Keavin Hayden.

musimy odpowiedzieć na dwa podstawowe pytania. Co
jest głównym przedmiotem nadchodzącego przesiewu?
Jaki jest tego cel? Na oba te pytania odpowiada książka
"Dary Ducha" E. G. White tom II "Przesiew musi
nastąpić by oczyścić kościół" /str. 289/.

E. White mówi nam, że kościół musi przejść przez

doświadczenie przesiewania. Adwentyści mają dziś różne
zdania o tym co stanowi właściwy kościół. By właściwie
zrozumieć przesiew, musimy dokładnie zdefiniować co
ona określa przez kościół. Niewłaściwe zrozumienie
tego, prowadzi naturalnie do fałszywego pojęcia o
przesiewie.

Kościół wojujący

E. White stosuje termin "kościół" na dwa sposoby.

Po pierwsze mówi o "kościele widzialnym" /Testimonies,
vol. 4, p. 16/ i odnosi to również do kościoła wojującego.
Ale   kościół   na   ziemi   nie   jest   doskonały.   "Kościół
wojujący nie jest kościołem triumfującym" /Testimonies
to Ministers, p. 45/. Chociaż  jest niedoskonały, jednak
Bóg uznaje go za Swój kościół: "Czy Bóg ma na ziemi
żywy kościół? Ma, ale jest to kościół wojujący /14/ ...
Jest nam przykro, że są tu różni członkowie... Kościół
Chrystusa   na   ziemi   jest   niedoskonały,   ale   Bóg   nie
zniszczy   Swego   kościoła,   dlatego   że   jest   on
niedoskonały... W czasie gdy Pan wprowadza do kościoła

Przesiew wśród ludu Bożego

prawdziwie nawróconych, w tym samym czasie szatan
wprowadza swoich nie nawróconych" /ibid., pp. 45, 46/.
Można zauważyć, że kościół widzialny ma dwie klasy
ludzi: "prawdziwie nawróconych" i "nie nawróconych".
Używając biblijnego obrazu można ich nazwać pszenicą i
plewami.

Kościół triumfujący

Jeśli mamy właściwie zrozumieć pierwsze użycie

terminu   "kościół",   musimy   lepiej   zrozumieć   drugie
zastosowanie   tego   słowa.   Mówiąc   o   niewidzialnym
kościele, składa się on nie tylko z dokładnie wierzących,
to nie tylko Adwentyści Dnia Siódmego ale również ci,
którzy nie są we właściwym związku z Chrystusem, bez
względu   na   ich   religijną   przynależność   /The   Great
Controversy,   p.   390/.   Wszyscy  ostatecznie   połączą   się
razem w coś co nazywa się kościół  triumfujący. Dobitna
definicja kościoła triumfującego znajduje się w książce
Ewangelizacja:   "Członkowie   kościoła   wojującego,
mający   wiarę,   staną   się   kościołem   triumfującym."   /p.
707/   Jako   rezultat   wydania   narodowego   prawa
niedzielnego,   "gdy   rzesze   fałszywych   braci   zostaną
odróżnione   od   prawdziwych,   wtedy   objawią   się   ci
dotychczas będący w ukryciu..." /Testimonies, vol. 5, p.
81/.

Teraz musimy pojąć, że dzisiejszy kościół jest

"widzialnym" "kościołem walczącym". Chociaż obecnie
składa się zarówno z wierzących jak i niewierzących,
pszenicy i plew, to jednak nastanie dzień gdy stanie się
on Bożym "triumfującym kościołem", obejmującym tylko
całkowicie nawróconych, okazujących wierność w swoim

Przesiew wśród ludu Bożego

związku z Chrystusem. Zmiana ta albo oczyszczenie
kościoła dokonuje się dzięki wydarzeniom zwanym
przesiewem.

Cel przesiewu

Teraz przejdziemy do naszego drugiego pytania: /

15/   Dlaczego   przesiew   musi   nastąpić?   "By   oczyścić
kościół"   wyjaśnia   E.   White   /Dary   Ducha,   2t.,   p.
284/.Jednak E. White wyraźnie ostrzega, że kościół jest
aktualnie w stanie zanieczyszczenia, wzrastająca dzisiaj
liczba   adwentystów   dowodzi,   że   nawet   teraz   przed
wydaniem narodowego prawa niedzielnego, Bóg wymaga
by Jego kościół stanowił wyłącznie całkowicie oddanych
wierzących. Ci, którzy popierają tę ideę, zwykle w tym
samym   czasie   próbują   pokazać,   że   ogólnoświatowa
organizacja   adwentystów   nie   jest   bożym   uznanym
kościołem ostatnich dni. Twierdzą oni, że Bóg opuścił go
z   powodu   niewierności   jego   członków,   szczególnie
kierownictwa i że teraz jest tylko z duchową pszenicą
gdziekolwiek można by ją spotkać.

Jednak spoglądając logicznie na sytuację, ktoś

wyraźnie   przyjmuje   błąd   w   całej   zarozumiałości.   Jeśli
teraz prawdziwy kościół stanowią tylko wierne jednostki,
wtedy nie potrzeba oczyszczenia przez przesiew. Prawdą
jest, że przesiew musi nastąpić, dlatego że kościół Boży
rzeczywiście   ma   członków   tkwiących   w   nieczystości,
nienawróconych,   niewierzących   -   i   dlatego   ma   On
wzgląd na Swoje ciało wierzących.

Temat przesiewu ma bardzo ważne znaczenie gdy

ktoś zrozumie, że jest to wielkie wydarzenie oddzielające
niewierzących od wierzących z naszych szeregów. Jeśli

Przesiew wśród ludu Bożego

szczerze uświadomimy sobie ważność tego wydarzenia,
czyż nie powiemy z E. White: "Moją modlitwą jest
"oczyść Panie swój kościół"" /ibid., p. 200/?

Bądźmy wdzięczni, że sprawy te są w Jego rękach.

To wielkie rozwiązanie dotknie całe nasze życie wielkim
smutkiem   i   zakłopotaniem.   Będziemy   świadomi
odstępstwa   wielu,   których   kochamy.   Nasza   własna
wierność będzie wypróbowana w największym stopniu.
Ale możemy ufać Bogu w Jego prowadzenie kościoła.
"Bóg jest pośród Swego ludu. Będzie miał czysty i święty
lud... On dostarczy środków do zachowania kościoła w
czystości. Zepsuty lud jaki pojawi się, nie będzie żył z
ludem   Bożym.   Zlekceważy   zarzut   i   nie   zostanie
naprawiony... Oddzieli się od ludu Bożego, który On sam
oczyści. Wszyscy mamy powód do dziękowania Bogu, że
otwarł drogę do zbawienia zboru /16/, za gniew Boży jaki
musi na nas przyjść gdy są wśród nas zepsute jednostki...
Jesteśmy   blisko   sądu,   gdzie   wszyscy   okażą   swój
prawdziwy   charakter   i   który   wykaże   jakie   jest   to
towarzystwo. Sito już nadeszło; nie możemy powiedzieć
- zatrzymaj o Boże swą rękę. Nie znamy serca człowieka.
Kościół oczyszczony być musi i będzie"/ibid.,p.201/

Przesiew wśród ludu Bożego

ROZDZIAŁ II

Uzgodnienie czasu przesiewu

Właściwe zrozumienie chronologii wydarzeń

związanych z przesiewem jest kluczowym czynnikiem w
określeniu jednolitego poglądu na ten temat. Nie mamy
żadnego usprawiedliwienia na brak znajomości w tej
sprawie, dlatego Pan, w pismach E. White, wyraźnie
pokazuje czego potrzebujemy.

Wzrost przesiewu możemy przyrównać do

tropikalnego   sztormu.   Mimo   stosunkowo   małego
początku,   nabiera   siły   i   impetu.   Szczególnie   atakuje
brzegi   z   huraganową   siłą,   niszcząc   życie   i   domostwa.
Tylko po jego przejściu możemy ocenić jakie poczynił
szkody.

Podobnie jak sztorm, przesiew rozpoczyna się w

naszym   kościele.   Skutki   mogą   mieć   miejsce   na
płaszczyźnie miejscowej, chociaż czasem większa część
kościoła   może   odczuć   i   doświadczyć   jego   siły.   Ale   w
miarę   upływu   czasu,   jego   prędkość   wzrasta,   aż   do
ostatecznego   załamania   wewnątrz   zboru   z   dewastującą
siłą. Możemy jednak dziękować Bogu, że nie pozwala by
sztorm przesiewu uderzył Jego lud, bez dania ostrzeżenia
i   pouczenia   jak   możemy   się   przygotować   by   mu   się
oprzeć.   Zróbmy   teraz   wykres   powstania,   rozwoju   i
końcowej furii przesiewu z proroczej perspektywy.

W 1862 r E. White powiedziała: "Widziałam, że

żyjemy w czasie przesiewu" /Testimonies, vol. 4 p. 429/.
Wielokrotnie /18/ stwierdzała, że kościół już w to
wszedł. Czasem odnosiła to do przyszłości: "Skoro tylko
lud Boży zostanie zapieczętowany i przygotowany na

Przesiew wśród ludu Bożego

nadchodzący przesiew..." /The SDA Bible Commentary,
vol. 4, p. 1161/. Zwraca tu uwagę na przyszłość, na czas
gdy "przesiew nadejdzie". W połączeniu z innymi
wypowiedziami możemy wnioskować, że myśli tu ona o
końcowym wydarzeniu, o przesiewie, ostatecznej próbie
ludu Bożego.

Możemy więc zaobserwować, że celem przesiewu

jest   oczyszczenie   kościoła   przez   oddzielenie   duchowej
pszenicy   od   plew.   To   ostateczne   przesiewanie,   albo
oczyszczanie   kościoła,   nastanie   w   szczególnym   czasie:
"Pan   ma   swoich   wiernych   sług,   którzy   w   czasie
przesiewu, próby, zostaną ujawnieni. Niedaleki jest czas
gdy próba nadejdzie na każdą duszę. Wyciskany będzie
znak   bestii   na   nas.   W   tym   czasie   w   kościele   złoto
zostanie   oddzielone   od   żużla"   /Testimonies,   vol.   5  pp.
80,81/. Kiedy nadejdzie końcowa próba? W czasie gdy
"znak   bestii   będzie   wyciskany  na   nas".   To   jest,   kiedy
narodowe   prawo   niedzielne   dojdzie   do   pełnego
znaczenia.   "Zachowywanie   niedzieli   nie   jest   jeszcze
znakiem   bestii,   aż   do   czasu   gdy   wyjedzie   dekret
zmuszający   ludzi   do   uczczenia   niedzieli.   Ten   czas
nadejdzie gdy przyjdzie czas próby, ale czas ten jeszcze
nie nadszedł" /The SDA Bible Commentary, vol. 7, p.
977/.   Dopiero   wtedy   sztorm   uderzy   w   kościół   z   całą
przerażającą siłą.

Dzisiaj jesteśmy świadkami licznych ruchów

między   nami,   dążącymi   do   dokonania   podziałów   w
naszym   kościele.   Głoszą   one,   że   żyjemy   w   czasie
przesiewu i że Bóg oddziela teraz pszenicę od plew przez
wywoływanie   Swego   prawdziwego   ludu   z   organizacji
Adwentystów   Dnia   Siódmego.   Chociaż   nie   możemy

Przesiew wśród ludu Bożego

ROZDZIAŁ III

Kto zostanie przesiany?

Być może pytanie, kto opuści kościół jest jednym z

najbardziej   krępujących   pytań   z   jakimi   mieliśmy   do
czynienia.   Przed   daniem   odpowiedzi   na   to   pytanie,
musimy wyznać, że wszyscy jesteśmy odpowiedzialni za
błędy,   samooszukiwanie   się,   pyszną   naturę   ludzką.
Skupienie   się   na   błędach   drugich   jest   łatwiejsze   niż
bolesne badanie samych siebie. Ale jedno jest pewne -
nasze   roszczenia   do   religijnej   pobożności   Boga   nie
zmylą.  Możemy oszukać innych, nawet  samych  siebie,
ale   Pan   zawsze   zna   naszą   prawdziwą   wartość.
Rozważając   ten   delikatny   temat,   możemy   stosować   te
prawdy   do   innych   chrześcijan   ale   tylko   w   sposób
wstawienniczy   aniżeli   wyniosły   czy   sądowniczy.
Pamiętajmy  również,   że   nader  szybko   możemy  utracić
naszą społeczność z Bogiem /1 Kor. 9, 27/.

W pierwszym rozdziale /tej książki p.m./

widzieliśmy   że   przesiew   ma   na   celu   oczyszczenie
kościoła.   Kościół   nie   może   otrzymać   ostatecznego
wylania   deszczu   wieczornego,   aż   ten   oczyści   swoje
naczynia.   Kościół   wojujący   to   wadliwi   członkowie,   a
Bóg   pragnie   by   przesiew   ich   odwiał.   Pozwoli   to,   że
kościół   będą   stanowić   tylko   prawdziwi   naśladowcy,
stanie się on kościołem triumfującym /zob.  Evangelism,
p. 707/.

Ale jak Bóg tego dokona, tzn. usunięcia ich z

kościoła? E. White identyfikuje poszczególne klasy,
które opuszczą szeregi prawdziwie wierzących. Oto lista
tych, którzy odejdą: /21/

Przesiew wśród ludu Bożego

sami siebie oszukujący /Testimonies, vol. 4, pp.

89,90; vol.

5, pp. 211, 212/
niedbali i obojętni /ibid, vol. 1, p. 182/
chciwi i samolubni /Early Writings, p. 269/
odrzucili poświęcenie się /ibid. p. 50/
światowi /Testimonies, vol. 1, p. 288/
kompromisowi /ibid., vol. 5, p. 81/
nieposłuszni /ibid., vol. 1, p. 187/
zazdrośni, krytykujący /`., p. 251/
plotkarze, oskarżający, potępiający /Spoglądać w

górę, p.

122/
powierzchowni, konserwatywni /Testimonies, vol.

5, p. 463/

nie kontrolujący apetyt /ibid., vol. 4, pp. 31, 32/
siejący niezgodę /Review and Herald, 18.IV.1901/
powierzchowni badacze Biblii /Testimonies to

Ministers, p.

112/
zgubili wiarę w dar proroctwa /Selected Messages,

book3, p.

84
Jak widać, lista obejmuje szeroki zakres ludzi.

Znajdują się tu dwie skrajne grupy, których wpływy
szczególnie dzisiaj szkodzą duchowej kondycji kościoła.
Są to - przyziemny kompromis, zazdrość, krytykanctwo,
plotkarstwo, ci którzy stale krytykują, oskarżają i
potępiają. Te dwie klasy były reprezentowane przez dwa
pokolenia Izraelskie, które nie są wspomniane w Obj. 7 r
- Efraim i Dan. Nie mieli ducha Chrystusa i obaj widzieli

Przesiew wśród ludu Bożego

zło w innych jako dowód, że sami są dobrzy. Ich stały
duch wojny szkodzi przez rozbijanie jedności, co tłumi
Ducha Bożego w zborze. Obie grupy dążą do panowania
i kościół musi ich wykluczyć. Z modlitwą zbadajmy teraz
każdą z tych grup.

Umiłowanie świata i kompromisowość

Biblia mówi o północnym królestwie Izraelskim

"Efraim /22/ zespolił się z bałwanami: zostaw go" /Oz. 4,
17/.  Bałwochwalstwo   było   wielkim  grzechem   Efraima,
dlatego   zabrakło   mu   właściwej   oceny   rzeczy
poświęconych   Bogu.   Zużył   swoją   energię   i   talenty   w
pogoni za światowym bogactwem i sławą.

Dzieci Efraima mieszkają dziś również w kościele.

Ich ubiór i rozmowy odzwierciedlają świat wokół nich.
Rozrywkę znajdują w oglądaniu popularnych programów
telewizyjnych.   Korzystają   raczej   z   towarzystwa
niewierzących   niż   ze   społeczności   świętych   Bożych.
Światowe   bogactwo   i   sława   są   ich   pobudką,   zajmują
większość   ich   planów   zostawiając   im   mało   czasu   na
duchowe pożywienie i pracę w dziele Bożym. Świadczy
o   tym   mała   obecność   na   cotygodniowych   modlitwach,
czy mała grupa na zgromadzeniach. Na przekór faktom,
że   "ci,   którzy   rzeczywiście   szukają   społeczności   z
Bogiem będą szukać zgromadzeń modlitewnych" /Steeps
to Christ, p. 98/, niewielu uważa takie zgromadzenia za
ważne. Nie uważają, że marnują czas.

Co powoduje taki stan naszego ludu? W drugim

tomie Testimonies for the Church czytamy: "Dlaczego
religia tak mało pochłania naszą uwagę, podczas gdy
świat zniewala umysł i ciało? Dlatego, że cała siła naszej

Przesiew wśród ludu Bożego

istoty   jest   ułożona   w   tym   kierunku.   Ćwiczymy   się   w
angażowaniu   szczerze   i   z   mocą   w   świeckie   interesy,
jakże   łatwo   jest   odwrócić   umysł.   Jest   tak   wtedy   gdy
chrześcijanie stwierdzają, że życie religijne jest trudne, a
życie po świecku jest łatwe" /p. 264/.

Sprawy te są owocem fałszywego poglądu na Boga.

Świecka   idea   o   samowoli   Boga   prowadzi   do   samo
wywyższenia,   wyróżniania   się,   samozadowolenia.   Ale
Chrystus przyszedł jako pokorny człowiek, nie szukający
stanowiska,   rozgłosu   albo   samozadowolenia.   Nie   było
Jego pragnieniem by służyć Samemu sobie, ale zawsze
raczej innym, na swój własny koszt. Było to powodem
dlaczego świat, a nawet Jego własny lud, Go nie poznał.
Jako Jego naśladowcy, przypominamy Go, stąd świat tak
mało nas zna. "Dlatego świat nie zna nas gdyż Go nie
zna" /1 Jana 3, 1/.

Inną cechą światowego myślenia jest kompromis.

Jest to zdolność do przystosowania albo zaniedbywania
swojej wiary /23/ po to by raczej aprobować świat niż
cierpieć krytykę, albo nawet prześladowanie dla sprawy
Bożej.   Ludzie   kompromisu   głoszą,   że   "czasy   się
zmieniły"   i   zapominają,   że   Odkupiciel   Jezus   Chrystus
"jest ten sam wczoraj, dziś i zawsze" /Żyd. 13, 8/. Tacy
kompromisowcy przytaczają świadectwa z Pisma Św. i
E. White, które wiernie obrazują ich stan i przekręcają
lub wypaczają je by przystosować do swoich pragnień.
Przeważa więc fałszywa pewność, która nagle zniknie.
"Niedaleko   jest   czas   gdy   próba   spadnie   na   każdego.
Będzie nam narzucony znak bestii. Ci, którzy krok po
kroku   ustępowali   światowym   wymaganiom   i
dostosowywali się do zwyczajów świata, nie będą mieli

Przesiew wśród ludu Bożego

raczej trudności z poddaniem się tym siłom, niż z
poddaniem się szyderstwu, obrazie, groźbie związania i
śmierci" /Testimonies, vol. 5, p. 81/.

Ich odejście będzie przykrym doświadczeniem dla

kościoła, dlatego że długo byli jego członkami. Ale nie
mają czystej religii, gdyż jednym z warunków wstępnych
jest zachować "dusze niepokalane od świata" /Jak.1, 27/.
Nie pójdą dalej z kościołem triumfującym. "Między nami
znajdują   się   plewy   i   dlatego   jesteśmy   tacy   słabi.
Niektórzy  stale   skłaniają   się   do   świata.   Ich   poglądy  i
uczucia   zgadzają   się   lepiej   z   duchem   świata,   niż   z
duchem   samozaparcia   naśladowców   Chrystusa...   I  tacy
mają zbyt duży wpływ wśród ludu Bożego... Ci ludzie
dwoistego   umysłu   mają   zastrzeżenia   do   jasnego,
wyraźnego świadectwa, ganiącego indywidualne zło. W
czasie   oczyszczenia   tych   osób,   będą   oni   całkowicie
nawróceni   i   uświęceni   przez   posłuszeństwo   prawdzie,
albo zostaną pozostawieni światu, do którego należą aby
otrzymać nagrodę razem z nim" /ibid., vol. 1, p. 288/.

Zazdrość i krytykanctwo

Zazdrośni i krytykanccy zwykle twierdzą, że są

przeciwni wobec świata. Często dowodzą tego, wpadając
w   skrajność.   Prawie   zawsze   są   obecni   na   religijnych
zgromadzeniach   i   dążą   do   głośnego   przedstawiania
swoich   poglądów.   Głównie   czynni   w   różnego   rodzaju
służbie, utrzymując najwyższe standardy. Ale podobnie
jak syn Jakuba Dan, zgubili prawdziwą miłość do innych.
/24/

Bóg dał Danowi specjalne błogosławieństwo

trafności sądu, ale nie używał tego daru zgodnie z wolą

Przesiew wśród ludu Bożego

Bożą. Zamiast tego posługiwał się nim w wyszukiwaniu
zła u innych zamiast szukać w nich dobra. Biblia
dokładnie obrazuje jego charakter: "Dan będzie wężem
na drodze, żmiją na ścieżce, kąsając pięty końskie, że
spadnie nazad jeździec jego" /Gen. 49, 17/.

Możemy doświadczyć bardzo silnej manifestacji

tego ducha pośród Adwentystów Dnia Siódmego. Wielu
pośród   nas   dzisiaj   okazuje   podejrzliwość   wobec
organizacji, szczególnie wobec przywódców. Każde ich
słowo   ocieka   krytyką   i   podejrzliwością.   Zdolni   do
uznania   zła   w   kościele,   pielęgnują   jednak   złe   uczucia
wobec   takich   jednostek,   pozwalając   na   kontrolowanie
swego   umysłu   przez   szatana.   Niemniej   może   to   być   i
prawdą, czynią się usprawiedliwieni w potępianiu czynu.
Ale   utracili   ważny  element   w   swoim   doświadczeniu   -
Ducha   miłości   Chrystusowej.   "Miłość   Chrystusowa
wznosi najwspanialszą budowlę na motywach i czynach
innych. Nie ujawnia niepotrzebnie ich błędów, nie słucha
ochoczo   nieżyczliwych   informacji,   ale   szuka   raczej
sposobu by myśleć dobrze o innych" /The Acts  of the
Apostles, p. 319/.

Bóg w Piśmie Św. i proroczej służbie E. White

wyraźnie   ostrzega   przed   takim   wrogim   duchem,   jaki
przylgnął   do   tych   nieuświęconych   postaw
stwierdzających, że prowadzi ich Duch Św. Ale oni są na
destruktywnej   drodze.   "Przez   dawanie   miejsca
wątpliwościom i niewierze wobec dzieła Bożego, przez
pielęgnowanie   uczucia   nieufności   i   okrutnej   zazdrości,
przygotowują

się

całkowitego

zniszczenia" /Testimonies, vol. 3, p. 328/.

Przesiew wśród ludu Bożego

Problemem nie jest potępienie grzechu w kościele,

potrzebuje   on   korekty.   Jest   to   raczej   droga,   na   której
działają tzw. reformatorzy. Raz wypuszczone pytanie - co
uważać   za   "pewne   świadectwo"?   -     wywołuje   raczej
podział, niż jedność w chrześcijaństwie. Żądają bardziej
zewnętrznej zgodności z tym co jest kryterium wiary niż
z   prawdziwą   jednością   serc   w   duchu   chrześcijańskiej
miłości   i   pokory.   Tych,   którzy   nie   zważają   na   ich
poselstwo,   uważają   za   oszukanych   i   traktują   jako
odstępców.   "Ale   przez   lata   /25/   stało   się   wyraźne,   że
samolubstwo   pod   przykryciem   pobożności   weszło   do
kościoła...   Bezbożna,   sprzeczna   opinia   pod   szatą
gorliwości   w   religii   zajęła   miejsce   chrześcijańskiego
miłosierdzia... Zamiast współczucia i wyrozumiałości ma
miejsce krytycyzm i potępienie....

"Bóg wzywa do ugaszenia tych szatańskich

wymysłów.   Miłość   Chrystusa   w   sercu   zabrania
wszelkiego   gnębienia.   Pamiętajmy   na   Jego   słowa
skierowane   do   uczniów   gdy   pragnęli   by   pozwolił   im
wezwać   ogień   z   nieba   na   tych,   którzy  nie   chcieli   Go
uczcić:   "Obróciwszy   się   napomniał   ich   -   nie   wiecie
jakiego   ducha   jesteście".   Ci,   którzy   pracują   dla
Odkupiciela   muszą   pielęgnować   miłość   chrześcijańską.
Ale w ciągu lat niektórzy, nawet wyznający, że wierzą w
obecną   prawdę,   wystąpili   w   sposób   gnębicielski
potęgując   w   sercu   strasznie   nienawistną   rzecz,   która
zaprowadziła ich do wyłączenia braci z ich członkostwa,
a ich rady przyjmowane są z powagą jak gdyby to Pan
uczynił   ich   sędziami   charakteru...   Zamiast   przyjść   do
tych, których Pan przygotował do dzieła, stają z boku i
mówią:   'Jestem   świętszy   niż   ty,   nie   mogę   się   z   tobą

Przesiew wśród ludu Bożego

wiązać w religijnej służbie. Nasze drogi nie mogą się
zgadzać'" /Review and Herald, 7.I. 1902/.

Taka postawa i zachowanie jest identyczna z

postawą Jehu. Za jego czasów Achab pogrążył lud Boży
w   odstępstwie.   Potrzebował   on   nagany   i   ostrzeżenia.
Jehu   zauważył   te   problemy,   zgromadził   wokół   siebie
ludzi podobnych sobie duchem i rozpoczął reformować
Izraela.   Rozpoczął   działać,   ale   nie   na   sposób   Boży.
"Ludzie powoli uczą się lekcji, że duch okazany przez
Jehu nigdy nie połączy serc razem... Bóg nie dał żadnemu
z  swoich  sług mandatu  celem  karania  tych,  którzy  nie
zważali   na   Boże   ostrzeżenie   i   nagany.  Gdy  Duch  Św.
mieszka w sercu, prowadzi ludzkie narzędzie by ujrzało
ono   swoje   własne   wady   charakteru,   współczucia
słabościom innych, do takiego przebaczania jakiego sam
pragnie.   Będzie   litościwy,   uprzejmy,   podobny   do
Chrystusa"   /The   SDA   Bible   Commentary,   E.   White
Comments, vol. 2, p. 1038/.

Wielu konserwatywnych Adwentystów jest w

realnym   niebezpieczeństwie   /26/   przyjęcia   dziś   tego
samego   ducha.   Widać   współczesnych   Achanów   w
kościele,   chroniących   swój   mały   świat   w   swoich
namiotach, i pragnących stanowić część Bożego kościoła.
Gdy szatan rozpozna taką światowość, wtedy kusi ich do
ataku na wzór Jehu. Są zaślepieni faktem, że Bóg widzi
ich   własny   stan,   a   nawet   gorszy.   "Są   tu   ci,   którzy
pielęgnują   ducha   zawiści   i   nienawiści   wobec   swoich
braci wyzywając Ducha Bożego. Są tu ci, którzy zajmują
się   plotkarstwem,   oskarżeniami,   potępieniem   i
oczernianiem   z   sercem   złośliwym.   Wynoszą   fałszywe

Przesiew wśród ludu Bożego

wiadomości do drzwi swoich sąsiadów, a słuchacze tych
oskarżeń gubią Ducha Bożego...

Ich grzech jest gorszy niż grzech Achana... Bóg nie

może błogosławić kościołowi póki ten nie oczyści tego
zła niszczącego umysły i ducha" /The Upward Look, p.
122/.

Pokuta a niezadowolenie

Dochodzimy do czasu gdy walka między tymi

dwoma   grupami   jeszcze   się   pogorszy.   Jeśli   te
charakterystyczne   klasy   odnoszą   się   do   nas,   nie
zapierajmy się tego. Zapieranie się nie dopuszcza zmiany
w naszym życiu. Ale zmianą jest to do czego wzywa nas
Bóg.   Tłumaczenie   i   samo   oszukiwanie   się   nie   jest
rozsądne przed Panem.

Powinniśmy badać nasze serca jak nigdy dotąd i

szukać Boga w pokucie i pokorze. Dlatego jeśli
pielęgnujemy zmysł światowy albo podejrzliwość czy
krytyczne stanowisko, nie przetrwamy przesiewu.

Przesiew wśród ludu Bożego

ROZDZIAŁ IV

Szatan rozgniewał się na niewiastę

Pan prowadzi kościół ADS do przyjęcia pewnej

platformy   porządkowej.   Ważne   jest   zauważyć,   że   gdy
Jakub   i   Ellen   White   oraz   inni   pionierzy   ustanawiali
kościół,   nie   był   on   w   doskonałym   stanie.   Przed
zorganizowaniem   się,   E.   G.   White   opisała   lud   jako
znajdujący się w Laodycejskim stanie /Early Writings, p.
107/. Kościół nigdy nie był doskonały czy nieomylny. E.
White powiedziała, że "Bóg i niebo są jedynie nieomylni"
/Testimonies to Ministers, p. 30/. Tylko jeden znaczący
kościół na ziemi rości sobie pretensje i jest zarozumiały,
żądając nieomylności - to kościół rzymsko katolicki. E.
White   znała   bardzo   dobrze   nasz   kościół   i   jego   wady.
Nigdy w czasie swojego życia nie uważała, że Bóg dał
mu   to   ze   względu   na   to,   że   jest   on   niedoskonały.
Przeciwnie   mówi   ona,   że   "Bóg   nie   zniszczy   Swego
kościoła dlatego, że jest on niedoskonały" /ibid., p. 46/.

