w skład których wchodzą nieuzbrojeni
oficerowie, których zadaniem jest
monitorowanie zawieszenia broni
i odwrotu wojsk oraz patrolowanie
granic i stref zdemilitaryzowanych
[np. UNOMIG w Gruzji]
utworzone z narodowych kontyngentów
wojskowych zaangażowanych do
pełnienia zadań podobnych jak
obserwatorzy wojskowi, stanowią
często bufor między stronami konfliktu.
[np. UNFICYP na Cyprze]
operacja poszerzająca możliwości
zarówno zapobiegania konfliktom, jak i
tworzenia pokoju. Polega na
rozmieszczeniu sił ONZ w rejonie
konfliktu, za zgodą wszystkich
zainteresowanych stron, składających
się zwykle z komponentu wojskowego,
policyjnego i cywilnego.
to działania mające doprowadzić do
porozumienia walczących stron, przede
wszystkim za pomocą środków
przewidzianych w rozdziale VI Karty
Narodów Zjednoczonych. Działania te
w pewnych przypadkach mogą
wymagać zastosowania także środków
przewidzianych w rozdziale VII, czyli
operacji wymuszania pokoju (ang.
peace enforcement).
to wszelkie działania po zakończeniu
konfliktu na rzecz utworzenia i
wsparcia struktur zmierzających do
umocnienia i utrwalenia osiągniętego
pokoju w celu uniknięcia ponownego
wybuchu konfliktu.
powstrzymywanie walk i ich ograniczenie;
nadzorowanie realizacji czasowego lub
ostatecznego rozwiązania;
Zabezpieczenie dystrybucji i konwojowanie
dostaw żywności dla ludności;
Patrolowanie i kontrole ludności
przemieszczającej się;
Ściganie osób podejrzanych, lub
stanowiących zagrożenie dla stabilności w
rejonie działania misji;
• szkolenia i restrukturyzacja miejscowych
sił policyjnych,
• rozminowywanie,
• przeprowadzanie wyborów,
• udzielanie pomocy dla uchodźców,
• monitorowanie przestrzegania praw
człowieka,
• nadzorowanie struktur rządowych oraz
demobilizacja, reintegracja kombatantów,
• promowanie tworzenia demokratycznych
instytucji i rozwoju gospodarczego.
Zadanie te są wykonywane przez
międzynarodowe siły pokojowe, złożone z
wojskowych kontyngentów, wystawianych
przez państwa należące do ONZ. Działają one
na mocy konkretnych mandatów ONZ, w
oparciu o regulacje prawne państw
wystawiających;
Siły pokojowe nie mają prawdo stosowania
przymusu zbrojnego, z wyjątkiem
samoobrony;
Ze względu na brak jednoznacznej regulacji
prawnej, kształt misji, jej zadań czy też
rozwiązań jest tworzony dynamicznie, w
oparciu o występujące w czasie rzeczywistym
wydarzenia;
Obecnie na świecie ONZ prowadzi 15
misji pokojowych, 2 w Europie, 3 na
Bliskim Wschodzie, 1 w Azji i Ameryce
Łacińskiej, 7 w Afryce oraz 4 misje
polityczne oraz misję tymczasowej
administracji w Kosowie.
Pierwszą misją pokojową ONZ jest
trwająca do dziś misja w Palestynie,
trwające od 1948 roku.
działania różnego rodzaju, zwłaszcza w
ramach określonych postanowieniami
rozdziału VI Karty Narodów
Zjednoczonych, obejmujące misje
dyplomatyczne, konsultacje,
ostrzeganie, inspekcje, monitorowanie i
obserwację oraz prewencyjne
rozwinięcie sił w celu zapobieżenia
konfliktowi zbrojnemu.
W terminologii NATO - to działania
dyplomatyczne prowadzone po
wybuchu konfliktu w celu
doprowadzenia do przerwania walk i
zawarcia porozumienia pokojowego.
Działania te obejmują misje dobrych
usług (ang. good offices), misje
mediacyjne i misje rozjemcze, a także
sankcje i izolowanie dyplomatyczne.
