**************************************************** 

 

EWANGELIA DOSKONAŁEGO ŻYCIA 

 

Lub 

 

ŚWIĘTYCH DWUNASTU 

 

*************************************************** 

 
 

************************************************************* 

EWANGELIA ŻYCIA DOSKONAŁEGO 

 

Pierwotna i całkowita Ewangelia z  aramejskiego  pratekstu  na jęz. angielski przetłumaczona 

i wydana przez: 

Rev. G.J. QUSELEY 

 

Niemieckie wydanie  z  przedmową i posłowiem oraz  komentarzami  przez: Rudolfa Mullera 

 

Przekład na jęz. polski: 

Ksiądz Henryk Zalewski 

 

Przełożono z aramejskiego na angielski w 1881r. Przełożono na polski i wydano po raz 

pierwszy w Warszawie w 1971r. 

 

Materiały do użytku wewnętrznego 

************************************************************** 

 
 

 
 

 

WPROWADZENIE 

 
Przekład z pierwotnego pratekstu aramejskiego zawiera opisy wydarzeń z życia Jezusa 

pominięte w Ewangeliach kanonicznych, a także wypowiedzi Jezusa wyjaśniające i 
pogłębiające rzeczywisty sens Jego nauki.  Pierwotny tekst "Ewangelii" jest całkowicie 
miarodajny, wolny od wszelkich przeróbek i fałszerstw, jakich dopuścili się tzw. "Korektorzy" 

po soborze w Nicei w 325r. 

 

Najbardziej istotne nauki chrześcijańskie podane przez autorów tekstu. Świętych Dwunastu 
Apostołów, to braterski stosunek Jezusa Chrystusa do zwierząt oraz wynikający stąd zakaz 

składania krwawych ofiar, jak i wielokrotnie podkreślana zasada ponownych wcieleń duszy 
na ziemi. Elementy te stanowią typową naukę Jezusa Chrystusa, jaką przekazał swoim 

uczniom Esseńskim. 
 
"Ewangelia Życia Doskonałego" rozjaśnia misterium chrześcijańskiej nauki i pozwala na 

właściwe sformułowanie Nauki Jezusa Chrystusa. Dzięki słowom tej oryginalnej Ewangelii 
możemy powrócić do Prawdy, którą zawsze reprezentował Mistrz Jezus Chrystus z Nazaretu. 

Możemy też zacząć żyć prawdziwie po chrześcijańsku i zgodnie z zasadami ustanowionymi 

jako porządek Królestwa Bożego na ziemi. 
 
Jeśli Kościół przyszłości wszystkie dzisiejsze pisma przeanalizuje, wyznaczy tej Ewangelii jej 

należne pierwsze miejsce jako źródłowej i całkowitej "Ewangelii Chrystusa". Inne teksty 
zostaną utrzymane jako potwierdzenie czterech innych świadków, ażeby każde słowo mogło 

być określone dla tych, którzy nie są zdolni przyjąć dobroci, czystości i prawdy tej jedynej, 
oryginalnej Ewangelii. 

 
Prawda jest znakiem, a czyste serce pozna go. Najświeższym źródłem jest to, z którego nikt 

jeszcze nie pił. Świeżość taka wypływa właśnie z tekstu "Ewangelii", która ostała się przed 
ciosami teologicznych Korektorów i w sposób czysty i niepokalany przypomina Żywą Naukę 

Pana naszego Jezusa Chrystusa, tak jak została w swym oryginalnym brzmieniu spisana 
przez Jego czcigodnych uczniów zwanych Apostołami. 

 

W roku 382 n.e., za pontyfikatu papieża Damazego, został ustalony tekst kanoniczny 
ewangelii używany przez kościoły. Niestety oddaje on jedynie część nauki Jezusa Chrystusa. 

Starsze teksty namiętnie wtedy niszczono, gdyż nie były na rękę ówczesnym panującym. 
Jest to zrządzeniem Opatrzności, że oryginalny, pierwotny manuskrypt zdołał przetrwać, by 

świadczyć przeciw tym wszystkim, którzy pominęli część nauki Pana Jezusa. Bądźcie 
Światłością Świata 

AMEN 
 

MODLITWA    PAŃSKA 

(Transliteracja  z jęz. aramejskiego, którym mówił sam Pan- Jezus Chrystus) 

 

ABWUN  D'BASZMAYA 
NYTKADOSZ  SZMOKH 

TYTEE  MALKUTAKH 
NEHŁEY  CEWYANAH AYKANA D'BASZMAYA  AF'BAARHA 

HAWLAN  LAHMA  D'SUNKANAN  YAOMANA 
ŁASZBŁOKLAN  HOWEYN  ŁAHTAHEYN 
     AYKANA  DOF HNAN  SZŁOHENLO  HAYOBEYN 

 ŁEYLA  TAHLAN  LE NESYUNA  
ELA PATZA MYN  BIŚZA  

METUL  DYLAHE  MALKUTA' ŁAHAYLA  ŁATESZBUHTA 
     LO'LAM  ALMIN  

AMEYN 
  

-------------------------------------------------- 
KH- głoska będąca mocnym, przydechowym Ch.  
BW-  -"-   brzmiąca pomiędzy B i W. Prawidłowej wymowy można nauczyć się z kasety z 

modlitwą "Ojcze Nasz" rozprowadzaną w celach szkoleniowych, do użytku wewnętrznego. 
Modlitwa ta jest potężną ceremonią duchowej praktyki. Oryginalne brzmienie dźwięku ma 

fundamentalne znaczenie. Słowa tej modlitwy są przede wszystkim śpiewane w sposób 
tradycyjny dla wspólnot sufickich typu esseńskiego. 

-------------------------------------------------- 
 

ALLAHA - w jęz. aramejskim znaczy Bóg, podobnie jak późniejsze arabskie AllaH (gdzie H 
jest nieme, czyli nie wymawiane), hebrajskie Elohim, a także Starokananejskie Ellat. 
 

 
 

 

 
 
 

 

W IMIENIU PRZENAJŚWIĘTSZEGO. AMEN 

 
Tu zaczyna się Ewangelia Doskonałego Życia Jezusa-Marii, Chrystusa, potomka Dawida z 

Józefa i Marii według ciała, a według ducha Syna Boga z Boskiej miłości i mądrości. 
 

Przedmowa 

 

Poprzez wszystkie czasy istnieje wieczna myśl, a ta myśl jest Słowem, a Słowo to jest 
Czynem i tych troje jest jednym w wiecznym Prawie, a Prawo to jest u Boga i Bogiem jest to 
Prawo. Wszystkie rzeczy są tworzone przez Prawo, a bez Niego nic nie jest stworzone, co 

istnieje. W Słowie jest życie i materia, ogień i światło. 
 

Miłość i mądrość są jednym ku zbawieniu wszystkich. A światło świeci w ciemności, a 
ciemność go nie poznaje. Słowo jest życiodajnym ogniem i przez swoje świecenie staje się 

ogniem i światłem w każdej duszy przychodzącej na świat. Ja jestem na świecie, a świat jest 
we Mnie i świat o tym nie wie. Przychodzę do swego własnego domu, a moi przyjaciele nie 

przyjmują Mnie. Jednak wszystkim, którzy Mnie przyjmują i słuchają dana jest moc, aby stali 
się dziećmi Boga a również i tymi, którzy wierzą w Święte Imię, którzy nie są narodzeni z 
woli ciała i krwi, lecz z Boga. A Słowo ciałem się stało i mieszka między nami, a my 

widzieliśmy Jego Świętość pełną łaski. 

Oglądajcie dobroć i prawdę, i piękno Boga! 

 
 

 

Rozdział 1 

Pochodzenie i poczęcie Jana Chrzciciela 

 

1.  Za czasów Heroda, króla Judei, żył pewien kapłan z rodu Abiasza imieniem Zachariasz 

i jego żona z córek Aarona imieniem Elżbieta. 

2.  Oboje byli nabożni przed Bogiem i postępowali nienagannie z wszystkimi 

przykazaniami i regułami Pana. I oni nie posiadali dzieci, gdyż Elżbieta była 
niepłodna, a oboje byli w podeszłym wieku. 

3.  I zdarzyło się, kiedy Zachariasz sprawował swój kapłański obowiązek przed Bogiem, 

w okresie według ustalonego zwyczaju kapłaństwa i na niego przypadła kolej złożenia 

ofiary z kadzidła, i Zachariasz wszedł do Świątyni Pana. A cała reszta ludu była na 
zewnątrz i modliła się w godzinie składania ofiary z kadzidła.  

4.  I ukazał mu się Anioł Pana, i stanął po prawej stronie przy ołtarzu ofiarnym. A kiedy 

Zachariasz go zobaczył, przeląkł się i ogarnęła go trwoga. Anioł zaś przemówił do 
niego: " Nie bój się Zachariaszu, bowiem twoja modlitwa została wysłuchana i twoja 

żona Elżbieta urodzi ci syna, i nadasz mu imię Jan.  

5.  I będziesz miał radość i zadowolenie, i wielu ucieszy się z jego narodzin. Gdyż on 

będzie wielkim przed Panem i nie będzie jadł mięsa, ani pił mocnych napojów i 
jeszcze w łonie matki zostanie wypełniony Duchem Świętym. 

6.  I on nawróci wiele dzieci Izraela ku Bogu, ich Panu. I on pójdzie przed nimi w duchu 

Eliasza, aby nawrócić serca ojców ku dzieciom, a niewierzących ku mądrości 
sprawiedliwych w celu przygotowania ludu, aby był gotowy na przyjście Pana". 

7.  I Zachariasz powiedział Aniołowi: "Jak mam to rozpoznać? Gdyż ja jestem stary, a 

moja żona w podeszłym wieku". Anioł odpowiedział i rzekł: "Ja jestem Gabrielem, 

który stoi przed Bogiem i jestem posłany po to, aby z tobą rozmawiać i zwiastować ci 

wesołą nowinę. 

8.  I popatrz, ty zaniemówisz i nie będziesz mógł mówić aż do dnia, kiedy to się stanie; 

wtedy ma być twój język rozwiązany, abyś uwierzył moim słowom, jakie w swoim 

czasie się wypełnią". 

9.  A ludzie oczekiwali Zachariasza i dziwili się, że tak długo przebywał w świątyni. A 

kiedy wyszedł, nie mógł do nich przemówić i oni zorientowali się, że w świątyni miał 
widzenie, gdyż dawał im znaki i pozostał niemym. 

10. I stało się, kiedy minął czas jego służby, że poszedł do swego domu. I po owych 

dniach jego żona Elżbieta zaszła w ciążę, i ukrywała się przez pięć miesięcy mówiąc: 

"Zatem Pan uczynił mi w tych dniach, kiedy uznał mnie za godną, ażeby zdjąć ze 
mnie hańbę wśród ludzi". 

 

Rozdział 2 

Niepokalane poczęcie Jezusa Chrystusa 

 

1.  A w szóstym miesiącu Bóg posłał Anioła Gabriela do miasta w Galilei, zwanego 

Nazaret, do dziewicy imieniem Maria, powierzonej temu, któremu było na imię Józef z 
domu Dawidowego.  

2.  Józef był sprawiedliwym i rozumnym duchem mężem, zdolnym w różnych pracach w 

drzewie i kamieniu. Maria zaś była delikatną duszą i tkała zasłony dla świątyni. A 

oboje byli czyści wobec Boga. I z nich obojga narodził się Jezus-Maria, zwany 
Chrystusem.  

3.  I Anioł przyszedł do niej, i powiedział: "Bądź pozdrowiona, Mario, znalazłaś łaskę, 

gdyż macierzyństwo Boga jest z tobą, błogosławionaś ty między niewiastami i 
błogosławiony owoc twego ciała". 

4.  A kiedy go ujrzała, przestraszyła się jego słowami i zastanawiała się nad ich sensem, 

co mogłoby oznaczać to pozdrowienie. Anioł zaś odpowiedział i rzekł do niej: "Nie 

trwóż się Mario, znalazłaś łaskę u Boga. Posłuchaj, ty poczniesz w swoim ciele i 
urodzisz syna, który będzie nazywany wspaniałym i Synem Najwyższego. 

5.  I Pan da Mu tron Jego Ojca Dawida, i będzie wiecznie królem nad domem Jakuba, a 

Jego królestwu nie będzie końca". 

6.  Wtedy Maria powiedziała Aniołowi: "Jak to się stanie, skoro nie znam męża?" A anioł 

odpowiedział i rzekł do niej: "Duch Święty zstąpi na Józefa, twego powiernika, a moc 
Najwyższego cię osłoni, o Mario; dlatego też to co Święte, co się z ciebie narodzi, 

zostanie nazwane synem Boga, a Jego imię na ziemi będzie brzmiało Jezus-Maria; On 
bowiem ma uwolnić ludzi od ich grzechów, jeżeli stale będą okazywać skruchę i będą 

realizować posłuszeństwo prawu. 

7.  Dlatego i ty także nie masz jeść mięsa ani pić silnych napojów; gdyż dziecko to 

będzie poświęcone Bogu, począwszy od łona swej matki i ani mięsa, ani silnych 
napojów nie ma przyjmować, ani nożyce nie mają kiedykolwiek dotknąć Jego głowy.  

8.  I popatrz, Elżbieta, twoja ciotka jest także mimo swego wieku brzemienna z synem i 

jest w szóstym miesiącu, ona, która była zawsze niepłodną. Gdyż u Boga nie ma 
rzeczy niemożliwej". A Maria powiedziała: "Popatrz, ja jestem służebnicą Pana, niech 

się stanie według słowa twego". I odszedł od niej Anioł.  

9.  I tego samego dnia Anioł Gabriel ukazał się Józefowi we śnie i przemówił do niego: 

"Bądź pozdrowiony, Józefie, ty jesteś wybrany, gdyż ojcostwo Boga jest z tobą. 
Błogosławionyś ty między mężczyznami i błogosławiony owoc biódr twoich". 

10. A Józef zastanowił się nad tymi słowami, był zakłopotany; ale Anioł Pana przemówił 

do niego: " Nie bój się Józefie, synu Dawida, znalazłeś bowiem łaskę u Boga i 
popatrz, ty spłodzisz syna, i masz mu nadać imię Jezus-Maria; gdyż On wybawi swój 

lud od jego grzechów". 

11. To się stało, ażeby się wypełniło to, co Pan zapowiedział przez proroka, który mówi: 

"Popatrz, dziewica pocznie i stanie się brzemienna, i urodzi syna, i nada mu imię 
Emmanuel, co oznacza: Bóg w nas". 

12. Kiedy Józef zbudził się ze snu, uczynił, jak mu Anioł rozkazał i poszedł do Marii, 

zaślubionej sobie żony i poczęła ona w swoim łonie Pana. 

13. Maria zaś w owych dniach udała się spiesznie na pogórze do miasta Judei i przyszła 

do domu Zachariasza, i pozdrowiła Elżbietę. 

14. I zdarzyło się, kiedy Elżbieta usłyszała pozdrowienie Marii, że dziecko poruszyło się w 

jej ciele i Elżbieta wypełniona została Duchem Świętym, i rzekł donośnym głosem: 
"Błogosławionaś ty między niewiastami i błogosławiony jest owoc twojego ciała. 

15. I jak to się dzieje, że matka mego Pana przychodzi do mnie? Popatrz, kiedy 

usłyszałam głos twego pozdrowienia, podskoczyło z radości dziecko w moim ciele. I 

błogosławionaś ty, która uwierzyłaś. Gdyż wypełni się to, co ci Pan powiedział".  

16. A Maria rzekła: "Moja dusza wielbi Wiekuistego, a duch mój raduje się Bogiem, moim 

Zbawicielem. Gdyż On uznał uniżoność swojej służebnicy; posłuchaj, odtąd będą 

mnie uwielbiać wszystkie pokolenia. 

17. Gdyż  ten, który jest potężny uczynił mi doniosłe rzeczy, a imię Jego jest święte. Jego 

miłosierdzie jest zawsze z tymi, którzy się Go boją. 

18. Wykonywał władzę swoim ramieniem, rozproszył tych, którzy są zarozumiali w 

skłonnościach swoich serc.  

19. Władców strącił z tronu, a poniżonych i słabych wywyższył. Głodnych obdarzył 

dobrami, a bogaczy odprawił z niczym.  

20. On pomaga swemu słudze Izraelowi w miłosierdziu, jak mawiał do naszych ojców, do 

Abrahama i do jego nasienia po wieki". 

21. I Maria pozostawał u niej przez trzy miesiące; potem ponownie powróciła do swego 

domu. 

22. A oto słowa, które Józef powiedział i rzekł: "Błogosławionyś Ty, Boże naszych ojców i 

naszych matek w Izraelu; albowiem we właściwym czasie wysłuchałeś mnie, a w dniu 

zbawienia pomogłeś mi. 

23. Albowiem Ty powiedziałeś: Ja chcę cię zachować i uczynić ciebie zbawcą ludu, aby 

odnowić oblicze świata, a opuszczone miejsca uwolnić z rąk oprawców. 

24. Abyś mógł powiedzieć do uwięzionych: idźcie stąd i bądźcie wolni, a do tych, którzy 

przebywają w ciemności: ukażcie się w świetle. I oni mają paść się na ścieżkach 

radości i nigdy więcej nie mają polować ani zabijać stworzeń, które stworzyłem, aby 
się przede Mną radowały.  

25. Nie mają więcej cierpieć głodu i pragnienia ani upał nie będzie im szkodził, ani zimno 

ich nie zniszczy. I na wszystkich Moich górach zbuduję drogę dla wędrowców, a Moje 

wyżyny mają być uświetnione. 

26. Śpiewajcie wy Niebiosa i raduj się Ziemio, a wy pustynie rozbrzmiewajcie śpiewem! 

Gdyż Ty, o Boże jesteś przyjacielem w potrzebie swego ludu i pocieszasz tych, którzy 
cierpieli bezprawie". 

 

Rozdział 3 

Narodziny i nadanie imienia Jana Chrzciciela 

Pieśń Zachariasza 

 

1.  Kiedy dla Elżbiety nadszedł czas rozwiązania, urodziła syna. I jej sąsiedzi i krewni 

dowiedzieli się, że Pan okazał jej wielkie miłosierdzie i cieszyli się razem z nią.  

2.  I stało się, że przyszli ósmego dnia, aby dzieciątko obrzezać i nazwali chłopca według 

imienia jego ojca, Zachariaszem. Ale matka jego odpowiedziała i rzekła: "W żadnym 
wypadku, lecz on ma się nazywać Jan". A oni rzekli jej: "Przecież nie a nikogo w 

twojej rodzinie, kto by się tak nazywał". 

3.  I skinęli na ojca jego, jak on chciałby go nazwać. A on zażądał tabliczki i tak napisał: 

niechaj nazywa się Jan. I zdziwili się wszyscy, gdyż zaraz otworzyły się jego usta i 
uwolnił się jego język, i przemówił, i chwalił Boga. 

4.  I wielka trwoga ogarnęła wszystkich sąsiadów, i wszystkie te sprawy stały się głośne 

na całej przestrzeni pogórza Judei. A wszyscy, którzy to słyszeli, wzięli to sobie do 
serca i mówili: "Co sądzicie, co będzie z tego dziecka? Gdyż ręka Pana jest z nim". 

5.  I ojciec jego Zachariasz został wypełniony Duchem Świętym, prorokował i powiedział: 

"Bądź pochwalony o Boże, Panie Izraela; gdyż Ty nawiedziłeś Swój lud i go zbawiłeś. 

I zbudowałeś nam róg zbawienia w domu Twego sługi Dawida. Tak, jak 
przepowiadałeś po wszystkie czasy przez usta Twoich świętych proroków.  

6.  Abyśmy byli uratowani od naszych wrogów i z rąk wszystkich, którzy nas nienawidzą. 

I abyś okazał naszym ojcom miłosierdzie, i pamiętał o Swoim świętym przymierzu.  

7.  I na przysięgę, którą złożyłeś naszemu ojcu Abrahamowi, aby nam dać to, że my, 

wybawieni z rąk naszych wrogów Tobie będziemy służyli bez trwogi w świętości i 
sprawiedliwości po wszystkie dni naszego życia. 

8.  A ty, dzieciątko, będziesz nazywał się prorokiem Najwyższego, gdyż ty pójdziesz 

przed Panem, ażeby przygotować Jego drogę i dasz rozpoznanie zbawienia swemu 

ludowi przez odpuszczenie ich grzechów.  

9.  Dzięki wzniosłemu miłosierdziu naszego Boga, dzięki któremu odwiedził nas wschód 

słońca z wysokości, ażeby objawiło się tym, którzy znajdują się w ciemności i w 
cieniu śmierci i ażeby nasze nogi skierowało na drogę pokoju". 

10. A dziecię rozwijało się i wzmacniało w duchu, a jego posłannictwo pozostało w ukryciu 

aż do momentu, kiedy miał wystąpić przed ludem Izraela. 

 

Rozdział 4 

Narodziny Jezusa Chrystusa 

 

1.  A narodziny Jezusa Chrystusa odbyły się w następujący sposób: działo się to w 

czasie, kiedy cesarz August wydał rozkaz, aby dokonano szacunkowego spisu całego 
świata. I każdy w Syrii szedł w celu poddania się spisowi, każdy w swoim miejscu 

urodzenia, a był to środek zimy. 

2.  Przygotował się też Józef z Galilei, z miasta Nazaret do drogi i poszedł do krainy 

Judei, do miasta Dawida, które nazywa się Betlejem (dlatego, że pochodził on z domu  

i z rodu Dawida), aby poddać się spisowi z Marią, zaślubioną sobie żoną, która była 
brzemienną. 

3.  A kiedy tam byli, nadszedł czas, że miała rodzić. I porodziła swego syna w grocie 

skalistej, i owinęła go w pieluszki, i położyła go do żłobu, gdyż nie mieli żadnego 

innego pomieszczenia w schronisku. I popatrz, grota była wypełniona światłem, i 
lśniło ono jak słońce w swej wspaniałości. 

4.  A w grocie był wół, koń, osioł i owca, a pod żłobem leżała kotka ze swymi młodymi; i 

były też gołębie, a każde zwierzę miało swego towarzysza męskiego lub żeńskiego. 

5.  I stało się tak, że został On narodzony pośród zwierząt, aby uwolnić je od ich cierpień 

dzięki uwolnieniu ludzi z ich niewiedzy i egoizmu, przez objawienie Synów i Córek 
Boga.  

6.  I w tej samej okolicy byli pasterze na polu i pilnowali w nocy swoją trzodę, i popatrz, 

Anioł Pana przystąpił do nich, a blask Najwyższego oświecił ich, a oni się bardzo bali. 

7.  A On przemówił do nich: "Nie bójcie się, popatrzcie, ja zwiastuję wam wielką radość, 

która będzie udziałem wszystkiego ludu, gdyż narodził się wam dzisiaj w mieście 

Dawida Zbawiciel, którym jest Chrystus, Pan. A to miejcie jako znak: Znajdziecie 
dziecko owinięte w pieluszki i leżące w żłobie". 

8.  A wraz z Aniołami było mnóstwo niebieskiego wojska, które chwaliło Boga i mówiło: 

"Chwała niechaj będzie Bogu na wysokościach i pokój na ziemi dla wszystkich, którzy 
są dobrej woli". 

9.  A kiedy Aniołowie odeszli od nich ku niebu, pasterze między sobą mówili: "Pójdźmy 

więc do Betlejem i zobaczmy co tam się zdarzyło, co nam Pan oznajmił". 

10. I przybyli tam śpiesznie, i znaleźli oboje, Marię i Józefa w grocie oraz dzieciątko 

leżące w żłobie. Ponieważ oni to widzieli, rozgłosili słowa, które im o tym dzieciątku 

powiedziano. 

11. I wszyscy, którzy słuchali, dziwili się tym sprawom, o których im pasterze opowiadali. 

Maria zaś zachowała wszystkie te słowa i przechowała je w swoim sercu. A pasterze 
powrócili i chwalili, i uwielbiali Boga za wszystko, co słyszeli i widzieli.  

12. A kiedy minęło osiem dni i dziecko zostało obrzezane, wtedy nadano mu imię Jezus-

Maria, które było dane przez Anioła, zanim dziecko zostało poczęte w łonie matki. A 

ponieważ dni jej oczyszczenia według prawa dokonały się, przynieśli oni dziecko do 
Jerozolimy, aby je przedstawić Panu. (Jak bowiem napisano w prawie Pana: wszystko 

co męskie i pierworodne ma być poświęcone Panu). 

13. I popatrz, był w Jerozolimie człowiek imieniem Symeon, był on sprawiedliwy i 

bogobojny i oczekiwał pocieszenia Izraela, a Duch Święty był w nim. I Duch Święty 

obiecał mu, że nie umrze zanim nie zobaczy Chrystusa Pana. 

14. I przyszedł on do świątyni z inspiracji ducha. A kiedy rodzice dziecka przynieśli Jezusa 

do świątyni, ażeby uczynić dla niego to, co leżało w zwyczaju według prawa, ujrzał on 
to dziecko, jak gdyby było słupem światła. Wtedy wziął je na swoje ręce, chwalił Boga 

i powiedział:  

15. "Panie, teraz pozwolisz odejść swemu słudze w pokoju, jako rzekłeś zgodnie z Twoją 

obietnicą. Gdyż oczy moje ujrzały Zbawiciela, któremu dałeś światło dla wszystkich 
narodów, aby oświecić pogan i ku chwale Twego ludu, Izraela". A rodzice Jezusa 
dziwili się temu wszystkiemu, co o Nim mówiono. 

16. I Symeon pobłogosławił ich, i rzekł do Marii, Jego matki: "Popatrz, Ten pojawił się ku 

upadkowi i zmartwychwstaniu wielu w Izraelu, i jako znak, któremu będzie się 

zaprzeczać. (I doprawdy także miecz przejdzie przez twoją duszę), ażeby myśli wielu 
serc zostały objawione". 

17. I była prorokini imieniem Anna, córka Fanuela, z rodu Asera, która była w podeszłym 

wieku i nigdy nie opuszczała świątyni, lecz służyła Bogu postami i modlitwami we 

dnie i w nocy. 

18. Ona dołączyła się do nich w tej samej godzinie i chwaliła Pana i mówiła o Nim do 

wszystkich, którzy wtedy oczekiwali na zbawienie w Jerozolimie. A ponieważ wszystko 

wypełnili według prawa Pana, ponownie wrócili do Galilei, do swego zamieszkania, do 
Nazaretu. 

 

Rozdział 5 

Hołd Mędrców ze Wschodu 

 

1.  Kiedy Jezus narodził się w Betlejem, w krainie Judei za panowania króla Heroda, 

popatrz, wtedy przybyło kilku mędrców ze Wschodu do Jerozolimy, oczyścili się i nie 
spożywali mięsa, ani trunków, aby znaleźć Chrystusa, którego szukali. I oni pytali: 

"Gdzie jest nowonarodzony król Żydów? Na wschodzie widzieliśmy jego gwiazdę i 
przyszliśmy, aby oddać mu pokłon". 

2.  Kiedy król Herod to usłyszał, przestraszył się, a z nim cała Jerozolima. I rozkazał 

wszystkim arcykapłanom i uczonym w piśmie zgromadzić się wśród ludu i badał ich 

gdzie miał się narodzić Chrystus.  

3.  A oni powiedzieli mu: "W Betlejem, w krainie Judei, gdzie tak napisano w 

przepowiedniach: a ty, Betlejem, w krainie Judei, w żadnym razie nie jesteś 
najmniejsze spośród księstw, gdyż z ciebie ma przyjść władca, który ma rządzić Moim 
ludem Izraela". 

4.  Wówczas Herod wezwał potajemnie mędrców i wywiadywał się pilnie od nich, kiedy 

ukazała się gwiazda, i skierował ich do Betlejem, i powiedział: "Idźcie tam i 

wypytajcie się pilnie o dziecko, a kiedy je znajdziecie, to powiedzcie mi, ażebym i ja 

mógł także pójść i złożyć mu pokłon". 

5.  Po wysłuchaniu króla, poszli oni tam: i popatrz, gwiazda, którą widzieli na Wschodzie 

i Anioł gwiazdy prowadził ich, aż dotarł i stanął nad miejscem, gdzie było dzieciątko, a 

gwiazda rozbłysła, jak gdyby to było sześć promieni. 

6.  I kiedy tak szli swoją drogą ze swymi wielbłądami i osłami, które były objuczone 

darami i kierowani przez gwiazdę na niebie w poszukiwaniu dziecięcia, po prostu 
zapomnieli o swoich zmęczonych zwierzętach jucznych, które dźwigały skarby w 

upale i cierpiały pragnienie, i ze zmęczenia padały. I gwiazda zniknęła z ich pola 
widzenia. 

7.  Daremnie stali i spoglądali w niebo i z troską przyglądali się sobie wzajemnie. Wtem 

przypomnieli sobie o swoich zwierzętach, wielbłądach i osłach i pośpiesznie uwolnili je 

od ciężaru, aby mogły odpocząć na postoju. 

8.  A w pobliżu Betlejem przy drodze była studnia. I kiedy się nachylili, aby zaczerpnąć 

wody dla swych zwierząt, ukazał się im w lustrze wody obraz gwiazdy, której ślad 

zgubili. 

9.  A kiedy ją zobaczyli, niezmiernie się uradowali. 

10. I chwalili Boga, który okazał im miłosierdzie, podobnie jak oni okazali litość swym 

spragnionym zwierzętom. 

11. A kiedy weszli do domu, znaleźli dzieciątko z Marią, Jego matką i pokłonili Mu się, 

potem wyciągnęli swoje skarby i podarowali Mu złoto, kadzidło i mirrę. 

12. A Bóg rozkazał im we śnie, ażeby nie wracali ponownie do Heroda, i oni poszli inną 

drogą do swej krainy. I według swego zwyczaju zapalili ogień, i w tym ogniu 
uwielbiali Boga. 

13. Kiedy oni odeszli, ukazał się Józefowi we śnie Anioł Pana i powiedział: "Wstań i weź 

dzieciątko i Jego matkę, i uciekaj do Egiptu, i pozostań tam tak długo, aż ci powiem 

co masz czynić dalej; Herod bowiem szuka dzieciątka aby je zgładzić". 

14. I kiedy wstał, wziął dzieciątko i Jego matkę w czasie nocy i uciekł do Egiptu, i 

pozostał tam około 7 lat, aż do momentu śmierci Heroda, aby wypełniło się to, co Pan 
przepowiedział przez proroka mówiąc: "Z Egiptu powołałem swego Syna". 

15. I również Elżbieta, kiedy to usłyszała, wzięła swe dziecię i udała się z nim w góry, i 

tam je ukryła. A Herod posłał swych ludzi do świątyni do Zachariasza, a oni zapytali 
go: "Gdzie jest twoje dziecko?" A on odpowiedział: "Jestem sługą Boga i stale 

przebywam w świątyni. Nie wiem, gdzie ono jest". 

16. I Herod ponownie posłał do niego ludzi, i rzekł: "Powiedz mi szczerze gdzie jest twój 

syn; czy nie wiesz bowiem, że twoje życie jest w moim ręku?" A Zachariasz 
odpowiedział i rzekł: "Bóg jest świadkiem, że jeżeli przelejesz moją krew, Bóg 

przyjmie mego ducha; gdyż przelejesz krew niewinnego". 

17. I zabili Zachariasza w świątyni między Najświętszym a ołtarzem, a lud otrzymał o 

tym wiadomość przez głos, który obwieścił: "Zachariasz został zabity, a krew jego nie 
zostanie wcześniej zmyta, zanim nie pojawi się mściciel". Następnie kapłani rzucili los 
i los padł na Symeona, który zajął jego miejsce. 

18. Kiedy Herod zorientował się, że mędrcy go zwiedli, rozgniewał się bardzo i posłał 

swoich ludzi, i kazał pozabijać wszystkie dzieci do dwu lat w Betlejem i okolicy, 

według czasu, o którym dowiedział się z całą dokładnością od mędrców.  

19. Tak więc wypełniło się to, co powiedziano przez proroka Jeremiasza: "W Rama 

słyszano lament, wiele skarg, płacz, narzekania i wielki smutek. Rachel opłakiwała 
swoje dzieci i nie dała się pocieszyć po ich stracie". 

20. Kiedy Herod umarł, wtedy ukazał się Anioł Pana Józefowi we śnie w Egipcie i rzekł: 

"Wstań, weź swe dzieciątko i Jego matkę i idź do krainy Izrael: gdyż zmarli ci, którzy 
nastawali na życie dzieciątka". 

21. I on wstał, wziął dzieciątko i Jego matkę, i poszedł do krainy Izrael. I zamieszkali w 

mieście o nazwie Nazaret. I On został nazwany Nazareńczykiem. 

 

Rozdział 6 

Dzieciństwo i młodość Jezusa 

 

1.  Jego rodzice każdego roku chodzili do Jerozolimy na święto wielkanocne (Pascha) i 

świętowali tę uroczystość na wzór swych braci, którzy unikali przelewu krwi zwierząt i 

powstrzymywali się od jedzenia mięsa i picia trunków. A kiedy Jezus ukończył 12 lat, 
poszli do Jerozolimy na to święto, jak to było w zwyczaju. 

2.  A kiedy skończyły się te dni i znowu wracali do domu, a dziecko Jezus pozostało w 

Jerozolimie, a Jego rodzice o tym nie wiedzieli. Oni sądzili, że był wśród krewnych i 

towarzyszy i uszedłszy dzień drogi, szukali Go wśród przyjaciół i znajomych. A kiedy 
Go nie znaleźli, poszli z powrotem do Jerozolimy i tam Go szukali. 

3.  I stało się, że po trzech dniach znaleźli Go siedzącego w świątyni wśród uczonych w 

piśmie, przysłuchującego się im i zadawającego pytania. A wszyscy, którzy Mu się 
przysłuchiwali, podziwiali Jego rozum i Jego odpowiedzi. 

4.  A kiedy Go zobaczyli, przestraszyli się. A Jego matka rzekła do niego: "Synu mój, 

dlaczegoś to nam uczynił? Popatrz, twój ojciec i ja szukaliśmy ciebie z bólem". A on 

rzekł do nich "Jak to się dzieje, że wy mnie szukaliście? Czy nie wiecie, że ja muszę 
być w domu, który jest domem mego Ojca? A oni nie zrozumieli jego wypowiedzi, 

którą do nich skierował. Lecz matka Jego zachowała wszystkie te słowa w swoim 
sercu.  

5.  A pewien prorok, który Go widział, rzekł do niego: "Popatrz, miłość i mądrość Boga są 

w Tobie jednym, dlatego w przyszłości masz nosić imię Jezus-Maria, gdyż Bóg zbawi 
przez Chrystusa ludzkość, która zaprawdę jest dzisiaj gorzkim morzem; jednak ta 

gorycz ma się przemienić w słodycz; ale temu rodzajowi jeszcze nie ukaże się  
oblubienica, lecz dopiero w epoce, która nadejdzie". 

6.  I poszedł z nimi, i przybył do Nazaretu, i był im posłuszny. I robił koła i jarzma, a 

także stoły z wielką zręcznością. I Jezus rozwijał się, i także przybierał na łasce u 

Boga i ludzi.  

7.  I pewnego dnia, chłopiec - Jezus przybył do pewnego miejsca, gdzie były zastawione 

sidła na ptaki, a obok stało kilku chłopców. A Jezus rzekł do nich: "Kto te sidła 
zastawił na niewinne stworzenia Boga? Popatrzcie, w sidła powinni oni być złapani, 
jak te ptaszki". I ujrzał on 12 wróbli, które były jak martwe. 

8.  I wyciągnął swoje ręce ponad nim, i rzekł do nich: "Odlećcie i jak długo będziecie 

żyły, pamiętajcie o Mnie". I one się podniosły i pofrunęły z głośną wrzawą. A Żydzi, 

którzy to widzieli, byli bardzo zdumieni i opowiedzieli to kapłanom.  

9.  I inne cuda czyniło to dziecko, i widziano, jak wyrastały kwiaty pod jego stopami, tam 

gdzie była gleba nieurodzajna. Jego towarzysze przyglądali się Jemu w zdumieniu. 

10. A kiedy Jezus ukończył 18 lat ożenił się z Miriam, dziewicą z rodu Judy i żył z nią 

przez 7 lat, aż do jej śmierci, gdyż Bóg ją zabrał do siebie, aby Jezus był wolny do 
wyższych spraw, które miał dokonać i cierpieć za wszystkich synów i córki rodzaju 
ludzkiego.  

11. I Jezus, kiedy ukończył studium prawa, ponownie udał się do Egiptu, aby pogłębić 

mądrość Egipcjan, podobnie jak to uczynił Mojżesz. I udał się On na pustelnię, gdzie 

modlił się i pościł, i otrzymał moc Boskiego Imienia, dzięki której czynił wiele cudów. 

12. I przez 7 lat rozmawiał On z Bogiem twarzą w twarz, i wyuczył się mowy zwierząt i 

ptaków, i sił leczniczych drzew, ziół i kwiatów, i ukrytych sił kamieni szlachetnych, i 
nauczył się ruchów Słońca i Księżyca, i gwiazd, i mocy znaków pisarskich, misterii 

koła, mierzenia kątów i przemiany rzeczy i form, liczb i znaków. Stamtąd powrócił do 
Nazaretu, gdzie odwiedził swoich rodziców i sam tam nauczał, również w Jerozolimie, 
jako uznany rabbi, nauczał nawet w świątyni i nikt Mu w tym nie przeszkadzał.   

13. I po pewnym czasie udał się do Asyrii i Indii, i do Persji, i do krainy Chaldejczyków. 

Uczęszczał do ich świątyń i przez wiele lat rozmawiał z kapłanami i mędrcami, i czynił 
wiele cudownych dzieł, i leczył chorych podczas swej wędrówki przez te krainy. 

14. I zwierzęta żyjące na polach miały dla Niego szacunek, a ptaki się go nie bały; gdyż 

On ich nigdy nie straszył, ba, nawet dzikie zwierzęta pustyni odczuwały w nim moc 
Boga i służyły Mu dobrowolnie, przenosząc Go z miejsca na miejsce.  

15. Gdyż Duch podobnej Bogu ludzkości wypełniał Go i w ten sposób wypełniał wszystkie 

sprawy wokół Niego i porządkował Mu wszystko, a zatem wypełniły się słowa 

proroka: "Lew ma leżeć obok cielęcia, lampart obok koźlęcia, a wilk obok owieczki, 
niedźwiedź obok osła, sowa obok gołębia. A dziecko ma je prowadzić. 

16. I nikt nie ma ranić lub zabijać na mojej świętej górze; świat bowiem ma być 

wypełniony rozpoznaniem tego Jedynego Świętego, podobnie jak wody pokrywają 

łożyska morza. I w tych dniach pragnę zawrzeć związek ze zwierzętami ziemi i 
ptakami powietrza, z rybami morza i ze wszystkimi stworzeniami ziemi. I złamię łuk, 
a także i miecz, i wszystkie narzędzia wojny chcę usunąć z ziemi, i one mają być 

odłożone dla zapewnienia bezpieczeństwa, aby wszyscy żyli bez obawy.  

17. A ja chcę tobie przyrzec siebie na zawsze w prawości i w pokoju, i w dobroci serca, a 

ty masz rozpoznać swego Boga, a świat ma rodzić ziarno i wino, i olej, a Ja powiem 
tym, którzy nie są moim ludem: Wy będziecie moim ludem, a oni będą do mnie 

mówili: "Ty będziesz naszym Bogiem". 

18. A pewnego dnia szedł górską ścieżką w pobliżu pustyni i spotkał tam lwa, którego 

tłum ludzi maltretował kamieniami i dzidami do rzucania, aby go zabić.  

19. A Jezus zabronił im znęcania się i rzekł: "Dlaczego wy prześladujecie stworzenia 

Boga, które są szlachetniejsze aniżeli wy? Przez okrucieństwo ludzi wielu pokoleń, 

zwierzęta przemieniły się we wrogów człowieka, człowieka, który powinien być ich 
przyjacielem. 

20. Tak jak moc Boga przejawia się w nich, tak też przejawia się Jego długa cierpliwość i 

Jego współczucie. Zaprzestańcie prześladowania tego stworzenia, które wam nie chce 

zadawać cierpienia. Czyż nie widzicie bowiem, jak ono przed wami ucieka i jest 
przerażone waszą wściekłością?" 

21. I lew przyszedł, i położył się u stóp Jezusa, i zaświadczył Mu o swoim przywiązaniu, a 

lud był pełen zdumienia i mówił: "Popatrzcie, ten człowiek kocha wszystkie 
stworzenia i posiada moc nawet nad zwierzętami pustyni, a one są Mu posłuszne". 

 

Rozdział 7 

Jan - nawołuje do pokuty 

 

1.  W 15 roku panowania cesarza Tyberiusza, kiedy namiestnikiem w Judei był Poncjusz 

Piłat, a Herod tetrarchą Galilei, Kajfasz arcykapłanem i Annasz przewodniczącym 

sanhedrynu, wyszedł rozkaz od Boga do Jana, syna Zachariasza, na pustyni. 

2.  Jan przybywał do wszystkich okolic wokół Jordanu i nawoływał do Chrztu pokuty dla 

odpuszczenia grzechów. Jak napisano w księdze wypowiedzi Izajasza - proroka, który 

w niej mówi: "Popatrz, Ja posyłam tobie mego Anioła, który przygotuje tobie twoją 
drogę. Jest to głos kaznodziei na puszczy. Przygotujcie drogę Pana i prostujcie ścieżki 

Pomazańca. 

3.  Wszystkie doliny mają być wypełnione, a wszystkie góry i pagórki mają być 

zniesione, a co jest krzywe, ma być wyprostowane, a co nierówne ma stać się gładką 
drogą. I wszelkie ciało ujrzy zbawienie Boga". 

4.  Jan zaś miał odzienie z włosia wielbłądziego i pas podobnego rodzaju wokół bioder, a 

jego pokarmem były owoce drzewa grochowego i miód leśny. I szedł on do Jordanu, i 
przez całą krainę Judei, i obchodził krainę wokół Jordanu, i wszyscy przyjmowali od 

niego chrzest w Jordanie i  wyznawali swoje grzechy. 

5.  Wtedy przemawiał do ludu, który wyszedł aby przyjąć od niego chrzest: "O wy plemię 

nieposłuszne, kto wam wskazał, abyście uciekali przed przyszłym gniewem? 
Postarajcie się czynić prawe owoce pokuty i nie usiłujcie mówić: My mamy Abrahama 
za ojca. 

6.  Albowiem powiadam wam: Bóg może z tych kamieni wzbudzić dzieci Abrahamowi. 

Siekiera jest już przyłożona do korzeni drzew, a drzewo, które nie przynosi dobrych 

owoców, będzie ścięte i wrzucone w ogień". 

7.  A bogaci pytali go i mówili: "Co wobec tego mamy czynić?" On odpowiadając rzekł 

im: "Kto ma dwie szaty, niechaj da temu, który nie ma żadnej, a kto ma pożywienie, 
niechaj uczyni podobnie". 

8.  Ale przychodzili też i celnicy, aby dać się ochrzcić i pytali go: "Mistrzu, co mamy 

czynić?" A on odpowiedział im: "Nie żądajcie więcej, co postanowiono i bądźcie 

wyrozumiali według swoich sił". 

9.  I pytali go żołnierze: "Co mamy czynić?" A on rzekł do nich: "Nie czyńcie nikomu 

gwałtu ani nieprawości i zadowalajcie się swoim żołdem". 

10. I przemawiał do wszystkich, i powiedział im: "Wystrzegajcie się przelewania krwi i 

zabijania wszelkiego stworzenia i strzeżcie się przed wszelką okrutnością i 

nieprawością. Czyż sądzicie, że krew ptaków i zwierząt może zmyć wasze grzechy? Ja 
powiadam wam: Nie. Mówcie prawdę! Bądźcie sprawiedliwi, bądźcie miłosierni wobec 

waszych bliźnich i wszelkich stworzeń, które żyją i bądźcie pokorni, wobec waszego 
Boga". 

11. Gdy lud trwał w oczekiwaniu i wszyscy w swych sercach zastanawiali się nad tym, 

czyżby Jan może był Chrystusem, odpowiedział im Jan i rzekł: "Ja chrzczę was wodą; 
przyjdzie jednak po mnie mocniejszy, któremu nie jestem godzien zawiązać 

rzemyków u sandałów Jego. 

12. Ten was chrzcić będzie wodą i ogniem. W ręku Jego jest przyrząd, przy pomocy 

którego wymiecie swoje klepisko i pszenicę zgromadzi w stodołach swoich, a plewy 
spali w nie dającym się ugasić ogniu". Wiele też innych napomnień dał ludowi w 

swoim kazaniu. 

 

Rozdział 8 

Chrzest Jezusa Marii, Chrystusa 

 

1.  A działo się to w połowie lata, a był to 10-ty miesiąc. W tym czasie przyszedł Jezus z 

Galilei nad Jordan do Jana, aby dać się ochrzcić przez niego. Ale Jan powstrzymał Go 

od tego i rzekł: "Ja potrzebuję, abym ja był przez Ciebie ochrzczony, a Ty 
przychodzisz do mnie? Jezus zaś odpowiedział i rzekł do niego: "Niechaj teraz tak się 

stanie; godzi się nam bowiem wypełnić wszelką sprawiedliwość". Wtedy przyznał Mu 
rację. 

2.  A kiedy Jezus został ochrzczony, wyszedł z wody i otworzyło się nad Nim niebo, i 

jaśniejący obłok stanął na Nim, i z tego obłoku przenikało 12 promieni światła, i na 
podobieństwo gołębicy zstąpił na Niego Duch Święty, i jaśniał nad Nim. A głos z nieba 

mówił: To jest Mój Syn umiłowany, którego sobie upodobałem. I tego dnia Go 
zrodziłem". 

3.  I Jan świadczył o nim mówiąc: "Ten to był, o którym mówiłem, że przyjdzie po mnie, 

który był przede mną; gdyż On był wcześniej aniżeli ja. I z Jego obfitości wzięliśmy 

łaskę za łaską. Gdyż prawo zostało częściowo dane przez Mojżesza, a łaska i prawda 
zaś stała się w obfitości przez Jezusa Chrystusa. Nikt Boga nigdy nie wiedział. W 

jednorodnym Synu, który pochodzi z łona Wiekuistego, jest objawiony Bóg". 

4.  I oto jest świadectwo Jana, kiedy Żydzi posłali z Jerozolimy kapłanów i lewitów, aby 

go zapytali: "Kim ty jesteś?" A on nie zaprzeczył i wyznał: "Ja nie jestem 

Chrystusem". 

5.  I zapytali go: "Kimże więc? Czy ty jesteś Eliaszem?" On rzekł: "Nie jestem nim.". Czy 

ty jesteś prorokiem, o którym mówił Mojżesz?" A on odpowiedział: "Nie". Wtedy 
powiedzieli do niego: "Kim więc jesteś? Abyśmy mogli dać odpowiedź tym, którzy nas 
posłali. Co powiesz o sobie samym?" A on rzekł: "Ja jestem głosem kaznodziei na 

pustyni. Prostujcie drogę Pana, jak powiedział prorok Izajasz". 

6.  A ci byli posłani, którzy pochodzili od faryzeuszów i pytali go, i mówili do niego: 

"Dlaczego wobec tego ty chrzcisz, skoro nie jesteś Chrystusem ani Eliaszem, ani 
prorokiem, o którym mówił Mojżesz?" 

7.  Jan odpowiedział im mówiąc: "Ja chrzczę wodą, ale jest wśród was ten, którego wy 

nie znacie. On będzie chrzcił wodą i ogniem. To jest ten, który przykładzie po mnie, a 

jednak był przede mną, któremu nie jestem godzien rozwiązać rzemyków u sandałów 
Jego". 

8.  Działo się to w Bethabarze z drugiej strony Jordanu, gdzie chrzcił Jan. Jezus miał w 

tym czasie 30 lat, według ciała syn Józefa i Marii, ale w duchu jest Chrystusem, 
synem Boga, wiecznego Ojca i wiecznej Matki, jak Duch Świątobliwości oznajmił z 

mocą. 

9.  A Józef był synem Jakuba i Eliszewy, a Maria była córką Eliego (zwanego Joachimem) 

i Anny, którzy byli dziećmi Dawida i Batrzeby z Judy i Szeli, z Jakuba i Szei, Izaaka i 
Rebeki, Abrahama i Sarah, Setha i Maady, Adama i Ewy, którzy byli dziećmi Boga. 

 

Rozdział 9 

Cztery kuszenia 

 

1.  Wtedy duch zaprowadził Jezusa na pustynię i tam był kuszony przez diabła, a dzikie 

zwierzęta pustyni były wokół Niego i Mu służyły. A ponieważ pościł 40 dni i nocy, 
odczuł głód. 

2.  I przystąpił do Niego kusiciel, i rzekł: "Jeżeli jesteś Synem Boga, to powiedz, aby 

kamienie te stały się chlebem; napisano bowiem, że dam wam najlepszej pszenicy i 

miodu, i wodę ze skał".  

3.  Ale On odpowiedział i rzekł do niego: "Napisano: człowiek nie tylko chlebem żyje, lecz 

każdym słowem, które pochodzi z ust Boga". 

4.  Potem diabeł pokazał Mu niewiastę o dużej piękności i powabie, i delikatnego ducha, 

a przy tym wielkiego rozumu i rzekł Mu: "Weź ją, jeżeli chcesz, gdyż ona Ciebie 

pragnie, a Ty masz skosztować miłości i szczęścia przez całe Twoje życie i oglądać 
dzieci Twoich dzieci. Czyż nie napisano, że nie jest dobrze, aby człowiek był sam?" 

5.  A Jezusa-Maria rzekł: "Idź precz! Gdyż napisano: Nie daj się zwieść pięknością 

kobiety; gdyż wszelkie ciało jest jak trawa i jak kwiaty na polu; trawa usycha, a 

kwiaty więdną, a Słowo Boga trwa wiecznie. Moim zadaniem jest, aby pouczać i 
leczyć ludzi, a ten kto jest narodzony z Boga, ten swoje nasienie zachowuje w sobie". 

6.  I diabeł zaprowadził Go do świętego miasta i ustawił Go na szczycie świątyni, i rzekł 

do Niego: "Jeżeli jesteś synem Boga, to rzuć się na dół, gdyż napisano: On rozkaże 
swoim Aniołom, aby Cię strzegli i na rękach nosili, abyś nie skaleczył swojej stopy o 

jakiś kamień". 

7.  I Jezus odpowiedział i rzekł mu: "Powiedziano, że nie będziesz kusił Boga, swego 

Pana". 

8.  I diabeł zaprowadził Go na wysoką górę pośród wielkiej równiny, wokół której leżało 

12 miast ze swymi mieszkańcami i stamtąd pokazał Mu w jednym momencie 
wszystkie bogactwa świata. I diabeł przemówił do Niego: "Chcę Ci dać tę władzę i jej 

wspaniałości; gdyż ona jest mi podległa. A ja ją daję, komu chcę, gdyż napisano: 
panować będziesz od morza do morza; rządzić będziesz swoim narodem w prawości i 
ubogimi w miłosierdziu i położysz kres wszelkiemu uciskowi. Jeżeli mi się pokłonisz, 

to wszystko będzie Twoje". 

9.  Jezus-Maria odpowiedział i powiedział mu: "Idź precz szatanie; napisano bowiem: ty 

masz uwielbiać Boga, Pana swego i wyłącznie Jemu służyć. Bez mocy Boga nie można 
położyć kresu złu". 

10. A kiedy diabeł dokonał swego dzieła, usunął się od Niego na pewien czas. I popatrz, 

Aniołowie Boga przystąpili do Niego i służyli Mu. 

 

Rozdział 10 

Józef i Maria przygotowują Jezusowi uroczyste przyjęcie 

Andrzej i Piotr znajdują Jezusa 

 

1.  Kiedy Jezus powrócił z pustyni, Jego rodzice przygotowali Mu tego samego dnia 

uroczyste przyjęcie i przekazali Mu dary, które mędrcy ze wschodu przynieśli Mu w 

okresie Jego dzieciństwa. A Maria powiedziała: "Dary te przechowaliśmy dla Ciebie aż 
po dzień dzisiejszy". I dali Mu złoto, kadzidło i mirrę. I wziął On nieco kadzidła, złoto 
jednak podarował swoim rodzicom i ubogim i nieci mirry dał Marii, zwanej Magdaleną. 

2.  Maria ta była z Magdali, z miasta w Galilei. Była ona wielką grzesznicą i uwiodła wielu 

dzięki swej piękności i powabowi. I Maria ta przyszła w nocy do Jezusa, i wyznała Mu 

swoje grzechy, a Jezus położył na nią swoją rękę i uzdrowił ją. I wypędził z niej 7 
demonów, i rzekł do niej: "Idź w pokoju; twoje grzechy są ci bowiem odpuszczone!" 

A wstawszy z podłogi, poszła i opuściła wszelkie swoje dobra, i udała się z Nim, i 
służyła Mu swoim mieniem tak długo, jak długo przebywał w Izraelu. 

3.  Następnego dnia Jan zobaczył Jezusa idącego ku niemu i powiedział: "Oto Baranek 

Boży, który dzięki swej prawości zgładzi grzechy świata. To jest ten, o którym 
powiedziałem: Po mnie przyjdzie mąż, który był przede mną; gdyż On był wcześniej 

aniżeli ja. A ja Go nie znałem, lecz aby On został objawiony w Izraelu, dlatego 
przyszedłem aby chrzcić wodą". 

4.  I Jan świadczył i mówił: "Widziałem, że Duch z nieba zstąpił i na Nim pozostał. A ja 

Go nie znałem; ale Ten, który mnie posłał, aby chrzcić wodą , powiedział mi: A kiedy 

zobaczysz na kogo Duch zstępuje i na nim pozostaje, to jest ten właśnie, który będzie 
chrzcił wodą i ogniem, i Duchem Świętym. I ja widziałem, i świadczyłem, że ten jest 

Synem Boga". 

5.  Następnego dnia Jan stał ponownie nad Jordanem z dwoma swoimi uczniami. A kiedy 

zobaczył nadchodzącego Jezusa, rzekł: "Widzicie Chrystusa, Baranka Boga!". I obaj 

uczniowie przysłuchiwali się, kiedy przemawiał, i poszli za Jezusem.  

6.  A kiedy Jezus odwrócił się i zobaczył, że idą za Nim, rzekł do nich: "Czego szukacie?" 

Oni zaś powiedzieli do Niego: "Rabi (to znaczy Mistrzu) gdzie mieszkasz?" A On rzekł 
im: "Chodźcie a zobaczycie". Oni poszli i zobaczyli, gdzie On mieszkał i pozostali u 

Niego tego dnia; było to około godziny 10. 

7.  Jednym z nich, którzy słuchali Jana i szli za Jezusem, był Andrzej, brat Szymona 

Piotra. Ten spotyka swego brata Szymona, i mówi do niego: "Znaleźliśmy Mesjasza 
(co znaczy Chrystusa)". I zaprowadził go do Jezusa. A kiedy Jezus go zobaczył, rzekł 
do niego: "Ty jesteś Szymonem Bar Jona i ty masz się nazywać Kefas (to znaczy: 

opoka)". 

8.  Następnego dnia Jezus chciał ponownie udać się do Galilei i spotyka Filipa, i mówi do 

niego: "Pójdź za Mną!" Filip był z Betsaidy, z miasta Andrzeja i Piotra. Filip spotyka 
Natanaela, zwanego Bar-Tholomai i mówi do niego: "Znaleźliśmy tego, o którym 

pisali Mojżesz w regułach i prorocy, Jezusa z Nazaretu, syna Józefa i Marii". A 
Natanael rzekł do nich: "Czyż może przyjść co dobrego z Nazaretu?" Filip rzekł do 

niego: "Przyjdź i zobacz!" 

9.  Jezus widząc zbliżającego się Natanaela, rzekł do niego: "Popatrz, oto prawdziwy 

Izraelita, w którym nie ma fałszu!" Natanael zapytuje Go: "Skąd Ty mnie znasz?" 

Jezus odpowiedział i rzekł Mu: "Zanim bowiem zawołał ciebie Filip, kiedy byłeś pod 
drzewem figowym, widziałem ciebie". Natanael odpowiedział i rzekł Mu: "Rabi, ty 

jesteś synem Boga, Ty jesteś Królem Izraela. Tak, znalazłem Ciebie pod drzewem 

figowym". 

10. Jezus odpowiedział i rzekł do niego: "Natanaelu, Bar-Tholomai, ty wierzysz, ponieważ 

Ja ci powiedziałem, że widziałem ciebie pod figowym drzewem; ujrzysz jeszcze 

większe rzeczy, aniżeli to". I mówi do niego: "Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam, 
że od tej chwili będziecie widzieli otwarte niebo i Aniołów Boga wstępujących i 

zstępujących zna Syna człowieczego". 

 

Rozdział 11 

Namaszczenie Jezusa przez Marię Magdalenę 

 

1.  Jeden z faryzeuszy zaprosił Go, aby z nim jadł. I wszedł do domu faryzeusza i usiadł 

do stołu. 

2.  W mieście tym żyła pewna mężatka, która była grzesznicą. Kiedy się dowiedziała, że 

Jezus zasiadł do stołu w domu faryzeusza, przyniosła ze sobą naczynie alabastrowe z 

wonnymi maściami i przystąpiła do Niego, zapłakała i zaczęła zalewać łzami Jego 
stopy, i osuszać je włosami swojej głowy, i całowała Jego stopy, i namaściła je 

wonnymi maściami. 

3.  Kiedy jednak faryzeusz, który Go zaprosił widział to, powiedział sam do siebie: 

"Gdyby ten, był prorokiem, to wiedziałby kim i jaką jest ta niewiasta, która Go 
dotyka, gdyż Ona jest grzesznicą". 

