało?
O co chodzi? - A potem, sprawiając, Ŝe dreszcz przebiegł mu po plecach, dodała: - To
przez ten obraz, z którego się cieszyłeś, prawda? Ten przeklęty obraz!
Nie wiadomo dlaczego trochę uspokoiło go to, Ŝe odgadła... Poza tym, oczywiście, z
ulgą usłyszał, Ŝe jest bezpieczna.
- No, cóŜ, moŜe - rzekł. - Przez całą drogę miałem złe przeczucia, więc spaliłem go.
Na kominku.
Ona się dowie o Judy Diment, ostrzegał go wewnętrzny głos. Nie ma anteny
satelitarnej za dwadzieścia tysięcy dolarów, ale przenumeruje "Union-Leader", a ta
wiadomość będzie na pierwszej stronie. Doda dwa do dwóch. Nie jest głupia.
Tak, niewątpliwie była to prawda, ale dalsze wyjaśnienia mogą poczekać do rana,
kiedy będzie mniej wystraszony... Kiedy znajdzie sposób, by myśleć o "Road
Virusie", nie tracąc głowy... I będzie miał pewność, Ŝe juŜ jest po wszystkim.
- To dobrze! - powiedziała z naciskiem. - I powinieneś rozrzucić popiół! - Zamilkła na
chwilę, a kiedy się znów odezwała, mówiła ściszonym głosem. - Martwiłeś się o
mnie, mam rację? PoniewaŜ pokazałeś mi go.
- Tak, trochę.
- Ale teraz juŜ czujesz się lepiej?
Oparł się wygodniej i zamknął oczy. To prawda, tak było.
- Uhm. Jak film?
- Dobry. Harrison Ford cudownie wygląda w mundurze.. no, gdyby tylko pozbył się
tego dołka w brodzie...
- Dobranoc, ciociu Trudy. Porozmawiamy jutro.
- Naprawdę?
- Tak - odparł. - Tak myślę.
OdłoŜył słuchawkę, znów podszedł do kominka i przegarnął popiół pogrzebaczem.
ZauwaŜył kawałek zderzaka i poszarpany fragment drogi, ale nic więcej.
Najwidoczniej ogień zrobił swoje. Czy nie tak zwykle zabija się wysłanników zła?
Oczywiście. Sam kilkakrotnie wykorzystał ten sposób, najbardziej widowiskowo w
"Odjeździe" - powieści o nawiedzonej stacji kolejowej.
- No właśnie - mruknął. - Płoń, mały, płoń.
Pomyślał o drinku, który sobie obiecał, ale przypomniał mu się rozlany ocet (który
do tej pory zapewne wsiąkł w rozsypane płatki - co za zestawienie). Postanowił po
prostu pójść na górę. W ksiąŜce - na przykład napisanej przez Richarda Kinnella - po
czymś takim, co mu się zdarzyło, nie byłoby mowy o spaniu.
Sądził, Ŝe w prawdziwym Ŝyciu nie będzie miał z tym problemu.
Zdrzemnął się juŜ pod prysznicem, oparty o ścianę, mając włosy nasączone
szamponem, w strumieniach wody uderzającej w jego pierś. Znów był na ogrodowej
wyprzedaŜy, a w stojącym na papierowych popielniczkach telewizorze pokazywali
Judy Diment. Znowu miała głowę na ramionach, lecz Kinnell dostrzegł niezgrabne
szwy nałoŜone przez anatomopologa; jak okropny naszyjnik okalający jej szyję.
- Ostatnie wiadomości z Newswire - powiedziała i Kinnell, który zawsze miał
realistyczne sny, widział jak szwy na jej szyi napinają się i luzują, kiedy mówiła. -
Bobby Hastings spalił wszystkie swoje obrazy, włącznie z pańskim, panie Kinnell... a
on naleŜy do pana, jak na pewno juŜ pan wie. śadnych zwrotów, widział pan
tabliczkę. CóŜ, powinien pan się cieszyć, Ŝe przyjęłam czek.
Spalił wszystkie swoje obrazy, tak na pewno to zrobił, pomyślał Kinnell w wodnym
ś
nie. Nie mógł znieść tego, co się z nim działo, tak napisał w liście, a kiedy
dochodzisz do takiego punktu, nic cię nie powstrzyma przed wrzuceniem do ogniska
wszystkich dzieł. Po prostu w "Road Virus jedzie na północ" zawarłeś coś
szczególnego, prawda, Bobby? Zapewne zupełnie przypadkowo. Byłeś utalentowany,
od razu to dostrzegłem, ale talent nie miał nic wspólnego z tym, co się działo na tym
obrazie
- Niektóre rzeczy przetrwają wszystko - powiedziała Judy Diment w telewizji. -
WciąŜ wracają, obojętnie, jak usilnie próbujesz się ich pozbyć. Wracają jak wirusy.
Kinnell wyciągnął rękę i zmienił kanał, ale widocznie na wszystkich nadawali na
okrągło "Judy Diment Show".
- MoŜna powiedzieć, Ŝe zrobił dziurę w piwnicy wszechświata - ciągnęła. - Mówię o
Bobbym Hastingsie. I właśnie to z niej wyjechało. Ładne, no nie?
W tym momencie Kinnell poślizgnął się, nie tak, by stracić równowagę, ale
wystarczająco, by się ocknąć.
Otworzył oczy, skrzywił się, gdy natychmiast zapiekły go od szamponu ("Prell"
spłynął mu grubymi smugami po twarzy, kiedy drzemał), i podstawił złoŜone dłonie
pod strumienie wody, Ŝeby go zmyć. Zrobił to raz i zamierzał zrobić ponownie, kiedy
usłyszał coś.. głuchy przeciągły warkot.