Zbyt wielu jest dzisiaj gotowych potępiać

Adwentystów Dnia Siódmego, jedyne ciało Chrystusa, na
które On patrzy i którego słucha. Ale popełniają ten sam
błąd co Eliasz, osądzając wierność ludu Bożego ludzkimi
ograniczonymi   możliwościami.   Kościół   Adwentystów
Dnia   Siódmego   ma   wielu   takich,   którzy   nie   skłonili
swoich   kolan   przed   Baalem   w   żadnej   z   jego
niezliczonych   form.   /28/   Wypowiadając   się   o   kościele
jako całości, osądzają również tych wiernych. Tak więc
zasypując kościół naganą, zniesławiają Chrystusa w Jego
świętych.

Przesiew wśród ludu Bożego

Autorytet kościoła

Bóg otoczył nasz omylny kościół specjalnym

honorem. Jeszcze w 1909 r. E. White pisała: "Bóg
zarządził, że reprezentanci Jego kościoła z wszystkich
zakątków świata, zgromadzeni w Generalnej Konferencji
będą mieli autorytet" /Testimonies, vol. 9, p. 261/.

Liczne silne ruchy aktualnie orędują, że kościół nie

ma   dłużej   tego   autorytetu.   Stąd   działają   niezależnie   w
kościele   i   oskarżają   jego   przywódców.   Ale   E.   White
ostrzegała sześć lat przed swoją śmiercią, że "... gdy w
Generalnej   Konferencji   zapadnie   decyzja   braci
zgromadzonych z wszystkich pól, prywatna niezależność
i prywatny osąd nie może być uparcie utrzymywany, ale
musi się podporządkować" /ibid., p. 260/. Nikt w czasie
jej ostatnich sześciu lat nie odrzucił ani nie zanegował jej
wypowiedzi.

Niektórym trudno jest poddać się autorytetowi

kościoła.   "'Ale'   -   powiesz   -   'czy  mam   postępować   wg
zdania   braci   niezależnie   od   swoich   własnych   odczuć?'
Odpowiadam:   Zborowi   Bożemu   udzielono   Bożego
autorytetu na ziemi" /ibid., vol. 5, p. 107/.

Wielu mówi dziś o nienawróconych jednostkach

zajmujących stanowiska przywódców w kościele. Ale w
rzeczywistości   okazują   swoją   niewiarę.   Nie   wierzą,   że
Bóg   naprawdę   może   zarządzać   sprawami   Swojej
administracji. Biblia mówi, że "...Najwyższy panuje nad
królestwem ludzkim i daje je komu chce według Swojej
woli,   a   najpokorniejszego   z   ludzi   stanowi   nad   nimi"
/Dan. 4, 17/.

Czy nie widzimy jak Bóg realizuje Swoje cele?

Często w historii umieszczał nienawróconych na

Przesiew wśród ludu Bożego

stanowisku władcy nad swoim wybranym ludem. Myślę o
Hazaelu, Jezabel i wielu bezbożnych królach panujących
w   Izraelu.   Rozważ   samego   Jezusa   stojącego   przed
Piłatem.   Rzymski   władca   mówi   do   Niego:   "Czy   nie
wiesz,   że   mam   moc   cię   ukrzyżować   albo   wypuścić?"
Jezus odpowiada mu /29/ "Nie miałbyś władzy nade mną
gdyby ci nie była dana z góry" /Jan 19, 10. 11/.

Nie możemy stracić swego opanowania nawet

wtedy, gdy nienawróceni ludzie mają władzę nad nami.
Bóg   wszystko   kontroluje.   Na   pewno   potrzebujemy
powiedzieć   coś   stosownego,   ale   nigdy   nie   możemy
atakować   niepoświęconych   przywódców   jak   gdyby  ich
pozycja nie była ważna.

Pan jest mistrzem nauki. W laboratorium ludzkich

spraw konsekwentnie pokazuje zasadę, że gdy dobro jest
postawione   nad   złem,   w   odpowiednim   czasie   dobro
zawsze   jest   zwycięzcą.   Jest   to   wrodzona   siła
sprawiedliwości   i   główna   lekcja   udzielona   przez   Boga
wszechświata w rozgrywanym wielkim boju.

Ma On podwójny cel w tym eksperymencie. W tym

czasie   Bóg   doświadcza   indywidualnie   serca   swoich
naśladowców.   Czy   okażą   zniecierpliwienie   w   swojej
niewoli? Czy okażą ducha buntu? Czy też będą cierpliwie
czekać  aż   Pan  wybawi  ich   w  swoim   czasie  i   na  swój
sposób? Wszyscy musimy sprawdzić czy mamy pośród
nas ducha buntu, aby uporać się z nim zanim pójdziemy
do nieba.

Jednak musimy trwać wiernie przy zasadzie kiedy

mamy do czynienia z przywódcami o których myślimy,
że są nienawróceni. Jeśli Bóg pozwala im zajmować
kierownicze stanowiska w kościele, czy mam śmiałość

Przesiew wśród ludu Bożego

wystawiać ich na próbę? Raczej powinniśmy nastawiać
nasze   umysły   na   wysiłek   by   ich   nawrócić,   gdyż
nadchodzi przesiew oczyszczający przywódców od góry
do dołu /zob.  Testimonies, vol. 5, p. 80/.  W tym czasie
każdy   nienawrócony   przywódca,   jak   również   prosty
członek, opuści szeregi ludu Bożego.

Niezależność

W 1893 r. E. White uroczyście ostrzegała przed

ruchem niezależności w kościele. "Wiem, że Pan miłuje
swój   kościół.   Nie   będzie   on   zdezorganizowany   albo
złamany  na   niezależne   drobiny.   Nie   może   w   tym   być
najmniejszej zgodności; nie ma najmniejszego dowodu,
że   tak   być   może.   Ci,   którzy   zważają   na   to   fałszywe
poselstwo i próbują prowadzić innych, będą oszukani, /
30/   przygotowani   do   przyjęcie   iluzji   i   doją   do
nikąd" /Selected Messages, book 2, pp. 68, 69/. "Bóg ma
na ziemi swój kościół, który jest Jego wybranym ludem
przestrzegającym Jego przykazania. On go prowadzi, nie
zbłądzi, nie jest to jeden tu, drugi tam, ale lud. Prawda
jest   uświęcającą   mocą;   ale   kościół   wojujący   nie   jest
kościołem   triumfującym"   /Testimonies   to   Ministers,   p.
61/.   Zauważ,   że   identyfikuje   ona   kościół   Boży   jako
"kościół walczący". I dodaje: "ewangelia łowi nie tylko
dobre   ryby  ale   złe   również   i   tylko   Pan   wie,   które   są
Jego".   Tak   więc   kościół   wojujący   jest   tym   samym
kościołem, w który Bóg zainwestował swój autorytet w
tych   ostatnich   dniach.   Jest   to   kościół,   który  E.   White
przestrzegała przed ruchem niezależności.

By zdobyć właściwą równowagę musimy

zrozumieć, że wszystkie ludzkie istoty z mocą i

Przesiew wśród ludu Bożego

autorytetem będą błądzić. "Wszyscy jesteśmy omylni i
potrzebujemy współczucia, uszanowania i przebaczania
jeden drugiemu" /Medical Ministry, p. 211/. Przywódcy,
każdy z nas mamy ograniczony osąd. Jak odnosimy się
do nich jeśli podejmują decyzję niezgodną z natchnioną
informacją?

Oczywiście musimy być posłuszni raczej Bogu niż

naśladować   ludzkie   istoty.   Ale   zauważmy,   że   nie   daje
nam  to   upoważnienia   do  podnoszenia   buntu  i   anarchii
przez   odrzucenie   ich   jako   naszych   przywódców   i
wchodzić na drogę naszej niezależności. Taka postawa
jest   skrajnym   przeciwieństwem   ślepego   poddania   się
władzy.  Tak   było   z   Korem   i   jego   naśladowcami   /zob.
Patriarchas   and   Prophets,   pp.   395-405/.  Wielu   jest
takich, którzy naśladują taki kierunek uważając, że Bóg
jest po ich stronie. E. White mówi nam, że "Odkupiciel
świata nie aprobuje praktyki okazywania niezależności w
sprawach   religii   od   Jego   zorganizowanego   i
potwierdzonego kościoła".

Próba wprowadzenia klina między członków i

przywódców doprowadza do przesiewu i ci, którzy byli w
kościele   zostaną   przesiani   z   triumfującego   kościoła
Bożego.   Ale   Pan   okazuje   bardzo   wyraźnie,   którzy
rzeczywiście /31/ odejdą od wiary: "W ostatnich dniach
pośród   ludu   Bożego   będzie   tak   jak   w   starożytnym
Izraelu, byli tacy, którzy pragnęli niezależności nie chcąc
się podporządkować nauczaniu Ducha Bożego, nie chcą
słuchać   rady.   Niech   każdy   z   nich   zachowa   w   swoim
umyśle, że Bóg ma kościół na ziemi, który wyposażył w
moc. Ludzie pragnący chodzić wg swego niezależnego
sądu gardzą radą i naganą; ale pewne jest, że odejdą od

Przesiew wśród ludu Bożego

wiary, a następstwem tego będzie klęska i ruina
dusz" /Selected Messages, book 3, p. 23/. Którzy odpadną
od wiary? Ci, którzy przyjmują drogę niezależności od
znanego kościoła Bożego.

Wielu również ignoruje albo nie rozumie, że

"kościół   może   się   okazywać   jako   upadły,   ale   on   nie
upadnie. Pozostanie, podczas gdy grzesznicy na Syjonie
zostaną przesiani" /ibid., book 2, p. 380/. Kto więc opuści
kościół? "Grzesznicy na Syjonie". Odejdą z kościoła ci,
którym wydaje się, że on upadł, ale tak nie jest. Odkąd
smok rozgniewał się na niewiastę i walczy z ostatkiem jej
nasienia,   albo   dziećmi   /Obj.   12,   17/   obudźmy   się   i
gorliwie z modlitwą badajmy jak nigdy dotąd byśmy byli
właściwie   uzbrojenie   do   tego   silnego   duchowego   boju
/Ef. 6, 10-18/. Inaczej Bóg może nam powiedzieć takie
słowa jakie skierował do starożytnego Izraela: "Lud mój
wygładzony będzie dla nieumiejętności" /Oz. 4, 6/.

W naszym umyśle musi utkwić myśl, że Bóg

będzie wiernie stał z "kościołem wojującym". Tylko ten
kto   okaże   wierność,  będzie   miał   ducha  Mojżesza,   gdy
powiedział,   że   woli   raczej   stracić   życie   wieczne   niż
odejść od kościoła /Ex. 32, 31. 32/. Takie jednostki będą
cierpliwie   oczekiwały  i   modliły  się,   aż   Pan   w   Swoim
czasie i w Swój sposób oczyści Swój kościół, aby "go
sobie   wystawił   chwalebnym   kościołem   nie   mającym
zmazy   albo   zmarszczki,   ani   nic   takiego"   /Ef.   5,   27/.
Wtedy wypełni się proroctwo dosłownie: "I stanie się, że
kto   zostanie   na   Syjonie   i   zostawiony   będzie   w
Jeruzalemie,   świętym   nazwany   będzie,   każdy   kto
zapisany  będzie   w   Jeruzalemie   do   żywota,   wtedy  Pan
omyje   plugastwo   córek   Syjońskich   i   opłucze   krew

Przesiew wśród ludu Bożego

Jeruzalemu /32/ z pośród niego w duchu sądu i w duchu
zapalenia" /Iz. 4, 3. 4/.

Wojna w niebie

Plan wojenny jaki szatan skierował przeciwko

kościołowi   jest  taki  sam   jaki   zastosował  wobec  jednej
trzeciej rzesz anielskich. Jak to było możliwie, że mógł
on przekonać taką liczbę świętych istot -które przebywały
w bezpośredniej obecności Bożej - by rozpocząć wojnę z
Bożym rządem i zasadami?  Możemy wglądnąć w jego
taktykę czytając rozdział zatytułowany "Początek zła" w
Wielkim   Boju.   Oto   lista   oszukańczych   metod   Lucyfera
zastosowana w niebie wg Wielkiego Boju 495 - 498:

1. rozsiewanie ducha niezadowolenia
2. ukrywanie rzeczywistych zamiarów pod

przykryciem uczczenia Boga

3. powstanie niezadowolenia przeciwko prawom

rządzącym istotami niebieskimi

4. przekonanie aniołów do posłuszeństwa swojej

własnej woli

5. stworzenie współczucia wobec samego siebie

przez twierdzenie, że Bóg jest niesprawiedliwy
wobec niego

6. argumentuje, ze nie pragnie więcej siły dla

siebie, ale raczej szuka bezpiecznej wolności dla
mieszkańców nieba, co mogłoby ich podnieść na
wyższy poziom egzystencji

7. utrzymuje, że Bóg i Jego naśladowcy źle go

osądzają, nie respektują jego pozycji, że jest
pozbawiony swojej osobistej wolności

8. stosowanie wykrętu i wyraźnego kłamstwa

Przesiew wśród ludu Bożego

9. oskarżanie aniołów Bożych, którzy go nie

naśladują, że działają przeciwko interesom
wszystkich istot niebieskich

10. obwinia posłusznych Bogu aniołów o bunt,

który rozniecił

11. przekręcanie czynów i słów Chrystusa
12. wprawia w zakłopotanie aniołów odnośnie

Bożych zamiarów

13. rzucanie wątpliwości na Boże wyraźne

stwierdzenie i spowodowanie, że to co było
proste stało się trudne do zrozumienia

14. przekręcanie Bożego planu rządzenia /33/
15. utrzymywanie, że wcale się nie zbuntował.

Taki był bezwzględny atak mistrza buntu

przeciwko   Bogu   i   rzeszom   aniołów.   "Biada
mieszkającym na ziemi i morzu, bo diabeł zstąpił do was,
mając wielki gniew, wie on, że ma krótki czas" /Obj. 12,
12/.   "Ten   sam   duch,   który   wywołał   bunt   w   niebie,
inspiruje   bunt   na   ziemi.   Szatan   kontynuuje   względem
człowieka ten sam zamiar, jaki prowadzi wobec aniołów"
/Wielki Bój, p. 500/. Czy nie spostrzegamy, że wiele z tej
samej taktyki użytej przeciwko Bożym rządom na ziemi
stosuje wobec Jego kościoła?

Oczyszczenie kościoła

"Kościół Boży na ziemi jest jedno z kościołem

Bożym w niebie. Wierzący na ziemi i istoty niebieskie
nigdy   nie   przestali   stanowić   jednego
kościoła"   /Testimonies,   vol.   6,   p.   366/.   Wielu   ludzi
dzisiaj   widząc   niedoskonały   kościół   na   ziemi   ma

Przesiew wśród ludu Bożego

trudności ze zrozumieniem, jak Bóg może uważać go za
jedno z doskonałym kościołem w niebie.

Ale czy kościół w niebie nie stanowił jedno

składając się z wiernych i niewiernych członków? Kąkol
wyrósł w niebie. Jednak nastąpiło potężne oczyszczenie
kościoła w niebie. Pisze o tym Obj. 12, 7-9.

Stąd szatan podjął ten sam plan na ziemi, jaki miał

miejsce w niebie. "A widząc smok, że był zrzucony na
ziemię prześladował niewiastę, która porodziła chłopca" /
w. 13/. Niewiasta reprezentuje lud Boży albo kościół na
ziemi, i odkąd Adam zgrzeszył szatan go zanieczyszcza.

Tak więc teraz musi oczyścić kościół na ziemi

zanim będzie mógł przywrócić jedność z tym w niebie.
Taki jest kategoryczny cel Boga w przesiewie. Jednak już
teraz Bóg widzi te dwa kościoły jako jedno. Różnica
między nimi jest /34/ ta, że w niebie ten oczyszczający
proces jest już dokonany, a na ziemi jeszcze nie.

Wojna z ostatkiem

Musimy zawsze uznać fakt, że kościół opuszczą

niesprawiedliwi członkowie a nie sprawiedliwi /zob.
Selected Messages, book 2, p. 380/. Wiele z niezależnych
ruchów działa na jednej z dwóch zasad. Obie wycofały
się z organizacji kościoła albo znajdują się wewnątrz by
siać ziarno niezadowolenia w umysłach jego członków.

Ruchy te sankcjonują swoje akcje argumentacją, że

popierają   jedynie   sprawiedliwość.   Innymi   słowy   kładą
nacisk   na   pewne   standardy,   które   kościół   miałby
honorować,   zabiegają   o   ich   przestrzeganie,   zwracając
szczególną uwagę na siebie jako zachowujących wiarę.
W   ustanawianiu   sprawiedliwości   okazują,   że   Bóg

Przesiew wśród ludu Bożego

szczególnie ich prowadzi, by podpierać rzeczy, którym
niektórzy w kościele pozwolili upaść przy drodze. Takie
podejście daje silne zwiedzenie szczególnie dla tych,
którzy raczej osądzają zewnętrzne czyny i słowa, zamiast
doświadczyć standardu miłości wg 1 Kor. 13, 4-6.

Ale nie musimy być oszukani przez szatańskie

przebiegłe zwiedzenie. "Gdy powstaną ludzie uważający,
że   mają   poselstwo   od   Boga,   ale   zamiast   walczyć
przeciwko   zasadom,   siłom   i   władcom   ciemności   tego
świata,   formują   szeregi   i   obierają   broń   przeciwko
kościołowi   walczącemu,   strzeżcie   się  takich.   Nie   mają
Bożego upoważnienia. Bóg nie dał im żadnego ciężaru
do niesienia" /Testimonies to Ministers, pp. 22, 23/. W
tych   ostrzeżeniach   Bóg   zakazuje   nam   atakowania
"kościoła   walczącego"   nawet   przez   niewierzących
członków.   Innymi   słowy,   zakazuje   On   nam   walczyć
przeciw   kościołowi   Adwentystów   Dnia   Siódmego,
dlatego że On oczyści i uczyni go triumfującym. Taki jest
dokładnie   kurs   niektórych   gdy   uważają,   że   Bóg   ich
prowadzi. /35/

Nie zważając jak ktoś widzi stan kościoła

Adwentystów Dnia Siódmego, Bóg ma nad nim kontrolę.
Zaniedbanie   wiary   z   naszej   strony   w   ten   fakt,   budzi
uczucie, że musimy ująć sprawę w nasze własne ręce. W
1   Mojż.   Jakub   i   Rebeka   uciekli   się   do   oszustwa   by
zdobyć pierworództwo. Chociaż Bóg obiecał, że obdarzy
tym błogosławieństwem Jakuba, wypróbował ich wiarę
pozwalając na pojawienie się Ezawa, który jakoby miał
otrzymać   to   błogosławieństwo.   Brak   wiary,   że   Bóg
wszystko   kontroluje,   okazało   ich   zniecierpliwienie.   W
rezultacie   przez   wiele   lat   smutek   i   złe   odczucia   i   ból

Przesiew wśród ludu Bożego

ROZDZIAŁ V

Jak zostanie przeprowadzony
przesiew?

Mamy już przestudiowane jak dzisiejszy kościół -

jako   lud   Boży   zawsze   -   potrzebuje   oczyszczenia   i   że
celem   przesiewu   jest   zakończenie   tego   zadania.   Bóg
obiecał   nam,   że   "kościół   musi   być   oczyszczony   i
będzie"   /Spritual   Gifts,   vol.   2,   p.   201/.   Jak   Bóg   tego
dokona?   Czy   daje   nam   On   wgląd   w   to   co   możemy
dokonać   mądrze   razem   z   Nim,   albo   zostawia   nas   w
ciemności? Biblia mówi, że "nic nie czyni panujący Pan,
chyba   żeby   objawił   tajemnicę   swoją   sługom   swoim
prorokom" /Am. 3, 7/. Możemy być wdzięczni, że   Pan
objawił jak dokona się ten przesiew w naszych szeregach.

Starożytni - i ludzie w wielu częściach świata -

usuwają plewy z ziarna przez proces zwany młóceniem i
odwiewaniem. Pierwsze - młócono lub oddzielano ziarna
przez tłuczenie albo stąpanie nogami zwierząt, ciąganiem
sań   czy   wozu.   Potem   podrzucano   go   wysoko   w
powietrze,   pozwalając   by   odpowiednio   silny   wiatr
porywał   bezużyteczne   plewy,   umożliwiając   swobodne
opadanie ziarna na ziemię.

Prorocy Boży używali tego odwiewającego procesu

jako   ilustracji   oczyszczania   Jego   kościoła.   Pszenica   i
plewy  pozostają   razem   do   czasu   gdy  nastanie   młócka
dokonywana przez utrapienie i spory w kościele. Ale gdy
przyjdzie wiatr fałszywej nauki, walka i prześladowanie,
wydmucha   plewy   z   kościoła,   zostawiając   na   gumnie
tylko   /37/   bogatą   pszenicę.   I   tak   jak   silne   wianie   w
Palestynie   ma   miejsce   wieczorem   gdy  silny  wiatr   jest

Przesiew wśród ludu Bożego

bardziej skuteczny, podobnie jest z "odwiewaniem"
członków kościoła gdy ciemność prześladowania spadnie
na kościół.

Spójrzmy teraz na niektóre wyraźne sposoby jakich

Bóg używa do oczyszczenia swego ludu. Mówiąc o tym,
że Pan ich używa, zaznaczamy, że On pozwala
okolicznościom próbować nas jak kiedyś Hioba.

Przesiewanie dokonane przez pokusę

Odnośnie kuszenia Biblia mówi: "Nikt gdy bywa

kuszony niech nie mówi: od Boga kuszony bywam; bo
Bóg nie może być kuszony w złym, a sam nikogo nie
kusi. Ale każdy bywa kuszony gdy od swoich własnych
pożądliwości bywa pociągniony i przynęcony" /Jak. 1,
13-14/. "Pokuszenie się was nie jęło tylko ludzkie, ale
wierny jest Bóg, który nie dopuści byście byli kuszeni
nad możność waszą, ale uczyni z pokuszenia wyjście
byście znieść mogli" /1 Kor. 10, 13/.

Oba fragmenty wyjaśniają naturę pokusy. Bóg nie

jest kusicielem, daje raczej siłę do jej zwyciężenia. Jest to
duchowe posilenie, którego tak desperacko potrzebujemy
w czasie przesiewu.

"Prawdziwy chrześcijanin objawi się dzięki

przesianiu   wywołanemu   pokuszeniem"   /The   Great
Controversy, p. 625/. Proces ten narasta. Szatan bardzo
dobrze   zna   obie   nasze   skłonności   do   grzechu   -
dziedziczne   i   pielęgnowane.   On   to   jak   krawiec   szyje
pokuszenia, o których sądzi,  że  będą najskuteczniejsze
dla   naszego   charakteru   i   osobowości.   Dlatego   bardzo
ważne jest poznać grzeszne skłonności naszych własnych
serc.   Boży   plan   objawienia   nam   naszych   naturalnych

Przesiew wśród ludu Bożego

skłonności jest częścią badawczego osądu, co pozwoli
nam zobaczyć niektóre specyficzne sposoby, przez które
przejdziemy wypróbowani w czasie przesiewu.

Światowość

E. White mówi nam, że "świat jest narzędziem,

które przesieje kościół i wypróbuje szczerość członków /
38/.   Utrzymuje   powaby,   które   gdy  są   przyjęte,   lokują
wierzącego tam gdzie jego życie nie jest w zgodzie z jego
wyznaniem" /The SDA Bible Commentary, E. G. White
Comments, vol. 6, p. 1102/. Jezus powiedział, że "nikt
nie może dwom panom służyć" /Mat. 6, 24/. Pisząc pod
natchnieniem,   Jakub   mówi,   że:   "dlatego...   kto   jest
przyjacielem świata, jest nieprzyjacielem Bogu" /Jak. 4,
4/.Zawsze   możemy   sprawdzić   stan   tych,   którzy   są
wewnątrz   naszego   kościoła,   tych   którzy   służą   samym
sobie i światu. Ale zwróćmy uwagę na fakt, że każdy z
nas   z   powodu   naszej   upadłej   natury   ma   wbudowane
skłonności   do   naśladowania   świata   i   jego   dróg.   W
dodatku wszyscy mamy ten sam stopień wyszkolenia i
wykształcenia,   dzięki   wpływowi   naszego   otoczenia   i
związków do służenia światu.

Ponadto dzisiaj dokonuje się więcej szerszych

apeli,   a   nawet   wygodniej   jest   naśladować   świeckie
zwyczaje i styl życia. Telewizja XX w. ma wielki wpływ,
większy   niż   jakiekolwiek   inne   wynalazki.   Niewielu
uniknie   jej   demoralizującego   wpływu.   Nawet   na   tych,
którzy   otrzymali   chrześcijańskie   wychowanie   świat
wyciska swoje wielkie piętno.

Wielu adwentowych rodziców poświęca się by

przygotować swoje dzieci do osiągnięcia kariery tutaj w

Przesiew wśród ludu Bożego

tym   świecie,   przeznaczając   niewiele   czasu   i
zainteresowania   przygotowaniem   ich   dla   wiecznego
świata.   Prawdą   jest,   że   nasze   dzieci   muszą   otrzymać
wykształcenie   potrzebne do życia, ale czy za wszelką
cenę? Czy faktycznie musi być dokonywana taka ofiara i
znoszenie takiego ciężaru dla dzieci by je przygotować
do osiągnięcia sukcesu tutaj, czy raczej by przygotować
je   do   służby   w   niebie?   Musimy   zrozumieć,   że   tzw.
chrześcijańskie wychowanie skrywa bezbożne pragnienia
i ambicje.

Poruszam te rzeczy, gdyż jest oczywiste, że ci

którzy   przyszli   do   naszego   kościoła   z   zewnątrz,   są
ukształtowani przez świat, zbyt często są wbudowani w
grono   braci   kościoła   Adwentystów   Dnia   Siódmego,
udają,   że   świat   nie   ma   na   nich   żadnego   wpływu.
Utrzymują   np.   że   dokładnie   praktykują   adwentyzm   -
automatycznie czynią to co jest przyjęte przez Boga. /39/
Dostarczają   szatanowi   warsztat   do   praktykowania   jego
zwodniczych   sztuczek.   Zawsze   musimy   pamiętać,   że
"chciwość   i   samolubstwo,   miłość   pieniędzy   i   świata
znajdują się wśród wszystkich wyznawców sabatu. Te złe
czyny niszczą  ducha poświęcenia pośród ludu Bożego.
Ci, którzy mają w sercu chciwość, nie są tego świadomi.
Niedostrzegalnie   nimi   zawładnęła   i   jeśli   nie   zostanie
wykorzeniona,   ich   zniszczenie   jest   tak   pewne   jak
zniszczenie Achana" /Testimonies, vol. 1, p. 140/.

Wielu uważa, że czasy się zmieniły odkąd to pisała

E. G. White. Czasy rzeczywiście się zmieniły, ale nie
ludzka natura ani sposób w jaki Bóg widzi ten świat. Nie
pozwólmy lekko przejść nad tematem światowości,
niedbali na naszą przeszłość. Raczej pobożnie badajmy

Przesiew wśród ludu Bożego

nasze serca by zobaczyć czy te rzeczy w jakiś sposób nie
stosują się do nas, dlatego że przesiew wyjawi całą
miłość do świata.

Pomyślność i przeciwność

Innym sposobem szatana by nas przesiać jest

pogrążenie nas w skrajnych okolicznościach.
"Pomyślność pomnaża liczbę wyznawców. Przeciwności
odciągają ich od zboru" /ibid., vol. 4, p. 89/. Członkowie
kościoła mogą dokonywać wielkich wyznań gdy rzeczy
idą gładko, ale gdy przychodzą przeciwności wielu gubi
swoją wiarę. Przeciwności określają również prawdziwą
wartość wierzących.

Przeciwności nikogo nie cieszą, czy modlimy się

tylko   o   pomyślność?   Nie,   gdyż   z   tej   strony   istnieje
niebezpieczeństwo.   "Przeciwności   i   nieszczęścia   mogą
spowodować smutek, ale pomyślność jest groźniejsza dla
duchowego   życia.   Chociaż   ludzka   natura   jest   w   stałej
zależności   od   woli   Bożej,   chociaż   jest   ona   uświęcana
przez   prawdę,   to   jednak   pomyślność   będzie   wzbudzać
naturalną   skłonność   do   zarozumiałości"   /Prophets   and
Kings, p. 60 /36 pol/. Takiego niebezpieczeństwa mamy
unikać   w   obu   sytuacjach   -   zaparcia   się   wiary   pod
wpływem przeciwności czy opieszałości w pomyślności.