4.  Jezus odpowiedział i rzekł mu: "Szymonie, mam ci coś do powiedzenia". On zaś 

mówi: "Powiedz Mistrzu". 

5.  "Pewien wierzyciel miał dwóch dłużników. Jeden był winien 500 groszy, drugi 50. A 

ponieważ nie mogli spłacić długu, darował im ich dług. Powiedz mi więc, który z tych 
dwu będzie go najbardziej miłował?" 

6.  Szymon odpowiedział i rzekł: "Myślę, że ten, któremu najwięcej darował". On zaś 

rzekł mu: "Słusznie osądziłeś". 

7.  I rzekł do Szymona: "Widzisz tę niewiastę? Ja wszedłem do twego domu, a ty nie 

dałeś mi wody do moich nóg; ta jednak zmyła moje stopy łzami i osuszyła je włosami 

swojej głowy. Ty mnie nie pocałowałeś na powitanie, ta zaś nie przestawała całować 
nóg moich, odkąd tu wszedłem. Ty nie namaściłeś mojej głowy olejem; ta zaś 
namaściła moje stopy wonną maścią.  

8.  Dlatego powiadam ci: Odpuszczono jej wiele grzechów; gdyż ona dużo miłowała, nie 

tylko ludzi, lecz także zwierzęta i ptaki powietrza, ba, nawet ryby morza. Komu 

jednak mało jest odpuszczone, ten miłuje mało". 

9.  I rzekł jej: "Odpuszczone są grzechy twoje". A współbiesiadnicy przy stole zaczęli w 

sobie rozważać: "Kim jest Ten, który także grzechy odpuszcza?" 

10. On bowiem nie powiedział, ja odpuszczam tobie grzechy, lecz twoje grzechy są ci 

odpuszczone, gdyż znalazł On w jej sercu pełną wiarę i rzeczywistą skruchę. A Jezus 
nie potrzebował zeznania jakiegoś człowieka, On sam bowiem wiedział co jest w 
człowieku. 

 

Rozdział 12 

Wesele w Kanie 

 

1.  A  następnego dnia było wesele w Kanie Galilejskiej, i była tam obecna matka Jezusa. 

I byli tam oboje, Jezus i Maria Magdalena, i także Jego uczniowie przyszli na wesele. 

2.  A gdy zabrakło wina, matka Jezusa rzekła do Niego: "Wina nie mają". Jezus jej 

odpowiedział: "Niewiasto, co to obchodzi ciebie i mnie? Moja godzina jeszcze nie 
nadeszła". I matka Jego mówi sługom: "Co wam powie, to czyńcie". 

3.  I było tam 6 kamiennych stągwi ustawionych na sposób żydowskiego oczyszczania, i 

każda z nich zawierała 2 albo 3 miary. I Jezus rzekł do nich: "Napełnijcie stągwie 

wodą". I napełnili aż po brzegi. A On rzekł do nich: "Zaczerpnijcie teraz i zanieście 

teraz kucharzowi". I zanieśli mu. 

4.  Kiedy kucharz spróbował wina, które było wodą, a nie wiedział skąd ono było, zawołał 

oblubieńca i powiedział do niego: "Każdy daje na początku dobre wino, a kiedy goście 

dostatecznie wypiją, wtedy daje to pośledniejsze. Ty zaś dobre wino zachowałeś aż 
do końca". 

5.  To był pierwszy znak, który Jezus uczynił w Kanie Galilejskiej, i on objawił Jego 

chwałę. I wielu z Jego uczniów uwierzyło Weń. 

6.  Potem udał się do Kafarnaum, On, Jego matka i Maria Magdalena, Jego bracia i Jego 

uczniowie i przebywali tam wiele dni.  

7.  I wtedy wyłonił się wśród kilku uczniów Jana i Żydów problem na temat oczyszczania. 

I przyszli oni do Jana i rzekli do niego: "Mistrzu, ten który był u ciebie z tamtej strony 

Jordanu, o którym świadczyłeś, ten sam chrzci i każdy przychodzi do Niego". 

8.  Jan odpowiedział i rzekł: "Człowiek nie może niczego otrzymać, jeżeli nie jest mu 

dane z nieba. Wy sami jesteście moimi świadkami, że powiedziałem: nie jestem 

Chrystusem, lecz zostałem wysłany przed Nim. 

9.  Kto ma oblubienicę, ten jest oblubieńcem. Ale przyjaciel oblubieńca stoi przy nim i 

słucha go, i cieszy się bardzo z jego głosu, i mówi: Ta moja radość jest teraz 
wypełniona. On musi rosnąć, zaś ja muszę maleć,  stawać się mniejszym. Kto 

pochodzi z ziemi, jest ziemski i mówi o ziemskich sprawach. Ten zaś, który 
przychodzi z nieba, ten jest ponad wszystkim". 

10. I niektórzy z faryzeuszów przychodzili i pytali Jezus, i rzekli: "Jak Ty powiedziałeś, że 

Bóg zniszczy świat?". A Jezus odpowiedział i rzekł: "Bóg tak umiłował świat, że dał 
Swego jednorodzonego Syna i posłał Go na świat, aby wszyscy, którzy w Niego 

wierzą, nie zginęli, lecz mieli życie wieczne. Gdyż Bóg nie posłał Swego Syna na świat 
po to, aby sądzić świat, lecz ażeby świat został przez Niego zbawiony.  

11. Kto wierzy w Niego, ten nie będzie sądzony. Kto jednak nie wierzy, ten już jest 

zasądzony, gdyż nie wierzy on w imię jednorodzonego Syna Boga. Zaś to jest ten 

sąd, że światło pojawiło się na świecie, a ludzie bardziej umiłowali ciemność aniżeli 
światło, gdyż uczynki ich były złe. 

12. Kto czyni zło, ten nienawidzi światła i nie pojawia się w świetle, aby jego uczynki nie 

zostały ukarane. Kto zaś postępuje właściwie, ten zjawia się w świetle, aby jego 
uczynki stały się jawne; są one bowiem dokonane w Bogu". 

13. I był tam pewien szlachcic, którego syn leżał chory w Kafernaum. Kiedy usłyszał, że 

Jezus przybył do Galilei, poszedł do Niego i prosił Go, aby wstąpił i uzdrowił jego 

syna, gdyż był on śmiertelnie chory. 

14. A Jezus rzekł do niego: Jeżeli nie ujrzycie znaków i cudów, nie uwierzycie". Szlachcic 

powiedział do Niego: "Panie, przyjdź zanim dziecko moje umrze". 

15. Jezus rzekł do niego: "Idź, twój syn żyje". I człowiek ten uwierzył tym słowom, które 

Jezus do niego wypowiedział, i poszedł swoją drogą. I kiedy poszedł, wyszli mu 
naprzeciw jego słudzy i rzekli: "Twój syn żyje". 

16. Wtedy dowiadywał się od nich o godzinę, kiedy mu się polepszyło. A oni powiedzieli 

mu: "Wczoraj, o godzinie siódmej opuściła go gorączka". Wtedy ojciec wiedział, że to 
było o tej samej godzinie, kiedy Jezus powiedział do niego: "Twój syn żyje". I 

uwierzył on teraz, i cały jego dom wraz z nim. 

 

Rozdział 13 

Pierwsze kazanie w synagodze 

 

1.  I Jezus przyszedł do Nazaretu, gdzie się wychował i poszedł zgodnie ze swoim 

zwyczajem w dzień sabatu do świątyni, i wstał, i chciał czytać. Wtedy podano Mu 

rulon proroka Izajasza. 

2.  I kiedy rozwinął rulon, znalazł miejsce, gdzie napisano: "Duch Pana jest we Mnie; 

dlatego, ponieważ On Mnie namaścił, posłał Mnie, abym obwieszczał ewangelię 
ubogim, abym leczył złamane serca, abym uwięzionym wygłaszał kazania, że oni 
mogą być wolni, a ślepym przywracał wzrok i wszystkich uwalniał, którzy są spętani i 

abym obwieszczał dobry rok Pana". 

3.  I kiedy zwinął rulon, podał go słudze i usiadł. A oczy wszystkich, którzy byli w szkole 

patrzyła na Niego. I zaczął do nich mówić: "Dzisiaj wypełniło się to pismo w uszach 
waszych". I wszyscy poświadczyli i dziwili się słowom pełnym łaski, które wychodziły 

z ust Jego i rzekli: "Czyż nie jest to syn Józefa?" 

4.  A kilku przyprowadziło do Niego ślepego, aby wypróbować Jego moc i powiedzieli Mu: 

"Mistrzu, tu jest syn Abrahama, który jest ślepy  od urodzenia: ulecz go, podobnie 
jak leczyłeś w Egipcie". A On, kiedy na niego spojrzał, zmiarkował jego niewiarę i 

niewiarę tych, którzy go przyprowadzili i ich pragnienie użycia podstępu. I nie mógł 
dokonać na nim wielkiego dzieła z powodu braku jego wiary. 

5.  A oni rzekli do Niego: "Dokonaj tego, o czym słyszeliśmy także i w naszym kraju". A 

On odpowiedział: "Zaprawdę, powiadam wam, żaden prorok nie jest uznawany w 
swojej ojczyźnie, także i lekarz nie może leczyć własnych przyjaciół.  

6.  Ale powiem wam prawdziwą historie: było wiele wdów w Izraelu za czasów proroka 

Eliasza, kiedy niebo było zamknięte przez trzy lata i sześć miesięcy i panował wielki 

głód w całym kraju.  

7.  I Eliasz został posłany wyłącznie do miasta w Sydonii do Sarepty, do pewnej 

niewiasty, która była wdową. I było wówczas wielu trędowatych w Izraelu, gdzie żył 
prorok Elizeus, i nikt nie został oczyszczony z wyjątkiem Naamana z Syrii". 

8.  I wszyscy, którzy byli w świątyni wpadli w wielki gniew, kiedy to usłyszeli. Powstali 

oni i wypchnęli Go z miasta i zaprowadzili na zbocze góry, na którym było zbudowane 
ich miasto, aby Go strącić w dół. Ale On przeszedł, przenikając ich i uszedł im. 

 

Rozdział 14 

Powołanie Andrzeja i Piotra 

 

1.  Herod, który był tetrarchą, którego Jan Chrzciciel napomina z powodu Herodii, żony 

jego brata, Filipa, dodał do wszystkich innych złych czynów, których już się dopuścił 
także i to, że wtrącił Jana do więzienia. 

2.  I Jezus zaczął wygłaszać kazania i mówił: "Czyńcie pokutę, gdyż Królestwo niebios 

jest bliskie". I kiedy wędrował nad morzem w Galilei, zobaczył jak Szymon, zwany 

Piotrem i Andrzej, jego brat zarzucili sieci w może. Gdyż obaj byli rybakami. I On 
rzekł do nich: "Naśladujcie Mnie, a Ja was zrobię rybakami ludzi". A oni porzucili 

swoje sieci i poszli za Nim. 

3.  Kiedy tak dalej szedł, spotkał dwóch innych braci Jakuba, syna Zebedeusza, ich ojca, 

którzy wspólnie naprawiali sieci. I On powołał ich do siebie. Oni natychmiast 
pozostawili swoje sieci i poszli za Nim. 

4.  I wędrował Jezus przez całą Galileę, i nauczał w synagogach, i głosił ewangelię o 

Królestwie, i leczył wszelkiego rodzaju zarazy i choroby wśród ludności. I rozgłos Jego 
cudownych czynów rozchodził się po całej Syrii, i przynoszono Mu wielu chorych 

obciążonych chorobami, ułomnościami i cierpieniami wszelkiego rodzaju. I byli 
lunatycy, paralitycy, a On ich wszystkich uzdrawiał. 

5.  I szło za nim wielu ludzi z całej Galilei, z dziesięciu miast i z Jerozolimy, z Judei, i z 

tamtej strony Jordanu. 

6.  I kiedy Jezus szedł z kilkoma uczniami spotkał człowieka, który tresował psy, aby 

polować na inne zwierzęta. I rzekł do niego: "Dlaczego ty to czynisz?" A człowiek ten 
odpowiedział: "Ponieważ z tego żyję. Jaki pożytek przynoszą te zwierzęta? Zwierzęta 

są słabe, moje psy zaś silne". A Jezus przemówił do niego: "Ty nie masz ani 
mądrości, ani miłości. Każde stworzenie bowiem, które Bóg stworzył, ma swój sens i 

cel. I kto może powiedzieć, co jest w nim dobrego i jaki daje pożytek tobie i innym 

ludziom? 

7.  Popatrz na pola, jak na nich wszystko rośnie i się rozwija, i na drzewa które rodzą 

owoce, i na zioła. Czy pragniesz więcej jeszcze niż tego, co przynosi ci uczciwa praca 

twoich rąk? Biada silnym, którzy nadużywają swej mocy! Biada mądremu, który 
kaleczy stworzenie Boga! Biada myśliwym! Gdyż oni sami będą łowieni". 

8.  I człowiek ten dziwił się bardzo i zaprzestał tresury psów do polowania i uczył je, aby 

ratowały życie, a nie, aby je niszczyły. I człowiek ten przyjął naukę Jezusa i został 

Jego uczniem.  

9.  Pewnego razu przyszło do Niego dwóch bogaczy i jeden z nich przemówił do Niego: 

"Dobry Mistrzu!". On zaś powiedział mu: "Nie nazywaj Mnie dobrym, gdyż tylko Jeden 
jest Wszechdobry, a tym jest Bóg". 

10. A drugi rzekł do Niego: "Jakie dobre uczynki mam czynić, abym żył?" Jezus zaś 

odpowiedział: "Bądź posłuszny prawu i prorokom". Ten odpowiedział: "Byłem im 
posłuszny". Jezus odpowiedział i rzekł: "Idź i sprzedaj wszystko co masz, rozdziel 

między ubogich i naśladuj Mnie". Ale słowa te nie spodobały mu się.  

11. A Pan rzekł do niego: "Dlaczego powiedziałeś, że byłeś posłuszny prawu i prorokom? 

Popatrz, wielu z twoich bliźnich odzianych jest w brudne łachmany, umierają z głodu, 
a twój dom pełen jest dóbr i skarbów, a tamci nie otrzymują z tego niczego". 

12. I Jezus rzekł do Szymona: "Trudno jest wejść do Królestwa Niebios bogaczom, gdyż 

bogaci troszczą się o siebie, a gardzą tymi, którzy niczego nie posiadają". 

 

Rozdział 15 

Uzdrowienie trędowatego i sparaliżowanego 

 

1.  I stało się, kiedy Jezus zatrzymał się w pewnym mieście, że rzucił się Jezusowi do 

nóg pewien człowiek, który był trędowaty i rzekł do Jezusa: "Panie, jeżeli zechcesz, 
możesz mnie oczyścić!" Jezus wyciągnął swoją rękę, dotknął go i powiedział: 

"Błogosławiony jesteś ty, który wierzysz, Ja chcę tego, abyś został oczyszczony" i 
natychmiast został oczyszczony z trądu. 

2.  I Jezus rzekł do niego: "Uważaj, abyś nikomu o tym nie mówił, lecz idź i pokaż się 

kapłanowi, i złóż ofiarę nakazaną przez Mojżesza jako świadectwo dla nich". I sława 
Jego coraz bardziej rosła, i wielkie masy ludu przychodziły do Niego, aby Go słuchać i 

być uleczonym ze swoich cierpień. I wycofał się na pustynię, aby się modlić. 

3.  I pewnego dnia wydarzyło się, że On nauczał; i byli tam faryzeusze i uczeni w piśmie, 

którzy tam przyszli ze wszystkich miast Galilei i Judei, i z Jerozolimy, a moc Pana 
była obecna i uzdrawiała ich.  

4.  I popatrz, kilku ludzi przyniosło człowieka na łożu, który był sparaliżowany, i 

zastanawiali się jak go wnieść i położyć przed Jezusem. A ponieważ z powodu 

ogromnej masy ludu nie znaleźli miejsca, którędy by go wnieść mogli, weszli na dach 
i spuścili go w dół z łożem wśród tego tłumu przed Jezusem. A ponieważ widział On 
ich wiarę rzekł do sparaliżowanego: "Człowieku, twoje grzechy są ci odpuszczone". 

5.  I uczeni w piśmie, i faryzeusze zaczęli zastanawiać się, i powiedzieli: "Kto jest ten, 

który wypowiada bluźnierstwa przeciwko Bogu? Któż jest w stanie odpuszczać 

grzechy, aniżeli tylko Bóg?" Ponieważ jednak Jezus poznał ich myśli, odpowiedział i 
rzekł do nich: "Co rozważacie w sercach swoich? Czy może sam Bóg kiedykolwiek 

odpuścić grzechy, jeżeli wy nie będziecie za nie żałować? Kto powiedział: Ja 
odpuszczam tobie twoje grzechy? Czyż nie powiedziałem raczej: Twoje grzechy są ci 

odpuszczone?  

6.  Co jest łatwiej powiedzieć: twoje grzechy są ci odpuszczone, czy powiedzieć: wstań i 

idź? Abyście wszyscy jednak wiedzieli, że Syn Człowieczy posiada moc na ziemi 

sądzić i odpuszczać grzechy" powiedział On do sparaliżowanego: "Ja mówię tobie 
wstań, weź łoże swoje i idź do domu". 

7.  Jak tylko wstał na oczach ich wszystkich i podniósł łoże, na którym leżał, poszedł do 

domu i chwalił Boga. I wszyscy dziwili się, i chwalili Boga, i byli wypełnieni czcią, i 
mówili: "dzisiaj widzieliśmy osobliwe rzeczy". 

8.  A kiedy Jezus przybył do innego miasta, spotkał człowieka, który był od urodzenia 

głuchy. Nie wierzył on w szmer wiatru i odgłos grzmotu ani w odgłosy zwierząt i 
ptaków skarżących się z powodu głodu lub gdy były skaleczone i nie wierzył w to, 

jakoby inni je słyszeli. 

9.  Jezus dmuchnął w jego uszy, a one otworzyły się i począł słyszeć. I delektował się 

nieskończoną radością dźwiękami, którym wcześniej przeczył. I powiedział on: "Teraz 
słyszę wszystkie rzeczy!" 

10. Jezus jednakże przemówił do niego: "Dlaczego mówisz, że słyszysz wszystkie rzeczy? 

Czy jesteś w stanie słyszeć wzdychanie więźniów lub mowę ptaków i zwierząt, kiedy 

rozmawiają między sobą, albo głosy Aniołów i duchów? Pomyśl o tym, jak wiele ty nie 
jesteś w stanie słyszeć i bądź pokorny w braku swojej wiedzy". 

 

Rozdział 16 

Powołanie Mateusza. Młode wino w starych bukłakach. 

 

1.  I potem wyszedł, i ujrzał celnika imieniem Lewi, siedzącego przy cle. I rzekł do niego: 

"Naśladuj Mnie!" I on pozostawił wszystko i wstał, i poszedł za Nim. 

2.  I Lewi urządził Jemu wielkie przyjęcie w swoim domu, i wraz z Nim przy stole 

siedziało wielu celników i innych gości. Jednak uczeni w piśmie i faryzeusze szemrali 
przeciwko Jego uczniom i mówili: "Dlaczego jecie i pijecie z celnikami i 
grzesznikami?" 

3.  A Jezus odpowiedział i rzekł do nich: "Zdrowi nie potrzebują lekarza, lecz chorzy. Nie 

przyszedłem wzywać do opamiętania się sprawiedliwych, lecz grzeszników". 

4.  Oni jednak powiedzieli Mu: "Dlaczego uczniowie Jana poszczą tak często i tak dużo 

się modlą, podobnie postępują uczniowie faryzeuszów? Lecz Twoi uczniowie jedzą i 

piją?" 

5.  A Jezus jednak powiedział im: "Do kogo podobni są ludzi tego pokolenia? Czyż nie są 

oni podobni do dzieci, które bawią się na placu rynkowym, i które nawołują jedne 
drugich, i mówią: myśmy wam zagwizdywali, a wyście nie tańczyli, myśmy się 
smucili, a wyście się nie skarżyli? 

6.  Gdyż Jan Chrzciciel nie jadł i nie pił, a wy powiadacie: On jest opętany przez diabła! 

Przyszedł Syn Człowieczy i On je i pije owoce ziemi i mleko trzody, i owoc winnej 

latorośli, a wy powiadacie: patrzcie jaki hulaka i pijaczyna, przyjaciel celników i 
grzeszników! 

7.  Czy możecie dopuścić, aby goście weselni pościli, jak długo oblubieniec jest z nimi? 

Przyjdzie jednak czas, że oblubieniec zostanie im zabrany. Potem będą pościć w 

owych dniach". 

8.  I opowiedział im takie podobieństwo: "Nikt nie naprawia starej szaty kawałkiem 

materiału z nowego sukna, gdyż szmatka nowego sukna nie pasuje do starej szaty, a 

nowa szata będzie gorsza. 

9.  I nikt nowego wina nie wlewa w stare bukłaki; gdyż młode wino rozerwie stare 

bukłaki i wyleje się, a bukłaki ulegną zniszczeniu. Lecz nowe wino ma się trzymać w 
nowych bukłakach, w ten sposób obydwa zostaną zachowane. 

10. I nie ma nikogo, kto by pił stare wino i zaraz potem żądał młodego, gdyż mówi się, że 

stare jest lepsze. Ale nadejdzie czas, że nowe stanie się starym i potem będą żądali 

młodego wina. Gdyż podobnie, jak wy zmieniacie stare szaty na nowe, tak też 
zmienicie martwe ciało na ciało żywe i to co było, na to, co przyjdzie". 

 

Rozdział 17 

Jezus wysyła swoich dwunastu apostołów 

 

1.  W owym czasie stało się, że Jezus poszedł na górę, aby się modlić. I kiedy potem 

wezwał do siebie dwunastu apostołów, przekazał im moc wypędzania nieczystych 
duchów i leczenia wszelkiej zarazy i chorób. A imiona dwunastu apostołów, które 

odpowiadały dwunastu pniom Izraela były: 

2.  Piotr, zwany Kefas dla pnia Ruben; Jakub, dla pnia Naphtali; Tomasz, zwany Dydinus 

dla pnia Zebulon; Mateusz, zwany Lewi, dla pnia Gad; Jan, dla pnia Ephraim; 
Szymon, dla pnia Jesahar; 

3.  Andrzej, dla pokolenia Jeseph; Natanael, dla pnia Simeon; Tadeusz, dla pnia Zebulon 

(?); Jakub, dla pnia Benjamin; Judasz, dla pnia Dan; Filip, dla pnia Aschez. I Judasz 

Iskariot, Lewita, który go zdradził, był również z nimi (nie należał jednak do nich) i  
Mateusz i Barsabas byli także z nimi. 

4.  I powołał jeszcze dalszych dwunastu w ten sam sposób, jak proroków, mężów 

światła, którzy szli z apostołami, i ujawniał im ukryte sprawy o Bogu. A imiona ich 
były: Henues, Aristobulus, Selenius, Nereus, Apollos i Barsabbas; Andronicus, 

Apelles, Zacheus; Urbanus i Clementos. I potem wybrał On dalej dwunastu mężów 
jako Ewangelistów i dwunastu kapłanów. I cztery razy po dwunastu wysłał On do 

dwunastu pni Izraela, po czterech do każdego pnia.  

5.  I stali oni wokół Mistrza ubrani w białe lniane szaty, powołani do tego, aby tworzyć 

święty zastęp kapłanów Boga w służbie dla dwunastu pni, do których zostali odesłani. 

6.  Tych czterech razy dwunastu wysłał Jezus i upoważnił ich, i rzekł do nich: "Chcę, 

abyście byli moimi dwunastu apostołami wraz z waszymi towarzyszami, jako 
świadectwo dla Izraela. Idźcie tam do miast Izraela i do zgubionych owiec w Izraelu. 
A kiedy tam pójdziecie, wygłaszajcie kazania i mówcie: "Królestwo Niebios jest blisko. 

Tak, jak ja was chrzciłem wodą, tak wy chrzcijcie wszystkich tych, którzy wierzą. 

7.  Namaszczajcie i uzdrawiajcie chorych, oczyszczajcie trędowatych, wskrzeszajcie 

umarłych, wypędzajcie diabły. Za darmo otrzymaliście i za damo też dawajcie. Nie 
macie też posiadać złota ani srebra, ani kruszców w swoich sakwach, także nie macie 

mieć toreb podróżnych ani dwóch szat, butów, także żadnej laski. Gdyż robotnik jest 
wart swojej strawy. I jedzcie co wam podadzą; jednak niczego, co jest zdobyte na 

skutek ofiary żywej istoty nie dotykajcie, gdyż to jest przeciwne prawu. 

8.  Kiedy jednak wejdziecie do jakiegoś miasta czy na jakiś rynek, dowiadujcie się, czy 

jest w nim ktoś, kto jest godny. I u niego pozostańcie aż do swego odejścia. Kiedy 

wejdziecie do jakiegoś domu, to pozdrówcie go, a kiedy domy te będą godne, niechaj 
pokój wasz wstąpi na nie; jeżeli zaś nie będą godne, niechaj wasz pokój wróci do 

was.  

9.  Bądźcie mądrzy jak węże i bez fałszu jak gołębie. Bądźcie niewinni i czyści. Syn 

Człowieczy nie przyszedł, aby niszczyć, lecz aby zbawiać; nie przyszedł On, aby życie 
zabierać, lecz aby przynieść życie tak ciału, jak i duszy. 

10. I nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, jednak duszy zabić nie mogą. Obawiajcie 

się raczej tego, który może zniszczyć ciało i duszę w piekle. 

11. Czyż nie kupuje się dwóch wróbli za jednego grosza? Mimo to nie spadnie ani jeden 

wróbel na ziemię bez woli waszego Ojca-Matki w Niebie. Nawet wasze wszystkie 
włosy na głowie są policzone. Tak więc nie bójcie się. Jeżeli Bóg troszczy się o wróble, 

to czyż nie miałby troszczyć się także o was? 

12. Uczniowi wystarczy, ażeby był takim jak mistrz, a sługa, jak jego pan. Jeżeli 

gospodarza nazwali Belzebubem, to o ile bardziej nazwą oni jego domowników! Tak 
więc nie obawiajcie się ich. I nic nie jest ukryte, co nie byłoby ujawnione i nic nie jest 

utajone, o czym by się dowiedzieć nie miano.  

13. Co Ja wam mówię w ciemności, to mówcie w świetle, kiedy nadejdzie czas. I co 

usłyszycie na ucho, to głoście na dachach. Kto zawsze wobec ludzi wyznaje prawdę, 

tego i Ja pragnę wyznać przed Moim Ojcem-Matką, który jest w Królestwie 

Niebieskim. Kto jednak zaprzecza prawdzie przed ludźmi, tego i Ja zaprę się przed 

Ojcem-Matką, który jest w Niebie.  

14. Zaprawdę, przyszedłem, aby czynić pokój na ziemi. Jednak popatrz, kiedy Ja mówię, 

za mną idzie miecz. Przyszedłem aby jednoczyć; jednak popatrz, syn może być 

przeciwko swemu ojcu i córka przeciwko swej matce, a synowa przeciwko swej 
teściowej. I domownicy mogą być jego własnymi wrogami. Gdyż niesprawiedliwi nie 

mogą być razem ze sprawiedliwymi. 

15. I kto nie weźmie krzyża swego na siebie i nie będzie Mnie naśladował, ten nie jest 

Mnie godzien. Kto znajdzie swoje życie, ten je straci; a kto swoje życie straci dla 
Mnie, ten je znajdzie". 

 

Rozdział 18 

Wysłanie siedemdziesięciu dwóch 

 

1.  I potem przywołał do siebie siedemdziesięciu dwóch uczniów, i posłał ich po dwóch i 

dwóch przed Jego obliczem, do wszystkich owych miast i miejscowości pni, dokąd 
zamierzał sam pójść. 

2.  I powiedział do nich: "Zaprawdę, żniwa są wielkie, robotników jednak jest mało. 

Dlatego proście Pana żniw, ażeby przysłał robotników na Jego żniwa.  

3.  Popatrz, Ja posyłam was jak owce między wilki. Nie noście ze sobą ani sakiewki, ani 

torby, ani butów, a idąc nikogo nie pozdrawiajcie. 

4.  A kiedy wejdziecie do jakiegoś domu, to wypowiadajcie najpierw te słowa: niechaj 

pokój będzie w tym domu! I jeżeli tam będzie duch pokoju, to wasz pokój spocznie 
na nim; jeśli zaś nie, to wasz pokój wróci do was. 

5.  I do jakiegokolwiek miasta zawsze wejdziecie, i oni was tam przyjmą, spożywajcie 

tylko takie potrawy, które wam podadzą bez ofiary dla życia. I uzdrawiajcie tam 

chorych, i mówcie do nich: Królestwo Boga przybliżyło się.  

6.  I w domu tym pozostańcie, i jedzcie, i pijcie co wam podadzą bez rozlewu krwi, gdyż 

robotnik jest godzien swojej zapłaty. Nie przenoście się z jednego domu do innego. 

7.  A jeżeli zaś nie zostaniecie w jakimś mieście przyjęci, to idźcie swoją drogą tymi 

ulicami i mówcie: nawet pył, który przylgnął do nas z waszego miasta, strząśniemy 
na was; mimo to macie być pewni, że Królestwo Boga przybliżyło się. 

8.  Biada ci Chorazynie! Biada ci Bethsaido! Gdyby takie potężne czyny działy się w Tyrze 

i Sydonie, jakie działy się u was, to dawno pokutowaliby. Ale Ja wam mówię, że lepiej 
powiedzie się Tyrowi i Sydonii w dzień sądu, aniżeli wam. 

9.  A ty, Kafarnaum, które jesteś wywyższone aż do nieba, zostaniesz strącone do 

piekła. Ci, którzy was słuchają, będą także słuchać Mnie. A ci, którzy wami gardzą 

będą także gardzili i Mną i Tym, Który Mnie posłał. Pozwólcie jednak wszystkim 
dotrzeć do rozpoznania w swym własnym duchu". 

10. I Jezus ponownie do nich przemówił: "Bądźcie miłosierni, to będziecie zbierać 

miłosierdzie. Wybaczajcie innym, a wam będzie także wybaczone. Jaką miarą 
będziecie mierzyć, tą samą miarą będzie wam odmierzone. 

11. I jak wy czynicie, to także i wam tak czynić będą. I jak wy dajecie, to także i wam 

będą dawać. I jak osądzacie, to tak i wy będziecie osądzani. I jak wy służycie innym, 

to tak i wam będą służyć. 

12. Gdyż Bóg jest sprawiedliwy i każdego wynagradza według jego uczynków. Co 

posiejecie, to będziecie zbierać". 

 

 

Rozdział 19 

Jezus uczy modlić się 

 

1.  A kiedy Jezus modlił się w górach, przyszło do Niego kilku Jego uczniów i jeden z nich 

zapytał Go: "Panie, powiedz nam, jak mamy się modlić?" A Jezus rzekł do niego: 
"Kiedy się modlisz, to wejdź do swej cichej komórki i zamknij drzwi. A kiedy je 
zamknąłeś, módl się do Abba-Amma, który jest obecny z tobą i w tobie, i Który jest 

dla ciebie Ojcem-Matką, Który wszystko widzi, także i to, co jest ukryte, On odpowie 
ci jawnie. (13) 

2.  Kiedy jednak zgromadzicie się wspólnie i razem będziecie się modlić, to nie stosujcie 

czczych powtórzeń; gdyż wasz niebieski Ojciec-Matka wie, czego potrzebujecie, 

zanim o to pomodlicie się. Dlatego powinniście modlić się: 

3.  "Ojcze-Matko nasz, który jesteś nad nami i w nas, niechaj święci się imię Twoje w 

podwójnej Trójjedni, niechaj przyjdzie Królestwo Twoje w mądrości, miłości i 
jedności. Niech dzieje się wola Twoja, jak w niebie, tak i na ziemi. Daj nam 

codziennie Twego Świętego chleba i owocu żywej winnej latorośli. I jak Ty nam 
odpuszczasz nasze winy, tak abyśmy mogli także i my odpuszczać wszystkim tym, 
którzy przeciwko nam zawinią. Ześlij na nas Twoją dobroć, abyśmy także podobnie 

czynili. W godzinie pokusy, zachowaj nas ode złego. 

4.  Albowiem Twoje jest Królestwo, siła i wspaniałość: od wieczności do wieczności. 

Teraz i po wszelką wieczność". 

5.  A kiedykolwiek siedmiu zgromadzi się w Moim imieniu, tam Ja będę wśród nich; ba, 

nawet jeśli trzech czy dwóch tyko będzie, a nawet jeżeli tylko jeden człowiek modli 
się w ciszy, to jestem z nim. (14) 

6.  Podnieście kamień, a znajdziecie Mnie w nim. Rozłupcie drzewo i Ja tam jestem, 

albowiem tak, jak w ogniu i w wodzie, tak w każdym żywym tworze jest objawiony 
Bóg, jako Jego życie i Jego istota.  (15) 

7.  I Pan powiedział: "Gdyby twój brat zgrzeszył w słowach siedem razy dziennie i 

siedem razy tego żałował, przyjmij go". Szymon zapytał: "Siedem razy w ciągu 

jednego dnia?" 

8.  Pan odpowiedział mu i rzekł: "A Ja powiadam ci, że także siedem razy siedem; gdyż 

nawet prorocy, którzy byli namaszczeni przez Ducha Świętego grzeszyli. (16) 

9.  Bądźcie więc mądrzy, miłosierni, dobrotliwi nie tylko wobec podobnych do siebie, lecz 

także wobec wszystkich tworów znajdujących się pod waszą opieką; gdyż wy 
jesteście dla nich podobni bogom, ku którym spoglądają w swej potrzebie. Bądźcie 
pobłażliwi i nie złośćcie się; gdyż wielu grzeszy w złości i potem żałuje, gdy im złość 

przemija". 

10. I był pewien człowiek, który miał uschniętą rękę, i przyszedł do Jezusa, i rzekł: 

"Panie, byłem murarzem i zarabiałem na swoje utrzymanie swoimi rękoma. Błagam 
Cię, zwróć mi moje zdrowie, abym nie musiał żebrać ku swojej  hańbie". Jezus 

uzdrowił go i rzekł: "Istnieje dom nie zbudowany rękoma, staraj się o to, abyś także i 
w nim zamieszkał". (17) 

 

Rozdział 20 

Powrót siedemdziesięciu dwóch 

 

1.  I po pewnym czasie powróciło tych siedemdziesięciu dwóch z radością, i powiedzieli: 

"Panie, nawet diabły są nam podległe w Twoim imieniu". 

2.  I rzekł do nich: "Widziałem szatana spadającego z nieba jak błyskawica". 

3.  Popatrzcie, dałem wam moc, abyście deptali po wężach i skorpionach i moc nad 

wszelką potęgą nieprzyjaciela; i nic wam nie zaszkodzi. Jednak nie cieszcie się z tego, 

że duchy wam podlegają. O wiele bardziej cieszcie się z tego, że wasze imiona 
zapisane są w niebie". 

4.  W godzinie tej cieszył się Jezus w duchu i rzekł: "Wysławiam Cię Ojcze-Matko nieba i 

ziemi, że ukryłeś to przed mędrcami i roztropnymi, a objawiłeś niedojrzałym. Ba, o 
Wszech-Święty, tak się Tobie spodobało.  

5.  Wszystko jest im przekazane przez Ojca-Matkę. I nikt nie zna Syna, który jest i 

Córką, jak tylko Ojciec-Matka; a kto jest Ojciec-Matka, jak tylko Syn i Córka, i ten, 
komu Syn i Córka zechce objawić". 

6.  I zwrócił się do swoich uczniów, i rzekł do nich w szczególny sposób: "Błogosławione 

są oczy, które widzą co wy widzicie, gdyż powiadam wam: wielu proroków i królów 
chciałoby widzieć to, co wy widzicie, a nie ujrzeli, i chciałoby usłyszeć to, co wy 

słyszycie, a nie usłyszeli.  

7.  Błogosławieni jesteście w tym wewnętrznym gronie, którzy słuchacie Mego słowa, i 

którym są odsłonięte utajone sprawy, którzy żadnemu niewinnemu zwierzęciu nie 
zadajecie cierpienia, niewoli, czy nawet śmierci, lecz szukacie we wszystkim dobra; 

do tych bowiem należy życie wieczne. 

8.  Błogosławieni mają być wszyscy ci, którzy stronią od tych wszystkich spraw 

związanych z przelewaniem krwi i zabijaniem, i którzy stosują prawo i 
sprawiedliwość. Bądźcie błogosławieni, bowiem wy dostąpicie błogosławieństwa". 

 

Rozdział 21 

Jezus gani okrucieństwo wobec konia 

 

1.  I stało się, że Pan wyszedł z miasta i wraz ze Swymi uczniami szedł przez góry. I 

przyszli na pewną górę, której drogi były bardzo strome, i zobaczyli pewnego 
człowieka z jucznym zwierzęciem. 

2.  Koń jednak padł na ziemię, gdyż ładunek był dla niego za ciężki, a człowiek ten bił go 

tak, że krew płynęła z ciała zwierzęcia. Jezus przystąpił do niego i rzekł: "Ty, synu 
okrucieństwa, dlaczego bijesz swoje zwierzę? Czyż nie widzisz, że ono jest o wiele za 

słabe na ten ładunek i czy nie zdajesz sobie sprawy, że ono cierpi ból?" 

3.  Człowiek zaś odpowiedział i rzekł: "Co to Ciebie obchodzi? Ja mogę bić swoje zwierzę, 

ile mi się tylko podoba; gdyż ono należy do mnie i kupiłem je za piękną sumkę 
pieniędzy. Zapytaj tylko tych tam, oni mnie znają i wiedzą o tym". 

4.  Jeden z uczniów odpowiedział i rzekł: "Tak Panie, tak jest jak on mówi, byliśmy przy 

tym, jak on kupował konia". A Pan odpowiedział: "Czyż nie widzicie jak on krwawi i 

czyż nie słyszycie jak on jęczy i lamentuje? Oni zaś odpowiedzieli i rzekli: "Nie, Panie, 
nie słyszymy. Ażeby on jęczał i lamentował!" 

5.  I zasmucił się Jezus, i rzekł: "Biada wam wy kamiennego serca, którzy nie słyszycie, 

jak koń ten żali się i błaga o współczucie, i zwraca się do swego Niebieskiego 
Stwórcy, i biada po trzykroć temu, przeciwko komu on się skarży i jęczy w swoim 

cierpieniu". (18) 

6.  I poszedł, i dotknął konia, a zwierzę podniosło się, a jego rany zostały uleczone. Do 

człowieka zaś powiedział: "Idź teraz swoją drogą i nie bij go w przyszłości więcej, a 
wtedy także i ty możesz mieć nadzieję na znalezienie współczucia". 

7.  A kiedy zobaczył zbliżających się ludzi, rzekł Jezus do uczniów swoich: "Ze względu 

na chorych - jestem chory, ze względu na głodnych - cierpię głód i ze względu na 
łaknących - cierpię pragnienie". 

8.  I powiedział też: "I przyszedłem, aby znieść krwawe ofiary i krwawe uczty, i jeżeli nie 

przestaniecie składać krwawych ofiar z ciał krwi i zwierząt i je spożywać, to nie 

ustanie gniew Boga w stosunku do was, podobnie jak wobec waszych przodków na 
puszczy, którzy rozkoszowali się spożywaniem mięsa i zostali wypełnieni zgnilizną, i 

zostali wyniszczeni zarazą. (19) 

9.  I powiadam wam też, jeżeli wy bylibyście zgromadzeni nawet na Moim łonie, a nie 

przestrzegali Moich przykazań, wtedy was odepchnę. Jeżeli bowiem nie chcecie 
zachować małych tajemnic, to jak wobec tego mam wam przekazać te większe? 

10. Kto jest wierny w drobnych sprawach, ten będzie także wierny w wielkich sprawach; 

a kto jest niesprawiedliwy w małych sprawach, ten będzie niesprawiedliwy także i w 
dużych.  

11. A jeżeli nie byliście szczerzy w bogactwie niesprawiedliwości, to kto wam powierzy 

prawdziwe bogactwa? Jeżeli nie byliście szczerzy w tym co jest cudzego, to kto 
powierzy wam wtedy majątek? 

12. Nikt nie może służyć dwom panom. Gdyż musi on albo jednego nienawidzić, a 

drugiego miłować; albo musi on jednego poważać, a drugiego lekceważyć. Wy nie 
możecie jednocześnie służyć Bogu i mamonie". I faryzeusze, którzy byli chciwi, także 

przysłuchiwali się tym słowom i szydzili z Niego. 

13. I rzekł do nich: "Wy jesteście tymi, którzy się chcą przed innymi usprawiedliwiać. Ale 

Bóg zna wasze serca. Gdyż to, co wśród ludzi jest wysoko cenione, jest 
obrzydliwością w obliczu Boga. 

14. Aż do czasów Jana prorokuje prawo i prorocy. I od tego czasu Królestwo Boga jest 

głoszone przez Ewangelię, i każdy gwałtem wdziera się do niego. Raczej niebo i 

ziemia przeminą, aniżeli przepadnie odrobina z prawa". 

15. I przychodziło do Niego dużo niewiast, i przynosiły Mu swoje dzieci, które miały przy 

piersi, ażeby im błogosławił. Ale niektórzy mówili: "Dlaczego trudzicie Mistrza?" 

16. Jednak Jezus ostrzegł ich i powiedział do nich: "Spośród tych przyjdą ci, którzy będą 

Mnie zwiastować wobec ludzi". 

 

Rozdział 22 

Wskrzeszenie córki Jaira 

 

1.  I popatrz, wtem przyszedł jeden z przełożonych synagogi, imieniem Jair i kiedy Go 

zobaczył, padł Mu do nóg, i prosił Go bardzo, i rzekł: "Córeczka moja jest umierająca. 
Błagam Cię, połóż Swoją rękę na nią, ażeby wyzdrowiała i żyła". I Jezus poszedł z 

nim, i szedł za nim tłum, i ludzie napierali na Niego.  

2.  I była tam niewiasta, która miała od dwunastu lat krwotok, i bardzo cierpiała od wielu 

lekarzy, i straciła na to cały swój majątek; i nic jej nie pomogło, raczej było z nią 
coraz gorzej. 

3.  Ponieważ słyszała o Jezusie, podeszła do Niego w tym tłumie z tyłu i dotknęła Jego 

szaty. Mówiła ona bowiem: "Jeżeli tylko dotknę Jego szaty, to wyzdrowieję". I 

natychmiast zanikło źródło jej krwotoku. I odczuła to na swoim ciele, że została 
uzdrowiona z tej choroby. 

4.  Jezus natychmiast wyczuł na Sobie, że uszła z Niego siła i zwrócił się do ludzi, którzy 

na niego napierali, i rzekł: "Kto dotknął Mojej szaty?" A Jego uczniowie powiedzieli 
Mu: "Czyż nie widzisz, że tłum na Ciebie napiera i mówisz: kto mnie dotknął". 

5.  I obejrzał się za tą, która to uczyniła. Niewiasta ta z bojaźnią i drżeniem (gdyż 

wiedziała co się z nią stało), przyszła i upadła przed Nim, i wyznała Mu całą prawdę. 

On zaś powiedział do niej: "Moja córko, twoja wiara ciebie uzdrowiła. Idź w pokoju i 
bądź uzdrowiona ze swej dolegliwości". 

6.  A kiedy jeszcze mówił, przyszło do Niego kilku domowników przełożonego synagogi i 

rzekli: "Twoja córka umarła. Dlaczego dalej trudzisz Mistrza?" 

7.  Skoro tylko Jezus usłyszał te słowa, które powiedziano, rzekł do przełożonego 

synagogi: "Nie bój się, lecz tylko wierz!" I nie pozwolił nikomu pójść za Sobą, jedynie 
Piotrowi, Jakubowi, Janowi, bratu Jakuba. 

8.  I przyszedł do domu przełożonego synagogi, i zobaczył zamieszanie i śpiewaków 

świątyni, a wszyscy płakali i narzekali. 

9.  I kiedy wszedł do środka przemówił: "Dlaczego płaczecie i smucicie się? Dziewczynka 

nie umarła, ona tylko śpi". A oni szyderczo wyśmiewali się z Niego, wierzyli bowiem, 

że jest martwa, a nie wierzyli Jemu. Jednak potem wszystkich rozpędził, wziął ze 
Sobą dwóch swoich uczniów i wszedł tam, gdzie leżała dziewczynka. 

10. I wziął rękę dzieweczki, i przemówił do niej: "Talitha Kumi!:. To znaczy tyle co: 

"Dziewczynko, Ja ci mówię wstań!" 

11. I dziewczynka natychmiast się podniosła, i chodziła. Miała ona 12 lat. I wszyscy 

zdumiewali się niezmiernie. 

12. I surowo im zakazał, aby ktokolwiek się dowiedział i rozkazał, aby dali jej jeść. 

 

Rozdział 23 

Jezus i Samarytanka 

 

1.  I przyszedł Jezus do miasta samarytańskiego, zwanego Sychar, położonego blisko 

pola, które Jakub dał swemu synowi Józefowi. 

2.  I była tam studnia Jakuba. Ponieważ Jezus był zmęczony podróżą, usiadł na brzegu 

studni. A było to około godziny szóstej. 

3.  Wtem przyszła niewiasta samarytańska, aby zaczerpnąć wody. Jezus rzekł do niej: 

"Daj mi pić". (Jego uczniowie bowiem poszli do miasta, aby zakupić żywność). 

4.  Wtedy niewiasta samarytańska zwróciła się do Niego: "Jak to, Ty prosisz mnie, 

podczas gdy Ty jesteś Żydem, a ja jestem kobietą samarytańską? (Gdyż Żydzi nie 

obcowali z Samarytaninami). 

5.  Jezus odpowiedział i rzekł: "Gdybyś rozpoznała dar Boga i rozpoznała Tego, który do 

ciebie mówi: "Daj mi pić", to zwróciłabyś się do Boga, a On dałby ci Żywej Wody". 

6.  Niewiasta mówi do Niego: "Panie, Ty przecież nie masz niczego, czym mógłbyś 

zaczerpnąć wody, a studnia jest głęboka; skąd więc weźmiesz tej Żywej Wody? 
Czyżbyś był większy, aniżeli nasz ojciec Jakub, który dał nam tę studnię i z niej pił, 

on i jego dzieci, i jego wielbłądy, i woły, i owce?" 

7.  Jezus odpowiedział i rzekł do niej: "Kto pije z tej wody, ten będzie znowu łaknął. Kto 

jednak napije się wody, którą Ja mu dam, ten nie będzie wiecznie łaknął, gdyż woda, 

którą ja mu dam, stanie się w nim źródłem wody, wytryskującym ku wiecznemu 
życiu". 

8.  Kobieta przemówiła do Niego: "Panie, daj mi tej wody, abym nie łaknęła i nie musiała 

tu przychodzić, aby ją czerpać". Jezus rzecze do niej: "Idź, zawołaj swego męża i 

przyjdź tu". Niewiasta odpowiedziała: "Nie mam męża". 

9.  Jezus spogląda na nią i mówi: "Powiedziałaś słusznie: Ja nie mam męża. Miałaś 

bowiem pięciu mężów, a ten, którego teraz masz, nie jest twoim mężem. 
Powiedziałaś prawdę". 

10. Niewiasta mówi do Niego: "Panie, ja widzę, że Ty jesteś prorokiem. Nasi ojcowie 

modlili się na tej górze, a wy powiadacie, że Jerozolima jest miejscem, gdzie należy 
się modlić". 

11. Jezus mówi do niej: "Niewiasto, wierz mi, że przyjdzie czas, że ani na tej górze, ani w 

Jerozolimie nie będziecie się modlić do Boga, wy nie wiecie, do czego się modlicie; 

my jednak wiemy, do czego się modlimy. Zbawienie bowiem nadejdzie z Izraela.  

12. Ale nadejdzie czas i on już nadszedł, kiedy ci, którzy prawdziwie uwielbiają Wszech-

Ojca-Matkę będą się modlić w duchu i w prawdzie, gdyż takich wielbiących chce mieć 
Wszech-Święty. Bóg jest Duchem i ci, którzy modlą się do Niego, muszą się modlić w 
duchu i w prawdzie". 

13. I niewiasta przemówiła do Niego: "Wiem, że przyjdzie Mesjasz, który nazywa się 

Chrystus. Kiedy Ten przyjdzie, wszystko nam obwieści". Jezus rzekł do niej: "Ja 

jestem Nim, który do ciebie mówi". 

14. W trakcie tego, przyszli Jego uczniowie i zdziwili się, że On rozmawiał z niewiastą. 

Jednak nikt nie powiedział: "O co pytasz?" albo: "Dlaczego z nią rozmawiasz?" 

15. Niewiasta zostawiła swój dzban i poszła swoją drogą do miasta, i rzekł do ludzi: 

"Chodźcie i zobaczcie człowieka, który mi powiedział wszystko, co kiedyś uczyniłam. 
Czyżby on był Chrystusem?" 

16. Wtedy przyszli z miasta do Niego i wielu Samarytanów uwierzyło w Niego, i prosiło 

Go, aby u nich pozostał. I pozostał tam dwa dni.  

 

Rozdział 24 

Jezus karci okrucieństwo 

On uzdrawia chorych i wypędza diabły 

 

1.  Kiedy Jezus przybył do miasta, ujrzał gromadę nierobów gorszego pokroju i ci męczyli 

kota, którego znaleźli, i znęcali się nad nim w okrutny sposób. A Jezus rozkazał im, 

aby tego nie robili i zaczął ich karcić; jednak oni nie zwracali uwagi na Jego słowa i 
lżyli Go. 

2.  Wtedy zrobił bicz ze sznurów z supłami i przepędził ich stamtąd, i rzekł: "Tę ziemię, 

którą stworzył mój Ojciec i Matka ku radości i rozkoszy, zmieniliście waszymi czynami 

pełnymi gwałtu i okrucieństwa w piekło". I oni uciekli sprzed Jego oblicza. 

3.  Jednak jeden, jeszcze podlejszy od innych, wrócił i odgrażał się Mu. Jezus wyciągnął 

Swoją rękę i natychmiast ramię tego młodego człowieka uschło. I wielki strach padł 
na wszystkich. A jeden powiedział: "On jest czarownikiem". 

4.  Następnego dnia przyszła do Jezusa matka tego młodego człowieka, aby uzdrowił 

jego rękę. Jezus mówił do nich o prawie miłości i jedności wszelkiego życia w tej 
jednej rodzinie Boga. A następnie powiedział: "Jak wy w tym życiu będziecie czynić 

waszym współstworzeniom, tak będzie się wam powodzić w przyszłym życiu". 

5.  I młody człowiek uwierzył, i wyznał swoje grzechy. I Jezus wyciągnął Swoją rękę i 

uschnięte ramię stało się zdrowe, jak to drugie. I lud uwielbiał Boga, że taką moc dał 
człowiekowi. 

6.  A kiedy Jezus stamtąd odchodził, szło za nim dwóch ślepców. Oni wołali i mówili: 

"Ach, Panie, Synu Dawida, zlituj się nad nami". I kiedy szedł do domu, przyszli do 
Niego ślepcy, a Jezus przemówił do nich: "Czy wierzycie, że Ja potrafię uczynić was 

widzącymi?" 

7.  I powiedzieli do Niego: "Tak Panie". Jezus dotknął ich oczu i przemówił : "Niechaj się 

stanie według waszej wiary". I natychmiast oczy ich stały się znów widzące. Ale Jezus 
nakazał im i powiedział: "Uważajcie, aby nikt o tym się nie dowiedział". Oni jednak 

rozsławili Go w całej krainie. 

8.  Kiedy ci odeszli, przyprowadzono do Niego człowieka, który był niemy i opętany. A 

kiedy diabeł został wypędzony, niemy przemówił i lud dziwił się i mówił: "Czegoś 
takiego nie widziano jeszcze nigdy w Izraelu". Ale faryzeusze mówili: "On wypędza 
diabły z pomocą najwyższego z diabłów". 

9.  I Jezus obchodził wszystkie miasta i place, nauczał w ich synagogach, obwieszczał 

Ewangelię o Królestwie i leczył wszystkie choroby u ludzi.  

10. Kiedy zaś widział lud, ubolewał nad nim; gdyż ludzie byli upadli na duchu i 

rozproszeni jak owce, które nie mają pasterza.  

11. Wtedy rzekł uczniom swoim: "Żniwa są duże, ale robotników jest mało. Dlatego 

prości Pana, aby wyprawił robotników na żniwo swoje". 

12. A uczniowie Jego przynieśli Mu dwa małe kosze pełne chleba i owoców i pełen dzban 

wody. I oni jedli i pili i wszyscy zostali nasyceni.  

13. I oni się dziwili: gdyż każdy z nich miał dość i pozostało jeszcze nieco, a było ich 

cztery tysiące. I poszli stamtąd, i chwalili Boga za wszystko, co usłyszeli i zobaczyli. 

 

Rozdział 25 

Kazanie na górze (część I) 

 

1.  Ponieważ Jezus widział lud, poszedł na górę. A kiedy usiadł, przyszło do Niego 

dwunastu apostołów i On wznosił Swoje oczy ku uczniom, i powiedział:  

2.  "Błogosławieni są ubodzy, gdyż w duchu ich jest Królestwo Niebieskie. Błogosławieni, 

którzy znoszą cierpienie, gdyż oni mają być pocieszeni. Błogosławieni są łagodnego 

usposobienia, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni. 

3.  Błogosławieni miłosierni, albowiem oni dostąpią miłosierdzia. Błogosławieni są 

czystego serca, albowiem oni będą oglądać Boga. Błogosławieni miłujący pokój, 
albowiem oni będą nazwani dziećmi Boga. Błogosławieni, którzy cierpią 
prześladowania z powodu sprawiedliwości, gdyż ich jest Królestwo Niebieskie. 

4.  Błogosławieni jesteście, kiedy was ludzie nienawidzą i was opuszczają, i mówią 

przeciwko wam wszelkiego rodzaju zło, i wasze imię znieważać będą z powodu Syna 

Człowieczego. Radujcie się i bądźcie pocieszeni, i skaczcie z radości, gdyż wielka 
będzie wasza zapłata w Niebiosach. Gdyż podobnie prześladowali oni proroków, 

którzy byli przed wami. 

5.  Biada bogatym! Gdyż w tym życiu otrzymaliście swoje pocieszenie. Biada tym, którzy 

dzisiaj są nasyceni, gdyż wy będziecie cierpieć głód. Biada tym którzy dzisiaj się 
śmieją, albowiem oni płakać będą i się smucić. Biada wam, jeżeli wszyscy ludzie będą 

o was mówić dobrze, gdyż podobnie czynili także ich ojcowie w stosunku do 
fałszywych proroków. 

6.  Wy jesteście solą ziemi, gdyż każda ofiara musi być posolona. Jeżeli jednak sól straci 

swój smak, to czym ma się solić? Ona się już do niczego nie przyda, jak tylko do 
wyrzucenia i rozdeptania. 

7.  Wy jesteście światłością świata. Miasto, które jest zbudowane na górze, nie może być 

ukryte. Nie zapala się też świeczki i nie stawia się pod korcem, lecz na świeczniku, 

ażeby świeciła wtedy wszystkim, którzy są w domu. A zatem pozwólcie świecić 
waszemu światłu ludziom, ażeby mogli widzieć wasze dobre dzieła i chwalić waszego 

Ojca-Matkę w Niebie.  

8.  Nie wyobrażajcie sobie, że przyszedłem, aby zniszczyć prawo i proroków, nie 

przyszedłem aby burzyć, lecz aby wypełnić. Gdyż zaprawdę powiadam wam: Zanim 

niebo i ziemia przeminą, nie przeminie najmniejsza litera ani odrobina z prawa i 
proroków, zanim wszystko się wypełni. Jednak popatrz, większy niż Mojżesz jest tutaj 

i Ten da wam wyższe prawo, to znaczy doskonałe prawo, i temu prawu macie być 
posłuszni. 

9.  Kto więc złamie jedno z tych przykazań, które On da i będzie nauczał ludzi w ten 

sposób postępować, ten będzie nazywał się tym najmniejszym w Niebiosach. 

10. Zaprawdę, ci którzy wierzą i są posłuszni, uratują swoje dusze, a ci, którzy nie będą 

posłuszni, zatracą swoje dusze. Gdyż powiadam wam: gdyby bowiem wasza 
sprawiedliwość była lepsza, aniżeli uczonych w piśmie i faryzeuszów, nie wejdziecie 

do Królestwa Niebios. 

11. Dlatego, kiedy składasz w ofierze swój dar na ołtarzu i przypomnisz sobie, że twój 

brat ma coś przeciwko tobie, to zostaw swój dar przed ołtarzem i idź najpierw do 
niego, pojednaj się ze swoim bratem, następnie przyjdź i złóż swoją ofiarę. 

12. Bądź uczynny w stosunku do swego wroga, podczas gdy ty jesteś jeszcze z nim w 

drodze, aby cię twój wróg nie oskarżył przed sędzią, a ten nie wydał cię oprawcy, i 

abyś nie został wrzucony do więzienia. Zaprawdę, powiadam ci, że nie wyjdziesz 
wcześniej, dopóki nie zapłacisz ostatniego grosza. 

13. Słyszeliście, że powiedziano: Ty masz miłować bliźniego swego, a nieprzyjaciela 

swego nienawidzić. Ja zaś mówię wam, którzy słuchacie: Miłujcie nieprzyjacioły 
swoje, czyńcie dobro tym, którzy was nienawidzą.  