Nie bądź głupi, powiedział sobie. Słyszysz szum prysznica. Wyobraźnia płata ci
figle.
A moŜe nie.
Kinnell wyciągnął rękę i zakręcił wodę.
WciąŜ słyszał przeciągły warkot. Głuchy i donośny. Dobiegał z zewnątrz.
Wyszedł spad prysznica i, ociekając wodą, przeszedł przez sypialnię na pierwszym
piętrze. We włosach miał tyle szamponu, Ŝe wyglądał, jakby posiwiał, drzemiąc...
jakby osiwiał pod wpływem snu o Judy Diment.
Dlaczego w ogóle zatrzymałem się przy tej ogrodowej wyprzedaŜy? - zadawał sobie
pytanie, ale nie znał na nie odpowiedzi. Pewnie nikt jej nie znał.
Głuchy warkot narastał, gdy Kinnell podchodził do okna wychodzącego na podjazd
- lśniący w blasku letniego księŜyca jak coś z wiersza Alfreda Noyesa.
Kiedy odchylił zasłonę i spojrzał, przyłapał się na tym, Ŝe myśli o swojej byłej Ŝonie
Sally, którą poznał na Światowym Konwencie Fantasy w 1978 roku. O Sally, która w
przyczepie kempingowej wydawała teraz dwa pisemka, jedno zatytułowane
"Ocaleni", a drugie "Goście". Gdy patrzył na podjazd, oba te tytuły połączyły się w
umyśle Kinnella, jak podwójny obraz w stereoskopie.
Miał gościa, który najwidoczniej ocalał.
Grand Am stał niedbale zaparkowany przed domem, a w nieruchomym nocnym
powietrzu unosiła się biała mgiełka z jego podwójnej chromowanej rury wydechowej.
Ozdobny napis z tyłu był wyraźnie widoczny. Drzwi od strony kierowcy były otwarte
i nie tylko: plama światła na schodach wskazywała na to, Ŝe frontowe drzwi domu
Kinnella równieŜ otwarto na ościeŜ
Zapomniałem je zamknąć, pomyślał Kinnell, ocierając szampon z czoła dłonią, w
której nagle stracił czucie. I zapomniałem zresetować alarm przeciwwłamaniowy...
chociaŜ jemu i tak nie sprawiłoby to Ŝadnej róŜnicy.
No, cóŜ, być moŜe zmusił go, by ominął cioteczkę Trudy - to juŜ coś - lecz w tym
momencie ta myśl wcale go nie pocieszała.
Ocaleni.
Basowy warkot wielkiego silnika, co najmniej 442, cztery gaźniki, przeszlifowane
cylindry, wtrysk palowa. Powoli odwrócił się na zdrętwiałych nogach, nagi
męŜczyzna z namydloną głową i - tak jak się spodziewał - ujrzał obraz wiszący nad
łóŜkiem. Ukazywał stojący na podjeździe samochód z otwartymi drzwiami po stronie
kierowcy i dwie chmury dymu unoszące się z chromowanych rur wydechowych.
Patrząc pod tym kątem, widział takŜe frontowe drzwi, stojące otworem, i długi cień
męŜczyzny, padający na podłogę przedpokoju.
Ocaleni.
Ocaleni i goście.
Teraz słyszał głos kroków na schodach. CięŜkie kroki, które wyraźnie wskazywały
na to, Ŝe przybysz nosi motocyklowe buciory. Ludzie z wytatuowanymi na
przedramionach napisami ŚMIERĆ PRZED NIESŁAWĄ zawsze nosili motocyklowe
buciory i zawsze palili camele bez filtra. Tak nakazywało niepisane prawo
I nóŜ. Będzie miał długi nóŜ, ostry nóŜ - właściwie bardziej podobny do maczety -
którym jednym zręcznym ruchem moŜna obciąć komuś głowę.
I będzie się uśmiechał, pokazując te spiłowane zęby ludoŜercy.
Kinnell wiedział o tym. W końcu był człowiekiem obdarzonym wyobraźnią.
Nikt nie musi pokazywać mu tego czarno na białym.
- Nie - szepnął, nagle uświadamiając sobie swoją kompletną nagość i całym ciałem
odczuwając lodowaty chłód. - Nie, proszę, odejdź.
Kroki jednak się zbliŜały, oczywiście. Takiemu facetowi nie moŜna powiedzieć,
Ŝ
eby sobie poszedł. Nie usłucha: nie tak miała zakończyć się ta historia.
Kinnell usłyszał, Ŝe tamten wchodzi po schodach. Na zewnątrz samochód Grand
Am warczał w blasku księŜyca.
Kroki rozległy się na korytarzu, wciąŜ się zbliŜając, stare obcasy szorowały po
gładkim parkiecie.
Kinnell stał jak sparaliŜowany. Otrząsnął się z trudem i pomknął do drzwi łazienki,
zamierzając zamknąć się w niej, zanim to nadejdzie, ale poślizgnął się w kałuŜy
mydlin i tym razem naprawdę upadł, rozciągnął się na plecach na dębowych deskach,
a kiedy drzwi się otworzyły z cichym trzaskiem i motocyklowe buciory zaczęły
zmierzać przez pokój do miejsca gdzie leŜał, nagi i z włosami zmoczonymi
szamponem "Prell", ujrzał wiszący na ścianie nad jego łóŜkiem obraz, na którym
widoczny był niedbale zaparkowany przed jego domem "Road Virus" z szeroko
otwartymi drzwiami po stronie kierowcy.
Zobaczył, Ŝe boczne kieszeń w drzwiach samochodu jest pełna krwi. Chyba wyjdę
na zewnątrz, pomyślał Kinnell i zamknął oczy.
KONIEC
Przepisywał: Mando
www.StephenKing.one.pl