Kluczem do uniknięcia tego jest naśladowanie

przykładu ap. Pawła, który pisał: "Dlatego, że uczę się na
tym przestawać co mam. Wiem jak żyć gdy /40/ jest
trudno i wiem jak żyć w pomyślności. W ogólności i w
szczegółach uczę się tej tajemnicy, dobrze zjeść albo
głodować, obfitować czy być w ubóstwie. Gotowy jestem
na wszystko przez posilenie przez Tego, który żyje we

Przesiew wśród ludu Bożego

mnie"   /Flp.   4,   11-13/.   Prawdziwe   zadowolenie   jest
stanem   umysłu,   który   się   nie   zmienia.   Możemy   go
otrzymać   przez   stałą   łączność   z   Chrystusem,   przez
zatrzymanie   naszych   myśli   na   Nim.   Nie   możemy   wg
okoliczności decydować o tym jaki będzie nasz stosunek
do   naszej   wiary,   ale   raczej   być   zgodni   w   naszym
chrześcijańskim doświadczeniu odnośnie tego co dzieje
się wokół nas.

Fałszywe teorie

Pan szczególnie interesuje się kościołem

Adwentystów Dnia Siódmego dlatego, że wybrał go na
depozytariusza prawdy w tych ostatnich dniach. Mamy
wspaniałe dziedzictwo oparte na fundamentalnych
filarach naszej wiary i Boże upoważnienie do dzielenia
naszej wiary z całym światem.

E. White ostrzega nas, że "szatan będzie stosował

każdy rodzaj teorii do wypaczenia prawdy" /Testimonies,
vol. 6, p. 129/. "Każda możliwie dziwaczna i zwodnicza
doktryna będzie przedstawiana ludziom, którzy myślą, że
mają prawdę" /Selected Messages, book 2, p. 25/. Kto
jest   tym,   który   szuka   sposobu   by   wepchnąć   fałszywe
nauki   i   teorie   w   nasz   lud?   Szatan   działa   przez   ludzi,
którzy   udają   że   mają   jakąś   nową   prawdę   albo
zrozumienie.

Ale dlaczego Bóg pozwala takim przypuszczeniom

atakować zbór? Niektórzy dochodzą do wniosku, że jest
tak dlatego, że Bóg opuścił kościół i my mamy zrobić
podobnie.   Ale   Pismo   Św.   wzywa   nas   do   opuszczenia
kościoła   wtedy,   gdy   staje   się   on   częścią   duchowego
Babilonu.   Czy   wobec   tego   Bóg   uważa   kościół

Przesiew wśród ludu Bożego

Adwentystów Dnia Siódmego jako Babilon tylko dlatego,
że jednostki będące w nim prezentują fałszywe nauki?
Nie,   dlatego   że   tylko   takie   nauki   jak   kult   niedzieli,
nieśmiertelność duszy i inne "pokrewne herezje" wg E.
White   "zawracają   kościół   do   Babilonu"   /zob.  Selected
Messages, book 2, p. 68 i  Testimonies to Ministers, p.
61/.  Mówi   ona   również,   że   uznać   możemy   /41/   tylko
decyzje Generalnej Konferencji w pełnym składzie jako
głos   kościoła   /zob.  Testimonies,   vol.   9,  pp.   260,  261/.
Dlatego, by kościół Adwentystów Dnia Siódmego stał się
Babilonem, trzeba aby reprezentujący kościół na świecie
oficjalnie przyjęli taką odstępczą naukę. Wtedy i tylko
wtedy Bóg odrzuci Swój kościół i wezwie Swój lud do
jego opuszczenia.

Znowu pytamy, dlaczego Bóg pozwala tym

fałszywym teoriom i herezjom na przenikanie w nasze
szeregi? Ma On podwójny cel.

Po pierwsze, pozwala na wchodzenie herezji w

Jego lud, by wezwać go do przebudzenia. "Bóg obudzi
Swój lud; jeśli inne środki zawiodą, wejdą między nich
herezje,   które   ich   przesieją,   oddzielą   plewy   od
pszenicy" /ibid., vol. 5, p. 707/. "Bóg pragnie by prawda
była widoczna i stała się tematem badań i dyskusji nawet
przez   pogardzanie   nią.   Ludzkie   umysły   muszą   być
poruszone;   każdy   spór,   każdy   zarzut,   każdy   wysiłek
ograniczający wolność sumienia jest Bożym środkiem do
obudzenia   umysłu,   który   w   innym   przypadku   będzie
drzemał" /Thoughts From the Mount of Blessing, p. 33;
NGB 38, 1c/. Pan wie, że Jego lud nie jest przygotowany
na   czekający   go   kryzys.   Rozumie   On,   że   o   ile   nie
obudzimy   się   z   naszego   duchowego   snu   i   nie

Przesiew wśród ludu Bożego

zaangażujemy się pilniej w badanie Biblii nie ostaniemy
się w próbie. "Nikt, kto nie ufortyfikował swego umysłu
prawdami   Biblii   nie   ostanie   się   w   czasie   wielkiego
konfliktu"   /The   Great   Controversy,   pp.   593,   594/.
Dlatego  pozwala   On  herezjom   na  obrażanie   biblijnych
prawd, by powstawały i aby skłaniały nas do badania tych
rzeczy,   które   On   wie,   że   przygotują   nas   do   przyjęcia
pieczęci Bożej" /zob. The SDA Bible Commentary, E. G.
White, vol. 4, p. 1161/.

Drugi powód Bożego przyzwolenia na

powstawanie fałszywych teorii, to objawienie
rzeczywistego ducha albo nastawienia Jego ludu wobec
tego czego wymaga wyznanie. Naturalnie lud reaguje w
jeden z dwóch krańcowych sposobów na te fałszywe
teorie.

Jeden sposób to ludzie z powierzchownym

zrozumieniem,   przyjmują   każdą   sensacyjną   teorię   jako
prawdę. "Gdy nadejdzie  przesiew, przez wprowadzenie
fałszywych teorii ci powierzchowni badacze nigdzie nie
zakotwiczą,   są   jak   ruchomy   piasek"   /Testimonies   to
Ministers, p. 112/.  /42/ Takie jednostki stają się podatne
na odejście pod jakimś powodem i każdy fałszywy wiatr
nauki usuwa ich, jak wiatr usuwający plewy z klepiska.
Paweł ostrzega przed niebezpieczeństwem w jego dniach:
"Z   was   samych   powstaną   ludzie   mówiący   rzeczy
przewrotne, odciągając uczniów" /Act. 20, 30/. Czy my
nie   mamy   w   naszej   historii   takich   nauczycieli,   którzy
powstali   między   nami,   aby   wabić   członków   do
niezależnych ruchów /np. Ballenget, te Shepherd's Rod i
Brinsmead/? E. White mówi o takich, którzy zwracają na
nich uwagę, że "zostaną zwiedzeni" /Selected Messages,

Przesiew wśród ludu Bożego

book 2, p. 69/. Czy jej wypowiedź jest prawdziwa dla
każdej jednostki czy grupy prowokującej, że organizacja
kościoła rzeczywiście "została zwiedziona"? Czy nie jest
tak dziś między nami, że ci którzy dążą do niezależności,
walczą z organizacją kościoła, przewidujemy dokąd ich
ten kierunek poprowadzi?

Inną skrajnością jest to, że wielu ze znających

prawdę   okazuje   niechrześcijańskiego   ducha   w
traktowaniu   błądzących.   Takie   jednostki   napełniają
raczej kościół szatańskimi szyderstwami i oskarżeniami,
niż szukaniem sposobu jak "przywrócić takich w duchu
łagodności"   /Gal.   6,   1/.   Jeśli   takie   stanowisko   jest
kontynuowane, podrywa się ich wiarę. A bez silnej wiary
jako kotwicy, będą szybko zdmuchnięci z kościoła przez
niesnaski i doktrynę.

W innym przypadku, jak zareaguje ich prawdziwa

natura.   Bądźmy   cierpliwi   w   karaniu   ich   za   fałszywe
nauki - pod kierownictwem Ducha Św. - które przesieją
zbór z zewnątrz. Spotykając się z fałszywymi teoriami,
studiujmy głębiej Pismo  Św i pisma E. White, a sami
odkryjemy co jest prawdą Bożą. Tylko wtedy możemy
mądrze zwalczyć błąd. Nie pozwoli nam to być wrogiem
albo   obrażać   kościół   i   fałszywie   przedstawiać   naszego
cierpliwego Pana.

Proste świadectwo

Jako lud przebudzony do modlitwy i studium

odkryjemy, że mało zwracamy uwagę na to co Bóg do
nas mówi przez Pismo Św. i służbę E. White. Ale /43/
jeśli zwrócimy uwagę, wywołamy tym przesiew pośród
ludu Bożego, gdyż wielu nie przyjmie natchnionych rad.

Przesiew wśród ludu Bożego

"Pytałam o znaczenie tego przesiewu i było mi pokazane,
że   zostało   to   wywołane   prostym   świadectwem,   radą
skierowaną   przez   Prawdziwego   Świadka   do   Laodycei.
Wywrze   ono   wielki   wpływ   na   serca   przyjmującego   i
doprowadzi go do tego, że swój standard wysoko postawi
i będzie upuszczał prostą prawdę. Niektórzy nie przyjmą
tego   prostego   świadectwa.   Sprzeciwią   się   mu   i   tym
wywołają przesiew pośród ludu Bożego" /Early Writings,
p. 270; WD. 234 , 3/.

Wielu czytających to oświadczenie udaje, że są to

ci   którzy  zostali   przesiani.   Gdyby  było   to   prawdą   nie
musielibyśmy   więcej   spoglądać   na   to   wyrażenie.
Zobrazowana   tu   konfrontacja   objawi   również   serce
każdego komu dano to proste świadectwo, jak również
temu kto je odrzucił. Możemy widzieć ludzi próbujących
bronić kościoła i prawdy Biblii, często obrażających się
gdy   inni   odrzucają   to   co   oni   mówią.   Zbyt   często
prowadzi   to   do   wrogości,   potępienia,   gorzkich   odczuć
powodując, że ostatecznie wielu odchodzi  od kościoła.
Ale   gdy   obrońcy   prawdy   odpowiedzą   w   ten   sposób,
pokazują tylko swoje własne samolubstwo i pychę.

Psalmista mówi: "Pokój wielki dajesz tym, którzy

miłują zakon i nie doznają obrażenia" /Ps. 119, 165/.
Jezus przestrzegał, że prawdziwy chwalca będzie chwalił
Boga "w duchu i prawdzie" /Jan 4, 23/.

Postępowanie z błądzącym objawi nie tylko stan

zdrowia   naszej   wiary,   ale   również   tych,   którzy   mają
ducha   Chrystusowego.   Czy   nie   będziemy   okazywać
ducha Chrystusa gdy płaczemy i błagamy o przebaczenie
tym,   którzy   Go   odrzucają?   "Gdy   przekonamy   się,   że
możemy   ofiarować   nasze   własne   ja   a   nawet   położyć

Przesiew wśród ludu Bożego

życie by ratować błądzącego brata, gdy wyciągnęliśmy
belkę   z   naszego   własnego   oka,   wówczas   jesteśmy
przygotowani by pomóc  bratu. Wtedy możemy zbliżyć
się do niego i sięgnąć do jego serca. Jeszcze nigdy nikt
nie   został   odwiedziony  od   złego   stanowiska   krytyką   i
naganą; ale wielu już tym sposobem było odpędzonych
od   Chrystusa   i   zapieczętowało   swe   serca   przed
przekonaniem.   Łagodny   duch,   delikatne,   ujmujące
zachowanie może uratować błądzącego i zakryć mnóstwo
/44/ grzechów. Objawianie Chrystusa w naszym własnym
charakterze   będzie   miało   przemieniającą   moc   na
wszystkich,   z   którymi   mamy   kontakt.   Niech   Chrystus
codziennie objawia się w nas, a On będzie objawiał przez
nas   stwórczą   energię   Swego   słowa   -   delikatny,
przekonywujący,   potężny   wpływ   przekształcający   inne
dusze w piękno naszego Pana i Boga" /Thoughts From
the Mount of Blessing, pp. 128, 129; NGB 120, 3/.

Kryzys prawa niedzielnego

Dochodzimy teraz do końcowych środków, którymi

Bóg   oczyści   swój   kościół.   Poprzednie   próby   miały
osiągnąć sukces oczyszczający niewierzących członków
kościoła.   Ale   ten   ostani   będzie   oddzieleniem   całego
pozostałego kąkolu gdy "Pan okaże, że Jego wialnia jest
w   Jego   ręce,   gdy   gruntownie   oczyści   swoje
klepisko" /Testimonies, vol. 5, p. 80/.

Jak wiemy, stanie się to w okresie narodowego

prawa   niedzielnego.   "Nie   jest   daleko   czas   gdy   próba
przyjdzie   na   każdą   duszę.   Znak   bestii   będzie   na   nas
wyciskany... W  tym czasie złoto  będzie  oddzielone  od
żużlu   w   kościele"   /ibid.,   p.   81/.   Próba   ta   zaistnieje   w

Przesiew wśród ludu Bożego

końcowym oczyszczeniu kościoła Adwentystów Dnia
Siódmego. Ci, którzy nie kroczyli z Bogiem opuszczą
ostatek ludu Bożego.

Niektórzy próbują rozpoznawać wiernych w

kościele. Ale jest to niemożliwe, gdyż "tylko Pan zna kto
jest   Jego"   /Testimonies   to   Ministers,   p.   61/.   E.   White
ostrzega   nas   "Niech   nikt   nie   próbuje   liczyć   Izraela
dzisiaj"   /Prophest   and   Kings,   p.   189/.   W   naszym
rozstrzygającym   sądzie   źle   osądzimy   tych,   którzy   są
wierni. Podobnie jak prorok Samuel widzimy to co na
zewnątrz,   ale   tylko   Pan   zna   każdego   kim   jest   w
rzeczywistości /zob. 1Sam. 16, 7/.

Ci wierni są teraz ukryci w mroku wśród zepsutych

kościołów. Ale na skutek kryzysu wywołanego prawem
niedzielnym gdy "rzesze fałszywych braci odróżnią się od
prawdziwych, wtedy objawią się ci ukryci... Najsłabsi i
niezdecydowani w kościele okażą się jak
Dawid... /Testimonies, vol. 5, p. 81/. W tym czasie
"będziemy w stanie lepiej ocenić siłę Izraela. /45/

Tak było zawsze, "charakter objawia się w

kryzysie" /Christ's Object Lessons, p. 412/. Wydarzenia
na   Kalwarii   okazały   prawdziwy   stan   serc   uczniów.
Rozczarowanie   z   1844   r.   objawiło   prawdziwych
Millerystów. Bóg w swojej łasce ujawnił nam wcześniej
co   będzie   naszym   ostatecznym   testem   i   jak   się   na   to
przygotować.

Oczyszczenie świątyni

"Miłość Boża do Swego kościoła jest

nieskończona. Jego troska o Swoje dziedzictwo jest
nieustająca. Nie dopuści żadnego cierpienia na kościół

Przesiew wśród ludu Bożego

ROZDZIAŁ VI

Sąd zasiadł

Dlatego Bóg wniesie każdy czyn na sąd; każdą

rzecz tajną, dobrą czy złą" /Kazn. 12, 14/. Starożytny
pisarz przepowiada czas gdy Bóg będzie sądził serca
wszystkich ludzi.

Będzie to przenikliwy wgląd w sąd, który ma na

celu   pomóc   naszkicować   wyjątkowe   poselstwo   jakie
kościół   Adwentystów   Dnia   Siódmego   ma   dla   świata.
Zrozumienie 2300 dni proroctwa Daniela 8, 14 otwiera
nowe   fakty  o   sądzie   i   pomaga   połączyć   razem   więcej
części z zagadki wokół tego bardzo ważnego wydarzenia.
Jest   zamiarem   Bożym   byśmy   poznali   lepiej   sąd,   a
szczególnie to co odnosi się do naszego osobistego życia
i naszego kościoła.

Sąd nad wierzącymi

Teraz musimy skupić naszą uwagę na wydarzeniu,

które rozpoczęło się 22.X.1844 i na tym, że rozwija się
przedadwentowy sąd Boży nad wierzącymi. Właściwie
jak on dotyka naszego osobistego życia? Czy mamy tu
jakąś rolę do odegrania, albo jesteśmy biernymi aktorami
tego dramatu? By na te pytania odpowiedzieć, musimy
dokładnie zbadać ten sąd, jego oddziaływanie na nas jako
indywidualnie wierzących.

Najpierw musimy wyjaśnić Boże zamiary jakie ma

do   wykonania   na   sądzie.   Zbyt   często   widzimy   to
negatywnie,   dlatego   że   odczuwamy   /47/   to   jako
sposobność,   by   Bóg   mógł   uderzyć   grzeszników
nieszczęściem. Ale sądy te są żywotnym aspektem planu

Przesiew wśród ludu Bożego

zbawienia, ważnym środkiem, przez który Bóg zamierza
ratować upadłych w grzech ludzi. Jest to Boża metoda
zarządzona celem oddzielenia grzechu od grzeszników.

Syn Boży mówi Sam o Sobie "przyszedłem nie po

to by sądzić świat, ale by świat zbawić" /Jan 12, 47/. W
swoim   pierwszym   adwencie,   Jezus   Chrystus   przyszedł
nie na sąd ale by sam być osądzonym. "Był on wyjęty z
więzienia   i   sądu"   /Iz.   53,   8/.   Fraza   "wycięty  z   krainy
żyjących" odnosi się do wiecznego oddzielenia od Boga,
doświadczenie jakie spotka na wieki niesprawiedliwych,
co będzie tragicznie zrozumiane z całym przerażeniem w
jeziorze   ognia.   Natchniony   pisarz   wyraźnie   uczy,   że
Chrystus   sam   doświadczył   tego   straszliwego   sądu.
"Chrystus   odczuwał   o   wiele   więcej   niż   odczują
grzesznicy   gdy   czasze   gniewu   Bożego   będą   na   nich
wylane" /Testimonies, vol. 2, p. 210/. Ale dlaczego On
musiał przejść przez tak straszne doświadczenie?

Wracając do Ogrodu Eden, Bóg powiedział

pierwszej   parze   nie   jedzcie   z   pewnego   drzewa,   gdyż
umrzecie  jeśli  zjecie.  Bóg  miał  tu  na uwadze  wieczną
śmierć człowieka - duszę i ciało, duchowe i fizyczne. Ale
plan   zbawienia   zahamował   wykonanie   wyroku
wiecznego   unicestwienia.   Bóg   zagwarantował   ludziom
okres próby. Otworzył dla nich drogę ucieczki. Pomógł
im zrozumieć, że tak jak spotka ich druga śmierć, tak też
mają możliwość dwa razy się narodzić. Tak jak pierwsza
śmierć, tak pierwsze narodzenie odnosi się do fizycznej
istoty.   Podobnie   pierwsze   narodzenie   odnosi   się   do
fizycznej istoty. Podobnie drugie narodzenie zgadza się z
śmiercią   drugą   i   odnosi   się   do   aspektu   duchowego.
Drugie   narodzenie   chroni   przed   ostatecznym

Przesiew wśród ludu Bożego

zniszczeniem ludzkiej duchowej natury przez drugą
śmierć /zob. Obj. 2, 11; 20, 6.14-15/.

Była to ważna wiadomość Chrystusa dla

Nikodema, któremu w nocy powiedział: "Jeśli się ktoś
nie   narodzi   na   nowo   nie   może   widzieć   królestwa
Bożego... Co się narodziło z ciała (fizycznie) jest ciałem
(fizycznie); a co się narodziło z Ducha, duchem jest" /Jan
3, 3-6/. Książę żydowski pyta: "Jak się to stać może?" /w.
9/.   Innymi   słowy   "Jak   na   ziemi   może   się   taka   rzecz
wydarzyć". W odpowiedzi Chrystus rozwija swoją rolę w
wielkim   planie   zbawienia   -   że   otrzyma   ludzką   karę.
Mówi On "Jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak
musi   być   wywyższony  Syn   Człowieczy.   Każdy  kto   w
niego uwierzy nie będzie karany, ale ma życie wieczne" /
Jan 3, 14-15/.

Tutaj leży klucz do sądu. Bóg w osobie Swego

Syna sam niesie werdykt wydany przeciwko grzechowi.
"Dlatego uczynił  Go grzechem  za  nas, Tego  który  nie
znał grzechu" /2 Kor 5, 21/. Dlatego, że poniósł On karę
za   człowieka,   Bóg   jest   teraz   usprawiedliwiony   sądząc
człowieka-grzesznika. Podobnie jak baranek uciekł przed
śmiercią   w   godzinie   śmierci   Chrystusa,   tak   teraz
człowiek może uciec przed sądem drugiej śmierci.

Mamy jednak rolę do wykonania w scenariuszu,

który  Chrystus   odmalował   Nikodemowi.   Jest   to   nasza
odpowiedź na objawione nam   przez Boga światło.   "A
na tym polega sąd, że światłość przyszła na świat, lecz
ludzie bardziej umiłowali ciemność, bo ich uczynki były
złe" /Jan 3, 19/. Światłością tą jest zakon albo charakter
Boży objawiony w Biblii. My również jako Adwentyści
Dnia   Siódmego   otrzymaliśmy  je   przez   pióro   E.   White

Przesiew wśród ludu Bożego

zalani   dodatkowym   światłem,   które   otwarło   nasze   złe
serca   z   maksymalną   dokładnością.   Ważne   jest   aby
zrozumieć   jak   otrzymane   światło   określi   nasz   wieczny
rezultat na sądzie. Dzięki naszej codziennej odpowiedzi
na Bożą naganę, sąd badawczy działa w naszym życiu.
"Nasze   codzienne   życie   określa   nasze
przeznaczenie" /The Adventist Home, p. 16/.

Musimy wyjaśnić różnicę między sądami Bożymi,

a   tym   ostatecznym,   nieodwołalnym   sądem.   Przed
ogłoszeniem   Bożego   wyroku   błaga   On   i   ostrzega
nieposłusznych. Gdy Go ignorują wtedy Bóg w Swym
miłosierdziu nawiedza ich sądami by zwrócić ich uwagę i
doprowadzić do pokuty. "Cierpliwość Boża była bardzo
duża wobec ludzi, ale gdy uparcie trwali w swoim braku
skruchy, odsuwał od nich Swoją rękę. Odmawiając /49/
usłuchania Bożego głosu w Jego dziełach, stworzeniach i
w   ostrzeżeniach,   rad   i   napomnień   Jego   słowa,   wtedy
silniej  przemówił do nich przez sądy" /Patriarchs and
Prophets, p. 588/. "Bóg długo zwlekał ze swoimi sądami,
gdyż nie ma upodobania w poniżaniu swego wybranego
ludu, ale teraz okazuje swoje niezadowolenie w ostatnim
wysiłku by powstrzymać ich w ich złym postępowaniu" /
Testimonies, vol. 4, p. 165/.

Nawet gdy upadali krocząc w świetle, Bóg ich nie

zaniechał.   Przez   okoliczności   i   różne   sytuacje   zsyłał
doświadczenia   mając   nadzieję,   że   wstrząśnie   naszymi
zmysłami   i   doprowadzi   nas   do   ściślejszego   związku   z
Sobą tak, byśmy mogli uniknąć sądu ostatecznego, sądu
wiecznego potępienia" /zob. 1 Kor. 11, 31-32/.

Widzimy to na przykładzie Dawida, zbierającego

żniwo swojego grzechu w życiu jego dzieci. Rezultaty

Przesiew wśród ludu Bożego

sądów,   za   nieposłuszeństwo   swoich   dzieci,   stale
przypominały   mu   o   jego   własnej   potrzebie   Boga   i
ściślejszego   z   Nim   związku.   Dzisiaj   wielu   jest
przerażonych   sposobem   życia   wielu   naszych   młodych
adwentystów. Ale czy nie możemy w tym widzieć skutek
braku,   z   naszej   strony   jako   rodziców,   wpojenia   im
właściwych zasad w okresie ich wzrastania? Wiele razy
nasi młodzi ludzie sprowadzają na nas sąd. Co robimy
gdy naprawdę przychodzą na nas nasze zaniedbania? Czy
winimy   kogoś   innego?   Czy   próbujemy   uczynić   nasze
szkoły kozłem ofiarnym obwiniając je za błędy dokonane
w wychowaniu naszych dzieci? Albo czynimy jak Dawid,
wyznając swoje grzechy przed Bogiem i naszą rodziną?
Jeśli   nasza   odpowiedź   jest   prosta,   wtedy   proces
uzdrawiania rozpocznie się nie tylko w naszym sercu ale
i   w   sercach   naszych   dzieci.   Gardzą   one   hipokryzją,
pragną otwartych i uczciwych rodziców. Rodzice mogą
przyjść   z   pokorą   i   odegrać   właściwą   rolę.   Przez
badawczy   sąd,   Bóg   błaga   nas   do   zastopowania   w
obwinianiu   wszystkiego   i   wszystkich   o   nasze   własne
upadki   i   wady.   Wymaga   od   nas   zaprzestania
przykrywania  naszych  grzechów   i  przyniesienia  ich   do
Niego, by mógł je zniszczyć gdy nadejdzie próba. Pismo
Św. głosi: "Kto zasłania grzechy swoje, nie poszczęści
mu   się,   ale   kto   je   wyznaje   i   opuszcza,   miłosierdzia
dostąpi" /Przyp. Sal. 28, 13/. /50/

Sąd nad kościołem

Tak jak Bóg pozwala przychodzić sądom na

jednostki po to by je uratować przed sądem ostatecznym ,
tak też postępuje w podobny sposób z kościołem

Przesiew wśród ludu Bożego

Adwentystów Dnia Siódmego. Pan miłuje kościół i
cierpliwie pracuje nad jego zbawieniem. Ale wielu ma
blade pojęcie o tym jak On doprowadza do tego stanu
Kościół, podobnie jak jednostka zbiera on to co zasiał i
będzie sądzony wg światła Bożego, które go oświeca.

Gdy wejdziemy w związek z kościołem stajemy się

odpowiedzialni za naszych członków. Niektórzy
członkowie zboru nie są zgodni ze swoja wiarą, wtedy
cierpi cały zbór i zbieramy najlepsze żniwo swojego
złego siania.

Widzimy nieunikniony fakt w życiu Daniela. Biblia

określa go jako wiernego swemu powołaniu gdy cierpiał
sądy jakie ponosił Izrael za swoją niewierność. Daniel
mógł argumentować, że nie chce ponosić konsekwencji
za błędy i grzechy innych, ale zamiast tego modli się:
"myśmy zgrzeszyli..." /Dn. 9,5/. Czuje się jako jeden z
przestępców.

W swojej modlitwie Daniel jest typem Chrystusa,

cierpiąc   niesprawiedliwie   w   obcym   kraju   za   grzechy
swego ludu. Nie wynosił w swoim umyśle własnego "ja",
ale raczej zaniechał swojego własnego interesu i błaga o
przebaczenie   dla   swego   ludu.   Pragnął   zapobiec
zniszczeniu swego narodu, tym samym próbował bronić
honoru imienia Bożego. Modlił się: "O Panie, usłysz, o
Panie, odpuść! O Panie, dostrzeż i uczyń! Nie zwlekaj
przez wzgląd na siebie, mój Boże, bo  twoim imieniem
nazwane jest to miasto i lud twój" /Dn. 9, 19/.

Czy jest taki zbór, gdzie możemy dzisiaj

doświadczyć takiego pokrewieństwa?  Czy jesteśmy tak
zamknięci   naszymi   wierzącymi,   że   nie   czujemy
odpowiedzialności   za   ich   nieposłuszeństwo   po   to   by

Przesiew wśród ludu Bożego

chronić honor Boga przez tych, którzy nazywają się od
Jego imienia?

Jako Adwentyści Dnia Siódmego wierzymy, że

podobnie   jak   stary   Izrael   jesteśmy   wybranym   ludem
Bożym. Podobnie jak ich, oświeca nas cudowne światło,
które Bóg zsyła na nas jako część tego świata. Naszym /
51/   upoważnieniem   jest   stać   się   ludem,   który  pragnie
pomagać   Chrystusowi   "zakończyć   przestępstwo   i...
uczynić   koniec   grzechom,   dokonać   pojednania   za
nieprawość i... przynieść wieczną sprawiedliwość /w. 24/.
Odwrotnie do narodu żydowskiego, któremu wyznaczył
70   tygodni   proroczych,   Pan   nie   dał   nam   określonego
okresu czasu próby. Nie wiemy ile lat Pan będzie z nami
pracował. ale jedno jest pewne - Bóg będzie wymagał
więcej od kościoła, któremu  darował tak dużo światła.
Pan będzie ważył na wadze wg swojej skali. Tylko On
może   dokonać   sprawiedliwego   sądu.   Wszystko   jest   w
Jego rękach. Przeklęty każdy kto ośmieli się decydować
czy   sąd   Boży   nad   kościołem   odbędzie   się   zgodnie   z
ludzkim   postrzeganiem.   Z   drugiej   strony   nieszczęście
dotknie tych, którzy będąc pewni siebie myślą, że Bóg
nie postąpi sprawiedliwie z swym kościołem.

Dziś kościół nasz jest w wysoce odmiennej

sytuacji.   Chociaz   cieszy   się   myśląc   i   dyskutując   o
oczywistych sukcesach to jednak szatan planuje i działa
by   go   zupełnie   zniszczyć.   Mimo   aktualnego   rozwoju,
kościół  niewątpliwie  żegluje w stronę sztormu  próby i
prześladowania.   Podczas   gdy   my   jesteśmy   dumni   z
naszych   dobrych   uczunków,   nasz   prorok   deklaruje,   że
jesteśmy   kościołem   laodycejskim   a   nasze
samozadowolenie potwierdza ten smutny fakt. Powstaje

Przesiew wśród ludu Bożego

pytanie:   czy   jesteśmy   uczciwi   jako   żyjący   zgodnie   z
całym,   danym   nam   przez   Boga   światłem?   Odpowiedź
znajdziemy   czytając   z   otwartym   umysłem   Świadectwa
dla   Zboru   9   tom.   Jest   to   najlepszy   obraz   naszego
prawdziwego   stanu   odchodzenia   i   niewierności.   Kto
wśród nas z sercem pełnym miłości zagra na trąbie w
gronie   naszych   braci   oznajmiając   nasze   grzechy   i
odstępstwa?

