STROPY

STROPY NA BELKACH

STALOWYCH

- NALEŻĄ DO STROPÓW TRADYCYJNYCH

- ELEMENTAMI NOŚNYMI SĄ STALOWE PROFILE WALCOWANE O PRZEKROJU
DWUTEOWYM

- ZNAJDUJĄ ZASTOSOWANIE NAJCZĘŚCIEJ PODCZAS WYMIANY
ISTNIEJĄCYCH STROPÓW,
KTÓRE ULEGŁY ZUŻYCIU

- ROZSTAW BELEK: OD 120 CM PRZY WYPEŁNIENIACH CERAMICZNYCH DO
200 CM PRZY
WYPEŁNIENIU PŁYTĄ ŻELBETOWĄ

RODZAJE STROPÓW NA BELKACH STALOWYCH:

1. WYPEŁNIENIE STANOWIĄ PŁYTY CERAMICZNE Z CEGŁY

PEŁNEJ LUB DZIURAWKI (ZBROJONE)

2. WYPEŁNIENIE STANOWIĄ PREFABRYKOWANE PŁYTY

ŻELBETOWE

3. WYPEŁNIENIE STANOWIĄ TZW. SKLEPIENIA ODCINKOWE

SPOSOBY OPARCIA BELEK

Sposoby oparcia belek

stalowych na ścianach

zewnętrznych:

a) na poduszce betonowej,
b) na czterech warstwach

cegły

na wieńcu żelbetowym

d) zakotwienie belki

1 – ocieplenie wieńca, 2 –
belka stalowa

OGÓLNA CHARAKTERYSTYKA

Cegły w płytach układa się długością prostopadle do belek lub
murów stanowiących oparcie dla płyt. Spoiny poprzeczne warstw
sąsiednich należy przesunąć o ½ cegły.
Płyty zbroi się bednarką o przekroju  1x20 mm do  2x30 mm lub
rzadziej prętami o średnicy 6 lub 8 mm.  Przekrój zbrojenia zależy
od  obciążenia stropu  i rozpiętości płyty.
Zbrojenie układa się w co drugiej lub w co trzeciej spoinie.  Końce
bednarki należy przegiąć  i  zagiąć  pod  kątem  prostym  w  celu
wpuszczenia  ich  w  spoiny między    cegłami i środnikiem belki
stalowej.
W celu umożliwienia wykonania  tynku  na  podniebieniu  stropu
płytę  ceramiczną  należy  obniżyć  1 cm  poniżej  belki stalowej,
a  jej  dolną  półkę  osiatkować.
Płyty  Kleina wykonuje się na deskowaniu,  które podwiesza się
najczęściej do belek stropowych.  Deskowanie nie powinno
przylegać bezpośrednio do spodu półek belek stalowych,  lecz
znajdować się w odległości  1 cm  w  celu  umożliwienia
wypełnienia szczeliny zaprawą.
Cegły  płyty  układa  się  na  deskowaniu.  Najpierw  na  cegły
nakłada  się zaprawę,             a  następnie  układa  się  je  na
deskowaniu na docisk.  Po wymurowaniu całej płyty między
dwiema belkami oraz  po  ułożeniu  zbrojenia  w  spoinach
zalewa  się  płytę   rzadką  zaprawą  cementową,  tak  aby
wypełniła  spoiny  i  nierówności.

WYKONANIE

1 – deskowanie
podwieszone
2 – bednarka
3 – cegła
4 – rygiel ( podpora
deskowania)
5 – uchwyt z drutu (6
mm)
6 – siatka druciana
7 – polepa (wełna,
styropian)
8 – legary
9 – podłoga
10 – kotew w co trzeciej
belce
11 – belka
12 – zaprawa murarska
13 – rzadka zaprawa
cementowa

Przy rozpiętości stropu powyżej  5,0 m  belki stropów  Kleina wykazują duże
ugięcia i z tego powodu zaleca się podpieranie ich w połowie rozpiętości
podczas wykonywania stropu oraz obetonowanie ich górnej części.  Zapewnia
to lepszą współpracę płyty z belką i w efekcie zwiększa sztywność  i nośność
stropu.

