Złamania bliższego końca
Złamania bliższego końca
kości ramiennej
kości ramiennej
Jerzy Cholewiński
Złamania bliższego końca
Złamania bliższego końca
kości ramiennej
kości ramiennej
Jerzy Cholewiński
Epidemiologia
Epidemiologia
Najczęstsze złamanie dotyczące k. ramiennej
(45%)-Rose
4-5 % wszystkich złamań
53 % wszystkich uszkodzeń stawu
barkowego
Częstość złamań wzrasta wraz z wiekiem
Obok złamań szyjki kości udowej,
kręgosłupa, dalszego końca przedramienia
zaliczane do tzw. złamań osteoporotycznych
Diagnoza
Diagnoza
Podstawowe znaczenie ma badanie
radiologiczne:
Projekcja AP
Projekcja Y
Projekcja pachowa
W wybranych przypadkach trzeba
wykonać TK
Ocena
Ocena
RTG
RTG
Podział
Podział
Codma
Codma
na
na
(1934)
(1934)
Klasyfikac
Klasyfikac
ja Neer’a
ja Neer’a
1970
1970
przemieszczeni
przemieszczeni
e odłamów
e odłamów
powyżej 1 cm
powyżej 1 cm
lub > 45st.
lub > 45st.
Kwalifikuje
Kwalifikuje
złamanie jako
złamanie jako
przemieszczon
przemieszczon
e
e
Leczenie zachowawcze
Leczenie zachowawcze
Około 80% złamań jest nieprzemieszczonych lub nieznacznie przemieszczonych
Podstawą leczenia jest w tym wypadku krótkie unieruchomienie w chuście trójkątnej lub opatrunku
Dessaulta a następnie stopniowe wdrożenie ćwiczeń
W przypadku nieprzemieszczonego złamania szyjki chirurgicznej z towarzyszącym zwichnięciem stawu
ramiennego zalecane jest wykonanie stabilizacji złamania przed repozycją( Campbell)
Leczenie zachowawcze
Leczenie zachowawcze
Opatrunek gipsowy Dessaulta,
stosowany często w złamaniach
bez przemieszczenia lub
nieznacznie przemieszczonych,
powoduje wtórny przykurcz
przywiedzeniowy stawu
ramiennego
Leczenie zachowawcze
Leczenie zachowawcze
U pacjentów powyżej 60 r. życia
W przypadku dużych przemieszczeń,
a zwłaszcza wklinowania odłamów zalecana
jest powolna repozycja w ciągu kilku dni
przez unieruchomienie w gipsie wiszącym
Caldwella,
a następnie doleczanie w chuście trójkątnej.
Dłuższe unieruchomienie w gipsie wiszącym
sprzyja nasilaniu się dolnego podwichnięcia
w stawie ramiennym, które może wpłynąć na
znaczne pogorszenie wyników leczenia.
Złamania
Złamania
dwufragmentowe
dwufragmentowe
W przypadku złamań guzków z
przemieszczeniem repozycja i stabilizacja
śrubą ciagnącą
Złamania na wysokości szyjki anatomicznej
zagrożone jałową martwicą części stawowej
głowy
Złamania na wysokości szyjki chirurgicznej
–nastawienie ręczne i unieruchomienie w
opatr. D ew. gips Caldwella
-w przypadku niestabilnych – nastawienie i
stabilizacja drutami K
-przy braku możliwości nastawienia –
otwarta repozycja i zespolenie wewnętrzne
Złamanie szyjki
Złamanie szyjki
chirurgicznej
chirurgicznej
a)
przywiedzeniowe
(repozycja
zamknięta i gips odwodzący lub
repozycja otwarta)
b)
odwiedzeniowe
(repozycja
zamknięta i gips Desaulta lub repozycja
otwarta)
c)
wieloodłamowe
(wyciąg
szkieletowy w odwiedzeniu 90* i gips
odwodzący na 4-6 tygodni)
Złamania
Złamania
dwufragmentowe
dwufragmentowe
Możliwości zespoleń:
Gwintowane druty K
Śruby kaniulowane
Gwóżdź sródszpikowy
Popręg
Płytka podpórcza
Rodzaje
Rodzaje
zespoleń
zespoleń
Złamania trójfragmentowe
Złamania trójfragmentowe
U ludzi młodych w większości
przypadków wymagaja repozycji
otwartej i stabilizacji
Jeden z guzków jest w łączności z
powierzchnią stawową- jest to
droga unaczynienia głowy
Metody stabilizacji podobne jak w
złamaniach dwufragmentowych
Zespolen
Zespolen
ia
ia
złamań
złamań
trójfrag
trójfrag
me-
me-
ntowych
ntowych
Złamania
Złamania
czterofragmentowe
czterofragmentowe
Ze względu na całkowite pozbawienie
unaczynienia fragmentu stawowego w
większości przypadków mamy
doczynienia z jałową martwicą głowy
Zdecydowana większość autorów zaleca
protezoplastykę jako pierwotne
zaopatrzenie tych złamań
Protezoplastyka zapewnia bezbolesny
-lecz o ograniczonym zasięgu ruch