Wierni prorocy podnosili swoje głosy ogłaszając

kary jakie Pan zsyłał na Swój lud. Ostrzeżenia Izajasza i
Jeremiasza o sądzie nie były w ich dniach popularne.
Jednak ich proroctwa były prawdziwe. Jak jest dziś, kto
wiernie zagra na alarm o tym co niebawem uderzy w lud
adwentowy? Czy ich poselstwa będą przyjmowane? Czy
ich deklaracje okażą się prawdziwe? /52/

Prawdą jest, że kościół ADS desperacko potrzebuje

doświadczyć oczyszczenia jak nigdy dotąd   nie był   jak
panna   młoda   przygotowany   na   spotkanie   ze   swym
oblubieńcem. Pan pozwala okolicznościom wypróbować
jego   wierność   w   najwyższym   stopniu.   Szatan   stosuje
dokładnie   wszystkie   swoje   fałszywe   kroki.   Jest   on
przygotowany do upokorzenia zboru przed światem przez
okazanie   jego  duchowej   nagości.   „Kościół   okazuje   się
jako   upadły”.   /2SM   380/   Religia   i   praktyka   świata,
chociaż   okażą   się   jako   sprzymierzeńcy,   obrócą   się
przeciw ludowi Bożemu.

Triumf ostatka

We wcześniejszym rozdziale studiowaliśmy o

dwóch klasach zboru - kompromisowej ze światem i
zazdrośnie krytykanckiej. Gdy zbór odkryje swoje wady

Przesiew wśród ludu Bożego

przed światem, obie grupy go zdradzą. Ci którzy kochają
świat nie bęą mogli znieść zniewagi i szyderstw przed
czym stanie zbór ADS, wówczas ci wyszukiwacze znajdą
winę, wskazując na błędy kościoła jako na dowód, że ich
twierdzenia były prawdziwe w całej rozciągłości. Obie
grupy będą otwarcie prześladować tych, z którymi kiedyś
mieli społeczność.

Ale z tego doświadczenia wyjdą ci, którzy nigdy

nie   zdradzili   kościoła   krytyką   i   nie   usprawiedliwiali
siebie.   Przedstawiają   raczej   swój   przypadek   przed
Panem,   prosząc   Go   w   modlitwie   o   Jego   miłosierdzie,
przebaczenie i wybawienie. Posiadają nieustępliwą wiarę
i zaufanie, a Bóg odpowie na ich modlitwę. Znają swego
Boga i wierzą, że On wybawi swój lud. "Pan zastępów
jest z nami. Bóg Jakuba jest naszą twierdzą" /Ps. 46, 7/.

Widzenie Zachariasza - Jozuego i Anioła -

dokładnie ilustruje tę sytuację. Książka Prorocy i
królowie zawiera rozdział zatytułowany "Jozue i Anioł".
Zbadajmy teraz jego pewne fragmenty. Polecam usilnie i
troskliwie przestudiować ten rozdział.

"Widzenie Zachariasza, w którym oglądał Jozuego

i Anioła odnosi się ze szczególną mocą do doświadczenia
ludu   Bożego   w   ostatniej   scenie   wielkiego   dnia
pojednania.   Zbór   ostatków   znajdzie   się   w   obliczu
wielkiej   próby  i   utrapienia.   Tak   jak   Jozue   /53/   błagał
przed Aniołem, tak ostatek kościoła ze złamanym sercem
i   niesłabnącą   wiarą   błagać   będzie   o   przebaczenie   i
wybawienie przez Jezusa, ich Obrońcę....

"Szatan dokładnie zna grzechy, którymi kusił lud

Boży do ich popełniania. Nalega więc swymi
oskarżeniami przeciwko nim głosząc, że na skutek ich

Przesiew wśród ludu Bożego

grzechów nie zasługują na Bożą odnowę i domaga się
prawa ich zniszczenia. Głosi on, że tak jak on, zasłużyli
oni na wyłączenie z przychylności Bożej. 'Czy ci ludzie' -
mówi on - 'mają zająć moje miejsce w niebie i miejsce
złączonych ze mną aniołów? Twierdzą, że są posłuszni
przykazaniom Bożym, ale czy je przestrzegają? Czyż nie
miłują siebie samych więcej niż miłują Boga? Czy nie
przedkładają   swoich   własnych   interesów   ponad   służbę
Bogu?   Czy   nie   miłują   rzeczy   tego   świata?   Spójrz   na
grzechy,   których   dokonują   w   swoim   życiu.   Oto   ich
samolubstwo,   ich   złośliwość,   ich   wzajemna   nienawiść.
Jeśli   Bóg   wygnał   mnie   i   moich   aniołów   od   swego
oblicza,   czy   może   nagradzać   winnych   za   te   same
grzechy?   Nie   możesz   tego   uczynić   o   Panie   w   imię
sprawiedliwości.   Sprawiedliwość   wymaga   by   wyrok
został przeciw nim wydany.'

"Ale nawet gdy naśladowcy Chrystusa popełniali

grzech, nie poddali się pod kontrolę szatańskich agentów.
Żałowali   za   swe   grzechy   i   szukali   Pana   w   pokorze   i
skrusze, a Boży Obrońca błagał w ich  imieniu...: 'Niech
cię Pan zgromi szatanie. Oddałem swoje życie za nich. Są
oni   wyryci   na   dłoniach   moich   rąk.   Mogą   mieć
niedoskonałe   charaktery,   mogą   upadać   w   swoich
dążeniach,   ale   pokutowali   więc   przebaczyłem   im   i
przyjąłem ich.'

"Nacisk szatana jest silny, jego oszustwa są

subtelne,   ale   Pan   spogląda   na   swój   lud.   Jego
przygnębienie   jest   wielkie,   płomienie   zdają   się   ich
pochłonąć,   ale   Jezus   pragnie   oczyścić   ich   jak   złoto
doświadczone w ogniu. Ich ziemskość będzie odnowiona,

Przesiew wśród ludu Bożego

ROZDZIAŁ VII

Informacja o obecnej prawdzie

Jest oczywiste, że nawet bardzo intelektualne

zrozumienie przesiewu nikogo nie zbawi. Tylko Chrystus
przez Swego Ducha może prezentować prawdę w sposób
zmieniający życie. Gdy odrzucamy Go i Jego moc,
odrzucamy też to co jest "obecną prawdą".

Sam z siebie temat o przesiewie nie jest obecną

prawdą. Fakt ten znamy od dłuższego czasu. "Przesiew
istnieje   miedzy   ludem   Bożym;   ale   nie   to   jest   obecną
prawdą   prowadzącą   do   kościoła.   Przesiew   to   skutek
odrzucenia obecnej prawdy" /Selected Messages, book 2,
p.   13/.   Chociaż   E.   White   dawno   temu   mówiła   o
przesiewie,   studiujemy   to   teraz   dlatego   gdyż   jest
zamieszanie  wśród wielu o tym,  jak Bóg postępuje ze
Swoim ludem w tych ostatnich dniach. Musimy poznać
jak pozwolić Duchowi Św. utrwalić poprzedni związek
między kościołem i jego członkami. Krótko, chociaż nie
przedstawiamy tematu o przesiewie jako obecnej prawdy,
E. White daje specyficzną radę jak na to odpowiedzieć i o
aktywności Ducha Bożego.

Trójanielskie poselstwo

Myślę, że nie ma ważniejszej prawdy na czas, w

którym żyjemy niż ta znajdująca się w Obj. 14 rozdziale.
Tutaj znajdujemy powód naszego istnienia jako
zjednoczonego ludu - głoszenie /56/ wiecznej ewangelii
Chrystusa przez wiarę w Niego i posłuszeństwo Jego
przykazaniom, wezwanie świata na sąd, zidentyfikowanie

Przesiew wśród ludu Bożego

siły bestii i ostrzeganie przed przyjęciem jej znaku. Taka
jest nasza rola w tych ostatnich dniach.

"Adwentyści Dnia Siódmego są w sensie

szczególnym   ustanowieni   dla   świata   jako   strażnicy   i
nosiciele   światła.   Dano   im   do   wykonania   dzieło   o
najwyższym znaczeniu - głoszenie pierwszego, drugiego
i   trzeciego   poselstwa   anielskiego.   Nie   mogą   niczym
zaabsorbować   swojej   uwagi..."   /Testimonies,   vol.   9,   p.
19/. To jest to na czym mamy się skoncentrować. Nie
mamy czasu by go marnować na cokolwiek.

Nie tylko musimy posiadać inteligentne

zrozumienie   tych   prawd,   ale   musimy   być   żywą
demonstracją tego jak Duch Św. używa ich do zmiany
naszego życia. Dzięki Swej mocy Chrystus umocni nas
tak,   że   czekające   nas   próby   nie   zwyciężą   nas.   "Te
poselstwa były mi przedstawiane jako kotwica dla ludu
Bożego. Kto je zrozumie i przyjmie, zachowany będzie
od   wyrwania   przez   wiele   zwodzeń   szatana"   /Eearly
Writnigs, p. 256/.

Jeśli tylko skoncentrujemy się na tym i przylgniemy

do Chrystusa, unikniemy wielu pułapek szatana i szybko
zakończymy nasze zadanie. Każdy z nas ma coś ważnego
do wykonania. "Przywódcy dzieła Bożego jako mądrzy
dowódcy   układają   plany  dla   ruszenia   sprawy   na   całej
linii. W swoich planach specjalnie studiują dzieło tak, by
mogło   być   dokonane   przez   laika   dla   jego   przyjaciół   i
sąsiadów.   Dzieło   Boże   na   ziemi   nigdy   nie   zostanie
zakończone   póki   członkowie   zboru   nie   zabiorą   się   do
dzieła   i   nie   zjednoczą   się   w   wysiłku   z   pracownikami
kościoła"   /Testimonies,   vol.   9,   pp.   116,   117/.   Jest   tu
praktyczne pouczenie dla każdego czy to zatrudnionego

Przesiew wśród ludu Bożego

w kościele czy dla prostego członka. Każdy - on i ona -
musi w modlitwie uczyć się jak może przyczynić się do
wspólnego wysiłku.

Dzisiaj zbyt dużo jest w zborze nie aktywnych

członków, szczególnie w USA. Inne części świata
zdumiewają nas swoimi raportami o szybkim wzroście. /
57/ Tu znajdują się członkowie, których serca płoną od
tego poselstwa, i którzy pracują z przywódcami dla
zbawienia innych.

Ale tu w Ameryce, naturalnym rezultatem braku

aktywności wśród członków kościoła jest składanie winy
na okoliczności lub kogoś innego za stagnację w procesie
ewangelizacji. Odkąd przywódcy reprezentują lud, wielu
znalazło  w tym wygodnego kozła ofiarnego dla swego
niezadowolenia   -   niezadowolenia,   które   faktycznie
wywodzi   się   z   ich   własnej   bezczynności.   Tak   więc
zważywszy Boże wezwanie do harmonijnej współpracy
między przywódcami a laikami, szatan szuka miejsca na
wbicie   między   nich   klina.   Znajdujemy   tak   wiele
kontrowersji wywołujących podział, a wielu spędza czas
na   czuwaniu   i   wyszukiwaniu   każdego   małego   złego
ruchu dokonanego przez przywódców. Jak długo szatan
będzie   tworzył   podział,   będzie   przeszkadzał   w   Bożej
misji na ziemi.

Nasze zbory powinny się zapełniać nowymi

członkami.   Zamiast   tego   wiele   z   nich   usycha   z   braku
nowo   nawróconych.   Gdy   jako   lud   szukamy   Boga   dla
żywego doświadczenia z Nim i wielkimi prawdami, które
wyżywamy, wtedy będziemy się rozwijać w obsesji by
dzielić się tym z wszystkimi, z którymi mamy kontakt.
Stanie   się   to   naszą   linią   życiową.   Podobnie   jak

Przesiew wśród ludu Bożego

Nehemiasz,   nie   znajdziemy   czasu   by   odstępować   od
muru   po   to   aby  angażować   się   w   kontrowersje,   które
tylko odwracają naszą uwagę od naszej misji. Obyśmy
teraz, razem, przywódcy i laicy, przyłożyli nasze umysły i
ręce   do   Bożego   dzieła   i   "nie   pozwolili   niczemu
zajmować   naszej   uwagi".   W   rezultacie   szybko
zakończymy Bożą misję na ziemi.

Wezwanie do jedności

Jest naszym przywilejem i obowiązkiem, że "dana

jest   ta   łaska,   abym   między   poganami   opowiadał   te
niedościgłe   bogactwa   Chrystusa,   abym   objaśnił
wszystkim jaka była społeczność onej tajemnicy zakrytej
od   wieków   w   Bogu,   który   wszystko   stworzył   przez
Jezusa   Chrystusa,   aby  teraz   przez   zbór   wiadoma   była
księstwom i mocom na niebie nader rozliczna mądrość
Boża" /Ef. 3, 9-10/. Niewielu rozumie, że honor Bożego
tronu   od   tego   zależy.   W   przeszłości   takie
indywidualności   jak   Enoch   czy   Eliasz   wiernie
reprezentowali Boży charakter w swoim czasie. Ale Bóg
obiecał w pełni okazać Swój charakter /58/ tylko w tych
niewielu rozproszonych tam i tu - czy tak? Nie! Twierdzi
On, że okaże to przez cały kościół. Szatan robi wszystko
by do tego nie doszło, cały wszechświat z niepokojem
oczekuje,   czy   pomożemy   w   tym   decydującym
zwycięstwie.

Stanie się to przez nasz mocny wybór i współpracę,

by Duch Św. uczynił w nas podobieństwo do Chrystusa
w charakterze. Gdy tego dokonamy, wtedy ciężar Jezusa
wyrażony w ew. Jana 17 r. - jedność wśród członków
kościoła - stanie się naszym udziałem. Gdy pragniemy

Przesiew wśród ludu Bożego

pracować w harmonii z wierzącymi dla zbawienia świata,
wtedy   okazujemy   oświecenie   chwałą   Bożą.   E.   White
pisze:   "Kościół   jest   Bożym   narzędziem   dla   zbawienia
ludzi. Został zorganizowany do służby, a jego misją jest
zanieść ewangelię światu. Od początku planem Bożym
było by przez Jego kościół oświecić świat Swoją pełnią i
Swoją dostatecznością. Członkowie kościoła, których On
wywołał   z   ciemności   do   Swojej   cudownej   światłości,
okazują Jego chwałę. Kościół jest depozytariuszem łaski
Chrystusa   i   przez   zbór   ostatecznie   tego   dokona,
zamanifestuje ostatecznie miłość Bożą przed "księstwami
i mocami  na niebie" /The Acts  of Apostles, p. 9/. Bóg
oczywiście okaże przez Swoich posłańców "ostatecznie i
w pełni miłość Bożą" przez Swój zorganizowany zbór.

Wielu dzisiaj, widząc nas w naszej obecnej słabej

kondycji,   pyta   jak   można   objawić   Boży   doskonały
charakter.   Znajdą   oni   odpowiedź   -   potrzebują   tylko
spojrzeć na swoje własne życie z wszystkimi wadami i
błędami. Jak Bóg postępuje z nami? Czy brak Mu mocy
do   zmiany   twojego   życia,   przez   darowanie   ci   siły   do
stania   się   bardziej   podobnym   do   Chrystusa?   Czy   nie
obiecał   On   dokonać   przemiany,   którą   już   w   nas
rozpoczął? /Flp. 1, 6/.

Jeśli Bóg może dokonać tego w życiu jednostki,

czy możemy ograniczać Jego moc twierdzeniem, że nie
może   tego   dokonać   w   większej   grupie,   kolektywnej
organizacji,   w   kościele?   Tak,   to   jest   to   czego   Bóg
dokona.   "Chrystus   również   umiłował   kościół   i   dał
samego siebie za niego, /59/ aby go oczyścił i uświęcił
omyciem   wody   przez   słowo,   aby   go   sobie   wystawił
chwalebnym kościołem nie mającym zmazy, zmarszczki,

Przesiew wśród ludu Bożego

albo czegoś podobnego, ale aby był święty i bez
nagany" /Ef. 5, 25-27/. Pozwólmy rozszerzyć tę wizję.
Bóg usiłuje wnieść jedność w Swój kościół. Czy my
szukamy tego samego?

W czasie Swego powrotu Chrystus będzie miał na

ziemi kościół wyróżniający się wielkimi prawdami z Obj.
14 r. Będzie to kościół triumfujący, a nie walczący /zob.
The Great Controversy, pp. 453, 454/. Potężny przesiew
dokona tego dzieła.

Mimo, że Bóg udoskonali Swój kościół, nie

możemy   się   oszukiwać   myślą,   że   potrzebujemy   tylko
tego   by   nasze   imiona   były   zanotowane   w   księdze
zborowej i być pewni swego miejsca w Jego zwycięskim
kościele.   Jaką   możemy   mieć   pewność,   że   będziemy
częścią   kościoła   triumfującego?   Tylko   wtedy   gdy
pozwolimy   Duchowi   Bożemu   i   prawdzie   o
usprawiedliwieniu przez wiarę oczyścić i zmienić nasze
życie.  Ale  jak  dokonać  tego  pozwolenia,   które  ma   się
wydarzyć wewnątrz nas? Będzie to tematem dyskusji w
następnych rozdziałach.

Przesiew wśród ludu Bożego

ROZDZIAŁ VIII

Jak ostać się w przesiewie

Temat sprawiedliwości przez wiarę odgrywa ważną

rolę w historii Adwentystów Dnia Siódmego. Zasady tej
nauki dotarły do kościoła w czasie przełomowym w roku
1888.  Wcześniej,  bieg naszego  teologicznego  myślenia
koncentrował   się   na   wymaganiach   Bożego   zakonu.
Nacisk był kładziony na suchy formalizm,  poświęcając
duchową   żywotność.   Przez   wprowadzenie   tematu   o
usprawiedliwieniu przez wiarę, Pan próbował zmienić to
nastawienie   na   bardziej   chrystocentryczną   religię,   bez
pozbawiania wymagań zakonu Bożego.

Łatwo można odkryć jak szatan odpowiedział na

taki   wysiłek.   Gdy   Adwentyści   Dnia   Siódmego
zwiastowali   o   zasługach   Chrystusa   jako   o   naszym
jedynym   środku   zbawienia,   próbował   on   pomniejszyć
znaczenie   zakonu   w   życiu   wierzących.   Czy   szatan
osiągnął swój sukces? Czy dzisiaj pomniejszył znaczenie
zakonu w ewangelii, którą wyznajemy? Odpowiadając na
te   pytania   nie   możemy   zadowolić   się   tylko
powierzchownym   spojrzeniem   na   współczesny
adwentyzm.

Zewnętrznie ktoś może okazać się doskonale

zdrowym, a wewnętrznie może jego życie niszczyć rak.
Duchowy   rak   działa   tak   samo.   Kościół   Adwentystów
Dnia   Siódmego   może   uważać,   że   jest   w   najlepszej
kondycji.   Może   nawet   pokazywać   drogę   innym.   Jest
jednak   niepomny   faktu,   że   jest   /61/   biedny,   mizerny,
ubogi, ślepy i nagi" w oczach Bożych. /Obj. 3, 15-19/.

Przesiew wśród ludu Bożego

Nauka

Szatan odnosi sukces w swoich próbach

unieważniania   wymagań   zakonu   wobec   ludu   Bożego   i
dokonuje tego w subtelny sposób. Dzisiaj gdy ktoś słyszy
typowe   kazanie   na   temat   sprawiedliwości   przez   wiarę,
będzie   bardzo   prawdopodobne,   że   będzie   to   bardzo
zrównoważone przedstawienie problemu. Zwykle będzie
prezentował   dwa   punkty   widzenia   tak   żywotne   dla
poznania tegoż po to by uniknąć wejścia w skrajność.

Pierwszy, kazanie kładzie nacisk na fakt, że nic nie

możemy   uczynić   ani   wykonać   żadnej   zasługi   aby
zapracować   na   nasze   zbawienie.   Drugi,   będzie
wskazywał,   że   uwzględnia   Bożą   łaskę   przez   ofiarę
dokonaną przez Jego Syna, że nie ma tu żadnej zasługi w
zbawieniu nas od degradacji grzechu i jego kary. Pismo
Św. wielokrotnie powtarza obie prawdy, jak widzimy to
wyraźnie   w   Ef.   2,   8-9:   "Dlatego,   że   łaską   zbawieni
jesteśmy przez wiarę, a nie sami siebie, dar to Boży jest
nie z uczynków, by się nikt nie chlubił" /zob. także Tyt.
3, 5-7/.

Te dwa punkty są znakami rozpoznawczymi nauki

o   usprawiedliwieniu   przez   wiarę   w   kościele
Adwentystów Dnia Siódmego. Gdzie wobec tego szatan
ma   miejsce   by   nas   oszukać   w   umniejszaniu   naszego
posłuszeństwa   zakonowi   Bożemu?   Odpowiedź   leży   w
zamienianiu naszej teologii w codzienne doświadczenie.

Przenoszenie doktryny

Może to być lepiej zrozumiane gdy studiujemy

rozmowę między Chrystusem a bogatym młodzieńcem
opisaną w Łk. 18, 18-23. Pewnego dnia przyszedł on do

Przesiew wśród ludu Bożego

Chrystusa i zapytał: "Dobry Mistrzu, co mam czynić by
odziedziczyć życie wieczne?" Jego pytanie było szczere.
Być może on znał odpowiedź na swoje pytanie, ale czuł,
że czegoś mu brakuje - wewnętrznie czuł, że brakuje mu
czegoś w jego doświadczeniu. Jeśli tak to najlepszą
osobą, która może udzielić odpowiedzi w jego sytuacji
może być Ten, który uważa się za Mesjasza.

Jezus odpowiada na jego pytanie odnosząc go do

zakonu.   "Czy   znasz   przykazania,   nie   będziesz
cudzołożył,   nie   /62/   będziesz   zabijał,   nie   mów
świadectwa fałszywego, czcij ojca twego i matkę twoją" /
w. 20/. W odpowiedzi młodzieniec jest w sytuacji wielu
adwentystów:   "tego   wszystkiego   przestrzegałem   od
młodości" /w. 21/.

W teologicznym zakresie, w jego powierzchownym

doświadczeniu,   widzi   się   jako   ktoś   rozumiejący
usprawiedliwienie   przez   wiarę.   Ale   nie   był   on
przygotowany do przyjęcia następnych słów Zbawiciela,
polecenia   które   było   testem   jego   wyznania   jako
zachowującego   przykazania.   "Brakuje   ci   jednej   rzeczy,
sprzedaj wszystko co twoje, rozdaj ubogim, a będziesz
miał skarb w niebie a przyjdź i naśladuj mnie" /w. 22/.
Dalej Pismo Św. opisuje, że "gdy to usłyszał, zasmucił
się gdyż był bardzo bogaty" /w. 23/.

Jak wielu z nas, którzy uważamy dziś, że

przestrzegamy  przykazania   Boże   i   mamy  wiarę   Jezusa
dobrowolnie   odpowiedziało   by   na   słowa   Pana:   'oddaj
wszystko   co   masz   w   tym   świecie'?   Musimy  rozważyć
pytanie poważnie i uczciwie,  gdyż jest to test naszego
wyznania   sprawiedliwości   przez   wiarę.   Czy   jesteśmy
naprawdę   wolni   oddać   bogactwo,   pozycję,   osobistą

Przesiew wśród ludu Bożego

opinię i ambicję, nawet zerwać stosunki z tymi, których
kochamy, jeśli Bóg będzie tego od nas wymagał?  Czy
możemy  przyjść  do   miejsca   w   naszym   doświadczeniu,
gdzie mamy przynieść nasze myśli i plany naszego życia i
pokornie   odpowiedzieć   Panu   i   aby   rozpocząć
powierzanie   Mu   naszych   spraw?   Jeśli   nie   możemy
odpowiedzieć   twierdząco,   wtedy   nie   zachowujemy
prawdziwie   przykazania   Boże,   nie   jest   to   nasze
wyznanie.   Biegnąc   za   sprawami,   które   są   dla   nas
ważniejsze,   łamiemy   pierwsze   wielkie   przykazanie:
"Miłuj   Pana   Boga  twego   z   całego   serca   swego,   duszy
swojej, myśli i siły twojej" /Mk. 12, 30/.
W   przypowieściach   Chrystusa   jest   wyraźnie   wyłożony
stan tych, którzy twierdzą, że dar sprawiedliwości przez
wiarę   należy   poznać:   "W   przypowieści   perła   nie   jest
przedstawiona jako dar. Kupiec zapłacił cenę, wszystko
co   miał.   Wielu   kwestionuje   znaczenie   tego,   ponieważ
Chrystus jest przedstawiony w Piśmie Św. jako Dar. On
jest Darem, ale tylko dla tych, którzy dali siebie, duszę,
ciało   i   ducha   Jemu   bez   zastrzeżeń...   Gdy   całkowicie
oddamy   się   Jemu,   Chrystusowi,   wszystkie   bogactwa
nieba   /63/   daje   nam   z   Sobą.   Otrzymamy  perłę   bardzo
kosztowną.   Zbawienie   jest   wolnym   darem,   może   być
kupione   i   sprzedane...   Nie   możemy   zapracować   na
zbawienie, ale musimy go szukać wytrwale i gorliwie jak
gdybyśmy mieli wszystko temu poddać" /Christ's Object
Lessons, pp. 116, 117/

Ukrzyżowanie z Chrystusem

Ale całkowite zrzeczenie się własnego "ja" jest

bardzo trudną do wykonania rzeczą dla upadłych

Przesiew wśród ludu Bożego

ludzkich istot. Faktem jest, że o własnych siłach jest to
niemożliwe. Potrzebujemy nadprzyrodzonej  siły by nas
posiadła   do   wykonania   tego   zrzeczenia   się.   Ale   jak
możemy   zdobyć   taką   siłę?   Jan   12,   32   daje   nam
odpowiedź: "Gdy będę podwyższony od ziemi, pociągnę
wszystkich   do   siebie".   Gdy  zobaczymy   ofiarę   naszego
Zbawiciela   dokonaną   na   krzyżu   Kalwarii,   otrzymamy
nadnaturalną   moc   potrzebną   do   ofiarowania   samych
siebie.

Ap. Paweł pisze dużo na ten temat. Ukrzyżowanie

z Chrystusem było źródłem mocy w jego życiu i
nauczaniu. Mówi on: "Wiedząc, że stary nasz człowiek
jest ukrzyżowany z Nim, aby ciało grzechu było
zniszczone, byśmy więcej nie służyli grzechowi. Bo kto
umarł, usprawiedliwiony jest od grzechu" /Rzym. 6, 6-7/.

Biblia naucza, że chociaż Chrystus był Wiecznym

Bogiem,   zostawił   chwałę  nieba  i   stał   się  ludzką  istotą
/zob. Filp. 2, 6-8/. Żył pośród nas życiem mozołu i samo
ofiarowania, aż do godziny, dla której przyszedł na świat
- godziny ukrzyżowania na Kalwarii /zob. Jan 12, 27-31/.
Część   nocy  przed   ukrzyżowaniem   spędził   w   ogrodzie,
gdzie modlił się o Siebie /Mk. 14, 36/. Walczył i błagał o
Swoje   życie.   Co   spotkało   tego   Boga-Człowieka?
Odpowiedź   może   przesiać   każdego   z   nas   w   sposób
duchowy. Kara za nasze przestępstwa została włożona na
Niego, nosiciela naszego grzechu.

Jezus aż nadto znał karę za ludzkie

nieposłuszeństwo   -   wieczne   oddzielenie   od   oblicza
Pańskiego. Szatan również to rozumie i z siłą naciskał na
umysł   Zbawiciela.   "Gdy   Chrystus   odczuł,   że   Jego
łączność   z   Ojcem   została   zerwana,   obawiał   się   że   w

Przesiew wśród ludu Bożego

Swojej   ludzkiej   naturze   nie   będzie   mógł   /64/   znieść
nadchodzącego   konfliktu   z   siłami   ciemności...   W
rezultacie konfliktu jaki jest przed Nim, dusza Chrystusa
napełniona jest obawą z powodu oddzielenia  od Boga.
Szatan oznajmił Mu, że gdy stanie się poręczycielem dla
grzesznego  świata,  oddzielenie  będzie   wieczne.   Będzie
On identyfikowany z szatańskim królestwem i nigdy nie
otrzyma jedności z Bogiem /The Desire of Ages, pp. 686,
687; ŻJ 543, 544/.

Mimo tak strasznej ewentualności Chrystus

zadecydował   wejść   w   realizację   planu   Bóstwa
założonego   przed   stworzeniem   świata.   Gdy   nosił
grzeszną   naturę   człowieka,   uczynił   najcudowniejszą
rzecz   -   zaniósł   tę   naturę   na   krzyż   zgotowany   dla
grzeszników, a tym samym grzeszna natura zmarła. "Ale
on zraniony był za nieprawości nasze, posiniaczony za
nasze grzechy; kara pokoju naszego była na nim i jego
pręgami   jesteśmy   uzdrowieni   Pan   włożył   nań
nieprawości nas wszystkich" /Iz. 53, 5-6/.

