Dr inż. Krzysztof Schabowicz
BUDOWNICTWO OGÓLNE
WYKŁAD 15 i 16
Tynki i okładziny, zewnętrzne i wewnętrzne.
Podłogi. Roboty malarskie.
WROCŁAW 2010
Dr inż. Krzysztof Schabowicz
BUDOWNICTWO OGÓLNE
WYKŁAD 15 i 16
Tynki i okładziny, zewnętrzne i wewnętrzne.
Podłogi. Roboty malarskie.
WROCŁAW 2010
TYNKI
Tynki,
zwane również wyprawami, tworzą zewnętrzne
warstwy elementów budowlanych.
Do podstawowych
funkcji
tynków należą:
1. Ochrona ścian przed wpływami atmosferycznymi,
2. Nadanie elementom estetycznego wyglądu,
3. Zapewnienie
warunków
higienicznych
w
pomieszczeniu,
4. Zabezpieczenie przeciwpożarowe elementu.
DEFINICJA I FUNKCJE
PODZIAŁ tynków ze względu na miejsce
wykonania
PODZIAŁ tynków ze względu na liczbę
warstw i rodzaje faktury
PODZIAŁ tynków ze względu na rodzaj
użytej zaprawy
PODZIAŁ tynków ze względu pełnione
dodatkowe funkcje
PODZIAŁ cienkościennych tynków
elewacyjnych ze względu na rodzaj
spoiwa
CECHY TYNKU
Dobry, trwały tynk charakteryzuje się następującymi
cechami:
a.Trwałe przyleganie do podłoża,
b.Brak rys,
c.Trwałe zachowanie faktury,
d.Trwałe zachowanie barwy.
PODZIAŁ TYNKÓW W ZALEŻNOŚCI OD
TECHNIKI WYKONANIA, GRUBOŚCI I
DOKŁADNOŚCI WYKONANIA.
Rodzaj tynku
Kategoria
Podłoże
Grubość
tynku
[mm]
Dopuszczalne
odchyłki [mm]
1
2
3
4
5
Tynki zwykłe
Tynki surowe rapowane
0
Cegła, beton,
drobnowymiarowe
elementy ceramiczne
12
Tynki surowe
-6
wyrównywane kielnią
I
+4
10
Tynki surowe ściągane pacą
Ia
Tynki pocienione (na
prefabrykatach)
II
jw. oraz płyty wiórowo-
cementowe itp.
15
-5
+3
Tynki pospolite
dwuwarstwowe
II
*)
Siatka stalowa lub
druciano-ceramiczna,
otrzcinowanie
20
±3
Wielkowymiarowe
elementy prefabrykowane
betonowe
5
Tynki pocienione (na
prefabrykatach)
III
jw.
5
±3
Tynki pospolite
trójwarstwowe
III
*)
Gipsowe i gipsobetonowe
12
-4
+2
Cegła, beton,
drobnowymiarowe
elementy ceramiczne i
betonowe, płyty wiórowo-
cementowe itp.
18
PODZIAŁ TYNKÓW W ZALEŻNOŚCI OD
TECHNIKI WYKONANIA, GRUBOŚCI I
DOKŁADNOŚCI WYKONANIA.
Rodzaj tynku
Kategoria
Podłoże
Grubość
tynku
[mm]
Dopuszczalne
odchyłki [mm]
1
2
3
4
5
Tynki doborowe
IV
Siatka stalowa lub
druciano-ceramiczna,
otrzcinowanie
23
-4
+2
Podłoże gipsowe i
gipsobetonowe
12
Tynki doborowe filcowane
IVf
Cegła, beton,
drobnowymiarowe
elementy ceramiczne i
betonowe, płyty wiórowo-
cementowe
18
-4
+2
Tynk wypalany
IVw
Siatka stalowa lub
druciano-ceramiczna,
otrzcinowanie
23
Tynki szlachetne
Tynk szlachetny nakrapiany
IV spec.
Tynk trójwarstwowy
drapany
3
Dokładność
wykonania
podkładu jak dla
kat. III
Tynk szlachetny cyklinowany:
a) Drobnoziarnisty b)
Średnioziarnisty c)
Gruboziarnisty
IV spec.
Tynk kategorii IV
5
8
12
Dokładność
wykonania
podkładu jak dla
kat. IV
Tynk szlachetny kamieniarski
i szlifowany
IV spec.
Tynk kategorii IV
10
jw.
Stiuki
-
Tynk kategorii IV
6
jw.
PRZYCZEPNOŚĆ TYNKU
Przyczepność tynku do podłoża powstaje w wyniku:
1.Wnikania
spoiwa
zaprawy
w
zagłębienia
na
powierzchni podłoża – podłoże powinno być jak
najbardziej chropowate lub należy je ponacinać np.
młotkiem murarskim,
2.Powstawania
związków
chemicznych
między
materiałami tynku i podłoża [np. krzemian glinu (nowa
cegła ceramiczna) + wodzian wapnia (zaprawa) =
krzemiany wapniowe],
3.Mechanicznego zazębiania się zaprawy w spoinach, na
siatce podtynkowej, trzcinie itp. W celu polepszania tej
przyczepności mur powinien być wykonany na tzw. puste
spoiny lub zaprawę ze spoin należy wydrapać.
