Zasady prowadzenia
wywiadu terenowego.
Zasady prowadzenia
wywiadu terenowego.
Wywiad
terenowy
jest
czynnością
przygotowawczą w stosunku do właściwych
prac geodezyjnych lub kontrolną w celu
sprawdzenia poprawności jej wykonania.
Umożliwia on praktyczne rozeznanie w
opracowywanym terenie, poznanie skali jakiegoś
zjawiska, skonfrontowanie istniejącego stanu na
mapie w stosunku do danego terenu, określenie
faktycznych wymogów i możliwości działania na
określonym
obszarze.
Daje
możliwość
zaplanowania najbardziej optymalnego planu
pomiaru np. sieci GPS, grawimetrycznej, osnowy
pomiarowej itp.
Podstawowe założenia wywiadu terenowego różnią
się od siebie w zależności od rodzaju planowanej
pracy. Wytyczne te podają poszczególne instrukcje. I
tak :
•
Instrukcja techniczna G – 1 : pozioma osnowa
geodezyjna;
•
Instrukcja techniczna G – 2: wysokościowa osnowa
geodezyjna;
•
Instrukcja techniczna G – 4: pomiary sytuacyjne i
wysokościowe.
Do tego dochodzi wywiad terenowy w celu
kontroli zaktualizowania mapy lub uczytelnienia
zdjęcia lotniczego, satelitarnego. Kontrola taka jest
konieczna przy sytuacjach spornych lub niejasnych,
których nie można rozwiązać kameralnymi sposobami.
I.
POZIOMA OSNOWA GEODEZYJNA.
Prace projektowe powinny obejmować:
1. analizę i ocenę istniejących materiałów geodezyjnych, wnioski dotyczące
stopni przydatności i sposobu wykorzystania tych materiałów przy zakładaniu
sieci;
• opracowanie projektu wstępnego w oparciu o wyniki badań naukowych,
analizy materiałów przy zakładaniu sieci;
• wywiad terenowy dla ustalenia ostatecznej lokalizacji poszczególnych
punktów w terenie oraz ustalenia elementów konstrukcji sieci do pomiaru;
• opracowanie projektu wykonawczego w oparciu o wyniki wywiadu
terenowego.
Podstawą do przeprowadzenia wywiadu terenowego jest projekt wstępny.
W czasie wywiadu terenowego powinna być zbadana możliwość realizacji
projektu wstępnego i ustalona najkorzystniejsza pod względem technicznym i
ekonomicznym lokalizacja poszczególnych punktów w terenie, zapewniająca:
właściwą konstrukcję sieci, minimalne wysokości budowli sieci triangulacyjnych,
niezbędnych do wykonania pomiaru, dogodne nawiązanie osnowy II klasy i
zabezpieczenie znaków przed zniszczeniem.
I. POZIOMA OSNOWA GEODEZYJNA.
Do podstawowego zakresu prac wywiadu
terenowego w tym przypadku należy:
1. zbadanie wizur pomiędzy sąsiednimi
punktami,
2. ustalenie rodzaju i stanu technicznego
istniejących budowli oraz możliwości ich
wykorzystania,
3. ustalenie i uzgodnienie z użytkownikami
nieruchomości
lokalizacji
projektowania
punktów,
4. ustalenie rodzajów i wysokości potrzebnych
budowli,
5. ustalenie nawiązań punktów bliskich
punktów / siatek/ przeniesienia współrzędnych i
punktów kierunkowych.
I. POZIOMA OSNOWA GEODEZYJNA.
W wyniku badania wizur powinny być
zapewnione warunki wykonania pomiaru kątów
i długości boków z zachowaniem następujących
minimalnych
odległości
celowych
od
powierzchni terenu i przeszkód terenowych:
6km w kierunku poziomym i pionowym - dla
sieci astronomiczno - geodezyjnej, 3m w
kierunku poziomym i pionowym - dla sieci
wypełniającej.
Odległości te powinny być zwiększone o
50% w odniesieniu do przeszkód, powodujących
znaczniejsze
zakłócenia
temperatury
i
wilgotności
powietrza
w
bezpośrednim
sąsiedztwie celowej.
I. POZIOMA OSNOWA GEODEZYJNA.
Dokumentacja
powstała
w
wyniku
przeprowadzenia prac wywiadu terenowego
powinna zawierać:
1. opis topograficzny punktu wraz z danymi po
wywiadzie terenowym /wariantowe określenie punktu
wzajemnej widoczności/,
2. szkic sieci obrazujący wszystkie ustalone wizur,
3.
wykaz
punktów z
danymi o
budowlach
triangulacyjnych i zespołach znaków geodezyjnych,
obejmujący punkty przeniesienia współrzędnych, punkty
kierunkowe i nawiązania geodezyjne punktów bliskich,
4. szkice projektowanych siatek przeniesienia
współrzędnych i nawiązań geodezyjnych punktów
bliskich, uzasadnienie istotnych zmian w stosunku do
projektu wstępnego.
