Dobranoc,
          kochanie moje...

 

 

  

Kochanie moje, kochanie,

 dobranoc, już jesteś senna –
 i widzę Twój cień na ścianie,
 i noc jest taka wiosenna!

 

 

 

Jedyna moja na świecie,

 jakże wysławię Twe imię?
 Ty jesteś mi wodą w lecie
 i rękawicą w zimie.

 

 

 

Tyś szczęście moje wiosenne,

 zimowe, latowe, jesienne –
 lecz powiedz mi na dobranoc,
 wyszeptaj przez usta senne

:

 

 

  

Za cóż mi taka zapłata,

 ten raj przy Tobie tak błogi?...
 Ty jesteś Światłem Świata
 i pieśnią mojej drogi.

 

 

 

We śnie jesteś moja i pierwsza,

 we śnie jestem pierwszy dla Ciebie.
 Rozmawiamy o kwiatach i wierszach,
 psach na ziemi i ptakach na niebie.

 

 

 

We śnie w lasach są jasne polany,

 spokój złoty i niesłychany,
 pocałunki zielone jak paproć.

 

 

 

Albo jesteś egipska królowa,

 jak miód słodka i mądra jak sowa,
 a ja jestem dla Ciebie jak światło.

 

 

 

Pokochałem Ciebie w noc błękitną,

 w noc grającą, w noc bezkresną.
 Jak od lamp, od serc było widno,
 gdyś westchnęła, kiedym westchnął.
 Pokochałem Ciebie i boso,
 i w koronie, i o świcie, i nocą.

 

 

 Jeśli tedy kiedyś mi powiesz:
 Po coś, miły, tak bardzo pokochał?  
 Powiem: Spytaj się wiatru w dąbrowie,
 czemu nagle upadnie z wysoka
 i obleci całą dąbrowę,
 szuka, szuka: gdzie jagody głogowe?

 

 

Anya