PRZYCZEPNOŚĆ TYNKU
Wpływ na przyczepność tynku mają:
1)Nieodpowiednie uziarnienie piasku (pył, glina itp.),
2)Brudne lub zatłuszczone podłoże,
3)Gładkie podłoże (deski, beton z formy stalowej itp.),
4)Nadmiar wilgoci w okresie mrozów (rozmrożenie
materiału przez powstający lód),
5)Intensywne
wysychanie
świeżej
zaprawy
(przy
wykonywaniu tynków w czasie upałów lub na ścianie
nasłonecznionej, tynk na materiale porowatym np.
gazobetonie itp.),
6)Duża ilość cementu w zaprawie (powoduje duży skurcz w
czasie wiązania).
Obniżenie się wytrzymałości i przyczepności tynku
powoduje odspojenie się od podłoża (tzw. odparzenie
tynku) i odpadanie tynku płatami.
PRZYCZEPNOŚĆ TYNKU
Minimalna przyczepność tynku do podłoża wynosi:
Tynk wapienny
0,010 MPa
Tynk cementowo-wapienny, gipsowo-wapienny 0,025 MPa
Tynk cementowy
0,050 MPa
PRZYCZEPNOŚĆ TYNKU
Zmniejszenie przyczepności
następuje na skutek:
Skurczu lub pęcznienia zaprawy lub podłoża,
Różnicy współczynników rozszerzalności termicznej
Δα
1
zaprawy i podłoża
•Tynk wapienny
8 * 10
-6
1/°C
•Tynk cementowy
10 * 10
-6
1/°C
•Mur z cegły ceramicznej 5 * 10
-6
1/°C
•Beton
10 * 10
-6
1/°C
Różnicy modułów sprężystości ΔE zaprawy i podłoża
Naprężenia termiczne będą tym większe im większa
będzie różnica Δα
1
i ΔE.
Do zapraw tynkarskich należy używać szczególnie
dobrego spoiwa:
Wapno
powinno być czyste, wolne od siarczków
(siarczki powodują wykwity na tynku), bez cząstek
niezgaszonych
(ciasto
wapienne
należy
przygotować
odpowiednio
wcześniej),
bez
domieszek margla,
Cement
powinien być bez grudek.
Piasek do tynków nie może zawierać margla
(margiel przy uwodnieniu kilkadziesiąt razy
powiększa swoją objętość i powoduje tzw.
strzelanie tynku). Zaleca się stosowanie gotowych
(fabrycznych) mieszanek tynkarskich.
ZE WZGLĘDU NA SPOSÓB WYKONANIA
TYNKI MOGĄ BYĆ JEDNO, DWU LUB
TRÓJWARSTWOWE.
*)
w przypadku tynkowania mechanicznego wymagania dotyczące wyglądu powierzchni i tynków nie
ulegają zmianie.
**)
tynki przewidziane pod malowanie powinny mieć na całej powierzchni barwę jednakową i o tym
samym natężeniu, bez smug i plam. Wymaganie to nie dotyczy tynków surowych.
Liczba warstw
Sposób wykonania
*)
Wygląd powierzchni
**)
Kategoria
tynku
Odmiana
tynku
1
2
3
4
5
Tynki
jednowarstwowe
Narzut uzyskany przez
równomierne obrzucanie
powierzchni podłoża zaprawą
Nierówna, z widocznymi
poszczególnymi rzutami i
możliwymi niewielkimi
prześwitami podłoża
0
Tynki surowe
jw., ale wyrównane kielnią
Bez prześwitów podłoża,
większe zgrubienia
wyrównane
I
jw., ale po narzuceniu ściągane
pacą
Z grubsza wyrównane
Ia
Narzut jednolicie zatarty na
ostro
Równa, ale szorstka
II
Tynki
pocienione
Tynki
dwuwarstwowe
Obrzutka + narzut wyrównany i
jednolicie zatarty na gładko
Równa i gładka
III
Tynki
pocienione
Obrzutka + narzut wyrównany
od ręki, a następnie jednolicie
zatarty na ostro
Równa, ale szorstka
II
Tynki
pospolite
ZE WZGLĘDU NA SPOSÓB WYKONANIA
TYNKI MOGĄ BYĆ JEDNO, DWU LUB
TRÓJWARSTWOWE.
Liczba warstw
Sposób wykonania
*)
Wygląd powierzchni
**)
Kategoria
tynku
Odmiana
tynku
1
2
3
4
5
Tynki trójwarstwowe
Obrzutka + narzut + gładź
jednolicie gładko zatarta
Równa i gładka
III
Tynki
pospolite
Obrzutka + narzut
dokładnie wyrównany wg
pasm lub listew + gładź
starannie wygładzona
packą drewnianą lub
metalową
Równa i bardzo gładka
IV
Tynki
doborowe
jw., lecz gładź po związaniu
pociągnięta rzadką, tłustą
zaprawą, a następnie
starannie zatarta packą
obłożoną filcem
Równa i bardzo gładka,
matowa, bez widocznych
ziarenek piasku
IVf
Jak tynki dwuwarstwowe +
gładź wykonana po
dostatecznym stężeniu
zaprawy narzutu przez
zacieranie packą metalową
z jednoczesnym
posypywaniem mieszaniną
cementu i piasku
przesianego przez sito o
prześwicie 0,25 mm, a w
końcowym etapie – samym
cementem, ze skrapianiem
powierzchni wodą
Równa, bardzo gładka z
połyskiem, o ciemnym
zabarwieniu
IVw
Tynki
wypalane
TYNKI WARSTWOWE
Tynki warstwowe składają się z następujących
warstw:
Obrzutki
,
która
powinna
zapewnić
dobrą
przyczepność do podłoża, grubości do 5mm,
wykonanej z bardzo rzadkiej zaprawy,
Narzutu
, który wyrównuje podłoże do płaszczyzny,
grubości 10-20mm (na siatce lub trzcinie nawet do
25mm), z zaprawy o gęstej konsystencji,
Gładzi
, grubości 3-5mm, w celu nadania właściwej
faktury lub dokładnego wyrównania (wygładzenia)
powierzchni.