14. Błogosławcie tych, którzy was przeklinają i módlcie się za tych, którzy was 

nienawidzą, znieważają i prześladują. Abyście byli dziećmi waszego Ojca-Matki w 

Niebie, gdyż On słońcu Swemu pozwala wschodzić nad złymi i dobrymi i deszczom 
padać na sprawiedliwych i niesprawiedliwych. 

15. Gdyż wy miłując tych, którzy was miłują, jaką będziecie mieli zapłatę? Gdyż 

grzesznicy także miłują tych, którzy ich miłują. Jeżeli wy czynicie dobro tym, którzy 
wam czynią dobro, jakąż będziecie mieli zapłatę? Gdyż także grzesznicy czynią to 

samo. Jeżeli wy pozdrawiacie tylko swoich braci, to co czynicie więcej, aniżeli ci 
drudzy? Czy tak nie postępują celnicy? 

16. Jeżeli pożądasz czegoś jak swego życia, ale to odwodzi cię od prawdy, zaniechaj 

swego pożądania, gdyż lepiej jest żyć w prawdzie, aniżeli ją utracić i być wtrąconym 
do większej ciemności.  

17. Jeżeli ty pożądasz czegoś, co innym sprawia mękę i troskę, wyrwij to ze swego życia, 

tylko w ten sposób osiągniesz pokój, gdyż lepiej jest samemu cierpieć zmartwienie, 
aniżeli zgotować je innym, którzy są słabsi aniżeli my. 

18. Bądźcie zatem tak doskonali, jak wasz Ojciec-Matka w Niebie doskonały jest". 

 

Rozdział 26 

Kazanie na Górze (część II) 

 

1.  "Zważajcie na swoją jałmużnę, abyście nie dawali jej w obecności ludzi, abyście nie 

byli przez nich widziani. W przeciwnym razie nie będziecie mieli zapłaty u waszego 
Ojca-Matki w Niebie. Kiedy dajesz jałmużnę, nie masz tego rozgłaszać, jak to czynią 
obłudnicy w synagogach i na ulicach, ażeby ludzie ich chwalili. Zaprawdę powiadam 

wam, że oni mają w tym swoją nagrodę. 

2.  Kiedy zaś dajesz jałmużnę, to niechaj nie wie lewica twoja, co czyni prawica, ażeby 

twoja jałmużna była ukryta; a Ten, który jest w ukryciu, i który widzi w ukryciu, 
odwzajemni ci to jawnie.  

3.  Jeżeli się modlisz, to nie masz postępować tak, jak obłudnicy, którzy lubią się modlić i 

stać w synagogach i na rogach ulic, aby byli widziani przez ludzi. Zaprawdę 

powiadam wam, oni mają w tym swoją zapłatę. 

4.  Jeżeli ty się jednak modlisz, to wejdź do swej komórki i po zamknięciu drzwi módl się 

do swego Niebiańskiego Ojca-Matki, Który jest w ukryciu; i Ten, który jest w ukryciu, 

który widzi w ukryciu, zapłaci ci jawnie. 

5.  A kiedy modlicie się wspólnie, nie czyńcie czczych powtórzeń, jak to czynią poganie, 

gdyż oni sądzą, że zostaną wysłuchani, gdy będą wymawiać wiele słów. Dlatego nie 
czyńcie podobnie jak oni; gdyż wasz Ojciec-Matka w Niebie wie czego potrzebujecie, 

zanim wy o to poprosicie. Dlatego też jeżeli się zgromadzicie, módlcie się 
następująco: 

6.  Ojcze-Matko nasz, który jesteś w Niebiesiech, święć się imię Twoje. Przyjdź królestwo 

Twoje. Niechaj się dzieje wola Twoja na ziemi jak i w Niebie. Daj nam naszego chleba 
powszedniego codziennie i owocu żywej winnej latorośli. I tak, jak Ty nam 

odpuszczasz nasze winy, abyśmy i my także mogli odpuszczać wszystkim, którzy 
wobec nas zawinią. I nie wódź nas na pokuszenie, lecz zbaw nas ode złego, gdyż 

Twoje jest Królestwo i siła, i wspaniałość po wszystkie wieki. Amen. 

7.  Gdyż jeżeli wy przebaczycie ludziom ich winy, to także wasz niebiański Ojciec-Matka 

odpuści wam. Jeżeli jednak wy nie odpuścicie ludziom ich win, to także wasz Ojciec-
Matka w Niebie nie odpuści wam waszej winy.  

8.  A także kiedy pościcie, nie róbcie żałosnych min jak obłudnicy. Gdyż oni maskują 

swoje oblicza, aby wobec ludzi udawać, jakoby pościli. Zaprawdę powiadam wam, 
jakoby pościli. Zaprawdę powiadam wam, oni mają w tym swoją zapłatę. 

9.  I powiadam wam, jeżeli nie będziecie chronić się przed światem i jego złym 

rodzajem, nigdy nie wejdziecie do Królestwa Niebieskiego. Jeżeli nie będziecie 

przestrzegać sabatu i nie poskromicie swej manii w gromadzeniu bogactw, to nigdy 
nie ujrzycie Ojca-Matki w Niebie. Jeżeli zaś pościsz, to namaść swoją głowę i umyj 

twarz, abyś nie ujawniał przed ludźmi swego postu. A Święty, który ma wgląd w 
skrytość, odpłaci ci jawnie.  

10. Podobnie postępujcie i wy, kiedy żalicie się z powodu umarłych i ich opłakujecie, gdyż 

wasza strata jest ich zyskiem. Nie czyńcie tak jak ci, którzy głośno lamentują i 
rozdzierają szaty przed ludźmi, ażeby inni widzieli ich smutek. Gdyż wszystkie dusze 

znajdują się w ręku Boga i ci wszyscy, którzy czynią dobro, będą spoczywali ze swymi 
przodkami w łonie Wiekuistego. 

11. Módlcie się lepiej za ich spokój i ich ewolucję i pamiętajcie, że oni znajdują się w 

krainie ciszy, którą przygotowała dla nich wieczność i otrzymają zasłużoną zapłatę za 
swoje uczynki, i nie szemrajcie jak pozbawieni nadziei. 

12. Nie powinniście też gromadzić skarbów na ziemi, które zżerają mole i rdza, a 

złodzieje wykopują i kradną. Gromadźcie skarby w Niebie, gdzie ani mole, ani rdza 
ich nie zżera, i gdzie złodzieje ich nie szukają ani kradną. Albowiem gdzie jest wasz 

skarb, tam też jest wasze serce.  

13. Oko jest światłem ciała. Jeżeli zatem twoje oko będzie czyste, to całe twoje ciało 

będzie pełne światła. Jeżeli zaś brak ci twoich oczu lub jeżeli one są mętne, to całe 
twoje ciało będzie ciemne. Jeżeli zaś światło, które jest w tobie, jest ciemnością, to 

jak wielką będzie ta ciemność. 

14. Nikt nie może dwom panom służyć. Albo będzie tego jednego nienawidzić, a tego 

drugiego miłować; albo będzie jednemu oddany a drugim pogardzi. Nie możecie 
jednocześnie służyć Bogu i mamonie. 

15. Dlatego mówię wam: Nie troszczcie się o swoje życie, co będziecie jedli i pili, także 

nie o swoje ciało, czym je odziejecie. Czyż życie nie jest czymś więcej, aniżeli 
potrawą, a ciało czymś więcej, aniżeli odzieniem? Jaką korzyść będzie miał człowiek z 

tego, gdyby cały świat pozyskał, a swoje życie stracił? 

16. Popatrzcie na ptaki niebieskie: one nie sieją, nie zbierają, ani nie gromadzą w 

stodołach; a wasz Niebieski Ojciec-Matka żywi je przecież. Czyż nie jesteście o wiele 
lepiej chronieni niż one? Kto spośród was zaś może dodać do swej długości choćby 

jednego łokcia, gdyby tego pragnął? I dlaczego troszczcie się tak bardzo o swoje 
odzienie? Zobaczcie jak rosną lilie na polu; nie pracują i nie przędą. A jednak, 
powiadam wam, że Salomon w całej swej okazałości i wspaniałości nie był tak 

odziany jak one. 

17. Skoro Bóg zatem odziewa trawę na polu, która dzisiaj rośnie, a jutro zostanie 

wrzucona o pieca, to czyż nie powinien czynić wam o wiele więcej, o niedowiarkowie? 

18. Dlatego nie powinniście się troszczyć i mówić: co będziemy jedli? Co będziemy pili? 

Albo: czym się odziejemy? (Jak to czynią poganie). Gdyż wasz Niebiański Ojciec-
Matka wie, że wy tego potrzebujecie. Szukajcie najpierw Królestwa Boga i Jego 

sprawiedliwości, a wszystko inne będzie wam przydane. Dlatego nie troszczcie się o 
nadchodzące jutro. Wystarczy, że każdy dzień ma swoje własne utrapienia". 

 

Rozdział 27 

Kazanie na Górze (część III) 

 

1.  "Nie osądzajcie, abyście nie byli osądzani. Gdyż tak, jak wy będziecie osądzać, tak 

będą i was osądzać; jaką miarą będziecie wy mierzyć, taką będą i was mierzyć. Jak 
wy w stosunku do innych będziecie postępować, tak i inni będą postępować w 

stosunku do was.  

2.  Czemu widzisz źdźbło w oku brata swego, a nie dostrzegasz belki w swoim oku? Albo 

jak śmiesz mówić do swego brata: pozwolisz, że wyjmę źdźbło z oka twego? A 

popatrz, belka jest w twoim oku. Ty obłudniku, wyjmij najpierw belkę ze swego oka, 
a potem zobacz jak masz wyjąć źdźbło z oka swego brata. 

3.  Nie dawajcie tego co święte psom ani nie rzucajcie swoich pereł przed wieprze, aby 

ich snadź nie podeptały swoimi nogami i nie odwróciły się, i was nie rozszarpały. 

4.  Proście, a będzie wam dane; szukajcie a znajdziecie; pukajcie, a otworzą wam. Każdy 

bowiem kto prosi, otrzyma, a kto szuka, znajdzie, a tym którzy pukają, zostanie 

otwarte.  

5.  Czy jest między wami taki człowiek, kiedy jego dziecko prosi o chleb, a da mu 

kamień? Albo kiedy ono prosi o rybę, a on daje mu węża? Tak więc wy, którzy 

przecież jesteście źli, potraficie mimo to dawać waszym dzieciom dobre dary, to o 
wiele bardziej wasz Ojciec-Matka w Niebiesiech da dobro tym, którzy Go o to proszą. 

6.  A więc wszystko, czego wy pragniecie, ażeby wam ludzie czynili, to czyńcie także im, 

a czego nie chcecie, aby wam czynili, nie czyńcie im tego; gdyż takie jest prawo i 
prorocy. 

7.  Wejdźcie przez wąską bramę. Gdyż wąska jest ścieżka i wąska brama, która prowadzi 

do życia i mało jest tych, którzy ją znajdują. Szeroka jest brama i szeroka droga, 
która prowadzi ku zniszczeniu, a jest wielu, którzy po niej kroczą. 

8.  Strzeżcie się fałszywych proroków, którzy przychodzą do was w owczej skórze, we 

wnętrzu zaś są drapieżnymi wilkami. Po ich owocach rozpoznacie ich. Czyż można 

zbierać winogrona z ciernie albo z ostu figi? 

9.  Każde dobre drzewo daje dobre owoce, a złe drzewo daje złe owoce. Każde drzewo, 

które nie daje dobrych owoców, ma być ścięte i wrzucone w ogień. Dlatego po jego 
owocach macie rozpoznawać to, co dobre od tego, co złe. 

10. Nie wszyscy, którzy do Mnie mówią: Panie! Panie!, wejdą do Królestwa Niebieskiego, 

lecz ci, którzy czynią wolę Mego Ojca-Matki w Niebie. Wielu w owym dniu będzie 
mówiło do Mnie: Panie! Panie, czyż nie prorokowaliśmy w Twoim imieniu? Czyż nie 

wpędzaliśmy diabłów w Twoim imieniu? Czyż nie czyniliśmy w Twoim imieniu wielu 
cudownych czynów? Wtedy powiem im: Nigdy was nie znalem; idźcie precz ode mnie, 

wy, którzy czynicie bezprawie. 

11. Dlatego też, kto słucha tej Mojej mowy i postępuje według niej, tego porównuję z 

mądrym mężem, który swój prostokątny dom buduje na skale. A kiedy spadły 
deszcze i wody wezbrały, i powiały wiatry, i uderzyły w jego dom, on jednak nie 

zawalił się, gdyż był wzniesiony na skale. 

12. A kto słucha Mojej mowy i według niej nie postępuje, ten jest podobny głupiemu 

mężowi, który dom swój zbudował na piasku. I spadł deszcz, i wezbrały wody, i 

wiatry powiały, i na dom uderzyły, dom upadł, a upadek był wielki. Ale miasto, które 
jest zbudowane prostokątnie, otoczone kręgiem albo założone na szczycie góry i na 

skale, nigdy nie może upaść albo być zasypane". 

13. I zdarzyło się, kiedy Jezus zakończył tę mowę, że lud zdumiewał się nad Jego nauką. 

Gdyż przemawiał on do rozumu i serca, a nie jak uczeni w piśmie, którzy raczej 
nauczali na podstawie swoich poglądów. 

 

Rozdział 28 

Jezus uwalnia króliki i gołębie 

 

1.  I zdarzyło się pewnego dnia, kiedy Jezus zakończył swoją mowę w miejscowości w 

pobliżu Tyberiady, gdzie znajduje się siedem źródeł, że pewien młody człowiek 
przyniósł Mu żywe króliki i gołębie, aby spożył je wraz ze swymi uczniami. 

2.  A Jezus spojrzał przyjaźnie na młodzieńca i rzekł do niego: " Ty masz dobre serce, a 

Bóg cię oświeci; czy jednak nie wiesz, że Bóg dał na początku człowiekowi owoce 

ziemi jako pożywienie, i że nie uczynił go mniejszym aniżeli małpę czy wołu, czy 
konia, czy owcę, że zabija on swoje współstworzenia, i że spożywa ich mięso i krew? 

3.  Wy wiecie, że Mojżesz naprawdę rozkazał, aby takie stworzenia spożywać i składać z 

nich ofiary, i to czynicie w świątyni; ale większy aniżeli Mojżesz jest tutaj i 
przychodzi, aby znieść krwawe ofiary zakonu i biesiady i przywrócić czyste dary i 

bezkrwawe ofiary, jak to było na początku, a mianowicie ziarna i owoce ziemi. 

4.  Wy macie jeść z tego, co składacie Bogu w ofierze w czystości, ale czego wy nie 

składacie w ofierze w czystości nie macie jeść, gdyż nadejdzie godzina, kiedy ustaną 
wasze krwawe ofiary i święta, i będziecie modlić się do Boga w świętości i z czystą 

ofiarą.  

5.  Dlatego pozostawcie stworzenia wolnymi, ażeby cieszyły się w Bogu i nie obciążały 

człowieka winą". I młodzieniec uwolnił je, a Jezus połamał ich klatki i zerwał więzy. 

6.  Jednak popatrz, chociaż były w niebezpieczeństwie, że zostaną ponownie uwięzione, 

nie odleciały. I On przemawiał do nich, i rozkazał im odejść, a one posłuchały Jego 
słów i odleciały pełne radości. 

7.  W owym czasie, kiedy siedzieli tam w szóstkę nad źródłem, podniósł się Jezus i 

zawołał: "Pozwólcie tym, którzy łakną, przyjść do Mnie i pić; gdyż Ja chcę im dać 
Wody Życia.  

8.  Z serc tych, którzy we Mnie wierzą, wypłyną źródła i to, co im dano, będą 

przekazywać z mocą, a ich nauka będzie jako Żywa Woda. 

9.  (To mówił On o Duchu, którego ci, którzy w Niego uwierzyli, mieli otrzymać; gdyż 

pełnia Ducha nie była jeszcze wylana, ponieważ Jezus nie był jeszcze przeminiony). 

10. Kto napije się wody, którą Ja daję, ten nie będzie nigdy pragnął, gdyż woda, która 

pochodzi od Boga, będzie w nich jako źródło, które tryska ku wiecznemu życiu. 

11. I w tym czasie Jan posłał dwóch uczniów, i kazał im powiedzieć: "Czy Ty jesteś tym, 

który ma przyjść, czy też mamy czekać na kogoś innego?" I w tej samej godzinie 
uleczył On wielu z ich chorób i zaraz, wypędzał diabły i wielu ślepym przywracał 

wzrok. 

12. Jezus odpowiedział i rzekł do nich: "Idźcie i powiedzcie Janowi, co widzieliście i 

słyszeliście: jak ślepi widzą i sparaliżowani chodzą, trędowaci są oczyszczani i głusi 
słyszą, a umarli powstają, a ubogim zwiastuje się Ewangelię. I błogosławiony jest 

ten, który się na Mnie nie złości". 

13. Kiedy posłańcy Jana odeszli, Jezus zaczął przemawiać do tłumu o Janie: "Co 

wyszliście oglądać na pustynie? Czy chcieliście oglądać trzcinę, którą wiatr porusza 
tam i z powrotem, czy jakiegoś człowieka w delikatnym stroju? Popatrzcie, ci którzy 
są bogato wystrojeni i prowadzą zniewieściały tryb życia, znajdują się na dworach 

królewskich. 

14. Co wyszliście zobaczyć? Chcieliście zobaczyć jakiegoś proroka? Tak, i powiadam wam, 

największego z proroków.  

15. Gdyż to jest ten, o którym napisano: Popatrz, posyłam przed tobą mego Anioła, który 

ma przygotować twoją drogę przed tobą. Zaprawdę powiadam wam: pośród 
wszystkich, którzy są narodzeni z niewiast, żaden nie jest większym prorokiem aniżeli 

Jan Chrzciciel. 

16. I cały lud, który Go słuchał, i celnicy chwalili Boga, i kazali się chrzcić przez Jana. 

Faryzeusze zaś i uczeni w piśmie odrzucili przykazanie Boga i nie kazali się przez 

niego chrzcić. 

 

Rozdział 29 

Nakarmienie pięciu tysięcy ludzi sześcioma chlebami i siedmiu gronami winnymi 

Uzdrawianie chorych 

 

1.  A gdy nadeszło święto Paschy i apostołowie i ich uczniowie zgromadzili się wokół 

Jezusa, i opowiedzieli Mu wszystko, czego dokonali, On rzekł do nich: "Chodźcie i 
pójdźmy w ustronne miejsce, i odpocznijcie nieco". Albowiem wielu było takich, 

którzy przychodzili i odchodzili i nie mieli dość czasu, aby się posilić. 

2.  I pojechali łodzią do ustronnego miejsca. A lud widział ich odjeżdżających, i wielu 

poznało Go, i pobiegło ze wszystkich miast, wyprzedzili ich, i przyszli do Niego. 

3.  Jezus wyszedłszy, ujrzał dużą masę ludu, i pożałował ich, gdyż byli oni jak owce, 

które nie miały pasterza. 

4.  Ponieważ dzień prawie minął, przystąpili do Niego Jego uczniowie, i powiedzieli: "Tu 

jest bezludnie, a dzień minął: Odeślij ich, ażeby poszli do wiosek, i na targi, i kupili 
sobie chleba; nie mają bowiem nic do jedzenia". 

5.  Jezus jednak odpowiedział i rzekł do nich: "Wy dajcie im jeść!" I powiedzieli do 

Niego: "Czyż mamy iść kupić za 200 groszy chleba i dać im jeść?" 

6.  On jednak rzekł do nich: "Ile macie chlebów? Idźcie i zobaczcie". I kiedy się 

dowiedzieli powiedzieli oni: "Sześć chlebów i siedem gron winnej latorośli". A On 
nakazał im, ażeby wszyscy rozłożyli się na trawie w grupach po pięćdziesięciu. I oni 
usiedli na zmianę w grupach po stu i pięćdziesięciu. 

7.  I wziął tych sześć chlebów i siedem winogron, i spojrzał ku niebu, i podziękował, 

pobłogosławił i łamał chleby, i dzielił winogrona, i dawał je uczniom, ażeby kładli je 

przed ludźmi i wszystko rozdzielili wśród ludu. 

8.  I wszyscy jedli i byli syci. I zebrali 12 koszy pełnych okruchów, które jeszcze 

pozostał. A tych, którzy jedli chleby i owoce było pięć tysięcy mężczyzn, kobiet i 
dzieci, a On nauczał ich wielu rzeczy. 

9.  I kiedy lud widział to i słyszał, wypełniony był radością i powiedział: "Doprawdy, Ten 

jest prorokiem, który ma przyjść na świat". A kiedy spostrzegł, że przemocą chcieli 

zrobić Go królem, ponaglił Swoich uczniów, ażeby wsiedli do łodzi i popłynęli przed 
Nim na drugi brzeg w kierunku Bethsaidy, aż On rozpuści lud. 

10. I kiedy ich rozpuścił, poszedł na górę, aby się modlić. A kiedy nadszedł wieczór,  był 

tam zupełnie sam. Łódź jednak była na środku morza rzucana przez fale, gdyż wiatr 
był przeciwny. 

11. I o trzeciej straży w nocy przyszedł do nich idąc po morzu. A kiedy uczniowie 

zobaczyli Go idącego po morzu, przestraszyli się i krzyknęli ze strachu, że to duch. 

Ale Jezus natychmiast przemówił do nich i rzekł: "Bądźcie spokojni. Jam jest, nie 
bójcie się". 

12. I Piotr odpowiedział Mu i rzekł: "Jeżeli to Ty jesteś, Panie, pozwól mi przyjść do Siebie 

po wodzie". A On rzekł: "Przyjdź!" I kiedy Piotr wysiadł z łodzi, poszedł po wodzie do 
Jezusa. Jednak kiedy wiatr się rozszalał, przestraszył się i ponieważ zaczął tonąć, 

zawołał: "Panie! Ratuj mnie!". 

13. I Jezus natychmiast wyciągnął Swoją rękę, uchwycił go i powiedział do niego: "O ty 

bojaźliwy, dlaczegoś zwątpił? Czyż Ja ciebie nie zawołałem?" 

14. I wszedł do nich do łodzi, a wiatr natychmiast ustał. A oni byli zdumieni i zdziwieni 

ponad wszelką miarę. Gdyż nie stali się oni bardziej rozumni dzięki cudowi z chlebami 
i owocami; serce ich było stwardzniałe. 

15. I kiedy weszli do łodzi, zapanowała wielka cisza. Wtedy zbliżyli się i złożyli Mu hołd, i 

rzekli: "Zaprawdę, Ty jesteś Synem Boga". 

16. I kiedy przeprawili się, przybyli do krainy Genezaret i przybili do lądu. A kiedy 

wysiedli z łodzi, natychmiast Go poznali. I roznieśli wieść po całej okolicznej krainie i 
wtedy, kiedy usłyszeli, że On jest, przynoszono chorych na łożach. 

17. I gdzie tylko wszedł do miast i do wsi, kładziono chorych na ulicach i proszono Go, 

aby można było dotknąć tylko skraju Jego szaty i wszyscy, którzy Go dotknęli, zostali 

uzdrowieni.  

18. Potem Jezus poszedł do Judei i tam pozostał ze Swymi uczniami i chrzcił wielu, którzy 

do Niego przyszli i przyjęli Jego naukę. 

 

Rozdział 30 

Chleb życia i żywe wino 

 

1.  Następnego dnia, lud, który stał z tamtej strony jeziora zobaczył, że nie było żadnej 

innej łodzi, jak tylko ta jedna, do której uczniowie weszli i że Jezus nie wszedł ze 

Swymi uczniami do łodzi, lecz Jego uczniowie odpłynęli sami. I kiedy lud zobaczył, że 
nie było Jezusa ani Jego uczniów, wzięli również łódź i popłynęli w kierunku 

Kafarnaum, i szukali Jezusa. 

2.  A kiedy Go znaleźli z tamtej strony jeziora, rzekli do Niego: "Mistrzu, jak tu 

przybyłeś?" Jezus odpowiedział im i rzekł: "Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam, że 

wy nie szukaliście Mnie dlatego, że widzieliście cuda, lecz ponieważ jedliście chleb i 
owoce i nasyciliście się. Nie działajcie dla potrawy, która jest przemijająca, lecz dla 

owego pokarmu, który pozostaje aż do wiecznego życia, które wam da Syn 

Człowieczy, który jest także Synem Boga; gdyż tegoż Bóg, Wszech-Ojciec-Matka 
przypieczętował". 

3.  Wtedy zapytywali Go: "Co mamy czynić, abyśmy dokonali dzieł Boga?" Jezus 

odpowiedział im i rzekł do nich: "To jest dzieło Boga, abyście wierzyli Prawdzie we 
Mnie, który jestem i który daje wam Prawdę i Życie". 

4.  Dlatego powiedzieli Mu: "Jaki znak uczynisz, abyśmy Ciebie widzieli i Tobie uwierzyli? 

Czego dokonasz? Nasi ojcowie jedli na pustyni mannę, jak napisano: On dał im chleb 

do jedzenia z nieba". 

5.  Wtedy Jezus do nich przemówił: Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, Mojżesz nie 

dał wam prawdziwego chleba z nieba, lecz Mój Ojciec-Matka daje wam prawdziwy 
chleb z nieba i owoc żywego krzewu winnego. Gdyż to jest pokarm Boga, który 

zstępuje z nieba i daje światu życie". 

6.  Wtedy rzekli do Niego: "Panie, dawaj nam zawsze takiego chleba i owoców". A Jezus 

rzekł do nich: "Ja jestem prawdziwym chlebem i żywym winem i kto do Mnie 

przychodzi, ten nigdy nie będzie głodował, a kto we Mnie wierzy, ten nigdy nie będzie 
łaknął. I zaprawdę mówię wam: Jeżeli nie będziecie jedli chleba Boga i nie będziecie 

pili krwi Boga, to nie będziecie mieli żywota. Przecież wy Mnie widzieliście, a jednak 
nie uwierzyliście. 

7.  Wszystko, co daje mmi Mój Ojciec-Matka, to przychodzi do Mnie, a kto do Mnie 

przychodzi, tego nie odtrącę, gdyż przyszedłem z Nieba, nie ażeby czynić Swoją wolę, 

lecz wolę Boga, który Mnie posłał. To jednak jest wolą Boga, który Mnie posłał, abym 
nie stracił żadnego z tych, których Mnie powierzył, lecz ażebym ich wskrzesił w dniu 
ostatecznym". 

8.  Wtedy Żydzi szemrali, ponieważ powiedział: "Ja jestem chlebem, który zstąpił z 

Nieba". A oni powiedzieli: "Czyż ten nie jest Jezusem, synem Józefa i Marii, którego 

ojca i matkę znamy? Jak On może teraz powiedzieć: Przyszedłem z Nieba?" 

9.  Jezus odpowiedział i rzekł do nich: "Nie szemrajcie między sobą. Nikt nie może 

przyjść do Mnie, chyba, że pociąga go święta miłość i mądrość. I ci zmartwychwstaną 
w dniu ostatecznym. Napisano u proroków: Oni wszyscy będą pouczeni przez Boga. 

Kto teraz słuchał i nauczył się Prawdy, ten przyjdzie do Mnie. 

10. Nie, żeby ktokolwiek kiedyś Najświętszego, tylko ci, którzy są od Najświętszego: ci 

jedynie widzieli Najświętszego. Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: kto wierzy w 

Prawdę, ten ma żywot wieczny. 

 

Rozdział 31 

Chleb życia i żywe wino 

Jezus gani bezmyślnego poganiacza 

 

1.  I Jezus ponownie powiedział: "Ja jestem prawdziwym chlebem i żywym winem. Wasi 

ojcowie jedli mannę na pustyni i poumierali, a to jest chleb, który przyszedł z Nieba, 
ażeby ten ,kto go spożywa nie umarł. Ja jestem żywym chlebem, który zstąpił z 

Nieba. Kto będzie jadł ten chleb, ten będzie żył w wieczności. A chleb, który Ja wam 
dam, jest prawdą, a wino, które Ja wam dam, jest Moim życiem". 

2.  Wtedy Żydzi się sprzeczali między sobą i mówili: "Jak może Ten dać siebie nam do 

jedzenia?" Jezus rzekł do nich: "Czyż sądzicie, że Ja mówię o jedzeniu mięsa, jak wy 

to czynicie w swej niewiedzy w świątyni? 

3.  Zaprawdę, ciało Moje jest z istoty Boga i jest prawdziwym pokarmem, a krew Moja 

jest życiem Boga i jest prawdziwym napojem. Nie jak wasi przodkowie, którzy błagali 
o mięso, i Bóg w Swym gniewie dał im mięso, a oni jedli je z zepsucia, aż im w 
nosach cuchnęło, a ich ciała padały na pustyni tysiącami wskutek zarazy. 

4.  Albowiem o nich napisano: mają oni wędrować czterdzieści dziewięć lat, aż oczyszczą 

się ze swojej pożądliwości zanim wejdą do ziemi pokoju, tak, siedem razy siedem lat 

mają wędrować, albowiem nie poznali Moich dróg, ani nie przestrzegali Moich 

przykazań.  

5.  Kto zaś spożywa to ciało i pije tę krew, ten mieszka we Mnie, a Ja w nim, Jak Mnie 

posłał żywy Ojciec-Matka, ze względu na którego żyję, tak też, kto Mnie spożywa, 

Prawdę i Żywot, ten żyć będzie ze względu na Mnie. 

6.  To jest żywy chleb, który zstąpił z Nieba i daje światu życie. Nie jak wasi przodkowie, 

którzy jedli mannę i poumierali. Kto spożywa ten chleb i te owoce, ten będzie żył w 
wieczności". Takie rzeczy mówił On w synagodze, kiedy nauczał w Kafarnaum. Wielu 

Jego uczniów, kiedy to usłyszeli, mówili: "To są twarde słowa; kto może je przyjąć?" 

7.  Kiedy Jezus spostrzegł, że Jego uczniowie szemrali z tego powodu rzekł do nich: "To 

was irytuje? Cóż dopiero, kiedy ujrzycie Syna człowieczego wstępującego tam, gdzie 
był poprzedni? Duch jest tym, który ożywia, ciało i krew na nic się nie przydaje. 

Słowa, które do was mówię są Duchem i Życiem. 

8.  Ale są wśród was tacy, którzy nie wierzą". Gdyż Jezus wiedział od samego początku, 

kto był niewierzącym i kto Go wyda. Dlatego rzekł do nich: "Nikt nie może przyjść do 

Mnie, chyba, że mu to z góry jest dane". 

9.  Od tego momentu wielu Jego uczniów opuściło Go i więcej z Nim nie przebywało. 

Wtedy Jezus rzekł do dwunastu: "Czy i wy chcecie także odejść?" 

10. Odpowiedział Mu Szymon Piotr: "Panie, do kogo mamy pójść? Ty masz słowa 

wiecznego życia. A my uwierzyliśmy i rozpoznaliśmy, że jesteś Chrystusem, Synem 
Boga Żywego". 

11. Jezus odpowiedział im: "Czyż nie wybrałem was dwunastu? A jeden wśród tych jest 

zdrajcą". Mówił On o Judaszu Iskariocie, o synie Szymona lewity, gdyż ten to był, 
który Go potem zdradził. 

12. Jezus szedł w kierunku Jerozolimy i spotkał wielbłąda ciężko objuczonego drzewem. 

Wielbłąd nie mógł  tego ciężkiego ładunku udźwignąć wspinając się na górę, a 

poganiacz bił go, i znęcał się nad nim, ale nie mógł on tego zwierzęcia ruszyć z 
miejsca. 

13. I kiedy Jezus to zobaczył, rzekł do niego: "Dlaczego bijesz swego brata?" A człowiek 

ten odpowiedział: "Nie wiedziałem, że jest ono moim bratem. Czyż nie jest to juczne 

zwierzę i do tego stworzone, aby mnie służyło?" 

14. A Jezus rzekł: "Czyż nie ten sam Bóg stworzył z tej samej materii to zwierzę i dzieci, 

które tobie służą i czyż wy oboje nie otrzymaliście tego samego tchnienia od Boga?" 

15. I człowiek ten zdumiał się bardzo z powodu tej wypowiedzi. Przestał bić wielbłąda i 

uwolnił go od części jego ciężaru. Tak więc wspinał się wielbłąd pod górę, a Jezus 

szedł przed nim i zwierzę nie zatrzymywało się już więcej, aż do końca swojej 
podróży. 

16. I wielbłąd rozpoznał Jezusa, gdyż odczuł w Nim miłość Boga. A człowiek ten chciał 

jeszcze więcej dowiedzieć się z tej nauki, Jezus nauczał go przyjaźnie i człowiek ten 

stał się Jego uczniem. 

 

Rozdział 32 

Bóg jako pokarm i napój wszystkich 

 

1.  I zdarzyło się, kiedy siedział ze swymi uczniami przy wieczerzy, że jeden z nich rzekł 

do Niego: "Mistrzu, dlaczego powiedziałeś, że Ty nam dasz swoje ciało do jedzenia i 

swoją krew do picia? Jest to bowiem twarda mowa dla wielu". 

2.  Jezus odpowiedział i rzekł: "Słowa, które do was wypowiedziałem są Duchem i 

Życiem. Dla nie wiedzących i żądnych mięsa, dźwięczą one przelewem krwi i 
śmiercią, ale błogosławieni są ci, którzy rozumieją.  

3.  Widzicie zboże jak rośnie i dojrzewa, jest skoszone i zmielone i w ogniu chleb 

upieczony. Z tego chleba jest stworzone Moje ciało, które widzicie. I spójrzcie na 
grona winne, które rosną na winnej latorośli do dojrzałości, potem są zrywane i 

wkładane do prasy i owoc ten daje wino! Z tego owocu winnej latorośli i z wody jest 

uczyniona Moja krew.  

4.  Spożywam bowiem wyłącznie owoce drzew i nasiona roślin, a te są przemieniane 

przez Ducha w Moje ciało i w Moją krew. Z tych i tym podobnych wyłącznie macie 

jeść wy, którzy we Mnie wierzycie i jesteście Moimi uczniami, gdyż z nich spływa na 
ludzi w Duchu życie i zdrowie, i wyleczenie. 

5.  Zaprawdę, Moja obecność ma być z wami w istocie i w życiu Boga, objawionego w 

tym ciele i w tej krwi; i z tego macie pić wy wszyscy, którzy we Mnie wierzycie.  

6.  Wszędzie bowiem będę zmartwychwstawał dla życia świata, jak napisano w 

proroctwach. Wszędzie od wschodu słońca do jego zachodu ma być w Moim Imieniu 

składana czysta ofiara przy pomocy kadzidła.  

7.  Jak się mają sprawy w świecie fizycznym tak i duchowym. Moja nauka i Moje życie 

mają być dla was pokarmem i napojem, chlebem życia i winem zbawienia. 

8.  Podobnie jak zboże i winne grona przemieniają się w ciało i krew, tak też wasze 

ziemskie myśli muszą się przemieniać w myśli duchowe. Szukajcie zatem 

przemienienia tego co fizyczne w to co duchowe! 

9.  Zaprawdę, powiadam wam, na początku wszystkie stworzenia Boga znajdowały swoje 

utrzymanie wyłącznie w roślinach i owocach ziemi, aż do momentu, kiedy niewiedza i 
egoizm ludzi spowodował w większości odstąpienie od zwyczaju, który im Bóg dał, co 

zaprzeczało zwyczajowi pierwotnemu. Dlatego wszyscy ci mają powrócić do 
naturalnego pożywienia, jak napisano w proroctwach. Gdyż słowa ich nie mają być 

poddawane w wątpliwość. 

10. Doprawdy, Bóg daje wiecznie z Wiekuistości życie i materię, ażeby formy 

wszechświata stale się odnawiały. Dlatego też wy wszyscy uczestniczycie w ciele i 

krwi, i w materii, i  życiu Wiekuistego, a słowa Moje są Duchem i Życiem. 

11. Jeżeli będziecie przestrzegać Moich przykazań i prowadzić życie w sprawiedliwości, to 

będziecie szczęśliwi w tym życiu i w życiu nadchodzącym. Nie dziwcie się temu, co 
wam powiedziałem. Jeżeli nie będziecie jeść ciała i pić krwi Boga, to nie będziecie 

mieć życia w sobie.  

12. I uczniowie odpowiedzieli: "Panie, daj nam zawsze do jedzenia z tego chleba i do 

picia z tego kielicha; słowa Twoje są bowiem naprawdę pokarmem i napojem. Dzięki 
Twojemu życiu i Twojemu ciału będziemy żyli zawsze". 

 

Rozdział 33 

Grzechy nie zostaną odpuszczone przez krew innych 

 

1.  Jezus nauczał swoich uczniów na zewnętrznym dziedzińcu świątyni, a jeden z nich 

rzekł do Niego: "Mistrzu, kapłani mówią, że bez przelewu krwi nie ma uwolnienia od 
grzechów. Czy mogą bowiem ofiary krwi zakonu gładzić grzechy?" 

2.  Jezus odpowiedział: "Żadna krwawa ofiara zwierzęcia czy ptaka, czy człowieka nie 

może zmazać grzechów. Gdyż jak mogłaby być wina wymazana przez przelewanie 
niewinnej krwi? Nie, to zwiększyłoby jeszcze winę. 

3.  Kapłani otrzymują takie ofiary od wierzących dla pojednania za wykroczenia 

przeciwko prawu Mojżesz, ale za grzechy przeciwko Prawu Boga nie ma przebaczenia, 

jedynie przez skruchę i pokutę. 

4.  Czyż nie napisano w proroctwach: zaniechajcie swoich krwawych ofiar w waszych 

ofiarach całopalnych, zlikwidujcie i zaprzestańcie jeść mięso, czyż nie mówiłem 
waszym ojcom i nie nakazałem im owych spraw, kiedy wyprowadziłem ich z Egiptu? 

Przecież to im nakazałem. 

5.  Posłuchajcie Mego głosu i kroczcie drogami, które wam nakazałem, a będziecie Moim 

ludem i będzie wam się dobrze wiodło. Oni jednak nie posłuchali i nie nastawiali 

swoich uszu. 

6.  I co nakazuje wam Wiekuistość, czyż nie stosowania sprawiedliwości i miłosierdzia, i 

pokornego kroczenia w Panu? Czyż nie napisano, że Bóg na początku przeznaczył 
owoce drzew i nasiona, i zioła jako pożywienie dla wszelkiego ciała? 

7.  Ale oni z domu modlitwy uczynili dom złodziei i w miejsce czystej ofiary przy pomocy 

kadzidła, splamili Moje  ołtarze krwią i jedli mięso zabitych zwierząt. 

8.  Ale ja wam mówię: Nie przelewajcie krwi niewinnych, ani nie jedzcie mięsa. Bądźcie 

uczciwi, miłujcie miłosierdzie i czyńcie sprawiedliwość, a dni wasze będą trwać długo. 

9.  Czy ziarno, które wyrasta z gleby z innymi, nie jest przemieniane przez Ducha w Moje 

ciało? Czyż jagody w winnicy i inne owoce nie są przemieniane w Ducha w Moją 
krew? Niechaj podobnie dzieje się z waszym ciałem i waszą duszą na pamiątkę 

Wiekuistego. 

10. W tym jest objawiona obecność Boga jako materia i jako życie świata. Z tego macie 

wszyscy jeść i pić na odpuszczenie grzechów, a wszyscy osiągną życie wieczne, jeżeli 
będą posłuszni Moim słowom". 

11. W Jerozolimie przy owczym rynku jest staw, który nazywa się Bethesda i ma 5 hal. W 

nich leżała duża ilość chorych, ślepych, sparaliżowanych, wycieńczonych, którzy 
czekali na poruszenie wody. 

12. Gdyż w pewnym określonym czasie roku zstępował Anioł do sadzawki i poruszał 

wodę. Kto wszedł do niej jako pierwszy po poruszeniu wody, ten był uleczony z owej 

zarazy, którą był dotknięty. A był tam człowiek, który był od urodzenia 
sparaliżowany.  

13. Jezus rzekł do niego: "Czy wody te nie przynoszą ci uzdrowienia?" On rzekł do Niego: 

"Tak Panie, ale nie mam nikogo, kto by mnie zaniósł do stawu, wtedy, kiedy woda się 
porusza. A kiedy się zjawiam, to ktoś inny przede mną wchodzi". Jezus rzekł do 

niego: "Wstań, weź swoje łoże i idź". I natychmiast człowiek ten był zdrów, wstał i 
poszedł. Tego dnia zaś był sabat.  

14. Żydzi rzekli do niego: "Dzisiaj jest sabat, a to jest przeciwne prawu, że ty niesiesz 

swoje łoże". A ten, który został uzdrowiony nie wiedział, że to był Jezus. Jezus 

bowiem usunął się, ponieważ zobaczył bardzo dużo ludu w tym miejscu. 

 

Rozdział 34 

Miłość Jezusa do wszystkich stworzeń 

 

1.  Jezus dowiedział się, że faryzeusze szemrali i ubolewali nad tym, że On więcej 

zdobywał uczniów i chrzcił aniżeli Jan, opuścił Judeę i znów poszedł do Galilei. 

2.  Jezus doszedł do pewnego drzewa, pod którym zatrzymał się kilka dni. I przyszła tam 

także Maria Magdalena i inne niewiasty, i przyniosły Mu dary, a On nauczał przez 

wszystkie dni tych, którzy do Niego przychodzili. 

3.  I ptaki gromadziły się wokół Niego, i pozdrawiały Go swoim śpiewem, i inne 

stworzenia przychodziły do Jego stóp, i jadły z Jego ręki. 

4.  I kiedy odchodził, pobłogosławił niewiasty, które okazywały Mu swoją miłość, i zwrócił 

się do drzewa figowego i pobłogosławił je także. I rzekł: "Ty dałeś mi schronienie i 

cień przed palącym żarem, a oprócz tego dawałeś Mi także pożywienie.  

5.  Bądź błogosławione, rośnij i bądź owocodajne, i pozwól wszystkim, którzy do Mnie 

przychodzą znaleźć spokój, cień i pożywienie i niechaj ptaki powietrza znajdą swoją 
radość wśród twoich gałęzi". 

6.  I popatrz, drzewo to rosło i rozprzestrzeniało się nadzwyczajnie, a jego gałęzie 

rozpościerały się coraz bardziej w górę i w dół, tak, że nie można było znaleźć 

podobnego drzewa o takiej piękności i wielkości i nie było żadnego drzewa, które 
rodziłoby tak liczne i smaczne owoce, jak to właśnie. 

7.  Jezus przyszedł do pewnej wsi i zobaczył tam małego kotka, który był bezpańskim 

stworzeniem i cierpiał głód, i żałośnie miauczał. Wziął go w Swoje ramiona i osłonił go 
Swoją szatą, i pozwolił mu spoczywać na swojej piersi.  

8.  A kiedy dalej wszedł do tej wsi, , dał kotkowi jeść i pić. I kotek jadł i pił, i okazywał 

Mu swoją wdzięczność. I On dał go Swojej uczennicy, która była wdową imieniem 
Lorenca, i ona wzięła go pod swoją opiekę. 

9.  I niektórzy z ludu mówili: "Ten człowiek troszczy się o wszystkie zwierzęta. Czyżby 

one były Jego braćmi i siostrami, że On je tak kocha?" A On rzekł do nich: 
"Naprawdę, one są waszymi współbraćmi z wielkiego gospodarstwa Boga, waszymi 

braćmi i siostrami, którzy otrzymali ten sam oddech życia od Wiekuistego. 

10. I kto zawsze troszczy się o tych najmniejszych z nich i daje im pokarm i napój, 

którego one potrzebują, ten czyni to dla Mnie, a kto toleruje to, że one cierpią głód i 
ich nie chroni, jeśli są źle traktowane, to zło akceptuje, to tak samo, jak gdyby on 

Mnie to uczynił. Gdyż podobnie jak wy w tym życiu uczyniliście, tak będzie też wam w 
przyszłym życiu uczynione". 

 

Rozdział 35 

Prawdziwa reguła - Maria i Marta 

 

1.  I popatrz, zjawił się tam uczony w piśmie, i chcąc Go wystawić na próbę, rzekł: 

"Mistrzu, co mam czynić, ażeby zdobyć życie wieczne?" On zaś rzekł do niego: "Co 
napisano w regule? Co ty przeczytałeś?" 

2.  On odpowiedział i rzekł: "Nie czyń drugiemu, co tobie nie miłe, ażeby on tobie czynił. 

I masz kochać Boga, Pana swego, z całego serca swego, z całej duszy, ze wszystkich 

sił swoich i całą swoją postawą, a bliźniego swego jak siebie samego". 

3.  On zaś rzekł do niego: "Słusznie odpowiedziałeś, czyń to, a będziesz żył. W tych 

trzech przykazaniach zawarte są wszystkie reguły i proroctwa, gdyż kto kocha Boga, 

ten także kocha swoich bliźnich". 

4.  On zaś chciał się usprawiedliwić i rzekł do Jezusa: "A kto jest moim bliźnim?" Jezus 

odpowiedział i rzekł: "Był pewien człowiek, który szedł z Jerozolimy do Jerycha i 
wpadł w ręce zbójców; ci rozebrali go, pobili i poszli stamtąd, zostawiając go na wpół 

martwego. 

5.  I zdarzyło się, że tą samą drogą szedł pewien kapłan, a kiedy go zobaczył, przeszedł 

obojętnie obok niego. To samo uczynił także Lewita, kiedy doszedł do tego miejsca i 
zobaczył go, i poszedł dalej. 

6.  Pewien Samarytanin, podróżując przybył w to miejsce i kiedy go zobaczył, ulitował 

się nad nim. Podszedł do niego, opatrzył jego rany, zalał je oliwą i winem i wsadził go 
na swoje zwierzę, i zawiózł go do zajazdu, i zaopiekował się nim. 

7.  Następnego dnia, ponieważ jechał dalej, wyjął dwa grosze i dał gospodarzowi, i rzekł 

do niego: "Opiekuj się nim, a jeżeli wydasz więcej, to ja ci zwrócę, kiedy będę 

wracał". 

8.  Który według ciebie pośród tych trzech był bliźnim dla tego, który został napadnięty 

w drodze przez zbójców?" On rzekł: "Ten, który okazał mu miłosierdzie". Wtedy Jezus 
rzekł do niego: "Wobec tego idź i czyń podobnie". 

9.  A gdy szli, wstąpił do pewnej wioski, a pewna niewiasta imieniem Marta przyjęła go w 

swoim domu. A ona miała siostrę, której na imię było Maria; ta usiadła u stóp Jezusa 
i przysłuchiwała się Jego mowie. 

10. Marta zaś krzątała się bardzo, aby Mu służyć. I przystąpiła do Niego, i rzekła: "Panie, 

czyż nie zatroszczysz się o to, ażeby moja siostra nie pozostawiła mnie samej w 

posłudze? Powiedz jej przecież, żeby mi pomogła". 

11. Jezus zaś odpowiedział i rzekł do niej: "Marto, Marto, troszczysz się o wiele spraw, 

ale tylko jedna jest potrzebna. I Maria wybrała tę dobrą część. I to nie zostanie jej 
odjęte", 

12. I znowu, kiedy Jezus siedział ze swymi uczniami w mieście przy wieczerzy, rzekł do 

nich: "Jak stół na dwunastu filarach, podobnie Ja jestem pośród was. 

13. Zaprawdę, powiadam wam, mądrość buduje swój dom i obciosuje swoich dwanaście 

filarów. Przygotowuje ona swój chleb i swoją oliwę i miesza swoje wino. Ona zastawia 
swój stół. 

14. I stoi ona na wyniosłych placach miasta i wzywa synów i córki ludzi. I każdego, kto 

tego pragnie, dopuszcza, pozwala im jeść z Mojego chleba i brać z Mojej oliwy i pić z 
Mojego wina. 

15. Strzeż się przed błaznami i krocz po drogach rozumu. Uwielbianie Boga jest 

początkiem mądrości, a rozpoznanie tego Jedynego Świętego jest zrozumieniem. 

Dzięki Mnie pomnożą się wasze dni, a lata waszego życia będą rosły". 

 

Rozdział 36 

Cudzołożnica 

 

1.  I pewnego dnia Jezus przyszedł wczesnym porankiem znowu do świątyni, i cały lud 

przyszedł do Niego, a On usiadł i nauczał ich.  

2.  Uczeni w piśmie i faryzeusze przyprowadzili do Niego niewiastę, przyłapaną na 

cudzołóstwie i postawili ją w środku, i rzekli do Niego: "Mistrzu, tę niewiastę 

ponownie przyłapano na cudzołóstwie. Mojżesz zaś nakazał nam w prawie takie 
kamieniować. A co Ty mówisz?" 

3.  Mówili to jednak, aby Go wypróbować, aby znaleźć powód do oskarżenia. Jezus 

jednak schylił się i pisał palcem po ziemi, jakoby ich nie słyszał. 

4.  A kiedy oni dalej nalegali z pytaniem, zwrócił się do nich i rzekł: "Kto z was jest bez 

grzechu, ten niechaj pierwszy rzuci na nią kamień". 

5.  I ponownie się schylił i pisał po ziemi. A kiedy oni to usłyszeli (przekonani przez 

swoje własne sumienie), wychodzili jeden po drugim, od najwyżej stojących aż do 
najniższych w ich hierarchii i pozostawili Jezusa samego z niewiastą stojącą w środku. 

6.  Jezus wstał i ponieważ nikogo nie widział z wyjątkiem niewiasty, rzekł do niej: 

"Niewiasto, gdzież są ci twoi oskarżyciele? Czyż nikt cię nie potępił?" Ona zaś 

odpowiedziała: "Nikt, o Panie". Jezus rzekł do niej: "Tak więc i Ja ciebie nie potępiam. 
Idź w pokoju i nie grzesz więcej". 

7.  I opowiedział Jezus to porównanie do niektórych, którzy uważali siebie za prawych, a 

innych lekceważyli. "Weszło dwóch ludzi do świątyni, aby się pomodlić, jeden bogaty 
faryzeusz, a drugi celnik, który był grzesznikiem. 

8.  Faryzeusz stanął i tak się modlił: "Dziękuję Ci, Boże, że nie jestem takim jak inni 

ludzie, takim jak lichwiarze, niesprawiedliwi, cudzołożnicy albo też jak ten oto celnik. 

Poszczę dwa razy w tygodniu i daję dziesięcinę z wszystkiego, co posiadam". 

9.  A celnik stanął w głębi i nie mógł podnieść oczu ku niebu, lecz uderzał się w swoją 

pierś i mówił: "Boże, bądź miłościw mnie grzesznemu". 

10. Powiadam wam: ten poszedł do domu swego bardziej usprawiedliwiony, aniżeli 

tamten. Gdyż kto sam siebie wywyższa, ten będzie poniżony, a kto sam siebie 
poniża, ten będzie wywyższony". 

 

Rozdział 37 

Ponowne odrodzenie duszy 

 

1.  Jezus siedział w przedsionku świątyni i wielu przyszło, aby słuchać Jego nauki. A 

jeden rzekł do Niego: "Panie, czego Ty nauczasz o życiu?" 

2.  A On rzekł do niego: "Błogosławieni są ci, którzy przeżywają wiele doświadczeń, gdyż 

oni przez cierpienia stają się doskonałymi. Będą oni jak Aniołowie Boga w Niebie i 
nigdy nie będą umierać ani ponownie się rodzić, gdyż śmierć i narodziny nie mają już 
nad nimi władzy. 

3.  Ci, którzy cierpieli i przezwyciężyli staną się filarami w świątyni Mego Boga i oni Go 

nigdy znowu nie opuszczą. Zaprawdę, powiadam wam, jeżeli nie odrodzicie się z 
Wody i Ognia, to nie ujrzycie Królestwa Niebios". 

4.  I pewien Rabbi (Nikodem) przyszedł do Niego w nocy z obawy przed Żydami i rzekł 

do Niego: "Jak może człowiek być ponownie narodzony, jeżeli jest on stary? Czy 
może on ponownie wejść w ciało swojej matki i być na nowo narodzony?" 

5.  Jezus odpowiedział: "Zaprawdę powiadam ci, chyba, że ktoś odrodzi się z Wody i 

Ducha, inaczej nie może on wejść do Królestwa Boga. Wiatr wieje dokąd chce i ty 

zapewne słyszysz jego szum, ale nie wiesz skąd przychodzi i dokąd wieje. 

6.  Słońce świeci od wschodu do zachodu; słońce wynurza się z ciemności i ponownie w 

ciemność wstępuje. To samo odnosi się do człowieka przez całą wieczność. 

7.  Kiedy słońce wyłania się z ciemności, to znaczy, że żyło i przed tym. I kiedy ponownie 

pogrąża się w ciemność, to dzieje się to po to, ażeby nieco wypoczęło i potem 
ponownie odżyło. 

8.  Tak i wy macie przejść wiele przemian, abyście stali się doskonałymi, tak jak 

napisane w księdze Hioba: Jestem wędrowcem i zmieniam miejsce jedno po drugim, 
aż dojdę do miasta i do domu, które są wieczne". 

9.  A Nikodem rzekł do Niego: "Jak to się może dziać?" A Jezus odpowiedział i rzekł: 

"Jesteś uczonym w Izraelu i nie rozumiesz tego? Zaprawdę, my mówimy co wiemy i 

świadczymy o tym, co widzieliśmy, a we nie przyjmujecie naszego świadectwa.  

10. Jeżeli wam opowiadam o rzeczach ziemskich i wy nie wierzycie, to jak 

uwierzylibyście, gdybym wam mówił o sprawach niebiańskich? Nikt nie wstąpi do 
Nieba, aniżeli ten, kto z Nieba zstąpił, a mianowicie Syn Człowieczy, który jest w 
Niebie". 

 

Rozdział 38 

Jezus potępia maltretowanie zwierząt 

 

1.  I wielu Jego uczniów przyszło do Niego, i opowiedzieli Mu o pewnym Egipcjaninie, o synu 

Beliara, który nauczał, że nie jest przeciw prawu znęcanie się nad zwierzętami, jeżeli ich 

cierpienie przynosi korzyść ludziom.  

2.  A Jezus rzekł do nich: “Zaprawdę powiadam wam, że korzyści czerpane z bezprawia, 

które zadano stworzeniu Boga, nie mogą być uczciwe. Wszyscy ci, których ręce 

splamione są krwią albo których usta są zanieczyszczone spożywaniem mięsa, nie mogą 
dotykać rzeczy świętych czy nauczać tajemnic Nieba. 

3.  Bóg daje jako pożywienie ziarno nasienne i owoce ziemi, a dla sprawiedliwego nie ma 

żadnego innego właściwszego pożywienia dla ciała. 

4.  Rozbójnik, który włamuje się do domu, zbudowanego przez człowieka jest winnym; ci 

zaś, którzy włamują się do domu zbudowanego przez Boga, są większymi grzesznikami. 

Dlatego mówię do wszystkich, którzy pragną być Moimi uczniami, abyście trzymali swoje 
ręce z dala od przelewania krwi i nie pozwólcie, aby jakiekolwiek mięso weszło przez 
wasze usta, gdyż Bóg jest sprawiedliwy i łaskawy i nakazał, ażeby ludzie żyli wyłącznie z 

owoców i nasion ziemi. 

5.  Ale kiedy zwierzę bardzo cierpi, tak, że jego życie jest dla niego wielkim ciężarem, albo, 

jeżeli to zwierzę jest niebezpieczne, to uwolnijcie go z jego życia szybko i z jak 
najmniejszym bólem, jak tylko potraficie. Pozbawcie go życia w miłości i z współczuciem i 

nie męczcie go, a Bóg, wasz Ojciec i Matka, okaże wam również współczucie, podobnie 
jak wy okażecie współczucie tym, którzy są oddani w wasze ręce. 

6.  I cokolwiek uczynicie temu najmniejszemu z moich dzieci, to czynicie to dla Mnie. Gdyż 

Ja jestem w nich, a one są we Mnie. Tak, Ja jestem we wszystkich stworzeniach i 
wszystkie stworzenia są we Mnie. Wszystkimi ich radościami cieszę się Ja również. I 

wszystkie ich bóle są także Moim cierpieniem. Dlatego powiadam wam: Bądźcie 
dobrotliwi dla wszystkich, wszystkich stworzeń Boga”. 

7. I następnego dnia stało się,  że poszedł do miasta o nazwie Nain. I wielu Jego uczniów i 

dużo ludu szło z Nim. 

8. Kiedy zbliżali się do bram miasta, wynoszono tam zmarłego, który był jedynym synem 

swojej matki, a ona była wdową. I dużo ludu z miasta szło z nią.  

9.  A kiedy ją Pan zobaczył, współczuł jej i rzekł do niej: “Nie płacz! Twój syn tylko śpi!” I 

podszedł bliżej, i dotknął trumny. A tragarze zatrzymali się. A On rzekł: “Młodzieńcze, Ja 

tobie mówię wstań!” 

10. A on, którego uważano za zmarłego wstał i zaczął mówić. I On oddał go jego matce. I 

wszystkich ogarnęła trwoga, i chwalili Boga, i mówili: “Wielki prorok wśród nas objawił 
się i Bóg przyszedł do swego ludu”. 

 

Rozdział 39 

Siedem porównań o Królestwie Boga 

 

1.  Kiedy Jezus znowu siedział pod drzewem figowym, a Jego uczniowie zgromadzili się 

wokół Niego, przybyła także duża masa ludzi, którzy chcieli Go słuchać. A On mówił do 
nich: “Do czego przyrównamy Królestwo Boga?” 

