"

Stworzył więc Bóg człowieka 

na swój obraz, na obraz 

Boży go stworzył: stworzył 

mężczyznę i kobietę" 

/Rodz 1,27/ 

 

 

• „Chyba najbardziej istotną 

syntezę posłannictwa 

mężczyzny daje pojęcie „ojciec” 

(...). Chodzi o posłannictwo 

życiowe, obejmujące każdy 

właściwie wiek, każdą fazę życia 

— choć w sposób różny. Zadania 

przynoszące ogromny zaszczyt. 

— «Jeżeli Pan chwali i nagradza 

wiernego sługę za pomnożenie 

pięciu talentów, to jakąż 

pochwałę, jaką zapłatę 

przeznaczy dla ojca, który 

powierzone mu życie ludzkie, 

daleko droższe niż wszystko 

złoto i srebro świata, ustrzegł i 

wychował dla Niego?»

•  (Pius XII, Przemówienie z 29 X 

1951)”. 

 

 

• Prawdziwe ojcostwo nie ogranicza się jedynie do płodności 

fizycznej, ale rozciąga się także na płodność duchową i 

emocjonalną. Stąd też dojrzałość, jakiej ono się domaga, ujawnia 

się nie tylko w relacji do dziecka, ale w każdej relacji 

międzyosobowej: do własnych rodziców, do kobiet, do 

społeczeństwa, do świata, do siebie samego oraz do Boga. Stąd 

też "naturalne ojcostwo" przeżywane w rodzinie, (jak też "duchowe 

ojcostwo" przeżywane w celibacie), domaga się z jednej strony 

uzdrawiania relacji konfliktowych, z drugiej zaś pozytywnego 

budowania dojrzałych więzi międzyosobowych.

 

 

• Przygotowanie do dojrzałego 

ojcostwa wymaga najpierw 

przeanalizowania tego ojcostwa, 

którego młody człowiek doświadczył 

w dzieciństwie i okresie 

dojrzewania. Dobry kontakt 

emocjonalny z ojcem w okresie 

dzieciństwa i dojrzewania staje się 

natomiast fundamentem 

"stabilności emocjonalnej" i 

poczucia bezpieczeństwa na całe 

późniejsze życie zarówno u 

dziewcząt jak i u chłopców. Chłopcy 

zaś mający dobry emocjonalny 

kontakt z ojcem, o wiele łatwiej 

radzą sobie z poczuciem własnej 

wartości, z problemami natury 

emocjonalnej i seksualnej oraz z 

szukaniem potwierdzenia siebie w 

pracy zawodowej i właściwie 

rozumianym sukcesie. 

 

 

• Współczesną cywilizację nazywa się cywilizacją bez ojca. Rosnąca 

liczba rozwodów i uciekania się do metod sztucznego zapładniania 
sprawiają, że w wielu przypadkach nie można wskazać tego 
jedynego mężczyznę, który jest naprawdę ojcem. Jest wszakże 
jeszcze inne zmartwienie: czy mnożenie się faktów życia w 
konkubinacie nie oznacza kresu ojcostwa? W każdym razie można 
powiedzieć, że obraz ojca stał się kruchy: czy już nie rozpadł się 
ostatecznie na kawałki? Ojciec jest coraz słabszy, coraz bardziej 
przygnębiony, coraz mizerniejszy, nic więc dziwnego, że staje się 
narzędziem ciemnych sił. Wartość ojcostwa należy dopiero odkryć, 
świadomie wybrać, pielęgnować i stopniowo wcielać w życie.

 

 

• Czego  można oczekiwać po 

mężczyźnie w roli ojca. 

Wymieńmy choćby kilka 

ważnych cech ojcowskiej 

tożsamości, które przybliżają 

postawę dobrego ojca. Wydaje 

się, że ojca szukać będziemy 

wśród mężczyzn, którzy będąc 

opiekunami starają się być 

wychowawcami; również wśród 

tych, którzy mając władzę 

sprawują ją w miłości oraz wśród 

tych, którzy będąc wierzącymi 

dążą do świętości. Ojcem więc 

nie będzie się nazywało 

mężczyzny tylko dlatego, że jest 

on opiekunem, sprawuje władzę 

czy deklaruje się jako wierzący. 

Ojcostwo domaga się bowiem od 

mężczyzny oddania samego 

siebie. 

 

 

• Tajemnica autorytetu ojca tkwi w pogodzeniu dwóch 

wartości: mocy i czułości. Sama czułość, bez mocy jest 

po prostu przejawem słabości. Natomiast sama moc, 

bez czułości jest tylko zwykłą przemocą. Formacja do 

dojrzałego ojcostwa, to zatem formacja mocnego 

charakteru i czułego serca, które ze sobą współdziałają 

jako jeden organizm i wzajemnie się równoważą w 

działaniu. Ta tajemnica ujawnia się w życiu św. Józefa, 

który "posłużył się władzą, przysługującą mu prawnie 

w świętej Rodzinie, aby złożyć całkowity dar z siebie, 

ze swego życia, ze swojej pracy". 

 

 

• Ojciec wprowadza w świat prawa - wiąże się to z wprowadzeniem 

dziecka w świat obowiązujących zasad i wyznawanych wartości. O 

św. Józefie czytamy, że "jego zadaniem było zatroszczyć się o 

uporządkowane wprowadzenie Syna w świat, z zachowaniem Boskich 

nakazów i praw ludzkich". Ojciec jest potrzebny, aby ukształtować w 

dziecku pojęcie prawdy. I w tej dziedzinie brak ojca w rodzinie jest 

problemem. To właśnie on powinien być osobą, która poprowadzi 

dziecko do dojrzałości. Funkcja ojca polega na tym, żeby pomóc 

swojemu dziecku oderwać się od matki i stać się samodzielnym. 

 

 

 

 

    Mężczyzna w roli ojca jest zatem powołaniem 

każdego. Chłopiec zostaje stworzony jako mężczyzna, 

aby ukształtował się w nim ojciec. Taka jest natura 

człowieka, który urodził się jako mężczyzna. Ojcostwo 

w żadnym zatem przypadku nie jest zarezerwowane 

tylko dla wybranych. Pragnienie przekazania życia i 

odpowiedzialności za przekazane życie jest wpisane w 

naturę człowieka. Pragnienie rozumiane oczywiście 

nie tylko w sensie fizycznym ale także w znaczeniu 

duchowym. To pragnienie występuje zatem zawsze, 

niezależnie od tego czy człowiek wybrał drogę życia w 

małżeństwie, w samotności czy w celibacie a więc 

niezależnie od tego czy ma swoje własne dzieci czy 

też pełni funkcję ojcowską wobec innych. Każdy 

mężczyzna nosi w sobie powołanie do ojcostwa, tak 

jak każda kobieta jest powołana do macierzyństwa. 

 

 

„Rodzina Bogiem silna staje się 

siłą człowieka i całego narodu”

                                      [Jan 

Paweł II]