N

euro

D

evelopmental   

T

reatment

Rys historyczny



Twórcy - Berta i Karel Bobath – lata 40. XXw.



Usprawnianie wcześniaków, niemowląt i 

dzieci najmłodszych – metoda Bobath jako 
specyficzny sposób postępowania z dzieckiem 
z zaburzeniami czuciowo-ruchowymi 
wynikającymi z uszkodzenia OUN



Usprawnianie dorosłych z hemiplegią, po 

udarze, z SM,  chorobą Parkinsona

CEL

wypracowanie umiejętności utrzymywania prawidłowej 

postawy ciała w różnych pozycjach 

(tzw. Wyrównanie posturalne) 

pomóc dziecku we wszechstronnym rozwoju 

tak, aby mogło uzyskać niezależność w 

życiu i wykorzystać swe możliwości na tyle, 

na ile pozwala istniejące uszkodzenie OUN

Wypracowanie umiejętności zmiany pozycji w sposób 

jak najbardziej fizjologiczny jak u zdrowego dziecka

Główne zasady 
usprawniania według 
koncepcji NDT-Bobath 
obejmują :



 wpływanie na napięcie mięśni 

obniżanie napięcia wzmożonego i podwyższanie obniżonego



hamowanie nieprawidłowych odruchów



wyzwalanie  ruchów w formie najbardziej jak to 

jest tylko możliwe zbliżonej do prawidłowych

        wspomaganie  i  prowadzenie  ruchu  z  punktów 

kluczowych,  czyli  punktów  kontroli  ruchu,  którymi  są: 
głowa,  obręcz  barkowa  ,  obręcz  miedniczna  i  inne  części 
ciała



nowe torowanie

      Ułatwianie  wzorców  opartych  na  prawidłowych  reakcjach 

nastawczych  (

regulujących  ustawienie  głowy  w  przestrzeni  oraz 

prawidłowe  ustawienie  głowy  względem  ciała), 

równoważnych  i 

obronnych.  Wyzwalane  ruchy  mają  początkowo  charakter 
odruchowy (automatyczny), ale nawet nieświadome, wielokrotnie 
powtarzane  stanowią  podstawę  dla  późniejszych  prawidłowych 
ruchów dowolnych.



wykorzystywanie i utrwalanie zdobytych 

umiejętności ruchowych w codziennych 

czynnościach



dostosowaniu współpracy grup mięśniowych w 

celu uzyskania swobodnego ruchu 



pomoc w gromadzeniu prawidłowych 

doświadczeń sensomotorycznych, które w 

normalnym rozwoju dostarczane są do OUN samoistnie



Terapeuta ćwiczy całe ciało dziecka, a nie 

porusza wybranymi kończynami. 

        Dzięki  temu  dostarcza  odpowiednich  doznań  czuciowych  i 

ruchowych, a dziecko jest dynamicznie aktywizowane. Każdy 

ruch  jest  odpowiednio  przygotowywany  i  połączony  z 

przemieszczaniem ciężaru ciała i środka ciężkości. 



Aktywizowanie dziecka 

       

Pomoc  przy  wykonywaniu  ruchu  powinna  być  taka,  aby 

zapewniała  maksymalny  i  aktywny  udział  dziecka,  a 

jednocześnie  nie  wywoływała  nieprawidłowych  odpowiedzi 

wynikających ze zbyt dużego wysiłku czy stresu.



Pełne poczucie bezpieczeństwa

       

Podczas  ćwiczeń  dziecko  nie  powinno  płakać,  gdyż  płacz 

zmniejsza skuteczność działań terapeutycznych oraz powinno 

mieć  zapewnione  pełne  poczucie  bezpieczeństwa,  co 

warunkuje 

osiągnięcie 

współpracy 

i 

akceptacji 

z 

prowadzącym ćwiczenia. 



Indywidualne podejście 

     Rodzaj, tempo i rytm ćwiczeń dobiera się indywidualnie. 

Daje możliwość uwzględnienia potrzeb psychologicznych 
dziecka,  stopnia  jego  sprawności,  występujących 
zaburzeń, warunków rodzinnych i środowiskowych.



Usprawnianie może być łatwo włączone w 

ich biologiczny rytm dnia

      P

rawidłowo  wykonywane  zabiegi  pielęgnacyjne,  karmienie, 

noszenie  dziecka,  czy  zabawa  z  nim  są  odpowiednimi 
momentami  do  utrwalania  ruchów  ćwiczonych  przez 
fizjoterapeutę. 

Odpowiednio 

przeszkoleni 

rodzice 

i 

opiekunowie,  którzy  zrozumieją  problemy  i  trudności 
występujące u ich dziecka kontynuują ćwiczenia w warunkach 
domowych.  Za  szkolenie  rodziców  odpowiedzialny  jest  lekarz 
prowadzący i fizjoterapeuta.

KONIEC