2. I powiedział im tę przypowieść: “Królestwo Boga jest podobne do ziarna gorczycy, które 

człowiek zasiał na swoim polu, a które jest najmniejsze wśród nasion. Kiedy jednak 

rozrośnie się, staje się drzewem, które rozprzestrzenia swoje gałęzie, które znowu 
kierują się ku ziemi, zapuszczają korzenia i wyrastają, aż całe pole jest pokryte tym 

drzewem i przylatują ptaki powietrza, i mieszkają w jego gałęziach, i stworzenia ziemi 
znajdują pod jego cieniem schronienie”. 

3. Opowiedział także inne porównanie: “Królestwo Boga jest podobne do wielkiego skarbu, 

który jest zakopany w ziemi, którego pewien człowiek znajduje i ukrywa go, i z tej 
radości sprzedaje wszystko co ma i kupuje ową ziemię; on wie bowiem, jak wielkie z 

tego będzie jego bogactwo. 

4.  Królestwo Boga podobne jest do perły o ogromnej wartości, którą znalazł kupiec, kiedy 

szukał dobrych pereł. A kupiec kiedy ją znalazł, sprzedał wszystko co posiadał i kupił tę 
perłę, gdyż wiedział on, o ile więcej była warta, aniżeli wszystko to, co za nią dał”. 

5.  I ponownie powiedział: “Królestwo Boga jest podobne do zakwasu, który wzięła niewiasta 

i rozprowadziła go w trzech miarach mąki, aż wszystko zakwasiło się i wypieczone w 
piecu na ogniu stało się chlebem. Albo znowu podobne jest Ono człowiekowi, który bierze 

jedną miarę czystego wina i wlewa ją do dwu  albo czterech miar wody, aż wszystko 
zostanie zmieszane. 

6.  Królestwo Boga podobne jest również do miasta, które powstało regularnie zbudowane 

na szczycie góry i opiera się na skale, i jest otoczone silnym murem, zaopatrzonym w 

wieże i bramy, które znajdują się na północy i południu, na wschodzie i na zachodzie. 
Takie miasto nie upadnie, nie można go też ukryć, a bramy jego są otwarte dla 

wszystkich i wszyscy, którzy mają klucze będą mogli wejść”. 

7. I przedstawił On im inne podobieństwo i rzekł: “Królestwo Boga jest podobne do dobrego 

nasienia, które człowiek posiał na swojej ziemi. A kiedy ludzie spali, przyszedł jego 

nieprzyjaciel i posiał chwasty między pszenicę i poszedł sobie. Kiedy roślina wyrosła i 
wydała owoce, wtedy ukazały się także chwasty. 

8.  Wtedy do gospodarza przyszli słudzy i powiedzieli: Panie, czy nie posiałeś dobrego 

nasienia na swojej ziemi? Skądże więc te chwasty? A on rzekł do nich: tego dokonał 

nieprzyjaciel. 

9. Wtedy słudzy rzekli do niego: czy chcesz, abyśmy poszli i je wypielili? On odpowiedział: 

Nie, abyście jednocześnie nie powyrywali pszenicy podczas pielenia chwastów.  

10. Pozwólcie im wyrosnąć razem aż do żniw. A podczas żniw powiem kosiarzom: 

zgromadźcie najpierw chwasty i zwiążcie je w snopki na spalenie, pszenice zaś zabierzcie 

do mojej stodoły”. 

11. I ponownie Pan przemówił: “Królestwo Boga jest podobne do zasiewu. Popatrz, wyszedł 

siewca, aby siać. I podczas siania, niektóre z nasion upadły na drogę. Wtedy przyleciały 
ptaki i zjadły je. 

12. Inne  zaś nasiona upadły na podłoże kamieniste, gdzie nie było dużo ziemi i szybko 

wzeszły, gdyż podłoże nie miało głębokiej gleby. Kiedy jednak zaświeciło słońce, roślina 
zwiędła i ponieważ nie miała korzeni, uschła. 

13. Niektóre  padły między ciernie i ciernie wyrosły, i je zdusiły. A niektóre padły na dobry 

grunt i wydały owoce, niektóre stokrotne, inne zaś sześćdziesięciokrotne i 

trzydziestokrotne. Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha”. 

 

Rozdział 40 

Jezus odsłania dwunastu apostołom swoją wewnętrzną naukę 

 

1.  I przyszli do Niego uczniowie i mówili: “Dlaczego przemawiasz do nas w 

przypowieściach?” Ona odpowiedział i rzekł do nich: “Ponieważ wam jest dane poznać 

tajemnicę Królestwa Boga, tamtym zaś nie. 

2. Gdyż ten, kto ma, temu będzie dane, ażeby miał pełnię; jednak temu, który nic nie ma, 

ma być także zabrane i to, co wydaje mu się, że posiada.  

3.  Dlatego przemawiam do nich w porównaniach, gdyż oni nie widzą, nie słyszą i nie 

rozumieją. 

4.  W nich bowiem jest wypełnione proroctwo Eliasza, które mówi: “Będziecie słuchać, ale 

nie będziecie rozumieć, będziecie patrzeć, ale nie będziecie niczego spostrzegać; gdyż 
serce tego ludu stało się otępiałe, a uszy ich są głuche, a oczy mają zamknięte aż do 
owego dnia, kiedy będą widzieć swoimi oczami i słyszeć swoimi uszami i będą rozumieć 

swoim sercem, i zostaną nawróceni, i Ja ich nawrócę. 

5. Niechaj błogosławione będą wasze oczy, ponieważ widzą i wasze uszy, ponieważ słyszą, i 

wasze serca, ponieważ rozumieją. Gdyż zaprawdę powiadam wam, wielu proroków i 
sprawiedliwych pragnęło widzieć owe rzeczy, które wy widzicie, a nie widziało ich i 

pragnęło słyszeć o sprawach, o których wy słyszycie, a o nich nie usłyszało”. 

6.  Potem Jezus odesłał tłum, a Jego uczniowie przystąpili do Niego i rzekli: “Objaśnij nam tę 

przypowieść o roli”. A On odpowiedział i rzekł do nich: “On, który sieje, jest Synem 
Człowieczym, glebą jest świat, dobrym nasieniem są dzieci Królestwa Niebieskiego, a 
chwasty są dziećmi zła. Wróg, który zasiał chwasty, to diabeł. Żniwa, to koniec świata, a 

żniwiarze to Aniołowie. 

7.  Podobnie jak zostaną zebrane chwasty i spalone, tak też będzie działo się przy końcu 

świata. Syn Człowieczy wyśle swoich Aniołów i oni będą gromadzić z Jego Królestwa 
wszystkich wrogów i wszystkich tych, którzy czynią zło i wrzucą ich do płonącego pieca, a 

ci, którzy nie zostaną oczyszczeni, będą całkowicie zniszczeni. Wtedy Dobro zajaśnieje 
jako Słońce Królestwa Niebios. 

8. Posłuchajcie też podobieństwa o siewcy. Nasienie, które padło na drogę, podobne jest do 

tych, którzy słuchają słowa Królestwa Niebios, ale go nie rozumieją. Potem zjawia się zły 
nieprzyjaciel i kradnie z ich serc, co w nich zostało posiane. To są ci, którzy znaleźli 

nasienie na drodze. 

9.  A ci, którzy przyjęli nasienie na skalistą glebę są tymi, którzy słuchają tego słowa, 

jednakże przyjmują je bez radości. Nie zapuściły one korzeni i rosły tylko przez krótki 
czas. Kiedy bowiem z powodu tego słowa powstaje zmartwienie i prześladowanie, szybko 

odpadają.  

10. A których nasienie padło między ciernie, są tymi, którzy słuchają tego słowa, ale troski 

tego świata i ułuda bogactwa zaduszają to słowo i oni stają się bezowocnymi. 

11. Ci  zaś, którzy przyjęli nasienie na dobrym podłożu są tymi, którzy tego słowa słuchają, a 

także je rozumieją, którzy rodzą owoce, jedni trzydziestokrotnie, inni 

sześćdziesięciokrotnie, a jeszcze inni stokrotnie.  

12. Objaśniam te sprawy wam, którzy jesteście z wewnętrznego kręgu. Tym z zewnątrz 

mówię jednak w porównaniach. Pozwólcie słuchać wszystkim, którzy mają uszy do 
słuchania. 

 

Rozdział 41 

Jezus uwalnia ptaszki z ich klatek 

 

1.  A kiedy Jezus szedł do Jerycha, spotkał człowieka z klatką pełną ptaszków, które złapał, 

oraz młodymi gołąbkami. I zobaczył ich cierpienie w tym, że utraciły wolność, a poza tym 
cierpiały głód i pragnienie.  

2. I rzekł On do tego człowieka: “Co ty z nimi wyczyniasz?” A on odparł: “Chcę zdobyć 

środki na swoje utrzymanie, chwytając ptaszki i je sprzedając”.  

3.  A Jezus rzekł do niego: “Jak myślisz, gdyby ktoś silniejszy i mądrzejszy aniżeli ty jesteś, 

uwięził cię i spętał, a także twoją żonę i twoje dzieci i wrzucił cię do więzienia, aby ciebie 
sprzedać dla swych własnych korzyści i w ten sposób zarabiać na swoje utrzymanie, co 

sądzisz o tym?” 

4. “Czyż one nie są twoimi współbraćmi, tylko słabszymi aniżeli ty? I czyż nie troszczy się o 

nie ten sam Bóg, Ojciec-Matka, podobnie jak o ciebie? Uwolnij zatem twoich małych braci 
i siostry i uważaj, ażebyś tego nie czynił, uczciwie zarabiając na swoje utrzymanie”. 

5. I człowiek zdumiał się bardzo tymi słowami i ich mocą i uwolnił ptaszki. Kiedy ptaszki 

odzyskały wolność, przyfrunęły do Jezusa, usiadły na Jego ramionach i zaczęły Mu 

śpiewać.  

6. A człowiek ten dalej przysłuchiwał się Jego nauce i poszedł swoją drogą i wyuczył się 

pleść koszyki. Dzięki swej pracy zdobywał dla siebie chleb i połamał klatki i pułapki, i stał 

się uczniem Jezusa. 

7. Jezus ujrzał człowieka pracującego w sabat i rzekł do niego: “Człowieku, jeżeli wiesz co 

czynisz, to bądź błogosławiony, gdyż nie łamiesz prawa w duchu. Jeżeli jednak nie wiesz, 
to jesteś przeklęty i jesteś przestępcą prawa”. 

8. Jezus rzekł ponownie do swoich uczniów: “Co stanie się z owymi sługami, którzy znają 

wolę swego pana, a mimo to nie przygotowują się na jego przyjście i także nie postępują 

według jego woli? 

9. Zaprawdę powiadam wam, że ci, którzy znają wolę swego mistrza, a jednak jej nie 

wypełniają, to będą bici wielu ciosami. Zaś ci, którzy nie znają woli mistrza i dlatego jej 

nie wypełniają, mają być mniej bici. Komu więcej dano, od tego więcej się wymaga. A 
komu mniej dano, od tego wymaga się tylko niewiele”. 

10. I  był pewien człowiek, od urodzenia niewidomy. I przeczył on temu, że istnieją takie 

rzeczy jak słońce, księżyc i gwiazdy, czy też, że istnieją kolory. A ludzie usiłowali go 

nadaremnie przekonać, że inni widzą te rzeczy. I przyprowadzili go do Jezusa, a On 
namaścił jego oczy i uczynił go widzącym. 

11. I  cieszył się ze zdumienia i trwogą, i zapewniał, że do tej pory był niewidomy. I 

powiedział: “Widzę wszystko, wszystko wiem, ja jestem Bogiem”. 

12. Jezus  rzekł do niego ponownie: “Jak możesz to wszystko widzieć? Nie potrafisz patrzeć 

przez ściany twego domu, ani czytać myśli bliźnich, ani nawet rozumieć mowy ptaków 
czy dzikich zwierząt. Nie potrafisz nawet przywołać do swej pamięci zdarzeń swojego 

wcześniejszego życia, twojego poczęcia oraz swoich narodzin. 

13. Zastanów  się z pokorą nad tym, jak wiele jest rzeczy dla ciebie nieznanych, ba, 

niewidzialnych. A kiedy tak postąpisz, wówczas będziesz widział jaśniej”. 

 

Rozdział 42 

Jezus naucza o małżeństwie 

 

1. I zdarzyło się, kiedy Jezus skończył swoje wypowiedzi, że poszedł z Galilei i udał się na 

nadbrzeże Judei z tamtej strony Jordanu. I ogromna masa ludzi szła za nim, a On uleczył 
tam wielu.  

2.  Ale przychodzili do Niego także faryzeusze, aby Go wystawić na próbę i rzekli do Niego: 

“Czy jest także właściwe według prawa to, że mąż rozwodzi się ze swoją żoną dla 
jakiejkolwiek przyczyny?” 

3.  I On odpowiedział i rzekł do nich: “U niektórych narodów jeden mężczyzna ma wiele żon 

i rozwodzi się z jedną z nich z jakiegoś powodu. A u innych narodów kobieta ma wielu 

mężów i rozwodzi się z jednym dla jakiejś przyczyny. A znowu u niektórych narodów, 
mężczyzna jest związany z jedną, jedyną żoną w małżeńskiej miłości i to jest ta pierwsza 

i najlepsza droga”. 

4. “Czyż bowiem nie czytaliście, że Bóg na początku stworzył człowieka że miał być 

mężczyzną i niewiastą i rzekł: dlatego mężczyzna czy kobieta ma opuścić ojca i matkę i 
związać się ze swoją żoną czy mężem, i tych dwoje będzie jednym ciałem. 

5.  W taki sposób nie są już więcej jako dwoje, lecz są jednym ciałem. Gdyż co Bóg 

stworzył, tego człowiek nie ma rozdzielać”. 

6.  A oni rzekli do Niego: “Dlaczego Mojżesz nakazywał, aby dawać list rozwodowy w 

przypadku rozejścia z żoną?” A On rzekł do nich: “Z powodu zatwardziałości waszych 
serc Mojżesz cierpiał, że wy rozdzielacie się z waszymi żonami, jak również w wielu 

przypadkach pozwalał też jeść mięso, ale od początku tak nie było. 

7. I mówię wam: Kto się rozwodzi ze swoją żoną, jeżeli nie ma uzasadnionej przyczyny i 

zabiega o inną w jej miejsce, ten łamie małżeństwo”. Wtedy Jego uczniowie rzekli do 
Niego: “Jeżeli zatem tak ma się sprawa męża z jego żoną, to nie jest wskazane, aby się 
żenić”. 

8. On zaś rzekł do nich: “Nie wszyscy pojmują te słowa, lecz tylko ci, którym to jest dane. 

Gdyż są bezżenni, którzy tak narodzili się z łona matki i tacy, którzy stali się bezżennymi 

przez ludzi, i tacy, którzy sami siebie uczynili bezżennymi dla Królestwa Boga. Kto może 
to pojąć, niechaj to rozumie!” 

9. I przychodziły do Niego dzieci, aby je dotknął i pobłogosławił. Uczniowie jednak 

wzbraniali im tego. 

10. Jezus  zaś rzekł: “Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie i nie brońcie im tego, gdyż ich 

jest Królestwo Niebieskie”. I kładł na nie swoje ręce. I błogosławił je. 

11. A kiedy szedł do pewnego miasta, spotkało Go tam dziesięciu trędowatych, którzy stali 

na uboczu drogi. I podnieśli oni swoje głosy i mówili: “Jezusie, Mistrzu, miej miłosierdzie 
nad nami!” 

12. A kiedy On ich zobaczył, rzekł do nich: “Idźcie i pokażcie się kapłanom”. I stało się, że 

zostali oczyszczeni, kiedy odeszli. I jeden z nich, kiedy zobaczył, że został uzdrowiony, 

wrócił z powrotem i głośno chwalił Boga, i upadł przed Jezusem na twarz i podziękował 
Mu. A ten był Samarytaninem.  

13. Jezus  rzekł: “Czyż nie zostało oczyszczonych dziesięciu? Gdzież jest tych pozostałych 

dziewięciu? Czemu nie nawrócili się i nie chwalili Boga jak ten obcy?” I rzekł do niego: 
“Wstań i idź swoją drogą. Twoja wiara cię uzdrowiła”. 

 
 

Rozdział 43 

Jezus o bogaczach tego świata i o myciu rąk, i o nieczystych potrawach 

 

1.  I popatrz, przyszedł pewien człowiek do Niego i rzekł: “Dobry Mistrzu, co mam czynić 

dobrego, abym mógł zdobyć życie wieczne?” A On rzekł do niego: “Dlaczego nazywasz 
Mnie dobrym? Nikt nie jest dobry z wyjątkiem Jedynego Boga. Jeżeli jednak chcesz wejść 
do żywota, to przestrzegaj przykazań”. Wtedy rzekł do Niego: “Jakie to są przykazania?” 

2. Jezus rzekł: “Czego nauczał Mojżesz? Ty nie masz zabijać; nie masz cudzołożyć; nie 

masz składać fałszywego świadectwa; masz czcić ojca i matkę; masz miłować bliźniego 

swego jak siebie samego”. Wtedy człowiek rzekł do Niego: “Tego wszystkiego 

przestrzegałem od swojej młodości. Czego brak mi jeszcze?” 

3. Jezus rzekł do niego: “Chcesz być doskonałym, to idź i sprzedaj, co masz w nadmiarze i 

daj tym, którzy nie mają niczego, to będziesz miał skarb w Niebie. Potem przyjdź i 

naśladuj Mnie”. 

4.  Kiedy jednak człowiek usłyszał te słowa, odszedł od Niego zasmucony, gdyż miał wiele 

dóbr, znacznie więcej niż potrzebował.  

5. Jezus zaś rzekł do swoich uczniów: “Zaprawdę powiadam wam, bogaczowi będzie trudno 

dostać się do Królestwa Niebios. I dalej mówię wam: łatwiej jest wielbłądowi przejść 
przez bramę ucha igielnego, aniżeli bogaczowi wejść do Królestwa Boga”. 

6.  Kiedy uczniowie Jego to usłyszeli, przerazili się bardzo i powiedzieli: “Kto wobec tego 

może być zbawiony?” Jezus rzekł do nich: “Dla rozumu fizycznego jest to niemożliwe, zaś 

dla rozumu duchowego wszystko jest możliwe.  

7.  A Ja wam powiadam, nie bądźcie przyjaciółmi mamony niesprawiedliwej, ażeby ona was 

wtedy, kiedy upadniecie, nie wciągnęła w swoje ziemskie domostwa. Bądźcie raczej 

przyjaciółmi prawdziwego bogactwa, którym jest mądrość Boga, abyście zostali przyjęci 
do domów, które trwają wiecznie”. 

8. Wtedy odpowiedział Piotr i rzekł do Niego: “Popatrz, my opuściliśmy wszystko i poszliśmy 

za Tobą”. Jezus zaś powiedział do nich: “Zaprawdę powiadam wam, że wy, którzy Mnie 

naśladujecie w odrodzeniu, kiedy Syn Człowieczy zasiądzie na tronie swej wspaniałości, 
także i wy zasiądziecie na dwunastu tronach i będziecie sądzić dwanaście pokoleń 

Izraela. Ale nie moją jest sprawą dawać rzeczy tego świata.  

9.  A kto opuści dobra, domy i przyjaciół dla Królestwa Boga i Jego sprawiedliwości, ten 

otrzyma stokrotnie w przyszłym życiu i odziedziczy życie wieczne. Ale wielu, którzy są 

pierwszymi, będą ostatnimi, a ostatni będą pierwszymi”. 

10. I przyszli do Niego uczeni w piśmie i faryzeusze, którzy zobaczyli jednego z Jego 

uczniów, jedzącego nie umytymi rękami. 

11. I zgorszyli się tym, gdyż Żydzi nie jedzą zanim nie umyją rąk i przestrzegają mnóstwo 

innych tradycji przy myciu naczyń i stołów.  

12. I mówili: “Dlaczego wszyscy Twoi uczniowie nie postępują według przekazów starszych? 

Widzieliśmy, jak oni jedli nie umytymi rękami”. 

13. A Jezus rzekł: “Z pewnością Mojżesz wam nakazał, abyście się oczyszczali i utrzymywali 

w czystości wasze ciała i wasze naczynia, ale wy dodaliście sobie rzeczy, jakie często nie 

mogły być przez wszystkich i w każdym czasie i we wszystkich okresach przestrzegane. 

14. Słuchajcie Mnie więc: Nie tylko nieczyste rzeczy, które wchodzą do ciała zanieczyszczają 

człowieka, ale o wiele bardziej złe i nieczyste myśli, które wypływają z waszych serc, 
zanieczyszczają wewnętrznego człowieka, a również i innych. Dlatego opanujcie swoje 

myśli i oczyśćcie swoje serca, a pożywienie wasze niechaj będzie czyste.  

15. Te rzeczy macie czynić, a tych drugich nie zaniedbywać. Ci którzy łamią prawa czystości 

pod przymusem, są wolni od nagany, gdyż nie czynią tego dobrowolnie, ani nie 
lekceważą prawa, które jest dobre i sprawiedliwe, gdyż czystość we wszystkich sprawach 
jest ogromną korzyścią. 

16. Nie  bądźcie naśladowcami złych zwyczajów na świecie, nawet nie według pozoru. Gdyż 

wielu zostanie sprowadzonych do zła przez zewnętrzne pozory i podobieństwo zła”. 

 

Rozdział 44 

Wyznanie dwunastu 

 

1.  I ponownie Jezus siedział niedaleko morza w obrębie dwunastu palmowych drzew, gdzie 

miał zwyczaj częściej wypoczywać, a dwunastu Apostołów i ich uczniowie przyszli do 
Niego i usiedli w cieniu drzew, i jedyny Duch Święty nauczał ich pośrodku nich. 

2. Jezus rzekł do nich: “Czy słyszeliście, co mówią o Mnie ludzie, a co wy mówicie o Mnie, 

kim Ja jestem?” Piotr powstał z Andrzejem, swoim bratem i rzekł: “Ty jesteś 

Chrystusem, Synem Boga Żywego, który zstąpił z nieba i mieszka w sercach tych, którzy 

wierzą w Niego i są Mu posłuszni dla sprawiedliwości”. I pozostali powstali, i mówili, 
każdy według swego rodzaju: “Słowa te są prawdziwe, a zatem my także wierzymy”. 

3. Jezus odpowiedział im i rzekł: “Jesteście błogosławieni, Moi dwunastu apostołów, którzy 

wierzycie, gdyż ciało i krew nie odsłoniły wam tego, tylko Duch Boga, który w was 
mieszka. Doprawdy, Ja jestem drogą, prawdą i życiem. A prawda zna wszystkie sprawy. 

4. Cała prawda jest w Bogu, a Ja świadczę o tej prawdzie, Ja jestem prawdziwą opoką, a na 

tej opoce zbuduję Kościół Swój, a bramy piekła nie zwyciężą go i z tej opoki popłyną 

strumienie Żywej Wody, aby dać życie narodom tej ziemi. 

5. Wy jesteście Moimi wybranymi Apostołami. Na Mnie, na głowie i na kamieniu węgielnym, 

jest zbudowane dwanaście głównych filarów Mego domu na opoce, a na was, we Mnie ma 
być zbudowany Mój Kościół i w prawdzie, i w sprawiedliwości ma on być wzniesiony. 

6. I będziecie zasiadać na dwunastu tronach, i będziecie wysyłać światło i prawdę do 

wszystkich dwunastu pokoleń Izraela według Ducha. A Ja pragnę być z wami aż do końca 
świata.  

7.  Ale po was przyjdą ludzie, którzy będą innej myśli i na skutek niewiedzy, i przez przemoc 

będą wiele spraw tłumić i zatajać, o których wam mówiłem i będą Mi przypisywać słowa, 

których nigdy nie wypowiedziałem, i będą sieć chwasty między dobrą pszenicę, którą 
wam dałem, abyście siali na świecie. 

8.  Wtedy prawda Boga będzie znosiła sprzeciwy grzeszników, gdyż tak było i tak będzie. Ale 

nadejdzie czas, kiedy sprawy, które oni ukrywali, zostaną odsłonięte i będą znane, i 

prawda uwolni tych, którzy byli spętani. 

9.  Jeden jest waszym mistrzem, wy jesteście braćmi i jeden nie jest większy od drugiego na 

miejscu, które wam wyznaczyłem, gdyż macie jednego mistrza a mianowicie Chrystusa, 

który jest nad wami, z wami i w was i nie ma żadnej nierówności między moimi 
dwunastoma czy ich uczniami. 

10. Wszyscy  są Mi jednakowo bliscy. Nie starajcie się zatem o pierwsze miejsce, gdyż 

wszyscy jesteście na przedzie, gdyż wy jesteście kamieniami węgielnymi i filarami 

kościoła, który jest zbudowany na prawdzie, a który jest we Mnie i w was. A prawdę i 
prawo, jakie zostały wam dane, macie nieść wszystkim ku pokrzepieniu. 

11. Zaprawdę, jeżeli wy i wasi bracia będą zgodni co do tego, ażeby coś rozpocząć w Moim 

imieniu, to Ja będę w waszym środku i z wami. 

12. Biada temu okresowi, kiedy duch świata wkroczy do kościoła, a Moje nauki i przykazania 

będą zaprzeczane na skutek zepsucia mężczyzn i niewiast. Biada światu, kiedy światło 
zostanie zatajone! Biada światu, kiedy te rzeczy będą się działy!” 

13. W tym momencie Jezus podniósł głos i rzekł: “Dziękuję Ci, o sprawiedliwy Ojcze-Matko, 

Stwórco nieba i ziemi, że jakkolwiek sprawy te są utajone mędrcom, to jednak są 

odkryte dzieciom. 

14. Nikt nie zna Ciebie, oprócz Twego Syna, który jest Córką człowieka. Nikt nie zna Córki 

czy Syna oprócz tych, którym Chrystus jest objawiony, który jest jednym w obu. 

15. Przyjdźcie do Mnie, którzy jesteście zmęczeni i obciążeni, a Ja wam dam spokój. Weźcie 

Moje brzemię na siebie i uczcie się ode Mnie, gdyż jestem łagodnego usposobienia, a 

serce Moje jest pełne pokory i znajdziecie spokój w waszych duszach. Moje jarzmo jest 
bowiem słodkie, a Mój ciężar lekki i nie uciska nierównomiernie. 

 

Rozdział 45 

Szukanie znaków - Nieczysty duch 

 

1. I przemawiało do Niego wielu uczonych w piśmie i faryzeuszów: “Mistrzu, chcielibyśmy 

zobaczyć od Ciebie znak”. On zaś odpowiedział i rzekł: “Złe i cudzołożne pokolenie szuka 
znaku i nie będzie im dany inny znak, oprócz znaku proroka Jonasza. 

2.  Podobnie jak Jonasz trzy dni i noce był w brzuchu wieloryba, tak też Syn Człowieczy 

będzie przebywał trzy dni i trzy noce w sercu ziemi i potem ponownie zmartwychwstanie. 

3. Mężowie z Niniwy zmartwychwstaną i będą sądzić to pokolenie i je potępią, gdyż żałowali 

oni podczas kazania Jonasza i popatrz, Większy jest tutaj, aniżeli Jonasz. 

4. Królowa Południa zmartwychwstanie, aby sądzić to pokolenie i je potępi, gdyż przybyło 

ono z najodleglejszej części ziemi, aby słuchać mądrości Salomona i popatrz, Większy 

jest tutaj aniżeli Salomon”. 

5.  I dalej mówił On: “Kiedy z niektórych wyszedł duch nieczystości, idzie on przez puste 

miejsca, aby znaleźć spokój, a ponieważ go nie znajduje, mówi: “Powrócę do mego 
domu, z którego przyszedłem”. A kiedy tam przyszedł, to znajduje dom pusty, 

wymieciony i przyozdobiony, gdyż nie zaprosili oni dobrego ducha, ażeby w nim 
zamieszkał i aby był ich wiecznym gościem. 

6.  Potem idzie on i przyprowadza ze sobą siedem innych duchów, które są jeszcze gorsze, 

aniżeli on i wkraczają do środka, i mieszkają tam i ten ostatni stan, ze wszystkich stanów 

jest gorszy, aniżeli ten pierwszy. Podobnie będzie też działo się owemu złemu pokoleniu, 
które wzbrania wejścia Duchowi Boga. 

7. Gdyż powiadam wam, temu, kto bluźni Synowi Człowieczemu, temu zostanie 

odpuszczone. Kto jednak bluźni Duchowi Świętemu, temu to nie zostanie przebaczone 
ani w tym życiu, ani w życiu następnym, gdyż on przeciwstawia się światłu Boga, z 

powodu fałszywych nauk ludzi”. 

8.  Podczas gdy On przemawiał do ludu, wtedy na zewnątrz stali Jego rodzice i Jego bracia, i 

siostry i chcieli z Nim rozmawiać. Wtedy jeden z nich powiedział Mu: “Popatrz, Twój 
ojciec i Twoja matka, i Twoi bracia, i siostry stoją na dworze i chcą z Tobą mówić”. 

9. On zaś odpowiedział i rzekł do nich: “Kim jest mój ojciec i kim jest Moja matka? I kim są 

Moi bracia i siostry?” 

10. I  ręką Swoją wskazał na uczniów, i rzekł: “Widzicie Mojego ojca i Moją matkę, Moich 

braci i siostry, i Moje dzieci! Kto spełnia wolę Mego Ojca-Matki, który jest w Niebie, ten 
jest Moim ojcem i Moją matka, Moim bratem i Moją siostrą, Moim synem i Moją córką”. 

11. A  było tam wielu faryzeuszów, którzy byli zarozumiali ze swego bogactwa, a On rzekł do 

nich: “Strzeżcie się pychy i zarozumiałości, gdyż życie człowieka nie opiera się na 

nadmiarze tych rzeczy, które on posiada”. 

12. I  rzekł On do nich w przypowieści: “Pola pewnego człowieka przyniosły mu bogate plony i 

zastanowił się on w sobie samym i powiedział: Co mam teraz zrobić? Gdyż nie ma 
miejsca, gdzie bym mógł przechować moje zbiory. 

13. I  rzekł: to zrobię: zburzę swoje stodoły i zbuduję większe. I w nich przechowam 

wszystkie swoje zbiory i dobra.  

14. I  zwrócę się do mojej duszy: wiele dóbr nagromadziłaś przez wiele lat, niech ci się 

dobrze wiedzie, jedz, pij i wesel się. 

15. Bóg  zaś rzekł do niego: T błaźnie, tej nocy zażądają od ciebie twego życia, do kogo więc 

mają należeć te dobra, które nagromadziłeś? 

16. Tak powiedzie się tym, którzy gromadzą skarby dla siebie samych, a nie są bogaci w 

dobre uczynki względem tych, którzy cierpią nędzę i niedostatek”. 

 

Rozdział 46 

Przemienienie Jezusa - Dwanaście przykazań 

 

1.  I po sześciu dniach, kiedy zbliżało się święto namiotów, Jezus wziął ze sobą dwunastu 

apostołów na wysoką górę. I kiedy się tam modlił, Jego postać się zmieniła i On się 

przemienił, a Jego oblicze jaśniało jak słońce, a szaty Jego były białe jak światło. 

2.  I popatrz, wtem ukazał im się Mojżesz i Eliasz, i rozmawiali z nimi, i mówili o prawie i o 

Jego śmierci, która ma nastąpić w Jerozolimie. 

3. I Mojżesz mówił: “Ten to jest, o którym wam powiedziałem: Wiekuisty ześle wam 

proroka spośród twoich braci, podobnego do mnie i to, co wiekuisty Mu powie, to On 

wam powie, a wy macie Go słuchać a ten, kto nie będzie Mu posłuszny, ten przeżyje 
swoją zagładę”. 

4. Piotr rzekł do Jezusa: “Panie, dobrze tu jest, jeśli zechcesz, to zbudujemy tutaj trzy 

szałasy; jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza”. 

5.  I kiedy on to jeszcze mówił, popatrz, osłonił ich jasny obłok i dwanaście promieni 

podobnych do słońca przebiło się przez ten obłok, i z obłoku było słychać głos, który 

mówił: “To jest Mój Syn umiłowany, którego sobie upodobałem, Tego macie słuchać”. 

6.  Kiedy uczniowie to usłyszeli, padli na twarz i przestraszyli się bardzo, Jezus zaś przystąpił 

do nich, dotknął ich i rzekł: “Powstańcie i nie bójcie się”. Kiedy zaś podnieśli swoje oczy, 
nie widzieli nikogo, oprócz samego Jezusa. I było na Nim widocznych sześć świetlistych 

kręgów.  

7.  A Jezus przemówił do nich: “Popatrz, Ja daję wam nowe prawo, które jednak nie jest 

nowym, lecz starym prawem. Podobnie jak Mojżesz dał Izraelitom dziesięć przykazań na 
temat ciała, tak ja pragnę wam dać dwanaście przykazań dla Królestwa Izraela według 

Ducha Świętego. 

8.  Kim jest Izrael Boga? Wszyscy Ci z danego narodu i danego pokolenia, którzy stosują 

sprawiedliwość, miłość i miłosierdzi, i przestrzegają Moich przykazań, ci są prawdziwym 

Izraelem Boga”. I podnosząc się, Jezus rzekł: 

9. Słuchaj o Izraelu, Jofa, Twój Bóg jest jeden; Moich jasnowidzów i proroków jest wielu. 

We Mnie żyją i działają wszyscy i mają swoje życie. 

10. Nie macie pozbawiać życia jakiegokolwiek stworzenia dla przyjemności, ani też znęcać 

się nad nim. 

11. Nie macie kraść dobra cudzego ani gromadzić ziemi i bogactw dla ciebie samych ponad 

swoje potrzeby i użytek. 

12. Nie macie jeść mięsa ani pić krwi zabitego stworzenia, ani czegokolwiek, co przyniosłoby 

szkodę waszemu zdrowiu i waszym zmysłom.  

13. Nie macie zawierać nieczystych małżeństw, gdzie nie istnieje miłość, zdrowie ani niszczyć 

siebie samych czy jakiegokolwiek stworzenia, które zostało stworzone przez Świętego 

jako czyste.  

14. Nie macie wystawiać fałszywego świadectwa przeciwko waszym bliźnim ani przy pomocy 

woli zwodzić kogoś kłamstwem, aby mu szkodzić. 

15. Nie  czyńcie nikomu tego, czego byście nie chcieli, aby wam czyniono. 

16. Macie  uwielbiać Wiekuistego, który jest Ojcem i Matką w Niebie, od którego pochodzą 

wszystkie rzeczy i czcić Jego Święte Imię. 

17. Macie  czcić waszego ojca i matkę, którzy o was się troszczą, jak również wszystkich 

nauczycieli sprawiedliwości. 

18. Macie  kochać i ochraniać słabych i uciśnionych, oraz wszystkich tych, którzy cierpią 

bezprawie. 

19. Macie  wyrabiać swoimi rękoma rzeczy, które są dobre i przydatne. Jedzcie owoce ziemi, 

abyście mieli długie życie.  

20. Macie  oczyszczać się każdego dnia, a siódmego dnia wypoczywać od swej pracy, święcić 

szabat i święta waszego Boga. 

21. Macie  czynić innym to, czego wy sobie życzycie, ażeby wam uczyniono”. 
22. Kiedy uczniowie usłyszeli te słowa, bili się w piersi i mówili: “Wybacz nam Boże, jeśli 

zbłądziliśmy i aby Twoja mądrość, Twoja miłość i prawda w nas skłoniła nasze serca, 
abyśmy miłowali i przestrzegali Twoje święte przykazania”. 

23. I Jezus rzekł do nich: “Moje jarzmo jest łagodne, a Mój ciężar jest słodki i jeżeli zechcecie 

go nosić, to będzie on dla was lekki. Nie nakładajcie żadnego dalszego ciężaru na tych, 

którzy kroczą ku Królestwu Boga, oprócz takich rzeczy, które są niezbędne. 

24. To  są nowe przykazania Boga dla Izraela i w nich jest prawo, gdyż jest to prawo miłości i 

nie jest to nowe prawo, lecz stare. Zważajcie zatem, abyście do tego prawa niczego 
nowego nie dokładali, ani czegokolwiek z tego odejmowali. Zaprawdę powiadam wam, że 
wszyscy, którzy wierzą i będą posłuszni temu prawu, zostaną zbawieni, a ci, którzy tego 

prawa nie rozpoznają i nie będą mu posłuszni, będą zatraceni. 

25. Podobnie jak w Adamie wszyscy umierają, tak wszyscy w Chrystusie są ożywiani. A 

nieposłuszni będą oczyszczani i uszlachetniani  przez ogień, a ci zatwardziali upadną i na 
wieki zniszczeją”. 

26. Kiedy  zstępowali z góry Jezus nakazał im i rzekł: “Nie macie nikomu mówić o tym 

widzeniu, aż Syn Człowieczy nie zmartwychwstanie”. 

27. I uczniowie Jego pytali Go i mówili: “Co też opowiadają uczeni w piśmie, że najpierw 

musi przyjść Eliasz?” A Jezus odpowiedział im i rzekł: “Eliasz naprawdę ma przyjść i 
wszystko uporządkować”. 

28. Jednak powiadam wam: Eliasz już przyszedł, a oni go nie poznali, lecz zrobili z nim co 

chcieli. Także i Syn Człowieczy będzie musiał znosić cierpienia”. Wtedy uczniowie 

zrozumieli, że mówił On do nich o Janie Chrzcicielu”. 

 

Rozdział 47  

Duch obdarza życiem 

Przypowieść o człowieku bogatym i żebraku.  

 

1.  Kiedy zstępowali z góry, jeden z uczniów zapytał Go: “Mistrzu, jeżeli jakiś człowiek nie 

przestrzega wszystkich przykazań, to czy wejdzie on do żywota?” A On rzekł: “Prawo jest 
dobre według litery, ale jest jeszcze lepsze według ducha. Gdyż litera bez ducha jest 

martwa, a duch ją ożywia.  

2.  Uważajcie, abyście w sercu i duchu miłości byli posłuszni wszystkim przykazaniom, jakie 

Ja wam dałem.  

3.  Napisano bowiem: Ty nie masz zabijać, ale Ja wam mówię, że ci, którzy nienawidzą i 

chcą zabijać, są winni, ba, jeżeli niewinnym stworzeniom sprawiają ból i cierpienie, są 

winni. Jeżeli jednak zabijają tylko w tym celu, aby zakończyć cierpienie, które nie może 
być wyleczone, to wtedy nie są oni winni, jeżeli dokonają tego szybko i w miłości. 

4.  Powiedziano bowiem, że nie masz kraść. Ja zaś mówię wam, że wszyscy, którzy nie są 

zadowoleni z tego, co posiadają, pragną i pożądają tego, co należy do innych, albo 

którzy robotnikom wstrzymują należną im zapłatę, ci w swym sercu już ukradli i wina ich 
jest większa, aniżeli wina jakiegoś człowieka, który kradnie z biedy bochenek chleba, aby 

zaspokoić swój głód. 

5.  A ja wam powiedziałem, nie macie cudzołożyć. Ale ja wam mówię, że jeżeli mężczyzna i 

niewiasta zwiążą się w małżeństwo mając chore ciała i płodzą chore potomstwo, to są 

winni, jeżeli nawet nie cudzołożyli z niewiastą swego bliźniego. A także tacy, którzy nie 
cudzołożyli z jakąś niewiastą należącą do kogoś innego, jednak ją w swoim sercu 

pożądają, , ci już złamali małżeństwo w duchu. 

6.  I ponownie powiadam: każdy, kto usiłuje posiadać ciało jakiegoś stworzenia jako 

pożywienie, dla przyjemności czy korzyści, ten zanieczyszcza się.  

7.  Jeżeli człowiek mówi swemu bliźniemu prawdę, aby mu zaszkodzić, chociaż to jest 

prawdą, to jest winien.  

8.  Idźcie w duchu, to będziecie wypełniać prawo i staniecie się dojrzałymi dla Królestwa 

Boga. Pozwólcie raczej działać temu prawu w waszych sercach, a nie żeby tylko 

figurowało na tablicach pamięci, które to sprawy powinniście tym niemniej czynić i nie 
pozostawiać innych spraw nie uczynionymi. Gdyż prawo, które Ja wam dałem jest święte, 

sprawiedliwe i dobre i niechaj będą błogosławieni wszyscy ci, którzy są mu posłuszni i w 
nim kroczą.  

9.  Bóg jest Duchem i ci, którzy Boga uwielbiają, muszą Go uwielbiać w duchu i prawdzie po 

wszystkie czasy i we wszystkich miejscach”.  

10. I zwrócił się do bogatych z tą przypowieścią: “Był pewien bogaty człowiek, który 

przyodziewał się w purpurę i kosztowne tkaniny i żył po wszystkie dni wspaniale i w 
radości.  

11. Był zaś także żebrak imieniem Łazarz, który leżał przed jego drzwiami całkowicie 

owrzodziały. Pragnął on nasycić się okruchami ze stołu bogacza. A psy przychodziły i 
lizały mu rany. 

12. I zdarzyło się jednak, że żebrak umarł i został zaniesiony przez Aniołów na łono 

Abrahama. Bogacz zaś umarł także i został pochowany z wielkim przepychem. Kiedy 
teraz w Hadesie podniósł swoje oczy w cierpieniach, ujrzał z daleka Abrahama i  Łazarza 

na łonie Abrahama.  

13. Wtedy rzekł i zawołał: Ojcze Abrahamie, zlituj się nade mną i poślij Łazarza, ażeby 

zanurzył czubek palca w wodzie i ochłodził mi męki, gdyż cierpię męki w tym miejscu. 

14. Abraham zaś rzekł: Nie pamiętasz synu, że ty swoje dobro otrzymałeś w swoim życiu, 

Łazarz zaś przeciwnie, otrzymał zło; teraz jednak on jest pocieszony, a ciebie trapią 
męki. I tak więc istnieją zmienne przypadki życia dla oczyszczenia duszy. A ponad to 

miedzy nami i wami istnieje wielka przepaść, tak, że ci, którzy chcieliby stąd przedostać 
się do was, tego uczynić nie mogą, a także nikt od was nie może przybyć do nas aż do 
momentu, kiedy ich czas się wypełni. 

15. Wtedy bogacz rzekł: Wobec tego proszę cię ojcze, abyś go posłał do domu mego ojca, 

gdyż mam jeszcze pięciu braci, aby on ich ostrzegł, ażeby oni nie przyszli również do 

tego miejsca męczarni.  

16. Abraham rzekł do niego: Oni mają Mojżesza i proroków. Niechaj ich słuchają. On zaś 

rzekł: Nie, ojcze Abrahamie, gdyby jednak ktoś z umarłych do nich poszedł, to będą 
pokutować.  

17. Abraham rzekł do niego: Jeżeli nie są posłuszni Mojżeszowi i prorokom, to także nie 

uwierzą, choćby ktoś powstał z umarłych”. 

 

Rozdział 48 

Jezus karmi tysiąc ludzi pięcioma melonami 

On leczy uschniętą rękę w dzień sabatu 

 

1.  I zdarzyło się, kiedy Jezus nauczał ludzi, a byli oni głodni i znosili upał dnia, że pewna 

kobieta przechodziła drogą z wielbłądem, który był objuczony melonami i innymi 

owocami. 

2.  Jezus podniósł głos i zawołał: "O wy, którzy łakniecie, szukajcie wody, która pochodzi 

z nieba; gdyż ta jest Wodą Życia i kto ją pije, nie będzie już nigdy łaknął." 

3.  I wziął pięć melonów i rozdzielił je wśród ludzi, a oni jedli i pragnienie ich zostało 

ugaszone. A On powiedział do nich: "Jeżeli Bóg pozwala słońcu świecić i napełniać 

wodą te owoce ziemi, to czyż nie miałby On być słońcem waszych dusz i nie napełniać 
was Wodą Życia. 

4.  Szukajcie prawdy i niechaj dusze wasze będą napełnione zadowoleniem. Prawda Boga 

jest wodą, która pochodzi z nieba bez pieniędzy i bez ceny, a ci, którzy ją piją będą 

zaspokojeni". A tych, których nakarmił było tysiąc ludzi - mężczyzn, kobiet i dzieci - i 
nikt nie poszedł do domu głodny i spragniony. A wielu, którzy mieli febrę, zostali 
uzdrowieni. 

5.  I zdarzyło się w tym czasie, że Jezus w dniu sabatu szedł przez pola ze zbożem, a 

Jego uczniowie, którzy byli głodni, zaczęli wyrywać kłosy i jeść ziarno. 

6.  Faryzeusze zaś, którzy to widzieli, rzekli do Niego: "Popatrz, Twoi uczniowie czynią 

coś, czego nie godzi się czynić według prawa w dniu sabatu". 

7.  A Jezus odpowiedział im i rzekł do nich: "Czyż nie czytaliście, co robił Dawid, kiedy 

był głodny i ci, którzy z nim byli? Jak on wszedł do Domu Boga i jadł chleby składane 

w świątyni, których on i ci, którzy z nim byli nie powinni jeść, tylko wyłącznie 
kapłani? 

8.  Albo czy nie czytaliście w prawie, że w dniach sabatu kapłani wykonują pracę w 

świątyni bezkarnie? Ale Ja powiadam wam, że w tym miejscu jest ktoś, który jest 
ważniejszy niż świątynia. 

9.  Gdybyście jednak rozpoznali co znaczy: ja chcę litości, a nie ofiary, to byście nie 

potępiali niewinnych. Syn Człowieczy jest także Panem i nad sabatem”. 

10. I odszedł stamtąd do synagogi. I był tam człowiek, który miał uschniętą rękę. A 

uczeni w piśmie i faryzeusze pytali Go: “Czy także według prawa jest dozwolone 

leczenie w dniu sabatu?” Mówili, ażeby tylko cokolwiek przeciwko Niemu znaleźć.  

11. A On rzekł do nich: “Czyż jest jeden pośród was, który posiadając tylko jedną, jedyną 

owcę i gdyby ta wpadła w dół, czyż nie wyciągnie jej? Jeżeli wy pomagacie owcy, to 
dlaczego nie powinniście pomóc człowiekowi, który jest w potrzebie? 

12. Dlatego czynienie dobra w dniu sabatu jest zgodne z prawem”. Potem rzekł do tego 

człowieka: “Wyciągnij swoją rękę!” I on ją wyciągnął, i stała się zdrowa, jak ta druga. 

13. I faryzeusze wyszli i naradzali się, jakby Go mogli zniszczyć. A kiedy Jezus się 

dowiedział, odszedł ze swymi uczniami i wiele ludu szło za Nim, a On uzdrawiał 

chorych i słabowitych, i przykazał im, ażeby Go nie ujawniali. 

14. I wypełniło się słowo proroka Izajasza: “Oglądajcie Mojego Sługę, którego wybrałem, 

Mojego umiłowanego, w którym Moja dusza ma upodobanie. Wyleję swego ducha na 

Niego, a On przyniesie sprawiedliwość niewiernym. 

15. Nie będzie On nawoływał ani krzyczał, ani ktokolwiek nie będzie słyszał Jego głosu na 

ulicach. Nadłamanej trzciny nie złamie i palącego się lnu nie ugasi, dopóki nie 
rozpowszechni On sprawiedliwości i zwycięstwa. I poganie zaufają Jego imieniu”. 

 

Rozdział 49 

Prawdziwa świątynia Boga 

 

1.  I zbliżało się święto paschy. I działo się, że kilku uczniów, którzy byli murarzami 

naprawiali pomieszczenia świątyni. A Jezus przechodził obok nich, a oni rzekli do Niego: 
“Mistrzu, czy widzisz te wielkie budynki i jakie gatunki kamienia się tu znajdują, i jak 

cudowne jest to dzieło naszych przodków?” 

2.  A Jezus rzekł: “Tak, to jest przepiękne i kamienie są dobrze osadzone, ale przyjdzie czas, 

kiedy kamień na kamieniu nie pozostanie; gdyż nieprzyjaciel zniszczy  miasto i świątynię. 

3.  A prawdziwą świątynią jest ciało człowieka, w którym mieszka Bóg jako Duch i kiedy ta 

świątynia zostanie zburzona, to Bóg w ciągu trzech dni zbuduje jeszcze piękniejszą 
świątynię, której nie będzie mogło oglądać ludzkie oko człowieka tej natury. 

4.  Czyż nie wiecie bowiem, że jesteście świątyniami Ducha Świętego i że ten, kto zburzy 

jedną z tych świątyń, ten zostanie sam zburzony?” 

5.  I wielu uczonych w piśmie, którzy Go słuchali, usiłowali w Jego słowach zastawić na 

Niego pułapkę i rzekli: “Jeżeli Ty odrzucasz ofiarę z owiec, wołów i ptaków, to w jakim 
celu została zbudowana ta świątynia Salomona ku czci Boga, która od 46 lat jest 

ulepszana?” 

6.  A Jezus odpowiedział i rzekł: “Napisano u proroków: Dom Mój ma być domem modlitwy 

dla wszystkich narodów ku wdzięczności i chwale Boga. Wy zaś uczyniliście z niego 
jaskinię morderców i wypełniliście go nikczemnością. 

7.  I napisano dalej: Od wschodu do zachodu słońca ma być Moje imię wielkie wśród 

narodów, a kadzidło ma być Mi składane jako czysta ofiara. Jednak wy zrobiliście z niego 
jaskinię morderców ze swoimi krwawymi ofiarami, a słodkie kadzidło stosujecie tylko po 

to, aby zatuszować zapach krwi. Ja przyszedłem, aby wypełnić prawo, a nie aby je 
rozwiązywać.  

8.  Czyż nie wiecie co napisano? Posłuszeństwo jest lepsze aniżeli ofiara i lepsze jest 

słuchanie aniżeli tłuszcz barani. Ja, Pan, jestem zmęczony waszymi całopalnymi ofiarami 

i waszymi bezużytecznymi ofiarami, gdyż ręce wasze są pełne krwi. 

9.  I czyż nie napisano: Czym jest prawdziwa ofiara? Obmyjcie się i oczyśćcie się, i oddalcie 

zło sprzed Moich oczu; przestańcie czynić zło , a nauczcie się czynić dobro. Stosujcie 

sprawiedliwość wobec sierot i wdów, które są uciskane. I w ten sposób wypełnicie swoje 
prawo.  

10. Nadejdzie dzień, kiedy wszystko to, co znajduje się w przedsionku, a co pachnie 

krwawymi ofiarami zniknie, a ci czyści składający ofiary będą uwielbiać Wiekuistego w 
czystości i prawdzie”. 

11. A oni powiedzieli: “Kimże to jesteś, że chcesz znieść ofiary i gardzisz nasieniem 

Abrahama? Czyżbyś nauczył się tych bluźnierstw przeciwko Bogu od Greków i Egipcjan?” 

12. Jezus rzekł im: “Zanim Abraham był, Ja byłem”. I oni nie chcieli już Go więcej słuchać, a 

niektórzy powiedzieli: “On jest obłąkany”. I poszli swoją drogą, i wszystko opowiedzieli 
kapłanom i starszym. A ci wpadli we wściekłość i powiedzieli: “On bluźni przeciwko 

Bogu”. 

 

Rozdział 50 

Chrystus światłem świata 

 

1.  Wtedy Jezus przemawiał do nich ponownie i rzekł: “Ja jestem światłem świata. Kto Mnie 

naśladuje, ten nie znajdzie się w ciemności, lecz będzie miał światło życia”. 

2.  Faryzeusze zaś powiedzieli do Niego: “Ty świadczysz o sobie samym; Twoje świadectwo 

nie jest prawdziwe”. 

3.  Jezus odpowiedział i rzekł do nich: “Jeżeli sam o sobie świadczę, to Moje świadectwo jest 

jednak prawdziwe. Gdyż wiem skąd przyszedłem i dokąd idę; wy zaś nie wiecie skąd 

przychodzę i dokąd idę.  

4.  Wy sądzicie według ciała; Ja nie osądzam nikogo. Kiedy jednak osądzam, to sąd Mój jest 

słuszny: gdyż Ja nie jestem sam, lecz przychodzę od Ojca-Matki, który Mnie posłał. 

5.  Napisano także w waszym prawie, że świadectwo dwojga ludzi jest prawdziwe. Ja jestem 

tym, który świadczę o sobie samym, Jan świadczył o Mnie, a on jest prorokiem, a Duch 

Prawdy, który Mnie posłał świadczy o Mnie”. 

6.  Potem oni rzekli do Niego: “Gdzież jest Twój ojciec i Twoja matka?” Jezus odpowiedział: 

“Wy nie znacie ani Mnie, ani Mojego Ojca-Matki; gdybyście poznali Mnie, poznalibyście 
też Mego Ojca i Moją Matkę”. 

7.  Jeden z nich rzekł: “Pokaż nam swego ojca, pokaż nam swoją Matkę, a uwierzymy Ci”. A 

On odpowiedział i rzekł: “Jeżeli widziałeś swego brata i odczułeś jego miłość, to widziałeś 

Ojca, jeżeli widziałeś swoją siostrę i odczułeś jej miłość, to widziałeś Matkę. 

8.  Z bliska i daleka Przenajświętszy poznaje swoją cechę, ba, w każdym z was można 

widzieć ojcostwo i macierzyństwo; gdyż Ojciec i Matka są jednym w Bogu”. 

9.  Te słowa Jezus wypowiedział w skarbcu, kiedy nauczał w świątyni. I nikt Go nie ruszał, 

gdyż nie nadeszła jeszcze Jego godzina. Wtedy ponownie rzekł Jezus do nich: “Ja 

odchodzę, a wy będziecie Mnie szukać i umrzecie w swoim grzechu. Dokąd Ja idę, tam 
wy nie możecie pójść”. 

10. Wtedy Żydzi mówili: “Czyżby chciał sobie życie odebrać mówiąc: dokąd Ja idę, tam wy 

nie możecie pójść”. A On rzekł do nich: “Wy jesteście z dołu, Ja jestem z góry; wy 

jesteście z tego świata; Ja nie jestem z tego świata.  

11. Tak więc powiedziałem wam, że umrzecie w grzechach. Jeżeli bowiem nie wierzycie, że 

pochodzę od Boga, wówczas umrzecie w swoich grzechach”. 

12. Potem rzekli do Niego: “Kim wobec tego jesteś?” A Jezus rzekł do nich: “Tym samym, jak 

to powiedziałem na początku.  

13. Mam wam wiele do powiedzenia, odnośnie tego, co ma was ukierunkować, ale ten 

Jedyny, który Mnie posłał jest rzeczywisty; a Ja przekazuję światu to, co od Niego 

usłyszałem”. 

14. Potem Jezus rzekł do nich: “Jeżeli wywyższycie Syna Człowieczego, to rozpoznacie, że 

zostałem posłany przez Boga i że Ja niczego nie czynie z samego siebie; lecz mówię tak, 
jak Mnie nauczył Przenajświętszy. I Ten, który Mnie posłał jest ze Mną: Przenajświętszy 
nie pozostawia Mnie samego. Czynie bowiem zawsze to, co się Wiekuistemu podoba”. 

15. Ponieważ tak przemawiał, wielu uwierzyło w Niego i mówili: “On jest prorokiem, którego 

Bóg posłał. Bądźmy Mu posłuszni”. 

 

Rozdział 51 

Prawda uwalnia 

 

1.  Wtedy rzekł Jezus do Żydów, którzy w Niego wierzyli: “Jeżeli zachowacie Moje nauki, to 

staniecie się Moimi prawdziwymi uczniami i rozpoznacie prawdę ,a prawda was uwolni”. 

2.  Wtedy powiedzieli Mu: “Jesteśmy nasieniem Abrahama i nigdy nie byliśmy czyimikolwiek 

niewolnikami. Dlaczego wobec tego mówisz: wy zostaniecie uwolnieni?” Jezus 

odpowiedział im i rzekł: “Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: kto grzeszy, ten jest 
niewolnikiem grzechu. Niewolnik nie pozostaje wiecznie w domu. Syn, a także i córka 

pozostają wiecznie. 

3.  Jeżeli teraz Syn was uwolni, to rzeczywiście będziecie wolnymi. Wiem dobrze, że 

jesteście nasieniem Abrahama według ciała; ale usiłujecie Mnie zabić, gdyż Moje słowo 
nie trafia do was. 

4.  Ja mówię, co widziałem u swojego Ojca-Matki; a wy czynicie, coście widzieli u swoich 

rodziców”. Oni odpowiedzieli i rzekli do Niego: “Abraham jest naszym ojcem”. Jezus rzekł 
do nich: “Jeżeli jesteście dziećmi Abrahama, to czyńcie dzieła Abrahama. 

5.  Teraz jednak usiłujecie zabić Mnie, człowieka, który powiedział wam prawdę, a którą 

usłyszałem od Boga. Tego Abraham nie czynił. Wy nie czynicie dzieł waszego Ojca”. 

Wtedy rzekli do Niego: “Nie narodziliśmy się z nieprawego łoża; mamy jednego Ojca, 
Boga”. 

6.  Jezus rzekł do nich: “Gdyby Bóg był waszym Ojcem-Matką, to byście Mnie miłowali. 

Wyszedłem bowiem i przychodzę od Ojca. Nie przyszedłem sam z siebie, lecz On Mnie 
posłał. Dlaczego nie rozpoznajecie Mojej mowy? Ponieważ nie potraficie słuchać Moich 

słów. 

7.  Wy pochodzicie od swego ojca, diabła, i według pożądliwości waszego ojca chcecie 

działać. Ten zaś był mordercą od początku i nie wytrwał w prawdzie; gdyż prawdy w nim 
nie ma.  

8.  Jeżeli on mówi kłamstwa, to wypowiada je ze swojej właściwości: gdyż jest on kłamcą i 

jest ojcem kłamstwa. A ponieważ Ja mówię prawdę, to wy nie wierzycie Mi. 

9.  Tak jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak musi być wywyższony Syn Człowieczy, 

aby wszystko co żyje i wierzy nie uległo zniszczeniu, lecz miało żywot wieczny. 

