Konstruktywistyczny 
model nauczania w 
edukacji 
elementarnej

Kształcenie w konstruktywistycznym modelu następuje 
zgodnie z następującymi fazami, których kolejność jest 
ściśle określona:

1. Faza orientacji i rozpoznania wiedzy wyjściowej.
2. Faza ujawniania wstępnych pomysłów i idei 

związanych z tematem zajęć.

3. Faza restrukturyzacji wiedzy.
4. Faza aplikacji nowej wiedzy.
5. Faza przęglądu zmian w uczniowskim rozumieniu 

zagadnień.

1. Faza orientacji i rozpoznania wiedzy 
wyjściowej

- wprowadzenie ucznia w zagadnienie

- wzbudzanie jego zainteresowania i ciekawości poznawczej 
-> motywacja wewnętrzna do uczenia się -> zmiany w 
psychice ucznia (wiedza, umiejętności, system wartości)

- aby nauczyciel osiągnął swój cel musi wzbudzić i 
podtrzymać motywy uczenia się

Aby rozwinąć w dziecku zainteresowaniem tym, czego ma 
się uczyć należy:

- wyrabiać w uczniu poczucia dokonywania odkryć,

- zwiększenie naturalnego zaintresowania materiałem 
nauczania,

- dostosowanie tego co nauczyciel chce przekazać, do 
właściwych dziecku form myślenia.

  

2. Faza ujawniania  wstępnych pomysłów i idei

     związanych z tematem zajęć

-ujawnianie wstępnych pomysłów, wiedzy i doświadczeń 
ucznia (wie, zna i potrafi)

- dostrzeganie przez ucznia rozbieżności, konfliktu między 
osobistą wiedzą a bodźcami do niego napływającymi

- diagnoza sfery aktualnego rozwoju ucznia oraz funkcji 
dopiero dojrzewających

Na tym etapie ważne jest, aby uczniowie podejmowali 
zróżnicowane formy aktywności, ponieważ aktywne 
doświadczenie jest podstawowym czynnikime wozwoju 
poznawczego dzieci.

* Istota tego etapu zajęć zawiera się zatem w przyciąganiu i 
podtrzymaniu uwagi i zainteresowania ucznia, tak aby 
pozytywne nastawienie towrzyszyło mu przez całe zajęcia.

3. Faza restrukturyzacji wiedzy

W tej fazie następuje włączanie nowych informacji do 
uprzedniej wiedzy i tworzenie jej nowej struktury
Nauczyciel wprowadza ucznia w nowe doświdczenia, 
modyfikując jego dotychczasową wiedzę, przez 
różnorodne działania badawcze, takie jak :

- obserwacja zjawisk,

- eksploracja,

- wykonywanie prostych eksperymentów,

- dokonanie pomiarów,

- stawianie hipotez,

- interpretowanie rezultatów uzyskanych podczas badania

- poszukiwanie informacji z różnych źródeł.

* Tę fazę można określić jako osiągnięcie, zdobycie strefy 
nabliższego rozwoju określonych kompetencji przez 
dziecko.

4. Faza aplikacji nowej wiedzy.

W fazie zastosowania nowej wiedzy i umiejętności uczeń powinien 
mieć możliwość rozwijania i stosowania ich w różnych sytuacjach 
i kontekstach. 
W tej fazie zastosowanie mogą znaleźć :

- problemy eksperymentalne,

- kreatywne opisy zjawisk,

- projekty,

- dyskusje.

* Im bardziej różnorodny będzie kontekst stosowania nowych 
kompetencji przez ucznia, w tym większym stopniu będzie on 
potrafił w przyszłości skorzystać z osobistych zasobów swej 
wiedzy.

5. Faza przeglądu zmian w uczniowskim 
rozumieniu zagadnień.

Uczeń powinien samodzielnie zauważyć zmiany w swojej 
dotychczasowej wiedzy. Etap przeglądu pomysłów i poglądów 
ucznia zdobytych w wyniku podejmowanych podczas całego 
procesu kształcenia działań, w kontekście wiedzy wyjściowej.
Na tym etapie zachodzi sporzężenie zwrotne między wiedzą 
wyjściową a wiedzą nową, samodzielnie budowaną przez 
ucznia na zajęciach, w wyniku czego uświadamia on sobie 
zmianę w spostrzeganiu problemu.

Nauczyciel :

-rozpoznaje, co dziecko ciekawi, zadziwia, interesuje, co 
zaburza jego równowagę poznawczą

- sprawdzenie jak wykorzystać to we właściwy sposób

- doprowadzenie ucznia do przeżycia konfliktu 
poznawczego, wtedy gdy go nie ma,

- diagnoza aktualnego poziomu rozwoju kompetencji , 
funkcji, których zdobycie lub rozwinięcie zakłąda w celach

- rozpoznaje stopień gotowości dziecka do pokonania 
własnych możliwości