W terminologii NATO – to ograniczenie,
łagodzenie lub zakończenie działań
zbrojnych między państwami lub
wewnątrzpaństwowych przez bezstronną
interwencję strony trzeciej, zorganizowaną
i prowadzoną przez społeczność
międzynarodową, z użyciem sił zbrojnych i
komponentu cywilnego w celu uzupełnienia
politycznego procesu rozwiązywania
konfliktów oraz przywrócenia i utrzymania
pokoju. Prowadzi się je zwykle zgodnie z
postanowieniami rozdziału VI Karty
Narodów Zjednoczonych.
to działania zgodne z postanowieniami rozdziału
VII Karty Narodów Zjednoczonych, polegające na
wykorzystaniu środków militarnych do
przywrócenia pokoju w rejonie konfliktu lub
państwie, w którym konflikt występuje.
Operacje tego rodzaju mogą być prowadzone w
przypadku konfliktu międzypaństwowego i
wewnętrznego, zwłaszcza w celach
humanitarnych lub gdy przestały działać
instytucje państwowe lub gdy bezpieczeństwo
ludności regionu, państwa jest poważnie
zagrożone.
to działania po zakończeniu konfliktu
zmierzające do umocnienia i utrwalenia
rozwiązań politycznych w celu
uniknięcia odnowienia konfliktu.
to działania prowadzone w celu
udzielenia pomocy ludności w trudnej
sytuacji, zwłaszcza gdy odpowiedzialne
władze nie mogą albo nie chcą takiej
pomocy udzielić.
Pomoc humanitarna może być
prowadzona w ramach operacji
wspierania pokoju lub jako oddzielne
zadanie.
Operacje pokojowe NATO
Operacje pokojowe NATO
- Rada
- Rada
Północnoatlantycka na wniosek państwa lub grupy
Północnoatlantycka na wniosek państwa lub grupy
państw członkowskich albo Sekretarza Generalnego
państw członkowskich albo Sekretarza Generalnego
NATO podejmuje decyzję o udziale NATO w operacjach
NATO podejmuje decyzję o udziale NATO w operacjach
pokojowych.
pokojowych.
Wniosek ten zgłaszany jest na prośbę Rady
Wniosek ten zgłaszany jest na prośbę Rady
Bezpieczeństwa ONZ lub Stałej Rady OBWE,
Bezpieczeństwa ONZ lub Stałej Rady OBWE,
rozpatrując go Rada Północnoatlantycka poleca
rozpatrując go Rada Północnoatlantycka poleca
organom wojskowym NATO dokonania analizy sytuacji
organom wojskowym NATO dokonania analizy sytuacji
oraz opracowanie ogólnych planów przyszłej operacji.
oraz opracowanie ogólnych planów przyszłej operacji.
Plany te obejmują koncepcję działania, zalecany
Plany te obejmują koncepcję działania, zalecany
skład i strukturę dowodzenia zaangażowanych sił, a
skład i strukturę dowodzenia zaangażowanych sił, a
także zadania oraz przewidywany czas ich wykonania.
także zadania oraz przewidywany czas ich wykonania.
Organizacje wojskowe NATO prowadzą również
Organizacje wojskowe NATO prowadzą również
konsultacje z odpowiednimi organami ONZ lub OBWE
konsultacje z odpowiednimi organami ONZ lub OBWE
oraz z władzami wojskowymi państw członkowskich w
oraz z władzami wojskowymi państw członkowskich w
sprawie możliwości wydzielenia sił i środków
sprawie możliwości wydzielenia sił i środków
potrzebnych do przeprowadzenia operacji. Po
potrzebnych do przeprowadzenia operacji. Po
zapoznaniu się z planami Rada Północnoatlantycka
zapoznaniu się z planami Rada Północnoatlantycka
podejmuje decyzje o udziale sił Sojuszu w misji
podejmuje decyzje o udziale sił Sojuszu w misji
pokojowej.
pokojowej.
Rada podejmuje również decyzje o zakończeniu lub
Rada podejmuje również decyzje o zakończeniu lub
zmianie zadań w ramach operacji. Zależnie od
zmianie zadań w ramach operacji. Zależnie od
przyjętych ustaleń Sekretarz Generalny NATO składa
przyjętych ustaleń Sekretarz Generalny NATO składa
okresowe raporty o przebiegu operacji do ONZ.
okresowe raporty o przebiegu operacji do ONZ.
IFOR (Implementation Force)
IFOR (Implementation Force)
była operacją NATO
była operacją NATO
prowadzoną w od 20 grudnia 1995 do 20 grudnia 1996
prowadzoną w od 20 grudnia 1995 do 20 grudnia 1996
w Bośni i Hercegowinie. Była to pierwsza misja
w Bośni i Hercegowinie. Była to pierwsza misja
pokojowa prowadzona przez Sojusz Północnoatlantycki.
pokojowa prowadzona przez Sojusz Północnoatlantycki.