PODŁOŻE POD TYNK
Podłoże pod tynk powinno być odpowiednio
przygotowane,
np.
oczyszczone,
wykonane
odpowiednie
nierówności
(puste spoiny, chropowata powierzchnia itp.),
nawilżone,
osiatkowane itd.
PRZYGOTOWANIE PODŁOŻA POD TYNK
Rodzaj podłoża
Niezbędne czynności i wymagania
1
2
Z elementów
ceramicznych i z
cegły wapienno-
piaskowej
Mur ceglany powinien być wykonany na niepełne spoiny, tzn. nie napełnione zaprawą
na głębokość 10-15 mm od lica muru. Pełne spoiny przed tynkowaniem wyskrobać na tę
głębokość. Ze stropów ceglanych usunąć wyciekłą ze spoin zwisającą zaprawę. W razie
potrzeby podłoże oczyścić z kurzu, sadzy, rdzy i substancji tłustych. Przed tynkowaniem
mur zmyć wodą
Z betonów
kruszywowych
Podłoże równe, ale szorstkie. Powierzchnię podłoża naciąć dłutem ręcznym lub
pneumatycznym i po nacięciu dokładnie oczyścić. Nie dotyczy to tynkowania
wielkowymiarowych elementów prefabrykowanych. Przed tynkowaniem podłoże obficie
zwilżyć wodą. Podłoże powinno być czyste, niepylące, pozbawione śladów smarów i
łuszczącej się zendry.
Z elementów z
betonów
komórkowych
Mury oczyścić z wystających grudek zaprawy i naprawić większe uszkodzenia kawałkami
betonu komórkowego, tak aby tynk nie tworzył zbyt grubej warstwy w miejscach
reperowanych. W okresie letnim lub w przypadku nadmiernego wysuszenia przed
tynkowaniem podłoże zwilżyć wodą.
Gipsowe lub
gipsobetonowe
Podłoże tak wysuszone, aby przy sprawdzaniu wilgociomierzem elektrycznym jego
wilgotność nie przekraczała 6% wagowo. Nie dotyczy to przypadku, gdy przewidziane są
tynki gipsowe i gipsowo-wapienne. Części metalowe przylegające do tworzywa
gipsowego zabezpieczyć środkiem antykorozyjnym. Bezpośrednio przed tynkowaniem
podłoże oczyścić z kurzu miękką szczotką na sucho, a następnie lekko zwilżyć wodą.
PRZYGOTOWANIE PODŁOŻA POD TYNK
Rodzaj
podłoża
Niezbędne czynności i wymagania
1
2
Z płyt
wiórkowo-
cementowych
Styki płyt zakryć pasami o szerokości 10 cm z siatki metalowej, przybitymi do
płyty w odstępach ok. 10 cm. W przypadku zapraw zawierających gips siatka
powinna być ocynkowana lub w inny sposób zabezpieczona przed korozją, np.
przez powleczenie lakierem asfaltowym. Bezpośrednio przed tynkowaniem
podłoże oczyścić z kurzu i zwilżyć wodą.
Drewniane
Wykonać podkład z siatki stalowej, z mat trzcinowych, z listewek lub z
drewna. Deski tworzące podłoże powinny być wąskie (ok. 12 cm). Siatkę na
drewnie należy układać na prętach lub listewkach o grubości 6-10 mm.
Arkusze lub pasy siatek powinny zachodzić na siebie co najmniej 3 cm i być
ze sobą powiązane miękkim drutem wiązałkowym. Podkład z siatki wykonać
także na podłożach z twardych płyt pilśniowych lub z płyt paździerzowych.
Metalowe
Kształtowniki lub blachy osłonić siatką stalową, druciano ceramiczną
przywiązaną drutem lub w inny sposób trwale przytwierdzoną. Elementy i
siatka powinny być oczyszczone z łuszczącej się rdzy i innych zanieczyszczeń
oraz dwukrotnie powleczone mlekiem cementowym w przypadku tynków
zawierających cement. Przy tynkach z gipsem podłoże zabezpieczyć powłoką
antykorozyjną. Siatki powinny być ocynkowane lub w inny sposób
zabezpieczone przed korozją. Siatka, która sama ma służyć jako podłoże,
powinna być dostatecznie sztywna i mieć oczka nie większe niż 1 x 1 cm.
Układ warstw w tynku powinien być taki, aby ich
wytrzymałość
zmniejszała się od podłoża na zewnątrz. Tynki zewnętrzne nie
powinny
zawierać dużej ilości cementu (cement absorbuje wodę
opadową i
długo ją utrzymuje, co w zimie może prowadzić do
rozmrożenia tynku)
a ich powierzchnia nie powinna być zagładzana (zagładzanie
powoduje
powstanie tzw. skorupy co powoduje powolne wysychanie
wody
opadowej z tynku i może spowodować jego rozmrożenie).