Tutaj jest tajemnica Źródła skąd możemy czerpać

duchową siłę. Tutaj na krzyżu została ukrzyżowana nasza
grzeszna natura odziedziczona po upadku Adama, przez
co mamy pomoc w niewoli. Wiarą możemy uchwycić się
tego i uważać się za umarłych. Stąd przez wiarę możesz
uwierzyć w to czego nie możesz widzieć /Żyd. 11, 1/.

Mimo, że przez wiarę stary egoistyczny człowiek

jest   ukrzyżowany,   stale   będzie   wstawał   do   walki.   Ale
czego możesz się spodziewać od osoby ukrzyżowanej?
Dwaj   złodzieje   skazani   ma   śmierć   wraz   z   Jezusem,
reprezentują   reakcję   grzesznej   istoty   na   ukrzyżowanie.
Obaj wywołują walkę. Jakkolwiek jeden znajduje pokój

Przesiew wśród ludu Bożego

nawet w obliczu śmierci inny cierpi w swoim własnym
imieniu. Jeden ukrzyżował swoją grzeszną naturę,
podczas gdy inny ukrzyżowany jest przez tę naturę. Obaj
dochodzą do krzyża, obaj doświadczają śmierci.

Czy możemy oczekiwać czegoś mniejszego?

Nawet mimo, że przyjmujemy ofiarę Chrystusa za nas,
musimy   doświadczyć   ukrzyżowania.   Ap.   Paweł   mówi:
"umieram codziennie". Jego wola i pragnienie każdego
dnia   walczyły   z   obowiązkiem   i   wolą   Bożą.   Zamiast
ulegać   skłonnościom,   wykonywał   wolę   Bożą   chociaż
była niewygodna i krzyżowała jego naturę" /Testimonies,
vol.   4,   p.   299/.   Takie   musi   być   nasze   nastawienie   i
doświadczenie.

Zapytajmy samych siebie: "Czy jest jakaś rzecz w

naszym życiu, którą /65/ nasza grzeszna natura kocha i
pragnie zatrzymać?  Czy jest to jakaś zła  rzecz?  Jakieś
przyzwyczajenie,   apetyt?   Jakiś   nałóg?   Czy  trzyma   nas
coś   w   szponach   grzesznej   niewoli?   Jest   to   twój
przypadek - ukrzyżuj go. Gdy szukamy głębszej łączności
z Bogiem, On da nam do tego siły. Możemy powiedzieć z
Pawłem:  "Z  Chrystusem  jestem  ukrzyżowany" /Gal.  2,
20/.

Gdy wyznamy Bogu nasze pragnienia by nasze

stare "ja" zniszczyć, wtedy współpracując z Nim, staje się
to   realne.   Tak   jak   Chrystus   wyszedł   z   śmierci   przez
wiarę, tak my przez wiarę powstajemy do nowego życia.
Musimy zdyscyplinować nasz umysł tak by zareagował
na wezwanie, które brzmi dla chrześcijan żyjących przy
końcu drugiego tysiąclecia:   "A  tak  jeśliście   powstali   z
Chrystusem,   tego   co   jest   w   górze   szukajcie,   gdzie
Chrystus na prawicy Bożej siedzi. O tym co jest w górze

Przesiew wśród ludu Bożego

ROZDZIAŁ IX

Jak ostać się w przesiewie?
Usprawiedliwienie przez wiarę cz. 2

Często mówi się, że przed koroną przychodzi

krzyż.Przygotowanie musi być dokonane gdyż w czasie
straszliwego przesiewu będzie krzyż. Ale wtedy
otrzymamy koronę chwały, którą Pan sam da wszystkim,
którzy przywarli do Niego i dzięki Jego mocy zachowali
wiarę. /2 Tym. 4, 8/.

W poprzednim rozdziale rozważaliśmy naukę o

usprawiedliwieniu przez wiarę i o sile do zmiany naszego
życia.   Ale   jak   dokonuje   się   ta   zmiana?   Jak   możemy
wziąć   tę   prawdę   z   zakresu   teologicznego   myślenia   i
dyskusji i zastosować ją w swoim życiu w praktyczny
sposób?   Pytania   te   są   poważne   i   istotne,   gdyż   nasze
przeznaczenie opiera się na tym jak na nie odpowiemy.

W 1890 r. E. White pisała: "Kilku pisało do mnie

pytając czy poselstwo o usprawiedliwieniu przez wiarę
jest poselstwem trzeciego anioła, i odpowiedziałam
'poselstwo

trzeciego

anioła

jest

nim

naprawdę'" /Evangelism, p. 190/. Usprawiedliwienie albo
sprawiedliwość  przez  wiarę jest  wielką  prawdą wokół,
której   gromadzą   się   wszystkie   inne.   Przyjmując   wiarą
ofiarę   Chrystusa   dokonaną   za   nas   i   obierając   życie   w
każdym momencie podobające się Jemu - dlatego że Go
miłujemy   -   jest   doświadczeniem,   które   musi   każdy
przejść.   Chrystus   jest   naszą   sprawiedliwością   i   tylko
wtedy   gdy   mamy   Jego   możemy   być   uznani   za
sprawiedliwych. Nie istnieje żadne oddzielenie od Niego.
Dlatego   bezwzględne   zaufanie   jedynie   w   Jego   zasługi

Przesiew wśród ludu Bożego

jest fundamentem, na którym musimy być założeni na
stałe jeśli mamy wytrwać w naszym doświadczeniu.

Wielu próbuje chodzić uświęconym życiem

posłuszeństwa bez zapewnienia usprawiedliwienia, które
przychodzi przez Chrystusa. Przyjmują teorię, ale
niewielu - bardzo niewielu - poświęca swoją pierwszą
myśl każdego dnia by szukać Boga w intencji błagania
aby zabezpieczyć sobie sprawiedliwość Chrystusa.

Codzienne doświadczenia

W komentarzu na temat doświadczeń wierzących

Millerystów cieszących się adwentem ich Pana w 1844 r.,
E. White powiedziała: "Każde rano czuliśmy, że naszym
pierwszym   zadaniem   jest   by   nasze   życie   było   prawe
przed Bogiem... Radość ze zbawienia była dla nas wielką
potrzebą, większą niż nasz pokarm i napój. Jeśli chmury
zaciemniały   nasze   umysły   nie   spoczęliśmy,   ani   nie
spaliśmy   póki   nie   zostały   usunięte   przez   świadomość
przyjęcia nas przez Pana" /Testimonies, vol. 1, p. 55/.

Ilu z nas wyznających Boga może uczciwie

powiedzieć, że mamy takie doświadczenie? Stawiam to
pytanie - nie po to badać poczucie winy ale raczej  by
obudzić nas do realności naszej potrzeby, by rozpoczynać
każdy dzień szukaniem Pana w modlitwie o pokój, który
przyjdzie tylko przez przyjęcie nas przez   Boga, dzięki
zasługom naszego Pana Jezusa Chrystusa /zob. Rzym. 5,
1/. "Poświęćmy się Bogu w poranku, uczyńmy to naszym
pierwszym   zadaniem...   Jest   to   codzienną   sprawą...
Poddajmy   wszystkie   nasze   plany   Jemu,   by   były
wypełniane lub zaniechane wg Jego wskazówek" /Steps
to Christ, p. 70/.

Przesiew wśród ludu Bożego

Jest to absolutna podstawa by rozwijać codzienne

przyzwyczajenia bez względu na okoliczności. Ci, którzy
osłabli   w   swoim   życiu,   odzwierciedlają   doświadczenia
głupich panien. Gdy pojawi się w końcu oblubieniec nie
mają oleju w swoich malutkich glinianych lampach. Co
przedstawia   ten   olej?   "Olej   ten   przedstawia
sprawiedliwość Chrystusa" /Testimonies to Ministers, p.
234/. Musimy nabyć duchowego oleju, który kosztuje nas
wszystko co posiadamy. Każdego dnia musimy wszystko
kłaść na ołtarzu wiary. Nie możemy dzisiaj nabyć oleju
na następny dzień. Bóg obdziela nim tylko na dzisiejsze
potrzeby, /68/ na każdy dzień. Chrystus powiedział: "Nie
troszczcie się o jutro. Jutro będzie się troszczyć o siebie.
Dość   ma   dzień   na   swoim   utrapieniu"   /Mat.   6,   34/.
Zamiast   pozwalać   naszym   umysłom   kłopotać   się   o
jutrzejsze   problemy,   skoncentrujmy   się   na   otrzymaniu
Bożego oleju na dziś. Tylko wtedy będziemy bezpieczni
Bożej łaski w spotkaniu oczekujących nas prób.

Nasz Zbawiciel zaprasza nas do odrzucenia

wszystkiego i przyjścia do Niego, tylko On może nam
dać duchowy odpoczynek. On sprawi, że poznamy moc
Jego przebaczenia, moc która podźwignie nas ponad
wszystko co inaczej by nas zgniotło.

Niewiasta, która dotknęła szaty Chrystusa mogłaby

mieć pełniejsze objawienie Jego charakteru gdyby
próbowała ściślejszego nawiązania kontaktu. Ale On
uznał jej wiarę nawet w słabości i spotkał ją tam gdzie
ona była. To samo chce uczynić nam.

W świetle takiego zrozumienia czy możliwe jest by

pierwszą godzinę każdego dnia nie spędzić pod krzyżem
Kalwarii rozmyślając o życiu i ofierze Baranka Bożego?

Przesiew wśród ludu Bożego

Czy nie możemy wcześnie rano zbliżyć się w pokorze
przed Jego tron i mocować się jak Jakub o
błogosławieństwo zabezpieczone przyjęciem nas przez
Boga? Nigdy nie znajdziemy bezpieczeństwa przez nasze
akty posłuszeństwa lub nasze uczynki.

Chociaż posłuszeństwo może zachować duszę

czystą   od   winy   i   uczucia   potępienia,   jest   to   jednak
subtelne   zwiedzenie   opierające   na   tym   nasze   przyjęcie
przez Boga. Zawsze musimy pamiętać, że posłuszeństwo
jest dziękczynną ofiarą, a nie grzech. Ci, którzy osiągają
życie   całkowitego   posłuszeństwa,   zobaczą   wady   w
swoich własnych oczach, dlatego że są tak ściśle złączeni
z   Chrystusem   /zob.  Steps   to   Christ,   p.   64/.  Jezus
powiedział sam o sobie: "Nikt nie przychodzi do Ojca
tylko   przez   mnie"   /Jan   14,   6/.   Wyraźne   świadectwo   o
przebaczeniu nam i przyjęciu przez Boga osiągamy tylko
przez   wiarę   w   Jezusa.   "A   wiara   jest   pewnością   tego,
czego się spodziewamy, przeświadczeniem o tym, czego
nie widzimy" /Żyd. 11. 1/.

Największym wrogiem tego doświadczenia jest

wina. Szatan używa tej śmiertelnej emocji by ustrzec nas
przed naszym Zbawicielem, co prowadzi do wątpliwości
w   Jego   przebaczenie.   Wyznając   naszą   grzeszność
musimy   przez   wiarę   przyjąć,   że   On   nam   przebaczył.
Nigdy /69/ fałszywe poczucie winy nie pozwoli nam na
wyznanie   i   opuszczenie   grzechu   jaki   nas   obciąża.
Pochodzi to niewątpliwie z Bożej przebaczającej miłości.

Po pokucie konieczne jest byśmy wiernie

wypełniali obowiązki nakładane na nas przez Boga.
Będzie to mocne antidotum na poczucie potępienia jakie
czujemy pod ciężarem winy, będzie to źródłem stałej

Przesiew wśród ludu Bożego

radości i zadowolenia jakie osiągamy z tego, że nasze
życie podoba się Bogu.

Gdy jesteśmy w tym świętym doświadczeniu jakie

przeżywamy   każdego   nowego   dnia,   znajdziemy   się
nasyceni   mocą   wypływającą   z   naszego   poczucia
przyjęcia nas przez Boga i z obecności Ducha Św. Wtedy
zwyciężymy grzech w naszym codziennym życiu, gdyż
zawsze   zdobywamy   potrzebną   moc.   Zwycięstwo
najpierw zdobywa się w modlitwie w komórce.

Uświęcenie przez wiarę

Istotne jest uczyć się poznać z osobistego

doświadczenia   tę   metodę   otrzymywania   Bożej   mocy,
gdyż usprawiedliwienie jest tylko jedną częścią wiecznej
ewangelii. Pan ma dla nas środki do tego by opanować i
zwyciężyć   każdą   cechę   charakteru,   która   nie   jest   do
Niego   podobna.   Musimy   podbić   każdą   myśl   pod
posłuszeństwo Chrystusowi /2 Kor. 10, 5/. Czy nie jest to
czas   by   przerwać   teologiczne   próby   o   ważności
uświęcenia w życiu wierzącego?

Poselstwo do młodzieży

wyjaśnia, że

"sprawiedliwość, przez którą jesteśmy usprawiedliwieni
jest przypisana, a sprawiedliwość, przez którą jesteśmy
uświęceni   jest   dodana.   Pierwsza   daje   prawo   do   nieba,
druga przystosowuje  nas  do  niego" /p.  35/.  Gdy  przez
usprawiedliwienie   otrzymujemy   przebaczenie   naszego
przeszłego życia w grzechu, Bóg pragnie dodać nam siły
do zwycięstwa nad grzechem w naszym obecnym życiu.
Dlatego objawiamy wyraźnie prawdziwe doświadczenie
w   sprawiedliwości   przez   stałe   posłuszeństwo   wobec
wymagań świętego zakonu Bożego. "Ale by Bóg mógł

Przesiew wśród ludu Bożego

być   sprawiedliwy   i   usprawiedliwić   grzesznika   przez
zasługi   Chrystusa,   żaden   człowiek   nie   może   okrywać
swoją   duszę   szatą   sprawiedliwości   Chrystusa   jeśli
praktykuje   znane   grzechy   albo   zaniedbuje   znane   mu
obowiązki...   By   człowiek   mógł   otrzymać
usprawiedliwienie,   musi   trwać   w   posłuszeństwie   przez
aktywną   żywą   wiarę   działającą   przez   miłość   i
oczyszczającą   duszę"   /Selected   Messages,   book   1,   p.
366/. Obj. 14, 12 opisuje świętych /70/ jako tych, którzy
nie   tylko   mają   "wiarę   Jezusa"   ale   i   tych,   którzy
"zachowują przykazania Boże".

Smutne, że wielu nie dokonuje całej, potrzebnej

przemiany   w   swoim   życiu.   Domagają   się   szybkiego
przypisania sprawiedliwości, ale bez aktywnego szukania
dodanej   sprawiedliwości.   Chociaż   wyznają,   że   są
usprawiedliwieni   przez   wiarę,   nie   pozwalają   jednak
Duchowi   Św.   na   rozwój   ich   duchowości.   Tylko   ten
proces   przygotuje   ich   by   ostać   się   w   przesiewie.
"Prawdziwą łaską jest dobrowolne poddanie się próbie;
jeśli niechętnie poddajemy się badaniu przez Pana, wtedy
nasz stan jest poważny" /Testimonies, vol.4, pp. 85, 86/.

Testujący proces

"Bóg przesiewa teraz swój lud próbując jego cele i

motywy" /ibid., p. 51/. Bóg pragnie byśmy spoglądali na
siebie nie przez soczewki pychy, próżności ludzkiej, ale
widzieli się tak jak On widzi nas ze swego sędziowskiego
tronu w niebie. Tak jak Piotr możemy obrać oszukiwanie
siebie przez poleganie na fałszywej ocenie naszego
duchowego stanu. Możemy przyjąć subtelne pochlebstwa
szatana i naśladować ludzkie istoty prowadzące nas do

Przesiew wśród ludu Bożego

wyższego o sobie myślenia niż jest faktycznie. Ale gdy
przyjdziemy do Pana On zawsze objawi nam prawdziwe
motywy i wewnętrzne czyny naszych serc.

Ważne jest byśmy na nowo, lepiej zrozumieli Boży

proces prób jakie są istotnie  dla nas potrzebne i przez
które przechodzimy. Pragnie On byśmy przyszli w pełni
do   zrozumienia   naszych   serc,   czy   są   rzeczywiście
podobne w tym co możemy obrać by mógł On usunąć to
co jest niewłaściwe i to co w pełni kwalifikuje nas do
wykonania Jego dzieła. "Ludziom, których Bóg obrał do
zajęcia   odpowiedzialnych   stanowisk   w   swej   łasce,
odkrywa   ich   ułomności   by   mogli   spojrzeć   w   siebie,
zbadać   krytycznie   skomplikowane   uczucia   i
doświadczenia   swoich   własnych   serc   i   wykryć   co   jest
złe...   Pan   w   swoim   miłosierdziu   umieszcza   ludzi   tam
gdzie może zbadać ich moralne siły i objawić im motywy
ich   czynów,   by   mogli   utwierdzić   to   co   jest   prawe   i
odrzucić to co jest złego" /ibid., p. 85/.

Gdy przyjmiemy Chrystusa przez wiarę, Jego

orędownictwo przykryje nasze braki, a Bóg widzi nas tak
jak   widzi   Swego   Syna.   Chociaż   /71/     pozostały   w
naszych sercach braki charakteru, których nie jesteśmy
świadomi, stajemy się odpowiedzialni za ich zatrzymanie
albo opuszczenie. "Błędy, które są naturalnym rezultatem
zaślepienia   umysłu,   gdy   są   zauważone,   nie   są   dłużej
grzechami   wynikającymi   z   niewiedzy   albo   błędnego
osądu; ale jeśli nie są zdecydowanie zreformowane wg
danego światła, stają się grzechami aroganckimi" /ibid.,
vol. 5, p. 436/.

Bóg objawia nam czy rzeczywiście lubimy rolę

badawczego sądu. Uświęcenie, używając biblijnej

Przesiew wśród ludu Bożego

metafory, omywa nasze splamione szaty w krwi Baranka.
Gdy   ostaniemy   się   w   Bożej   próbie,   określimy   nasze
wieczne przeznaczenie. Bóg prowadzi swój lud krok po
kroku. Prowadzi go do różnych miejsc obliczonych na
okazanie   co   jest   w   sercu.   Niektórzy   wytrzymują   w
jednym   miejscu   ale   upadają   w   następnym.   W   każdym
następnym punkcie serce jest próbowane i badane nieco
więcej... Anioł powiedział: Bóg będzie wykonywał swoje
dzieło coraz dokładniej by wypróbować i skontrolować
każdego   ze   swego   ludu.   Niektórzy  chcą   przyjąć   jeden
punkt   ale   gdy   Bóg   wprowadzi   ich   w   inną   próbę,
wzbraniają   się   i   cofają,   gdyż   odkrywają,   że   uderza
dokładnie   w   jakiegoś   pielęgnowanego   bożka.   Mają
okazję   zobaczyć   co   jest   w   ich   sercach,   co   wyklucza
Jezusa. Czasem cenią coś więcej niż prawdę, a ich serca
nie są próbowane i długo badane by przekonały się czy
poświęcą   swoje   bożki   i   zwrócą   uwagę   na   radę
Prawdziwego Świadka... Ci, którzy dochodzą do punktu
kulminacyjnego   i   wytrzymują   próbę   i   zwyciężą,   bez
względu na cenę, słuchając rady Prawdziwego Świadka,
otrzymają   deszcz   późny   i   będą   gotowi   na
przemienienie" /ibid., vol. 1, p. 187/.

W czasach kiedy znajdziemy się przygnieceni

grzechem, Bóg nam to objawi, ale nie możemy pozwolić
na fakt pogrążania nas w zniechęceniu. Służmy Bogu z
nadzieją, że jak długo Jezus jest w najświętszym błagając
Swoją krwią przed Ojcem, nasza nadzieja pozostaje
żywa. Musimy domagać się tego co Bóg obiecał w Biblii
i niech te zapewnienia podnoszą nas do duchowego
zwycięstwa /zob. 2 Piotra 1, 4/. Kiedykolwiek upadamy,
potrzebujemy /72/ przyjść do Boga i domagać się jego

Przesiew wśród ludu Bożego

zapewnień, że "jeśli wyznamy nasze grzechy, On wierny
jest i sprawiedliwy by przebaczył nam nasze grzechy i
oczyścił nas od wszelkiej nieprawości" /1J. 1, 9/. Wierząc
Jego obietnicom, prosimy o odnawiającą siłę do
zwyciężania w każdym miejscu gdzie upadliśmy.

Dzięki Jego oczyszczającemu procesowi

wzrastającej obecności Ducha Św., Bóg poszerza grupę
wierzących, którą On całkowicie uświęcił. Dzięki temu
niedostrzegalnemu   procesowi,   Bóg   może   objawić   im
każdy ukryty brak w ich charakterach, dać moc do jego
zwyciężenia.   "Przed   tym   czasem   /przed   drugim
przyjściem/   ujrzymy  wszystkie   nasze   braki   jakie   są   w
nas, zobaczymy je i usuniemy" /Selected Messages, book
3, p. 427/. Tak więc otrzymają wtedy pieczęć Bożą i będą
przygotowani  na czas  trwogi   Jakuba  /zob.  The Great
Controversy,   p.   623/.  Ich   grzechy   oczyszczono,   będą
zdolni do życia w obecności świętego Boga, gdy ustanie
służba   orędownicza   Chrystusa   /zob.  Early   Writings,   p.
71/. Pismo Św. określa ich jako 144 000 /Obj. 14, 1. 5/.
Czy nie usiłujemy dzięki wierze być między nimi?

Nigdy nie zapomnijmy, że łaska Boża tylko wtedy

nas   posili   gdy   proces   ten   jest   zakończony.   "Jestem
pewny,   że   ten   który  rozpoczął   we   mnie   dobre   dzieło,
dokończy go aż do dnia Jezusa Chrystusa" /Flp. 1, 6/.
Musimy pamiętać, że tylko przez nieustanne poleganie na
Jego   przypisanej   sprawiedliwości   posiądziemy   Jego
udzieloną   sprawiedliwość.   Tylko   ci,   którzy   naprawdę
doświadczyli   usprawiedliwienia,   osiągną   uświęcenie.
"Polegając   na   zasługach   naszego   Zwycięzcy,   możemy
stać się zwycięzcami w Jego imieniu" /Testimonies, vol.
4, p. 86/.

Przesiew wśród ludu Bożego

Stąd "oczyszczenie ludu Bożego nie może być

dokończone   bez   ich   cierpienia"   /ibid.,   p.   85/,
przygotujemy się do polegania na radości w znoszeniu
ich   dla   Chrystusa.   "Ale   radujcie   się   z   tego,   żeście
uczestnikami cierpienia Chrystusowego, abyście się i w
objawienie chwały Jego z radością weselili" /1Piotra 4,
13/. "Ponieważ Chrystus cierpiał za nas w ciele i wy też
tą myślą będziecie uzbrojeni, że ten co cierpiał w ciele
poprzestał  grzechu.  /73/   Aby  już  więcej   nie cielesnym
pożądliwościom,   ale   woli   Bożej   żył   ostatek   czasu   w
ciele"   /4,   1-2/.   Razem   z   Pawłem   musimy  powiedzieć:
"Albowiem   /bracia/   mam   za   to   iż   utrapienia
teraźniejszego czasu nie są godne onej przyszłej chwały,
która ma się objawić w nas" /Rz. 8, 18/. Ci święci ludzie
rozumieli,   że   cierpienie   przez   posłuszeństwo   jest   ich
jedynym środkiem oczyszczenia  Dlatego zamiast unikać
krzyża,   przygotowywali   swoje   umysły   na   jego
przywitanie. Z łaską Bożą musimy uczynić podobnie.

Świadectwo Biblii

Przed zamknięciem tematu o tym jak przygotować

się na czas przesiewu, należy zwrócić uwagę na jeden
ostatni przełomowy punkt. W Wielkim Boju E. G. White
mówi   nam:   "Tylko   ci   którzy   byli   pilnymi   studentami
Biblii   i   którzy   zachowali   miłość   do   prawdy,   będą
ochronieni przed potężnym zwiedzeniem, które zniewoli
świat. Dzięki biblijnemu świadectwu odkryją zwodziciela
w   jego   przebraniu.   Nadchodzi   czas   próby.   Prawdziwi
chrześcijanie okażą się w tym przesiewie". Dalej mówi:
"Czy   jako   lud   Boży   jesteśmy   mocno   oparci   na   Jego
słowie by nie poddać się złudzeniom? Czy w tej godzinie

Przesiew wśród ludu Bożego

kryzysu będziemy polegać na Biblii i tylko na Biblii?" /p.
625;  WB  483/. Są to pytania, które nie jest bezpiecznie
ignorować. Zawsze możemy przyjść do czasu, w którym
nie   możemy  być   pewni   naszych   umysłów   by  się   nimi
kierować. Rzeczy nie  są tymi   czym  wydaja  się być w
rzeczywistości. Nasze ograniczone postrzeganie tego co
widzimy,  słyszymy,  o czym myślimy i czujemy nie są
niezawodne. Gdy próbujemy odkryć co jest prawdą, a co
kłamstwem   jedynie   ludzkimi   metodami,   możemy   być
pewni, że zostaniemy zwyciężeni.

Jak możemy odkryć fałszywe rzeczy i twierdzenia?

Tak   jak   mówi   Zbawiciel:   "spolegajcie   śmiało   na
stwierdzeniu "Tak mówi Pan". Niech waszym jedynym
argumentem   będzie   "Napisano".   Odrzućcie   każdego
rodzaju   błąd,   chociażby   nawet   miał   podobieństwo
prawdy" /Evangelism, pp. 361, 362; Ew. 249, 250/. Takie
jest znaczenie życia "każdym słowem pochodzącym z ust
Bożych"   /Dt.   8,   3/.   Wyboru   należy   dokonać   tylko   na
podstawie "napisano", chociażby inni albo nawet nasze
instynkty   mówiły   inaczej.   Jest   to   jedyny   bezpieczny
kierunek,   jeśli   /74/   mamy   oprzeć   się   oszustwom
ostatecznych dni.

Jako lud Boży służymy miłosiernemu Bogu, który

nie tylko widzi naszą ścieżkę zwycięstwa, ale również
splamił tę ścieżkę swoją własną krwią. Tak, straszliwy
przesiew jest przed nami ale nie musimy się obawiać.
Bóg ma przygotowaną drogę, na której możemy wytrwać.
Każdy z nas szuka sposobu koniecznego przygotowania
by dać chwałę Bogu w czasie naszego utrapienia.

Przesiew wśród ludu Bożego

ROZDZIAŁ X

A B C reformy

Ożywienie między nami prawdziwej pobożności

jest naszą najpilniejszą potrzebą z wszystkich innych.
Szukanie jej jest naszym pierwszym zadaniem" /Selected
Messages, book 1, p. 121/.

Szatan osiąga przewagę nad wielu ludźmi, którzy

odkryli   potrzebę   reformy   w   kościele   adwentowym.
Popycha ich do fanatycznej gorliwości i do potępiającego
ducha,   prowadzi   ich   do   ranienia   dzieła   reformy.
Wyznawcy   mający   realną   potrzebę   przyjęcia   zasad
reformy,  spoglądają na taką gorliwość ze zrozumiałym
wstrętem. Dochodzi do znienawidzenia standardów tzw.
reformatorów, którzy ją propagują, podczas gdy zasady te
są   Boskiego   pochodzenia.   Tak   więc   gdy   prawdziwi
słudzy   Boży   nawołują   późnej   do   reformy,   lud
automatycznie   ich   kategoryczne   apele   traktuje   jako
fanatyzm. Tak więc szatan osiąga decydujące zwycięstwo
nad ludem Bożym i usztywnia każdą próbę reformy.

Ale Bóg wzywa do decydującej zmiany w sposobie

przedstawiania   przez   Jego   lud   sprawy   reformy   w
stanowisku   człowieka   wobec   niej.   Zbyt   często   mamy
tendencję   do   okazywania   bardziej   zewnętrznych
zachowań   niż   zasad   wewnętrznych.   Bardzo   łatwo   jest
wygładzić   zewnętrzną   stronę   kubka   niż   oczyścić
wewnętrzne   splamienie.   Tylko   działanie   Bożych   zasad
ma   moc   tego   dokonać.   Kto   indywidualnie   przyjmuje
zasady /76/ wewnętrzne może wykluczyć automatyczne
świadectwo zewnęrznego działania reformy.

Przesiew wśród ludu Bożego

Identyfikacja programu

Większość naszych przywódców uważa, że kościół

ma   rzeczy,   które   należy   naprawić.   Wielu   członków
kościoła jest zniechęconych widząc naszą niemożność do
wywiązania   się   z   potrzeby   tych   zmian,   do   których
wzywają   natchnione   rady.   Zbyt   często   wszystko   to
zniechęca   do   wszczęcia   otwartego   buntu   wywołując
separację. Ale jaka jest odpowiedź na taki stan? Jest tylko
jedna   myśl   określająca   problemy   i   całkowicie   inne
rozwiązania.