Jej dowódcą był brytyjski generał Sir Michael Walker.
Jej dowódcą był brytyjski generał Sir Michael Walker.
15 grudnia Rada Bezpieczeństwa ONZ upoważniła
15 grudnia Rada Bezpieczeństwa ONZ upoważniła
NATO do wprowadzenia w życie postanowień
NATO do wprowadzenia w życie postanowień
wojskowych Układu Pokojowego w sprawie Bośni i
wojskowych Układu Pokojowego w sprawie Bośni i
Hercegowiny (Paryż, 14 grudnia 1995).
Hercegowiny (Paryż, 14 grudnia 1995).
Ustanowiono w tym celu wielonarodowe Siły
Ustanowiono w tym celu wielonarodowe Siły
Implementacyjne (Implementation Force – IFOR)
Implementacyjne (Implementation Force – IFOR)
znalazły się pod dowództwem wojskowym NATO od 20
znalazły się pod dowództwem wojskowym NATO od 20
grudnia 1995.
grudnia 1995.
•
Celem operacji była kontrola wprowadzenia
Celem operacji była kontrola wprowadzenia
w życia ustaleń konferencji z Dayton
w życia ustaleń konferencji z Dayton
kończącej wojnę w Bośni.
kończącej wojnę w Bośni.
•
Zadaniem sił IFOR w ramach operacji
Zadaniem sił IFOR w ramach operacji
"Wspólny Wysiłek" było bezpieczne wykonanie
"Wspólny Wysiłek" było bezpieczne wykonanie
planu pokojowego.
planu pokojowego.
•
Mieściło się ono w nowej skali potrzeb i
Mieściło się ono w nowej skali potrzeb i
problemów z zakresu logistyki, wyposażenia i
problemów z zakresu logistyki, wyposażenia i
zdolności operacyjnych
zdolności operacyjnych
.
.
KFOR (Kosovo Force)
KFOR (Kosovo Force)
- siły międzynarodowe
- siły międzynarodowe
pod auspicjami NATO, działające na terenie
pod auspicjami NATO, działające na terenie
Kosowa.
Kosowa.
Misja KFOR, dążąca do utrzymania pokoju w
Misja KFOR, dążąca do utrzymania pokoju w
Kosowie, rozpoczęła się 12 czerwca 1999 roku
Kosowie, rozpoczęła się 12 czerwca 1999 roku
na mocy mandatu ONZ
na mocy mandatu ONZ
w dwa dni po przyjęciu rezolucji numer 1244
w dwa dni po przyjęciu rezolucji numer 1244
przez Radę Bezpieczeństwa ONZ.
przez Radę Bezpieczeństwa ONZ.
Celami wojsk KFOR są m.in.:
Celami wojsk KFOR są m.in.:
•
Stworzenie i utrzymanie warunków umożliwiających
Stworzenie i utrzymanie warunków umożliwiających
bezpieczne funkcjonowanie mieszkańców Kosowa w
bezpieczne funkcjonowanie mieszkańców Kosowa w
miejscu ich zamieszkania
miejscu ich zamieszkania
•
Zapewnienie bezpieczeństwa i porządku publicznego
Zapewnienie bezpieczeństwa i porządku publicznego
•
Monitorowanie, kontrolowanie oraz, jeżeli sytuacja
Monitorowanie, kontrolowanie oraz, jeżeli sytuacja
tego wymaga, wymuszanie realizacji porozumień, na
tego wymaga, wymuszanie realizacji porozumień, na
mocy których doszło do zakończenia konfliktu.
mocy których doszło do zakończenia konfliktu.
•
Wspieranie misji UNMIK ONZu.
Wspieranie misji UNMIK ONZu.
Międzynarodowe Siły Wsparcia Bezpieczeństwa (ang.
Międzynarodowe Siły Wsparcia Bezpieczeństwa (ang.
International Security Assistance Force - ISAF) –
International Security Assistance Force - ISAF) –
struktura militarna istniejąca w ramach NATO,
struktura militarna istniejąca w ramach NATO,
zajmująca się utrzymaniem pokoju w Afganistanie.
zajmująca się utrzymaniem pokoju w Afganistanie.