Nierówna powierzchnia tynku zewnętrznego (baranki, cykliny
itp.)
powoduje zwiększenie powierzchni odparowywania wody
opadowej i
zwiększa trwałość tynku zewnętrznego. Trwałość tynku
zewnętrznego
można polepszyć przez hydrofobizację tynku tj. nasycenie go
preparatami hydrofobowymi – powoduje to odpychanie cząstek
wody
opadowej i tynk nie jest nawilżany.
NAKŁADANIE TYNKU
Tynk może być wykonywany ręcznie lub mechanicznie.
W celu uzyskania właściwej płaszczyzny tynku należy
stosować przy wykonywaniu narzutu listwy lub pasy
kierunkowe.
Wyznaczanie horyzontu za pomocą gwoździ: a) bicie
gwoździ,
b) sprawdzanie poziomu za pomocą łaty murarskiej z
poziomicą
Wyznaczanie lica powierzchni
tynku za pomocą gwoździ lub
drewnianych klepek
NAKŁADANIE TYNKU
Wyznaczanie lica powierzchni tynku na
suficie za pomocą łaty z poziomicą
Kolejne czynności przy biciu pasów
ZE WZGLĘDU NA DOKŁADNOŚĆ
UZYSKANIA PŁASZCZYZNY TYNKI DZIELI
SIĘ NA KATEGORIE.
Kategoria
tynku
Dopuszczalne
odchylenia
powierzchni od
płaszczyzny i
odchylenia krawędzi
od linii prostej
Dopuszczalne
odchylenia
powierzchni od
kierunku pionowego
Dopuszczalne
odchylenia
powierzchni od
kierunku poziomego
Dopuszczalne
odchylenia
przecinających się
płaszczyzn od kąta
przewidzianego w
dokumentacji
0
I, Ia
Nie podlegają sprawdzeniu
II
Nie większe niż 4 mm
na całej długości łaty
kontrolnej (2 m)
Nie większe niż 3 mm na
1 m
Nie większe niż 4 mm na
1 m i ogółem nie więcej
niż 10 mm dla całej
powierzchni
ograniczonej pionowymi
przegrodami (np. ściany
i belki)
Nie większe niż 4 mm
na 1 m
III
Nie większe niż 3 mm i
w liczbie nie większej
niż 3 szt. na całej
długości łaty kontrolnej
(2 m)
Nie większe niż 2 mm na
1 m i ogółem nie więcej
niż 4 mm w
pomieszczeniach do 3,5
m wysokości oraz nie
więcej niż 6 mm w
pomieszczeniach powyżej
3,5 m wysokości
Nie większe niż 3 mm na
1 m i ogółem nie więcej
niż 6 mm dla całej
powierzchni
ograniczonej pionowymi
przegrodami
Nie większe niż 3 mm
na 1 m
IV
IVf
IVw
Nie większe niż 2 mm i
w liczbie nie większej
niż 2 na długości łaty
kontrolnej (2 m)
Nie większe niż 1,5 mm
na 1 m i ogółem nie
więcej niż 3 mm w
pomieszczeniach o
wysokości do 3,5 m i 4
mm w pomieszczeniach
powyżej 3,5 m wysokości
Nie większe niż 2 mm na
1 m i ogółem nie więcej
niż 3 mm dla całej
powierzchni
ograniczonej pionowymi
przegrodami
Nie większe niż 2 mm
na 1 m
TYNKI POCIENIONE
Tynki pocienione
stosowane są na równych
podłożach z
betonu, betonu komórkowego klejonego (HEBEL,
YTONG),
styropianu
(ocieplenie
styropianem,
THERMOMUR). Mogą być nie zbrojone lub zbrojone
siatką z włókien szklanych lub z tworzyw
sztucznych.
TYNKI POCIENIONE
Wykonuje się je z mas tynkarskich:
1.Na spoiwach z dyspersji wodnych polimerów,
2.Na spoiwach z roztworów syntetycznych,
nierozcieńczalne wodą,
3.Na
spoiwach
mineralnych
z
dodatkami
modyfikującymi, do zarobienia wodą,
4.Na spoiwach mieszanych mineralno-organicznych,
rozcieńczalne wodą.
TYNKI RENOWACYJNE
Stosuje się je na zawilgocone ściany. Cechuje je wysoka
porowatość oraz paroprzepuszczalność połączona z
niskim
współczynnikiem
podciągania
kapilarnego.
Położenie tynku renowacyjnego na zawilgocony i
zasolony mur powoduje przeniesienie strefy odparowania
do wnętrza tynku, krystalizację i kumulację soli w jego
porach, a w konsekwencji powierzchnia ściany jest
pozbawiona – przez wiele (do kilkunastu) lat – mokrych
plam i wykwitów soli.
TYNKI RENOWACYJNE
Tynki te wykonuje się z fabrycznie przygotowanych suchych
mieszanek tynkarskich – składy chemiczne tych mieszanek są
chronione patentami.
Przed zastosowaniem tynku renowacyjnego należy wykonać
ekspertyzę techniczną, w której powinny być określone:
a)Przyczyny i stopień zawilgocenia muru,
b)Rodzaj i stężenie rozpuszczalnych soli,
c)Stan techniczny przegrody (czy nadaje się jako podłoże pod
tynk).
Ponadto ekspertyza powinna określać niezbędną grubość oraz
wytyczne wykonania tych tynków.