Musimy najpierw uzasadnić fakt, że nie ma jednej

odpowiedzi   na   wszystkie   problemy.   Wielu   próbuje
naprawiać  zło  między nami  istniejące środkami  swojej
własnej   mądrości.   Ale   odpowiedzi   pochodzą   od   Boga,
nie od ludzi. Tylko On całkowicie rozumie kompleksowo
naszą sytuację. Nie może On nas pozostawić samych by
nas szatan zwyciężył.

Starożytny Izrael dotykało wiele problemów i dziś

zachodzących.   Potrzeba   reformy   była   wielka.
Przeszkodziły   im   w   wejściu   do   Ziemi   Obiecanej.   Ale
Mojżesz   pewnego   dnia   wezwał   nowe   pokolenie
wierzących   nad   brzegami   rzeki   Jordan.   Odczytał   im
instrukcje   jakie   dał   mu   Bóg,   wzywające   Jego   lud   do
troskliwego   ich   przejrzenia   i   posłuszeństwa   im.   I   to
pokolenie   przyjęło   Boże   rady.   Skutkiem   tego   Pan
wprowadził ich do Ziemi Obiecanej.

Dzisiaj stoimy na granicach niebieskiego

Chanaanu. I dzisiaj mamy podane nam z nieba instrukcje
pióra   naszego   proroka,   które   jeśli   będą   przyjęte,
wprowadzą   nas   do   wiecznego   królestwa.   Czy   dzisiaj
kościół   ma   przywódców   przyjmujących   rady  proroka   i

Przesiew wśród ludu Bożego

kierujących ruchem reformatorskim? /zob. Testimonies
for the Church, vol. 1, p. 469; Testimonies to Ministers,
p. 145/. Czy mamy dziś pokolenie gotowe przyjąć Bożą
reformację nie patrząc na koszt? Bóg pragnie byśmy dali
pozytywną odpowiedź na te pytania.

Decyzja spoczywa na nas wszystkich jako

indywidualnych   wierzących.   Wszystkie   instytucje
naszego   kościoła   potrzebują   reformy   tj.   sumiennego
posłuszeństwa jednostek wierzących, /77/ co służy jako
fundament   każdej   prawdziwej   i   ostatecznej   zmiany.
Dzieło   to   musi   się   rozpocząć   tutaj.   Jednostka   żyjąca
życiem zasady będzie przekonywać innych do wejścia na
tę samą drogę. Prawdziwa reformacja nie jest siłowa. Ci,
którzy   próbują   reformować   innych   przez   potępianie   i
korygowanie   objawiają,   że   żyją   z   pogwałconym
sumieniem.   "Pogwałcone   sumienie   jest   tyranem   nad
innymi sumieniami" /Umysł. Charakt. Osob., vol. 1, p.
321/. Smutno o tym mówić, że jest tak wielu próbujących
reformować   dzisiaj   kościół   Adwentystów   Dnia
Siódmego.

Nie sądzić

Nasz Pan powiedział: "Dlatego Bóg nie posłał Syna

Swego na świat by świat potępić, ale by świat był przez
Niego   zbawiony"   /Jan   3,   17/.   Czy   Chrystus
powstrzymywał się od osądzenia innych, prowokując nas
do wydawania wyroku o innych? "Nie sądźcie byście nie
byli sądzeni" /Mt. 7, 1/. "Nie stawiajcie się za przykład.
Nie   czyńcie   swoich   opinii,   waszych   poglądów,   waszej
interpretacji Pisma Św. jako kryterium dla innych i... nie
potępiajcie   ich   jeśli   nie   dojdą   do   waszego   ideału.   Nie

Przesiew wśród ludu Bożego

krytykujcie innych domyślając się z jakich pobudek
działają /Thoughts From the Mount of Blessing, p. 124;
NGB 116, 1/.

Nie możemy czytać w sercach. Sami popełniamy

błędy,  nie  jesteśmy więc  kwalifikowani  do  wydawania
osądu   na   innych.   Ludzka   skończoność   może
/ewentualnie/   sądzić   tylko   to   co   jest   na   zewnątrz
objawione. Jedynie Bóg zna tajemnice czynów, traktuje
je delikatnie i litościwie, może wydać decyzję o każdej
duszy   ".   Jednak   w   niechęci   do   takiej   rady,   przykre
uczucie i wymuszone pokrewieństwo powstaje dlatego,
że członkowie zboru nie powstrzymują się od szatańskich
praktyk.

Jednak Bóg daje regułę, którą możemy użyć by

przynajmniej w części rozpoznać ducha i czyny innych.
"Po   owocach   poznacie   ich"   /Mt.   7,   20/.   Dalej   -   "do
zakonu   i   świadectwa"   /Iz.   8,   20/,   co   może   określić
nauczanie   i   stanowisko   innych.   Tylko   w   ten   sposób
możemy   odkryć   wpływ   arcyoszusta.   Ale   jak   możemy
praktycznie   zastosować  tę   regułę  i   uniknąć   stanowiska
osądzania innych?

Możemy być jak chirurg lub jak rzeźnik, obaj /78/

używają noża. Gdy chirurg praktykuje swoje rzemiosło
dokładnie i zręcznie po to by ratować życie, rzeźnik
włada swoim nożem w celu ich zniszczenia. Czyny
którego z nich naśladujemy w postępowaniu z innymi?
Biblia i świadectwa to duchowa moc, możemy je użyć
albo w celu ratowania albo zniszczenia.

Potrzebujemy wzorowania naszych myśli, słów i

czynów na Mistrzu, który wie lepiej niż ktokolwiek inny
jak zbawić. Jak chirurg wycina raka z pacjenta, tak

Przesiew wśród ludu Bożego

Chrystus   usuwa   grzech   z   grzesznika.   Pokazał   to   w
postępowaniu   z   niewiastą   przyprowadzoną   do   Niego,
którą oskarżono o cudzołóstwo. Gdy Chrystus odmówił
jej   potępienia,   potwierdził   fakt,   że   ona   rzeczywiście
zgrzeszyła. Powiedział jej: "Idź, a nie grzesz więcej" /Jan
8, 11/. Jeśli taki ma być skutek w reformowaniu innych
musimy postępować w ten sam sposób. Grzech musimy
nazwać po imieniu, ale nie możemy wydawać sądu na
objętych   przez   grzech   nawet   w   swoich   własnych
umysłach.

Plan reformacji

"Potrzebujemy gruntownej reformy w naszych

zborach" /Testimonies to Ministers, p. 443/. Ale jak może
się to stać tak naturalnie? Pan dał Dawidowi specjalne
instrukcje gdy ten zapragnął budować Jego ziemską
świątynię. Podobnie Bóg dostarcza nam i teraz wzór przy
budowaniu Jego kościoła. Dzieje się to z pozytywnymi i
zachęcającymi wynikami.

Ale musimy ustalić pewną perspektywę. "Czy

mamy nadzieję, że cały zbór będzie ożywiony? Taki czas
nigdy   nie   nastanie"   /Selected   Messages,   p.   122/.
Reformatorzy   muszą   się   liczyć   z   tym,   że   spotka   ich
rozczarowanie. Prorok Izajasz gdy był powoływany do
przeprowadzenia w Izraelu reformy, schraniał się przed tą
odpowiedzialnością. Wtedy Pan zachęcił go mówiąc, że
jego   wysiłki   wykonają   dzieło   wewnątrz   serc   ostatka,
chociaż nie w całym narodzie /zob. Prophets and Kings,
pp. 303-310/. Ważną rzeczą jest by dzisiejsi reformatorzy
zrozumieli tę prawdę. Bóg nie oczyści całego kościoła,

Przesiew wśród ludu Bożego

ale raczej wiernych w tym kościele. To w ich imieniu
reforma musi iść naprzód.

Są tu trzy stopnie - A B C - wprowadzające

reformację do /79/ kościoła. Są to: A - jednostka, B -
dom,   C   -   zbór.   Musimy   przyjąć   ten   porządek   albo
stworzymy nieszczęście i ruinę. Boża przemiana zawsze
rozpoczyna   się   małymi   fragmentami   życia.   "Człowiek
wierny   w   małych   rzeczach   będzie   wierny   w   dużych
rzeczach" /Łk. 16, 10/.

Jednostka

Bóg nie może nikomu powierzyć zajmowanie się

Jego   kościołem,   gdyż   pierwszą   potrzebą   jest
zreformować   najpierw   siebie   i   swoje   rodziny.
"Prawdziwa   reforma   rozpoczyna   się   oczyszczeniem
duszy"   /The   Ministry   of   Healing,   p.   180/.   Najpierw
oczyszczamy   nasze   dusze   przez   wyznanie   i   pokutę,
wtedy możemy rozpocząć prawdziwą reformę, sięgającą
korzenia w naszym własnym życiu. Ten kto oczyścił się
we   krwi   Baranka   z   Kalwarii   ma   obowiązek
przestrzegania   duchowej   czystości.   Rozpoczynamy   od
sumienia.   Gdy   sumienie   jest   w   harmonii   z   Słowem
Bożym   i     kontroluje   życie,   zwycięstwo   jest   pewne.
"Dlatego   utrzymuj   każdą   emocję   i   namiętność   pod
kontrolą   w   cichym   poddaństwie   rozumowi   i   sumieniu.
Wtedy szatan utraci swoją moc kontrolowania umysłu" /
U.Ch.Os., vol. 1, p. 326/.

Z drugiej strony "gdy utracisz prawość sumienia,

twoja   dusza   staje   się   polem   walki   dla   szatana;   masz
wątpliwości   i   obawy   paraliżujące   twoją   energię,   co
prowadzi   cię do  zniechęcenia" /ibid., p.  321/.  Czy nie

Przesiew wśród ludu Bożego

dostrzegasz, że walka toczy się naprawdę o umysł? To tu
reforma albo się zaczyna albo kończy. Prawdziwy
reformator reguluje swoje zadanie oczyszczenia
sumienia. Ktoś fałszywie usiłuje zmienić życie innych, a
sam trwa w łamaniu sumienia.

Szatan działa niedostrzegalnie by kontrolować

umysł przez ciało. "Nerwy mózgu, który ma łączność z
całym wnętrzem organizmu są pośrednikami, przez które
niebo   komunikuje   się   z   ludźmi   i   oddziałuje   na   ich
najtajniejsze życie" /Testimonies, vol. 2, p. 347/. "Jeśli
zdolności postrzegania stają się otępiałe przez wszelkiego
rodzaju   brak   umiarkowania,   rzeczy   wieczne   nie   są
dostrzegane   /Messages   to   Young   People,   p.   236/.   Czy
pojęliśmy wszystko co zostało powiedziane? Dlaczego w
ich prawych umysłach postanowiono zerwać łączność z
niebem? I tak robi wielu - nawet między adwentystami -
każdego dnia przez nieutemperowany styl życia? /80/

Reforma diety sięga głębiej i każdy musi strzec

przed tym swój umysł. Wielu myśli, że gdy uwolnili się
od   takich   rzeczy   jak   potrawy   mięsne,   od   alkoholu,
drażniących używek jak nikotyna, kofeina, może uważać
się   za   reformatora   zdrowia.   Ale   prawda   jest   taka,   że
możemy się stać deformatorami zdrowia nawet na diecie
bez   zarzutu.   Zbyt   słodkie   pożywienie,   przejadanie   się,
paraliżuje   moralne   postrzeganie   nawet   najlepszych   z
naszego   ludu.   "Brak   opanowania,   w   jedzeniu,   nawet
pokarmu   najlepszej   jakości,   ma   wpływ   na   organizm,
przytępia delikatne i święte uczucia... jako lud z całym
naszym wyznawaniem reformy zdrowia, jemy zbyt dużo"
/Testimonies, vol. 3, p. 487/. "Złe zwyczaje w jedzeniu i
piciu   prowadzą   do   błędów   w   myśleniu   i

Przesiew wśród ludu Bożego

czynach" /Counsels on Diet and Foods, p. 62/. Gdy
dokonamy zmiany w naszych praktykach dietetycznych
dojdziemy do wniosku, że przyzwyczajenia te mają
wpływ nie tylko na ciało ale i ducha.

Możemy wiele mówić o reformie zdrowia, ale w tej

sprawie   osobiście   musimy   podjąć   decyzję   -   pod
działaniem Ducha Św. - każdy indywidualnie. Musimy
jednak   pamiętać   o   dwóch   rzeczach:   po   pierwsze
"jesteśmy   blisko   końca   czasu,   szatańskie   pokusy   do
ulegania apetytowi będą coraz silniejsze i trudniejsze do
zwyciężenia" /Testimonies, vol. 3, p. 492/. Po drugie, ci
którzy   pozostaną   pod   kontrolą   apetytu   odejdą   od
prawdy   /ibid.,   pp.   31,   32/.   Ale   chociaż   konflikt   jest
gwałtowny, mamy nadzieję, że "kontrolująca siła apetytu
prowadzi tysiące do ruiny, natomiast ci którzy podbili ją,
mają   moralną   siłę   do   osiągnięcia   zwycięstwa   każdego
innego   kuszenia   szatana"   /ibid.,   vol.   3,   pp.   491,   492/.
Mając   wiele   innych   bitew   w   reformowaniu   naszego
życia, zwycięstwo i kontrola apetytu da nam moralną siłę
do   zwycięstwa   nad   każdą   inną   pokusą.   Chrystus   był
zwycięzcą nad niekontrolowanym apetytem. Czyż nie dał
On   tego   samego   zwycięstwa   wszystkim,   którzy   Go
szukają?

Dom

Następnym krokiem do sukcesu w reformie jest

dom.   Jako   jednostka   rozpoczynamy   zdobywanie
zwycięstwa   w   swoim   własnym   życiu,   odczuwając   /81/
wielką potrzebę dokonania tego w swoim domu. Wielu
jest   zniechęconych   charakterem   religijnej   służby
istniejącej   dzisiaj   w   naszych   zborach.   Ale   musimy  się

Przesiew wśród ludu Bożego

nauczyć,   że   w   domu   kładzie   się   fundament   pod
pomyślność   zboru.   Wpływy   jakie   panują   w   życiu
domowym są wprowadzane do życia zborowego, dlatego
obowiązki   rozpoczynają   się   najpierw   w   domu.   "Gdy
mamy   dobrą   religię   w   domu,   będziemy   mieli   świetną
religię na nabożeństwie" /The Adventist Home, pp. 318,
319/.

"Wielki ruch reformacyjny musi się rozpocząć w

przedstawianiu   rodzicom   i   dzieciom   zasad   zakonu
Bożego.   Rodzice   dają   swoim   dzieciom   przykład
posłuszeństwa   albo   przestępstwa.   Przez   ich   przykład   i
nauczanie   decydują   o   wiecznym   losie   swoich
domowników... Gdyby udało się doprowadzić rodziców
do prześledzenia rezultatów ich postępowania by mogli
zobaczyć jak swoim przykładem i nauką przyspieszają i
zwiększają   siłę   grzechu   albo   siłę   sprawiedliwości   na
pewno   można   byłoby   dokonać   zmiany.   Wielu
przełamałoby urok tradycji i zwyczaju. Kaznodzieje mają
to położyć na swoim zborze. Niech nalegają na sumienia
rodziców pokazując im ich poważne obowiązki tak długo
zaniedbywane. Złamie to ducha faryzeizmu i opór wobec
prawdy jak nic innego nie zdoła tego dokonać. Religia w
domu jest naszą wielką nadzieją i rozjaśnia perspektywę
nawrócenia całej rodziny do prawdy Bożej" /Testimonies,
vol. 6, p. 119/.

Mamy uzasadnienie reformy w takich książkach jak

Chrześcijański   dom  i  Poradnik   dla   dzieci.   Należy   nie
tylko je czytać, ale uczynić  wysiłek  zastosowania tych
instrukcji.   Gdy   dokonamy   tego   pod   wpływem   mocy
Ducha Św., nic nie zahamuje rezultatów od wpływania
na zbór. Ale jeśli nie jest to zrobione, nikt nie ma prawa

Przesiew wśród ludu Bożego

forsować reformy w zborze. Duch Św. nie jest obecny w
tych wysiłkach, dlatego że takie jednostki wywołują tylko
podziały. I gdy tacy reformatorzy działają swoją własną
siłą nad przekształceniem zboru, Bóg Izraelski będzie
cierpliwie oczekiwał od nich nauczania A B C reformy w
ich własnych domach.

Kościół

Tak, gdy reforma prowadzona jest na poziomie

jednostki i jej domu, automatycznie zadziała w zborze.
Zachowując ten porządek, reforma taka będzie nie tylko
skuteczna   ale   i   trwała.   Religia   w   domu   i   zborze   jest
nierozdzielna. "Bardzo potrzebna jest religia w domu, a
nasze słowa w domu będą miały właściwy charakter, albo
nasze świadectwo w zborze będzie bez znaczenia. Jeśli
nie okazujesz  łagodności,  uprzejmości  i  grzeczności  w
domu,   twoja   religia   będzie   pusta.   Jeśli   bardziej
prawdziwa będzie religia w domu, większa siła będzie w
zborze" /The Adventist Home, p. 319; CD 181/.

Czy jest widoczna zmiana w waszym zborze?

Kluczem   otwierającym   drzwi   reformie   w   waszej
społeczności jest zwycięstwo w waszym własnym życiu i
w   domu.   Rozważ   co   czeka   kościół   gdy  użyje   takiego
klucza:   "Nadszedł   czas   by   nastała   reformacja.   Gdy
reformacja   ta   się   rozpocznie,   duch   modlitwy   poruszy
każdego wierzącego i wypędzi  ze zboru ducha walki i
nienawiści.   Ci,   którzy   nie   żyli   w   chrześcijańskiej
wspólnocie   zbliżą   się   do   siebie.   Jeden   właściwie
działający wyznawca, poprowadzi innych do jedności  z
sobą  w   orędowaniu   objawienia   Ducha  Św.  Nie  będzie
żadnego   zamieszania,   wszyscy   będą   w   harmonii   z

Przesiew wśród ludu Bożego

ROZDZIAŁ XI

Reformacja ostatków

Ruchy niezależne kuszą słabych i nieoświeconych

członków kościoła. Nowoochrzeczni również są przez
nich faworyzowani jako menu.

Krótko po przyłączeniu do kościoła Adwentystów

Dnia Siódmego moja żona i ja weszliśmy w kontakt z
kilkoma   rodzinami,   które   miały   napięte   stosunki   z
kościołem.   Ironicznie,   jeden   z   nich   od   początku
wprowadzał   mnie   w   pisma   E.   White.   Pastor   również
mówił o jej dziele, słyszałem inne jej cytaty w Szkole
Sobotniej, mój drogi rozmówca pomagał i zachęcał mnie
do studiowania tych rad. Nie trzeba dodawać, że długo
nie zauważałem niezgodności między tym czym kościół
mógł być, a tym czym rzeczywiście był.

Gdy przynosiłem to co znalazłem do Szkoły

Sobotniej - razem z moim nieuświęconym duchem -
większość członków kościoła reagowała negatywnie. W
rezultacie moja żona i ja doświadczyliśmy napiętych
stosunków z kościołem.

Czując się na boku, zdecydowałem szukać Pana w

modlitwie w całej tej sprawie. W ciągu kilku miesięcy
wydarzyły się dwie decydujące rzeczy: pierwsza, jeden z
moich   nowopoznanych   przyjaciół   rozpoczął   publicznie
głosić,   że   kościół   Adwentystów   Dnia   Siódmego   jest
Babilonem.   Druga,   mimowolnie   wszedłem   do   odnogi
organizacyjnej   wspólnoty,   w   której   traktowano
Adwentystów jako Babilon. /84/ Opatrznościowo, w tym
czasie rozpocząłem czytać Świadectwa dla Kaznodziejów
/Testimonies   to   Ministers/.   Pierwszy   rozdział   pt.:

Przesiew wśród ludu Bożego

"Kościół   nie   jest   Babilonem"   udowodnił   mi,   że
niewłaściwa krytyka kościoła prowadzi do diabelskiego
wniosku,   że   kościół   rzeczywiście   jest   Babilonem.
Zrozumiałem   wtedy,   że   jestem   częścią   odłączoną.
Świadectwa   dla   Kaznodziejów  podają   kilka   nakazów
mnie   i   mojej   żonie   w   związku   z   połączeniem   się   z
kościołem.

Podobnie jak Paweł mamy rozpocząć spoglądać na

kościół jako na "Jeruzalem, które jest matką wszystkich
nas" /Gal. 4, 26/. Ważne jest byśmy widzieli ten związek
tak jak Bóg. Chociaż matka może być niedoskonała i
często błądzi, Ojciec jednak nie zostawia swoje dzieci by
upadły i nie rzuca ich z pogardą. Musimy zrozumieć, że
nawet jeśli matka próbuje być nierządnicą, nasz
miłosierny Ojciec, tak jak Ozeasz uczy nas, że pragnie
gorąco odkupić nas z powrotem.

Podobnie Duchowy Ojciec opiera się na tych,

którzy mają pokrewieństwo ze swoją duchową matką,
prowadzi ich do odnowy i odbudowy. Jest to czas gdy
dyskutujemy o problemach matki, a nie mamy tylko
pobożne życzenie uleczenia jej /Oz. 6, 1/.

Wielokrotnie E. White mówi nam, że reformacja

będzie głęboka pośród adwentystów. Ale bałamutną jest
rzeczą u wielu z nich to jak Bóg ją przeprowadzi. Czy
będzie to przechodziło przez struktury organizacyjne
kościoła, albo Pan powoła ostatek by się oderwał i tym
samym przygotuje na potrzebne przeistoczenie?
Odpowiedź na to pytanie niesie wieczne konsekwencje
dla każdego adwentysty i obejmuje poważne studium.

Przesiew wśród ludu Bożego

Separacja?

Musimy ustalić fakt, że w przeszłości Bóg używał

obu   metod   w   dokonywaniu   koniecznej   reformy.
Separacja   wiernego   ostatka   od   historycznego   ludu
Bożego   miała   miejsce   przez   odejście   wiernych
chrześcijan od Judaizmu. Tak było w dniach Reformacji
Protestanckiej /85/ gdy Luter, Zwingli i Kalwin odeszli
od   wspólnoty   z   kościołem   rzymskim.   Nawet   pokorni,
którzy   zapoczątkowali   kościół   Adwentystów   Dnia
Siódmego zrobili to samo w czasie ruchu Millera.

Dlatego że Bóg wybrał taki sposób reformowania na

przestrzeni dwóch tysiącleci, dzisiaj wielu przyjmuje, że
podobnie   postępuje   z   kościołem   Adwentystów   Dnia
Siódmego. Stąd wielu domaga się by prawdziwy Boży
ruch   reformacyjny   w   ostatnich   dniach   rozpoczął
opuszczać   organizację   kościoła   Adwentystów   Dnia
Siódmego.

Reformacja wewnętrzna

Ale musimy rozważyć, że Bóg w przeszłości

stosował   reformację   przez   tych,   którzy   pozostali   w
ustanowionej   organizacji   ludu   Bożego.   Pouczał   On
wierne jednostki jak działać wewnątrz, a nie z zewnątrz.
Reformacja w czasie służby Ezdrasza jest tu przykładem.
Ten   mąż   Boży   studiował   i   wiernie   pomagał   swemu
ludowi   Bożymi   radami.   E.   White   mówi,   że   "był   to
początek cudownej reformy". I że sposób w jaki pracował
Ezdrasz   "powinien   być   tematem   lekcji   jak   prowadzić
reformację" /Prophets and Kings, pp. 622, 623/.

Również historia ludu Bożego czasu Exodusu

przynosi nam inny wyraźny przykład. Chociaż lud Boży

Przesiew wśród ludu Bożego

będzie   trwał   w   buncie,   Pan   pracuje   nieprzerwanie
wewnątrz   by   podnieść   ich,   by   mogli   posiąść   Ziemię
Obiecaną. Mojżesz zrozumiał Boży plan dla swego ludu i
odmówił  tworzenia   grup  między  nimi,   by  rozpoczynać
nowy   ruch.   Wiedział,   że   taki   kierunek   nie   przyniesie
chwały   Bogu,   ale   raczej   zarzut   /zob.   Nu   14,   11-20/.
Komentując   to   E.   White   pisze:   "Mojżesz   był   więc
próbowany i sprawdzony przez Boga. Opuścić Izraela?
Odejść   spośród   nich,   zostawić   ich   w   ich   buncie   i
grzechu?  Nie! Nigdy!" /Review  and Herald,  3.10.1893
r./.  My podobnie jak Mojżesz uświadamiamy sobie, że
podniesienie   chwały   Bożej   między   nienawróconymi
narodami   polega   na   tym   co   Bóg   dokona   z   ludem
adwentowym   -   wzywającym   Jego   imię.   Czy   mamy
naśladować   Jego   wierny   przykład   /86/   albo   obrać
kierunek separacji z tymi, których uważamy za winnych?

Na skutek decyzji Mojżesza, Bóg dokonał

cudownej rzeczy. Przesiał niewierzących na pustyni, a
przez ich wierne dzieci wziął ten sam ruch, który opuścił
Egipt by wejść do kraju, który On obiecał ich ojcom.

Ale czy wędrówka i doświadczenia kościoła

Exodusu   ma   jakieś   paralelne   znaczenie   dla   kościoła
Adwentystów   Dnia   Siódmego?   "Historia   na   pustyni
została zapisana dla naszego ludu Izraelskiego ostatnich
dni...   Różne   doświadczenia   Żydów   były   szkołą
przygotowującą ich do obiecanego domu w Chanaanie.
Bóg pragnął mieć w tym czasie lud o pokornym sercu i
pojętnego ducha w utrapieniach, przez które przechodził
starożytny Izrael, by  mogli się przygotować do życia w
niebieskim Chanaanie /Patriarchs and Prophets, p. 293;
218, 1 , 2/.

Przesiew wśród ludu Bożego

Odpowiedź na pytanie

Pytamy - który sposób reformy zastosuje Bóg

wobec   kościoła   Adwentystów   Dnia   Siódmego?   Czy
rezultatem przesiewu pozostaje organizacja kościoła albo
uświęci   resztę   wewnątrz   kościoła   Adwentystów   Dnia
Siódmego   i   przez   ich   wierne   życie   przesieje  i   oczyści
kościół od zła? Z pewnością Bóg nie pozostawi swego
ludu w niewiedzy o tak ważnej kwestii.

Pan wyraźnie mówi nam w jaki sposób postąpi z

ludem   adwentowym   i   dlaczego   wybiera   taki   sposób.
Każdy   adwentysta   powinien   troskliwie   i   z   modlitwą
przemyśleć   tę   Bożą   instrukcję.   Nie   ma   czasu   na
powierzchowne czytanie.

Po zacytowaniu 4 Mojz 14 r., służebnica Pańska

pisze:  "Cała treść tego rozdziału  i nauka płynąca z tej
lekcji   dotyczy   współczesnego   Izraela.   Rzeczy   te   są
opisane dla naszego przykładu, na których koniec świata
przyszedł.   Widzimy  niewiarę,   zdecydowany  opór   tych,
którzy   mają   więcej   światła   i   chociaż   zgromadzone   są
dowody  oni   utrzymują   się   w   zdecydowanym   oporze...
Ale   /87/   nie   mamy   poselstwa,   że   Pan   zdezorganizuje
kościół.   Nie   możemy   proroctwa   odnośnie   Babilonu
stosować do kościoła Adwentystów Dnia Siódmego, albo
twierdzić,   że   "głośne   wołanie"   jest   wezwaniem
skierowanym do ludu Bożego by z niego wyszedł. Bóg
nie miał takiego planu wobec Izraela... Jak teraz możemy
się   spodziewać,   że   poselstwo   będzie   prawdziwe,
określające lud jako Babilon, jeśli Bóg tak dużo dokonał?
Piekło   by   triumfowało   gdyby   takie   poselstwo   zostało

Przesiew wśród ludu Bożego

przyjęte,   a   świat   byłby   wzmocniony   w   swojej
nieprawości.   Wszystkie   zarzuty   jakie   szatan   rzuca   na
charakter   Boży   będą   pokazywane   jako   prawdziwe,   a
wniosek jaki można wyciągnąć jest taki, że Bóg nie ma
wyboru, albo zorganizowanego kościoła na świecie. O,
jaki   triumf   odniósłby   szatan   i   jego   diabelska
konfederacja. Bóg nie działa w ten sposób" /Review and
Herald, 3.10.1893 r./.

"Głośne wołanie", o którym mowa, odnosi się do

przyszłości. Nasz prorok mówi nam wyraźnie, że gdy to
nadejdzie nie będzie żadnego poselstwa, że nasz kościół
jest Babilonem i że Bóg go pozostawił.

Tutaj jest nasza odpowiedź! Bóg nie wybierze

innego kanału, przez który nie działa niezależnie od Jego
"wybranego, albo zorganizowanego kościoła na świecie",
którym   istotnie   jest   kościół   Adwentystów   Dnia
Siódmego. Czy wierzymy w proroczy dar E. G. White?
Wielu przysięga, a nawet domaga się poparcia w tym co
Duch   proroctwa   naucza,   jednak   potyka   się   na   tym
punkcie.   Odchodząc   od   kościoła   Adwentystów   Dnia
Siódmego,   obierają   kierunek,   który   gdyby   był
wprowadzony   doprowadziłby   do   triumfu   piekła.   Tak
więc w rzeczywistości unieważniają dar proroctwa.