II. WYSOKOŚCIOWA OSNOWA GEODEZYJNA.
Zadaniem wywiadu terenowego jest
sprawdzenie w terenie projektu technicznego,
ocena znaków istniejących, ustalenie lokalizacji
nowych znaków, a więc ostateczne opracowania
projektu sieci, realizowanego następnie przez
zespoły stabilizacyjne i pomiarowe.
Prócz tego do zadań wywiadu powinny
wejść w określonym zakresie czynności
związane
z
inwentaryzacją,
przeglądem
terenowym oraz z konserwacją znaków.
II. WYSOKOŚCIOWA OSNOWA GEODEZYJNA.
Do zadań wywiadu terenowego, w odniesieniu do linii lub
jej fragmentu, wchodzi:
- w przypadku przewidzianej przez projekt techniczny
adaptacji - sprawdzenie celowości tej adaptacji, biorąc
pod uwagę możliwość poprawienia przebiegu trasy oraz
odpowiedniość lokalizacji i rodzajów istniejących znaków,
- w przypadku nowej trasy - zaprojektowanie jej, wraz
z ustaleniem lokalizacji i rodzajów znaków.
II. WYSOKOŚCIOWA OSNOWA GEODEZYJNA.
Do zadań wywiadu terenowego, w przypadku
adaptowania znaku istniejącego, należy m.in.:
- stwierdzenie jakości stanu znaku,
- dokonanie oceny lokalizacji znaku,
- aktualizacja lub sporządzenie opisu topograficznego,
- oznaczenie lokalizacji na mapie.
W przypadku osadzania nowego znaku, należy m.in.:
- oznakowanie miejsca osadzenia,
- sporządzenie wstępnego szkicu sytuacyjnego z opisem i
pomiarami,
- oznaczenie lokalizacji na mapie.
II. WYSOKOŚCIOWA OSNOWA GEODEZYJNA.
Wynikiem prac powinna być dokumentacja
zawierająca:
- ogólny szkic sieci na mapie w odpowiedniej skali,
- mapy robocze z naniesionymi punktami istniejącymi
i zaprojektowanymi, na liniach głównych i ciągach
bocznych,
- uaktualnione opisy topograficzne punktów,
- opis techniczny prac wywiadu terenowego,
- wykazy znaków (przyjętych istniejących,
projektowanych, do renowacji, nie przyjętych do
sieci),
- protokół kontroli technicznej.
III. POMIARY SYTUACYJNE I
WYSOKOŚCIOWE.
Przed przystąpieniem do pomiaru
powinien być przeprowadzony wywiad
terenowy mający na celu:
- ogólne rozpoznanie terenu przeznaczonego
do pomiaru,
- ustalenie stanu technicznego punktów
istniejącej osnowy geodezyjnej,
- stwierdzenie stopnia aktualności map
przeznaczonych do wykorzystania, poprzez
ich porównanie z terenem.
III. POMIARY SYTUACYJNE I
WYSOKOŚCIOWE.
Na podstawie przeprowadzonego
wywiadu
terenowego
na
kopiach
istniejących map lub ich powiększeniach
wykonywana jest "mapa wywiadu".
Mapa
wywiadu
powinna
w
szczególności
wskazywać:
- obszar, na którym ma być wykonany nowy pomiar,
- obszar, na którym ma być wykonywany pomiar
uzupełniający,
- podział sekcyjny mapy zasadniczej, z rozróżnieniem
sekcji nowo zakładanych i aktualizowanych,
- zasięg istniejącej osnowy i jej rodzaj.
Błędy występujące na mapach do celów
projektowych dotyczą głównie niestaranności ich
wykonania oraz są związane z pomijaniem szczegółów
terenowych kłopotliwych do zidentyfikowania dla
wykonawcy. Aby skontrolować takie opracowanie, nie
potrzeba skomplikowanych przyrządów pomiarowych
czy też wyszukanych metod. Wystarczy wykonać na
części obiektu kontrolę makroskopową, a dokładność
usytuowania obiektów na mapie sprawdzić poprzez
zdjęcie miar kontrolnych zwykłą ruletką. Poniżej
przykładowa mapa niewielkiego obiektu (obecna
wersja mapy była już poprawiana przez wykonawcę
w wyniku wielokrotnych interwencji projektanta),
którą kontrolowano kameralnie i nie wykonano
sprawdzającego wywiadu terenowego.
Przykład wykonania mapy z błędami bez uwzględnienia
wywiadu terenowego
Poniżej zauważone błędy na mapce:
strzałka żółta - brak granicy własności. Większość geodetów
na mapach do celów projektowych nie kartuje granic
własności, a jedynie zamierza ogrodzenia. W tym przypadku
ogrodzenia w terenie nie było i dlatego nie wykreślono
granicy własności;
strzałki niebieskie - niedokończony wodociąg. Wodociąg
naniesiono tylko w granicach jednej działki, mimo iż mapa
obejmowała większy teren (minimalny kołnierz 30 m);
strzałki brązowe - niezidentyfikowane obiekty,
prawdopodobnie studnie kanalizacyjne;
strzałka zielona - brak opisu rodzaju nawierzchni drogi;
strzałki szare - brak numeru ewidencyjnego działki i użytku;