10. Kto spośród was może Mnie posądzić o grzech? Jeżeli zaś mówię wam prawdę, dlaczego 

nie wierzycie Mi? Kto jest od Boga, ten słucha słów Boga. Wy ich nie słuchacie, ponieważ 
nie jesteście od Boga”. 

11. Wtedy Żydzi odpowiedzieli i rzekli do Niego: “Czyż nie słusznie mówimy, że jesteś 

Samarytaninem i masz diabła?” Jezus odpowiedział: “Ja nie mam diabła, lecz czczę 

Przenajświętszego, a wy Mnie znieważacie. Ja nie szukam swojej własnej czci, lecz czci 
Boga, ale jest Jedyny, który osądzi”. 

12. I niektórzy ze starszyzny świątyni i uczeni w piśmie przyszli do Niego i mówili: “Dlaczego 

Twoi uczniowie nauczają ludzi, że jedzenie mięsa zwierząt jest przeciwko prawu, kiedy 
przecież według rozkazu Mojżesza zwierzęta były składane w ofierze? 

13. Napisano bowiem: Bóg rzekł do Noego: wasza bojaźń i wasze przerażenie ma paść na 

każde zwierzę polne i na każdego ptaka w powietrzu  na każdą rybę w wodzie, kiedy one 

wpadają w wasze ręce”. 

14. Jezus rzekł do nich: “O wy, obłudnicy, dobrze mówi o was Izajasz i o waszych przodkach: 

lud ten bliski Mi jest swoimi ustami i czci Mnie swoimi wargami, ale serce ich jest daleko 
ode Mnie, gdyż uwielbia Mnie daremnie i naucza boską naukę i przykazań dla człowieka 

w Moim imieniu; ale oni są tylko niewolnikami swoich pożądliwości. 

15. I również Jeremiasz świadczy odnośnie krwawej ofiary, mówiąc, że Ja, wasz Bóg, nie 

rozkazywałem wam żadnej z tych spraw, kiedy przybyliście do Egiptu, lecz rozkazałem 

wam tylko przestrzegania prawości, zachowania starych obyczajów, stosowania 
sprawiedliwości, pielęgnowania miłosierdzia i pokory wobec waszego Boga. 

16. Ale wy nie usłuchaliście Mnie, który od samego początku dał wam wszystkie rodzaje 

ziarna i owoce drzew i nasiona jako pożywienie i lekarstwo dla człowieka i zwierzęcia”. A 
oni rzekli: “Ty mówisz przeciwko prawu”. 

17. I ponownie mówił o Mojżeszu: “Zaprawdę, Ja nie mówię przeciwko prawu, lecz przeciwko 

tym, którzy jego prawo niszczyli, a co Mojżesz z powodu zatwardziałości waszych serc 
tolerował.  

18. Jednak popatrz! Donioślejszy jest tutaj aniżeli Mojżesz!” A oni wpadli we wściekłość i 

podnieśli kamienie, aby je na Niego rzucić. Ale Jezus przeszedł przez nich i ukrył się 

przed ich wściekłością. 

 

Rozdział 52 

Jezus wyjaśnia swoją preegzystencję 

 

1.  A Jezus rzekł: “Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, jeżeli ktoś zachowa Moje słowa, 

ten nigdy nie ujrzy śmierci”. Wtedy Żydzi powiedzieli do Niego: “Teraz rozpoznajemy, że 

masz diabła. 

2.  Abraham umarł i prorocy, a Ty mówisz: Jeżeli ktoś zachowa moje słowa, ten nigdy nie 

zazna śmierci. Czy Ty jesteś większy, aniżeli nasz ojciec Abraham, który umarł? I prorocy 
umarli. Za  kogo Ty się uważasz?” 

3.  Jezus odpowiedział: “Jeżeli Ja sam siebie chwalę, to ta moja cześć jest niczym. Mój 

Ojciec jest tym, który Mnie czci, a o którym mówicie, że jest waszym Bogiem. I wy Go 

nie znacie; Ja jednak znam Go. I gdybym powiedział: Ja Go nie znam, to byłbym takim 
samym kłamcą jak wy. Ale Ja znam tego Przenajświętszego i ten Wiekuisty uznaje Mnie. 

4.  Abraham, wasz ojciec cieszył się na ujrzenie Mego dnia. I on widział go i cieszył się”. 

Wtedy Żydzi rzekli do Niego: “Ty jeszcze nie masz czterdziestu pięciu lat i widziałeś 
Abrahama?” 

5.  Jezus zaś rzekł do nich: “Zaprawdę, powiadam wam: Zanim był Abraham, Jam jest”. 
6.  I rzekł do nich: “Przenajświętszy posłał wam wielu proroków, ale wy występowaliście 

przeciwko nim, ponieważ zakazywali wam waszych pożądliwości, a wy niektórych 
zelżyliście, a innych zabiliście”. 

7.  Wtedy podnieśli oni kamienie, aby Go nimi obrzucić; ale Jezus zniknął na ich oczach i 

opuścił świątynię i ponownie oddalił się, nie będąc przez nich widzianym.  

8.  A kiedy Jego uczniowie byli z Nim w miejscu odosobnionym, jeden z nich zapytał Go na 

temat Królestwa Boga. A Jezus rzekł do nich: 

9.  “Jak na górze, tak na dole. Jak jest wewnątrz, tak też jest i na zewnątrz. Jak jest 

wewnątrz, tak też jest i na zewnątrz. Jak po prawej stronie, tak też i po lewej. Jak jest z 
przodu, tak jest z tyłu. Tak jak w dużym, tak i w małym. Tak jak z mężczyzną, tak i z 

niewiastą. Jeżeli wy te sprawy pojmiecie, to ujrzycie Królestwo Boga. 

10. Gdyż we Mnie nie ma ani mężczyzny, ani niewiasty, lecz oboje są jednym w tym 

jedynym doskonałym. Nie ma niewiasty bez mężczyzny, ani mężczyzny bez niewiasty. 

11. Nie ma mądrości bez miłości, ani miłości bez mądrości. Nie ma głowy bez serca, ani 

serca bez głowy, w Chrystusie, który wszystkie sprawy pojednał , gdyż Bóg stworzył 

wszystkie liczby według liczby i wagi, i miary, jedno w zgodności z drugim. 

12. Te sprawy są dla tych, którzy je pojmują, aby wierzyć. Jeżeli oni ich nie rozumieją, to nie 

są one dla nich. Gdyż wierzyć znaczy rozumieć, a nie – wierzyć znaczy nie – rozumieć”. 

 

Rozdział 53 

Jezus uzdrawia ślepego w dzień sabatu 

 
1.  Pewnego dnia, kiedy Jezus przechodził, ujrzał człowieka, który urodził się niewidomym. 

Jego uczniowie zapytali Go: “Mistrzu, kto zgrzeszył, on, czy jego rodzice, że narodził się 

ślepcem?” 

2.  A Jezus odpowiedział: “Jaka to różnica, czy on zgrzeszył, czy jego rodzice, skoro czyny 

Boga na nim są widoczne? Ja muszę czynić dzieła Mego Ojca-Matki, który Mnie posłał, 
jak długo jest dzień; gdy nadejdzie noc, wtedy nikt nie będzie mógł działać. Dopóki 
jestem na świecie, jestem Światłem świata”. 

3.  Kiedy to powiedział, splunął na ziemię śliną i tą mieszaniną potarł  ślepemu oczy. I rzekł 

do niego: “Idź i obmyj się w sadzawce Siloah” (to tłumaczy się: posłany). Wtedy poszedł 

on i obmył się, i wrócił z powrotem jako widzący.  

4.  Sąsiedzi i ci, którzy go przed tym widywali, jak był ślepcem, mówili: “Czy to nie jest ten, 

który siedział i żebrał?” Niektórzy mówili: “On jest tym”, inni zaś: “On jest do niego 
podobny”. On sam zaś powiedział: “Ja jestem nim”. 

5.  Dlatego mówili do niego: “Jak otworzyły się twoje oczy?” On odpowiedział i rzekł: 

“Człowiek, który nazywa się Jezusem zrobił mieszaninę i pomazał moje oczy, i rzekł: Idź i 

umyj się w sadzawce Siloah. Ja tam poszedłem i umyłem się, i stałem się widzącym”. 

6.  Wtedy rzekli do niego: “Gdzież one jest?” On rzekł: “Nie wiem, gdzie jest ten, który mnie 

uzdrowił”. 

7.  Wtedy kilku Saduceuszów, którzy zaprzeczali jakoby istniało zmartwychwstanie 

przystąpiło do Jezusa i powiedzieli do niego: “Mistrzu, Mojżesz napisał nam, że jeżeli 

czyjś brat umrze, a on posiadał żonę i nie miał z nią potomstwa, to wtedy ten jego brat 
ma wziąć jego żonę i wzbudzić swemu bratu nasienie.  

8.  Było wtedy sześciu braci i pierwszy wziął żonę i umarł bezdzietnie, i drugi brat wziął ją za 

żonę i umarł także bezdzietnie. I trzeci, aż do szóstego, wszyscy pojęli ją za żonę, nie 

pozostawiając potomstwa. Na koniec zmarła też i ta niewiasta.  

9.  Czyją żoną spośród nich będzie ona po zmartwychwstaniu? Gdyż sześciu miało ją za 

żonę”. 

10. Wtedy Jezus odpowiedział i rzekł do nich: “Czy jedna żona z sześcioma mężami, czy 

jeden mąż z sześciu żonami, to jest to samo. Gdyż dzieci tego świata swatają się i żenią 

się. 

11. Ci jednak, którzy będą godni przeżywać zmartwychwstanie z umarłych, nie będą swatać i 

nie pozwolą się swatać i nie będą mogli kiedykolwiek umierać, gdyż są jak Aniołowie i są 
dziećmi Boga i dziećmi zmartwychwstania. 

12. Że jednak umarli będą zmartwychwstawać świadczył o tym sam Mojżesz przy krzewie, 

kiedy wzywał Boga i Bóg do niego przemawiał: “Ja jestem Bogiem Abrahama, Izaaka i 
Jakuba, Bóg jednak nie jest Bogiem umarłych, lecz Bogiem żywych. Gdyż wszyscy żyją 

dzięki Niemu”. 

 

Rozdział 54 

Badanie ślepego od urodzenia 

 

1.  Wtedy zaprowadzili do faryzeuszów tego, który przed tym był ślepym. Był zaś dzień 

sabatu, kiedy Jezus pomazał mieszaniną oczy ślepca i otworzył jego oczy. 

2.  Wtedy faryzeusze ponownie go zapytali jak stał się widzącym. On zaś rzekł do nich: 

„On położył maź na moje oczy, ja się obmyłem i teraz jestem widzącym". 

3.  Wtedy niektórzy faryzeusze mówili: „Ten człowiek nie jest od Boga, ponieważ nie 

przestrzega sabatu". Inni zaś mówili: „Jak może grzeszny człowiek czynić takie 

cuda?" I wśród nich nastąpił rozłam. 

4.  Przemówili znowu do niewidomego: „Co ty sądzisz o Nim, gdyż On otworzył ci oczy?" 

On zaś rzekł: „On jest prorokiem". 

5.  Żydzi zaś nie uwierzyli mu, że był niewidomym i że odzyskał wzrok, dopóki nie 

zawołali rodziców tego, który stał się widzącym. 

6.  I zapytali ich, i rzekli: „Czy to jest wasz syn, o którym mówicie, że narodził się 

niewidomym? Jak wobec tego jest on teraz widzącym?" 

Jego rodzice odpowiedzieli im i rzekli: „My wiemy, że ten jest naszym synem i że 
narodził się ślepcem; w jaki sposób on stał się teraz widzącym, tego nie wiemy; i kto 

mu otworzył jego oczy, tego nie wiemy także. On jest dorosły, zapytajcie go, 

pozwólcie mu mówić o sobie samym". 

7.  Tak mówili jego rodzice, gdyż bali się Żydów; gdyż Żydzi już postanowili, że każdy 

kto potwierdzi, że on jest Chrystusem, zostanie usunięty z synagogi. Dlatego jego 

rodzice powiedzieli: „On jest dorosły, zapytajcie jego samego". 

8.  Wtedy ponownie wezwali człowieka, który był niewidomym i rzekli do niego: „Oddaj 

chwałę Bogu: my wiemy, że ten człowiek jest grzesznikiem". On odpowiedział i rzekł: 
„Czy on jest grzesznikiem czy nie, tego nie wiem; jedno wiem z pewnością, że byłem 

niewidomym, a teraz jestem widzącym". 

9.  Wtedy ponownie przemówili do niego: „Jak on ci to uczynił? Jak otworzył On twoje 

oczy?" On im odpowiedział: „Już wam powiedziałem, a wy tego nie słuchaliście, co 
chcecie jeszcze usłyszeć? Czy chcecie zostać także Jego uczniami?" 

10. Zwymyślali go i rzekli: „Ty jesteś jego uczniem; my zaś jesteśmy uczniami Mojżesza. 

My wiemy, że Bóg rozmawiał z Mojżeszem. Skąd jednak Ten jest, tego nie wiemy". 

11. Ten odpowiedział im i rzekł do nich: „To jest dziwna sprawa, że wy nie wiecie skąd 

On jest, a On jednakże otworzył moje oczy. My zaś wiemy, że Bóg nie wysłuchuje 
grzeszników. 

12. Lecz tego, kto jest bogobojny i spełnia Jego wolę, tego On wysłuchuje. Od początku 

świata nie słyszano, ażeby ktoś otworzył oczy niewidomemu od urodzenia. Gdyby ten 

człowiek nie był od Boga, to nie mógłby niczego uczynić". 

13. Oni odpowiedzieli mu i rzekli do niego: „Tyś cały narodzony w grzechach i nas 

pouczasz?" I wyrzucili go. 

14. Jezus dowiedział się, że go wyrzucili; i kiedy go spotkał, rzekł do niego: „Czy wierzysz 

w Syna Boga?" On odpowiedział i rzekł: „Panie, kim jest Ten? Ażebym w Niego 

uwierzył?" 

15. Jezus rzekł do niego: „Ty Go widziałeś i Ten, który z tobą rozmawia jest nim". A on 

rzekł: „Panie, ja wierzę". I uwielbiał Go. 

16. I rzekł Jezus: „Przyszedłem na ten świat dla sądu, ażeby ci, którzy nie widzą, stali się 

widzącymi, a ci, którzy widzą, stali się ślepymi". I kilku faryzeuszów, którzy z Nim 
byli, usłyszeli te słowa i rzekli do Niego: „Czyż my jesteśmy także ślepi?" 

17. Jezus, kiedy przybył na miejsce, gdzie rosło siedem drzew palmowych zgromadził 

wokół siebie swoich uczniów i każdemu z nich dał liczbę i imię, jakie znał tylko ten, 
który je otrzymał. I rzekł do nich: „Bądźcie jak filary w domu Boga i wypełniajcie 

rozkazy zgodnie z cyframi, jakie otrzymaliście". 

18. I stanęli wokół Niego, i utworzyli czworobok, i liczyli cyfry; ale oni nie potrafili tego. I 

rzekli: „Panie, my tego nie potrafimy". A Jezus rzekł: „Pozwólcie temu, który jest 
wśród was największy, aby zrównał się z tym najmniejszym, a znak tego pierwszego 

niechaj będzie równy znakowi tego ostatniego". 

19. I tak uczynili, i w każdym przypadku była równość, a jednak każdy nosił inną liczbę i 

jedna strona była taka sama, jak druga i ta na górze była równa tej na dole, i ta 
wewnętrzna była taka sama, jak ta zewnętrzna. A zatem jest to dom mądrego 
budowniczego. Jest on czworokątny i doskonały. Pomieszczeń jest dużo, ale dom jest 

tylko jeden. 

20. „Przyjrzyjmy się znowu ciału człowieka, które jest świątynią ducha. Gdyż ciało 

stanowi jednię z głową i jest jednym ciałem. I ma ono wiele członków, jednak 
wszystkie razem stanowią ciało, a duch opanowuje wszystko i rządzi nim. Tak jest w 

Królestwie Boga. 

21. 21.I głowa nie mówi do piersi, że ja ciebie nie potrzebuję, ani prawa ręka do lewej, że 

ja ciebie nie potrzebuję, ani lewa noga do prawej nogi, że ja ciebie nie potrzebuję; 
ani oczy nie mówią do uszu, że was nie potrzebujemy, ani usta do nosa, że ja ciebie 
nie potrzebuję. Gdyż Bóg umiejscowił każdy członek tam, gdzie się najlepiej nadaje. 

22. Gdyby głowa była całością, to gdzie byłaby pierś? Gdyby wnętrzności były 

najważniejsze, to gdzie byłyby nogi? Te członki, które niektórzy uważają za mniej 
wartościowe, Bóg obdarzył największym poważaniem. 

23. I owe części, które niektórzy uważają za dobre, tym dano o wiele więcej dobrego, 

ażeby wzajemnie o siebie dbały; tak więc cierpią wszystkie członki, jeżeli nawet tylko 
jeden z nich cierpi, a kiedy jeden z członków jest honorowany, to cieszą się wszystkie 

pozostałe członki. 

24. Jesteście więc Moim ciałem; i każdy z was jest poszczególnym członkiem ze Mnie i 

każdemu z was daję dla niego nadające się miejsce, głowę nad wszystkimi i serce, 
jako centrum wszystkiego, ażeby nigdzie nie było luki, abyście tak samo, jak wasze 

ciało, wasza dusza i wasz duch, także chwalili Wszech-Ojca-Matkę przez Ducha 
Świętego; który działa we wszystkich i przez wszystkich". 

 

Rozdział  55 

Chrystus dobry pasterz Jednią z Ojcem-Matką 

 

1.  W owym czasie przechodził pewien pasterz, który pędził swoją trzodę do owczarni. 

Jezus wziął jedno z młodych jagniąt w swoje ramiona i przemawiał doń pełen radości 
i tulił do swej piersi. I rzekł do swoich uczniów: 

2.  Jestem dobrym pasterzem i znam swoje owce, a one Mnie znają. Tak jak Mnie, 

Ojciec-Matka zna wszystkich, tak samo Ja znam swoje owce i życie swoje dam za 

owce. Ja mam jeszcze inne owce, które nie są z tej owczarni; i te muszę także tu 
przyprowadzić i one będą słuchały Mojego głosu i będzie jedna trzoda i jeden pasterz. 

3.  Ofiaruję Swoje życie, ażeby je potem znowu przyjąć. Nikt Mi go nie zabierze, lecz Ja 

je sam złożę. Posiadam moc, ażeby Swoje ciało odłożyć i posiadam moc, aby je 
znowu odzyskać. 

4.  Ja jestem dobrym pasterzem; dobry pasterz pasie swoją trzodę, bierze jagnięta w 

swoje ramiona i nosi je przy swojej piersi i prowadzi łagodnie te, które są kotne, ba, 

dobry pasterz oddaje swoje życie za owce. 

5.  Najemnik zaś, który nie jest pasterzem i nie jest właścicielem owiec, kiedy zobaczy 

wilka, opuszcza owce i ucieka, a wilk porywa owce i je rozprasza. Wyrobnik ucieka; 
gdyż jest on wyrobnikiem i nie zważa na owce. 

6.  Jestem drzwiami; jeżeli ktoś przeze Mnie wejdzie, ten będzie bezpieczny i będzie 

wchodził i wychodził, i znajdzie pastwisko. Zły nie przyjdzie, chyba że aby kraść, 
dusić i pozbawiać życia. Ja przyszedłem, ażeby one miały życie i pełne zadowolenie. 

7.  Kto zaś wchodzi przez drzwi, ten jest pasterzem owiec, któremu dozorca otwiera, a 

owce słuchają jego głosu i on zna swoje owce po imieniu, i wyprowadza je, i zna ich 

liczbę. 

8.  I kiedy wypuszcza swoje owce, idzie on przed nimi, a owce idą za nim, gdyż one 

znają jego głos. Za obcym jednak nie pójdą, lecz uciekną od niego; gdyż one nie 
znają głosu obcego". 

9.  Tę przypowieść powiedział im Jezus, oni jednak nie zrozumieli tego, o czym do nich 

mówił. Wtedy Jezus rzekł ponownie do nich: ,,Moje owce słyszą Mój głos i Ja je znam, 
i one idą za Mną. A Ja daję im życie wieczne i nigdy więcej nie zginą, i nikt ich nie 

wydrze z Mojej ręki. 

10. Mój Ojciec-Matka, który Mi je dał, jest większy nade wszystko; i nikt nie może ich 

wydrzeć z ręki Mojego Ojca-Matki. Ja i Mój Ojciec--Matka jesteśmy jednią. 

11. Wtedy Żydzi ponownie podnieśli kamienie, ażeby Go ukamienować. Jezus 

odpowiedział im: „Dużo dobrych czynów wyświadczyłem poprzez Mojego Ojca-Matkę, 
za jaki czyn wy Mnie kamienujecie?" 

12. Żydzi odpowiedzieli i rzekli: „Za dobre czyny my Ciebie nie chcemy kamienować, lecz 

z powodu bluźnierstwa i dlatego, że będąc człowiekiem, robisz siebie równym Bogu". 
Jezus odpowiedział im: „Czyż powiedziałem, że jestem równy Bogu? Nie, ale jestem 

jednym z Bogiem. Czyż nic napisano w piśmie: Ja powiedziałem, że wy jesteście 

bogami? 

13. Jeżeli nazywa On bogami tych, do których dotarło słowo Boga, a przecież pismo nie 

może być wypaczone, a wy mówicie bowiem do Tego, którego Ojciec uświęcił i posłał 

na świat: „Ty bluźnisz Bogu", ponieważ mówię: Ja jestem Synem Boga i dlatego 
jednym z Wszech-Ojcem-Matką? 

14. Jeżeli nie czynię dzieł Mojego Ojca-Matki, to nie wierzcie mi; jeżeli zaś je czynię, to 

wierzcie przecież dziełom, jeżeli nawet nie chcecie Mi wierzyć, abyście rozpoznali i 

uwierzyli, że Duch Wzniosłego Ojca-Matki jest we Mnie, a Ja w Nim". 

15. Oni usiłowali Go ponownie ująć; ale On uszedł im z ich rąk i ponownie poszedł na 

drugą stronę Jordanu na miejsce, gdzie uprzednio chrzcił Jan i tam pozostał. 

16. I wielu przyszło do Niego, i mówiło: „Jan nie czynił żadnych cudów; ale wszystko, co 

Jan powiedział o tym człowieku, jest prawdą. On jest tym prorokiem, który miał 
przyjść". I wielu uwierzyło w Niego. 

 

Rozdział 56 

Wskrzeszenie Łazarza 

 

1.  Pewien chory imieniem Łazarz z Betanii, leżał w miasteczku Marii i jej siostry Marty. 

(Maria zaś była tą, która namaściła Pana wonnościami, a nogi Jego wytarła swoimi 
włosami; właśnie brat tejże — Łazarz, był 

1.  chory). 
2.  Wtedy jego siostry posłały po Niego i kazały Mu powiedzieć: „Panie, popatrz, ten, 

którego miłujesz, leży chory". Kiedy Jezus to usłyszał, powiedział: „Choroba nie jest 

śmiertelna, lecz ażeby Bóg był w nim uwielbiony". Jezus miłował Marię, jej siostrę i 
Łazarza. 

3.  Kiedy usłyszał, że on był chory, pozostał dwa dni w miejscu, w którym on był. Potem 

rzekł do swoich uczniów: „Chodźmy znowu w kierunku Judei". 

4.  Uczniowie Jego przemówili do Niego: „Mistrzu, za każdym razem Żydzi chcieli Ciebie 

ukamienować i Ty chcesz znowu tam pójść?" Jezus odpowiedział: „Czyż dzień nie ma 

dwunastu godzin? Kto chodzi we dnie, nie potknie się; gdyż widzi on światło tego 
świata. 

5.  Kto zaś idzie nocą, ten się potyka, gdyż nie ma w nim światła". To On powiedział i 

następnie przemówił do nich: „Nasz przyjaciel Łazarz śpi; ale Ja pójdę tam, ażeby go 
obudzić". 

6.  Wtedy przemówili Jego uczniowie: „Panie, jeżeli on śpi, to będzie mu lepiej". I 

przyszedł do Niego posłaniec, i rzekł: „Łazarz zmarł". 

7.  Wtedy przyszedł Jezus i stwierdził, że leży on już cztery dni w grobie (Betania zaś 

była blisko Jerozolimy około 15 stajów drogi). I dużo Żydów przyszło do Marty i Marii, 

aby je pocieszyć z powodu śmierci brata. 

8.  Kiedy Marta usłyszała, że Jezus nadchodzi, wyszła Mu naprzeciw, Maria zaś pozostała 

w domu. Wtedy Marta rzekła do Jezusa: „Panie, gdybyś był tutaj, brat mój nie 

umarłby. Ale wiem też, że o co poprosisz Boga, to Bóg Ci da". 

9.  Jezus rzekł do niej: „Twój brat śpi i ma zmartwychwstać". Marta powiedziała do 

Niego: „Wiem, że zmartwychwstanie w zmartwychwstaniu w sądny dzień". 

10. Jezus powiedział do niej: „Ja jestem zmartwychwstanie i życie; kto we Mnie wierzy, 

ten będzie żył, choćby zaraz umarł. Ja jestem drogą, prawdą i życiem, a kto żyje i 
wierzy we Mnie, ten nigdy więcej nie umrze". 

11. Ona rzecze do Niego: „Tak Panie, ja wierzę, że Ty jesteś Chrystusem, Synem Boga, 

który przyszedł na świat". I kiedy to powiedziała poszła i po cichu zawołała swą 
siostrę Marię i rzekła: „Mistrz jest tu i wzywa cię". Kiedy ta to usłyszała, wstała 

pośpiesznie i poszła do Niego. 

12. Gdyż Jezus nie przybył jeszcze do miasteczka, lecz był jeszcze w miejscu, gdzie Marta 

wyszła Mu naprzeciw, Żydzi, którzy byli u niej w domu i ją pocieszali, kiedy zobaczyli, 
że Maria pośpiesznie wstała i wyszła, poszli za nią i mówili: „Ona idzie do grobu, aby 
tam płakać". 

13. Kiedy Maria przyszła tam, gdzie był Jezus i zobaczyła Go, upadła Mu do nóg i rzekła 

do Niego: „Panie, gdybyś był tutaj, mój brat nie umarłby". Kiedy Jezus ją. zobaczył, a 

także i płaczących Żydów, którzy z nią przyszli, rozczulił się w duchu i zasmucił się. I 
rzekł: „Gdzieście go złożyli?" Oni odpowiedzieli Mu: „Panie, przyjdź i zobacz to!" I 

Jezus zapłakał. 

14. Wtedy Żydzi powiedzieli: „Popatrz, jak On go bardzo miłował!" Niektórzy zaś wśród 

nich powiedzieli: „Czyż nie mógł On, który ślepemu otworzył oczy, uczynić ażeby ten 
także nie umarł?" Wtedy Jezus wzruszył się ponownie w sobie (gdyż obawiał się, że 

on już umarł) i poszedł w kierunku grobu. Była to pieczara, a wejście zamykał 
kamień. 

15. Jezus rzekł: „Usuńcie kamień!" Marta, siostra, sprzeciwiła się i rzekła: „Panie, on już 

cuchnie; gdyż on jest już cztery dni martwy". Jezus powiedział do niej: „Czyż nie 
mówiłem ci, że jeżeli uwierzysz, to będziesz oglądać wspaniałość Boga?" Wówczas 

odsunęli kamień, gdzie leżał zmarły. 

16. Jezus zaś wzniósł oczy w górę, wezwał wzniosłe imię i rzekł: „Mój Ojcze-Matko, 

dziękuję ci, żeś Mnie wysłuchał. Wiem przecież, że Ty Mnie zawsze wysłuchujesz, ale 
ze względu na lud, który tu wokół Mnie stoi, wezwałem Ciebie; ażeby uwierzyli, że Ty 

Mnie posłałeś". A kiedy to powiedział, zawołał donośnym głosem: „Łazarzu, wyjdź!" 

17. I zmarły wyszedł z zawiązanymi rękoma i nogami stosowanymi wówczas opaskami, a 

twarz jego osłaniał całun. 

18. Jezus rzekł do nich: „Uwolnijcie go i pozwólcie mu iść. Jeżeli nić życia jest przerwana, 

to życie ponownie nie wróci; jeżeli jednak nić ta jest cała, to jest jeszcze nadzieja". 

Wielu z Żydów, którzy przyszli do Marii i widzieli czego Jezus dokonał, uwierzyli w 
Niego. 

 

Rozdział  57 

O małych dzieciach Odpuszczenie grzechów. Przypowieść o rybach 

 

1.  W tym samym czasie przyszli do Jezusa uczniowie i zapytali Go, kto jest największy 

w Królestwie Boga. A Jezus przywołał do siebie dziecko i posadził je wśród nich, i 
rzekł: „Zaprawdę powiadam wam, jeżeli się  nie zmienicie i nie staniecie się 

niewinnymi i posłusznymi, tak jak to dziecko, to nie wejdziecie do Królestwa 
Niebieskiego. 

2.  Kto zaś upokorzy się jak to dziecię, ten jest największy w Królestwie Boga. A kto 

takie dziecko przyjmuje w Moim imieniu, ten Mnie przyjmuje. 

3.  Biada światu z powodu jego zgorszenia! Jest rzeczą niemożliwą, ażeby zgorszenia się 

nie przejawiały, ale biada temu, przez którego zgorszenia te się dzieją! Dlatego, jeżeli 
twoja wina lub twoja przyjemność powoduje dla innych zgorszenie, to odrzuć je precz 

od siebie; gdyż lepiej jest dla ciebie wejść w życie bez nich, aniżeli z nimi być 
wrzuconym do ognia wiecznego. 

4.  Zważajcie, abyście nie zaniedbywali żadnego z tych małych, gdyż mówię wam, że ich 

aniołowie nieustannie spoglądają w oblicze Boga w niebiesiech. Gdyż Syn człowieczy 

przybył, aby ratować to, co zaginęło. 

5.  Jak sądzicie? Jeżeli człowiek posiada sto owiec i jedna z nich zaginie, czyż nie zostawi 

on tych dziewięćdziesiąt dziewięć i nie pójdzie w góry, i nie poszuka tej jednej, która 
zaginęła? Jeżeli ją ponownie znajdzie, doprawdy, mówię wam, będzie on miał więcej 
radości z tej znalezionej owcy aniżeli z tych pozostałych dziewięćdziesięciu dziewięciu, 

które nie zginęły. 

6.  Tak samo wolą waszego Ojca-Matki w niebie jest, ażeby żadne z tych małych nie 

poniosło szkody". 

7.  Wtedy do Jezusa przyszło kilku, którzy nic wierzyli i powiedzieli: „Ty nam 

powiedziałeś, że nasze życie pochodzi od Boga, ale my nigdy Boga nie widzieliśmy, 

ani nie znamy żadnego Boga. Czyż możesz nam pokazać tego, którego Ty nazywasz 
Ojcem-Matką i jedynym Bogiem? My nie wiemy, czy w ogóle Bóg istnieje?" 

8.  Jezus odpowiedział im i rzekł: „Posłuchajcie tej przypowieści o rybach. Ryby jakiejś 

rzeki rozmawiały między sobą i mówiły: Twierdzi się, że nasze życie pochodzi z wody, 

ale myśmy nigdy wody nie widziały, nie wiemy, czym ona jest. Wtedy te z nich, które 
były mądrzejsze od innych, powiedziały: Słyszymy, że w morzu żyje mądra i uczona 

ryba, która zna wszystkie sprawy. Pójdźmy do niej i poprośmy ją, ażeby nam 
pokazała wodę. 

9.  Tak więc kilka z nich wybrało się w drogę, aby poszukać tej dużej i mądrej ryby i w 

końcu przybyły do morza, gdzie ta ryba żyła, i zapytały ją. 

10. A kiedy je wysłuchała, rzekła do nich: O, wy, głupie ryby! Mądrymi jesteście wy — 

tych niewiele — które poszukują. W wodzie żyjecie i poruszacie się i w niej macie 
swój byt; z wody powstałyście, do wody znowu powrócicie. Wy żyjecie w wodzie, ale 

nie wiecie o tym. Tak samo wy żyjecie w Bogu, a jednak prosicie Mnie: pokaż nam 
Boga. Bóg jest we wszystkich rzeczach i wszystkie rzeczy są w Bogu". 

11. I ponownie Jezus przemówił do nich: „Jeżeli twój brat albo twoja siostra zgrzeszyła 

przeciwko tobie, idź i zwróć twojemu bratu lub twojej siostrze wyłącznie uwagę na ich 

błąd; jeżeli cię posłuchają, to pozyskałeś ich. Gdyby jednak nie chcieli ciebie 
wysłuchać, to weź dwóch albo więcej świadków ze sobą, aby ustami dwóch lub trzech 
świadków potwierdzone zostało każde słowo. 

12. Jeżeli ci nie zechcą ich usłuchać, powiedz to gminie, jeżeli nie zechcą również 

usłuchać gminy, potraktuj ich jako tych, którzy znajdują się poza obrębem gminy. 

Zaprawdę powiadam wam, cokolwiek zwiążecie słusznie na ziemi, to zostanie także 
związane w niebie i cokolwiek słusznie rozwiążecie na ziemi, to będzie także 

rozwiązane w niebie. 

13. I ponownie mówię wam: jeżeli siedmiu albo także tylko trzech z was będzie stanowiło 

jedno na ziemi w tym o co proszą, to zostanie dla nich uczynione przez Mojego Ojca-
Matkę, który jest w niebie. Jeżeli bowiem zgromadzi się tylko trzech w Moim imieniu, 
to jestem pośród nich j jeżeli nawet tylko sam jeden jest, to jestem w sercu tego 

jednego". 

14. Wtedy przystąpił do Niego Piotr i rzekł: „Panie, jak często mój brat może zgrzeszyć 

przeciwko Mnie, abym mógł mu przebaczyć? Siedem razy?" Jezus rzekł do niego: 
„Powiadam ci, nie siedem razy, lecz siedemdziesiąt siedem razy. Gdyż nawet u 

proroków była niesprawiedliwość, nawet po namaszczeniu przez Ducha Świętego". 

15. I opowiedział On tę przypowieść: „Był pewien król, który chciał dokonać obrachunku 

ze swoimi sługami i kiedy zaczął liczyć, przyprowadzono do niego jednego z nich, 
który był mu winien tysiąc talentów. Ponieważ jednak nie mógł zapłacić, wtedy jego 
pan rozkazał, ażeby on i jego żona, i jego dzieci, i wszystko co posiadał zostało 

sprzedane, ażeby dług został spłacony. 

16. Wtedy sługa ten padł do nóg swego pana i błagając go rzekł: „Panie, miej cierpliwość 

wobec mnie, ja ci wszystko zapłacę! Wtedy pana ogarnęła litość i uwolnił go, i 
darował mu jego dług. 

17. Kiedy ten sługa wszedł i spotkał swego towarzysza, który był mu winien sto groszy, 

złapał go, schwycił go za gardło i zawołał: zapłać mi swój dług! 

18. Jego towarzysz padł przed nim na kolana i błagał go, i mówił: miej cierpliwość dla 

mnie, a ja ci wszystko zapłacę! Ten jednak nie chciał, lecz odszedł i kazał go zamknąć 
w więzieniu aż do spłacenia swojego długu. 

19. I kiedy jego towarzysze zobaczyli co uczynił, zasmucili się bardzo i opowiedzieli 

swemu panu wszystko, co się zdarzyło. 

20. Po zawołaniu go do siebie, rzekł do niego pan: Och ty zły sługo, ja darowałem ci twój 

dług, ponieważ mnie prosiłeś; czyż nie powinieneś mieć także litość dla swego 
towarzysza, podobnie jak ja miałem litość nad tobą? Jego pan popadł w złość i 
przekazał go oprawcom, ażeby zapłacił wszystko, co był winien. 

21. Tak samo osądzi was Ojciec-Matka w niebie, jeżeli wy swemu bratu czy siostrze nie 

wybaczycie z serca ich winy. Tym niemniej niechaj każdy dopilnuje, aby zapłacił, co 

jest winien; Bóg bowiem lubi sprawiedliwych". 

 

Rozdział  58 

Boska miłość dla skruszonego 

 

1.  Jezus przemawiał do Swoich uczniów i do ludu wokół Niego: „Kto jest synem Boga, 

kto jest córką Boga? Jest to wspólnota tych, którzy odwracają się od wszelkiego zła i 
czynią sprawiedliwość, miłują miłosierdzie        pełni czci obcują ze swoim Bogiem. Ci 
są synami i córkami ludzi, którzy przybyli z Egiptu i którym jest  dane, że mogą być 

nazywani synami i córkami Boga. 

2.  I będą oni zgromadzeni ze wszystkich pokoleń i narodów i języków i przyjdą oni ze 

wschodu i zachodu, i z północy, i z południa, i zamieszkają na górze Syjon, i będą 
jeść chleb i pić owoc wina przy stole Boga, i będą oglądać oblicze Boga". 

3.  Wtedy przyszli celnicy i wszyscy grzesznicy bliżej ku Niemu i Go słuchali: A 

faryzeusze i uczeni w piśmie szemrali i mówili: „Ten człowiek przyjmuje do siebie 

grzeszników i z nimi spożywa posiłki". 

4.  I opowiedział im te przypowieść: „Kto spośród was mając sto owiec i zgubi jedną z 

nich, nie pozostawi tych dziewięćdziesiąt dziewięć na pustkowiu i nie będzie szukał tej 

jednej, która zginęła, aż ją znajdzie? A kiedy ją znajdzie, położy ją na swoje ramiona 
i będzie się cieszył. 

5.  I kiedy przychodzi do domu, wówczas zwołuje swoich sąsiadów i przyjaciół i mówi do 

nich: „Radujcie się ze mną, gdyż znalazłem swoją owcę, która zginęła!" Powiadam 

wam, że tak sarno w niebie zapanuje większa radość z jednego żałującego grzesznika 
aniżeli z dziewięćdziesięciu dziewięciu sprawiedliwych, którzy nie potrzebują skruchy. 

6.  I jaka niewiasta, która ma dziesięć srebrnych monet i zgubi jedną z nich, nie zapali 

światła i nie będzie gorliwie jej szukać, aż ją znajdzie? A kiedy ją znajdzie, czyż nie 
zawoła swoich przyjaciół i sąsiadów i powie im: „Radujcie się ze mną, gdyż znalazłem 

srebrną monetę, którą zgubiłam?" Tak samo powiadam wam, że będzie panowała 
radość wśród Aniołów z powodu jednego skruszonego grzesznika". 

7.  I opowiedział jeszcze tę przypowieść: „Pewien człowiek miał dwóch synów i młodszy z 

nich powiedział do swoich rodziców: „dajcie mi moje dziedzictwo, które na mnie 

przypada!" I oni podzielili się z nim swoim majątkiem. I kilka dni później młodszy syn 
zabrał cały swój majątek, i wywędrował do pięknego kraju, i tam przetrwonił swoje 

dziedzictwo, prowadząc hulaszcze życie. 

8.  Kiedy wszystko przetrwonił, kraj ten został dotknięty ciężką klęską głodową, a on 

znalazł się w biedzie. I zaciągnął się w służbę u pewnego mieszkańca miasta, który 

wysłał go na swoje pastwisko, aby opiekował się świniami. I on chętnie zaspokoiłby 
głód plewami, którymi karmiono świnie, ale nikt mu ich nie dał. 

9.  I kiedy przyszedł do domu powiedział sobie: ilu sług mojego ojca ma chleba w 

nadmiarze, a ja umieram z głodu! Przygotuję się do drogi i pójdę do mojego ojca i do 

mojej matki, i powiem im: mój ojcze i moja matko, zgrzeszyłem przeciwko niebu i 
wobec was i nie jestem już godzien tego, ażeby nazywano mnie waszym synem. 

Przyjmijcie mnie do siebie, jako jednego z waszych sług! 

10. I wybrał się w drogę, i poszedł do swoich rodziców. Kiedy jeszcze był spory kawał 

drogi od domu, ujrzeli go jego rodzice i zlitowali się nad nim, i wyszli mu naprzeciw, i 

go uściskali. A syn rzekł do nich: mój ojcze i moja matko, zgrzeszyłem przeciwko 
niebu i wobec was, nie jestem już więcej godzien, aby nazywać się waszym synem. 

11. Ojciec zaś rzekł do swoich sług: przynieście najlepszą odzież i odziejcie go, i włóżcie 

pierścień na jego palec, i dajcie mu buty na nogi, i przynieście najpiękniejsze owoce i 
chleb, i olej i wino, i jedzmy, i radujmy się. Gdyż ten mój syn umarł i ponownie ożył; 
on zginął i ponownie został odnaleziony. I wszyscy byli pogodni i weseli. 

12. Starszy syn był w tym czasie na polu i kiedy wracał i zbliżał się do domu, usłyszał 

muzykę i tańce. I zapytał jednego ze sług, co to ma znaczyć. A on rzekł do niego: 

Twój brat, który zginął, wrócił do domu, a twój ojciec i twoja matka przynieśli mu 
chleb, oliwę i wino, i najpiękniejsze owoce, gdyż miały one utrzymać go ponownie w 

stanie zdrowia i krzepkości. 

13. A on rozzłościł się i nie chciał wejść do domu. A jego ojciec wyszedł z domu i go 

zaprosił. I on rzekł do swego ojca: Popatrz, przez długie lata służyłem tobie i nigdy 
nic przekroczyłem twoich nakazów, a ty nigdy nie sprawiłeś mi takiej uroczystości, 

ażebym mógł radować się ze swymi przyjaciółmi. 

14. Jednakże skoro tylko wrócił do domu twój syn, który przetrwonił swoje dziedzictwo z 

nierządnicami, przygotowujesz dla niego wszystko, co masz najlepszego. 

15. A jego ojciec rzekł do niego: „Synu mój, ty jesteś zawsze ze mną i wszystko, co ja 

posiadam, jest twoje. Jesteśmy teraz pogodni i weseli, gdyż twój brat umarł i 

ponownie ożył, był zaginiony i ponownie jest odnaleziony". 

 

Rozdział   59 

Jezus naucza swoich uczniów On znajduje Zacheusza 

 

1.  Jezus wstąpił na górę i usiadł tam ze swymi uczniami, i nauczał ich, i rzekł do nich: 

„Nie obawiaj się, ty mała gromadko, gdyż upodobaniem waszego Ojca-Matki jest, aby 

wam dać Królestwo. 

2.  Sprzedajcie wszystko, co posiadacie i czyńcie to, co jest dobre dla tych, którzy nic nie 

posiadają. Zróbcie sobie sakiewki, które nigdy się nie zestarzeją, skarb w niebie, 
którego nigdy nie ubywa, do którego żaden złodziej nie ma dostępu i którego mole 

nie zjedzą. Gdzie bowiem jest wasz skarb, tam będzie też wasze serce. 

3.  Pozwólcie opasać swoje biodra i płonąć waszym Światłom i bądźcie podobni do ludzi, 

którzy czekają na swego pana, kiedy powróci z godów, ażeby wtedy, kiedy on 
przyjdzie i zapuka, natychmiast mu otworzyli. 

4.  Błogosławieni są ci słudzy, których gdy pan przyjdzie, zastanie w stanie czuwania. 

Zaprawdę powiadam wam, że on zakąszę rękawy i zaprosi ich do stołu i przyjdzie, i 
będzie im służył. 

5.  A kiedy on przyjdzie na drugie i trzecie czuwanie i tak ich zastanie: błogosławieni są 

ci słudzy. 

6.  Macie jednak wiedzieć, że gdyby dozorca domu wiedział, o której godzinie przyjdzie 

złodziej, to wtedy czuwałby i nie dopuścił do włamania się do jego domu. Bądźcie 

zatem także gotowi, gdyż Syn człowieczy przyjdzie o godzinie, o jakiej wy Go nie 
będziecie się spodziewali". 

7.  Wtedy Piotr rzekł do Niego: „Panie, czy tę przypowieść powiedziałeś nam, czy też 

wszystkim innym?" A Pan rzekł: „Jaką wielką sprawą jest to, aby wieczny i mądry 
zarządca, którego Pan powołuje nad jego czeladzią, wypłacił im we właściwym czasie 

ich wynagrodzenie! 

8.  Błogosławiony jest ten sługa, którego nadchodzący pan, znajduje tak pracującego. 

Zaprawdę powiadam wam, że on ustanowi go nadzorcą nad wszystkimi swoimi 
dobrami. 

9.  Kiedy jednak ten sam sługa w sercu swoim powie: mój pan zwleka przyjściem i 

zacznie bić inne sługi i służebnice, i obżerać się, i upijać się, to pan tego sługi 
przyjdzie w dniu, w którym on się tego nie spodziewa i o godzinie, której nie zna, i da 

mu jego część razem z nieuczciwymi. 

10. Ale sługa, który zna wolę swego pana, a nie przygotował się, także nie czynił według 

jego woli, będzie musiał przecierpieć wiele ciosów. Ten zaś, który tego nie wie, a 
jednak działał tak, że zasłużył na te ciosy, będzie cierpiał mało ciosów. Gdyż komu 
dużo dano, od tego dużo się wymaga; a komu mało dano, od tego się mało żąda. 

11. Dlatego ci, którzy znają boskość i drogę życia, i tajemnice życia, a mimo to popadli w 

grzechy, poniosą większą karę aniżeli ci, którzy tej drogi życia nie znali. 

12. Ci powrócą, jeżeli krąg zostanie dokonany i zostanie dany im czas ku rozwadze, i aby 

polepszyli swoje życie i poznali tajemnice tak, aby mogli wejść do Królestwa Światła". 

13. Jezus idąc, przechodził przez Jerycho. I był tam człowiek nazywany Zacheuszem, 

jeden z najwyższych celników, a był on bardzo bogaty. 

14. I pragnął on ujrzeć Jezusa, kim On był, a nie mógł dotrzeć z powodu tłumu ludzi, 

gdyż był małego wzrostu. I wyszedł naprzód, i wspiął się na drzewo morwiowe, aby 

mógł Go zobaczyć. Gdyż właśnie tam miał przechodzić. 

15. A gdy Jezus przybył do tego miejsca, spojrzał w górę, ujrzał go i rzekł do niego: 

„Zacheuszu, zejdź spiesznie na dół, gdyż dzisiaj muszę zagościć w twoim domu". I 

szybko zeszedł na dół i z radością Go przyjął. 

16. Kiedy wszyscy to ujrzeli, szemrali, że zawitał u grzesznika jako gość. 

17. Zacheusz zaś stanął i rzekł do Pana: Panie, połowę mego majątku daje ubogim; a 

jeżeli kogoś oszukałem, to zwrócę mu poczwórnie". 

18. Jezus zaś rzekł do niego: „Zbawienie stało się dzisiaj udziałem twego domu; gdyż 

jeżeli ty jesteś sprawiedliwym człowiekiem, to jesteś także synem Abrahama. Gdyż 

Syn człowieczy przyszedł, aby szukać i zbawić to, co zaginęło". 

 

Rozdział  60 

Jezus gani obłudników 

 

1.  Jezus przemawiał do ludu i do swoich uczniów: „Uczeni w piśmie i faryzeusze siedzą 

na mojżeszowych stołach. Wszystko to, co oni tam mówią, abyście przestrzegali, to 

przestrzegajcie i stosujcie się do tego. Ale nie postępujcie według ich czynów; oni 
wprawdzie tak mówią, ale tego nie czynią. Oni stwarzają ciężkie i nie do zniesienia 

brzemiona i nakładają je na ludzkie barki; ale oni sami nie chcą się im poddawać. 

2.  Wszystkie zaś swoje czyny tak wykonują, aby byli widziani przez ludzi. Poszerzają 

swoje zakładki pamięciowe i powiększają brzegi swoich szat. Chętnie siadają przy 

stole i w świątyni na pierwszych miejscach i lubią, żeby ich na rynku pozdrawiano, i 
żeby byli tytułowani przez ludzi jako rabbi. 

3.  Ale wy zaś nie pozwólcie się nazwać nauczycielem. Gdyż jeden jest tylko nauczyciel, 

Chrystus. Wy wszyscy zaś jesteście braćmi. I nikogo nie macie nazywać na ziemi 

ojcem, gdyż jeden jest wasz Ojciec-Matka w niebie, który posiada ducha prawdy, 
którego świat nie może przyjąć. 

4.  Nie pozwalajcie także nazywać się mistrzem, gdyż jeden jest wasz mistrz, Chrystus. 

Jednak największy wśród was ma być waszym sługą. Kto bowiem sam siebie 
wywyższa, ten będzie poniżony. A kto sam siebie poniża, ten będzie wywyższony. 

5.  Biada wam, uczeni w piśmie i faryzeusze, o wy obłudnicy! Zamykacie bowiem przed 

ludźmi Królestwo Niebieskie! Wy sami tam nie wchodzicie i nie pozwalacie wejść 

innym. 

6.  Biada wam, uczeni w piśmie i faryzeusze, o wy obłudnicy, wy, którzy wyzyskujecie 

domy wdów pod pozorem długich modlitw. Dlatego tym bardziej zostaniecie 
potępieni. 

7.  Biada wam, uczeni w piśmie i faryzeusze, o wy obłudnicy, którzy obchodzicie lądy i 

morza, aby pozyskać jednego współwyznawcę, a kiedy nim już zostanie, to robicie z 
niego dwukrotnie bardziej dzieckiem piekła, aniżeli wy jesteście! 

8.  Biada wam zaślepieni przewodnicy, którzy mówicie: „Kto przysięga na świątynię, to 

nic nie jest; kto zaś przysięga na złoto w świątyni, ten jest winien". O wy głupcy i 
ślepi! Co jest ważniejsze, złoto czy świątynia, która to złoto uświęca. 

9.  I: „Kto przysięga na ołtarz, to nic nie jest. Kto zaś przysięga na ofiarę, ten jest 

winien". O wy głupcy i ślepcy, co jest ważniejsze? Ofiara czy ołtarz, który te ofiarę 
uświęca? 

10. Dlatego, kto przysięga na ołtarz, ten przysięga na ołtarz i na wszystko, co jest na 

nim. A kto przysięga na świątynię, to i na tego, który w niej mieszka. A kto przysięga 

na Niebo, ten przysięga na tron Boga i na tego Jedynego, który na nim zasiada. 

11. Biada wam uczeni w piśmie i faryzeusze, o wy obłudnicy, którzy płacicie dziesięcinę w 

postaci mięty, kopru i kminku, a zaniedbujecie to, co w prawie jest najważniejsze, a 
mianowicie: sprawiedliwości, miłosierdzia i wiary! To powinno się czynić i tamtego nie 

zaniedbywać. O wy zaślepieni przewodnicy, którzy przecedzacie komary, a połykacie 
wielbłądy. 

12. Biada wam uczeni w piśmie i faryzeusze, o wy obłudnicy, którzy utrzymujecie w 

zewnętrznej czystości wasze puchary i misy, wewnątrz zaś są pełne łupiestwa i 
żarłoczności! Ty ślepy faryzeuszu, oczyść najpierw wnętrze pucharu i misy, ażeby to 

zewnętrzne także było czyste. 

13. Biada wam uczeni w piśmie i faryzeusze, o wy obłudnicy, podobni jesteście do 

pobielanych grobów, które zewnątrz wyglądają ładnie, ale wewnątrz pełne są 
szkieletów i wszelkiego plugastwa. Tak i wy wydajecie się na zewnątrz pobożnymi, 

ale wewnątrz jesteście pełni obłudy i niecnoty. 

14. Biada wam faryzeusze i uczeni w piśmie, którzy budujecie prorokom groby i 

ozdabiacie groby sprawiedliwych, i mówicie: „Gdybyśmy żyli za czasów naszych 

ojców, to nie uczestniczylibyśmy z nimi w przelewaniu krwi proroków". 

15. W ten sposób wystawiacie sami sobie świadectwo, że jesteście synami tych, którzy 

mordowali proroków. Śmiało, spełnijcie i wy także miarę waszych ojców! 

16. Dlatego święta mądrość mówi: Ja posyłam wam proroków i mędrców, i uczonych w 

piśmie; a niektórych będziecie biczować w waszych synagogach i ścigać ich z miasta 
do miasta. I was obciąży ta cała sprawiedliwa krew, która jest przelewana na ziemi 

od krwi sprawiedliwego Abla aż do krwi Zachariasza, syna Barachiasza, którego 
zabiliście między świątynią, a ołtarzem. Zaprawdę powiadam wam, wszystko to 
spadnie na ten rodzaj. 

17. O Jeruzalem, Jeruzalem, ty zabijasz proroków i kamieniujesz tych, którzy są do ciebie 

podobni! Wielokroć chciałem zabrać twoje dzieci, jak kwoka gromadzi swoje pisklęta 

pod skrzydła, a wyście nie chcieli! 

18. Popatrz, wasz dom ma pozostać dla was pustym! Gdyż powiadam wam: od teraz nic 

będziecie Mnie widzieć, aż nie powiecie: Święty, Święty, Święty! Niechaj będą 
błogosławieni ci, którzy przyjdą w imieniu tego Jednego Sprawiedliwego!" 

 

Rozdział  61 

Jezus przepowiada zakończenie epoki 

 

1.  I kiedy Jezus siedział na górze Oliwnej, przyszli do Niego potajemnie uczniowie i 

rzekli: „Powiedz, kiedy to się będzie działo? I jaki będzie znak Twojego przyjścia i 
końca świata?" Jezus odpowiedział i rzekł do nich: „Uważajcie, ażeby was ktoś nie 

zwiódł. Gdyż wielu przyjdzie pod Moim imieniem i powie: Ja jestem Chrystusem i 
wielu zostanie wprowadzonych w błąd. 

2.  I potem usłyszycie o wojnach i wieściach wojennych. Miejcie się na baczności i nie 

przestraszcie się. Gdyż wszystkie te rzeczy będą musiały się zdarzyć, ale to jeszcze 
nie koniec. Gdyż powstaną narody i królestwa przeciwko sobie i będzie głód, i zarazy, 

i trzęsienia ziemi tu i tam. I to będzie początek tego nieszczęścia. 

3.  I w tym okresie władcy będą gromadzić kraje i bogactwa ziemi dla swych własnych 

pożądliwości. I będą oni wielu ludzi, cierpiących niedolę, ujarzmiać i trzymać ich w 
kajdanach, i wykorzystywać ich do pomnażania swego bogactwa, i będą ujarzmiali 
nawet zwierzęta polne, i będą siać grozę. Ale Bóg pośle im swoich posłańców i ci będą 

ogłaszać swoje prawa, którym ludzie, na skutek swoich tradycji będą zaprzeczali, a 
kto je przekroczy, ten umrze, 

4.  Wtedy będą wydawać was na udrękę i będą was zabijać. I będziecie znienawidzeni 

przez wszystkie narody z powodu Mego imienia. I potem wielu będzie utrapionych i 

wzajemnie będą się zdradzać i nienawidzieć. I pojawi się wielu fałszywych proroków i 
zwiodą oni wielu. 

5.  A ponieważ niesprawiedliwość będzie dominować, w wielu ludziach miłość oziębnie. 

Kto jednak wytrwa aż do końca, ten będzie błogosławiony. I ta Ewangelia o 

Królestwie Boga będzie głoszona na całym świecie jako świadectwo dla wszystkich 
narodów i wtedy nadejdzie koniec. 

6.  Jeżeli zobaczycie, jak na świętym miejscu rozprzestrzenia się groza spustoszenia, o 

której mówił prorok Daniel (ten, kto to czyta, niechaj 

1.  zwróci na to uwagę), kto jest w krainie Judei, niechaj ucieka potem w góry. A kto jest 

na dachu, niechaj nie schodzi na dół, aby coś przynieść ze swego domu, a kto jest w 
polu, ten niechaj nie wraca, aby przynieść swoją odzież. 

7.  Biada zaś brzemiennym i karmiącym w tym czasie! Módlcie się, aby wasza ucieczka 

nie miała miejsca w zimie albo w dniu sabatu. Gdyż wtedy będzie wielkie utrapienie, 

jakiego nie było od początku świata aż do tej chwili i jakiego też nie będzie. I gdyby 
dni te nie były skrócone, to nie byłby uratowany żaden człowiek. Ale ze względu na 
wybranych, dni te zostaną skrócone, 

8.  Kiedy w tym czasie ktoś do was powie: Popatrz, tu jest Chrystus albo tam, to nie 

powinniście pochopnie uwierzyć, gdyż będą pojawiać się fałszywi pomazańcy i 

fałszywi prorocy i będą czynić wielkie znaki i cuda, tak, że zostaną wprowadzeni 
(Gdzie to byłoby możliwe) w błąd także i wybrani. Popatrzcie, Ja wam o tym 

wcześniej powiedziałem! 

9.  Dlatego, jeżeli wam powiedzą: Popatrz, on jest na pustyni, to nie idźcie tam; popatrz, 

on jest w ukrytych komnatach, to nie wierzcie. Gdyż podobnie jak światło pojawia się 
od wschodu i świeci aż do zachodu, taka będzie przyszłość Syna Człowieczego. Gdyż 
tam, gdzie jest padlina, tam gromadzą się sępy. 

10. Wkrótce jednak po udręce w tym okresie będzie zaciemnione Słońce i Księżyc, a 

Księżyc straci swój blask i gwiazdy będą spadały z nieba, a siły nieba zostaną 

wstrząśnięte. 

11. I potem ukaże się na niebie znak Syna Człowieczego i Wtedy będą biadać wszystkie 

pokolenia na ziemi, a Syna Człowieczego ujrzą jak przychodzi na obłokach nieba z 
wielką siłą i wspaniałością. I pośle On swoich Aniołów z głośnymi trąbami, i będą 

gromadzić Jego wybranych z czterech stron świata, z jednego końca nieba aż po 
drugi koniec. 

