Świętokrzyski Park

Narodowy

Świętokrzyski

Park

Narodowy

obejmuje

najwyższe

pasmo

Gór

Świętokrzyskich- Łysogóry.
Góry Świętokrzyskie nie wyróżniają się
spośród innych gór ani wysokością, ani
też śmiałością form krajobrazowych.
Jednakże

przewyższa

inne

pod

względem budowy geologicznej

Góry Świętokrzyskie stanowią
istne muzeum geologii pod
gołym

niebem. Istotne

elementy

krajobrazu

Świętokrzyskiego to nie tylko
walory przyrodnicze lasów, ale
i

geologia

bardzo

interesująca

historia,

wreszcie najstarsze w Polsce
miejsce kultu Krzyża Świętego.

Świętokrzyski

Park

Narodowy  utworzono  w
1950  roku.    Powierzchnia
ogólna  parku  wynosi  5
909  ha,  z  czego  95%  to
lasy. Ochroną ścisłą objęto
1741  ha  (30%)  tworząc  5
rezerwatów przyrody.

Park

obejmuje

część

głównego pasma najstarszych
w Europie gór fałdowych z
najwyższymi

szczytami

(Łysica 612, Agata 607 i Łysa
Góra 593 m n.p.m) na które
prowadzą dobrze oznakowane
szlaki turystyczne

Dużą osobliwością geologiczną i
krajobrazową są tzw. Gołoborza,
czyli podszczytowe rumowiska
skalne

głazów

kalcytowych

okresu kambryjskiego.

Góry  Świętokrzyskie  cechują  się
pasmowym  układem  wzniesień  i
obniżeń przebiegających równolegle
w  kierunku  z  północnego-  zachodu
na  południowy-  wschód.  W  skład
głównego  pasma  wchodzą  pasma:
Dobrzeszowskie,

Oblęgorskie,

Masłowskie, Łysogóry i Jeleniowskie