Bóg darował nam dar proroctwa by pomóc

budować kościół /Ef. 4, 10-11/. Jednak niektórzy pośród
nas   dzisiaj   pomniejszają   jego   efektywność   przez
zrywanie z kościołem /zob.  Testimonies to Ministers, p.
51/. na nowo określają takie terminy jak "kościół" czy
"przesiew". Tak więc gdy nasz  lud przyjmie  ich nowe
definicje,   pisma   E.   White   staną   się   natychmiast
narzędziem   służącym   do   wyprowadzenia   ich   prawej

Przesiew wśród ludu Bożego

drogi od kościoła. Jest to jedno z szatańskich oszustw
stosowanych przeciwko kościołowi Adwentystów Dnia
Siódmego /zob. Selected Messages, book 1, p. 48/.

Jeśli nie jesteśmy oddzieleni od kościoła

Adwentystów Dnia Siódmego, jaka /88/ jest wtedy nasza
relacja   do   jego   wad   i   niedociągnięć?   Bóg   wyraźnie
poucza   nas   odnośnie   tego   pytania:   "Na   przykładzie
Mojżesza   broniącego   dzieci   Izraela,   jest   on
reprezentantem postawy jaką mamy przyjąć wobec ludu
Bożego,   chociaż   błądzącego,   słabego   czy
ułomnego"   /ibid./.   Słowo   "jakkolwiek"   ma   tu   szeroki
zasięg.   Jest   to   próba   naszej   wytrwałości   i   długiej
cierpliwości,   by    zobaczyć,   czy  nasza   postawa   wobec
błędów ma ludzkie czy Boże pochodzenie.

W zgodzie z tym przykładem stanowiska Mojżesza

wobec   jego   ludu,   E.   G.   White   mówi   nam:   "Drożdże
pobożności nie zgubiły całkowicie swojej siły. W czasie
gdy niebezpieczeństwo i depresja zboru są największe,
mała grupa stojących w świetle będzie wzdychać i płakać
nad   obrzydliwością   jaka   dzieje   się   w   kraju.   Ale
szczególnie   ich   modlitwy   zanoszone   będą   w   imieniu
kościoła, w którym członkowie postępują wg zwyczaju
świata..." /Testimonies, vol. 5, p. 209/. Grupa tych, którzy
nie   czują   się   zasmuceni   swoim   własnym   upadkiem
duchowym   i   nie   narzeka   nad   grzechami   innych   braci,
pozostanie bez pieczęci Bożej" /ibid., p. 211/.

"Ci, którzy chodzą w światłości, ujrzą znaki

nadchodzącego niebezpieczeństwa.  Nie  mogą usiedzieć
spokojnie, obojętnie oczekiwać na ruinę, pokrzepiając się
wiarą, że   Bóg ochroni  swój  lud  w  dzień   nawiedzenia.
Daleko   jest   od   tego.   Mają   być   świadomi,   że   ich

Przesiew wśród ludu Bożego

obowiązkiem jest pilnie pracować nad zbawieniem
innych, oczekując na bazie silnej wiary w pomoc Bożą" /
ibid., p. 209/.

Dzieło ostatka

Czy błagasz Boga o tych, którzy źle czynią będąc

adwentystami? Czy pilnie pracujesz nad ich zbawieniem?
Albo używasz ich błędów i upadków jako dowodu by
opuścić kościół? Czy spędzasz więcej czasu na badaniu i
dyskutowaniu o błędach drugich, niż wzywaniu ich do
Jezusa?   Jeśli   tak,   wtedy   opóźniasz   szukanie   Boga   i
sprawiedliwości,   którą   znaleźć   można   tylko   w
Chrystusie. On zostawił całą chwałę nieba i przyszedł na
nasza grzeszną planetę po to by zbawić zdegradowanych
i upadłych. Ale Chrystus utrzymał swoją czystość pośród
upadku.   Jego   umysł   nieustannie   ogniskował   się   na
doskonałym i czystym charakterze Swego Ojca w niebie.
Modlił się również o to by tak jak On jest jedno z Ojcem
w charakterze, byśmy również byli jedno.

Dzisiaj uczy On swoje wierne sługi by pozostali z

Jego błądzącym kościołem. Nie tyle po to by łączyli się z
jego grzechami, ale raczej by kogo tylko można ratowali
od   grzechów.   Wybierając   pozostanie   w   kościele
obfitującym   w   grzech,   nie   musimy   się   karmić
zniechęcającymi rzeczami jakie znajdują się wokół nas.
Mamy   okazję   by   zapuścić   korzenie   naszych   myśli   i
motywacji   w   to   co   jest   czyste   i   rozkoszne.   "Musimy
oczyścić   nasze   umysły   z   wszystkich   naszych   żalów   i
krytyki. Nie patrzmy stale na braki jakie widzimy... Jeśli
zatrzymamy je na Bogu, możemy spoglądać na bardzo
kosztowne   rzeczy   -   czystość,   chwałę   i   miłość   -   jakie

Przesiew wśród ludu Bożego

użycza nam Bóg. Gdy to zobaczymy, nasz umysł uchwyci
się rzeczy wiecznych i nie będziemy pragnęli trzymać się
słabości innych ludzi" /Umysł. Charakt. Osob., vol. 2, p.
789/.

Bój toczy się o myśli w naszym umyśle. Porzućmy

nasze studiowanie i obsesje nad błędami jakie widzimy u
drugich.   Zamiast   tego,   szukajmy   naszych   błędów   i
módlmy   się   do   Boga   by   wyrzucił   je   Swoją   mocą.
"Spójrzmy na swoje własne braki. Lepiej odkryjmy jeden
z naszych własnych braków niż dziesięć u innych barci" /
In   Heavenly   Places,   p.   178/.   Niech   zajmie   nas
przywłaszczenie sobie sprawiedliwości Chrystusa przez
stałe   zatrzymanie   się   na   Nim   nie   bacząc   na   nasze
otoczenie i okoliczności. Podejmijmy więc współpracę z
innymi   w   doświadczaniu   jedności.   Tylko   tak   możemy
przygotować   siebie   i   innych   na   wielki   przesiew,   który
będzie wielkim wyzwaniem dla naszego kościoła.

Oby Bóg pomógł nam w przygotowaniu się na

przesiew ludu Bożego.

Przesiew wśród ludu Bożego

ROZDZIAŁ XII

Adwentyzm na pustyni

Spójrzmy dalej, jakie skutki będzie miał przesiew

na   kościół   Adwentystów   Dnia   Siódmego   i   na   jego
członków. Przestudiujmy dokładnie natchnione pisma E.
G. White. Rzućmy prorocze spojrzenie na kościół i jego
walkę   z   mocami   zła.   Historia   kościoła   Exodusu   na
puszczy   jest   wstrząsana   proroctwem   z   przeszłego,
obecnego   i   przyszłego   doświadczenia   kościoła
Adwentystów Dnia Siódmego w tych ostatnich dniach. W
odpowiednich   doświadczeniach   obu   tych   kościołów
odkrywamy końcowy rezultat przesiewu ludu Bożego.

Ap. Paweł uczy nas, że ruch Exodusu był tylko

typem na lud Boży ostatnich dni. Po przedstawieniu w 1
Kor.   10,   1-10   i   błogosławieństw   i   upadku   wczesnego
kościoła,   dodaje   w   11   w.:   "A   te   wszystkie   rzeczy
przydały się im za wzór, a napisane są dla napomnienia
naszego, na których koniec świata przyszedł"E. G. White
również porównuje oba te okresy: "Historia życia Izraela
na pustyni została zapisana dla korzyści Izraela Bożego
końca czasu... Bóg chciał widzieć Swój lud z pokornym
sercem i przygotowanym do prób, przez które starożytny
Izrael   przechodził,   by   mógł   być   pouczony   jak
przygotować się do niebieskiego Chanaanu" /Patriarchs
and Prophets, p. 293; 218, 1, 2/.  /91/ Z takim umysłem
możemy   teraz   studiować   doświadczenie   Izraela   i
zastosować   to   co   się   nauczymy   w   naszej   obecnej
wędrówce do niebieskiego Chanaanu

100

Przesiew wśród ludu Bożego

Paralele

Rozpoczniemy ustaleniem niektórych podobieństw

między Exodusem a ruchem Adwentowym pamiętając,
że pierwszy był typem drugiego.

1 - Oba wezwał Bóg z Egiptu; pierwszego z Egiptu

literalnego, drugiego z duchowego Egiptu albo
Babilonu /Ex. 3, 10-12; Obj. 18, 4/.

2 - Oba przeszły przez walkę na pustyni, na swojej

drodze do Ziemi Obiecanej przez Boga; pierwszy
do literalnego Chanaanu, drugi do Chanaanu
niebieskiego /Dt. 8, 15; Obj. 12, 17/.

3 - Oba urosły w czasie wypełniającego się

proroctwa /Gn. 15, 13-16; Dn. 8, 14/.

4 - Sabat jest znakiem i testem lojalności dla obu

ruchów /Ezech. 20, 12. 19. 20; Obj. 14, 1. 7. 12/.

5 - Oba otrzymały instrukcję przez służbę świątynną /

Żyd. 8,5; Ex. 25, 40; Dn. 8, 14; Żyd. 9, 24/.

6 - Pan wybawił pierwszego z Egiptu o północy,

drugi zostanie wybawiony również o północy
/Ex. 12, 29. 31; Early Writings, p. 289/.

7 - Anioł śmierci minął tych, którzy mieli nadproża i

drzwi pomazane krwią baranka, symbol
sprawiedliwości Chrystusa zastosował w życiu
ostatek wierzących /Ex. 12, 21-23; 1 Kor. 5, 7; PP
277/.

8 - Oba otrzymały poselstwo o reformie /Ex. 20 r.;

Testimonies, vol. 9, p. 158/.

9 - Oba cierpiały od obecności nienawróconych,

którzy ściągali na nich ucisk / 4 Mojż 11, 4;
Testimonies to Ministers, pp. 45, 46/.

101

Przesiew wśród ludu Bożego

10 - Oba obdarował Bóg darem proroctwa przez

sługi, których praca była więcej niż tylko proroczą
służbą / 4 Mojż. 12, 2-8; Selected Messages, book
1, pp. 31-36/.

11 - Obaj oglądali jako prorocy kraj obietnicy i /92/

spoczywają w grobie /Dt. 34, 1 - 5; Early
Writings, pp. 17 - 20; Life Sketches, pp. 444, 445/.

Teraz mając ustaloną bazę podobieństw,

potrzebujemy rozważyć dwa szczególne wydarzenia w
Exodusie, które również mają swój odpowiednik w ruchu
Adwentowym. Są to wielkie próby dokonane przez
szatana celem rozbicia ludu Bożego i przeszkodzenia w
wypełnieniu obietnicy Bożej o ich własnym kraju, a było
to odstępstwo pod Kadesz Barne i Baal-Fegor.

Odstępstwo w Kadesz Barne

Gdy Izrael znajdował się pod górą Synaj, Bóg

rozkazał im: "Już długo mieszkasz w tym miejscu, wstań
i idź... do ziemi Chanaanitów... Idź i weź w posiadanie
kraj, który Pan przysiągł dla ojców twoich /Dt. 1, 6-8/.
Zamiarem Pana było - zaprowadzić ich wprost do Ziemi
Obiecanej, ale gdy przyszli do Kadesz Barne, stanęli na
jej południowej granicy i zachwiała się ich wiara. Zgubili
bezwarunkowe zaufanie w Boże obietnice. Paweł pisze:
"Tak więc widzicie, że nie weszli tam dla niedowiarstwa"
/Żyd. 3, 19/.

Ich opór doprowadził do otwartego buntu przeciw

Panu i Jego ziemskim przywódcom. Po wydaniu na nich
wyroku, że przez 40 lat wędrować będą po pustyni,
próbowali wejść do tego kraju swoimi własnymi
wysiłkami, ale Chananejczycy zwyciężyli ich w bitwie / 4

102

Przesiew wśród ludu Bożego

Mojż 14, 34, 40-45/. Porażka ta przekonała ich umysły,
że ta 40 letnia wędrówka jest pewna. Bóg powiedział im
również,   że   ten   kto   miał   20   i   więcej   lat   w   czasie
opuszczania   Egiptu   -   prócz   Jozuego   i   Kaleba   -   nie
wejdzie do Ziemi Obiecanej /w. 29, 30/. Ich marzenia o
Ziemi  Obiecanej  nagle  obróciły się  w   wizję  mglistego
grobu   na   pustyni.   Realizacja   ich   przeznaczenia   miała
wykazać   ich   beznadziejność   i   potrzebę   pomocy   dla
okazania większego odstępstwa w dalszej wędrówce.

Bunt wywołany przez Korego, Danana i Abirona

objął 250 innych przywódców i wiele tysięcy zwykłych
członków. /93/ Bunt przeciw Mojżeszowi i Aaronowi -
Bożym przywódcom - dotyczył Samego Boga. Incydent
ten prowadził do zniszczenia buntu i wywyższenia
Bożych przywódców.

Nasz odpowiednik

Jest niezwykle ważne, że tak dokładnie

studiowaliśmy   odstępstwo   Korego,   dlatego   że   to   co
obecnie  rozgrywa się  pośród  nas  dokładnie  odpowiada
historii   kościoła  Adwentystów   Dnia  Siódmego.  Krótko
po   tym   gdy   nasi   pionierzy   doszli   do   swego   Synaju   i
otrzymali światło o przykazaniach i świątyni, Pan wezwał
nas by z wiarą wejść do niebieskiego Chanaanu. Na sesji
Generalnej Konferencji w 1888 r., Pan dał nam poselstwo
o   usprawiedliwieniu   przez   wiarę   i   moc   Ducha   Św.   w
postaci   późnego   deszczu.   Bóg   powiedział   "Stańcie   i
weźcie w posiadanie Ziemię Obiecaną ale nie mocą ani
siłą tylko przez mego ducha" /Zach. 4, 6/.

Czyż Minneapolis nie wprowadziła ruchu

Adwentowego do Kadesz Barne? W latach

103

Przesiew wśród ludu Bożego

poprzedzających   1888   r.   pojawiły   się   następujące
poselstwa   w   naszych   publikacjach   próbujące
przygotować   nasz   kościół   na   to   co   Bóg   niebawem
dokona.

1879 - "Jesteśmy u granicy wiecznego

świata" /Testimonies, vol. 4, p. 306/

1882 - "Koniec wszystkiego jest

blisko". /Testimonies vol 5 p. 16/

1885 - "Stoimy na krawędzi wiecznego

świata" /ibid.,460/

1885 - "Wieczność rozciąga się przed nami.

Podnosi się kurtyna"/ibid., p.464/.

Jako Adwentyści potrzebujemy jak nigdy dotąd

studiować   naszą   przeszłą   historię,   a   szczególnie
Minneapolis. Mimo, że Kaleb i Jozue byli obecni - tzn.
ci,   którzy   przyjęli   poselstwo   -   większość   odrzuciła   to
cenne poselstwo o usprawiedliwieniu przez wiarę /zob.
Testimonies to Ministers, pp. 89-98/.  Widoczny jest tu
fakt,   że   nie   weszliśmy   w   tym   czasie   do   niebieskiego
Chanaanu. Kilka lat później E. White opowiada co mogło
się   wtedy   wydarzyć.   "Celem   Bożym   było   przekazanie
światu   poselstwa   /94/   łaski,   Chrystus   miał   wkrótce
przyjść, a święci mieli otrzymać zaproszenie do Miasta
Bożego" /Testimonies, vol. 6, p. 450/.

W liście datowanym na 7.XII .1901 r. pisze ona:

"Musimy przebywać na tym świecie z powodu naszego
nieposłuszeństwa przez wiele, wiele lat jako dzieci
Izraela" /Evangelism, p. 696/.

Tak jak bunt Korego deptał po piętach Kadesz

Barne, tak odstępstwo stanęło przed Adwentyzmem
krótko po konferencji w Minneapolis w 1888 r. Podobne

104

Przesiew wśród ludu Bożego

do   buntu   Korego,   powstało   paralelne   odstępstwo
dotyczące   przywództwa   Adwentystycznego   Kościoła.
Kierowane   przez   dr   J.   H.   Kellogg,   odstępstwo   to
otwarcie   wyzwało   autorytet   Generalnej   Konferencji   i
porwało niektórych z naszych przywódców, łącznie z A.
T. Jonesem i E. J. Wggonerem. Tak jak sądy Boże i głos
Mojżesza   ostatecznie   zatrzymały   bunt   Korego,   tak   też
ogniste sądy ognia spadły na nasze instytucje w Battle
Creek,   a   otwarte   nagany   E.   White   ostatecznie
zahamowały   groźbę   kościoła  /zob.  Selected   Messages,
pp. 193-208/.

Specjalne Świadectwa, seria B, nr 7, daje wgląd w

to   jak   dwudziestowieczne   odstępstwo   przeciwko
autorytetowi Pańskiej organizacji miało zastosowanie w
naszych danich: "Jedna z tez jest pewna, że niebawem
dojdzie do skutku wielkie odstępstwo, które się rozwija,
wzrasta, przybiera na sile i będzie kontynuowane, aż Pan
z   okrzykiem   zstąpi   z   nieba"   /p.   57/.   Wg   kontekstu
wyrażenie to odnosi się do odstępstwa Kellogga, przeciw
przywódcom  kościoła  adwentowego. Mówi  nam  to,  że
wyzwanie   to   "będzie   się   nasilało",   aż   do   drugiego
przyjścia.

Czy nie widzimy dosłownego wypełnienia się tego

proroctwa na naszych oczach?  Dzisiaj  są pewne grupy
ludzi  broniących naszej  wiary, a w tym  samym  czasie
ciskane są gromy na wybranych Bożych przywódców na
wszystkich szczeblach. Uzurpatorzy ci mówią naszemu
ludowi, że jest to złe przywództwo powstrzymujące lud
adwentowy przed ich wiecznym domem. Innymi słowy
podobnie   jak   Kore   i   jego   prowodyrzy   mówią:   "Całe

105

Przesiew wśród ludu Bożego

zgromadzenie jest święte, dlatego ujmiemy dzieło w
swoje ręce i zakończymy go" / 4 Mojż 16, 1-3/. /95/

Czy nie widzimy, że takie sugestie to jedynie

"odgrzane" szatańskie odstępstwo? Czy jako wybrany lud
Boży jesteśmy tak sfrustrowani i w tym samym czasie tak
uparci w swojej pysze, że podobnie jak ci, którzy
przyłączyli się do Korego chcemy zgubić nasze dusze?
Broń Boże!

"Fakty odnoszące się do Korego i jego grupy, która

zbuntowała się przeciw Mojżeszowi i Aaronowi i
przeciw Jahwe są zapisane dla ostrzeżenia ludu Bożego,
szczególnie tych którzy żyją blisko zakończenia historii
tej ziemi" /Spiritual Gifts, vol. 4a, p. 36/.

Jednym z tych faktów jest ten, że laska Aarona

zakwitła. Pamiętaj, kwiat na martwej lasce świadczy, że
Bóg okazuje swoje poparcie dla przywództwa, podczas
gdy wielu uważa, że duchowo zmarło. Bóg nakazał by
symboliczna laska została umieszczona razem z
kamiennymi tablicami w arce przymierza i zachowana na
inne czasy i dla innego ruchu /Żyd. 9, 4/.

Tak to razem z zakonem dociera do nas duchowa

lekcja, reprezentowana przez laskę Aarona. Pan pragnie
byśmy zrozumieli, że w tych ostatnich dniach On wybiera
Swoich   przywódców   na   ziemi.   Pragnie   On   również
byśmy uznali,   że  On stoi   ponad  tymi,   których  wybrał,
nawet jeśli uważamy, że duchowo zmarli. Zasady Bożych
rządów   pochodzą   z   poza   niedoskonałych   ludzi,   którzy
mają   autorytet.   Przez   nich   Pan   testuje   nas   jak   kiedyś
Dawida   czy   ściągniemy   ręce   nasze   na   Pańskich
pomazańców.

106

Przesiew wśród ludu Bożego

Przyczyna buntu

Ale gdzie leży korzeń tak dobrze rozpisanej

partytury odstępczej? Musimy wrócić do początku buntu
Lucyfera. On również przewrócił się na Bożych rządach
w niebie, kontynuuje wyzwanie, by obalić Boży
autorytet, Boży ustanowiony rząd na ziemi - Jego kościół.

"W buncie Korego powtarza się - tylko na małą

skalę ten sam duch, który doprowadził do buntu szatana
w   niebie.   Pycha   i   ambicja   nakłaniały   Lucyfera   do
użalania się na rządy Boże i do obalenia ustalonego   w
niebie   porządku.   Po   swoim   upadku   /96/   podsyca   tego
samego   ducha   zawiści,     niezadowolenia,   ambicji   dla
stanowiska   i   honoru,   którym   natchnął   umysły   ludzi.
Działał   na   umysły   Korego,   Datana   i   Abirona,   budził
pragnienie   wywyższenia,   wzniecał   zawiść,
niezadowolenie i bunt. Szatan sprawił, że odrzucali Boga
jako   swego   przywódcę   przez   odrzucanie   ludzi
ustanowionych przez Boga. W swoim szemraniu przeciw
Mojżeszowi i Aarnowi bluźnili Bogu, byli tak oszukani,
że uważali się za sprawiedliwszych, a tych którzy wiernie
ganili grzechy, jako pobudzonych przez szatana.

Czyż to samo zło, które kładło fundament pod bunt

Korego   nie   istnieje   i   dziś?   Pycha   i   ambicja   są
powszechne, a gdy są pielęgnowane, otwierają drzwi do
zawiści   i   usiłowania     zdobycia   supremacji;   dusza   jest
wyobcowana   od   Boga   i   nieświadomie   pociągana   w
szeregi szatana. Podobnie jak Kore i jego grupa, wielu,
nawet   wyznających,   że   są   naśladowcami   Chrystusa,
myśli, planuje i działa tak skwapliwie dla wywyższenia,
po to tylko by zyskać sympatię i poparcie ludzi gotowych
wypaczyć   prawdę,   oszukać   i   fałszywie   przedstawiać

107

Przesiew wśród ludu Bożego

Pańskie   sługi,   a   nawet   oskarżać   ich   niegodziwie   o
egoistyczne   motywy,   które   inspirują   ich   własne   serca.
Przez   uporczywe   powtarzanie   kłamstwa,   wbrew
oczywistym dowodom, w końcu uwierzą, że to prawda.
Usiłując   zniszczyć   zaufanie   ludu   w   Boży   wybór,   w
rzeczywistości   uwierzyli,   że   są   zaangażowani   w   dobre
dzieło,   że   wykonują   Bożą   służbę"   /Patriarchs   and
Prophets, pp. 403, 404/.

Widzimy, że szatan jest głęboko uwikłany w

sprawę   buntu.   Ale   on   uważnie   oczekuje   aż   dojrzeją
warunki wśród ludu Bożego, zanim rozpocznie ustawiać
swoje   sprawy.   "Żydzi   nie   chcieli   poddać   się
kierownictwu   i   ograniczeniom   Pana.   Byli   niespokojni
gdy   ich   ograniczano   i   niechętnie   przyjmowali
napomnienia. To było tajemnicą ich szemrania przeciw
Mojżeszowi" /ibid., p. 404/.

Taki stan trwał krótko po 1888 r. gdy powstało

odstępstwo   Kellogga,   a   takie   niepokoje   są   zaczajone
między nami i dzisiaj. Jesteśmy zmęczeni i potrzebujemy
iść   do   domu.   Zaniedbanie   wniesienia   sprawiedliwości
Chrystusa   do   naszego   codziennego   życia   sprawia,   że
stajemy   się   podobni   Żydom   /97/   próbującym   objąć
ziemię przez nabycie tego doświadczenia dzięki własnej
sile.   Im   głębiej   czujemy,   że   nie   mamy   dobrego
doświadczenia, tym więcej próbujemy ubrać cokolwiek
przez dawanie w zastaw fałszywej sprawiedliwości, jako
coś co może nas zbawić. Umysłowe poznanie Chrystusa
nigdy nie zaspokoi potrzeby posiadania Go w sercu. Gdy
inni   próbują   nam   pomóc   przez   wskazanie   na
samowystarczalny   stan,   stajemy   się   uspokojeni   i
nieulegli,   zabezpieczeni   przeciw   wszystkim

108

Przesiew wśród ludu Bożego

napomnieniom. Taki stan to żyzna gleba dla nasion
zawiści, zazdrości, podejrzeń, chęci zemsty wobec tych,
którzy mają właściwe doświadczenia z Panem, podobnie
jak w przypadku Saula i Dawida. Takie ziarna wysiane i
wypielęgnowane w końcu dojrzeją jako owoc otwartego
buntu, a ostatecznie prowadzą do nieprzebaczalnego
grzechu /zob. Patriarchs and Prophets, p. 405/.

Faktyczna siła i natura buntu wskazuje w ludzkiej

relacji   na   działanie   destrukcyjne   Korego   i   jego
naśladowców.   Gdy   Pan   użył   ziemię   by   pochłonęła
głównie   przywódców   buntu   i   dał   tym   bezdyskusyjny
dowód   Swojej   dezaprobaty   wobec   ich   postępowania,
wtedy   lud   przyszedł   następnego   dnia   do   namiotu
Mojżesza   i   oskarżał   go   o   zniszczenie   tych,   których
uznawali za świętych. Komentując to zajście E. White
pisze:   "Pytam   czy   prawdziwy   bunt   jest   kiedykolwiek
uleczalny? /The SDA Bible Commentary, vol. 1, p. 1114/.
Dlaczego   wypowiada   ona   tak   przygnębiające   zdanie?
Dlatego   że   "bracia   nie   spotykacie   tylko   ludzi,   ale
księstwa i moce" /ibid., pp. 1114, 1115/. Biblia deklaruje
"dlatego bunt jest grzechem czarnoksięstwa" /1Sam. 15,
23/.   Gdy  więc   zadajesz   się   z   umysłami,   które   ulegają
pokusie   ducha   buntu,   natkniesz   się   na   moc
spirytystyczną. Gdy wiele razy biorą oni udział w buncie,
gdy uznają swoje zło, często powracają do tego. Tylko
moc Chrystusa może złamać taki urok. Jedynie On ma
władzę nad elementami ciemności.

Wstrząsająca jest dla nas prawda, że upadłe

stworzenia   są   zainfekowane   śmiertelnym   wirusem
zwanym   "bunt".   "Bunt   i   odstępstwo   są   w   powietrzu,
którym   oddychamy.   Możemy   być   atakowani   przez   to,

109

Przesiew wśród ludu Bożego

jeśli   przez   wiarę   nie   oprzemy   naszych   beznadziejnych
dusz   na   Chrystusie   /ibid.,   p   1114/.   /98/   Ale   chociaż
zainfekowani,   nie   musimy   się   przejmować.   Chociaż
wszyscy jesteśmy z natury buntownikami, moc Chrystusa
może   nam   pomóc   w   powstrzymywaniu   nas   przed
doświadczeniem tego co jest w naszych piersiach. Gdy
spróbujemy  odzyskać  tych,  którzy  wpadli  w   taki   bunt,
musimy w modlitwie zważać by nie dać się złowić w coś
gorszego   od   nich   /zob.   1   Kor.   10,   12/.   Tylko   miłość
Chrystusa   objawiona   przez   część   Jego   naśladowców
pomoże odciągnąć kapryśne serce.

Na pustyni

Po incydencie w Kadesz Barne, dzieci Izraela

powróciły na pustynię, a w końcu zostały pokąsane przez
węże. Wydawało się, że Bóg ich opuścił. W sercach
swoich wzdychali wspominając na Egipt.

O ludzie adwentowym E. White pisze: "Kościół

odszedł od naśladowania Chrystusa, Swego Przywódcy i
wytrwale   powraca   do   Egiptu"   /Testimonies,   vol.   5,   p.
217/.     Czy   nie   taki   jest   nasz   stan?   Naśladowanie
Chrystusa wymaga stałego zaparcia się przeciw naszym
skłonnościom   i   dokładnego   stosowania   się   do   naszych
obowiązków wobec Boga. Ale jest to bolesne.

Egipt pozwala nam na uleganie naszemu apetytowi,

myślom, słowom i czynom. Jednak w rezultacie daje to
śmiertelne   ukąszenie   przez   węża.   Dlatego   musimy
zdwoić   nasze   zaangażowanie   do   życia   w   modlitwie,
studium i samozaparciu. Musimy nauczyć się uczepienia
się miedzianego węża na palu, przez stałe rozmyślanie
nad   życiem   naszego   Zbawiciela.   Wtedy   Jego

110

Przesiew wśród ludu Bożego

sprawiedliwość wejdzie w całe nasze życie i otrzymamy
nową nadzieję w naszym beznadziejnym stanie.

Chociaż wędrujący Izraelici szukali możliwości

powrotu do Egiptu, nie mogli tego dokonać. Pomarli na
pustyni. Będzie to doświadczenie dla wszystkich, którzy
uczciwie   przyszli   do   przekonania   wobec   poselstwa
adwentowego, a teraz w swoich sercach próbują wracać
do Egiptu. Czy można rzeczywiście cieszyć się światem,
tak     jak   przed   spotkaniem   się   z   Chrystusem?   Ludzie
mogą ześlizgiwać się w świat, ale będą takimi samymi.
Ich sumienie potępi ich w chwili śmierci, gdy umrą na
pustyni grzesznego życia. Podobny będzie  los  każdego
kto chociaż fizycznie stoi z kościołem i na zewnątrz głosi
zgodę z  poselstwem,  upadnie pod względem wcielania
tych prawd w serce.