12. Uczcie się podobieństwa na drzewie figowym: jeżeli gałęzie jego są elastyczne i 

soczyste i wypuszczają liście, to wiedzcie, że zbliża się lato. A zatem także i wy, kiedy 
to wszystko ujrzycie, to wiedzcie, że to wszystko jest u drzwi. Zaprawdę powiadam 

wam: pokolenie to nie przeminie, aż to wszystko się stanie. Niebo i ziemia przeminą, 
ale słowa Moje nie przeminą. 

13. Nikt nie zna "owego dnia i godziny, także i Aniołowie w niebie nie znają, lecz jedynie 

Wszech-Ojciec-Matka. Podobnie jak było za czasów Noego, takie też będzie przyjście 

Syna Człowieczego. 

14. Zachowywali się bowiem jak przed potopem: jedli, pili, żenili się i wydawali za mąż aż 

do dnia, kiedy Noe wszedł na arkę. I nie zwracali na nic uwagi, aż nadszedł potop i 

wszystkich zniósł z powierzchni ziemi; tak też będzie z przyjściem Syna 
Człowieczego. 

15. Gdyż będzie dwóch na polu; jeden zostanie przyjęty, a drugi zostanie pozostawiony. 

Dwie niewiasty będą mleć w młynkach, jedna zostanie przyjęta, druga będzie 
pozostawiona. Dlatego bądźcie czujni, gdyż nie znacie godziny kiedy wasz Pan 
przyjdzie. 

16. To jednak powinniście wiedzieć, gdyby gospodarz wiedział o jakiej godzinie przyjdzie 

złodziej, to czuwałby i nie pozwolił włamać się do swojego domu. Dlatego też bądźcie 

gotowi; gdyż Syn człowieczy przyjdzie o godzinie, kiedy wy się Go nie spodziewacie. 

17. Kto zaś jest tym wiernym i mądrym sługą, którego Pan mianował nad jego czeladzią, 

aby o właściwej porze dawał im posiłek? Błogosławiony jest sługa, kiedy jego Pan 
nadejdzie, a on prawidłowo wypełnia swoje obowiązki. Zaprawdę powiadam wam: On 

uczyni go nadzorcą nad całym swoim mieniem. 

18. Kiedy zaś zły sługa w swoim sercu powiedziałby; pan mój długo jeszcze nie przyjdzie 

i zacznie bić swoje współsługi, i będzie jadł i pił z pijakami. 

19. Tak więc pan tego sługi przyjdzie pewnego dnia, kiedy on nie zaopatrzył się w 

jedzenie i picie, i o godzinie, o której się go nie spodziewał. I da mu on jego zapłatę 

razem z obłudnikami w ciemności, z okrutnikami i z tymi, którzy nie mają miłości i 
współczucia; i będzie tam płacz i zgrzytanie zębów. 

 

Rozdział  62 

Przypowieść o dziesięciu dziewicach 

 

1.  Królestwo Niebios będzie podobne do dziesięciu dziewic, które wzięły swoje lampy i 

wyszły naprzeciwko oblubieńcowi i pięć spośród nich było mądrych, a pięć głupich. 

2.  Głupie wzięły swoje lampy, lecz nie zabrały ze sobą oliwy. Mądre zaś wzięły oliwę w 

naczynia wraz ze swoimi lampami. 

3.  Ponieważ oblubieniec zwlekał z przyjściem, wszystkie stały się śpiące i zasnęły. O 

północy powstała wrzawa: „Popatrz, oblubieniec nadchodzi! Wyjdźcie mu naprzeciw!" 
Wtedy wszystkie dziewice powstały i przyozdobiły swoje lampy. 

4.  Głupie zaś rzekły do mądrych: „Dajcie nam trochę waszej oliwy, gdyż nasze lampy 

gasną". Mądre zaś odpowiedziały i rzekły: „Nie, gdyż mogłoby nie wystarczyć i dla 

nas i dla was; idźcie raczej do kupców i kupcie sobie". 

5.  A gdy te poszły kupować, nadszedł oblubieniec; a te, które były gotowe weszły z nim 

na gody weselne. A drzwi zostały zamknięte. 

6.  W końcu przyszły też i pozostałe dziewice i rzekły: „Panie, panie, otwórz nam". On 

zaś odpowiedział i rzekł: „Zaprawdę powiadam wam: Ja was nie znam". 

7.  Dlatego bądźcie czujni, gdyż nie znacie ani dnia, ani godziny, w której nadejdzie Syn 

człowieczy. Trzymajcie swoje lampy zapalone. 

 

Rozdział   63 

Przypowieść o talentach 

 

1.  I powiedział On także: Królestwo Boga podobne jest do człowieka, który wyjeżdżając 

do odległej krainy zawołał swoje sługi i przekazał im swój majątek. Jednemu dał pięć 
talentów, drugiemu dwa, a trzeciemu jednego talenta, każdemu według jego 

zdolności, i odjechał. 

2.  Ten, który otrzymał pięna. 

3.  Po długim czasie przybył pan tych sług i dokonał z nimi rozrachunku. Wtedy 

przystąpił ten, który otrzymał pięć talentów i dołożył drugich pięć talentów, i rzekł: 

„Panie, ty dałeś mi pięć talentów, a ja przy ich pomocy zyskałem dalszych pięć 
talentów". Wtedy jego pan rzekł do niego: „Dobrze, wierny i dobry sługo, nad małym 
byłeś wierny, wiele ci powierzę; wejdź do radości Pana swego". 

4.  Potem przystąpił także ten, który otrzymał dwa talenty i rzekł: „Panie, ty dałeś mi 

dwa talenty, przy ich pomocy zdobyłem dalsze dwa". Wtedy jego pan rzekł do niego: 

„Dobrze, sługo dobry i wierny, nad małym byłeś wierny, wiele ci powierzę; wejdź do 

radości Pana swego". 

5.  Wtedy przystąpił też i ten, który otrzymał jednego talenta i rzekł: „Panie, wiedziałem, 

że jesteś twardym człowiekiem; żniwujesz tam, gdzie nic posiałeś, i zbierasz tam, 

gdzieś nie rozsypał. I bałem się, i poszedłem, i ukryłem twojego talenta w ziemi i tu 
masz, to co twoje". 

6.  Pan jego zaś odpowiedział i rzekł do niego: „Ty zły i leniwy sługo, wiedziałeś, że 

żniwuję tam, gdzie nie posiałem i zbieram tam, gdzie nie rozsypałem? Powinieneś 

wobec tego oddać moje pieniądze bankierom na oprocentowanie i po moim powrocie 
odebrałbym to, co moje z procentami. 

7.  Dlatego weźcie od niego tego talenta i dajcie temu, który ma dwa talenty, gdyż ten, 

który zyskał, będzie mu dodane i będzie miał pełnię. Kto jednak nie zyskał, temu 

będzie odebrane także i to, co posiadał. A nieużytecznego sługę wrzućcie w 
ciemność; gdyż to jest część, którą on sobie wybrał". 

8.  Jezus rzekł także do swoich uczniów: „Bądźcie prawdziwymi bankierami Królestwa 

Boga, odrzucajcie zło i fałsz, a zachowujcie to co dobre i szlachetne". 

9.  A Jezus siedział naprzeciwko skarbonki i przyglądał się jak ludzie wrzucali pieniądze 

do tej bożej skarbonki. 

10. Wtem przyszła pewna uboga wdowa i wrzuciła do niej dwa grosze. 

11. I przywołał Jezus swoich uczniów do siebie, i rzekł: „Zaprawdę powiadam wam, że ta 

uboga wdowa więcej wrzuciła do tej bożej skarbonki niż wszyscy inni. 

12. Gdyż wszyscy dawali ze swego nadmiaru, ona zaś dała ze swego ubóstwa wszystko, 

co posiadała". 

 

Rozdział  64 

Jezus naucza w ogrodzie palmowym 

 

1.  Jezus przyszedł do zdroju w pobliżu Betanii, gdzie znajdowało się dwanaście drzew 

palmowych i dokąd często przychodził ze Swymi uczniami, aby nauczać ich o 
tajemnicach Królestwa Boga. Tam siadał w cieniu drzew wraz ze swymi uczniami. 

2.  Jeden z nich rzekł: „Panie, już dawniej napisano, że Elochimowie stworzyli człowieka 

według swego własnego wizerunku i stworzyli mężczyznę i kobietę. Ty powiedziałeś 
przecież, że Bóg jest jeden?" A Jezus rzekł do nich: „Zaprawdę powiadam wam, w 

Bogu nie ma ani mężczyzny ani kobiety, a jednak oboje są jednym, Bóg obojga jest 
w jednym. On jest nimi, a oni są w Nim. Elochim — nasz Bóg — jest doskonały, 

nieskończony i jeden. 

3.  A więc w mężczyźnie ucieleśniony jest ojciec i ukryta matka. Tak więc w niewieście 

ucieleśniona jest matka i ukryty ojciec. Dlatego imię Ojca i Matki powinno być 
jednakowo uświęcane; gdyż są oni wielkimi siłami Boga, jedno nie istnieje bez 

drugiego w tym jedynym Bogu. 

4.  Uwielbiajcie Boga, który jest nad wami, pod wami, po prawej ręce i po lewej, przed 

wami, wśród was, za wami, w Was i wokół was. Zaprawdę jest tylko jeden Bóg, On 

jest wszędzie, we wszystkim i w Nim istnieją wszystkie rzeczy, źródło całego życia, 
bez początku i bez końca. 

5.  Rzeczy, które są widzialne i przemijają, są ucieleśnieniem tego, co jest niewidzialne, 

co jest wieczne, abyście dotarli od spraw widzialnych tej natury do niewidzialnych 

spraw Boskości. I abyście poprzez naturę dotarli do ponad natury. 

6.  Zaprawdę, Elochimowie stworzyli człowieka według wizerunku Boga, mężczyznę i 

kobietę, i cała natura jest obrazem Boga, dlatego Bóg obojga, mężczyzny i kobiety 
jest niepodzielny, lecz oboje są w jednym, niepodzielnym i wiecznym, w którym są 
wszystkie rzeczy, te widzialne i niewidzialne. 

7.  One wyszły z wieczności i do wieczności wrócą. Duch do ducha, dusza do duszy, 

rozum do rozumu, uczucie do uczucia, życie do życia, forma do formy i proch do 
prochu. 

8.  Na początku Bóg zapragnął i pojawił się Jego Syn, boska miłość i umiłowana Córka, 

święta mądrość w jednakowy sposób z jednego boskiego źródła; i z tego źródła 
pojawią się generacje Duchów Boga, Synów i Córek wiekuistego. 

9.  I ci zstępują na ziemię i żyją z ludźmi, i nauczają ich dróg Boga, miłowania praw 

Wiekuistego i posłuszeństwa dla nich, ażeby w nich znaleźli zbawienie. 

10. Wiele narodów oglądało ich dni. Pod różnymi imionami pojawiali się, a narody 

cieszyły się w ich świetle; także i dzisiaj powracają do nich ponownie, jednak Izrael 

nie chce ich przyjąć. 

11. Zaprawdę powiadam wam, moi dwunastu, których wybrałem: wszystko, co dawniej o 

nich powiedziano, jest prawdziwe — tylko zniekształcone przez fałszywe wyobrażenia 
ludzi". 

12. I Jezus ponownie przemówił do Marii-Magdaleny: „Napisano w prawie, że kto opuści 

ojca i matkę, ten umrze śmiercią. Prawo jednak nie mówi o rodzicach w tym życiu, 
lecz o mieszkańcach Światła, które jest w nas aż po dzień dzisiejszy. 

13. Ci zatem, którzy opuszczą Chrystusa-Zbawiciela, Święte prawo i wspólnotę 

wybranych, umrą śmiercią. Ba, ci zginą w najgłębszej ciemności, gdyż oni tak chcieli i 

nikt nie może im w tym przeszkodzić. 

 

Rozdział  65 

Ostatnie namaszczenie przez Marię-Magdalenę 

 

1.  I w wieczór sabatu przed paschą, kiedy Jezus był w Betanii, poszedł do domu 

Szymona, trędowatego, gdzie mu przygotowali wieczerzę. A Marta obsługiwała, 

podczas gdy Łazarz był jednym z tych, którzy siedzieli przy stole. 

2.  I przyszła Maria, zwana Magdaleną, która miała alabastrową szkatułkę z nadzwyczaj 

drogocennym i kosztownym olejkiem do namaszczania, otworzyła tę szkatułkę i 
wylała olejek na głowę Jezusa i namaściła Jego nogi i wysuszyła je swojemi włosami. 

3.  Wtem przemówił jeden z Jego uczniów Judasz Iskariot, który miał Go zdradzić: 

„Czemu ma służyć to marnotrawstwo? Ten olejek balsamowy mógłby być drogo 
sprzedany, a pieniądze mogłyby być rozdane ubogim". To on powiedział jednakże nie 

z troski o ubogich, lecz ponieważ był przepełniony zazdrością i pożądliwością, i nosił 
sakiewkę i to, co mu do niej dawano. I oni szemrali przeciwko Magdalenie. 

4.  Jezus zaś rzeki: „Zostawcie ją w spokoju! Co wy troszczycie się o nią. Ona spełniła 

dobry uczynek względem Mnie. Wy będziecie mieli zawsze u siebie ubogich, Mnie zaś 

nie będziecie mieli zawsze. Ona namaściła Moje ciało na Mój pogrzeb. 

5.  Zaprawdę powiadam wam, gdziekolwiek na całym świecie Ewangelia ta będzie 

głoszona, będzie się mówić na jej pamiątkę o tym, co ona teraz uczyniła". 

6.  Wtedy wstąpił szatan do serca Judasza Iskariota i poszedł on swoją drogą, i udał się 

do arcykapłanów, i naradzał się z nimi, jak mógłby Go zdradzić. A oni ucieszyli się i 

ułożyli się z nim na 30 srebrników za cenę jednego niewolnika, i on obiecał im, i 
szukał sposobu jakby Go zdradzić. 

7.  I w tym czasie rzekł Jezus do swoich uczniów: „Mówcie wszystkim na świecie: 

zabiegajcie o to, abyście otrzymali tajemnice Światła i abyście weszli do Królestwa 

Światła, albowiem nadszedł odpowiedni czas i nadszedł dzień zbawienia. 

8.  Nie przesuwajcie tego z dnia na dzień, z jednego obiegu do drugiego, z jednego 

okresu na drugi w tym mniemaniu, że jeżeli, wrócicie na ten świat, zdobędziecie 
tajemnice i wrócicie do Królestwa Światła. 

9.  Gdyż nie wiecie kiedy wypełni się liczba doskonałych; potem bowiem bramy 

Królestwa Światła zostaną zamknięte i od tego momentu nikt już nie będzie mógł 
wejść ani stamtąd wyjść. 

10. Starajcie się, abyście weszli jak długo rozbrzmiewa wzywanie, zanim liczba 

doskonałych nie będzie ostateczna i kompletna, a brama nie zostanie zamknięta". 

 

Rozdział  66 

Jezus naucza swoich uczniów 

 

1.  I Jezus ponownie nauczał swoich uczniów, i rzekł: „Bóg powołał świadków dla prawdy 

we wszystkich narodach i w każdym wieku, aby wszyscy byli posłuszni woli 

Wiekuistego i ją wypełniali jako władcy i współpracownicy Wiekuistego. 

2.  Bóg jest siłą, miłością i mądrością i tych trojga stanowi jednię. Bóg jest prawdą, 

dobrocią i pięknem i tych trojga stanowi jednię. 

3.  Bóg jest sprawiedliwością, wiedzą i czystością i tych trojga stanowi jednię. Bóg jest 

blaskiem, współczuciem i świętością i tych trojga stanowi jednię. 

4.  I tych czworo trój jedni stanowi jednię w ukrytej Boskości, w Doskonałym, 

Wiekuistym, Jedynym. 

5.  Tak samo w każdym mężczyźnie, który stał się doskonałym, są trzy osoby: syn, mąż i 

ojciec i tych troje stanowi jednię. 

6.  Tak samo w każdej kobiecie, która stała się doskonałą, są trzy te osoby: córka, 

oblubienica i matka, podobnie jak Bóg stanowią jednię. 

7.  Tak też jest z Bogiem Ojcem-Matką, w którym nie ma mężczyzny czy niewiasty, a w 

którym są oboje i każde jest potrójne, i wszyscy są jednym w ukrytej jedności. 

8.  Nie dziwcie się temu, albowiem tak jak jest na górze, tak jest na dole i jak na dole, 

tak na górze i to, co jest na ziemi jest tak, ponieważ tak jest w niebie. 

9.  I ponownie mówię wam: Ja i Moja oblubienica jesteśmy jednym, tak samo jak Maria 

Magdalena, którą wybrałem i uświęciłem dla siebie jako wzór, jest jednym ze Mną. Ja 
i Moja gmina jesteśmy jednym. A gmina to wybrańcy ludzkości dla zbawienia 

wszystkich. 

10. Gminą Pierworodnego jest Maria Boga. Tak mówi Wiekuisty. Ona jest Moją Matką, i 

Ona Mnie poczęła od początku ł urodziła Mnie jako Swego Syna w każdej epoce i 
każdej strefie niebiańskiej. Ona jest Moją oblubienicą, wiecznie jednym w świętej 

wspólnocie ze Mną — jej oblubieńcem. Ona jest Moją córką, gdyż ona wiecznie 
wypływa i wynika ze Mnie, ze swego Ojca i raduje się we Mnie. 

11. I te dwie trójjednie są jednym we Wiekuistym i są udowodnione w każdym 

mężczyźnie i w każdej kobiecie, którzy stali się doskonałymi i wiecznie z Boga 
narodzonymi i radują się w Świetle, i są zawsze zabezpieczeni, i są jednym z Bogiem, 

i którzy zawsze Boga przyjmują i prowadzą do zbawienia wielu. 

12. To jest tajemnica trójjedni w człowieku, ponadto w każdym człowieku musi się 

wypełnić tajemnica Boga, ażeby ujrzał światło, aby znosił cierpienia za prawdę, aby 
wstąpił do nieba i wysłał Ducha Prawdy. To jest ścieżka zbawienia; gdyż Królestwo 

Boga jest wewnątrz was": 

13. Wtedy pewien uczeń rzekł do Niego: „Panie, kiedy przyjdzie Królestwo Boga?" A On 

odpowiedział i rzekł: „Kiedy to, co jest zewnątrz, będzie takie, jak to, co jest 

wewnątrz, a to, co jest wewnątrz, będzie takie, jak to, co jest zewnątrz. A to co 
męskie i żeńskie, nie będzie ani męskim ani żeńskim, lecz obojga będą jednym. I ci, 

którzy mają uszy do słuchania, niechaj słuchają". 

 

Rozdział 67 

Wjazd do Jerozolimy 

 

1.  I pierwszego dnia tygodnia, kiedy przybyli w pobliże Jerozolimy w kierunku Bethage i 

Betanii na Górę Oliwną, wysiał On dwóch swoich uczniów i rzekł do nich: „Idźcie do 

miasteczka, które leży przed wami, a kiedy wejdziecie, wkrótce znajdziecie 

uwiązanego osła, na którym jeszcze żaden człowiek nie siedział; odwiążcie go i 

przyprowadźcie go do Mnie. 

2.  Jeżeli ktoś wam powie: „Dlaczego to czynicie? To odpowiedzcie, że Pan go 

potrzebuje. I natychmiast on go pozwoli wam wziąć". 

3.  I poszli swoją drogą i znaleźli uwiązanego osła na placu, gdzie dwie drogi się 

krzyżowały i odwiązali go. A niektórzy, którzy tam stali, rzekli do nich: „Cóż wy 

robicie, że odwiązujecie to źrebię?" A oni rzekli do nich, jak im Jezus nakazał i ci nie 
sprzeciwiali się. 

4.  I zaprowadzili osła do Jezusa i położyli swoje szaty na zwierzęciu, a Jezus usiadł na 

nim. Wielu zaś rozpościerało swoje szaty na drodze, a niektórzy łamali młode gałązki 

z drzew i słali je na drodze. 

5.  I ci, którzy szli przed Nim i za Nim wołali: „Hosanna, bądź pochwalony Ty, który 

przychodzisz w imieniu Jovasa: niechaj będzie pochwalone Królestwo naszego ojca 
Dawida i bądź pochwalony Ty, który przychodzisz w imieniu Najwyższego! Hosanna 
na wysokościach!" 

6.  Jezus wszedł do Jerozolimy i do świątyni, a kiedy wszystko dojrzał powiedział im tę 

przypowieść i rzekł im: 

7.  "Kiedy Syn człowieczy przyjdzie w Swej chwale, a z Nim wszyscy święci Aniołowie, 

wówczas zasiądzie On na tronie swojej wspaniałości i przed Nim zostaną 

zgromadzone wszystkie narody, a On będzie rozdzielał jedne od drugich, podobnie 
jak pasterz oddziela swoje capy od owiec. I owce ustawi po swojej prawej stronie, 

capy zaś po lewej. 

8.  Wtedy Król powie do tych, którzy są po prawej stronie: chodźcie tu, wy błogosławieni 

Mego Ojca, dziedziczcie Królestwo, które jest dla was przygotowane od początku 

świata. Kiedy byłem głodny, nakarmiliście Mnie. Kiedy byłem spragniony, napoiliście 
Mnie. Kiedy byłem obcym przybyszem, daliście Mi schronienie, kiedy byłem nagi, 

przyodzialiście Mnie. Kiedy byłem chory, odwiedzaliście Mnie, kiedy byłem uwięziony, 
przychodziliście do Mnie. 

9.  Wtedy sprawiedliwi odpowiedzą Mu i powiedzą: Panie, kiedy widzieliśmy Ciebie 

głodnym i nakarmiliśmy Ciebie? Albo pragnącym i napoiliśmy Ciebie? Kiedy 

widzieliśmy Ciebie jako obcego przybysza i daliśmy Ci przytułek? Albo nagim i Cię 
odzialiśmy. Kiedy widzieliśmy Ciebie chorym albo uwięzionym i do Ciebie 
przychodziliśmy? 

10. A Król odpowie i powie im: popatrzcie, Ja przejawiam się wam we wszystkich formach 

stworzenia i zaprawdę powiadam wam: cokolwiek uczyniliście jednemu z tych 

najmniejszych spośród Moich braci, Mnie uczyniliście. 

11. Wtedy powie On też do tych z lewej strony: idźcie precz ode Mnie, wy przeklęci, w 

wieczny ogień, który sobie przygotowaliście, aż zostaniecie siedmiokrotnie 
oczyszczeni i uwolnieni od swoich grzechów. 

12. Gdyż byłem głodny i nie nakarmiliście Mnie. Byłem spragniony, a nie napoiliście Mnie, 

byłem obcym przybyszem, a me daliście mi schronienia, byłem nagi, a nie 
przyodzialiście Mnie, byłem chory i uwięziony, a nie odwiedziliście Mnie? 

13. Wtedy oni także Mu odpowiedzą i rzekną: Panie, kiedy widzieliśmy Ciebie głodnym 

albo spragnionym, czy jako obcego przybysza, albo nagiego czy chorego i Ci nie 

służyliśmy? 

14. Wtedy On odpowie im i rzeknie: popatrzcie, Ja przejawiam się we wszystkich formach 

stworzenia i zaprawdę powiadam wam, czego nie uczyniliście jednemu z 
najmniejszych wśród Moich braci, tego też nie uczyniliście również Mnie. 

15. A okrutni i niemiłosierni pójdą na wieczne katusze, jeżeli nie będą żałować zostaną 

całkowicie zniszczeni. Sprawiedliwi zaś i miłosierni wejdą do wiecznego żywota i 
wiecznego pokoju". 

 

Rozdział 68 

Gospodarz i winogrodnicy 

 

1.  Jezus opowiedział inną przypowieść: „Był pewien gospodarz, który założył winnicę i 

ogrodził ją, i ustawił prasę do tłoczenia winogron, i zbudował wieżę, i przekazał ją 
winogrodnikom, i wyjechał do odległego kraju. 

2.  A gdy nadszedł czas winobrania, wysłał swoje sługi do winogrodników, ażeby odebrali 

od nich owoce. Winogrodnicy jednak pojmali sługi, jednego zbili, a drugiego 

ukamienowali, a jeszcze innego zabili. 

3.  Ponownie posłał do nich inne sługi, którzy byli godniejszej czci aniżeli ci pierwsi, a 

winogrodnicy potraktowali ich podobnie. W końcu jednak wysłał swojego syna do 
nich, mówiąc: mojemu synowi okażą szacunek. 

4.  Kiedy winogrodnicy ujrzeli syna gospodarza, mówili miedzy sobą: to jest dziedzic, 

chodźcie, zabijmy go, wtedy dziedzictwo będzie nasze. I pojmali go, wyrzucili z 
winnicy i zabili go. 

5.  Jeżeli teraz przyjdzie pan winnicy, to co zrobi z winogrodnikami?" Oni rzekli do Niego: 

„On tych złych ludzi zniszczy i winnicę odda innym winogrodnikom, którzy mu 

przyniosą owoce, kiedy dojrzeją". 

6.  Jezus rzekł do nich: „Czy nie czytaliście w piśmie: kamień, który odrzucili 

budowniczowie, stał się kamieniem węgielnym piramidy? Pan to sprawił i to jest 
cudowne w naszych oczach! 

7.  Dlatego mówię wam: Królestwo Boga jest wam odebrane i dane ludowi, który 

przyniesie swoje owoce. A kto upadnie na ten kamień, ten się rozbije. Jeżeli zaś on 
upadnie na kogoś, tego zetrze w proch". 

8.  I kiedy arcykapłani i faryzeusze słuchali tych przypowieści, zrozumieli, że On mówił o 

nich. Usiłowali Go pojmać, jednak bali się ludu; lud bowiem uważał Go za proroka. 

9.  I uczniowie pytali Go o znaczenie tej przypowieści, a On rzekł do nich: „Winnica to 

świat, winogrodnikami są wasi kapłani, a sługami są służebnicy dobrego prawa i 

prorocy. 

10. Kiedy żąda się owoców tej pracy od kapłanów, nie dają żadnych owoców, natomiast 

źle traktują wysłanników, którzy głoszą prawdę Boga, jak to kapłani czynili od 
samego początku. 

11. A kiedy nadejdzie Syn człowieczy, Chrystus Boga, zgromadzą się przeciwko Niemu, 

zabiją Go i wyrzucą Go z winnicy; gdyż nie realizują spraw ducha, lecz swoje własne 
przyjemności i korzyści, odrzucając święte prawo. 

12. Gdyby przyjęli Pomazańca, który jest kamieniem węgielnym i wierzchołkiem, to 

byłoby dla nich dobrze, a gmach stałby jako świątynia Boga, w której mieszkałby 

Duch. 

13. Ale nadejdzie dzień, kiedy prawo, które oni odrzucili, stanie się kamieniem 

węgielnym, który wszyscy ujrzą i o który się potkną i zostaną zniszczeni; ci, którzy 
będą trwać w nieposłuszeństwie zostaną rozbici na kawałki. 

14. Gdyż Bóg niektórym Aniołom przekazał władzę nad biegiem świata, polecając im 

rządzić w mądrości, sprawiedliwości i miłości. Ale oni zlekceważyli przykazania 
Wszechmocnego i działali przeciwko dobrym rozkazom Boga. W ten sposób pojawiło 

się okrucieństwo i cierpienie, i zmartwienie na świecie do czasu, kiedy ponownie 
przyjdzie Mistrz i weźmie w Swoje ręce wszystkie sprawy i wezwie Swoje sługi do 

złożenia obrachunku". 

15. I powiedział On inną przypowieść: „Pewien człowiek miał dwóch synów i podszedł do 

pierwszego, i rzekł: synu mój, idź i pracuj dzisiaj w mojej winnicy, a on odpowiedział 
i rzekł: nie chcę. Potem jednak pożałował tego i poszedł. I poszedł On do drugiego 
syna i tak samo do niego przemówił. A on odpowiedział i rzekł: idę, ojcze. Ale on nie 

poszedł. Który z nich wypełnił wolę swego ojca?" 

16. Oni powiedzieli Mu: „Ten pierwszy". Jezus rzekł do nich: „Zaprawdę powiadam wam, 

że celnicy i dziewki wejdą przed wami do Królestwa Boga. Gdyż Jan przyszedł do was 
na drodze sprawiedliwości, a wy nie uwierzyliście mu; jednak celnicy i dziewki 
uwierzyli mu, a wy jakkolwiek widzieliście, to potem nie żałowaliście, abyście mogli 

mu uwierzyć". 

17. Jezus w pewnym miejscu zgromadził wokół Siebie wszystkich Swoich uczniów. I rzekł 

do nich: „Czy możecie dać doskonałość temu, co jest niedoskonałe? Czy możecie 
uczynić ład z nieładu?" A oni odpowiedzieli: „Nie, Panie". 

18. I ustawił ich każdego według jego liczby w czworobok, z każdego boku o jednego 

mniej aniżeli dwunastu, a czynił to tak, ponieważ wiedział, kto go zdradzi (i ludzie 

uważaliby tego, jako jednego z nich, jednak nie uczniowie). 

19. Pierwszego w siódmym rzędzie od góry w środku i ostatniego w siódmym rzędzie od 

dołu, a tego, który nie był ani pierwszym, ani ostatnim uczynił punktem centralnym, 
a pozostałych ustawił według Boskiego ładu i każdy znalazł swoje miejsce, tak że ci, 
którzy siali na górze, tak samo jak ci na dole, a ci na dole stali tak samo, jak ci na 

górze, a lewa strona była podobna do prawej, i prawa strona była podobna do lewej 
według sumy ich liczb. 

20. I On powiedział: „Czy wy widzicie jak stoicie? Powiadam wam, w taki sam sposób 

istnieje ład w Królestwie Boga i to jedno, które wszystkim rządzi jest w waszym 

środku i jest jako centrum, i z nim jest tych stu dwudziestu, wybranych z Izraela, i do 
niego przyjdzie sto czterdzieści cztery tysiące wybranych pogan, którzy są waszymi 

braćmi". 

 

Rozdział 69 

Wewnętrzny Chrystus, zmartwychwstanie i życie 

 

1.  Kiedy Jezus wraz ze Swoimi uczniami siedział po zachodniej stronie świątyni, 

wówczas ludzie nieśli zmarłego na marach, aby go pogrzebać, a jeden z uczniów rzekł 

do Jezusa: „Mistrzu, jeżeli człowiek umarł, czy znowu żyć będzie?" 

2.  A On odpowiedział i rzekł: „Ja jestem zmartwychwstanie i życie, Ja jestem dobro, 

piękno, prawda, a kto we Mnie wierzy, ten nigdy więcej nie umrze, lecz będzie żył 
wiecznie. Tak jak w Adamie wszyscy umierają, tak w Chrystusie wszyscy znowu 
zmartwychwstaną. Niechaj będą błogosławieni ci, którzy we Mnie umierają i stali się 

doskonałymi na 

1.  Moje podobieństwo; gdyż oni wypoczywają od swojej pracy, a ich czyny idą za nimi. 

Oni przezwyciężyli zło i stali się filarami świątyni Boga, i już więcej nie wyjdą, gdyż 
oni będą odpoczywać w wieczności. 

2.  Ci jednak, którzy uczynili zło, dla nich nie ma spokoju; gdyż będą oni przychodzić i 

odchodzić i będą musieli przez wiele wieków znosić cierpienia ku swej poprawie, aż 

staną się doskonałymi, ci zaś, którzy czynili dobro i osiągnęli doskonałość, ci mają 
wieczny spokój i wejdą do wiecznego życia. Oni spoczywają w wiekuistości. 

3.  Nad nimi nie ma już nocy śmierci i narodzin w swym powtarzaniu się, dla nich nie 

obraca się już więcej koło narodzin i śmierci, gdyż osiągnęli centrum, gdzie panuje 
wieczny spokój, a Bóg jest centrum wszelkich rzeczy. 

4.  Jeden z Jego uczniów zapytał Go: „Jak można wejść do Królestwa Boga?" A On 

odpowiedział i rzekł: „Jeżeli nie uczynicie tego, co na dole takim jak to, co jest na 

górze i to, co jest po lewej stronie, jak to co jest po prawej, to co jest z tyłu takim, 
jak to co jest z przodu, jeżeli nie wejdziecie do centrum i do ducha, to nie wejdziecie 

do Królestwa Boga". 

5.  I On powiedział: „Nie wierzcie, ażeby jakikolwiek człowiek był bez błędu, gdyż nawet 

wśród proroków i wtajemniczonych chrześcijaństwa popełniano błędy. Istnieje jednak 

wiele błędów, które miłość pokrywa". 

6.  A gdy nastał wieczór, poszedł On do Betanii z dwunastu uczniami; gdyż tam mieszkał 

Łazarz i Maria, i Marta, których On miłował. 

7.  I przyszła do Niego Salomea i zapytała Go: „Jak długo śmierć będzie miała moc?" A 

On odpowiedział i rzekł: „Tak długo, jak długo wy będziecie nakładały mężom 

brzemię i jak długo wy, kobiety będziecie rodziły. Z tego powodu przyszedłem, aby 
położyć kres nierozważnemu 

8.  • działaniu". 
9.  A Salomea rzekła do Niego: „Wobec tego dobrze zrobiłam, że nie urodziłam". A Pan 

odpowiedział i rzekł: „Spożywaj z każdego pastwiska, które jest dobre; ale z owego, 
które zawiera gorycz śmierci, nie spożywaj". 

10. A kiedy Salomea zapytała kiedy te sprawy, o które ona Go zapytała będą rozpoznane, 

Pan rzekł: „Kiedy wy znosicie szatę wstydliwości i wzniesiecie się ponad pożądanie, 

kiedy oboje będą jednym, i męskie i żeńskie z męskim i żeńskim nie będą ani męskie, 
ani żeńskie". 

11. I ponownie przemawiał do pewnego ucznia, który Go zapytał: „Kiedy wszyscy będą 

posłuszni prawu?" Kiedy Duch Boga wypełni całą ziemię i serce każdego mężczyzny i 
każdej kobiety. 

12. Posiałem prawo do ziemi i ono zakorzeniło się i we właściwym czasie wydało 

dwanaście owoców jako pożywienie dla wszystkich. Rzuciłem prawo do wody i została 

ona oczyszczona z wszelkiego zła. Wrzuciłem prawo w ogień i złoto zostało 
oczyszczone z wszelkiego zanieczyszczenia. Rzuciłem prawo w powietrze i ono 

otrzymało życie przez Ducha Jedynego Żywego, który wypełnia wszystkie sprawy i 
mieszka w sercu każdego jednego". 

13. I jeszcze wiele innych podobnych przypowieści przekazał tym, którzy mieli uszy, aby 

słuchać i zrozumieć. Jednak dla masy było to niezrozumiałe. 

 

Rozdział 70 

Jezus gani Piotra z powodu jego porywczości 

 

1.  I rano tego dnia, kiedy przybyli do Betanii, Piotr był głodny i ujrzał 7. daleka drzewo 

figowe, które miało liście; podszedł do niego, aby zobaczyć, czy są na nim owoce. I 
kiedy się przybliżył, nie znalazł nic prócz liści; nie była to bowiem jeszcze pora na figi. 

2.  Piotr się rozzłościł i rzekł: „Przeklęte drzewo figowe, oby nikt więcej nie jadł twoich 

owoców po wieki!" — a niektórzy z uczniów słyszeli to. 

3.  I następnego dnia, kiedy Jezus i Jego uczniowie przechodzili obok tego drzewa 

figowego, rzekł Piotr do Jezusa: „Mistrzu, przyjrzyj się temu drzewu figowemu, które 
przekląłem, dlaczego moje słowo nie wypełniło się?" 

4.  Jezus rzekł do Piotra: „Ty nie wiesz jakiego jesteś ducha. Dlaczego przekląłeś to, 

czego Bóg nie przeklął?" A Piotr rzekł: „Posłuchaj Panie, byłem głodny, a kiedy 

znalazłem liście i żadnego owocu, rozzłościłem się i przekląłem drzewo". 

5.  Jezus rzekł: „Synu Jonasza, czy nie wiedziałeś, że nie nadeszła jeszcze pora na figi? 

Popatrz na zboże na polu, które rośnie na swój sposób — najpierw zielony pęd, 

potem źdźbło i potem kłos — czy byłbyś też zły, gdybyś podszedł w okresie 
delikatnego pędu czy źdźbła i nie znalazłbyś żadnego ziarna w kłosie? I czy 

przekląłbyś takie drzewo, które pełne pączków i kwiecia nie daje jeszcze żadnych 
dojrzałych owoców? 

6.  Zaprawdę powiadam ci Piotrze, że jeden z Moich dwunastu apostołów wyprze się 

Mnie po trzykroć w swoim strachu i obawie zaklinając się i przysięgając, że Mnie nie 

zna, a reszta opuści Mnie na długi czas. 

7.  Jednak będziecie tego żałować i gorzko opłakiwać; kochacie Mnie bowiem w swoich 

sercach, a wy macie być ołtarzem z dwunastu ociosanych kamieni i świadectwem 

Mojego imienia, i macie być sługami sług, i pragnę dać wam klucz wspólnoty, i macie 
paść owce Moje i jagnięta. I macie być Moimi zastępcami na ziemi. 

8.  Ale znajdą się wśród nich ludzie, którzy będą was naśladować, i niektórzy z nich będą 

Mnie rzeczywiście kochać podobnie jak wy, a gorącogłowi i niemądrzy, i niecierpliwi 
będą przeklinać tych, których Bóg nie przeklął i w swej niewiedzy będą ich 
prześladować, ponieważ nie będą mogli w nich znaleźć owoców, których szukają. 

9.  A ci, którzy sami siebie miłują, zwiążą się z królami i władcami tego świata i będą 

szukali ziemskiej mocy, bogactw i dominowania, i będą niszczyć ogniem i mieczem 

tych, którzy szukają prawdy i dlatego oni są naprawdę Moimi uczniami. 

10. I w tych dniach będę Ja, Jezus znowu ukrzyżowany i jawnie wyszydzony; oni będą 

utrzymywać, że wszystko to robią w Moim imieniu". A Piotr rzekł: „Niechaj to oddali 
się od Ciebie Panie". 

11. Jezus odpowiedział: „Tak samo jak zostanę przybity na krzyżu, to też stanie się w 

owych dniach także z Moją wspólnotą; jest ona bowiem Moją oblubienicą i jest 

jednym ze Mną. Ale nadejdzie dzień, kiedy ciemność ustąpi i zaświeci prawdziwe 
światło. 

12. A jeden z niej zasiądzie na Moim tronie, ten, który będzie człowiekiem prawdy i 

dobroci, i będzie wypełniony miłością i mądrością bardziej aniżeli wszyscy inni, i 
będzie kierował Moją wspólnotą z pomocą czterokrotnie dwunastu i siedemdziesięciu 

dwóch, którzy będą nauczać wyłącznie tego, co jest prawdziwe. 

13. I gmina Moja będzie wypełniona światłem i będzie dawać światło wszystkim narodom, 

a arcykapłan będzie siedział na tronie jako król i kapłan. 

14. I duch Mój będzie w nim, a tron jego będzie trwać i będzie niewzruszony; będzie on 

bowiem opierał się na miłości, prawdzie i sprawiedliwości, a światło go przeniknie i 
będzie z niego promieniować do wszystkich narodów ziemi, i prawda ich wszystkich 
uwolni". 

 

Rozdział 71 

Oczyszczenie świątyni 

 

1.  I zbliżała się Wielkanoc Żydów, i Jezus ponownie udał się z Betanii do Jerozolimy. I w 

świątyni zastał handlarzy, którzy mieli na sprzedaż woły, owce i gołębie oraz zastał 

wekslarzy. 

2.  I kiedy zrobił bicz z siedmiu powrozów, i wszystkich wypędził ze świątyni, uwolnił 

owce, woły i gołębie, rozrzucił wekslarzom pieniądze i powywracał stoły. 

3.  I rzekł do nich: „Wynieście stąd wszystkie rzeczy i nie róbcie z domu Mojego Ojca-

Matki targowiska. Czyż nie napisano: Mój dom ma nazywać się domem modlitwy dla 

wszystkich narodów? Ale wy zrobiliście z 

1.  niego jaskinię zbójców i wypełniliście go wszelkiego rodzaju okropnościami". 

4.  I nie dopuścił do tego, ażeby ktoś przenosił miskę pełną krwi przez świątynię, czy 

ażeby zabijano zwierzęta. I Jego uczniowie przypomnieli sobie o tym, że napisano: 

„Żarliwość o Twój dom mnie zeżarła . 

5.  Wtedy Żydzi odpowiedzieli i rzekli do Niego: „Jaki znak nam pokażesz, że odważasz 

się czynić coś takiego?" Jezus odpowiedział i rzekł do nich: „Ponownie mówię wam: 

Zburzcie tą świątynię, a w trzy dni ponownie ją odbuduję". 

6.  Wtedy Żydzi rzekli: „46 lat budowano tę świątynię, a Ty chcesz ją zbudować w ciągu 

trzech dni?" On jednak mówił o świątyni Swego ciała. 

7.  Kiedy więc zmartwychwstał z umarłych, wtedy jego uczniowie przypomnieli sobie, że 

On im o tym powiedział. 

8.  Uczeni w piśmie i faryzeusze jednak widzieli i słyszeli to, i dziwili się, i szukali 

sposobu jakby Go mogli zniszczyć; bali się Go bowiem, ponieważ widzieli, że lud 
słuchał Jego nauk. 

9.  Kiedy nastał wieczór, wyszedł z miasta. Gdyż w ciągu dnia nauczał w świątyni, a w 

nocy wychodził na Górę Oliwną i lud przychodził wcześnie rano, aby słuchać Go na 
dziedzińcu świątyni. 

10. A gdy na Wielkanoc był w Jerozolimie, wielu uwierzyło w Jego imię, ponieważ widzieli 

znaki i cuda, które czynił. 

11. Ale Jezus nie zaufał im, gdyż znał ich wszystkich. I On nie potrzebował tego, ażeby 

ktoś składał świadectwo o człowieku, gdyż On wiedział dobrze, co w człowieku było. 

12. Ponieważ zbliżało się święto ofiary, posłał Swoich dwóch uczniów, ażeby przygotowali 

górne pomieszczenie, gdzie chciał spożywać ze swoimi dwunastoma uczniami i aby 

zakupiono wszystko, co było niezbędne na tę uroczystość, którą chciał z nimi 
obchodzić. 

 

Rozdział  72 

Wiele mieszkań w jednym domu 

 

1.  Jezus siedział ze swymi uczniami w ogrodzie Gethsemane i rzekł do nich: „Nie 

zasmucajcie swoich serc; jeżeli wierzycie w Boga, to także wierzycie we Mnie. W 
domu Mego Ojca-Matki jest wiele mieszkań; gdyby tak nie było, powiedziałbym wam 

o tym. Idę, aby przygotować dla was miejsce. A kiedy pójdę i przygotuję wam 
miejsce, przyjdę ponownie i przyjmę was u Siebie, abyście także i wy byli tam, gdzie 

Ja jestem. A dokąd idę, wiecie, a także znacie drogę dokąd Ja idę". 

2.  Tomasz rzekł do Niego: „My nie wiemy dokąd Ty idziesz i jak możemy znać drogę?" A 

Jezus rzekł do nich: „Ja jestem drogą, prawdą i życiem. Nikt nie dotrze do Wszech-
Ojca-Matki, chyba że przeze Mnie. Gdy-byście Mnie poznali, poznalibyście także Mego 

Ojca-Matkę. I od tego momentu wiedzielibyście i widzielibyście Mego Ojca-Matkę". 

3.  Filip rzekł do Niego: „Panie, pokaż nam Wszech-Ojca-Matkę i to nam wystarczy". 

Jezus rzekł do niego: „Czyż nie byłem tak długo u ciebie i ty Mnie jeszcze nie znasz 

Filipie? Kto Mnie widział, ten widział Wszech-Ojca-Matkę i dlaczego mówisz: pokaż 
nam? Czyż nie wierzysz, że Ja jestem w Ojcu-Matce, a Oni są we Mnie? Słowa, które 

do was mówię, nie wypowiadam sam. Gdyż Ojciec-Matka, który we Mnie mieszka, 
czyni całą pracę. 

4.  Wierzcie Mi, że Ja jestem w Ojcu-Matce, a On jest we Mnie, albo wierzcie Mi 

przynajmniej z powodu prawdziwego dzieła. Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: ci, 

którzy we Mnie wierzą, będą czynić te same czyny, których Ja dokonuję. I będą 
czynić większe dzieła aniżeli te; gdyż Ja idę do Mojego Ojca-Matki. 

5.  I o cokolwiek poprosicie w Moim imieniu, dokonam tego, ażeby Wszech-Ojciec-Matka 

był uświetniony w Synu człowieczym. O co poprosicie w Moim imieniu, uczynię to. 

6.  Jeżeli Mnie miłujecie, przestrzegajcie Moich przykazań. I poproszę Ojca-Matkę, a On 

da wam innego pocieszyciela, który pozostanie z wami wiecznie. Duch prawdy, 
którego świat nie może przyjąć; gdyż on nie widzi go i nie zna Go; wy zaś Go znacie; 

gdyż Duch mieszka w was i będzie w was. 

7.  Nie pozostawiam was bez pociechy. Ja przyjdę do was. I jeszcze tylko krótka chwila i 

świat nie będzie Mnie już więcej widział; jednak wy będziecie Mnie widzieć. Ponieważ 
Ja żyję, także i wy będziecie żyli. W dniu tym dowiecie się, że Ja jestem w Moim 
Ojcu-Matce, a wy we Mnie i Ja w was. 

8.  Ci, którzy posiadają Moje przykazania i je przestrzegają, ci miłują Mnie; a ci, którzy 

Mnie miłują, będą miłowani przez Mego Ojca-Matkę i Ja będę ich miłować, i objawię 

się im". 

9.  Judasz rzekł do Niego: „Panie, jak to jest, że Ty chcesz się ukazać nam, a nie 

światu?" Jezus odpowiedział i rzekł do nich: „Ci, którzy Mnie miłują, będą 
przestrzegać Moich słów: Ta Jedyna Świętość umiłuje ich i My przyjdziemy do nich, i 

pozostaniemy z nimi. 

10. Ci, którzy Mnie nie miłują, nie usłyszą Moich słów, a słowa, które wy słyszycie, nie są 

Moimi słowami, lecz słowami Wszech-Ojca-Matki, który Mnie posłał. O tych sprawach 

wam powiedziałem, ponieważ jestem jeszcze z wami. Jednak pocieszyciel, który jest 

Moją matką, Świętą Mądrością, którą Ojciec pośle w Moim imieniu, nauczy was 

wszystkiego i przypomni wam o wszystkim, co wam powiedziałem. 

11. Pokój zostawiam wam, daję wam Mój pokój: nie tak, jak świat daje, Ja wam daję. Nie 

smućcie waszych serc i nie obawiajcie się. Słyszeliście, jak wam powiedziałem, że 

odchodzę i ponownie do was przyjdę. Jeżeli Mnie miłujecie, to będziecie się radować; 
gdyż powiedziałem wam; idę do Wszech-Ojca-Matki; gdyż On jest większy aniżeli Ja. 

12. I powiedziałem wam teraz zanim to będzie się działo, abyście uwierzyli, kiedy to się 

stanie. Teraz nie będę już do was wiele mówił; nadchodzi bowiem książę tego świata i 

nie będzie mógł Mi niczego zarzucić. 

13. Ażeby świat wiedział, że Ja miłuję Wszech-Ojca-Matkę, jak On Mi nakazał i tak też 

czynię. Aż do końca". 

 

Rozdział  73 

Prawdziwy krzew winny 

 

1.  I potem Jezus rzekł do nich: „Ja jestem prawdziwym krzewem winnym, a Mój Ojciec-

Matka jest winogrodnikiem. Każda latorośl we Mnie, która nie daje owoców jest 

usuwana; a każda, która rodzi owoce jest oczyszczana, aby dawała jeszcze więcej 
owoców. 

2.  Pozostańcie we Mnie, a Ja w was. Podobnie jak latorośl nie może sama z siebie dać 

owoców, gdyż egzystuje w krzewie winnym, podobnie i wy nie możecie również, gdyż 

istniejecie we Mnie. Ja jestem krzewem winnym, a wy jesteście latoroślami. Kto 
egzystuje we Mnie, a Ja w nim, ten daje dużo owoców; gdyż beze Mnie nie możecie 
niczego uczynić. 

3.  Kto nie pozostanie we Mnie, ten zostanie odrzucony jak latorośle, które są 

nieużyteczne i uschnięte, i zbiera się je, i wrzuca do ognia, i one muszą spłonąć. 

Jeżeli zaś wy pozostaniecie we Mnie, a Moje słowa pozostaną w was, to o cokolwiek 
będziecie prosili, to będzie wam się darzyć. 

4.  Zaprawdę, Ja jestem prawdziwym chlebem, który pochodzi z nieba, materią Boga, 

która jest jednym z życiem Boga. I tak samo jak dużo ziarna jest w waszym chlebie, 

tak też i wy, którzy wierzycie i czynicie wolę Mojego Ojca-Matki w niebie, jesteście 
jednym we Mnie, gdyż ci, którzy to jedzą, będą żyli wiecznie; a nie tak, jak wasi 
przodkowie, którzy jedli mannę i pomarli. 

5.  Tak jak pszenica jest oddzielona od plew, tak też i wy musicie zdystansować się od 

fałszów tego świata; nie musicie uciekać z tego świata, powinniście jednak żyć w tym 

świecie innym życiem dla życia świata. 

6.  Zaprawdę, zaprawdę, tak jak pszenica wysuszona przez ogień, tak też i wy moi 

uczniowie musicie przejść przez zmartwienia. Radujcie się jednak; gdyż podobnie Jak 
wy cierpieliście ze Mną w jednym ciele, tak też będziecie panować ze Mną w jednym 

ciele i świat obdarzać życiem. 

7.  Przez to zostanie uświetniony Ojciec-Matka, że wydajecie wiele owoców; w ten 

sposób będziecie Moimi uczniami. Tak jak Mnie miłował Wszech-Ojciec-Matka, tak też 

i Ja was miłowałem: trwajcie w Mojej miłości. Jeżeli będziecie przestrzegali Moich 
przykazań, to będziecie istnieć w Mojej miłości, tak samo jak Ja przestrzegałem 

przykazań Mego Ojca-Matki i egzystujcie w duchu miłości. 

8.  O tych sprawach wam powiedziałem, aby Moja radość pozostała w was i aby wasza 

radość była całkowita. To jest Moje przykazanie, abyście się wzajemnie miłowali, tak 
jak Ja was umiłowałem. Człowiek nie ma większej miłości aniżeli ta, że oddaje swoje 

życie za swego przyjaciela. Będziecie Moimi przyjaciółmi, jeżeli uczynicie wszystko to, 
co wam nakazuję. 

9.  Odtąd nie nazywam już was sługami, gdyż sługa nie wie, co jego pan czyni; ale Ja 

was nazwałem przyjaciółmi, gdyż wszystko, co usłyszałem od Mojego Ojca-Matki, 
tego was nauczałem. Nie wy Mnie wybraliście, lecz Ja was wybrałem i was 

uświęciłem, abyście mogli iść i wydawać plony i ażeby wasze plony były trwałe. 

Otrzymacie wszystko, o co poprosicie w Moim imieniu Wszech-Ojca-Matkę. 

10. To wam nakazuję: ażebyście miłowali się wzajemnie i miłowali wszystkie stworzenia 

Boga. Jeżeli was świat znienawidzi, to pamiętajcie, że Mnie znienawidził wcześniej 

aniżeli was. Gdybyście byli z tego świata, to świat ten miłowałby was jako swoich; 
ponieważ jednak wy nie jesteście z tego świata, gdyż Ja was z tego świata 

wyzwoliłem, dlatego świat ten nienawidzi was. 

11. Przypomnijcie sobie słowo, które wam przekazałem: sługa nie jest większy aniżeli 

pan i tak jak Mnie prześladowali, tak też będą i was prześladować; podobnie jak świat 
był posłuszny Moim słowom, tak też będzie świat przestrzegał waszych słów. Ale 

wszystko to świat uczyni wam w Moim imieniu; gdyż on nie zna Tego, który Mnie 
posłał. 

12. Gdybym nie przyszedł i nie przemówił do nich, byliby bez grzechu. Teraz jednak nie 

mają żadnego parawanu dla swoich grzechów. Kto Mnie nienawidzi, ten także 
nienawidzi Mojego Ojca-Matkę. Gdybym Ja wśród nich dokonał owych czynów, 

których nikt inny nie dokonał nie mieliby żadnych grzechów; jednak teraz mają je i 
widzieli Mnie i Mego Ojca-Matkę. Jednak wszystko to musi się stać, ażeby spełniło się 

słowo, które napisano w ich prawie: Oni nienawidzili Mnie bez żadnej podstawy. 

13. Jednak wtedy przyjdzie pocieszyciel, którego wam przyślę od Wszech--Ojca-Matki, 

tego Ducha Prawdy, który pochodzi od Ojca i Matki, który będzie o Mnie świadczył: i 
wy wszyscy będziecie świadczyć; gdyż wy byliście od samego początku ze Mną. 

 

Rozdział  74 

Jezus zapowiada swoje prześladowanie 

 

1.  To wszystko wam powiedziałem, aby was ostrzec. Będą was wydalać ze synagog, ba, 

nadejdzie czas, że każdy kto was zabije, będzie sądził, że czyni to ku chwale Boga. I 
takich czynów będą się dopuszczać, ponieważ nie poznali Wszech-Ojca-Matki ani 

Mnie. 

2.  To wszystko powiedziałem wam dlatego, abyście, kiedy nadejdzie czas, przypomnieli 

sobie, że wam o tym mówiłem. I tego wam nie powiedziałem na początku, ponieważ 
byłem z wami. Teraz jednak idę do Mojego Ojca-Matki, który Mnie posłał; i żaden z 
was nie pyta Mnie: Dokąd idziesz? Ponieważ wam to powiedziałem, zasmuciliście się. 

3.  Ja jednak mówię wam prawdę; jest rzeczą niezbędną dla was, że Ja was opuszczę; 

jeżeli bowiem nie pójdę, to pocieszyciel do was nie przyjdzie; jeżeli zaś pójdę, przyślę 

wam Swojego Ducha. A kiedy Duch przyjdzie, ukarze świat z powodu jego grzechów 
oraz dla sprawiedliwości i sądu. 

4.  Z powodu ich grzechu, że oni nie wierzą we Mnie; ze względu na sprawiedliwość, 

ponieważ idę do Ojca-Matki i odtąd nie będziecie Mnie widzieli; z powodu sądu, 

ponieważ książę tego świata zostanie osądzony. 

5.  Mam wam jeszcze wiele do powiedzenia, ale obecnie nie jesteście w stanie tego 

znieść. Kiedy jednak przyjdzie Duch Prawdy, ten was wprowadzi w całą prawdę; i ten 

wam ukaże, co będzie w przyszłości i co Mnie uświetni. Gdyż on weźmie z Mojego i 
wam oznajmi. 

6.  Wszystko co posiada Mój Ojciec-Matka jest Moje. Dlatego powiedziałem wam, że 

pocieszyciel weźmie z Mojego i wam oznajmi. Przez krótki czas nie będziecie Mnie 

widzieli, jednak po niedługim czasie ponownie Mnie zobaczycie. Gdyż idę do Wszech-
Ojca-Matki". Wtedy niektórzy z Jego uczniów rozmawiali między sobą: „Co to znaczy, 

że On do nas mówi: przez krótki czas nie będziecie Mnie widzieli, po niedługim czasie 
jednak ponownie Mnie zobaczycie, i: gdyż Ja idę do Wszech-Ojca-Matki?" 

7.  Jezus spostrzegł, że oni chcieli Go o coś zapytać i rzekł do nich: „Pytacie się 

wzajemnie o to, że Ja powiedziałem: przez krótki czas nie będziecie Mnie widzieli, i: 
po niedługim czasie zobaczycie Mnie ponownie. Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam, 

będziecie płakać i żalić się, świat jednak będzie się weselił: wy będziecie się smucić, 

jednak smutek wasz zamieni się w radość. 

8.  Kobieta, kiedy rodzi, smuci się; gdyż jej godzina nadeszła; kiedy jednak urodzi 

dziecko, nie myśli już o strachu z powodu radości, że człowiek przyszedł na świat. I 

wy również smucicie się, ale ujrzę was ponownie i wasze serce będzie się radowało, i 
radości tej nikt wam nie odbierze. 

9.  I w dniu tym nie będziecie Mnie o nic pytać. Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: 

kiedy będziecie prosić Mego Ojca-Matkę w Moim imieniu, to otrzymacie. Dotąd o nic 

nie prosiliście w Moim imieniu. Proście, to otrzymacie, tak że wasza radość będzie 
całkowita. To mówiłem wam w przypowieściach; przyjdzie jednak czas, że nie będę z 

wami rozmawiał w formie przypowieści, lecz oznajmię wam swobodnie o Moim 
Wszech-Ojcu-Matce. 

10. Tego samego dnia będziecie prosić w Moim imieniu: Ja nie mówię wam, że Ja będę za 

was prosić Mego Wszech-Ojca-Matkę; gdyż On sam was miłuje, dlatego, że wy Mnie 
miłujecie i wierzycie, że Ja od Boga pochodzę. Ja wyszedłem od Boga i przyszedłem 

na świat; i ponownie opuszczę świat, i pójdę do Mego Boga". 

11. Wtedy uczniowie zwrócili się do Niego słowami: „Widzisz, teraz mówisz wyraźnie, a 

nie zagadkowo. Teraz wiemy, że Ty znasz wszystkie sprawy i nie potrzebujesz, żeby 
Cię ktoś badał; dlatego wierzymy, że pochodzisz od Boga". 