PRZEKRÓJ POPRZECZNY PŁYTY KLEINA

1 – dwuteowa belka stalowa I 180 – 200 mm, 2 – cegła pełna na

rąb,

3 – płaskownik 20x1 lub 30x2 (bednarka), 4 – beton, 5 – gruz

ceglany z wapnem, 6 – papa, 7 – legar 6x12

cm, 8 – ślepa podłoga – deski grub. 32 mm,

9 – biała podłoga – deski grub. 25 mm, 10 – siatka

pleciona lub cięto-ciągniona,

11 – tynk (wyprawa)

STROPY NA BELKACH STALOWYCH Z

WYPEŁNIENIEM Z PŁYT ŻELBETOWYCH

Zamiast płyt lub sklepień z cegły do wypełnienia pól między
belkami nośnymi stropu stosuje się również płyty żelbetowe
monolityczne lub prefabrykowane. Pozwala to na skrócenie czasu
wykonania stropu a w przypadku płyt prefabrykowanych na
wyeliminowanie deskowania.
Szerokie zastosowanie znalazły płyty WPS, PS 170 i PSW 170
oraz ŁPS.
Płyty WPS produkowane są o długościach 100 – 150 cm ze zmianą
długości co 10 cm i o szerokości 40 cm.
Płyty ŁPS (Łódzka płyta stropowa) o szerokości 35 cm i długości
90 – 120 cm z betonu klasy B 20, zbrojone prętami okrągłymi
ST0S o średnicy 4,5 – 8,0 mm.
Płyty prefabrykowane układa się ręcznie z pomostu roboczego,
który stanowią deski o grubości 32 mm oparte na górnych
półkach belek. Płyty układa się szczelnie obok siebie, opierając
na dolnych stopkach belek.
Po ułożeniu całej powierzchni stropu krawędzie płyt zaklinowuje
się np. za pomocą cegieł wkładanych między górną i dolną półkę
belki stalowej, a spoiny między płytami wypełnia się zaprawą
cementową w proporcji 1:2 lub 1:3.

PŁYTA ŻELBETOWA NA BLACHACH FAŁDOWYCH

1 – belka stalowa,

2 – płyta żelbetowa,

3 – blacha fałdowa,

4 – podporowy bolec
stalowy,
   5 – wkręt mocujący
blachę,
     6 – siatka
zbrojeniowa,
                     7 –
warstwa izolacyjna,
                                8 –
jastrych,
                                 9 –
kanał kablowy,
                              10 -
wieszak

STROP ODCINKOWY

Strop odcinkowy - stanowi pośrednią konstrukcję pomiędzy

ceglanym sklepieniem a stropem płaskim -   belka nośna
wykonana jest z dwuteownika stalowego (lub teowej belki
żelbetowej- w budynkach, w których obciążenia użytkowe są
niewielkie),            a wypełnienie międzybelkowe  stanowi
ceglane  sklepienie odcinkowe  (sklepienie, którego strzałka
jest  znacznie mniejsza od promienia koła, którego fragment
stanowi)  o  grubości  od  ¼  do  ½  cegły  w  zależności od
rozstawu belek  (głównie w starych budynkach).

Belki stalowe rozstawia się co 1,2 – 1,5 m, a cegły układa się na

deskowaniu pełnym lub krążynach przesuwnych.

Przekrój stropu odcinkowego w trakcie
wykonania

1 – krążyna, 2 – krawędziak 12x12 cm, 3 – siatka, 4 –
beton, 5 – gruz,

1 – krążyna, 2 – krawędziak 12x12 cm, 3 – siatka, 4 – beton, 5 – gruz, 6 –
tynk, 7 – ściąg stalowy

Ściągi stalowe łączące
belki

Belki  stalowe  stropu opiera się bezpośrednio na murze, jeśli
posiada on dużą wytrzymałość na  ściskanie  lub  na  poduszkach
betonowych  lub  wieńcach  żelbetowych.
Co  trzecią  belkę  w  obu  końcach  należy  zakotwić  w  murze  za
pomocą  kotwi  stalowej.
W trakcie murowania sklepienia,  aby zapobiec wygięciu belek  z ich
płaszczyzny,  należy je połączyć  ściągami  z  prętów  stalowych  albo
wszystkie sklepienia  murować  równocześnie odcinkami,
przesuwając się od jednego końca belek do drugiego.
Przestrzeń  między płytą  a podłogą wypełnia się podsypką  z
lekkiego materiału, o dobrych właściwościach izolacyjnych.

STROP ODCINKOWY

STROPY DREWNIANE

- ELEMENTAMI NOŚNYMI SĄ DREWNIANE BELKI (DRZEWO LITE LUB
PRZEKROJE ZŁOŻONE)

- ROZSTAW BELEK NOŚNYCH 30-60CM DLA BELEK ZŁOŻONYCH, 80-120CM
DLA BELEK
Z DREWNA LITEGO

- STOSOWANE W ŚRODOWISKACH SUCHYCH (PODATNOŚĆ NA BIOKOROZJĘ)

STROPY DREWNIANE

Stropy drewniane są najstarszymi stropami płaskimi. Nie nadają się do

stosowania w pomieszczeniach wilgotnych, ze względu na atakowanie

wilgotnego drewna przez szkodniki biologiczne. Z tych powodów nie powinno

stosować się stropów drewnianych ani nad nieogrzewanymi piwnicami, ani

w stropodachach.