Proces niszczenia tynku zwykłego (tradycyjnego)
Schemat działania tynku renowacyjnego
OKŁADZI
NY
PODZIAŁ
1. Ze względu na
usytuowanie
:
a) Wewnętrzne,
b) Zewnętrzne.
2. Ze względu na
materiał
:
a) Kamienne,
b) Ceramiczne,
c) Cementowe,
d) Szklane,
e) Drewniane,
f) Z tworzyw sztucznych,
g) Z tkanin,
h) Z blach.
MATERIAŁ NA OKŁADZINY
Na zewnątrz budynku okłada się cokoły lub całe
ściany. Zewnętrzne okładziny z blach lub tworzyw
sztucznych w postaci listew nazywa się ostatnio
sidingiem.
Na okładziny zewnętrzne można stosować:
Kamień naturalny,
Ceramikę,
Płytki cementowe,
Elementy z blach,
Elementy z tworzyw sztucznych,
Elementy ze szkła,
Drewno.
OKŁADZINY KAMIENNE
Okładziny
kamienne
można
wykonywać
równocześnie z murowaniem ściany (tylko wtedy
gdy zapewnimy jednakowe osiadanie ściany i
okładziny) lub po zakończeniu osiadania ściany
murowanej. Szczelną warstwę okładziny kamiennej
należy oddzielić od ściany pustką wentylacyjną.
Okładzin
kamiennych
nie
należy
mocować
zaprawami lub klejami.
SKOTWIENIA
Okładziny kamienne powinny być odpowiednio skotwione z
murem.
Kotwie do
połączeń licówek
ze ścian:
a)Kotwie zwykłe
b)Kotwie dwójniki
c)Kotew pionowa
d)Kotew skręcona
INNE OKŁADZINY
Okładziny ceramiczne i z płytek cementowych
mocuje
się
na
zaprawie
cementowej
lub
cementowo-wapiennej albo na specjalnej zaprawie
polimerowo-cementowej.
INNE OKŁADZINY
Okładziny metalowe lub z tworzyw sztucznych
(tzw. sidingi) mocuje się mechanicznie do ściany.
Należy
stosować
cały
system
okładzinowy
proponowany
przez
producentów
(elementy
okładziny, kotwie i łączniki, uszczelki i obróbki,
profile narożne itp.).
PODZIAŁ OKŁADZIN WEWNĘTRZNYCH
Kamienne,
Z drewna i materiałów drewnopochodnych
(boazerie),
Z
płytek
mineralnych
(ceramicznych,
fajansowych
szkliwionych, czyli tzw. glazury,
cementowych),
Z metali (blach),
Z tworzyw sztucznych.
Przy wykonywaniu okładzin z płytek należy zwrócić
szczególną uwagę na ich jakość oraz przygotowanie
podłoża.
Usuwanie nierówności
ściany betonowej:
a)Odkuwanie
b)Szlifowanie tarczą
szlifierską
Typowe błędy kształtów
płytek
Wygląd okładziny z
ułożonymi płytkami
łukowymi i o
nieprostopadłych brzegach
Sprawdzanie zwichrowania
płytek
Wygląd okładziny z
ułożonymi płytkami
zwichrowanymi i
rombowymi
Przyrząd do segregowania
płytek
Okładziny z
drewna
można montować na suchych podłożach.
Montuje się je w pewnej odległości od ściany, a w
pomieszczeniach o podwyższonej wilgotności należy zapewnić
wentylację powietrza pod boazerią.
Przykład profilów
przekroju desek i
sposobów łączenia:
a)Na wpust
b)Na obce pióro
c)Na zakład
Okładzina z drewna z
cyrkulacją powietrza
między ścianą a okładziną:
a)Konstrukcja – przekrój
pionowy
b)Przekrój poziomy przez
podkład listwowy z
wycięciami
Zakończenia okładzin należy wykonywać ze specjalnych
listew z PCW, drewna lub blachy. Przykładowe listwy z PCW
dla płytek ceramicznych (glazury).
Listwy montażowo-
dekoracyjne z twardego PCW:
a)Listwa narożnikowa wklęsła
dwustronna
b)Listwa narożnikowa wypukła
dwustronna
c)Listwa narożnikowa wypukła
jednostronna
d)Listwa narożnikowa wklęsła
jednostronna
e)Listwa nadwannowa
f)Listwa brzegowa
g)Listwa środkowa
OKŁADZINA Z PCW DLA ŚCIAN I
SUFITÓW
Cechy:
1.PCW nie wymaga prawie żadnej konserwacji i nie
ulega korozji biologicznej,
2.Trudnopalny,
3.Dobra izolacyjność,
4.Szybki i łatwy montaż. Profile są lakierowane, więc
nie wymagają dalszej obróbki,
5.Nie niszczy się pod wpływem domowych środków
sanitarnych,
6.Łatwe mocowanie: gwoździe lub zszywki po
montażu są niewidoczne
OKŁADZINA Z PCV DLA ŚCIAN I
SUFITÓW
OKŁADZINA Z PCV DLA ŚCIAN I
SUFITÓW
OKŁADZINA Z PCW DLA ŚCIAN I
SUFITÓW
PODŁOG
I
DEFINICJA
Podłogą
nazywa się element wykończenia budowli ułożony na
podłożu, składający się z jednej lub więcej warstw, z których
górna (nazywana posadzką) jest płaska i odpowiednio
dostosowana do wymagań użytkowych.