Stworzona decyzją Rady Północnoatlantyckiej w
Stworzona decyzją Rady Północnoatlantyckiej w
grudniu 2001, liczy 6500 osób. Początkowo
grudniu 2001, liczy 6500 osób. Początkowo
podstawowym zadaniem ISAF było odbicie Kabulu
podstawowym zadaniem ISAF było odbicie Kabulu
oraz pobliskiej bazy lotniczej w Bagram z rąk talibów
oraz pobliskiej bazy lotniczej w Bagram z rąk talibów
oraz nieformalnych grup zbrojnych, w celu
oraz nieformalnych grup zbrojnych, w celu
zapewnienia bezpiecznego działania administracji
zapewnienia bezpiecznego działania administracji
przejściowej pod wodzą Hamida Karzaia.
przejściowej pod wodzą Hamida Karzaia.
Faktyczna działalność ISAF w dużej mierze ograniczona jest
Faktyczna działalność ISAF w dużej mierze ograniczona jest
do obszaru stolicy kraju Kabulu. Powodem są m.in. braki
do obszaru stolicy kraju Kabulu. Powodem są m.in. braki
kadrowe (szacowane na ok. 10 tys. żołnierzy), dlatego też
kadrowe (szacowane na ok. 10 tys. żołnierzy), dlatego też
odpowiedzialność za bezpieczeństwo na terenie całego
odpowiedzialność za bezpieczeństwo na terenie całego
kraju miała być przekazana Afgańskiej Armii Narodowej. 13
kraju miała być przekazana Afgańskiej Armii Narodowej. 13
października 2003 Rada Północnoatlantycka podjęła
października 2003 Rada Północnoatlantycka podjęła
jednogłośnie decyzję o rozszerzeniu misji. Sprzeciwił się
jednogłośnie decyzję o rozszerzeniu misji. Sprzeciwił się
temu premier Kanady Jean Chrétien, który oświadczył, iż
temu premier Kanady Jean Chrétien, który oświadczył, iż
wojska kanadyjskie, stanowiące niemal połowę ISAFu, nie
wojska kanadyjskie, stanowiące niemal połowę ISAFu, nie
będą uczestniczyły w operacji poza Kabulem.
będą uczestniczyły w operacji poza Kabulem.
24 października 2003 Bundestag podjął decyzję o wysłaniu
24 października 2003 Bundestag podjął decyzję o wysłaniu
niemieckich wojsk w rejon Kunduz. Grupa 230 żołnierzy
niemieckich wojsk w rejon Kunduz. Grupa 230 żołnierzy
stanowi pierwsze wojska NATO działające poza Kabulem.
stanowi pierwsze wojska NATO działające poza Kabulem.
Szkolenie żołnierzy i policjantów przed
wyjazdem na misje pokojowe składa się
przede wszystkim z:
1.
Zapoznania się z warunkami geograficznymi
panującymi na obszarach misji
2.
Symulacją czynności przewidzianych podczas
wykonywania powierzonych zadań [np.
ustawiania check-pointów, przeszukiwania,
zatrzymywania podejrzanych, itp.] oraz
odpowiedzi na nieprzewidziane zdarzenia w
rejonie działań [symulacja działań CRF czy
MedEvac]
3.
Omówienie specyfiki kulturowo-
narodowościowej obszarów działań.
Przykładowy punkt kontrolny Polaków przygotowujących się do misji ISAF na
poligonie w Wędrzynie
Ćwiczenia działań dynamicznych przed wyjazdem do Afganistanu
Można zauważyć podobieństwa między działaniami policjantów w nadal bardzo
niestabilnym Kosowie a na przykład derbami Trójmiasta w piłkę nożną czy
manifestacjami związków zawodowych ;)
Przygotowania obejmują również sprzęt,
jakim policjanci czy żołnierze będą
dysponować na misjach, gdyż często są
one odbywane w skrajnie różnych od
krajowych warunkach klimatycznych czy
geograficznych [np. pustynie, jak Irak czy
Afganistan, góry w Afganistanie czy strefa
tropikalna jak w Kongo]
Przed wyjazdem na misję są również
rozwiązywane wszelkie kwestie prawne
dotyczące udziału polskich policjantów
czy żołnierzy na misji.
Skrajnie trudne i różne warunki misji w Afganistanie wymagają sprzętu mogącego
funkcjonować w każdych warunkach. Na zdjęciu transporter SUPACAT 6x6
•
Dariusz Stefanek
•
Paweł Ruszkowski
•
Piotr Michałek
•
Michał Żurawski s. Przemysława
•
Jakub Przybyłowski
GRUPA 088BC