Magurski Park Narodowy

Magurski Park Narodowy, utworzony w 1995 roku, jest
jednym z 23 parków narodowych na terenie Polski.
Park  leży  na  granicy  województw  małopolskiego  i
podkarpackiego  w  samym  sercu  Beskidu  Niskiego.
Swoim  zasięgiem  obejmuje  górne  dorzecze  Wisłoki  oraz
pasmo  Magury  Wątkowskiej.  Jest  jednym  z  dwóch
parków narodowych na Podkarpaciu

Powierzchnia – 19 439 ha ,
natomiast jego otulina 22 697 ha
Powierzchnia obszarów ochrony ścisłej
-0 ha
Długość szlaków turystycznych - 75 km

Geologia i geomorfologia

•

Krajobraz parku to typowy dla Beskidu Niskiego
krajobraz gór średnich i niskich. Pod względem budowy
geologicznej dominują skały fliszowe płaszczowiny
magurskiej. Spośród osobliwości geologicznych wymienić
należy: pomnik przyrody "Diabli Kamień" i rezerwat
"Kornuty". Główną częścią parku jest grzbiet Magury
Wątkowskiej z kulminacją na Wątkowej (847 m n.p.m.).
Jego północne stoki są pokrojone źródłami potoków
Bednarka i Kłopotnica. Wschodnia część Magury
uformowała się w ciąg pojedynczych garbów
oddzielonych dolinami potoków i głębokimi przełęczami.
Dłuższe pasma występują na południu parku gdzie
wyraziste akcenty stanowią wzgórza Nad Tysowym (713
m n.p.m.), Wielka Góra (719 m n.p.m.) i Baranie (728 m
n.p.m.), oddzielone od siebie przełęczą nad Ożenną,
Ciechanią i Olchowcem

Fauna

•

Park jest jedną z najbogatszych w Beskidzie
Niskim ostoją fauny. Na jego terenie występuje
137 gatunków ptaków, w tym 108 lęgowych
(głównie leśnych), wśród nich wiele gatunków
rzadkich i zagrożonych jak np. orzeł przedni, orlik
krzykliwy, puchacz oraz ptaki, które mają liczne
populacje: bocian czarny, puszczyk uralski i
dzięcioł białogrzbiety. Żyje tu 35 gatunków
ssaków, a wśród nich duże ssaki drapieżne jak
niedźwiedź brunatny, (stale zachodzący ze
Słowacji i Bieszczadów), ryś, żbik, wilk i wydra.

W faunie wodnej na podkreślenie zasługują: pstrąg
potokowy i głowacz biało płetwy. Park i jego otulina
obfitują w liczne gatunki płazów i gadów: salamandra
plamista, traszki, kumak górski, żmija zygzakowata,
zaskroniec zwyczajny. W grupie bezkręgowców dominują
owady, wśród których na uwagę zasługują gatunki
rzadkie i zagrożone motyli: niepylak, paź żeglarz, paź
królowej oraz chrząszcze: nadobnica alpejska i kozioróg
bukowiec. Do osobliwości należy występowanie skalnika
prozerpiny (gatunek południowoeuropejski). Szacuje się,
że na terenie parku występuje około 200 gatunków
zwierząt objętych ścisłą ochroną gatunkową.

Roślinność

•

Szata roślinna parku ma charakter piętrowy oraz
znamiona obszaru przejściowego między Karpatami
Wschodnimi i Zachodnimi. W zespołach roślinnych
zaznacza się stała obecność typowych gatunków
podgórskich, ciepłolubnych i kserotermicznych. W 10
zbiorowiskach roślinnych zdecydowanie przeważają
zbiorowiska leśne. W piętrze pogórza (do 530 m n.p.m.)
zachowały się fragmenty grądu, olszynki karpackiej i
olszynki bagiennej. W reglu dolnym (od 530 m n.p.m. po
szczyty) przeważa żyzna buczyna karpacka. Znaczną
powierzchnię zajmują także bory jodłowe, świerkowo-
jodłowe oraz sosnowe sztucznego pochodzenia. W
strukturze powierzchniowej lasów na uwagę zasługuje
mały udział świerka, co świadczy o dużej ich naturalności.

buczyna karpacka

bór świerkowo-jodłowy

olszynka karpacka

W parku występuje 45 gatunków górskich oraz 70
gatunków chronionych roślin naczyniowych. Za
szczególnie cenne osobliwości uznać należy m.in. kozłka
trójlistkowego, tojady: dziubaty i mołdawski, pokrzyk
wilczą jagodę, podrzeń żebrowiec, dziewięćsił
bezłodygowy, storczyki, goździk kosmaty i wawrzynek
wilcze łyko.

kozłek trójlistkowy

dziewięćsił
bezłodygowy

Document Outline