Podkład
stanowi część składową podłogi, która przejmuje
obciążenie działające na posadzkę i przekazuje je na podłoże.
Podłożem
w szczególności może być konstrukcja stropu.
DEFINICJA
Schemat podłogi z podziałem na poszczególne
warstwy:
1 – posadzka,
2 – klej lub lepik,
3 – warstwa wygładzająca,
4 – podkład,
5 – warstwa ochronna,
6 – izolacja termiczna lub akustyczna,
7 – izolacja przeciwwilgociowa lub
paroszczelna,
8 – podłoże (strop lub podłoże leżące na
gruncie)
PODZIAŁ PODŁÓG
1. Przeznaczenie:
a) Do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt
ludzi,
b) Do pomieszczeń techniczno-produkcyjnych,
c) Do pomieszczeń podrzędnych,
2. Rodzaj posadzki:
a) Z drewna i materiałów drewnopochodnych,
b) Z tworzyw sztucznych i gumy,
c) Z materiałów tekstylnych (dywanowych),
d) Z materiałów mineralnych,
e) Z
materiałów
mineralno-organicznych
(skałodrzew, asfalt),
f) Z metalu.
PODZIAŁ PODŁÓG
Podłogi dzielimy także, ze względu na:
1.Postać posadzki:
a) Z desek lub deszczułek,
b) Z płytek, płyt, paneli,
c) Z arkuszy wykładzinowych,
d) Bezspoinowe,
2.Właściwości techniczne:
a) Zwiększające izolacyjność akustyczną,
b) Zwiększające izolacyjność termiczną,
c) Wodoszczelne,
d) Chemoodporne,
e) Trudnościeralne,
f) Elektroizolacyjne lub elektroprzewodzące.
CECHY
Podłogi powinny charakteryzować następujące
cechy:
Równość i poziom powierzchni,
Gładkość (ale nie śliskość),
Niezmienność kształtu,
Elastyczność powierzchni,
Odporność na uderzenia i ścieranie,
Mała światłoczułość,
Bezpyłowość,
Łatwość czyszczenia.
Warstwy podłogi należy tak dobierać, aby spełnione
były
wymagania
wytrzymałościowe
i
eksploatacyjne.
KRYTERIA OCENY WŁAŚCIWOŚCI
WYTRZYMAŁOŚCIOWYCH MATERIAŁÓW
PODŁOGOWYCH
Rodzaj materiałów
podłogowych
Kryteria oceny właściwości
wytrzymałościowych
Kamień naturalny, ceramika,
tworzywa cementowe,
kompozycje żywiczno-
mineralne itp.
Wytrzymałość na ściskanie i
zginanie, odporność na
ścieranie i uderzenia
(udarność)
Cienkie elastyczne materiały
podłogowe z tworzyw
sztucznych, materiały tekstylne
Wytrzymałość na rozciąganie,
odporność na wgniecenia od
nacisków skupionych,
odporność na ścieranie
Materiały z drewna
Twardość
Ważną funkcją podłogi jest zabezpieczenie przed przenikaniem
dźwięków powietrznych i uderzeniowych.
Rozwiązanie przegrody stropo-podłogowej o zbliżonych właściwościach akustycznych:
a)Wykładzina z warstwą izolacyjną na stropie żelbetowym ciężkim,
b)Podłoga pływająca na stropie lekkim
1 – wykładzina z PVC na filcu, 2 – wykładzina z PVC, 3 – warstwa wygładzająca i klej, 4 –
podkład,
5 – izolacja przeciwdźwiękowa, 6 – listwa podłogowa, 7 – strop.
PODŁOGI Z IZOLACJĄ AKUSTYCZNĄ
1 – izolacja akustyczna (np.
styropian, płyta pilśniowa),
2 – pasek izolacji,
3 – warstwa ochronna,
4 – podkład monolityczny lub
prefabrykowany,
5 – nawierzchnia podłogi,
6 – warstwa wygładzająca,
7 – listwa podłogowa z PVC,
8 – legar,
9 – deska.
Przykłady rozwiązań podłóg z
izolacją akustyczną:
a)Z posadzką z deszczułek na
podkładzie betonowym,
b)Posadzka z wykładziny z PVC
na podkładzie gipsowym,
c)Posadzka z podkładem
prefabrykowanym,
d)Posadzka z desek na
legarach.
WŁAŚCIWOŚCI CIEPLNE
Właściwości cieplne podłóg charakteryzuje ich
izolacyjność
termiczna
oraz
wskaźnik
ciepłochłonności,
gdy podłoga znajduje się w pomieszczeniu
przeznaczonym
na stały pobyt ludzi.
WŁAŚCIWOŚCI CIEPLNE
Grupy
pomieszczeń
Określenie
Maksymalne
wartości
współczynnika
ciepłochłonności
B W*s
0,5
/(m
2
*K)
I
Pomieszczenia o zwiększonych wymaganiach sanitarno-
higienicznych, tj. pokoje i izby mieszkalne, żłobki,
przedszkola, pokoje chorych w szpitalach, z wyjątkiem
przypadków zastosowania ogrzewania sufitowego
700
II
Pomieszczenia w obiektach budownictwa powszechnego
przewidziane na długotrwały pobyt ludzi w bezruchu
(pokoje biurowe, pokoje do pracy kameralnej w
instytucjach i zakładach naukowych, biblioteki, czytelnie
itp.)