Tak więc pustynia okazuje się być terenem naszych

doświadczeń. Bóg w swoim miłosierdziu pozwala nam
stanąć   twarzą   w   twarz   z   wszystkimi   naszymi
przewrotnymi drogami. On wie, że gdy tylko zobaczymy
ogrom naszej grzeszności skupimy całe nasze życie na
Nim.   Gdy   poczujemy   wstręt   do   samych   siebie   i
zaczniemy szukać Pana, znajdziemy Go tylko w jednym
miejscu, podniesionego na palu między niebem a ziemią.
"A   ja   gdy   będą   podniesiony   od   ziemi,   przyciągnę
wszystkich do siebie" /Jan 12, 32/. Zobaczymy Go tu nie
w   chwale   ale   w   uniżeniu.   Jednak   Jego   uniżenie   w
rzeczywistości   jest   Jego   chwałą.   Jest   to   Boża
przyciągająca moc.

Jeśli patrzymy na Niego wystarczająco długo,

doświadczymy pragnienia by być pokornymi przed
światem dla Niego. Podobnie jak Paweł powiemy: "Dla

111

Przesiew wśród ludu Bożego

Niego jesteśmy zabijani każdego dnia" /Rzym. 8, 36/. Co
musi   zginąć?   Nasza   pycha,   nasze   nadęte   "ja",   nasze
wyniosłe   aspiracje   i   ambitne   wymagania,   nasze
pragnienie   kierowania   życiem   innych   wg   naszych
własnych   planów.   Gdy   jesteśmy   umarli   i   ukryci   w
Chrystusie pojawi się przyjemny, cichy, ustępliwy duch.
Ale   dla   wszystkich,   którzy   nie   doznali   śmierci,   teren
pustyni   staje   się   oczyszczającym   terenem   dla   ruchu
adwentowego.

Jeszcze jedno. Chociaż wydaje się, że Bóg

opuścił swoje dzieci, On sam mówi, że nie. "Ty jednak
dla   litości   twoich   nie   opuściłeś   ich   na   puszczy;   słup
obłokowy nie odstąpił od nich we dnie, prowadząc ich w
drodze, ani słup ognisty w nocy oświecając ich i drogę,
którą iść mieli" /Neh. 9, 19/. Wbrew wielu dzisiejszym
fałszywym oskarżeniom Boże miłosierdzie nie opuściło
Jego   wybranego   ludu   adwentowego   w   jego   obecnym
doświadczeniu   na  pustyni.   Przeciwnie,   On  oczyszcza   i
próbuje ich w ten sposób w drodze do ich obiecanego
domu.

Drugie wezwanie

Po latach wędrówki, Izraelici znowu podeszli do

Ziemi Obiecanej. Odświeżyli historię swoich ostatnich 40
lat i pieczołowicie studiowali instrukcje proroków. /100/
Sprawy, które tak długo były dla nich zagadką teraz stają
się jasne. Bóg był gotowy do zabrania Swego ludu do
tego kraju.

Podobnie my jako lud wędrujący w tragicznym

zamieszaniu tyle lat po 1888 r., na nas Pan oddziałuje by
ponownie ustawić nasz umysł wyznaniowy na naukę o

112

Przesiew wśród ludu Bożego

usprawiedliwieniu   przez   wiarę.   Tak   było   z   A.   G.
Daniellsem,   a   jego   mała   książeczka   pt.  Chrystus
sprawiedliwość nasza pomogła powrócić do studiowania
w   naszych   szeregach   tę   bardzo   ważną   naukę.   Cytat   z
przedmowy do tej książeczki daje specjalny wgląd w tę
historyczną   pracę:   "na   zgromadzeniu   w   Minneapolis...
uchwalono   /22.X.1924   r./,   że   kazn.   Daniells   zestawi
kompilację z pism E. White na temat usprawiedliwienia
przez   wiarę.   Wyczerpujące   badania   dokonane   z
wszystkich pism Ducha proroctwa, obejmuje okres 25 lat,
od   1887   do   1912   r.   Otwarło   się   tak   szerokie   pole   do
studium, tak zdumiewające i olśniewające ukryte klejnoty
prawdy  przyszyły  na   światło,   że   wprawiło   mnie   to   w
zdumienie i lęk przed tym jak poważny obowiązek na
mnie   spoczął,   uwolnienie   tych   klejnotów   z   ich
zapomnienia   i   umieszczenie   ich   w   gronie   jasnym   i
pięknym, gdzie zwycięża prawne uznanie i akceptacja w
chwalebnym zakończeniu dzieła powierzonego ostatkom
kościoła... W naszych zaślepionych i stępionych sercach
odeszliśmy daleko z drogi i przez wiele lat odpadliśmy
od   przywłaszczenia   sobie   tej   wzniosłej   prawdy.   Ale
zawsze gdy nasz Wielki Przywódca wzywa swój lud do
powrotu   na   ten   wielki   fundament   ewangelii,   przyjęcia
wiarą   przypisanej   sprawiedliwości   Chrystusa   za   nasze
przeszłe grzechy i przypisanej sprawiedliwości Chrystusa
celem   objawienia   Boskiej   natury   w   ludzkim
ciele" /Chrystus nasza sprawiedliwość, 1941r., pp. 5, 6/.

Tak więc w czasie Exodusu, lud Boży przywrócił

natchnione pisma i badał je. Głos Boży drugi raz wzywał
Swój Ruch Adwentowy do rozpoczęcia wędrówki do
niebieskiego Chanaanu. Klucz, który otworzył wieczne

113

Przesiew wśród ludu Bożego

drzwi nieba, dał On drugi raz przedstawiając nam klucz
żywej sprawiedliwości przez wiarę w Chrystusa.

Baal i Fegor

Ale chociaż Bóg musiał znowu wzywać dzieci

Izraela do Obiecanej Ziemi, szatan szukał z wszystkich
sił możliwości do zniszczenia ich. Chociaż mieli nową
nadzieję i lepsze zrozumienie tego gdzie upadli ich
ojcowie, doświadczyli wielkiego odstępstwa w jakie
wpadli jako lud przy Baal Fegorze. Była to trudna lekcja,
że "świat jest głównym nieprzyjacielem religii, dlatego że
siły szatańskie stale działają przez świat" /W niebieskich
miejscach, p. 309/.

Kaznodzieja Daniells opublikował swoją

książeczkę w 1926 r. Chociaż światowość zawsze była
problemem   w   naszym   kościele,   mamy   świadectwo   jej
eksplozji po zakończeniu II wojny światowej. Świat stał
się   bardziej   rażący   ze   swoją   modą,   zachowaniem,
filozofią, poszerzając przepaść i dając nam sposobność
by świeckość zajęła mocną pozycję u nas. Jednak Bóg nie
zmienił swoich standardów nawracających nas do świata
i wywołało to bardziej bezczelną argumentację, że Bóg
akceptuje   nasze   nowe   standardy.   "Pycha,   pożądliwość,
miłość   świata,   żyją   w   sercu   bez   obawy   banicji   albo
potępienia.   Ciężkie   i   aroganckie   grzechy   znajdują   się
wśród nas" /Testimonies, vol. 5, p. 217/.

Istnieje potrzeba byśmy zrozumieli, że "zbliżamy

się do czasu końca, gdy lud Boży stanie u granic
niebieskiego Chananu, a szatan jak dawniej prowadzi
swoje wysiłki by przeszkodzić im w wejściu do Ziemi
Obiecanej. Zastawi pułapki na każdą duszę. Strzec muszą

114

Przesiew wśród ludu Bożego

się   nie   tylko   nieświadomi   i   bez   wykształcenia;
przygotowuje   swoje   pokusy   na   zajmujących   wysokie
stanowiska   w   najświętszej   służbie;   jeśli   mógłby
doprowadzić do skalania ich dusz, może przez nich wielu
zniszczyć.   Zastosuje   te   same   narzędzia   jakie   stosował
tysiące   lat   temu.   Przez   świeckie   towarzystwo,   uroki
piękna, szukanie przyjemności, uciechy, biesiady i kielich
wina,   kusi   do   naruszania   siódmego   /102/
przykazania"   /Patriarchs   and   Prophets,   pp.   457,   458;
349, 2/.

Patrząc na to co miało miejsce przy Baal Fegorze,

może przebudzić to nasze umysły na to co może się nam
zdarzyć. Gdy Izrael obozował w "Dolinie Syttym" nad
brzegiem Jordanu "otoczenie wywierało kalający wpływ
na Izraelitów. Ich umysły zjednoczyły się z ohydnymi
myślami nieustannie sugerującymi ich wygodne i
bezczynne życie, co wywoływało demoralizujący wpływ;
prawie nieświadomie oddalali się od Boga i odchodzili
do stanu gdzie łatwo stawali się łupem pokusy" /ibid., pp.
453, 454; 345, 4/.

Po znieczuleniu ludu Bożego, szatan wprowadził

madyjańskie   prostytutki   kultowe   do   obozu.   Przez
stowarzyszenie się z tym bałwochwalczym ludem, Izrael
ostatecznie sam znalazł się w bałwochwalstwie. Proces
ten   dokonywał   się   tak   subtelnie,   że   Mojżesz   nie   był
świadomy   zła,   aż   wybuchło   otwarte   odstępstwo.   Pan
nawiedził  ich  zarazą,  aż   Fines  wziął  oszczep  i  przebił
jednego z przywódców gdy pił chełpliwie wprowadzając
prostytutkę kultową do obozu.

Takie sceny dotykają Adwentystów Dnia Siódmego

i dzisiaj, Baal Fegor ma swoje zastosowanie do nas w

115

Przesiew wśród ludu Bożego

odstępstwie   w   Kadesz   Barne.   Całe   lata   obozujemy   w
"Dolinie Syttym". Czy nie mamy towarzystwa z naszym
zachodnim   światem,   szybko   przenikającym   różnymi
świeckimi obszarami łatwego wyżywienia, pobłażliwości
i   moralnie   degradującym   wpływem?   Czy  nie   jesteśmy
kuszeni   do   odżywiania   się   codziennie   zmysłowymi
magazynami,   lubieżnymi   taktami   popularnej   muzyki,
dramatami   telewizyjnymi   i   poniżającymi   opisami   o
nieustannych   zbrodniach?   Szatan   próbuje   każdym
sposobem   odwrócić   nasze   umysły   od   tematów
niebieskich do ziemskich /zob. Patriarchs and Prophets,
p.   459/.  Pamiętaj,   takie   rzeczy   wpływają   na   nas
niedostrzegalnie,   w   ten   sposób   znajdą   drogę   na   każdy
camp   w   naszym   kościele.   Okażemy   to   w   naszej
wspólnocie   kościelnej   w   czasie   naszych   nabożeństw
namiotowych i na terenie naszych szkół.

Musimy przebudzić się na szatańskie plany by nas

zniszczyć. "Pracujmy nad odparciem pokusy. Ci, którzy
nie padli łupem szatańskich pomysłów, muszą dobrze
strzec dróg duszy /103/, muszą unikać czytania, patrzenia
i słuchania tego co sugeruje nieczyste myśli. Wymaga to
gorliwej modlitwy i nieustannej czujności" /ibid., p. 460/.

Musimy "wyjść spośród nich, być odłączeni, mówi

Pan, i nie dotykać się nieczystego". Bóg wymaga teraz od
Swego ludu   wielkiej  różnicy od  świata  w  zwyczajach,
nawykach i zasadach, jak wymagał tego od starożytnego
Izraela.   Jeśli   wiernie   chodzimy   wg   nauk   Jego   Słowa,
różnica   ta   będzie   istniała"   /ibid.,   p.   458/.   Nigdy   nie
będziemy   w   towarzystwie   świeckim   póki   nasz   umysł
będzie   spolegał   na   Bogu,   a   naszym   celem   będzie
zbawienie innych.

116

Przesiew wśród ludu Bożego

Ale wiele razy nasza społeczność z tym światem

ma na niego niewielki  wpływ. Pytamy wtedy dlaczego
tak jest? "Powodem dlaczego mamy tak mały wpływ na
niewiernych jest to, że objawiamy zbyt słabe różnice w
naszych   praktykach   z   tym   światem...   Gdy   osiągniemy
poziom, który Pan pragnie osiągnąć w nas, świeccy będą
się   do   nas   odnosić   jak   do   dziwnych   i   osobliwie
podejrzanych" /Fundamentals of Christian Education, p.
289/.

Czy wierzysz radzie Bożej? Czy Bóg mówi przez

E. White albo nie? Weźmy sobie do serca usilne błaganie
Piotra: "Trzeźwymi bądźcie, czuwajcie, albowiem
przeciwnik wasz diabeł jako lew ryczący obchodzi
szukając kogo by pożarł".

Najazd światowości do obozu nie jest łatwym

tematem do dyskusji. Wysoce emocjonalne łatwo jest
ignorowane albo usprawiedliwiane. Jednak dokładnie stoi
między nami a wiecznym światem. W tym samym czasie
szatan zdwaja atak przeciwko kościołowi. Co ciekawe,
dwa wielkie odstępstwa, jakie były wcześniej
studiowane, weszły do kościoła równocześnie.

Gdy szatan spostrzeże, że Pan błogosławi swój lud,

że przygotowuje go do rozpoznania jego zwiedzenia,
wtedy działa swoją mistrzowską siłą by wprowadzić
fanatyzm z jednej strony a zimny formalizm z drugiej, tak
by mógł zebrać żniwo dusz /Selected Messages, book 2,
p. 19/.

Gdy wielu członków zboru zauważa fanatyczne

ruchy tych którzy wybrali ruch niezależności w obliczu
wielkiego niebezpieczeństwa /104/ czują, że ich
stanowisko jest pewne, gdy w rzeczywistości stają się

117

Przesiew wśród ludu Bożego

zimni na skutek formalizmu świeckiego piętna w religii.
W   czasie   gdy   kościół   uważa,   że   fanatyzm   wejdzie
frontowymi drzwiami, w tym samym czasie ukradkiem
wpływ świata wślizguje się do środka. W rezultacie jest
to   Baal   Fegor   adwentyzmu.   Wielu   zginęło   w   Kadesz
Barne,   powodem   zguby   była   światowość,   a   duchowy
kompromis w Baal Fegor był podwójnie dewastujący.

Gdy nastanie prawdziwe i wierne przebudzenie do

uświadomienia   sobie  sytuacji,   rozpocznie  się   bronienie
razem   z   Bogiem   Jego   kościoła   przed   świeckimi
pułapkami.   Wtedy   będzie   to   prawdziwe   ożywienie
prawdziwej   pobożności   wśród   nas.   Szatan   będzie
próbował   to   tłumić   usiłowaniami   związania   tego   z
fanatyzmem. Ale nie musimy ulec jego taktyce. "Gdy Pan
działa   przez   Swoje  narzędzia,   gdy  ludzie   są   poruszani
mocą   z   nieba,   szatan   wprowadza   swoich   agentów   z
okrzykiem "fanatyzm", ostrzegając ludzi by nie wpadali
w   skrajność.   Wszyscy   powinni   być   ostrożni   w
podnoszeniu takiego głosu, gdyż jest to fałszywa moneta,
dlatego   też   nie   można   dłużej   zaniżać   tej   prawdziwej
wartości.   Mimo   że   istnieją   fałszywe   ożywienia   i
nawrócenia, nie można z tego powodu wszystkie uważać
za podejrzane" /Gospel Workers, p. 170/.

Pan wywyższył swojego Finesa. Oszczep, którego

użył   do   zabicia   istniejącego   zła   był   prawdziwym,
prostym   świadectwem   przemawiającym   w   miłości.
Dlatego ich miłość do Boga, Jego prawd i kościoła nie
będzie  mogła  zatrzymać   ich  w  spokoju,  gdy widoczne
jest zniszczenie.

Tak więc Bóg użyje ludzi do oczyszczenia

zgromadzenia, dokona tego tak jak użył dobrych aniołów

118

Przesiew wśród ludu Bożego

w   niebie   do   oczyszczenia   nieba   z   zanieczyszczenia.
Biblia mówi: "Michał i aniołowie Jego walczyli..." /Obj.
12,   7/.   Szatan   i   jego   buntowniczy   korpus   nigdy   nie
pragnie   wprowadzenia   niebieskich   wartości,   pragnie
raczej kontrolować kościół. Wielu w kościele, którzy nie
obrali separacji od grzechu, wykaże to samo pragnienie.
W   rezultacie   przyjaźnie   i   znajomości   wykluczą   ich   z
naszych szeregów dzięki kościelnej dyscyplinie.

"Nadszedł czas na poważne i skuteczne wysiłki

zmierzające   do   uwolnienia   kościoła   od   szlamu   i
plugastwa,   które   plami   jego   czystość"   /Testimonies   to
Ministers,   p.   450/.   Ale   dzięki   konfliktom   przez   jakie
przechodzi kościół /105/, lud Boży ma zapamiętać, że nie
jest to ich walka ale Pańska.

Odpowiedź na wezwanie

Po drugim Bożym wezwaniu skierowanym do

starożytnego Izraela by posiadł ten kraj, wszedł  on do
niego. Chociaż tysiące straciło życie przy Baal Fegorze,
był to końcowy przesiew, który dokonał selekcji ostatniej
grupy   buntowników,   prowadzący   do   oczyszczenia
ostatka   przygotowanego   do   swojego   dziedzictwa.
Chociaż   ich   podróż   była   długa   i   niebezpieczna,
zakończyła się zwycięstwem i zajęli ten kraj.

Jak w innych powiązaniach, antytyp będzie

prawdziwym typem. Wchodzimy do domu. Bóg nie
będzie wzywał trzeci raz. Nic nie może zatrzymać
ponownego ożywienia sprawiedliwości Chrystusa wśród
nas, kiedyś rozpoczętego. Studiujmy to, żyjmy tym. Gdy
tego doświadczysz, nie możesz więcej milczeć o kazaniu
Chrystusa tak jak Piotr i Jan gdy tłumili ich w świątyni.

119

Przesiew wśród ludu Bożego

Drugie wezwanie nie będzie na próżno. "Byłam

głęboko   poruszona   scenami   jakie   miałam   ostatnio   w
nocnej porze. Wydawał się mieć miejsce wielki ruch -
dzieło ożywienia - obejmujące wiele miejsc. Nasz lud był
poruszony do zajęcia miejsca w szeregu, odpowiadając
na Boże wezwanie. Moi bracia, Pan mówi do nas. Czy
nie   zważamy   na   Jego   głos?   Czy   nie   przygotujemy
naszych   lamp   by   postępować   jak   ludzie   oczekujący
przyjścia swego Pana? Nadszedł czas wzywający nas do
niesienia światła, do dzieła" /Testimonies to Ministers, p.
515/.

Jaki będzie nieunikniony rezultat tego ożywienia?

Szatan i jego zastępy doprowadzą do ostatniej walki -
prześladowania.

Wielu uważa dziś, że prześladowanie spowoduje

przebudzenie w kościele. Ale będzie zupełnie odwrotnie.
Duchowe   przebudzenie   ludu   adwentowego   sprawi,   że
szatan   zorganizuje   swoją   ostanią   kampanię
prześladowczą.   "Dlaczego   jest   tak,   że   prześladowanie
wydaje się w wielkim stopniu drzemać? Jest tylko jeden
powód - kościół dostosował się do świeckiego standardu,
dlatego   nie   wzbudza   żadnej   opozycji...   Gdy   jednak
nastanie ożywienie wiary i mocy pierwotnego kościoła,
wtedy   /106/   ożyje   duch   prześladowczy,   ożyje   ogień
prześladowań" /The Great Controversy, p. 48; WB 43,
4c/. Żar prześladowań pomoże wypalić żużel z świętych i
przygotuje ich na późny deszcz i do przemienienia.

Tak jak kiedyś, Bóg włączy swój ruch adwentowy

do końcowego zwycięstwa. Jest to ostania godzina, a
ostatek jest teraz przygotowywany do wiecznego świata.

120

Przesiew wśród ludu Bożego

ROZDZIAŁ XIII

W zakończeniu

Szukamy w naszym studium obudzenia

adwentyzmu tego, co pobudzi nas dzisiaj. "Rozpoczął się
wielki przesiew i wszyscy, którzy nie staną stanowczo po
stronie   prawdy   i   nie   zdecydują   się   ponieść   ofiary  dla
Boga i Jego dzieła zostaną przesiani" /Early Writings, p.
50;  DW  36, 2a/. Jak prędko nasz okręt wejdzie w sam
środek   oka   cyklonu   nikt   nie   może   powiedzieć,   ale
wszyscy   czujemy,   że   niebawem.   Będziemy   mieli
przeciwników   wewnątrz   i   zewnątrz,   ale   nasz   zawzięty
nieprzyjaciel   to   my   sami.   Tylko   Jezus   może   pokonać
nasz niechrześcijański charakter.

Wiele jest obietnic i ostrzeżeń, że Bóg wybawi

Kościół   Adwentowy.   Jednak   "należy   pamiętać,   że
obietnice i zagrożenia Boże są jednakowo warunkowe" /
Selected   Messages,   book   1,   p.   67/.   Kościół   będzie
ważony na wadze świątyni. Gdy jego moralny charakter i
stan   ducha   nie   będzie   odpowiadał   korzyściom   i
błogosławieństwom   Bożym   jakie   mu   wyświadczył,
będzie znaleziony lekkim" /Testimonies, vol. 5, p. 83/.

Nigdy nie możemy zapominać, że ostrzeżenia i

błogosławieństwa znajdujące się w Obj. 3 r., stosują się
do każdego z nas jako ostatka ludu Bożego /w. 16, 20,
21/. Tylko ci, którzy indywidualnie otworzą drzwi swego
serca Chrystusowi i wytrwale dzięki Jego mocy zwyciężą
samych siebie będą członkami kościoła triumfującego. W
rezultacie będą oczyszczeni przez /108/ próby teraz nie
do pomyślenia; kościół dozna ustabilizowania i odbierze
Boże obietnice. Z drugiej strony ci, którzy nie osiągną

122

Przesiew wśród ludu Bożego

takiego stanu, staną się częścią kościoła, o którym jest
napisane "znaleziony lekkim".

Tak więc widzimy, że główną sprawą jest

indywidualny wybór. Tylko ci, którzy mają prawdziwą
wiarę będą częścią kościoła zwycięskiego. Ci którzy będą
krytykami kościoła w jego obecnym stanie i będą głosić,
że będzie zgubiony, są nieświadomi że wypowiadają
własny sąd. Ponieważ widzą kościół Adwentystów Dnia
Siódmego jako zgubiony, znajdą się w takim samym
stanie. Krótko mówiąc, ich własny brak wiary głoszony
wobec kościoła, ostatecznie pieczętuje swój własny los.
Przeznaczenie kościoła na wolności - i nas indywidualnie
- tylko obniża sprawę wiary. W obu przypadkach mamy
wybór albo doświadczyć przeraźliwej wątpliwości, albo
zbawiającej wiary. Ci, którzy wybrali to drugie, odkryją
radosną tajemnicę, że w doświadczeniu wiary odnośnie
kościoła, ich własna wiara będzie posilona.

Możemy czytać o Bożym powodzie, dla którego

prześladowanie   oczyszcza   kościół.   Biegnie   to   do
wypełnienia. Ale czy będziemy dzięki temu oczyszczeni?
Wszyscy   rozumiemy,   że   mamy   to   zbadać,   dlaczego,
kiedy i jak dokona się przesiew, a będzie to na próżno
jeśli nie mamy codziennego doświadczenia z Jedynym,
który jest całkowicie umiłowanym. Taki związek można
budować   tylko   na   miłości.   Miłość   jest   skałą   na   której
prawdziwie mądry człowiek buduje siebie i swój dom.
Jest   to   nieprzeparta   moc   przyciągająca   innych   do
Pasterza zagrody. Możemy mieć duchowe dary, rozumieć
wszystkie tajemnice, mieć całą wiedzę i posiadać potężną
wiarę,   by   przenosić   góry   kłopotów,   jeśli   nie   mamy
prawdziwej miłości, nie mamy Boga /zob. 1Kor. 13, 2/,

123

Przesiew wśród ludu Bożego

APPENDIX
Osobiste doświadczenie

Wyzwaniem naszego pokolenia jest należycie

zdefiniować   termin   "niezależny"   w   odniesieniu   do
kaznodziejów.   Wielu   z   nich   ma   swoje   własne
zrozumienie   tego   słowa   mieszając   jego   znaczenie   z
"samowystarczalną"   pracą.   Słowa   te   nie   zawsze   są
synonimami.   Możemy   określić   prawne   uzasadnienie
niezależnego   kaznodziei   przez   jego   związek   z
organizowanymi   programami   zjednoczeń.   Taka
niezależność oznacza, że nie jest pod kontrolą kościelnej
instytucji   albo   struktur.   Jednak   niezależny  kaznodzieja
zawsze usiłuje działać w harmonii z kościelną strukturą,
a   nie   przeciwko.   Chociaż   sama   niezależność
kaznodziejów jest prawnie uzasadniona, nie możemy stąd
wyciągać wniosku, że Bóg ich do tego wyświęcił. Wielu
z   nich   ukradkiem   działa   na   szkodę   kościoła   gdy
równocześnie mówią członkom, że E. White aprobowała
samowystarczalność kaznodziejów.

Moja żona i ja stanęliśmy przed takim wyzwaniem,

gdy kiedyś przyłączyliśmy się do pewnego niezależnego
kaznodziei. Idea ta wydaje się na początku pochodzić od
Boga - do czasu gdy przywódca grupy powiedział nam,
że nasze finansowe wynagrodzenie pochodzi nie tylko z
dobrowolnych ofiar ale również z poświęconej
dziesięciny. Fakt ten nas zaniepokoił, gdyż nie byliśmy
pewni, czy jest to właściwe by laicy otrzymywali takie
fundusze. Rozpoczęliśmy więc badać tę sprawę.

Niebawem znaleźliśmy, że E. White rzeczywiście

uznawała potrzebę by pewna gałąź dzieła Bożego miała
taką potrzebę, że operowała na pewnym poziomie

125

Przesiew wśród ludu Bożego

niezależności od zjednoczenia, albo innych struktur
kościoła. Faktem jest, że pomogła ona ustanowić model
takiego programu przez utorowanie drogi dla Madison
College w Tennessee. Stał się on jedyną instytucją gdzie
rada dyrektorów na to się zgodziła. Często mówiła, że
szkoła ta jest warta naśladowania.

Ale jaki był prawdziwy duch kaznodziejów w

Madison? Czy przywódcy i personel usiłowali działać w
harmonii z organizacją kościoła? Jak daleko szła idea
niezależności? Jaka była ich postawa odnośnie użycia
dziesięciny?

Wielu kaznodziejów fałszywie przedstawia rolę

Madison   College.   Tam   szukają   nieuzasadnionej
niezależności,   próbując   dopasować   się   do   Madison.
Używając   faktu,   ż   Madison   ma   uprawnienia   do
przyjmowania   i   używania   dziesięcin,   uznają   to   za
przyzwolenie robić tak samo. Ale przekręcają fakty. E. G.
White   poucza   urzędników   Generalnej   Konferencji,   że
jest Bożym planem by kanał przepływu dziesięciny dla
Madison   najpierw   przechodził   przez   kasę   Generalnej
Konferencji. Nigdy kierownictwo tej niezależnej szkoły
nie   otrzymało   pozwolenia   na   odbieranie   dziesięcin
bezpośrednio od członków kościoła.

Prof. E. A. Sutherland, współzałożyciel i prezydent

Madison College wyraźnie kładł nacisk na cel i ducha
procedury tej operacji - procedury, z którą E. White w
pełni się zgadzała. Pisała ona "założyciele usiłowali w
niesamolubny sposób zabezpieczyć szeregi pracowników
do   pracy  w   kooperacji   w   dziele,   przez   konferencję   na
terenie   której   się   znajduje...   Nauczyciele   i   studenci   są
lojalnymi   członkami   kościoła   Adwentystów   Dnia

126

Przesiew wśród ludu Bożego

Siódmego,   wspierający   kościoły,   które   również   są
lojalnymi członkami społeczności. Tak to było rozumiane
i   taka   była   pozycja,   gdy   E.   White   przyłożyła   swoją
aprobatę   do   dzieła   wykonywanego   w   tej
instytucji"   /Ownership   and   Control   of   the   Madison
School, p. 16/.

Po wykazaniu wyraźnej różnicy między prawdziwą

samowystarczalnością   /112/   części   dzieła,   a   subtelnym
zwiedzeniem współczesnych niezależnych kaznodziejów,
bez   odpowiedniego   upoważnienia   drenażują   kościół   z
jego środków finansowych, nie było trudno mojej żonie i
mnie podjąć decyzję. W tym punkcie niebo pociągnęło
linię   demarkacyjną.   Idea,   że   natchniona   rada   broni
niezależności   kaznodziejów   do   odbioru   dziesięciny   od
członków   zboru   jest   rozluźnioną   nitką,   która   może   w
końcu   wystrzępić   finansową   tkaninę   kościoła.   Taki
kierunek   jest   groźny   dla   ogólnoświatowego   programu
Kościoła   Adwentystów   Dnia   Siódmego.   Ci,   którzy
wierzą w pisma dotyczące organizacji kościoła nigdy nie
będą lansować takiej idei. Uczciwa samowystarczalność,
dokonania   indywidualne   czy   przez   instytucje,   będą
zawsze   utożsamiane   przez   owoce   zależności   z
organizacją kościoła.

K O N I E C

127

Document Outline