Partia
Republikańska
Partia
Republikańska
Partia Republikańska - jedna z dwóch głównych
sił politycznych w USA. Potocznie nazywana Grand
Old Party (GOP). Utworzona 1854 z
przekształcenia Partii Wolności (dążącej do
zniesienia niewolnictwa). Wskutek sporu wokół
Ustawy Kansas-Nebraska (rok 1854) pojawiła się
Partia Republikańska. Ustawa przewidywała
bowiem, że kwestia niewolnictwa w tych dwóch
stanach zostanie pozostawiona do rozstrzygnięcia
mieszkańcom tych stanów. Wywołało to wściekłość
abolicjonistów, gdyż łamało postanowienia Układu
z 1820 roku, kiedy to ustalono, że niewolnictwo na
tych terytoriach będzie zakazane. Przeciwnicy
niewolnictwa odbyli w związku z tą sprawą szereg
spotkań, które uznawane są za początki Partii
Republikańskiej.
Głównymi celami republikanów było:
wprowadzenie w całym kraju gospodarki
kapitalistycznej i protekcyjnych taryf celnych w
celu ochrony rodzimego przemysłu oraz reforma
systemu bankowego, budowa linii kolejowych i
rozwój osadnictwa. Partia skupiała przedstawicieli
warstwy średniej przedsiębiorców oraz farmerów.
Zwycięstwo kandydata republikanów A. Lincolna
w wyborach prezydenckich w 1860 stało się
bezpośrednią przyczyną wybuchu wojny
secesyjnej. Zwycięstwo Unii zapewniło Partii
Republikańskiej wpływy ogólnokrajowe i silną
pozycję w państwie. W początkach XX w. Th.
Roosevelt zainicjował w Partii Republikańskiej
nurt reformatorski (ograniczenie tzw. dzikiego
kapitalizmu, wprowadzenie elementów polityki
społecznej).
Republikanie już w 1856 roku wystawili swojego
kandydata w wyborach prezydenckich. John C.
Frémont zdobył 33% głosów. Cztery lata później
Partia Republikańska była jedną z głównych sił
politycznych w kraju. Zdobycie tej pozycji
ułatwiła jej sytuacja w kraju
Po I wojnie światowej Partia Republikańska
opowiedziała się za polityką izolacjonizmu.
Wpływy i władzę, utraciła w okresie wielkiego
światowego kryzysu gospodarczego. Po II wojnie
światowej jej rywalizacja z Partią Demokratyczną
stała się bardziej wyrównana. Pozycję Partii
Republikańskiej w latach 70. osłabiła afera
Watergate. Stracone poparcie społeczne
odzyskała w latach 80. podczas rządów R.
Reagana, kiedy to w ramach neokonserwatyzmu
dokonała się synteza liberalizmu gospodarczego
i konserwatyzmu społecznego.
Przewodniczący
Mel Martinez
Lider w Senacie
Mitch McConnell
Lider w Izbie
Reprezentantów
John Boehner
Nazwa potoczna
Grand Old Party
Data założenia
28 lutego 1854
Siedziba
310 First Street SE
Waszyngton 20003
Ideologia
Konserwatyzm,
centroprawica
Afiliacja
międzynarodowa
Międzynarodowa Unia
Demokratów
Kolor
Czerwony
Strona internetowa
www.gop.com
Partia Demokratów
Jedna z dwóch głównych sił politycznych w Stanach
Zjednoczonych, obok Partii Republikańskiej. Jest to
partia łącząca amerykańskie środowiska centro-
prawicowe, centrowe i centro-lewicowe. W wyborach
prezydenckich popierają jej kandydatów małe
ugrupowania lewicowe. Jest najstarszą partią
amerykańską i drugą najstarszą na świecie.
Obecnie jest wyrazicielką myśli umiarkowanie liberalnej,
czyli, w znaczeniu amerykańskim, lewicowej, choć cały
czas pewne wpływy mają konserwatyści (jak i u
republikanów liberałowie). Z niej wywodzą się tacy
liberalni politycy, jak prezydenci Jefferson, Jackson,
Wilson, F.D. Roosevelt, Kennedy, Johnson czy Clinton.
Konkurencyjni republikanie są programowo i jeżeli idzie
o większość ich przedstawicieli na szczeblu władzy
konserwatywni. Wedle najprostszej definicji demokraci
to amerykańska centrolewica, zaś republikanie
centroprawica.
Początki partii sięgają do 1793, choć obecna nazwa
używana jest tylko od około 1833.
Partia demokratyczna ma dłuższą tradycję, aniżeli jej
polityczny przeciwnik – partia republikanów. Nazwa partii
ukształtowała się w 1892 r. początkowo była to partia
republikańska, później republikańsko-demokratyczna. A
wszystko to po to, żeby na końcu stać się partią
demokratyczną. Na czele partii stoi urzędujący
demokratyczny prezydent, bądź pokonany w wyborach
kandydat. Wyborcy demokratów konkretyzują się w wielkich
miastach, stanach południowych ze znacznym udziałem
ludności kolorowej. W Nowym Jorku np. demokraci uzyskują
zdecydowanie większe poparcie wśród społeczności
murzyńskiej i żydowskiej. Symbolem przewodnim, znakiem
rozpoznawczym demokratów jest osioł.
