Pracę wykonali:

Ewelina Woźniak
Sylwia Ługowska
Katarzyna Witczak
Marika Pluta
Tomasz Okulski
Krzysztof Rokicki

 

 

Spis treści:

Definicja zdrowia i choroby
Aspekty zdrowia
Ujęcie choroby wg Osińskiej
Ujęcie choroby wg Szewczyka
Dualizm zachowań człowieka wobec 
choroby i zdrowia

 

 

Definicja choroby:

„Proces, objawiający się zaburzeniami w 
prawidłowym funkcjonowaniu części lub całości 
organizmu”.

Definicja zdrowia:

„Stan pełnego, fizycznego, umysłowego i 
społecznego dobrego samopoczucia, przy 
całkowitym braku choroby lub kalectwa”.

Zdrowie można określić jako stan pełnej harmonii 
Ciała, Umysłu i Duszy.

 

 

Aspekty zdrowia:

Fizyczne

Fizyczne

-

-

dotyczy prawidłowego 

dotyczy prawidłowego 

funkcjonowania organizmu, jego układów i 

funkcjonowania organizmu, jego układów i 

narządów.

narządów.

 

 

Psychiczne

Psychiczne

-

-

wiąże się ze zdolnością do 

wiąże się ze zdolnością do 

prawidłowego rozpoznania uczuć i emocji 

prawidłowego rozpoznania uczuć i emocji 

człowieka, umiejętnością radzenia sobie w 

człowieka, umiejętnością radzenia sobie w 

trudnych sytuacjach.

trudnych sytuacjach.

Społeczne

Społeczne

-

-

odnosi się do zdrowia zbiorowości 

odnosi się do zdrowia zbiorowości 

ludzkiej, jej rozwoju oraz zdolności 

ludzkiej, jej rozwoju oraz zdolności 

przystosowania się do nowych warunków 

przystosowania się do nowych warunków 

środowiskowych

środowiskowych

.

 

 

W ujęciu Osińskiej choroba może 

być dla człowieka:

klęską,
akceptowanym faktem,
twórczym czynnikiem rozwojowym.

 

 

   

W sytuacji 

klęski

 osoba 

przewlekle chora znajduje 

się w utrwalonym stanie 

rozpaczy, apatii i 

pesymizmu, który wyraża 

się w biernej i bezmyślnej 

rezygnacji, względnie w 

nierozumnym buncie w 

stosunku do konieczności 

losu. Sytuacja ta może 

człowieka załamać i 

prowadzić do ucieczki w 

śmierć samobójczą lub 

psychologiczną. 

 

 

Pozytywna akceptacja

 wyraża się w świadomym 

pogodzeniu z chorobą i radzeniu sobie w nowej 

sytuacji życiowej. Akceptacja o charakterze 

negatywnym prowadzi natomiast do ucieczki od 

trudności i konfliktów życiowych w chorobę.

 

 

   Choroba może być także

twórczym czynnikiem 

rozwoju.

 Wówczas jest 

przyjmowana jako dar, życiowe 

zadanie, szansa. Staje się 

"aktem twórczym” w procesie 

kształtowania osobowości i 

zmusza człowieka do podjęcia 

decyzji wyjścia na drogę 

swojego przeznaczenia. 

Uznając chorobę za twórczy 

czynnik rozwoju, chory 

pogłębia kontakt ze sobą 

i z innymi ludźmi. Wykorzystuje 

ten czas na przemyślenie 

nurtujących go problemów i 

wzmacnia osobisty kontakt z 

Bogiem. 

 

 

Według K. Osińskiej, choroba może 

być przyjmowana jako:

dar, 
zjawisko, 
sytuacja, 
cierpienie, 
fakt, 
szansa,  
znak łaski. 

 

 

Świadome przyjęcie 

daru

 choroby mobilizuje            w 

kierunku postaw twórczych, altruistycznych          i 
sprzyja rozwojowi osobowości. 

Przyjęcie choroby jako 

zjawiska

 dotyczącego każdego 

człowieka jest pomocą w jej twórczym przeżywaniu. 
Natomiast nie przyjęcie jej jako powszechnego 
zjawiska fałszuje obraz rzeczywistości i naraża 
człowieka na podejmowanie niewłaściwych decyzji.

 

 

Rozumienie choroby jako 

sytuacji

 

powszechnej obejmuje nie tylko szukanie 
sposobów leczenia czy zapobieganie 
powikłaniom, ale także mobilizuje do 
pogłębienia dotychczasowej wiedzy i 
zdobycia nowych umiejętności potrzebnych  
              w zmienionej sytuacji życiowej.

 

 

 

Choroba przyjęta jako 
powszechne 

cierpienie

 

pomaga odnaleźć jej 
głębszy sens. Odkrywa 
się go stopniowo, gdy 
w bólu i trudzie 
wewnętrznie 
przemienia człowieka. 

    

 

 

W chorobie rozumianej jako powszechny 

fakt

, 

trudna sytuacja jest źródłem nowych doświadczeń  
w życiu chorującego człowieka.

Choroba może być również powszechną 

szansą

.  

Daje wówczas czas na myślenie, refleksję, ocenę 
dotychczasowego życia i wskazuje, co można 
zmienić, ulepszyć, odnowić.

Choroba jako 

znak łaski

 jest sygnałem 

szczególnego spotkania z Bogiem. Może być ono 
oczekiwane          i akceptowane lub odrzucane, 
niepotrzebne czy niezauważone. Warunkiem, by 
choroba stała się łaską zmieniającą osobę chorą 
wewnętrznie, jest jej zaakceptowanie. 

 

 

W sytuacji choroby wyzwalają się w człowieku 

różne odniesienia wobec niej. W. Szewczyk 

wymienia pięć sposobów patrzenia na chorobę. 

Należą do nich:

wyzwanie

, czyli trudność, którą trzeba 

rozwiązać; 

wróg

, którego trzeba pokonać; 

kara

, którą trzeba ponieść; 

ucieczka

 od odpowiedzialności i problemów 

życiowych 

wartość

, która rozwija i pogłębia 

wewnętrznie.

 

 

Dualizm zachowań człowieka 

wobec 

choroby i zdrowia

Zachowanie reaktywne

 – odruchowa odpowiedź na 

bodźce, których źródłem jest stan własnego 
organizmu, np. przybieranie tzw. pozycji 
przymusowych w trakcie napadu dychawicy 
oskrzelowej.

Zachowanie celowe

 – skupia swoja uwagę na 

wartości jaką stanowi dla chorego zdrowie lub 
choroba:

-

Zdrowie jest wartością dodatnią, a choroba ujemną,

-

Zdrowie jest wartością ujemną, a choroba dodatnią,

-  Zdrowie i choroba mają wartość zerową.

 

 

Choroba i zdrowie stanową integralną część 

ludzkiego życia. Należy je rozpatrywać nie tylko 

jako prawidłowość procesów somatycznych, lecz 

w szerszej koncepcji (holistycznej) zakładającej 

równowagę i sprawność fizyczną, psychiczną oraz 

społeczną. Życie i zdrowie człowieka jest 

wartością niekwestionowaną, czyli to, czego 

pragniemy, co chcemy ochronić, do czego 

dążymy.