980
III
Pomieszczenia w obiektach budownictwa
powszechnego, z wyjątkiem wymienionych wyżej, a
także w budynkach produkcyjnych i innych
przeznaczonych na pobyt ludzi pracujących przy małym
ruchu i bez specjalnego wysiłku fizycznego, jak również
przestrzeń komunikacyjna w budownictwie
mieszkaniowym
1260
*)
IV
Wszystkie inne pomieszczenia, a także te, w których
zgodnie z przeznaczeniem powinna być utrzymywana
temperatura powietrza powyżej 23°C oraz
pomieszczenia zaopatrzone w ogrzewanie sufitowo-
podłogowe
Nie normuje się
PODŁOGI Z IZOLACJĄ TERMICZNĄ
Przykłady rozwiązań podłóg z izolacją termiczną:
a)Podłoga z posadzką drewnianą,
b)Posadzka z tworzyw sztucznych.
1 – izolacja termiczna (styropian, płyta pilśniowa,
filc mineralny itp.)
2 – warstwa ochronna z papy,
3 – podkład betonowy,
4 – parkiet mozaikowy,
5 – warstwa wygładzająca,
6 – wykładzina z PVC,
7 – listwa podłogowa z PVC.
Przykład podłogi z izolacją
paroszczelną i termiczną:
1 – izolacja paroszczelna,
2 – Izolacja termiczna,
3 – warstwa ochronna,
4 – podkład,
5 – posadzka,
6 – strop,
7 – kierunek przenikania pary
wodnej.
PODŁOGI Z IZOLACJĄ TERMICZNĄ
Przykłady podłóg w pomieszczeniach mokrych:
a)Bez instalacji odwadniającej,
b)Z instalacją odwadniającą.
1 – wykładzina z PCW,
2 – płytki ceramiczne,
3 – podkład betonowy,
4 – izolacja wodoszczelna,
5 – izolacja akustyczna,
6 – warstwa zaprawy zapewniająca spadek,
7 – strop.
Podłogi w pomieszczeniach sanitarnych i kuchniach powinny
wykazywać się odpornością na okresowe zmywanie lub
krótkotrwałe rozlanie wody.
PODŁOGI Z IZOLACJĄ TERMICZNĄ
Przykład podłogi na podłożu na gruncie z izolacją
przeciwwilgociową i termiczną:
1 – podłoże betonowe na gruncie, 2 – izolacja
przeciwwilgociowa, 3 – izolacja termiczna, 4 –
warstwa ochronna, 5 – podkład, 6 – posadzka, 7
– kierunek przenikania wilgoci gruntowej.
Podłogi wykonywane bezpośrednio na gruncie powinny mieć
zabezpieczenie przed wodą gruntową i podciąganiem
kapilarnym.
Przykłady rozwiązań podłóg na podłożu na gruncie w
pomieszczeniach mokrych:
a)Bez instalacji odwadniającej,
b)Z instalacją odwadniającą
1 – wykładzina z PVC, 2 – płytki ceramiczne, 3 – podkład
betonowy, 4 – izolacja wodoszczelna, 5 – warstwa
zaprawy tworząca spadek, 6 – izolacja termiczna, 7 –
izolacja przeciwwilgociowa, 8 – podłoże.
PODŁOGI Z IZOLACJĄ
PRZECIWWILGOCIOWĄ
Posadzka podziemia zabezpieczona przed wilgocią z
przyległego terenu i spod podłogi.
Podłogi drewniane na gruncie można wykonywać z pustką
wentylacyjną
Podłoga drewniana na słupkach z cegły
na gruncie suchym
Podłoga drewniana z legarami na płycie
betonowej na gruncie mokrym
Podkład pod posadzkę (zwany jastrychem), aby nie powstawały
w nim spękania, powinien mieć grubość nie mniejszą niż:
Cementowy 3,5 cm,
Gipsowy 4,0 cm
Różne rodzaje posadzek powinny być łączone ze sobą poprzez
przedzielenie
wkładką
dylatacyjną
lub
kątownikiem
metalowym.
Przykłady połączeń różnych posadzek:
a)i b) z przedzieleniem wkładką dylatacyjną,
c) z zastosowaniem kątownika metalowego, chroniącego krawędź posadzki
betonowej.
Posadzki bezspoinowe, zwłaszcza cementowe, muszą być ze
względu na skurcz i odkształcenia termiczne, dylatowane na
mniejsze powierzchnie.
Przy ścianach powinny być wykonane dylatacje obwodowe,
przykryte odpowiednimi listwami. Dylatacje obwodowe
spełniają
ważną
rolę
w
posadzkach
drewnianych
(parkietach)
umożliwiając
odkształcanie się posadzki na skutek zmian wilgotności drewna
– brak dylatacji powoduje wybrzuszanie się parkietów.
Przykłady zakończenia przy ścianach:
1 – listwa podłogowa z drewna, 2 – cokół z drewna, 3 – listwa podłogowa z PVC, 4 – wykładzina podłogowa z
PVC wywinięta na ścianę, 5 – listewka z PVC, 6 – płyta laminatu Unilam, 7 – listwa podłogowa dwuczęściowa z
PVC do instalacji elektrycznych.
ROBOTY
MALARS
KIE
Cele malowania
Zabezpieczenie elementów budowli przed
korozją,
ogniem,
wpływem
czynników
atmosferycznych itp.,
Nadawanie
elementom
lub
budowli
odpowiedniego wyrazu plastycznego,
Zapewnienie optymalnych warunków pracy
lub wypoczynku (dobór odpowiednich barw),
Zachowanie
właściwych
wymagań
higienicznych.