Jeśli chodzi o delegatów wyłanianych na konwencję krajową.
Ogólna zasada dotyczy wszystkich stanów, chodź w
niektórych nieco się różni. Zgłaszający się kandydaci, po
wyborach w partii są aprobowani od razu na szczeblu władz
stanowych partii i biura kampanii demokratycznego
kandydata. Dodatkowo, część delegatów partii stanowią
funkcyjni działacze partii, którzy nie podlegają aktowi
wyborczemu.
• Wybory-Akcent w kampanii wyborczej kładzie się
na cechy osobiste kandydatów. W walce wyborczej
wywleka się szczegóły z życia osobistego
kandydata czy rodzinnego. . Stany Zjednoczone są
jednym z nielicznych krajów w których życie
prywatne w sposób bardzo istotny wpływa na
polityczną karierę kandydatów. Przykładem może
być rok 1988, kiedy w walce o głosy wyborców
utrącony został demokratyczny kandydat Gary
Hart. Niemal pewnego zwycięzcę załatwiły zdjęcia
z atrakcyjną aktorką zrobione podczas ich
wspólnego rejsu jachtem. Z drugiej strony,
wszystko zależy od propagandy i sposobu
przedstawienia sytuacji. Chociażby, przyznanie się
do homoseksualizm… W 1966 r. Jim Kolbe
otwarcie przyznał, że jest homoseksualistą.
Sprawa ta nie miała później zbyt dużego wpływu
na wyniki wyborów.
• Fundusze-Jedną z ważniejszych spraw w kampanii
wyborczej, o ile nie najważniejszą, są fundusze. Zgodnie
z ustawą z 1974 r. fundusze publiczne są przekazywane
na cele partii demokratycznej i republikańskiej, co w
znacznym stopniu utrudnia dojście do władzy partii
trzecich. Charakterystyczną formą pozyskiwania
funduszy na cele kampanii są przyjęcia organizowane
przez liderów partyjnych bądź kandydatów, za
uczestnictwo, w których płaci się ogromne sumy
pieniędzy. Przykładowo, 22 czerwca 1995 r. prezydent
Bill Clinton z ramienia demokratów, spotkał się z
ośmiuset swoimi zwolennikami w New Jersey .
Uczestnictwo w obiedzie kosztowało 1000 $ od osoby.
Zbierano w ten sposób pieniądze na kampanię
wyborczą. Tego typu spotkania i związane z nimi środki
ochrony paraliżują przeważnie życie publiczne danego
regionu. O tym, jak opłacalne są takie obiadki świadczy
suma 19 milionów dolarów zebrana przez Billa Clintona
w przeciągu trzech pierwszych kwartałów 1995 r.
• Są oczywiście inne sposoby zbierania funduszy.
Np. kongresmani głosujący za utrzymaniem
subsydiów dla producentów orzeszków ziemnych
otrzymali przeciętnie od nich ponad półtora tysiąca
dolarów na kampanię wyborczą w ponad
dwuletnim okresie wyborczym. Głosujący
przeciwko dostali 150 dolarów. Z kolei
przedstawiciele wielkiego biznesu preferują
dotacje na rzecz partii politycznych określane jako
„soft Money” – miękki pieniądz. Teoretycznie,
pieniądze te przeznaczone są na rozwój partii, nie
dla indywidualnych kandydatów. W praktyce
finansują jednak ich kampanię wyborczą.
Niekwestionowanym zwycięzcą w gromadzeniu
„miękkich pieniędzy” jest prezydent Bill Clinton.
Oficjalnie zgromadził on na swoim koncie sumę co
najmniej pół miliarda dolarów. Nieoficjalnie z kolei
sumę tą szacuje się na miliard dolarów. Oczywiście
na kampanię swoją, jak i innych demokratycznych
kandydatów
• Powiązania z republikanami-Pomimo zaciętej
walki o miejsca, można zauważyć zaskakującą
zgodność obu partii w przypadku opozycyjnych
partii trzecich. Charakterystycznym przykładem
jest tutaj Federalna Komisja Wyborcza, w skład
której wchodzi 3 członków z ramienia partii
demokratów i 3 z ramienia republikanów.
Kolejnym przykładem współdziałania partii na
rzecz dwupartyjnego monopolu jest komisja
przygotowująca przedwyborcze debaty z udziałem
kandydatów na prezydentów. Komisja składa się z
5 demokratów i 5 republikanów. W 1996 r., komisja
ta zaleciła niedopuszczenie do udziału w debatach
Rossa Perota. Swoją decyzję uzasadniła małymi
szansami na zwycięstwo Perota. A o tym, czy ktoś
ma takie szanse, czy nie w demokratycznym
systemie powinni decydować wyborcy.
Przewodniczący
Howard Dean
Lider w Senacie:
Harry Reid
Lider w Izbie
Reprezentantów
Nancy Pelosi, Steny Hoyer
Data założenia
1820 (współczesna), 1792
(historyczna)
Siedziba
430 South Capitol Street SE
Waszyngton 20003
Ideologia
Amerykański liberalizm,
centrolewica
Afiliacja
międzynarodowa:
Sojusz Amerykańskich i
Europejskich Demokratów
Kolor
Niebieski
Symbol
osioł