Względy trwałości i zdrowotności wymagają szczególnej ochrony stropów

drewnianych przed wilgocią, stwarzającą warunki do postępu biokorozji

(rozwoju grzybów i owadów) istotne jest również ich zabezpieczenie

przeciwpożarowe.

W domach murowanych międzypiętrowe stropy drewniane należą do

rzadkości, głównie z powodu trudnego do uniknięcia skrzypienia i niskiej

izolacyjności akustycznej. Budowane są jednak nad ostatnią kondygnacją,

gdy poddasze nie jest wykorzystywane na cele mieszkalne.

Strop drewniany może być jednocześnie elementem wystroju wnętrza,

jeśli przed ułożeniem belki stropowe zostaną ostrugane i zaimpregnowane.

Pokryte od wierzchu deskami boazeryjnymi utworzą tzw. strop nagi z

widocznym belkowaniem.

Strop drewniany można również wykończyć płytami gipsowo-kartonowymi

przymocowanymi do podwieszonego stelaża.

STROPY DREWNIANE

Belki o przekroju litym i równoważnym pod względem nośności

przekroju złożonym:

a) dwuteowy, F=140cm

skrzynkowy, F=236cm

(przekrój lity F=200cm

)

(przekrój lity F=352 cm

)

Newralgicznym punktem stropu drewnianego jest miejsce oparcia

belek nośnych na murze ( ścianach nośnych zewnętrznych i

wewnętrznych ). Końce belek są najbardziej narażone na butwienie i

należy je odpowiednio izolować i chronić przed zawilgoceniem.

Źródłem zawilgocenia może być przenikanie wilgoci ze ścian nie

ocieplonych odpowiednio i wykraplanie się pary wodnej na granicy

materiału „ciepłego” (drewno) i „zimnego” (cegła, beton) lub

odsychanie belek (wyparowywanie wilgoci) przez czoło belki

niedostatecznie wysuszonej.

Długość oparcia belek stropowych na murze powinna wynosić
tyle ile wynosi ich wysokość.

Końce belek, oprócz powierzchni czołowych, muszą być

zaimpregnowane i oddzielone papą lub folią ze wszystkich

stron muru, oparte bezpośrednio na wyrównanej zaprawą

powierzchni gniazda lub za pośrednictwem zaimpregnowanej

podkładki z twardego drewna. Od czoła, z góry i z boków, między

murem a końcem belki zostawia się luz 2 ÷ 3 cm.

STROPY DREWNIANE

STROPY DREWNIANE BELKOWO

ŻEBROWE

Jego elementami nośnymi są belki i żebra, przy czym żebra opierają
się na belkach pełniących rolę podciągów (takie rozwiązanie
zwiększa grubość stropu, która jest sumą wysokości żeber i
podciągów) lub mogą być do nich doczepione za pośrednictwem
specjalnych metalowych wsporników. Wymiary i rozstaw podciągów
zależą od obciążenia stropu.

Rozpiętość tego stropu dochodzi do 15 m.

ZALETY STROPÓW DREWNIANYCH

• lekkość konstrukcji, przy jednocześnie wysokich w stosunku do masy własnej

parametrach wytrzymałościowych (nawet kilkakrotnie lżejsze od żelbetowych)

• wyśmienicie nadają się do obiektów budownictwa mieszkaniowego, jednorodzinnego -

idealne rozwiązania przy konstruowaniu stropu poddasza

• stropy drewniane wykonuje się w technologii suchej, co biorąc pod uwagę krajowe

warunki klimatyczne, pozwala na wykonanie stropu także w okresie niskich temperatur

• mogą być obciążane zaraz po wykonaniu i nie wprowadzają do budowanego domu

wilgoci technologicznej

• łatwość wykonania konstrukcji stropu oraz ewentualnych remontów konstrukcji

• krótki czas wykonania

• Jedyny rodzaj stropów, którego elementy konstrukcyjne posiadają walory estetyczne,
i po niewielkiej obróbce nie wymagają żadnego wykończenia

WADY STROPÓW

DREWNIANYCH

W stropach drewnianych mogą powstać następujące

uszkodzenia:

• ugięcie belek wskutek zbyt dużego obciążenia (za mały

przekrój poprzeczny) lub uszkodzenia w wyniku gnicia bądź
zagrzybienia

• uszkodzenie końców belek w miejscu oparcia na murze

wskutek ich gnicia, próchnienia lub zagrzybienia (zła
impregnacja belek i izolacja w styku z murem)

Wady:

• dużo "głośniejsze" od żelbetowych, nawet gdy zastosuje się

dodatkowe zabiegi zwiększające ich izolacyjność akustyczną.

• „skrzypienie podłogi”

• mała odporność ogniowa

Document Outline