12. Jezus odpowiedział im: „Wierzycie teraz? Popatrzcie, nadejdzie godzina, a ona już 

nadeszła, że wy zostaniecie rozproszeni, każdy do swoich, a Mnie pozostawicie 

samego: Ale Ja nie jestem sam, gdyż ze Mną jest Ojciec-Matka. 

13. Mówiłem wam o tym wszystkim, abyście mieli we Mnie pokój. Na świecie będziecie 

mieli zmartwienia; ale pocieszcie się, że Ja świat przezwyciężyłem. Chodźcie, idźmy 

stąd". 

 

Rozdział 75 

Ostatnia wieczerza 

 

1.  I wieczorem przyszedł do domu, gdzie było zgromadzonych dwunastu apostołów i ich 

towarzysze; Piotr i Jakobus, Tomasz i Jan, Szymon i Mateusz, Andrzej i Natanael, 
Jakub i Tadeusz, i Judasz, i Filip, i ich towarzysze (i był tam także Judasz Iskariot, 
który był zaliczany przez ludzi do dwunastu apostołów, aż do momentu, kiedy został 

zdemaskowany). 

2.  I wszyscy byli odziani w szaty z czystego, białego lnu; gdyż len jest sprawiedliwością 

świętych. I każdy nosił kolor swego rodu. Mistrz zaś był odziany w swoją czystą białą 
szatę, nie obrębioną i nie połataną. 

3.  I wśród nich powstał spór o to, który z nich ma być uważany za największego, 

dlatego rzekł On do nich: „Ten z was jest największy, kto najlepiej służy". 

4.  I Jezus rzekł: „Pragnąłem spożyć z wami posiłek w te święta wielkanocne, zanim 

będę cierpiał i aby zostawić wam pamiątkę Mojej ofiary dla służby i zbawienia 
wszystkich. Bowiem nadchodzi godzina, kiedy Syn człowieczy zostanie wydany w ręce 

grzeszników". 

5.  Jeden z dwunastu apostołów rzekł do Niego: „Panie, czy to ja jestem?" A On 

odpowiedział: „Ten, któremu dam kęs, ten jest tym". 

6.  Judasz Iskariot rzekł do Niego: „Popatrz, przaśny chleb, zmieszane wino, oliwa i zioła, 

gdzie jest jednak baranek, którego Mojżesz nakazał?" (Judasz bowiem kupił baranka; 
jednak Jezus zabronił go zabijać). 

7.  I Jan rzekł w tym duchu: „Widzicie baranka Boga, dobrego pasterza, który życie 

poświęca za swoje owce". Judasz był dotknięty tymi słowami, gdyż wiedział, że on Go 
zdradzi. Judasz jednak przemówił ponownie: „Czyż nie napisano w prawie, że 

baranek musi być zabity w obrębie bram na święta wielkanocne?" 

8.  Jezus odpowiedział: „Kiedy zostanę podniesiony na krzyżu, to wtedy rzeczywiście 

baranek zostanie naprawdę zabity. Biada jednak temu człowiekowi, przez którego on 
zostanie wydany w ręce rzeźników. Byłoby dla niego lepiej, gdyby się nie narodził. 

9.  Zaprawdę powiadam wam, dlatego przyszedłem na świat, abym położył kres 

wszystkim krwawym ofiarom i jedzeniu mięsa zwierząt i ptaków. 

10. Na początku Bóg dał wszystkim owoce drzew i nasiona, i zioła jako pożywienie; 

jednak ci, którzy miłowali siebie bardziej, aniżeli Boga czy swoich bliźnich, zniweczyli 
swoje obyczaje i wywołali choroby swojego ciała i wypełnili ziemię pożądliwościami i 

gwałtownościami. 

11. Nie przez przelewanie niewinnej krwi, lecz przez pobożne życie znajdziecie pokój 

Boga. Wy nazywacie Mnie Chrystusem i mówicie prawdę; gdyż Ja jestem drogą, 
prawdą i życiem. 

12. Idźcie tą drogą, a znajdziecie Boga. Szukajcie prawdy, a prawda was uwolni. Żyjcie w 

życiu, a nie będziecie oglądali śmierci. Wszystkie rzeczy żyją w Bogu, a Duch Boga 
wypełnia wszystkie rzeczy. 

13. Przestrzegajcie przykazań. Miłuj swego Boga całym sercem ł swego bliźniego, jak 

siebie samego. Na tym opiera się całe prawo i prorocy. A sumą tego prawa jest co 

następuje: Nie czyńcie nikomu, czego wy nie chcecie, ażeby wam czyniono. Czyńcie 
to, co chcielibyście, aby wam inni czynili. 

14. Niechaj będą błogosławieni ci, którzy wypełniają to przykazanie; gdyż Bóg przejawia 

się we wszystkich stworzeniach. Wszystkie stworzenia żyją w Bogu, a Bóg jest w nich 

ukryty". 

15. I Jezus umoczył kęs, dał go Judaszowi Iskariocie i rzekł: „Co masz czynić, czyń 

zaraz!" Ten zaś, po otrzymaniu kęsa natychmiast wyszedł w noc. 

16. Po wyjściu Judasza Iskariota, Jezus rzekł: „Teraz Syn człowieczy jest przemieniony 

wśród swoich dwunastu apostołów, a Bóg jest w Nim. I zaprawdę powiadam wam, że 

ci, którzy was przyjmą, Mnie przyjmą, a którzy Mnie przyjmą, przyjmą Ojca-Matkę, 
który Mnie posłał. A wam, którzy Mnie naśladujecie w odnowieniu wybranych, 

przygotuję Królestwo, jak wam obwieszczałem i wy, którzy pozostaliście wierni 
prawdzie, zasiądziecie na dwunastu tronach, aby sądzić dwanaście pokoleń Izraela. 

17. A jeden z uczniów rzekł do Niego: „Panie, czy chcesz znowu odbudować królestwo 

Izraela?" Jezus zaś odpowiedział: „Moje Królestwo nic jest z tego świata, ani 
Izraelitami nie są ci wszyscy, którzy się za Izraelitów uważają. 

18. Wszystkie zaś narody, które nie splamiły się okrucieństwem i stosują sprawiedliwość, 

którzy miłują miłosierdzie i czczą dzieła Boga, ci którzy niosą pomoc słabym i 

uciśnionym, ci są Izraelitami Boga". 

 

Rozdział 76 

Mycie nóg Nowe przykazanie. Ofiara eucharystyczna 

 

1.  I kiedy wieczerza się skończyła, zapalono światła, gdyż był już wieczór. Jezus wstał 

od stołu, zdjął swoją wierzchnią szatę i wziął fartuch, i przepasał się nim. Potem nalał 

wody do miski, umył wszystkim dwunastu nogi i wysuszył je fartuchem, którym był 
przepasany. 

2.  Jeden z nich rzekł: „Panie, Ty nie powinieneś myć moich nóg". A Jezus odpowiedział: 

„Jeżeli Ja ciebie nie umyję, to nie będziesz miał udziału we Mnie". A on powiedział: 

„Panie, nie tylko nogi, lecz także umyj mi ręce i głowę". 

3.  Jezus rzekł do niego: „Kto wychodzi z kąpieli, ten nie potrzebuje niczego innego, jak 

tylko umycia nóg, gdyż on cały jest czysty". 

4.  Wtedy ponownie przywdział wierzchnią szatę z najczystszego białego lnu, nie 

obrębioną i nie połataną, usiadł znów i rzekł do nich: „Czy wiecie, co wam uczyniłem? 

Wy nazywacie Mnie Panem i Mistrzem i tak więc wasz Pan i Mistrz umył wam nogi, 

tak też i wy macie sobie wzajemnie myć nogi. Gdyż dałem wam przykład, abyście 

czynili to, co Ja wam uczyniłem. 

5.  Daję wam nowe przykazanie, abyście się wzajemnie miłowali i miłowali wszystkie 

stworzenia Boga. Miłość jest spełnieniem prawa. Miłość jest od Boga, a Bóg jest 

miłością. Kto nie miłuje, ten nie zna Boga. 

6.  Teraz jesteście czyści dzięki słowom, które do was wypowiedziałem. Po tym mają 

wszyscy was rozpoznać, że jesteście Moimi uczniami, że się wzajemnie miłujecie i 
przejawiacie miłosierdzie i miłość w stosunku do wszystkich stworzeń Boga, a w 

szczególności do tych, którzy są słabi i uciskani, i są niesprawiedliwie prześladowani, 
gdyż cała ziemia jest przepełniona mrocznymi miejscami okrucieństwa, pełna jest 

cierpienia i strachu na skutek egoizmu i niewiedzy ludzi. 

7.  Mówię wam, miłujcie swoich nieprzyjaciół, błogosławcie tych, którzy was przeklinają i 

wnieście swoje światło do ich ciemności, i niechaj duch miłości zamieszka w waszych 
sercach i stanie się w obfitości udziałem wszystkich. I ponownie mówię wam: miłujcie 
się wzajemnie i miłujcie wszystkie stworzenia Boga". A kiedy skończył wszyscy 

powiedzieli: „Chwała niechaj będzie Bogu". 

8.  I wtedy podniósł głos, a oni przyszli do Niego i mówili: „Tak jak jeleń pragnie wody 

strumyka, tak moja dusza pragnie Ciebie, o Boże!" A kiedy skończyli, wziął 
kadzielnicę z żarzącym się węglem, posypał na to kadzidło, to samo kadzidło, które 

Mu dała Jego matka w dniu objawienia i słodycz przyjemnego zapachu wypełniała 
pomieszczenie. 

9.  Potem Jezus postawił miskę przed sobą, a za nią kielich, dziękował Bogu za Jego 

dobroć dla wszystkich istot i wziął przaśny chleb w Swoje ręce, i błogosławił go. 
Potem, zmieszał wino z wodą i pobłogosławił je, wezwał siedmiokrotnie imię Świętego 

potrójnego Ojca-Matkę w niebie, ażeby zesłał Ducha Świętego, i ażeby przemienił 
chleb w Jego ciało, w ciało Chrystusa, a wino w Jego krew, krew Chrystusa dla 

odpuszczenia grzechów i dla wiecznego życia dla tych wszystkich, którzy są posłuszni 
Ewangelii. 

10. I wzniósł ku niebu ofiarę i rzekł: „Syn człowieczy, który jest także córką człowieka, 

wzniesie się z ziemi i Ja zabiorę ze sobą wszystkich ludzi. Wtedy wszyscy się 

dowiedzą, że zostałem posłany przez Boga". 

11. A kiedy tego wszystkiego dokonał, Jezus wzniósł Swoje oczy ku niebu i wypowiedział 

te słowa: „Abba-Amma, nadszedł czas, przemień Twojego Syna, ażeby Twój Syn 

przemienił się w Tobie. 

12. Tak, Ty Mnie przemieniłeś, Tyś wypełnił Moje serce ogniem, Ty ustawiłeś światła po 

Mojej prawicy i po Mojej lewicy, ażeby żadna część nie pozostała bez światła. Twoja 
miłość promieniuje po Mojej prawej ręce, a Twoja mądrość po Mojej lewej ręce. 

Twoja miłość, Twoja mądrość i Twoja siła są we Mnie objawione. 

13. Ja przemieniłem Ciebie na ziemi, Ja dokonałem dzieła, które Ty mi dałeś do 

wykonania. Święta Jednio, utrzymaj dzięki swemu imieniu tych dwunastu apostołów i 
ich towarzyszy, których mi dałeś, ażeby stali się jednią tak samo, jak my jednią 
jesteśmy. Podczas gdy Ja byłem z nimi na świecie, zachowałem ich w Twoim imieniu i 

żaden z nich nie zginął; ten bowiem, który od nas odszedł, nie był tym z naszych, ale 
Ja 

1.  modlę się za niego, ażeby był uratowany. Ojcze-Matko, przebacz mu, ponieważ nie 

wie co czyni. 

14. I teraz przychodzę do Ciebie, i mówię to światu, ażeby wypełniła się Moja radość w 

Moich uczniach. Ja daję im Twoje słowa, a świat ich nienawidzi; gdyż oni nie są z 

tego świata, tak samo, jak i Ja nie jestem z tego świata. 

15. Nie proszę, abyś Ty ich zabrał z tego świata, lecz żebyś uwolnił ich od złego, jak 

długo znajdują się w tym świecie. Pobłogosław ich poprzez Twoją prawdę. Twoje 

słowo jest prawdą. Tak jak Ty Mnie posłałeś na ten świat, tak i Ja posyłam ich w 
świat i poświęcam się dla nich, ażeby także i oni zostali uświęceni przez prawdę. 

16. Nie modlę się wyłącznie za nich, lecz za wszystkich, którzy przyjdą i za tych 

siedemdziesięciu dwóch, których także wysłałem i za wszystkich, którzy wierzą w 
prawdę dzięki Twojemu Słowu, ażeby także i oni stali się jednią jak Ty, o 
Przenajświętszy jesteś we Mnie, a Ja w Tobie, ażeby także oni stali się jednią w Tobie 

i aby świat rozpoznał, że Ty Mnie posłałeś. 

17. Święty Ojcze-Matko, pragnę też, ażeby wszyscy ci, których Mnie powierzyłeś, ba, 

wszyscy, którzy żyją byli ze Mną tam, gdzie Ja jestem, ażeby uczestniczyli w chwale, 
którą Mi dałeś, ponieważ Miłujesz Mnie we wszystkich i wszystkich we Mnie, zanim 

został stworzony świat. 

18. Świat Ciebie nie rozpoznał w Twej sprawiedliwości, Ja jednak znam Ciebie, a ci 

wiedzą, że Ty Mnie posłałeś. 

19. I nauczyłem ich Twego imienia, ażeby miłość, którą Ty Mnie miłujesz, znajdowała się 

w nich, i żeby ogarnęła wszystkie Twoje stworzenia". I kiedy wypowiedział te słowa, 
zespolili swoje głosy wraz z Nim i modlili się jak On ich pouczał: 

20. „Ojcze i Matko nasz, który jesteś nad nami i w nas, niechaj święci się Twoje imię w 

podwójnej Trójjedni. Niechaj przyjdzie Twoje Królestwo do wszystkich w mądrości, 
miłości i sprawiedliwości. Niechaj dzieje się Twoja święta wola nieustannie, tak na 

ziemi, jak i w niebie. Daj nam codziennie Twojego świętego chleba i Twego 
ożywiającego wina. I tak, jak my usiłujemy innych naprawić, tak napraw i nas w 

Twoim pomazańcu. Użycz nam swojej dobroci, abyśmy innym uczynili to samo. W 
godzinie pokusy uwolnij nas od złego. 

21. Gdyż Twoje jest Królestwo, moc i wspaniałość: Na początku, teraz i po wszystkie 

wieki. Amen". 

22. Potem nasz Mistrz wziął święty chleb i łamał go, i tak samo owoc winnego krzewu, i 

zmieszał z wodą, i pobłogosławił jedno i drugie, i włożył kawałek chleba do kielicha, i 
pobłogosławił to święte połączenie. 

23. I potem dał uczniom chleb, który pobłogosławił i rzekł: „Jedzcie, gdyż to jest ciało 

Moje, ciało Chrystusa, które się za was poświęca dla zbawienia ciała i duszy". 

24. W podobny sposób dał im do picia wino, które pobłogosławił i rzekł: „Pijcie, gdyż to 

jest krew Moja, krew Chrystusa, która jest przelewana za was i za wielu dla 

zbawienia duszy i ciała". 

25. A kiedy wszyscy zjedli i wypili, przemówił On do nich: „Jak często zbierzecie się w 

Moim imieniu, tę ofiarę czyńcie na Moją pamiątkę, przygotowujcie chleb wiecznego 

życia i wino wiecznego zbawienia i jedzcie, i pijcie z tego będąc czystego serca, a 
otrzymacie ciało i życie Boga, które we Mnie mieszka". 

26. I kiedy zaśpiewali hymn, Jezus stanął wśród Swoich apostołów, a oni chodzili wokół 

Niego jak dookoła swojego centrum, jak gdyby w uroczystym tańcu i pozdrawiali Go. 

I potem Jezus poszedł na Górę Oliwną, a Jego uczniowie poszli za Nim. 

27. Judasz Iskariot poszedł do domu Kajfasza i rzekł do niego: „On obchodził uroczyście 

wieczerzę wielkanocną spożywając zamiast baranka, macę. Ja kupiłem baranka; 
jednak On zabronił go zabić. Ten człowiek, od którego kupiłem baranka jest 
świadkiem". 

28. I Kajfasz rozdarł swoje szaty, i rzekł: „Doprawdy, to nie jest święto wielkanocne 

według prawa Mojżesza. Jego czyn jest warty śmierci; gdyż jest to ciężkie 

przekroczenie prawa. Po co potrzebujemy jeszcze świadka? Tak, dopiero co dwóch 
rabusiów włamało się do świątyni i ukradło księgę praw, to jest wynik Jego nauki. 

Powiedzmy to ludowi, który idzie za Nim, co On uczynił; gdyż lud boi się prawa". 

29. I jakiś człowiek, który był przy tym jak Judasz wychodził, rzekł do niego: „Czy 

sądzisz, że oni Go zabiją?" 

30. A Judasz rzekł: „Nie, On dokona cudu, aby się z ich rąk uwolnić. Kiedy oni powstali 

przeciwko Niemu w synagodze w Kafarnaum i zaprowadzili Go na szczyt góry, aby Go 

stamtąd strącić, czyż nie przeszedł pośród nich nietknięty? W ten sposób na pewno 
ujdzie im ponownie i jawnie się zdeklaruje i ustanowi Królestwo, o którym mówił". 

 

Rozdział  77 

Cierpienie w ogrodzie Gethsemane 

 

1.  I kiedy weszli na Górę Oliwną, Jezus rzekł do nich: „Tej nocy wy wszyscy będziecie 

się na Mnie gniewać; gdyż napisano „Unieszkodliwię pasterza i owce stada zostaną 

rozproszone". Kiedy jednak zmartwychwstanę, pójdę przed wami do Galilei". 

2.  Szymon Piotr zaś odpowiedział i rzekł do Niego: „Gdyby nawet wszyscy się na Ciebie 

gniewali, to ja nie będę się nigdy gniewał". A Jezus rzekł do niego: „Szymonie, 
Szymonie, szatan chciał cię opanować, aby cię przesiać jak pszenicę. Ja jednak 

modliłem się za ciebie, ażeby wiara twoja nie przeminęła. A kiedy się nawrócisz, 
wzmacniaj swoich współbraci". 

3.  A Piotr rzekł do Niego: „Panie, gotów jestem z Tobą pójść do więzienia, jak i na 

śmierć". A Jezus rzekł: „Zaprawdę powiadam ci Szymonie, zanim kur tej nocy 
zapieje, po trzykroć się Mnie wyprzesz". 

4.  Po przekroczeniu potoku Kedron, przyszedł Jezus z nimi do ogrodu o nazwie 

Gethsemane i przemówił do Swoich uczniów: „Siadajcie tutaj, gdyż Ja pójdę tam i 

"będę się modlił". (Judasz, który Go zdradził, znał także to miejsce; gdyż Jezus 
przebywał tam często ze Swoimi uczniami). 

5.  Wtedy rzekł do nich: „Smutna jest Moja dusza aż do śmierci; pozostańcie tu i 

czuwajcie ze Mną". 

6.  I poszedł nieco dalej, upadł na oblicze i modlił się mówiąc: „O Mój Ojcze-Matko, jeżeli 

to jest możliwe, to niechaj ominie Mnie ten kielich; jednak nie Moja, lecz niechaj 
dzieje się Twoja wola!" 

7.  I ukazał Mu się Anioł z nieba i Go wzmocnił. I przyszedł do Swoich uczniów, a kiedy 

zastał ich śpiących, rzekł do Piotra: „Czyż nie mogliście jednej godziny ze Mną 

czuwać? 

8.  Czuwajcie i módlcie się, abyście nie popadli w pokuszenie: duch jest ochoczy, ale 

ciało słabe". 

9.  I odszedł po raz drugi, i modlił się: „O Mój Ojcze-Matko, jeżeli to jest niemożliwe, 

ażeby ten kielich Mnie ominął, to wypiję go, aby się działa Twoja wola". 

10. I w wielkiej męce modlił się jeszcze żarliwiej. A pot Jego, podobny do kropli krwi 

spływał na ziemię. 

11. I przyszedł do Swoich uczniów i zastał ich znowu śpiących; gdyż ich powieki były 

ciężkie. 

12. I pozostawił ich, i ponownie odszedł, i modlił się po raz trzeci, i rzekł: „Ó Mój Ojcze-

Matko, niechaj nie dzieje się Moja wola, lecz Twoja, jako w niebie, tak i na ziemi". 

13. I przyszedł do Swoich uczniów i rzekł do nich: „Tylko śpicie i odpoczywacie, a 

popatrzcie, zbliża się godzina, kiedy Syn Człowieczy zostanie wydany w ręce 

grzeszników. Wstańcie i chodźmy: popatrzcie, oto ten, który Mnie zdradzi". 

 

Rozdział  78 

Zdrada Judasza 

 

1.  Gdy jeszcze On mówił, nadeszła gromada ludzi i Judasz, zwany Iskariotem, szedł na 

ich czele. Gdyż Judasz, który otrzymał od kapłanów i faryzeuszów zastęp uzbrojonych 

pachołków i dowódców, przybył z latarniami, pochodniami i bronią. 

2.  Ponieważ Jezus o wszystkim wiedział, co miało się z Nim stać, wystąpił i rzekł do 

nich: „Kogo szukacie?" Oni odpowiedzieli Mu: „Jezusa z Nazaretu". Jezus rzekł do 
nich: „Ja nim jestem". 

3.  Kiedy Jezus powiedział: „Ja nim jestem", cofnęli się i upadli na ziemię. A kiedy 

powstali, zapytał ich ponownie: „Kogo szukacie?" Oni zaś rzekli: „Jezusa z Nazaretu". 
Jezus odpowiedział: „Ja nim jestem". I kiedy to ponownie usłyszeli, znowu się cofnęli 

i upadli na ziemię, a kiedy znowu powstali, zapytał ponownie: „Kogo szukacie?" A oni 

rzekli: „Jezusa z Nazaretu". A Jezus odpowiedział: „Ja wam powiedziałem, że Ja nim 
jestem. Jeżeli Mnie szukacie, to pozwólcie tym odejść". 

4.  Teraz zdrajca dał im znak i rzekł: „Ten, którego pocałuję, ten jest tym, tego bierzcie". 

5.  I zaraz przystąpił do Jezusa i rzekł: „Bądź pozdrowiony Mistrzu" i pocałował Go. A 

Jezus rzekł do niego: „Mój przyjacielu, dlaczego przyszedłeś? Pocałunkiem zdradzasz 

Syna człowieczego?" 

6.  Wtedy Jezus rzekł do arcykapłanów i przełożonych świątyni, i do najstarszych, którzy 

do Niego przyszli: „Wyszliście jak do złodzieja, z mieczami i drągami. Przecież 
codziennie byłem z wami i nauczałem w świątyni, i nie pojmaliście Mnie; jednak to 

jest wasza godzina i moc ciemności". 

7.  Wtedy przystąpili do Niego i pojmali Go. A Szymon Piotr wyciągnął rękę, dobył miecza 

i uderzył sługę arcykapłana, i obciął mu ucho. 

8.  Wtedy Jezus rzekł do niego: „Schowaj swój miecz do pochwy; ci którzy dobywają 

miecza, od miecza giną". Jezus dotknął jego ucha i uzdrowił go. 

9.  I rzekł do Piotra: „Czy sądzisz, że nie mógłbym poprosić Mego Ojca--Matkę, aby mi 

przysłał więcej niż dwanaście legionów aniołów? Jak jednak wypełniłoby się pismo? A 

zatem to musi się stać". 

10. Wtedy opuścili Go wszyscy i zbiegli. Ci zaś pojmali Jezusa, zaprowadzili do 

arcykapłana Kaifasza. Ale najpierw zaprowadzili Go do Annasza, do teścia Kaifasza, 
który w tym roku był arcykapłanem. 

11. Kaifasz zaś był tym, który doradzał Żydom, że byłoby dobrze, żeby jeden człowiek 

umarł za grzechy ludu. 

12. I starszyzna, i uczeni w piśmie zgromadzili się, Piotr zaś, Jan, Szymon i Judasz szli w 

oddaleniu do pałacu arcykapłana i weszli do środka, i przysiedli się do sług, ażeby 
zobaczyć, czym to się skończy. 

13. I na środku dziedzińca rozpalili ognisko i kiedy usiedli, usiadł wśród nich także Piotr i 

się ogrzewał, a także obok niego siedział Szymon. 

14. Wtedy zobaczyła go służąca, jak siedział przy ognisku, przyjrzała mu się badawczo i 

rzekła: „Ten człowiek także był z Nim". On jednak wyparł się Go i odrzekł: 

„Niewiasto, ja Go nie znam". 

15. I po krótkiej chwili zobaczył go ktoś inny i rzekł: „Ty jesteś także jednym z nich". A 

Szymon Piotr odpowiedział: „Człowieku, ja nie jestem z nich". 

16. I po upływie godziny, pewien człowiek ponownie zapewniał: „Naprawdę, ten był z 

Jezusem z Nazaretu. Jego mowa go zdradza". 

17. I Szymon wyparł się Go po raz trzeci, przysięgając, i rzekł: „Ja nie znam tego 

człowieka". I podczas gdy on jeszcze mówił, zapiał kur. 

18. I Pan odwrócił się, i spojrzał na Szymona. Wtedy Piotr przypomniał sobie słowa 

Jezusa, kiedy mówił do niego: „Zanim kur zapieje, wyprzesz się Mnie po trzykroć". I 

Szymon wyszedł, i gorzko zapłakał. 

 

Rozdział  79 • 

Hebrajskie przesłuchanie przed arcykapłanem Kaifaszem 

 

1.  Arcykapłan wypytywał Jezusa o Jego uczniów i Jego nauki, i rzekł: „Ile masz lat? Czy 

ty jesteś tym, który powiedział, że znał naszego ojca Abrahama?" 

2.  A Jezus odpowiedział i rzekł: „Zaprawdę, zanim Abraham był, Ja byłem". I arcykapłan 

rzekł: „Ty nie masz 50-ciu lat, dlaczego mówisz, że widziałeś Abrahama? Kimże Ty 

jesteś? Kogo robisz z siebie? Czego nauczasz?" 

3.  Jezus odpowiedział mu: „Jawnie mówiłem wobec świata, cały czas nauczałem w 

synagodze i w świątyni, gdzie wszyscy Żydzi się gromadzili i nie mówiłem niczego w 

ukryciu. Dlaczego pytasz Mnie o to? Raczej pytaj tych, którzy Mnie słuchali, co do 
nich mówiłem; ci wiedzą, co Ja do nich powiedziałem". 

4.  Kiedy to powiedział, jeden ze sług, którzy stali obok, wymierzył Jezusowi policzek i 

rzekł: „W ten sposób odpowiadasz arcykapłanowi?" 

1.  Jezus odpowiedział mu: „Jeżeli powiedziałem coś złego, to udowodnij, że to było złe; 

jeżeli jednak powiedziałem prawdę, to dlaczego Mnie bijesz?" 

5.  Teraz arcykapłani, starszyzna i cała rada szukali fałszywego świadectwa przeciwko 

Jezusowi, aby Go mogli zabić i nie znaleźli takiego świadectwa. I wystąpiło wielu 

fałszywych świadków, ale zeznania ich nie były zgodne. 

6.  W końcu doszło dwóch fałszywych świadków. Jeden z nich mówił: „Ten powiedział: Ja 

mogę zburzyć Świątynię Boga i w ciągu trzech dni znowu ją odbudować". A ten drugi 
rzekł: „Ten człowiek powiedział: Ja zburzę tę świątynię i wybuduję nową". 

7.  I arcykapłani powstali i rzekli do Niego: „Nic nie odpowiadasz? Co to jest, co ci 

świadkowie przeciwko Tobie mówią?" Ale Jezus milczał w spokoju. U Żydów jednak 

było sprzeczne z prawem sądzić w nocy. 

8.  I rzekli do Niego: „Powiedz nam, czy Ty jesteś Chrystusem". A On rzekł do nich: 

„Gdybym wam powiedział, to i tak nie uwierzylibyście Mi, gdybym was też zapytał, 

nie odpowiedzielibyście Mi; a wię.c pozwólcie Mi odejść". 

9.  I pytali Go dalej i rzekli: „Czy Ty zaprzeczasz prawu i zakazujesz jedzenia mięsa, jak 

to Mojżesz nakazał?" A On odpowiedział: „Widzisz, tutaj stoi większy, aniżeli 
Mojżesz". 

10. I arcykapłan odpowiedział, i rzekł do Niego: „Zaklinam Cię wobec żywego Boga, 

żebyś nam powiedział, czy Ty jesteś Chrystusem, Synem Boga". Jezus rzekł do niego: 

„Ty rzekłeś; jednak mówię wam: Wkrótce zobaczycie Syna człowieczego siedzącego 
po prawicy Siły i nadchodzącego na obłokach nieba". 

11. Wtedy arcykapłan rozdarł swoje szaty i rzekł: „On bluźni Bogu; czy potrzebujemy 

dalszego świadectwa? Teraz usłyszeliście Jego bluźnierstwo. Jak wam się wydaje?" 
Oni odpowiedzieli i rzekli: „On jest winien śmierci". 

12. Wtedy pluli mu w twarz i bili Go pięściami, i mówili: „Zgadnij, Ty Chrystusie, kim jest 

ten, który Cię uderzył?". 

13. Rano zaś wszyscy arcykapłani i starszyzna ludu, i cała rada uradzili, aby Jezusa zabić. 
14. I wydali wyrok, skazujący Go na śmierć, związali Go i odprowadzili, i przekazali Go 

Piłatowi. 

 

Rozdział  80 

Skrucha Judasza 

 

1.  Wtedy Judasz, który go zdradził, zobaczył, że Jezusa skazano na śmierć, odczuł 

skruchę i oddał trzydzieści srebrników arcykapłanom i starszyźnie, i rzekł: 

„Dopuściłem się złego czynu, gdyż zdradziłem niewinną krew". 

2.  A oni rzekli: „Co to nas obchodzi? Uważaj tylko!" A on rzucił srebrniki do świątyni, 

poszedł i powiesił się. 

3.  Arcykapłani wzięli srebrniki i rzekli: „One się nie nadają, aby je włożyć do skarbca 

Bożego; gdyż jest to zapłata za zdradę". 

4.  I naradzili się, i kupili za nie pole garncarza na cmentarz dla pielgrzymów. Stąd, aż 

po dzień dzisiejszy, pole to nazwane jest Alcedama, to znaczy pole krwi. 

5.  W ten sposób wypełnia się to, co zostało powiedziane przez proroka Zachariasza, 

kiedy mówił: „Oni odważyli 30 srebrników, jako cenę za Mnie. I oni wzięli tych 30 

srebrników, tę cenę, ażeby ten, który został sprzedany, a którego oni kupili od dzieci 
Izraela, był zapłacony i oni dali je za rolę garncarza, i rzucili je garncarzowi w domu 

Pana". 

6.  Teraz Jezus rzekł do swoich uczniów: „Biada temu, który otrzyma wtajemniczenie i 

potem popadnie w grzech. 

7.  Gdyż dla takich nie ma miejsca na skruchę w tej epoce, ponieważ na nowo 

ukrzyżowali Niebiańskiego Syna Boga i człowieka i ogromnie zhańbili Chrystusa w 
sobie. 

8.  I ci są gorsi aniżeli zwierzęta, które wy w głupi sposób przeznaczacie na zagładę; 

gdyż w waszym piśmie napisano: co dzieje się zwierzęciu, to dzieje się też ludziom. 

9.  Wszyscy mają ten sam oddech; tak samo jak ten jeden umiera, tak też umiera i ten 

drugi, tak że człowiek nie posiada wyższości w stosunku do zwierzęcia; wszyscy 
bowiem idą do tego samego miejsca — wszyscy rodzą się z prochu i w proch się 

zamieniają". 

10. To mówił Jezus do tych, którzy się jeszcze nie odrodzili, jeszcze nie przyjęli ducha 

Boga do swej duszy, ducha boskiej miłości, którzy po otrzymaniu światła ukrzyżowali 
ponownie Syna Boga i Go zhańbili. 

 

Rozdział 81 

Rzymskie przesłuchanie przed Piłatem 

 

1.  Wtedy zaprowadzili Jezusa od Kaifasza przed sąd do poncjusza Piłata namiestnika, a 

było wcześnie i oni sami nie weszli do budynku sądu, ażeby się nie skalać, aby mogli 
obchodzić swoje święto. 

2.  Wtedy wyszedł do nich Piłat i rzekł: „Jaką wnosicie skargę przeciwko temu 

człowiekowi?" Oni odpowiedzieli i rzekli do niego: „Gdyby ten nie był złoczyńcą, nie 

przekazywalibyśmy go tobie. My mamy prawo i według naszego prawa on musi 
umrzeć; gdyż On chciałby znieść obyczaje i obrządki nakazane nam przez Mojżesza, 
ba, On czyni siebie samego Synem Boga". 

3.  Wtedy Piłat rzekł do nich: „Tak więc weźcie Go i osądźcie według waszego prawa". 

Gdyż on wiedział, że oni Go wydali z zazdrości. 

4.  Wtedy Żydzi powiedzieli mu: „Według prawa nie wolno nam nikogo zabijać". W ten 

sposób wypełniło się słowo Jezusa, kiedy przepowiedział jaką umrze śmiercią. 

5.  I obwiniali Go dalej, i mówili: „Widzieliśmy tego człowieka jak podburzał lud i 

zakazywał płacenia daniny cesarzowi, i On twierdził, że jest Chrystusem, samym 

królem". 

6.  Wtedy Piłat ponownie wszedł do budynku sądu i zawołał Jezusa i rzekł do Niego: „Czy 

Ty jesteś królem Żydów?" Jezus odpowiedział mu: „Czy ty to mówisz sam od siebie, 

czy też inni powiedzieli ci o Mnie?" 

7.  Piłat odpowiedział: „Czy ja jestem Żydem? Twój własny naród i arcykapłani wydali mi 

Ciebie; co Ty uczyniłeś?" Jezus odpowiedział: „Moje Królestwo nie jest z tego świata. 
Moi słudzy walczyliby o to, abym nie był wydany Żydom; ale Królestwo Moje nie jest 

stąd". 

8.  Wtedy Piłat rzekł do Niego: „To jednak jesteś królem?" Jezus odpowiedział: „Ty 

powiadasz, że Ja jestem królem, tak, Ja jestem królem. Po to się urodziłem i na świat 
przyszedłem, abym świadczył o prawdzie. Kto jest 7. prawdy, ten słucha Mego 
głosu". 

9.  Piłat rzekł do Niego: „Czym jest prawda?" Jezus odpowiedział: „Prawda pochodzi z 

nieba". Piłat rzekł: „Wobec tego prawdy na ziemi nie ma". Jezus rzekł do Piłata: 

„Wiesz, że prawda jest na ziemi wśród tych, którzy ją otrzymali i są jej posłuszni. 
Prawda jest u tych, którzy osądzają sprawiedliwie". 

10. I kiedy tego wysłuchał, wyszedł do Żydów i rzekł do nich: „Ja nie znajduję w Nim 

żadnej winy". A kiedy arcykapłani i starszyzna oskarżali Go, nic im nie odpowiadał. 

11. Wtedy rzekł do Niego Piłat: „Czy nie słyszysz, jak bardzo Cię oskarżają?" 
12. A Jezus nie odpowiedział mu ani jednym słowem, tak że namiestnik bardzo się 

zdziwił. I ponownie rzekł do nich: „Nie znajduję w tym człowieku żadnej winy". 

13. Wtedy oni wpadli w jeszcze większy gniew i rzekli: „On podburza lud i naucza w 

całym kraju od Galilei aż dotąd". Kiedy Piłat usłyszał nazwę Galilea, zapytał czy ten 
człowiek jest Galilejczykiem. 

14. A kiedy usłyszał, że On należy do poddanych Heroda, przekazał Go Herodowi, który w 

tym okresie był także w Jerozolimie. 

15. Kiedy zaś Herod zobaczył Jezusa, bardzo się ucieszył, gdyż od dawna pragnął Go 

zobaczyć; wiele bowiem o Nim słyszał i miał nadzieję, że zobaczy dokonany przez 
Niego cud. 

16. I wszechstronnie Go wypytywał; Jezus jednak nic mu nie odpowiadał. Arcykapłani i 

uczeni w piśmie bardzo Go oskarżali oraz występował przeciwko Niemu tłum 

fałszywych świadków, a ci obwiniali Go o wiele rzeczy, których On nie znał. 

17. I Herod wraz ze swoimi żołdakami wzgardził Nim i wyszydził Go, ubrał Go we 

wspaniałą szatę i ponownie odesłał do Piłata. I od tego dnia Piłat i Herod stali się 
przyjaciółmi; gdyż do tej pory byli sobie wrogami. 

18. I Piłat ponownie wszedł do sądu i rzekł do Jezusa: „Skąd Ty jesteś?" Ale Jezus nie 

udzielił mu żadnej odpowiedzi. Wtedy Piłat rzekł do Niego: „Ty nie chcesz rozmawiać 
ze mną? Czy nie wiesz, że posiadani władzę uwolnienia Ciebie?" 

19. Jezus odpowiedział: „Nie miałbyś żadnej władzy nade Mną, gdyby ona nie była tobie 

dana z góry; dlatego ten, który Mnie tobie przekazał, ten popełnił większy grzech". 

20. Od tego momentu Piłat się zastanawiał, jakby Go zwolnić; Żydzi jednak krzyczeli i 

mówili: „Jeżeli ty Jego uwolnisz, to nie jesteś przyjacielem cesarza; kto bowiem czyni 

się królem, ten jest przeciwko cesarzowi". 

21. I Piłat zawołał arcykapłanów i starszych ludu. A kiedy usiadł na sędziowskim stolcu, 

przyszedł do niego posłaniec od jego żony, która kazała mu powiedzieć: „Zostaw tego 

sprawiedliwego człowieka, gdyż dzisiaj w nocy we śnie wiele wycierpiałam z Jego 
powodu". 

22. I Piłat rzekł do nich: „Wyście przyprowadzili tego człowieka do mnie, jako tego, który 

podburza lud, i widzicie, wybadałem go w waszej obecności i nie znalazłem w Nim 

winy z powodu spraw, o które Go oskarżacie. Także i Herod, do którego Go posłałem, 
nie znalazł czegokolwiek, ażeby był winien śmierci. 

23. Jest jednak u was zwyczaj, że na Wielkanoc uwalniam jednego z uwięzionych. Czy 

chcecie więc, abym uwolnił wam króla Żydów?" 

24. Wtedy ponownie zawołali wszyscy razem: „Nie tego, lecz Barabasza! Barabasz zaś był 

rozbójnikiem, który został wtrącony do więzienia z powodu podżegania w mieście i 
zabójstwa. 

25. Piłat zaś chciał uwolnić Jezusa i ponownie rzekł do nich: „Którego z tych dwóch 

chcecie aby uwolnić, Barabasza czy Jezusa, który zwie się Chrystusem?" A oni 

zawołali: „Barabasza"! 

26. Piłat rzekł do nich: „Co wobec tego mam zrobić z Jezusem, o którym mówi się, że jest 

Chrystusem?" Wtedy wszyscy odpowiedzieli: „Każ Go ukrzyżować!" 

27. I namiestnik rzekł: „Cóż On złego uczynił?" Wtedy jeszcze głośniej zawołali: 

„Ukrzyżuj Go! Ukrzyżuj Go!" 

28. Namiestnik przystąpił bliżej i rzekł do nich: „Popatrzcie, przyprowadzam Go znowu do 

was i mówię wam, że nie znajduję w Nim żadnej winy!" Oni zaś ponownie zawołali: 

„Ukrzyżuj Go! Ukrzyżuj Go!" 

29. A Piłat rzekł do nich po raz trzeci: „Dlaczego? Co On złego uczynił? Nie znalazłem w 

Nim winy zasługującej na śmierć; wychłostam Go zatem i zwolnię Go". 

30. Oni jednak wołali coraz głośniej, że On ma być ukrzyżowany. I głosy ich i 

arcykapłanów zagłuszyły wszystkich. 

31. Piłat widząc, że niczego nie zdziała, lecz że zgiełk coraz bardziej wzrasta, wziął wodę i 

umył ręce przed ludem, i rzekł: „Jestem niewinny krwi tego sprawiedliwego, 

uważajcie tylko!" 

32. Wtedy cały lud odpowiedział i rzekł: „Jego krew przejdzie na nas i na nasze dzieci!" I 

Piłat wydał rozkaz, aby wszystko stało się zgodnie z tym, jak oni żądali. I przekazał 
im Jezusa według ich woli. 

 

Rozdział 82 

Ukrzyżowanie Jezusa 

 

1.  Potem Piłat uwolnił Barabasza i po biczowaniu Jezusa przekazał Go im, aby został 

ukrzyżowany. Wtedy żołnierze namiestnika zabrali Go do siebie do budynku sądu i 
otoczyła Go gromada żołnierzy. 

2.  I rozebrali Go i odziali w purpurowy płaszcz. I upletli cierniową koronę, i włożyli na 

Jego głowę, i dali Mu trzcinę w prawą rękę, klękli przed Nim, szydzili z Niego i mówili: 

„Bądź pozdrowiony, Ty królu Żydów!" 

3.  Jezus wyszedł z cierniową koroną i w purpurowej szacie. A Piłat rzeki do nich: „Oto 

człowiek!" - 

4.  Kiedy ujrzeli Go arcykapłani i słudzy, wrzeszczeli i wołali: „Ukrzyżuj Go! Ukrzyżuj Go!" 

A Piłat rzekł do nich: Wy Go zabierzcie i ukrzyżujcie Go, gdyż ja nie znajduje w Nim 

żadnej winy". 

5.  I pluli na Niego, i wzięli trzcinę, i bili Go nią po głowie, i wyszydzając Go, zdjęli z 

Niego płaszcz, ubrali Go w Jego własne szaty i zaprowadzili na ukrzyżowanie. 

6.  Idąc spotkali człowieka, Cyrenejczyka, który szedł z pola; jego to zmusili, ażeby niósł 

krzyż za Jezusa. Za nim zaś szedł ogromny tłum ludzi i wiele niewiast, które biadały i 
opłakiwały Go. 

7.  Jezus zaś zwrócił się do nich i rzekł: „O wy, córki jerozolimskie, nie płaczcie nade 

Mną, lecz płaczcie nad sobą samymi i waszymi dziećmi. Gdyż nadejdzie czas, w 
którym będzie się mówiło: Błogosławione są niepłodne i te ciała, które nie rodziły i 

piersi, które nic karmiły! 

8.  Wtedy zaczną mówić do gór: „Przykryjcie nas, jeżeli bowiem to dzieje się na zielonym 

drzewie, to co ma się dziać na uschniętym?" 

9.  Prowadzono tam także dwóch innych przestępców, aby ich razem z Nim uśmiercić. A 

kiedy przyszli na miejsce, które nazywa się Kalwarią i Golgotą, miejscem trupich 
czaszek, ukrzyżowali Jego samego, a wraz z Nim dwu złoczyńców, jednego po 
prawicy drugiego po Jego lewicy. 

10. A była godzina trzecia rano, kiedy Go ukrzyżowali i dali Mu do picia ocet zmieszany z 

żółcią. A kiedy Jezus to skosztował, nie chciał tego pić i rzekł: „Abba-Amma, wybacz 

im, gdyż nie wiedzą co czynią!" 

11. Żołnierze zaś, po ukrzyżowaniu Jezusa, wzięli Jego szaty, podzielili na cztery części, 

dla każdego po jednej części, a do tego także zewnętrzne okrycie. Okrycie to jednak 
było bez obrzeżenia, od góry tkane w całości. Dlatego powiedzieli do siebie: nie 

rozdzielajmy go, lecz wylosujmy czyje ma być. 

12. Aby wypełniło się pismo, które mówi: „Podzielili między sobą Moje szaty, a o 

zewnętrzne okrycie rzucili los". Tego dokonali właśnie żołnierze. I oni usiedli ł 

pilnowali Go. 

13. I umieścili nad Nim napis literami greckimi, łacińskimi i hebrajskimi: „Król Żydów". 

14. Napis ten czytało wielu Żydów, gdyż miejsce, gdzie Jezusa ukrzyżowano było w 

pobliżu miasta; i to było napisane w języku hebrajskim, greckim i łacińskim. Wtedy 

żydowscy arcykapłani powiedzieli do Piłata: „Nie pisz, Król Żydów, lecz że On 
powiedział: Ja jestem Król Żydów". Piłat odpowiedział: „Co napisałem to napisałem". 

15. Jeden z przestępców, którzy wisieli na krzyżu, bluźnił Mu i mówił: „Jeżeli jesteś 

Chrystusem, to pomóż sobie samemu i nam!" Wtedy ten drugi zganił go, 
odpowiedział i rzekł: „Czy ty nie boisz się Boga, ty, który przecież znajdujesz się w 

podobnym potępieniu? W stosunku do nas jest ono usprawiedliwione, gdyż 
otrzymaliśmy właściwą zapłatę za nasze czyny; Ten zaś niczego złego nie uczynił". 

16. I rzekł do Jezusa: „Panie, pamiętaj o mnie, kiedy wejdziesz do swojego Królestwa". 

Jezus rzekł do niego: „Zaprawdę powiadam ci: Jeszcze dzisiaj będziesz ze Mną w 
raju". 

17. Niektórzy, przechodząc obok krzyża, drwili sobie z niego, kiwali głowami i mówili: „Ty 

chciałeś zburzyć świątynię i w ciągu trzech dni ponownie ją odbudować. Pomóż teraz 
sobie samemu! Jeżeli jesteś Synem Boga, zejdź z krzyża". 

18. A także arcykapłani szydzili z Niego, podczas gdy uczeni w piśmie i faryzeusze 

mówili: „On pomógł barankowi, ale nic potrafi pomóc samemu sobie. Jeżeli On jest 

Królem Żydów, to niechaj teraz zejdzie z krzyża, a my w Niego uwierzymy. On zaufał 
Bogu, zostawmy Go teraz Jemu, czy On Go pragnie mieć. Gdyż On mówił: Ja jestem 

Synem Boga". 

19. Lichwiarze i handlarze zwierzętami mówili podobnie: „Ty wypędziłeś handlarzy 

wołami, owcami i gołębiami ze świątyni, a sam jesteś tylko owcą złożoną w ofierze". 

20. I od godziny szóstej do dziewiątej zapanowała ciemność nad całą krainą. Niektórzy, 

którzy stali dookoła, zapalili pochodnie, gdyż ciemność była ogromna. A około 

godziny szóstej Jezus zawołał donośnym głosem: „Eli, Eli, lama sabachthani?" Co 
oznacza: „Mój Boże, Mój Boże, dlaczegoś Mnie opuścił?" 

21. Niektórzy z nich, którzy tam stali i to słyszeli, mówili: „Ten wzywa Eliasza", inni znów 

mówili: „On wzywa Słońce". Inni mówili: „Zobaczymy czy Eliasz przyjdzie i Mu 

pomoże". 

22. Obok krzyża Jezusa stała zaś Jego matka i Jego matki siostra Maryja, żona Kleofasa i 

Maria Magdalena. 

23. Jezus, widząc swoją matkę i ucznia stojącego obok, którego miłował, rzekł do Swej 

matki: „Niewiasto, oto twój syn!" Potem rzekł On do ucznia: „Popatrz, to jest twoja 

matka!" I od tego momentu uczeń zabrał ją do siebie do swego domu. 

24. Potem, ponieważ Jezus wiedział, że wykonało się wszystko, aby się wypełniło pismo, 

rzekł: „Mam pragnienie". I zamoczywszy gąbkę w naczyniu pełnym octu, umocowali 
ją na pręcie hyzopu i podali Mu ją do ust. 

25. Jezus zawołał donośnym głosem: „Abba-Amma. W Twoje ręce polecam ducha Mego". 
26. Kiedy Jezus przyjął ocet, zawołał głośno: „Dokonało się!" I skłoniwszy głowę, 

wyzionął ducha. A była to godzina dziewiąta. 

27. Ziemia zatrzęsła się wśród błyskawic i grzmotów, skały pękały, a ściana świątyni, 

przed którą wisiała zasłona, runęła i rozpadła się na dwie części. 

28. Setnik zaś i ci, którzy z nim byli i pilnowali Jezusa, ponieważ widzieli trzęsienie ziemi i 

wszystko to, co się działo, przestraszyli się bardzo i rzekli: „Zaprawdę, Ten był 

Synem Boga". 

29. A było wiele niewiast, które przyszły z Galilei i Mu służyły. Między nimi była Maria 

Magdalena i Maria, matka Jakuba i Jezusa i matka dzieci Zebedeusza i one płakały, i 
żaliły się, i mówiły: „Światło świata ukryło się przed naszymi oczyma, Pan naszej 

miłości został ukrzyżowany!" 

30. Żydzi zaś, ponieważ był to dzień przed sabatem, prosili Piłata, aby wiszącym na 

krzyżu połamano nogi i zdjęto ich z krzyża, aby zwłoki nie pozostawały na krzyżu w 

dniu sabatu (gdyż był to sabat wielkanocny). 

31. Wtedy przyszli żołnierze i połamali nogi obu łotrom, którzy z Nim zostali ukrzyżowani. 

Kiedy zaś podeszli do Jezusa i zobaczyli, że On już umarł, nie połamali Mu nóg, lecz 
jeden z żołnierzy przebił Mu serce swoją lancą i zaraz wypłynęła krew i woda. 

32. I ten, który to widział, poświadczył to, a jego świadectwo jest prawdziwe i on wie, że 

mówi prawdę, abyście także i wy uwierzyli. Gdyż to się działo, ażeby wypełniło się 

pismo: Nie połamiecie Mu żadnej kości: W środku tygodnia zostanie Mesjasz zdjęty. 

 

Rozdział 83 

Pogrzeb Jezusa 

 

1.  Z nadejściem wieczoru przyszedł Józef z Arymatei, czcigodny członek Rady, który 

także oczekiwał Królestwa Boga i zdobył się na odwagę, i poszedł do Piłata, i prosił o 
ciało Jezusa. (Był on dobrym i sprawiedliwym człowiekiem i nie zaaprobował uchwały 
Rady). 

2.  Piłat zaś zdziwił się, że Jezus już był martwy, zawołał setnika i zapytał go, czy Jezus 

już dawno umarł. A kiedy dowiedział się o tym od setnika, wydał Józefowi ciało. 

Wówczas Józef przyszedł i zdjął ciało Jezusa. 

3.  Przyszedł także Nikodem, który przed tym odwiedził Jezusa w nocy i -przyniósł 

mieszaninę miry z aloesem około 100 funtów. Wtedy oni wzięli ciało i owinęli je w 
lniane płótno z wonnościami, jak to Żydzi mieli w zwyczaju przy pogrzebach. 

4.  W miejscu, gdzie Jezus został ukrzyżowany był ogród, a w ogrodzie był nowy grób, w 

którym nikt nie był złożony. Do tego grobu złożyli oni Jezusa, a było to około godziny 

drugiej, kiedy Go pochowali z powodu wigilii sabatu Żydów, ponieważ grób był blisko. 

5.  A Maria Magdalena i druga Maria, matka Jezusa przyglądały się grobowi, do którego 

On został złożony. I czuwały one przy grobie przez całe trzy dni i trzy noce. 

6.  A także przyszły niewiasty, które przybyły z Nim z Galilei; niosły one w rękach lampy, 

oglądały grób i gdy ciało zostało złożone, zaczęły płakać i lamentować. 

7.  I one wróciły, i pozostały następnego dnia, który był wielkim świętem, a znów 

następnego dnia kupiły i przygotowały wonności i maści, i oczekiwały końca sabatu. 

8.  Następnego dnia jednak arcykapłani i faryzeusze przyszli do Piłata i powiedzieli: 

„Panie, my przypominamy sobie, że ten zwodziciel, kiedy jeszcze żył, powiedział: „Po 

trzech dniach zmartwychwstanę". 

9.  Dlatego wydaj rozkaz, ażeby zabezpieczono grób, aż nie minie trzeci dzień, ażeby 

Jego uczniowie nie przyszli i nie wykradli Go, i nie powiedzieli ludowi: „On powstał z 

martwych", i ażeby to ostatnie oszustwo nie było gorsze od tego pierwszego". 

10. Piłat rzekł do nich: „Macie straż, idźcie i zabezpieczcie grób, jak potraficie". Tak więc 

poszli i zabezpieczyli grób kamieniem, a przed grobem postawili straż aż do trzeciego 
dnia. 

 

Rozdział  84 

Zmartwychwstanie Jezusa 

 

1.  Kiedy minął sabat i zaczęło świtać pierwszego dnia tygodnia, przyszła Maria 

Magdalena do grobu i przyniosła wonności, które przygotowała, a były z nią niektóre 
niewiasty. 

2.  A kiedy szły razem, mówiły do siebie: „Kto odsunie nam kamień od wejścia do grobu? 

Gdyż był on bardzo duży. A kiedy przybyły na miejsce i spojrzały, zauważyły, że 

kamień był usunięty. 

3.  Gdyż popatrz, było wielkie trzęsienie ziemi i Anioł Pana zstąpił z nieba i odrzucił 

kamień, i na nim usiadł. Postać jego była niby błyskawica, a jego szata była biała jak 
śnieg. Strażnicy zaś tak bardzo się przerazili, że jak martwi upadli na ziemię. 

4.  Anioł zaś przemówił do niewiast: „Nie trwóżcie się! Wiem, że szukacie Jezusa 

ukrzyżowanego. Jego tutaj nie ma, gdyż On zmartwychwstał, tak jak zapowiedział. 

5.  Obejrzyjcie miejsce, gdzie Pan był złożony! Idźcie szybko i powiedzcie Jego uczniom, 

że On zmartwychwstał. I idzie On przed wami do Galilei, tam zobaczycie Go, to wam 
powiedziałem". 

6.  I weszły do grobu, i nie znalazły ciała Jezusa. Potem wyszły i poszły do Piotra i do 

innego ucznia, którego Jezus miłował i powiedziały im: „Oni zabrali Pana z grobu i nie 

wiemy gdzie Go złożyli". 

7.  A oni poszli do grobu, zajrzeli do środka i zobaczyli leżące lniane płótno i chustę, 

którą była owinięta głowa Jezusa, nie położona razem z lnianym płótnem, lecz była 

owinięta i położona obok w innym miejscu. 

8.  I oni zdziwili się bardzo, gdyż dwaj Aniołowie stali obok nich w błyszczących białych 

szatach i przemówili do nich: „Dlaczego szukacie żywego wśród zmarłych? Jego tu nie 
ma, On zmartwychwstał i idzie przed wami do Galilei, tam Go ujrzycie. 

9.  Czyż nie przypominacie sobie, jak mówił do was, kiedy jeszcze był w Galilei, że On, 

Syn Boga zostanie ukrzyżowany i że trzeciego dnia zmartwychwstanie?" I oni 
przypomnieli sobie te słowa. I spiesznie wyszli z grobu, i drżeli z trwogi i radości. 

10. I podczas trzęsienia ziemi, groby się pootwierały ł wielu świętych, którzy byli 

pogrzebani, wyszli ze swych grobów po swym zmartwychwstaniu i odeszli, i ukazali 

się wielu ludziom w mieście. 

11. Maria zaś stała na zewnątrz przed grobem i płakała. Płacząc, spojrzała znowu do 

grobu i ujrzała dwóch Aniołów w białych szatach, jednego od strony głowy, a 
drugiego od strony nóg, tam gdzie złożono ciało Jezusa. I Aniołowie przemówili do 

niej: „Niewiasto, czemu płaczesz?". 

12. A ona odpowiada im: „Zabrali mego Pana i nie wiem gdzie Go złożyli". A kiedy to 

powiedziała, odwróciła się i zobaczyła stojącego Jezusa, a nie wiedziała, że to jest 

Jezus. 

13. Jezus przemówił do niej: „Niewiasto — czemu płaczesz? Kogo szukasz? Ona myślała, 

że to ogrodnik i powiedziała do Niego: „Panie, jeżeli Ty Go zabrałeś, to powiedz mi, 
gdzie Go złożyłeś, ponieważ ja chcę Go zabrać". Jezus rzekł do niej: „Mario!" Wtedy 

odwróciła się i rzekła do Niego: „Pabboru", to znaczy Mistrzu. 

14. Jezus rzekł do niej: „Nie dotykaj Mnie, gdyż jeszcze nie wstąpiłem do Mego Ojca i 

Mojej Matki. Idź jednak do Moich braci i powiedz im: Wstępuję do Mojego Ojca-Matki 
i do waszego Ojca-Matki, do Mojego Boga i do waszego Boga". 

15. Maria Magdalena przyszła i opowiedziała uczniom, że widziała Pana i że jej to 

powiedział i polecił, ażeby obwieszczać Jego zmartwychwstanie z umarłych. 

 

Rozdział 85 

Zmartwychwstały Jezus ukazuje się dwom uczniom w Emaus 

 

1.  Tego samego dnia dwu uczniów szło do wsi zwanej Emaus, niedaleko Jerozolimy. I 

oni rozmawiali o wszystkich sprawach, które się 

1.  wydarzyły. 
2.  I zdarzyło się podczas ich wspólnej rozmowy, że sam Jezus zbliżył się do nich i szedł 

z nimi. Jednak oczy ich były ślepe i Go nie rozpoznali. 

