Komunikacja społeczna, proces tworzenia, przekształcania i przekazywania informacji między jednostkami (komunikacja interpersonalna), grupami i organizacjami społecznymi. Celem komunikacji społecznej jest kształtowanie, modyfikacja lub zmiana wiedzy, postaw i zachowań zgodnie z interesami i wartościami odziałujących na siebie nadawców i odbiorców.

Model komunikacji społecznej składa się z kilku elementów: nadawca – komunikat – kanał (np. powietrze, papier, obraz) – odbiorca – sprężenie zwrotne (reakcja odbiorcy na komunikat nadawcy). Efektywność komunikacji społecznej zależy od obiektywizmu, kompetencji (wiarygodności) nadawcy oraz od atrakcyjności przekazu, który powinien cechować się trafnością argumentacji (jednostronnej lub dwustronnej), odpowiednim doborem metod przekazywania (odwoływania się do emocji, intelektu lub emocji i intelektu), a także uwzględniać nastawienie odbiorców (pozytywne, negatywne, obojętne) w stosunku do przekazywanych informacji oraz ich wiek, wykształcenie, płeć, otwartość na innowacje itp. Nadawca może posługiwać się również metodamimanipulacji i perswazji. Jednym z rodzajów komunikacji społecznej jest komunikacja polityczna – wymiana informacji między władzą polityczną np. upowszechnianie i formułowanie programów politycznych a społeczeństwem(np. artykulacja potrzeb) lub jako mechanizm kierowania społeczeństwem. System demokratyczny charakteryzuje otwartość informacyjna, którą gwarantują regulacje prawno-konstytucyjne i prawo do informacji.

Komunikacja masowa, oparta na technicznych środkach masowego przekazu (telewizja, Internet, radio, prasa) komunikacja, pozwalająca na jednoczesne dotarcie z informacjami do dużej liczby osób na całym świecie.