NAUKA O KOMUNIKOWANIU
NAUKA O KOMUNIKOWANIU
WPROWADZENIE
WPROWADZENIE
Przedmiot składa się z:
Przedmiot składa się z:
Wykładu (30 godz.) – mój mail:
Wykładu (30 godz.) – mój mail:
grazyna.h@hotmail.com
grazyna.h@hotmail.com
– zasady
– zasady
zaliczenia: zaliczenie kolokwiów pisanych na każdym wykładzie
zaliczenia: zaliczenie kolokwiów pisanych na każdym wykładzie
(10% ostatecznej oceny z przedmiotu) – do wykonania zadań
(10% ostatecznej oceny z przedmiotu) – do wykonania zadań
przygotowywać się trzeba na podstawie wykładów i podanej
przygotowywać się trzeba na podstawie wykładów i podanej
literatury
literatury
Konwersatorium (30 godz.) – zasady zaliczenia podadzą
Konwersatorium (30 godz.) – zasady zaliczenia podadzą
prowadzący konwersatorium (10% ostatecznej oceny z
prowadzący konwersatorium (10% ostatecznej oceny z
przedmiotu)
przedmiotu)
Egzamin teoretyczny – pisemny (zastosowanie teorii omawianych
Egzamin teoretyczny – pisemny (zastosowanie teorii omawianych
na wykładach) – 40% ostatecznej oceny z przedmiotu
na wykładach) – 40% ostatecznej oceny z przedmiotu
Egzamin praktyczny (w grupach) – zasady i zagadnienia
Egzamin praktyczny (w grupach) – zasady i zagadnienia
egzaminacyjne podadzą je osoby prowadzące konwersatoria
egzaminacyjne podadzą je osoby prowadzące konwersatoria
(wykonanie gazety tematycznej + prezentacje) – 40%
(wykonanie gazety tematycznej + prezentacje) – 40%
ostatecznej oceny z przedmiotu
ostatecznej oceny z przedmiotu
Żeby zaliczyć przedmiot muszą być zaliczone WSZYSTKIE części
Żeby zaliczyć przedmiot muszą być zaliczone WSZYSTKIE części
składowe przynajmniej na ocenę dostateczną
składowe przynajmniej na ocenę dostateczną
KOMUNIKOLOGIA
JAKO NAUKA
Paradygmaty i szkoły naukowe
Grażyna Habrajska, Wybrane zagadnienia
wprowadzające do nauki o komunikowaniu, Łódź 2012
Ireneusz Bobrowski, Zaproszenie do językoznawstwa, Kraków
1998
Bogusława Dobek-Ostrowska, Komunikowanie polityczne i
publiczne, Warszawa 2007
Nauka o komunikowaniu. Podstawowe orientacje
teoretyczne, pod red. Bogusławy Dobek-Ostrowskiej,
Wrocław 2001
Tomasz Goban-Klas, Media i komunikowanie masowe,
Warszawa 2004
1. Określenie przedmiotu nauki, w tym nauki o
komunikowaniu.
Ireneusz Bobrowski, Zaproszenie do językoznawstwa, Kraków 1998
Nauka o komunikowaniu. Podstawowe orientacje teoretyczne, pod red.
Bogusławy Dobek-Ostrowskiej, Wrocław 2001
2. Interdyscyplinarny charakter nauki o komunikowaniu
3. Paradygmaty nauki (indukcjonizm, weryfikacjonizm,
falsyfikacjonizm, postmodernizm)
Thomas Kuhn, Struktura rewolucji naukowych, Warszawa 1968
4. Nauka o komunikowaniu
4.1. Nurty w nauce o komunikowaniu
Szczegółowe zestawienie cech nurtu amerykańskiego i europejskiego znajduje
się w książce Nauka o komunikowaniu. Podstawowe orientacje teoretyczne,
pod red. Bogusławy Dobek-Ostrowskiej, Wrocław 2001, str. 14
4.2. Paradygmaty w nauce o komunikowaniu
E.Katz, Badanie komunikowania od czasów Lazarsfelda, w: „Przekazy i
Opinie” 1990, nr 3-4
B.Dobek-Ostrowska, Komunikowanie polityczne i publiczne, 2007
2.3. Szkoły nauki o komunikowaniu
Szczegółowy opis założeń poszczególnych szkół znajduje się w książce Nauka
o komunikowaniu. Podstawowe orientacje teoretyczne, pod red. Bogusławy
Dobek-Ostrowskiej, Wrocław 2001 i w książce B. Dobek-Ostrowskiej
Komunikowanie polityczne i publiczne, Warszawa 2007
Techniki badawcze
Techniki badawcze
w nauce o
komunikowaniu
Nurt amerykański –
empiryczny:
- metody ilościowe i
jakościowe
- sondaże
- badania opinii
publicznej
- wywiady
- ankiety
- metody statystyczne itd.
Nurt europejski –
krytyczny:
- analizy
- porównania
- opisy
- badania społeczeństwa
jako całości – z
uwzględnieniem
materiałów
historycznych