3.  I rzekł do nich: „O czym rozmawiacie ze sobą, że jesteście tacy smutni?" 

4.  Jeden z nich, który miał na imię Kleofas, odpowiedział i rzekł do Niego: „Czy Ty jesteś 

obcym przybyszem w Jerozolimie, że nie wiesz co się w tych dniach tutaj wydarzyło?" 

A On rzekł do nich: „Co się wydarzyło?" 

5.  I opowiedzieli Mu o Jezusie z Nazaretu, który był prorokiem potężnym w czynie i 

słowie wobec Boga, i całego ludu i o tym, jak arcykapłani i władcy wydali Go, aby 
został skazany na śmierć, i jak potem powiesili Go na krzyżu. Jednak my wiemy, że 
On jest tym, który by wyswobodził kraj Izraela. Wszystkie te sprawy wydarzyły się w 

tych ostatnich trzech dniach. 

6.  Wiele niewiast, także te od nas, które rankiem były przy Jego grobie, wprawiły nas w 

zdumienie, a ponieważ nie znalazły już Jego ciała, przyszły i opowiedziały nam, że 
ukazali się im Aniołowie, którzy im obwieścili, że On nie umarł, lecz żyje. 

7.  I niektórzy z nich, którzy nam towarzyszyli, poszli również do grobu i zastali wszystko 

tak, jak im niewiasty opowiedziały. Jednak Jego nie widzieli. 

8.  Na to rzekł im: „O wy głupcy i małoduszni, którzy jeszcze wciąż nie wierzycie temu co 

prorocy powiedzieli! Czyż Chrystus nie musiał przecierpieć tych wszystkich spraw, 
aby mógł wejść do wspaniałości?" 

9.  I zaczął od Mojżesza i wszystkich proroków, i nauczał ich o wszystkich pismach, które 

Go dotyczyły. 

10. I przyszli w pobliże miasta, do którego się udawali. A On zachowywał się tak, jak 

gdyby chciał iść dalej. Jednak oni nalegali i mówili: „Pozostań z nami, gdyż zbliża się 
wieczór, a dzień ma się ku końcowi". I On poszedł z nimi do miasta, i pozostał z nimi. 

11. I kiedy siedział wraz z nimi przy stole, wziął chleb i owoc winogrona, podziękował, 

wszystko pobłogosławił, taniał chleb i dawał wszystkim. I wtedy oni przejrzeli i 
rozpoznali Go. Lecz On zniknął im z oczu. 

12. A oni mówili do siebie: „Czyż nasze serca nie płonęły, kiedy przemawiał do nas w 

drodze i wyjaśniał nam pismo?" I powstawszy, w tej samej godzinie powrócili do 

Jerozolimy i tam zastali zgromadzonych dwunastu uczniów. A oni mówili: „Pan 
naprawdę zmartwychwstał i ukazał się Szymonowi". 

13. A oni opowiedzieli, co im się przydarzyło w drodze i jak Go rozpoznali po łamaniu 

chleba. 

14. Podczas gdy oni poszli do Emaus, do miasta przyszła straż i zameldowała Kajfaszowi, 

co się wydarzyło. 

15. I zgromadzili się ze starszyzną, naradzali się i rzekli: "Popatrzcie, podczas gdy 

żołnierze spali, przyszło kilku Jego uczniów i zabrało Jego zwłoki. A czy Józef z 
Arymatei nie jest jednym z Jego uczniów? 

16. Dlatego prosił on Piłata o zwłoki, aby mógł je pochować w swoim ogrodzie, w swoim 

własnym grobie. Dlatego dajmy żołnierzom pieniądze, ażeby mówili, że Jego 

uczniowie przyszli w nocy i zabrali ciało, podczas gdy oni spali. A kiedy wiadomość ta 
dotrze do uszu namiestnika, to przekonamy go o tym i ich obronimy". 

 

Rozdział 86 

Jezus ukazuje się w świątyni i kończą się krwawe ofiary 

 

1.  Tego samego dnia w czasie ofiary w świątyni, ukazał się wśród handlarzy zwierzętami 

Ktoś w białych szatach, które błyszczały jak światło, a w ręku miał bicz ze siedmiu 
węzłami. 

2.  A na Jego widok handlarze i kupcy uciekli pełni przerażenia, a niektórzy padli martwi 

na ziemię, przypomnieli sobie bowiem, jak Jezus przepędzał ich w podobny sposób 

przed Swoją śmiercią z wnętrza świątyni. 

3.  A niektórzy oświadczyli, że widzieli zjawę. A inni znowu, że widzieli Tego, który został 

ukrzyżowany i że On powstał z umarłych. 

4.  I tego dnia ustały ofiary, gdyż wszyscy bali się sprzedawać czy kupować i uwolnili 

swoich więźniów. 

5.  I kapłani, i starszyzna kazali rozpuścić plotkę, że ci, którzy to opowiadali, byli pijani i 

niczego nie widzieli. Jednak wielu stwierdziło to ponownie, że widzieli Go na własne 

oczy i czuli cięgi Jego bicza na plecach, jednak nie byli w stanie się bronić, gdyż kiedy 
jeden odważny wśród nich wyciągnął rękę, nie mógł uchwycie postaci, którą widzieli 

ani też złapać, bicza, który ich chłostał. 

6.  I od tego dnia oni uwierzyli w Jezusa, że był On posłany przez Boga, aby uciśnionych, 

którzy byli związani, uwolnić i zbawić. I aby spojrzeli w siebie i więcej nie grzeszyli. 

7.  I także innym ukazywał się w miłości i ze współczuciem, i uzdrawiał ich przez Swoje 

dotknięcie, i uwalniał ich z rąk prześladowców. I wiele podobnych rzeczy mówiono o 

Nim, a wielu też mówiło: „Zaprawdę, przyszło Królestwo Boże". 

8.  A niektórzy z tych, którzy umarli i zmartwychwstali, kiedy Jezus zmartwychwstał z 

umarłych, ukazali się i byli widziani przez wielu w Świętym Mieście, a źli odczuwali 
wielką trwogę, podczas gdy światło i radość wypełniały serca sprawiedliwych. 

 

Rozdział 87 

Jezus ukazuje się swoim uczniom 

 

1.  Wieczorem tego samego pierwszego dnia tygodnia, kiedy uczniowie się zgromadzili, a 

drzwi w obawie przed Żydami były zamknięte, przyszedł Jezus i stanął pośrodku 
wśród nich i rzekł do nich: „Pokój niechaj będzie z wami!" Ale oni się przestraszyli i 
sądzili, że zobaczyli jakiegoś ducha. 

2.  I rzekł do nich: „Przyjrzyjcie się, Ja jestem tym samym, jakiego wy Mnie przed tym 

widzieliście. Duch może rzeczywiście przejawiać się w ciele i krwi, jak widzicie je u 

Mnie. Obejrzyjcie Moje ręce i nogi, dotknijcie i oglądajcie je". 

3.  I kiedy przemówił, pokazał im Swoje ręce i Swoje serce. Wtedy uczniowie cieszyli się, 

ponieważ widzieli Pana. 

4.  Jednak Tomasz, zwany Dydymusem, jeden z Jego uczniów rzekł do Niego: „Nie 

uwierzę, chyba że zobaczę znaki po gwoździach w Jego rękach, a swojej ręki nie 
włożę w Jego bok". Wtedy On rzekł do niego: „Oglądajcie Moje ręce, Moje serce i 

Moje nogi; podaj swoje ręce i nie bądź niewiernym, lecz wierzącym". 

5.  I Tomasz odpowiedział, i rzekł do Niego: „Mój Pan i mój Bóg!" A Jezus rzekł do niego: 

„Tomaszu, ponieważ ty Mnie zobaczyłeś, to uwierzyłeś; błogosławieni są ci, którzy nie 

widzieli, a mimo to uwierzyli". 

6.  Potem Jezus ponownie przemówił do nich: „Pokój niechaj będzie z wami! Podobnie 

jak Mnie posłał Abba-Amma, tak i Ja was posyłam". A kiedy to powiedział, natchnął 
ich i rzekł do nich: „Przyjmijcie Ducha Świętego, głoście Ewangelię i oznajmiajcie 

wszystkim narodom zmartwychwstanie Syna Boga. 

7.  Nauczajcie ich świętego prawa miłości, które wam przekazałem. Tym, którzy swoich 

grzechów się wyrzekną, tym zostaną one odpuszczone, a tym, którzy będą trwać w 
swych grzechach, tym będą zatrzymane. 

8.  Chrzcijcie tych, którzy wierzą i żałują, błogosławcie i namaszczajcie i składajcie 

czystą ofiarę z owoców ziemi, którą ustanowiłem na Moją pamiątkę. 

9.  Patrzcie, złożyłem w ofierze Swoje ciało i krew na krzyżu dla zbawienia świata od 

grzechów przeciwko miłości i od krwawych ofiar, i świąt przeszłości. 

10. I macie składać w ofierze chleb życia i wino zbawienia w czystym darze przy pomocy 

kadzidła, jak o Mnie napisano, i macie z tego jeść i pić na pamiątkę tego, że Ja 
wszystkich, którzy we Mnie wierzą, uwolniłem ze starego niewolnictwa waszych 

przodków. 

11. Gdyż ci zrobili boga ze swego brzucha i poświęcili swemu bogu niewinne stworzenia 

ziemi, zamiast własnej cielesnej natury. 

12. I jedli oni mięso, i pili krew ku swej własnej zgubie, niszczyli swoje ciała i skracali 

życie, podobnie jak poganie, którzy nie znali prawdy lub ci, którzy ją znali i uczynili z 

niej kłamstwo. 

13. Tak jak Ja was posyłam, tak też i wy macie posyłać innych, ażeby czynili te sprawy w 

Moim imieniu", i położył na nich Swoje ręce. 

14. I w podobny sposób jak apostołów, tak też ustanowił proroków i ewangelistów, i 

duchownych, Święte kapłaństwo, i kładł Swoje ręce na wszystkich tych, których 
wybrali jako diakonów i na każdego poszczególnego z czterokroć dwunastu. 

15. I ci są przeznaczeni do kierowania i prowadzenia tej jedynej wielkiej wspólnoty, aby 

wszyscy oni stali się doskonałymi na swoim miejscu w jedności Ciała Chrystusowego. 

 

Rozdział 88 

Ósmy dzień po zmartwychwstaniu 

 

1.  I po siedmiu dniach, kiedy Jego uczniowie siedzieli razem w górnym pomieszczeniu, 

pojawił się wśród nich Jezus, mimo zamkniętych drzwi i rzekł: „Pokój niechaj będzie z 
wami!" I został On przez nich rozpoznany w Świętej Pamięci. 

2.  I rzekł do nich: „Miłujcie się wzajemnie i miłujcie wszystkie stworzenia Boga! Jednak 

powiadam wam, że nie wszyscy są ludźmi, którzy mają postać człowieka. Czyż ci 

mężczyźni czy kobiety, którzy dokonują gwałtu, ucisku i bezprawia i raczej kłamstwo 

powiedzą aniżeli prawdę, są odzwierciedleniem Boga? 

3.  Nie, powiadam wam, zanim nie zostaną odrodzeni i nie przyjmą do swoich serc ducha 

miłości i mądrości. Gdyż tylko wtedy będą synami i córkami Izraela, a jeżeli są z 

Izraela, to wtedy są dziećmi Boga. I dlatego przyszedłem na ten świat, i dlatego 
cierpiałem z rąk grzeszników. 

4.  To są te słowa, które wypowiedziałem do was, kiedy jeszcze byłem z wami, ażeby 

wypełniły się wszystkie sprawy, które napisano o Mnie w prawie Mojżesza i u 

proroków, i w psalmach". 

5.  I Jezus rzekł: „Byłem pośrodku tego świata i byłem widziany i słyszany w ciele, i 

zastałem wszystkich ludzi przesyconych swoimi pożądliwościami i upojonych swoją 
głupotą, a nie znalazłem nikogo, kto by łaknął i pragnął mądrości Boga. Dusza Moja 

smuci się nad synami i córkami człowieczymi, gdyż są oni ślepi w swych sercach i 
głusi w swych duszach i nie słyszą Mojego głosu". 

6.  I oświecił ich, ażeby mogli zrozumieć Pismo, i rzekł do nich: „Tak napisano i tak 

przystało Chrystusowi cierpieć i zmartwychwstać trzeciego dnia. I aby była głoszona 
pokuta i odpuszczenie grzechów w Moim imieniu wśród wszystkich narodów, 

rozpoczynając od Jerozolimy. A wy jesteście świadkami tych spraw. 

7.  I patrzcie, przesyłam wam obietnicę Mego Ojca-Matki, Mego Ojca, będącego jednym 

z Moją Matką, których nie widzieliście na ziemi. Gdyż zaprawdę powiadam wam, tak 
jak cały świat został zniszczony przez grzechy i próżność niewiasty, tak zostanie on 

uratowany dzięki prostocie i prawdzie niewiasty i dzięki wam ma być świat 
uratowany. 

8.  Cieszcie się więc i radujcie, gdyż wy jesteście bardziej błogosławieni, aniżeli wszyscy 

na ziemi, gdyż wy, Moi dwanaście tysięcy, jesteście tymi, którzy zbawią cały świat. 

9.  I ponownie mówię wam, że kiedy ten wielki tyran i tych wszystkich siedmiu tyranów 

na próżno zaczęło walkę przeciwko światłu, nie wiedziało z kim i przeciwko komu 
walczyło. 

10. Gdyż nie widzieli niczego ponad to, aniżeli oślepiające światło i kiedy walczyli jeden 

przeciwko drugiemu, trwonili swoje siły i tak to jest. 

11. I dlatego zabrałem im czwartą część ich siły, ażeby nie mieli jej tak dużo i aby nie 

trwali w swych złych uczynkach. 

12. Gdyż na skutek zagmatwania i rozwoju zostanie dokonane zbawienie świata dzięki 

zstąpieniu Ducha w materię i wzniesieniu się materii ku Duchowi poprzez wszystkie 
czasy". 

 

Rozdział  89 

Jezus ukazuje się nad jeziorem Genezaret 

 

1.  Potem Jezus objawił się uczniom nad morzem koło Tyberii: byli razem Szymon Piotr i 

Tomasz zwany Didymusem, i Natanael z Kany w Galilei, i Jakub Jan, i dwóch innych 
Jego uczniów. 

2.  Piotr rzekł do nich: „Pójdę łowić ryby". Oni powiedzieli mu: „To my pójdziemy z tobą". 

Wyszli i zaraz wsiedli do łodzi, i tej nocy niczego nie złowili. A kiedy nadszedł ranek, 

na brzegu stał Jezus, ale uczniowie nie wiedzieli, że to był Jezus. 

3.  Wtedy Jezus rzekł do nich: „Dzieci, czy nie macie czegoś do jedzenia?" Oni 

odpowiedzieli Mu: „Nie Panie, nie wystarczy dla wszystkich. Mamy tylko mały 
bochenek chleba, trochę oliwy i kilka suszonych owoców". A On rzekł do nich: 

„Wystarczy. Chodźcie i jedzcie!" 

4.  I pobłogosławił ich, a oni jedli i nasycili się. A był tam także dzban pełen wody i 

również go pobłogosławił, i popatrzcie, ona stała się owocem winnej latorośli. 

5.  A oni dziwili się i mówili: „To jest Pan". A żaden z uczniów nie odważył się Go 

zapytać: „Kim jesteś". Wiedzieli bowiem, że to był Pan. 

6.  To jest teraz szósty raz, że Jezus objawił się uczniom po Swoim zmartwychwstaniu. 

Kiedy Go teraz ujrzeli, Jezus mówi do Szymona Piotra, syna Jonasza: „Czy ty miłujesz 
Mnie bardziej, aniżeli ci?" On Mu odpowiada: „Tak panie, Ty wiesz, że Ciebie miłuję". 
Jezus mówi do niego: „Paś Moje baranki!" Ponownie przemawia po raz drugi do 

niego: „Szymonie Piotrze, synu Jonasza, czy ty Mnie miłujesz!" On odpowiada Mu: 
„Tak Panie, Ty wiesz, że ja Ciebie miłuję". On rzecze do niego: „Paś owce Moje!" 

7.  Po raz trzeci mówi do niego: „Szymonie Piotrze, synu Jonasza, czy ty Mnie miłujesz?" 

Piotr zasmucił się, że po raz trzeci do niego powiedział: „Czy ty Mnie miłujesz? I rzekł 

do Niego: „Panie, Ty wiesz o wszystkich sprawach, Ty wiesz, że Ja Ciebie miłuję". 

8.  Jezus mówi do niego: „Paś Moją trzodę. Zaprawdę, zaprawdę powiadam ci: ty jesteś 

skałą z ogromnej opoki i na tej opoce zbuduję Moją wspólnotę, a ciebie pragnę 
wywyższyć spośród Moich dwunastu jako namiestnika na ziemi, jako centrum 

jedności tych dwunastu, a ktoś inny zostanie powołany i wybrany, aby ciebie zastąpił 
w tej dwunastce, a ty masz być sługą sług i masz paść Moje barany, Moje owieczki i 
Moje owce. 

9.  A jeszcze inny zmartwychwstanie i będzie nauczał wielu rzeczy, których Ja was już 

uczyłem, i będzie rozpowszechniał Ewangelię wśród pogan z wielką gorliwością. Zaś 

klucze Królestwa Niebieskiego dam tym, którzy będą ciebie naśladować w Moim 
duchu i będą posłuszni Mojemu prawu. 

10. I mówię ci ponownie: kiedy byłeś młodym, wówczas opasywałeś się i chodziłeś dokąd 

chciałeś; kiedy jednak zestarzejesz się, wyciągniesz swoją rękę, a ktoś inny będzie 

ciebie opasywał i prowadził, dokąd nie chcesz". To powiedział zaś, aby wskazać jaką 
śmiercią będzie chwalił Boga. 

11. I kiedy to powiedział, rzekł do niego: „Naśladuj Mnie!" Piotr jednak odwrócił się i 

ujrzał ucznia, którego Jezus miłował. Kiedy Piotr go ujrzał, rzekł do Jezusa: „Panie, co 
ten ma robić?" Jezus rzekł do niego: „Tak chcę, ażeby on pozostał zanim przyjdę, co 

to ciebie obchodzi? Ty naśladuj Mnie!" 

12. Wtedy wśród braci rozeszła się wieść, że ten uczeń nie umrze. Jednak Jezus nie 

powiedział mu: on nie umrze, lecz: „Tak chcę, ażeby on pozostał zanim przyjdę, co to 
ciebie obchodzi?" 

 

Rozdział 90 

Czym jest prawda 

 

1.  I znowu dwunastka była zgromadzona w cieniu palm, a jeden z nich, Tomasz, rzekł 

do pozostałych: „Czym jest prawda? Gdyż te same sprawy wydają się różnym 
istotom, a nawet tej samej istocie o różnych porach, różne. Czym jest zatem 

prawda?" 

2.  I kiedy tak rozprawiali, ukazał się wśród nich Jezus i rzekł: „Jedna i wieczna prawda 

jest wyłącznie w Bogu, gdyż nikt nie wie tego, co jedynie wie Bóg, który jest 
wszystkim we wszystkim. Ludziom może być odsłonięta prawda według ich 
możliwości pojmowania i zrozumienia.  

3.  Jedna prawda ma wiele stron i jeden człowiek widzi jedną stronę, drugi zaś inną, a 

niektórzy widzą więcej aniżeli jedną stronę, tak, jak jest im dane. 

4.  Popatrzcie na ten kryształ: podobnie jak jedno światło jest objawione w dwunastu 

płaszczyznach, ba, nawet w czterech razy dwunastu i każda płaszczyzna odbija jeden 

promień światła i widzi się jedną płaszczyznę, a ktoś drugi widzi drugą, to mimo to 
jest jednak jeden kryształ i jedno światło, które świeci we wszystkich płaszczyznach. 

5.  I popatrzcie, jeżeli ktoś wspina się na górę i osiągnął szczyt, i mówi: to 
1.  jest szczyt góry. Pozwólcie nam go osiągnąć, a kiedy oni tę wysokość osiągnęli, 

popatrzcie, oni widzą ponad tym inny szczyt, aż dojdą do wysokości, z której żadnego 

szczytu więcej nie będzie można ujrzeć, jeżeli ten potrafią osiągnąć. 

6.  A więc tak jest także z prawdą. Ja jestem Prawdą, Drogą i Życiem. Ja dałem wam 

prawdę, którą otrzymałem z góry. I to jest widziane i odbierane przez jednego 
człowieka, a nie będzie widziane i odbierane przez drugiego człowieka. To co ukazuje 
się dla jednych prawdą, innym wydaje się nieprawdą. Ci, którzy są w dolinie nie 

widzą tego, co widzą ci, którzy są na górze. 

7.  Jednak dla wszystkich prawdą jest to, jak ją pojedynczy rozum widzi i tak długo, aż 

nie objawi się wyższa prawda; a duszy, która potrafi przyjąć więcej światła, będzie 
więcej światła dane. Dlatego nie potępiajcie innych, abyście wy nie byli potępiani. 

8.  Jeżeli będziecie przestrzegać święte prawo miłości, które wam dałem, to prawda 

zostanie wam coraz bardziej odsłonięta, a duch prawdy, który przychodzi z góry, 

będzie was wprowadzał w całą prawdę nawet po licznych błądzeniach, tak jak ognista 
chmura prowadziła dzieci Izraela przez pustynię. 

9.  Bądźcie wierni światłu, które posiadacie, aż nie zostanie wam dane wyższe światło. 

Szukajcie więcej światła, a będziecie żyć w obfitości. Nie odpoczywajcie, aż nie 
znajdziecie. 

10. Bóg daje wam całą prawdę podobną drabinie z wielu szczeblami dla uwolnienia i 

udoskonalenia duszy, a prawdę dnia dzisiejszego porzućcie dla wyższej prawdy jutra. 

Zabiegajcie o doskonałość. 

11. Ci, którzy przestrzegają święte prawo, które ustanowiłem, uratują swoją duszę, jak 

różnie by też tej prawdy nie widzieli, którą im przekazałem. 

12. Wielu będzie do Mnie mówiło: Panie, Panie, my byliśmy gorliwi w Twojej prawdzie. Ja 

jednak odpowiem im: Nie, tylko aby inni ją widzieli taką, jak wy ją widzicie i ponad to 
żadnej innej prawdy. Wiara bez miłosierdzia jest martwa. Miłość jest wypełnieniem 
prawa. 

13. Jak wiara, którą oni otrzymali, ma przynieść pożytek tym, którzy stosują ją w 

niesprawiedliwości? Ci, którzy posiadają miłość, posiadają wszystkie rzeczy, a bez 

miłości nie ma niczego, co posiadałoby wartość. Pozwólcie wszystkim uznawać to, co 
oni rozpoznają jako prawdę w miłości, wiedząc, że tam gdzie nie ma miłości, prawda 

jest martwą literą bez wartości. 

14. Istnieje dobroć, prawda i piękno; jednak największą z nich jest dobroć. Jeżeli 

niektórzy nienawidzą swoich braci, a serca ich stwardniały wobec stworzeń ręki Boga, 
to jak mogą ci, których oczy są ślepe i zatwardziałe serca, widzieć prawdę dla tworów 
Boga ku swemu zbawieniu? 

15. Tak jak Ja otrzymałem prawdę, tak wam ją przekazałem. Pozwólcie każdemu 

odbierać ją według swego światła i swej zdolności w jej zrozumieniu i nie 

prześladujcie tych, którzy ją otrzymali według innego zrozumienia. 

16. Gdyż prawda jest mocą Boga i w końcu ona zapanuje nad wszystkimi błędami. 

Jednak święte prawo, które wam przekazałem, jest jednakowe dla wszystkich i 
sprawiedliwe i dobre. Niechaj wszyscy je przestrzegają dla zbawienia swoich dusz!" 

 

Rozdział  91 

Ład Królestwa Boga 

 

1.  W czasie, kiedy Jezus zmartwychwstał, pozostał On dziewięćdziesiąt dni z Marią, 

Swoją matką i Marią Magdaleną, która namaściła Jego ciało, i z Marią Kleofas, i z 
dwunastu apostołami, i ich uczniami i nauczał ich, i odpowiadał na ich pytania na 

temat Królestwa Boga. 

2.  A kiedy siedzieli przy wieczerzy — ponieważ był to wieczór — zapytała Go Maria 

Magdalena i rzekła: „Mistrzu, czy zechcesz nam teraz wyjaśnić ład w Królestwie 
Boga?" 

3.  Jezus odpowiedział i rzekł: „Zaprawdę mówię ci Mario i każdemu z Moich uczniów, 

Królestwo Boga jest wewnątrz was. Nadejdzie czas, kiedy to, co jest wewnątrz 
zostanie objawione ku zbawieniu świata. 

4.  Ład jest dobry i pożyteczny, jednak nad wszystkimi sprawami jest miłość. Miłujcie się 

wzajemnie i miłujcie wszystkie stworzenia i po tym wszyscy ludzie rozpoznają, że wy 
jesteście Moimi uczniami". 

5.  A jeden z nich zapytał Go i rzekł: „Mistrzu, czy chcesz, ażeby dzieci były 

przyjmowane do gminy w taki sam sposób przez obrzezanie, jak to Mojżesz nakazał? 
A Jezus odpowiedział: „Dla tych, którzy są w Chrystusie nie ma żadnego obrzezania 

ani przelewania krwi. 

6.  Po ośmiu dniach ofiarujcie dziecko Ojcu-Matce, który jest w niebie z dziękczynieniem 

i modlitwą i nadajcie mu imię wybrane przez jego rodziców, i pozwólcie kapłanowi 
polać czystą wodę na jego głowę, tak jak napisano w proroctwach, i niechaj rodzice 

dopilnują tego, ażeby było wychowane w prawości, ażeby nie jadało mięsa ani nie 
piło mocnych napojów i aby nie znęcało się nad stworzeniami, które Bóg dał 

człowiekowi pod opiekę. 

7.  A inny rzekł do Niego: „Mistrzu, co chcesz, aby one czyniły, kiedy dorosną? A Jezus 

rzekł: „Po siedmiu latach, albo kiedy zaczną odróżniać dobro od zła i nauczą się 

szukania dobra, to pozwólcie im przyjść do Mnie, aby otrzymały błogosławieństwo z 
rąk kapłana czy anioła wspólnoty z pomocą dziękczynienia i modlitwy i upominajcie 

je, aby wstrzymywały się od spożywania mięsa i picia mocnych napojów, i od 
polowania na niewinne stworzenia Boga; czy one bowiem mniej znaczą, 

1.  aniżeli konie czy owce, w stosunku do których takie postępowanie jest przeciw 

naturze?" 

8.  I ponownie jeden z uczniów rzekł: „Jeżeli przyjdzie ktoś do nas kto spożywa mięso i 

pije mocne napoje?" A Jezus rzekł do niego: „Każcie tym pozostać w przedsionku, aż 
się nie oczyszczą z prostackiego zła, gdyż zanim tego nie pojmą i nie będą żałowali, 

nie będą zdolni do przyjęcia ich do wyższych misteriów". 

9.  A inny zapytał Go i rzekł: „Kiedy chcesz, aby one przyjęły chrzest?" A Jezus 

odpowiedział: „Po następnych siedmiu latach, lub jeżeli znają naukę i czynią dobro 
własnymi rękoma, nauczyły się pracować i zdobywać siłę, dzięki której mogą żyć i 

mocnym krokiem kroczyć prostą drogą. Niechaj potem poproszą o poświęcenie i 
zbadacie je przez anioła czy prezbitera wspólnoty, niechaj zobaczą one czy są godne i 

niechaj modlą się, i dziękują, i zanurzą się w oczyszczającej wodzie, ażeby wzniosły 
się ku nowemu życiu i aby wzywały Boga jako ich Ojca--Matkę, i aby ślubowały, że 
będą przestrzegać Święte Prawo i będą unikać zła tego świata". 

10. Inny uczeń zapytał Go ponownie: „Mistrzu, w jakim czasie mają one otrzymać 

namaszczenie?" A Jezus odpowiedział: „Jeżeli osiągną wiek dojrzałości i objawią w 

sobie siedmiokrotne dary ducha, niechaj anioł modli się za nie i wyrazi 
dziękczynienie, i przypieczętuje pieczęcią chryzmy. Będzie dobrze, ażeby wszyscy w 

każdym stopniu byli wypróbowani przez lat siedem. Jednak niechaj każdy przyjmuje 
je według swojego rodzaju w miłości i w mądrości Boga. 

 

Rozdział  92 

Ład Królestwa Boga (cześć II) 

 

1.  A inny zapytał Go i rzekł : „Mistrzu, czy chcesz aby wśród nas były zawierane 

małżeństwa, podobnie jak wśród narodów ziemi?" A Jezus odpowiedział i rzekł: 
„Wśród niektórych jest zwyczaj, że jedna niewiasta wychodzi za mąż za wielu 

mężczyzn, którzy do niej mówią: bądź naszą żoną i zabierz naszą skazę. Wśród 
innych znowu jest zwyczaj, że jeden mężczyzna żeni się z wielu niewiastami, które do 

niego mówią: bądź naszym mężem i zabierz naszą skazę, gdyż ci, którzy miłują, 
czują, że jest skazą to, jeśli się nie jest miłowanym. 

2.  Wam jednak Moi uczniowie pragnę wskazać sposób, który jest lepszy i doskonalszy; 

zasadą jest to, że małżeństwo powinno być zawierane między jednym mężczyzną i 
jedną kobietą, którzy są zjednoczeni przez doskonałą miłość i przychylność, i w pełnej 

wolności, i to tak długo, jak długo trwa miłość i życie. Niechaj zwrócą uwagę, ażeby 

mieli całkowite zdrowie i ażeby się naprawdę wzajemnie miłowali w całej czystości, a 
nie dla korzyści światowych i potem niechaj wzajemnie ślubują wierność w obecności 
świadków. 

3.  Potem, kiedy nadejdzie czas, niechaj anioł czy prezbiter modli się i wymawia 

dziękczynienie i niech ich zwiąże czerwono-szkarłatnym sznurem, jeżeli zechcecie ich 

ukoronować i poprowadzić ich trzykrotnie wokół ołtarza, i niechaj jedzą z JEDNEGO 
chleba i piją z JEDNEGO naczynia. Potem, kiedy będzie trzymał ich ręce razem, 

niechaj mówi: Bądźcie dwoje w Jednym i niechaj będzie błogosławiony ten święty 
związek. Tych, których Bóg związał, nikt nie powinien rozdzielać tak długo, jak długo 

trwa życie i miłość. 

4.  A kiedy zrodzą dzieci, pozwólcie im utrzymywać je ze zrozumieniem i rozsądkiem, 

zgodnie z ich umiejętnością. Tym jednak, którzy pragną być doskonałymi i którym 
jest to dane, to powiadam, pozwólcie im być jak Aniołowie Boga w niebie, którzy ani 
nie zabiegają o ożenek, ani się żenią, nie mają dzieci, ani nie troszczą się o jutro, lecz 

są wolni od wszelkich więzów, podobnie jak Ja nim jestem i zachowują w sobie moc 
Boga i rozmnażają ją dla swego urzędu i dla dzieł sztuki leczenia, podobnie jak Ja to 

czyniłem. Jednak wielu nie będzie mogło zrozumieć tych wypowiedzi, zrozumieją 
tylko ci, którym jest to dane". 

5.  Jeden z uczniów zapytał Go i rzekł: „Mistrzu, w jaki sposób mamy składać świętą 

ofiarę?" A Jezus odpowiedział i rzekł: „Ofiarą, którą Bóg potajemnie miłuje jest czyste 

serce. Jednak jako pamiątkę i dla modlitwy złóżcie w ofierze niekwaszony chleb i wino 
zmieszane z wodą, olej i kadzidło. Jeżeli zgromadzicie się w pewnym miejscu, aby 
złożyć świętą ofiarę i palić lampy, to każcie temu, który tę ofiarę składa, aniołowi 

wspólnoty czy prezbiterowi, aby miał czyste ręce i czyste serce i aby z ofiarowanych 
darów wziął z niekwaszonego chleba, zmieszanego z wodą wina i kadzidła. 

6.  I pozwólcie mu złożyć dziękczynienie za wszystko i ich pobłogosławić i wezwać Ojca-

Matkę w niebie, ażeby zechciał zesłać Swego Ducha Świętego, ażeby On na nich 

wstąpił i uczynił ich ciałem i krwią, ciałem i życiem Wiekuistego, które nieustannie 
jest łamane i przelewane za wszystkich. 

7.  I pozwólcie mu wznieść je ku niebu i  modlić się za wszystkich, za tych, którzy 

odeszli, za tych, którzy jeszcze żyją i za tych, którzy jeszcze przyjdą. Tak jak Ja was 
nauczałem, tak też i wy się módlcie i pozwólcie mu łamać chleb i kawałek z tego 

włożyć do kielicha, i potem niech pobłogosławi Święty Związek, i niechaj rozdaje 
wiernym, i przy tym niech mówi w ten sposób: To jest ciało Chrystusa, substancja 

Boga. To jest krew Chrystusa, życie Boga (nieustannie, łamane i przelewane za was 
wszystkich) ku życiu wiecznemu. I podobnie, jak widzieliście, jak Ja to czyniłem, 

czyńcie także tak samo w duchu miłości, gdyż słowa, które do was wypowiadam, są 
duchem i życiem". 

 

Rozdział  93 

Ład w Królestwie Boga (część III) 

 

1.  A inny rzekł: „Mistrzu, jeżeli ktoś popełni grzech, czy człowiek może jego grzechy 

odpuścić, czy nie?" A Jezus rzekł: „Bóg odpuszcza grzechy tym wszystkim, którzy za 
nie żałują; jednak to, co posialiście, będziecie zbierać. Ani Bóg, ani człowiek nie mogą 

odpuścić grzechów tym, którzy za nie nie żałują i nie zaniechają swoich grzechów. 
Podobnie, jak nie mogą zatrzymać grzechów tym, którzy je porzucają. Jeżeli jednak 

ktoś jest w duchu i jasno widzi, że ktoś żałuje za swoje grzechy i je porzuca, ten 
doprawdy może powiedzieć do żałującego za swoje grzechy: twoje grzechy są tobie 
odpuszczone, gdyż każdy grzech będzie odpuszczony przez skruchę i pokutę, ci, 

którzy je porzucą będą od nich uwolnieni, ci zaś, którzy będą trwać w grzechach, 
pozostaną z nimi związani. 

2.  Jednak owoce grzechów muszą przez jakiś czas trwać, gdyż jak posialiście, tak 

będziecie zbierać, gdyż Bóg nie pozwoli z Siebie szydzić i ci, którzy sieją w ciele, będą 
zbierać zepsucie, zaś ci, którzy sieją w duchu, otrzymają życie wieczne. Jeżeli zatem 
niektórzy porzucą swoje grzechy i je wyznają, to prezbiter ma takim powiedzieć w 

następujący sposób: niechaj Bóg odpuści tobie twoje grzechy i zaprowadzi cię ku 
wiecznemu życiu. Wszystkie grzechy przeciwko Bogu, będą odpuszczone przez Boga, 

a wszystkie grzechy przeciwko ludziom, przez ludzi". 

3.  A inny zapytał Go i rzekł: „Jeżeli jeden z nas zachoruje, czy będziemy mieli siłę, aby 

uzdrawiać jak Ty?" A Jezus odpowiedział: „Siła ta pochodzi z doskonałej czystości i z 
wiary. Ci, którzy są urodzeni z Boga, zachowują swoje nasienie w sobie. 

4.  Jeżeli zaś kilku z was zachoruje, to poślijcie po prezbitera wspólnoty, ażeby ich 

namaścił oliwą z oliwek w imieniu Pana, a modlitwa wiary, promieniowanie siły wraz z 

głosem podziękowania pokrzepi ich, jeżeli nie będą ich blokować grzechy z tego życia 
lub z życia minionego". 

5.  A inny zapytał Go i rzekł: „Mistrzu, jak ma być zorganizowana Święta Gmina i kto ma 

w niej pracować? A Jezus odpowiedział: „Kiedy Moi uczniowie zgromadzą się w Moim 
imieniu, to wybierzcie z nich wiernych i wierzących mężów i niewiasty, którzy 

czasowo będą przewodnikami i doradcami, którzy będą troszczyć się o potrzeby 
ubogich i tych, którzy nic mogą pracować, i niech nadzorują dóbr kościoła, i niechaj 

pomagają im przy składaniu ofiar, i niechaj oni wraz ze swymi pomocnikami będą 
waszymi diakonami. 

6.  A jeżeli ci dadzą dowód wykonywania swej służby, to wybierzcie spośród nich takich, 

którzy posiadają zdolności duchowe kierowania czy przepowiadania, czy też 
wygłaszania kazań, nauczania czy leczenia, ażeby oni utworzyli gminę, składali ofiary 

i uroczyście obchodzili misteria Boga i niechaj ci będą waszymi prezbiterami i ich 
pomocnikami. 

7.  A z tych, którzy w swej randze dobrze służyli, wybierzcie jednego, który wydaje się 

być najbardziej godnym i niech sprawuje nadrzędną funkcję kierowniczą, i on ma być 

waszym aniołem. I niechaj anioł wyznaczy diakonów, i wyświeci prezbiterów, niechaj 
ich namaści i położy na nich ręce, i niechaj ich natchnie, ażeby otrzymali Ducha 

Świętego do służby, do której zostali powołani. A anioła niechaj namaści i wyświęci 
ktoś z wyższego kierownictwa, ktoś z najwyższej rady. 

8.  Podobnie jak Ja posłałem apostołów i proroków, tak posyłam także ewangelistów i 

pastorów — 48 filarów tabernakulum — abym zbudował Swoją gminę i ją udoskonalił 
przez kierownictwo czterech, a ci mają zasiadać w świętym zgromadzeniu w 

Jerozolimie, każdy ze swoim pomocnikiem i diakonem, a wszystkie rozproszone 
zgromadzenia mają im składać informacje we wszystkich sprawach dla utrzymania 

wspólnoty. I tak jak pojawia się światło, tak też oni mają rządzić Moją Świętą 
Wspólnotą i kierować Nią, i rozprzestrzeniać, i nauczać. Mają oni otrzymywać światło 

od wszystkich i wszystkim więcej światła dawać. 

9.  I nie zapominajcie podczas waszych modlitw i wezwań, próśb i dziękczynień, składać 

w ofierze kadzidło, tak jak to napisano, w ostatnich proroctwach: od wschodu słońca 

aż do jego zachodu ma być składane w Moim imieniu we wszystkich miejscach jako 
czysty dar ofiarny — kadzidło, gdyż Moje imię ma być wielkie wśród pogan. 

10. Gdyż zaprawdę powiadam wam, że kadzidło jest przypomnieniem orędownictwa 

świętych w ukryciu słowami, które nie mogą być wypowiadane. 

 

Rozdział  94 

Ład Królestwa Boga (cześć IV) 

 

1.  A inny uczeń zapytał Go i rzekł: „Mistrzu, jak chcesz abyśmy grzebali naszych 

zmarłych?" A Jezus odpowiedział: „Szukajcie w tej sprawie rady diakonów, gdyż 
sprawa ta dotyczy wyłącznie ciała. Zaprawdę powiadam wam, nie istnieje śmierć dla 

tych, którzy wierzą w nadchodzące życie. To, co wy uważacie za śmierć, jest bramą 

ku życiu, a grób jest furtą zmartwychwstania dla tych, którzy wierzą i są posłuszni. 
Nie smućcie się i nie opłakujcie tych, którzy was opuścili, lecz raczej cieszcie się z ich 
wejścia w życie. 

2.  Tak jak wszystkie stworzenia pojawiają się w tym świecie ze świata niewidzialnego, 

tak też powracają do tego niewidzialnego świata i w ten sposób będą ponownie 

przychodzić, aż zostaną całkowicie oczyszczeni. Ciała zmarłych oddajcie ziemi, a 
Ojciec-Matka, który wszystkie rzeczy odnawia, poleci aniołom, aby się nimi zajęli, a 

prezbiterzy niechaj się modlą, aby ich ciała mogły spoczywać w spokoju i aby ich 
dusze rozbudziły się do radosnego zmartwychwstania. 

3.  Istnieje zmartwychwstanie z ciała i zmartwychwstanie do ciała. Istnieje wzejście życia 

z ciała i zejście do życia ciała. Módlcie się za tych, którzy już odeszli i za tych, którzy 

jeszcze żyją, i za tych, którzy dopiero przyjdą; wszyscy bowiem stanowią jedną 
rodzinę w Bogu. W Bogu żyją, poruszają się i posiadają swoją egzystencję. 

4.  Ciało, które złożycie w grobie czy ciało, które zostanie spopielone przez ogień nie jest 

tym ciałem, które będzie, gdyż ci, którzy przyjdą, otrzymają inne ciała, jeżeli nawet 
swoje własne, a co w jednym życiu posiali, to będą zbierać w drugim. Błogosławieni 

są, którzy w tym życiu znoszą niesprawiedliwość, gdyż oni będą przeżywać większą 
radość w życiu przyszłym. Błogosławieni ci, którzy stosowali w tym życiu 

sprawiedliwość, gdyż oni otrzymają koronę życia". 

5.  A inny uczeń zapytał Go znowu i powiedział: „Mistrzu, według prawa Mojżesz 

odziewał kapłanów we wspaniałe szaty dla spełnienia ich powinności w świątyni. Czy 
także i my mamy ubierać w podobny sposób tych, którym powierzymy stosowanie tej 
świętej działalności, której Ty nas nauczyłeś?" A Jezus odpowiedział: „Biały len jest 

symbolem nieskazitelności świętych; przyjdzie jednak czas, kiedy Syon zostanie 
opuszczony, a kiedy minie czas jego smutku, zmartwychwstanie i założy swoje piękne 

szaty, jak napisano. 

6.  Najpierw jednak szukajcie drogi prawości, a wszystkie te rzeczy będą wam dodane. 

We wszystkich sprawach szukajcie prostolinijności i nie dawajcie sposobności do 
czczej sławy. Zabiegajcie o to, abyście najpierw odziali się w miłosierdzie i w szatę 

zbawienia i nieskazitelności. 

7.  Do czego byłoby to przydatne, gdybyście tego nie posiadali? Jeżeli nie będziecie 

posiadali miłości, to będziecie jak dźwięk spiżu i dzwonienie cymbałów. Szukajcie 

prawości, miłości i pokoju, a wszystkie sprawy piękna zostaną wam dodane". 

8.  A jeszcze inny z uczniów zapytał Go i rzekł: „Mistrzu, ilu bogatych i potężnych 

wejdzie do prawdziwego życia i połączy się z nami, którzy jesteśmy ubodzy i 
pogardzani? Jak mamy realizować dzieło Boga w odrodzeniu ludzkości?" A Jezus 

rzekł: „To jest także sprawą diakonów wspólnoty w radzie wraz ze starszyzną. 

9.  Kiedy jednak Moi uczniowie zgromadzą się w wieczór sabatu czy rankiem pierwszego 

dnia tygodnia, niechaj każdy ofiaruje jeden grosz i 

1.  niechaj to będzie tylko cząsteczka ich posiadania, jakie Bóg im dał, i niechaj włoży do 

skrzynki dla utrzymania wspólnoty i służb i ich działalności. Powiadam wam bowiem, 

że dawanie jest bardziej błogosławione aniżeli branie. 

10. Tak mają być dokonywane wszystkie sprawy stosownie i według ładu. A resztę 

zarządzi Duch, który zjawi się od Ojca-Matki w niebiosach. Pouczyłem was w 
pierwszych regułach i popatrzcie, będą z wami zawsze, aż do końca czasów". 

 

Rozdział  95 

Wniebowstąpienie 

 

1.  I potem, kiedy Jezus ukazał się żywy swoim uczniom i spędził z nimi dziewięćdziesiąt 

dni, i nauczał ich, i rozmawiał z nimi na temat Królestwa Boga i na temat spraw, 
które dotyczyły Królestwa Boga, a także dokonał wszystkich spraw, które miał do 

wykonania, zaprowadził On dwunastu uczniów wraz z Marią Magdaleną i Józefem, 

Swoim ojcem i Marią, Swoją matką i innymi świętymi niewiastami do Betanii na górę, 
która zwie się Górą Oliwną. 

2.  I kiedy Go widzieli takim, jak On stał wśród nich, oddawali Mu cześć, jednak niektórzy 

wątpili. A Jezus rzekł do nich: „Widzicie, Ja was wybrałem spośród ludzi i dałem wam 
prawo i słowo prawdy. 

3.  Powołałem was jako światło świata i jako miasto, które nie może być ukryte. 

Nadejdzie jednak czas, kiedy wielka ciemność pokryje ziemię i opanuje lud. A 

wrogowie prawdy i prawości będą panować w Moim imieniu i zbudują królestwo tego 
świata i ujarzmią narody i skuszą wroga do bluźnierstwa, stawiając w miejsce Moich 

nauk poglądy ludzi i będą nauczać w Moim imieniu tego, czego Ja nie nauczałem, i na 
skutek swoich przekazów zaciemnią to, czego Ja nauczałem. 

4.  Jednak bądźcie dobrej myśli, gdyż nadejdzie także czas, kiedy prawda, którą oni 

ukryli, zostanie objawiona i światło będzie świecić, a ciemność zniknie i zostanie 
zbudowane prawdziwe Królestwo, które będzie na świecie, jednak nie z tego świata. A 

słowo prawości i miłości będzie się rozchodzić z centrum ze świętego miasta na górze 
Syon, a góra, która znajduje się w krainie Egiptu, będzie rozpoznana jako Atlas ku 

świadectwu Pana. 

5.  A Ja idę teraz do Mojego i waszego Ojca-Matki, do Mojego i waszego Boga. Jednak 

wy pozostańcie w Jerozolimie i trwajcie w modlitwie, a po siedmiu dniach otrzymacie 
z góry siłę i spełni się w was obietnica Ducha Świętego i wyjdziecie z Jerozolimy do 

wszystkich plemion Izraela i do najdalszych części ziemi". 

6.  A kiedy to powiedział, wzniósł Swoje czyste i święte ręce i ich pobłogosławił. A kiedy 

ich pobłogosławił, oddalił się od nich i obłok, który jaśniał jak słońce, zabrał Go 

sprzed oczu. A kiedy się wznosił, niektórzy trzymali Go za nogi, a inni modlili się do 
Niego i upadli twarzą na ziemię. 

7.  A kiedy patrzyli za Nim w niebo, obok nich stanęło dwóch mężów w białych szatach i 

rzekli: „Mężowie izraelscy, dlaczego stoicie i patrzycie w niebo? Ten Jezus, który od 

was wstąpił do nieba, ponownie przyjdzie na ziemię w obłoku, tak, jak Go 
widzieliście, jak wznosił się ku niebu". 

8.  Wtedy poszli do Jerozolimy z Góry Oliwnej, która znajduje się w pobliżu Jerozolimy w 

odległości drogi sabatowej. A kiedy wrócili, zauważyli brak Marii Magdaleny i szukali 
jej i nie znaleźli. A niektórzy z uczniów mówili: „Mistrz zabrał ją ze Sobą", i dziwili się 

bardzo, i pogrążyli się w wielkim szacunku. 

9.  A był to środek lata, kiedy Jezus wstąpił do nieba, a nie osiągnął jeszcze 

pięćdziesiątego roku życia, gdyż było rzeczą konieczną, że miały się wypełnić w Jego 
życiu siedem razy siedem lat. 

10. Ażeby stał się doskonałym dzięki doznaniu wszelkich doświadczeń i aby był 

przykładem dla wszystkich, dla dzieci jak i rodziców, dla zamężnych jak i wolnych, dla 

młodych jak i dla starych, ba, we wszystkich czasach i we wszystkich sytuacjach 
życia ziemskiego. 

 

Rozdział   96 

Wstąpienie Ducha Świętego 

 

1.  A kiedy uczniowie po zejściu z góry zgromadzili się w górnym pomieszczeniu, 

zjednoczyli się wszyscy dla wspólnej modlitwy i ofiary błagalnej, a liczba ich była 
około stu dwudziestu. 

2.  Tego dnia powstał Jakub i rzekł: „Mężowie i bracia, czy pamiętacie jak to Pan, zanim 

nas opuścił, wybrał Piotra, aby był dla nas przewodnikiem i aby czuwał nad nami w 
Jego imieniu, a gdyby zaszła konieczność, ażeby jeden z tych, którzy byli z nami i byli 

świadkami Jego zmartwychwstania, został wybrany i ustanowiony na Jego miejsce". 

3.  I wybrali dwóch: Barabasza i Macieja i modlili się, i mówili: „O Boże, który znasz 

serca wszystkich ludzi, wskaż nam tego, którego z tych dwóch wybrałeś, aby 
uczestniczył w apostolstwie, z którego podniosłeś do godności naszego przewodnika, 
Swego sługę, Piotra". 

4.  I oddali swoje głosy, i los padł na Macieja, i dwunastu apostołów przyjęło go, i został 

on przyjęty do grona apostołów. 

5.  Potem Jan i Jakub zwolnił Piotra ze swego grona przez położenie rąk, aby im 

przewodniczył w imieniu Pana i powiedzieli: „Bracie, bądź podobny do ciosanego 

kamienia o sześciu płaszczyznach, ty Piotrze jesteś opoką, która nosi świadectwo 
prawdy na każdej stronie". 

6.  I wszystkim apostołom dano laski, aby kierowały ich krokami na drodze prawdy i 

jednocześnie były uwieńczeniem chwały, a prorokom dano płonące lampy, aby 

rozprzestrzeniać światło na drogę i naczynia kadzidła z ogniem, a ewangelistom 
księgę i święte prawo, aby przypominali ludowi podstawowe zasady, pewniki, a 
pasterzom dano kielich i talerz, aby karmili i odżywiali trzodę. 

7.  Jednak niczego nie dano jednym, czego by nie otrzymali wszyscy, gdyż wszyscy 

stanowili kapłaństwo pod przewodnictwem Chrystusa, jako Mistrza i Arcykapłana 

Świątyni Boga, a diakonom dali kosze, aby wkładali w nie rzeczy, które były 
niezbędne dla świętej ofiary. A liczba ich wynosiła sto dwadzieścia, a przewodniczył 

im Piotr. 

8.  A kiedy skończył się trzeci dzień, wszyscy byli razem w tym samym miejscu i kiedy 

się modlili dał się słyszeć odgłos z nieba, jak szum potężnego wiatru i pomieszczenie, 
w którym byli zgromadzeni zostało wstrząśnięte i szum ten wypełnił cały dom. 

9.  I ukazały się im rozdzielone języki jak ogniste płomienie, i unosiły się one nad głową 

każdego z nich. I wszyscy zostali wypełnieni Duchem Świętym, i zaczęli przemawiać 
innymi językami, tak jak Duch ich natchnął. Wtedy powstał Piotr i głosił prawo 

Chrystusa tłumom ludu wszystkich krajów i języków, którzy byli zgromadzeni, według 
przekazów na temat tego, co widziano i słyszano i każdy słyszał wypowiedzi w swojej 

własnej mowie, w której się narodził. 

10. A z tych, którzy się przysłuchiwali, było zgromadzonych tego dnia trzy tysiące dusz w 

gminie i otrzymali oni Święte Prawo, żałowali za swoje grzechy i otrzymali chrzest, i 
kontynuowali swoje życie niewzruszenie w braterstwie apostołów w ofierze i 
modlitwach. 

11. A ci, którzy uwierzyli, opuścili całe swoje mienie i wszystko mieli wspólne, i żyli razem 

w tym samym miejscu, i okazywali miłość i dobroć Boga swoim braciom i siostrom, i 

wszystkim stworzeniom, i pracowali własnymi rękoma dla dobra ogólnego. 

12. I z tych powołano dwunastu, aby byli prorokami i dwunastu ewangelistów, i dwunastu 

pasterzy, i ich pomocników, i diakonów wspólnoty, a liczba ich wynosiła stu 
dwudziestu. I tak zostało ustanowione tabernakulum Dawida, wypełnione żywymi 

ludźmi pełnymi dobroci, tak jak to im Mistrz wskazał. 

13. A gminie w Jerozolimie przewodził Jakub, brat Pana i był jej aniołem, a do tego było 

dwudziestu czterech kapłanów w poczwórnym urzędzie, a także diakoni i ich 

pomocnicy. I po sześciu dniach zgromadziło się wielu i doszło sześć tysięcy mężczyzn 
i niewiast, którzy otrzymali Święte Prawo miłości i przyjęli Słowo z radością. 

14. A kiedy zgromadzili się w dniu Pana po sabacie i złożyli świętą ofiarę, zauważyli brak 

Marii i Józefa, rodziców Jezusa. I szukali ich, lecz nie znaleźli. 

15. I niektórzy wśród nich mówili „Z pewnością Pan ich zabrał tak, jak Magdalenę". I 

wypełniła ich bogobojność i śpiewali chwałę Bogu. 

16. I Duch Boga zstąpił na apostołów i proroków wśród nich, a kiedy sobie przypomnieli 

czego ich Pan nauczał, wyznawali i chwalili wspólnie Boga i mówili: 

17. „Wierzymy w jednego Boga: Wiecznego, utajone źródło, Wiecznego Ojca-Matkę, od 

którego pochodzą wszystkie rzeczy, te widzialne i te niewidzialne. Wszystko we 

wszystkim, przez wszystko i wokół wszystkiego. Święta Dwójjednia, w której istnieją 

wszystkie rzeczy, to co było, to co jest i to co będzie. 

18. Wierzymy w Jednego Pana, w naszą Panią, Doskonałego Świętego Chrystusa: Bóg z 

Boga, Światło ze Światła zrodzone. Nasz Pan, Ojciec, Oblubieniec i Syn. Nasza Pani, 

Matka, Oblubienica i Córka. Trzy postacie w jednej niepodzielnej istności. Podwójna 
Trójjednia. Ażeby Bóg Objawił się jako Ojciec, Oblubieniec i Syn, i ażeby każda dusza 

była doskonałą jako Matka, Oblubienica i Córka Boga. 

19. l to przez wstąpienie duszy w Ducha i zstąpienie Ducha w duszę. Duch przychodzi z 

nieba i staje się ciałem z wiecznie błogosławionej dziewicy, w Jezusie-Marii i w 
każdym Chrystusie Boga, i został narodzony, i nauczał drogi życia, i cierpiał pod 

władcami świata, i został ukrzyżowany i pogrzebany, i zstąpił do piekła. I który 
ponownie zmartwychwstanie, i wstąpi do wspaniałości, skąd będzie użyczał 

wszystkim światła i życia. 

20. Wierzymy w siedmiokrotnego Ducha Boga, dawcy życia, który pochodzi ze świętej 

Dwójjedni, który przychodzi przez Jezusa-Marię i przez wszystkich, którzy są wierni 

wewnętrznemu światłu, który mieszka w gminie w Izraelu, wybrany przez Boga, który 
zawsze przychodzi na świat i oświeca każdą duszę, która poszukuje; który ustanawia 

prawo, które rządzi i sądzi żywych i umarłych, który przemawia przez proroków 
wszystkich czasów i krajów. 

21. Wierzymy w świętą powszechną i zwiastowaną wspólnotę: świadka wszelkiej prawdy, 

dawczynię i tę, która utrzymuje prawdę. Zrodzoną z Ducha i z ognia Boga, odżywianą 

wodami, nasionami i owocami ziemi. Przez Ducha życia, jej (gminy) dwanaście ksiąg i 
sakramentów, jej święte słowa i dzieła wybranych łączy w jedno mistyczne 
zjednoczenie i godzi ludzkość z Bogiem, która czyni nas udziałowcami boskiego życia 

i istoty, świadcząc o tym świętymi symbolami. 

22. A my oczekujemy powrotu wszechogarniającego Chrystusa i Królestwa Boga, w 

którym mieszka sprawiedliwość. I świętego miasta, które ma dwanaście bram: w nim 
jest świątynia i ołtarz Boga. Skąd wyłaniają się trzy zakony w poczwórnym urzędzie, 

aby nauczać całej prawdy i składać codzienną ofiarę uwielbienia. 

23. I tak wewnątrz, jak i na zewnątrz. W dużym jak i w małym. Tak na górze jak na dole, 

jak w niebie, tak również na ziemi. Wierzymy w oczyszczenie dusz, dzięki narodzinom 
i doświadczeniom, w zmartwychwstanie z umarłych, w wieczne życie wszystkich 
sprawiedliwych, w całą wieczność i spokój w Bogu na zawsze. — Amen". 

24. A kiedy wznosiły się obłoki z kadzidła, wówczas dał się słyszeć dźwięk wielu dzwonów 

i mnóstwo zastępów niebiańskich chwaliło Boga i mówiło: 

25. „Sława, cześć i chwała niechaj będzie Bogu, Ojcu, Oblubieńcowi i Synowi w jedni z 

Matką, Oblubienicą i Córką, z którego wyłania się Wieczny Duch, dzięki któremu 

stworzone są wszystkie istoty. Od całej wieczności, teraz i po całą wieczność. — 
Amen. — Alleluja, Alleluja. 

26. Jeżeli ktokolwiek ujmie z tych słów tej Ewangelii albo cokolwiek doda lub jak pod 

korcem ukryje jej światło, światło, które jest nam dwunastu świadkom wybranym 
przez Boga dane ku oświeceniu świata, dla jego zbawienia przez Ducha Świętego: 

Niechaj będzie Anathema Maranatha aż do pojawienia się Chrystusa Jezusa-Marii, 
naszego zbawiciela ze wszystkimi świętymi. Amen". 

 

*** 

 

Tu kończy się Święta Ewangelia doskonałego życia Jezusa-Marii Chrystusa, syna 

Dawida według ciała, syna Boga według Ducha. Chwała niechaj będzie Bogu, dzięki 

którego sile i pomocy została napisana!