ROBOTY MALARSKIE
Roboty malarskie obejmują kilka zasadniczych
czynności:
•Przygotowanie powierzchni,
•Gruntowanie,
•Właściwe malowanie.
Roboty malarskie należą do ostatnich robót
wykończeniowych.
TECHNIKI MALOWANIA
W malarstwie budowlanym rozróżniamy następujące
techniki budowlane (w zależności od spoiwa lub
rozcieńczalników farby):
Lp.
Nazwa
techniki
Materiał
powłokowy
Surowce charakteryzujące
Spoiwo
Rozcieńczalnik
1.
Wapienna
Wapno
Wapno
Woda
Zaczyn
cementowy
Cement
Woda
2.
Klejowa
Farba klejowa
Klej roślinny lub
kostny
Woda
3.
Kazeinowa Farba kazeinowa Klej kazeinowy
Woda
4.
Krzemianowa
Farba
krzemianowa
Szkło wodne
Woda
5.
Olejna
Farby olejne
Oleje schnące,
żywice
syntetyczne
Organiczny
i syntetyczne
6.
Lakiernicza Lakiery i emalie
Żywice naturalne
i syntetyczne
Organiczny
7.
Emulsyjna
Farby emulsyjne
Emulsje
Woda
ZASADY MALOWANIA
Malowanie
polega na naniesieniu odpowiedniej liczby warstw
farby na uprzednio przygotowane podłoże. Powłoki malarskie
mogą być nanoszone ręcznie lub mechanicznie.
ZASADY MALOWANIA
Podłoża przed malowaniem muszą być odkurzone,
oczyszczone,
poreperowane
(poszpachlowane),
przeszlifowane i zagruntowane,
Nowe warstwy farby można nakładać po wyschnięciu
poprzednich,
Farby należy stale mieszać w naczyniach, ponieważ mają
one tendencje do osadzania się na dnie,
Farby nie powinno zabraknąć (trudno dopasować ten
sam odcień – chyba, że są to gotowe odcienie fabryczne)
Warstwy farby należy nakładać „krzyżowo”,
Malowanie należy zaczynać od sufitów,
Nie
przyspieszać
sztucznie
schnięcia
farb
na
rozpuszczalnikach wodnych,
Nowe, świeże tynki malować wyłącznie farbami
odpornymi
na działanie alkaliów,
Do farb wapiennych i krzemianowych można dodawać
wyłącznie pigmenty odporne na działanie alkaliów,
Stare powłoki farb należy przed malowaniem zmyć, a
grubsze warstwy usunąć,
Na zawilgocone podłoża lub w pomieszczeniach
wilgotnych
należy
stosować
farby
wapienne
lub
krzemianowe,
Stal przed malowaniem należy szczególnie starannie
oczyścić, zwłaszcza z rdzy i tłustych plam,
Roboty malarskie należy wykonywać w odpowiednich
temperaturach
(lakierowanie>20°C,
olejne>10°C,
pozostałe>8°C).
POKRYCIE MALARSKIE
Rodzaj pokrycia malarskiego należy dostosować do rodzaju
podłoża:
POKRYCIE MALARSKIE
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12 13
14
15
16
Emulsyjn
e
Olejno-
kazeinowa
Klej
kazeinowy
Woda
+
+
+
+
+
+
Polinit
Dyspersja
wodna
polioctanu
winylu
Woda
+
+
+
+
+
+
Akrylit
Dyspersja
wodna
żywicy
akrylowej
Woda
+
+
+
+
+
Ftalit
Żywice
alkilowe
Woda
+
+
+
+
+
Powłoki
fakturując
e
Lateksy
kauczukow
e
Woda
+
+
+
+
+
Olejne
Olejna
Oleje
schnące Rozcień-
czalnik
+
+
+
+
+
+
+
+
+
Syntetyczn
a
Żywice
ftalowe
+
+
+
+
+
+
+
+
+
POKRYCIE MALARSKIE
TYPOWE USTERKI MALARSKIE
Usterka malowania
Sposób usunięcia
Prześwitywanie spodnich warstw
Ponownie wykonać wierzchnią powłokę
malarską
Ślady pędzli na powierzchni
powłoki
Dokładnie wygładzić powierzchnię materiałem
ściernym i powtórnie starannie nanieść
wierzchnią powłokę malarską
Plamy na powierzchni malowanej
metodą rozpylania (natrysku
mechanicznego)
Powierzchnię powtórnie pomalować dokładnie
utrzymując stałą odległość wylotu rozpylacza
od powierzchni malowanej
Matowe plamy na powierzchni
powłoki
Powtórnie nanieść starannie powłokę
malarską
Sfałdowanie powłoki malarskiej
Oczyścić powierzchnię z nałożonej warstwy,
ponownie przygotować powierzchnię i
dokładnie nanieść cienką warstwę powłoki
Odspojenie się, łuszczenie,
spękanie lub zmiana barwy
powłoki
jw.
Zamiast malowania można wykonać
tapetowanie
,
czyli oklejenie podłoża tapetą:
Papierową zwykłą,
Papierową impregnowaną,
Papierową powlekaną pcw,
Na podłożu z tkaniny, powlekaną,
Z folii z tworzywa sztucznego.
TAPETOWANIE
TAPETOWANIE
DZIĘKUJE ZA
UWAGĘ