KRIOTERAPIA

Zimno oddziałując na organizm odbiera energię cieplną tkankom i

wzbudza reakcje termoregulacyjne.

Obniżenie temperatury skóry powoduje:

- pobudzenie receptorów zimna i bólu

- zmniejszenie aktywności receptorów ciepła

- miejscowe zwężenie naczyń

- zmiany naczynioruchowe

- zmniejszenie przewodnictwa w nerwach czuciowych i ruchowych

(działanie

przeciwbólowe, przeciwzapalne)

- zmniejszenie przemiany materii

- zmniejszenie aktywności komórek

- spowolnienie procesów gojenia się ran,

- zmniejszenie krwawienia (działanie przeciwkrwotoczne, zapobiegające

powstawaniu krwiaków)

- zmniejszanie obrzęków pourazowych i zapalnych tkanek

- obniża również napięcie mięśniowe poprzez zmniejszenie przewodnictwa

nerwowego i obniżenie reaktywności obwodowych zakończeń czuciowo

– nerwowych podwyższając tym samym próg odczuwania bólu

DWIE FAZY ZASTOSOWANIA ZIMNA NA NACZYNIA

KRWIONOSNE

I faza natychmiastowe zwężenie naczyń w

skórze i tkanki podskórnej(reakcja obronna

organizmu).

Obniżenie przepływu krwi przez ochłodzenie

tkanki, => gorsze zaopatrzenie w tlen i

składniki odżywcze.

II faza po 2 – 3 minutach naczynia ulegają

rozszerzeniu, następuje przekrwienie tkanek

powodując nawet czterokrotnie większy

przepływ krwi. Stan taki może trwać 2 – 4

godzin po zabiegu.

Wskazania do krioterapii są

następujące:



Reumatoidalne zapalenie stawów



Zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa



Łuszczycowe zapalenie stawów



Dyskopatia



Zmiany zwyrodnieniowe kregosłupa i stawów



Stany pourazowe



Zmiany wynikłe z przeciążeń narządu ruchu



Odnowa biologiczna

Przeciwwskazania do

krioterapii stanowią:



Klaustrofobia



Nadwrażliwość na zimno



Niewydolność układu krążenia i oddechowego



Stany gorączkowe



Zmiany zakrzepowe, zatorowe i zapalne w układzie

naczyniowym



Zmiany miażdżycowe tętnic uniemożliwiające reakcję

naczyniową,



Otwarte rany i owrzodzenia



Zaburzenia czucia skórnego



Nowotwory



Odmrożenia



Porażenie choroby nerek, pęcherza moczowego



Ciąża



Wiek starczy

Podział zabiegów

krioterapeutycznych

- miejscowe (kriopol)

- ogólnoustrojowe (kriokomora)

- krótkotrwałe 30s – 3 min

- przerywane

- długotrwałe

Miejscowe zabiegi

krioterapeutyczne



masaż lodem czy nacieranie lodem ( małe zastosowanie)



zimne okłady (wykonywane przy pomocy chust oziębionych

albo worków plastykowych napełnionych wodą lub lodem,

obecnie są to worki ze sztucznego tworzywa zawierające

specjalny żel)



zwijania



zimne okłady z solanki (gąbka wiskozowa moczy się w

solance, następnie wkłada się do worka ze sztucznego

tworzywa i oziębia w zamrażalniku)



oziębienie przy użyciu ciekłego chlorku etylu



miejscowe zabiegi przy użyciu gazów chłodzących – ciekły

azot dwutlenek węgla lub nadmuch zimnego powietrza

( kripol)

Kriosauna

– są to jednokomorowe, otwarte

pomieszczenia przeznaczone przeważnie dla

jednej osoby, w których działaniu temperatury

poniżej - 100ºC poddawane jest całe ciało pacjenta

z wyjątkiem głowy.

Kriokomora

– jest to duże, zamknięte stacjonarne,

sterowane komputerowo urządzenie,

wykorzystujące do schładzania powietrza w jego

wnętrzu ciekły azot lub trójkaskadowy system

chłodniczy i umożliwiające równoczesne

przebywanie we właściwej komorze o

temperaturze poniżej - 100ºC kilku pacjentów.

Literatura

Krioterapia w medycynie

- A. Popieli,

M. S.

Gabrysia

Fizykoterapia - T. Mika

W. Kasprzak

Document Outline