Międzynarodowa integracja 

gospodarcza

 

 

Pojęcie i cel międzynarodowej 

integracji gospodarczej

• Słowo „integracja” pochodzi z 

języka łacińskiego w  którym 

integratio – oznacza proces 

scalania , łączenia się  kilku 

elementów w całość. Oraz integer – 

„całkowity” i oznacza tworzenie 

całości z odrębnych części.

 

 

Międzynarodowa integracja 

gospodarka

• Oznacza celowy proces łączenia 

odrębnych krajów w większe ugrupowanie 
lub regionów w obrębie kraju.

• Odnosi się  więc do różnych poziomów, ale 

 wówczas zawsze występuje proces zmiany 
ilościowej w gospodarce i jakościowej 
obejmujący instytucje , społeczeństwa, 
politykę  państwa itp..

 

 

• Powstaje bowiem nowa przestrzeń  

terytorialna, co w przypadku  państw 
oznacza tworzenie się  ugrupowania 
integracyjnego o charakterze 
międzynarodowym lub 
ponadnarodowym.

 

 

 

 

• Skutkiem tego jest liberalizacja 

rynków towarów, kapitału, pracy i 
udział państw w międzynarodowym 
podziale pracy.

 

 

Według Fritza Machlupa

• słowo „integracja” w znaczeniu „połączenia 

części w całość” po raz pierwszy pojawiło 

się w druku w Oxford English Dictionary w 

1620 r. i kryje w sobie kilka znaczeń, jak: 

• zbliżenie gospodarcze, 
• kooperacja, 
• solidarność, 
• amalgamacja, 
• fuzja 
• oraz unifikacja. 

 

 

Amalgamacja

•jeden z czynników asymilacji 

kulturowej polegający na 
mieszaniu się grup 
etnicznych, rasowych czy 
wyznaniowych w wyniku 
zawierania małżeństw 
międzygrupowych. 

 

 

Kooperacja i integracja 

• Niektórzy autorzy jednak rozróżniają 

te pojęcia.

• Bela Balassa, jeden z głównych 

twórców teorii międzynarodowej 

integracji gospodarczej, nie unifikuje 

ze sobą kooperacji i integracji 

gospodarczej, wskazując na różnice 

jakościowe i ilościowe miedzy tymi 

pojęciami.

 

 

Według Bely  Balassy

• kooperacja to akcje nakierowane 

na usunięcie barier 
dyskryminujących, a integracja 
gospodarcza to proces usunięcia 
tych barier, to stan, kiedy ich nie 
ma.

 

 

•Przez integracje 

gospodarczą należy 
rozumieć stan i proces 
scalania  i części w 
większą całość i 
tworzenie silniejszych 
więzi ekonomicznych 
między tymi częściami. 

 

 

Integracje 

ekonomiczną

• można określić jako proces scalania 

gospodarek narodowych poszczególnych 
krajów i tworzenia z nich jednego 
organizmu gospodarczego przez 
usuwanie ograniczeń w przepływie 
towarów i czynników wytwórczych oraz 
utworzenie podobnych warunków 
konkurencji.

 

 

• Procesy integracyjne charakteryzują 

się tym, że mogą przebiegać na 
wielu płaszczyznach np. 
strategicznej, militarnej, politycznej, 
ekonomicznej, technicznej, 
społecznej, ekologicznej, kulturalnej, 
informacyjnej, naukowej itp. 
Doświadczenia integracyjne 
wykazały, że głównym wymiarem 
integracji była i jest płaszczyzna 
ekonomiczna.

 

 

Przyczyny procesów 

integracyjnych we 

współczesnym świecie

• Generalnie wyróżnia się cztery 

grupy przyczyn międzynarodowej 
integracji gospodarczej. Są to:

- wzrost aktywności gospodarczej,
- przesłanki polityczne, 
- przesłanki społeczno-ekonomiczne
- pozostałe przesłanki.

 

 

• Podstawowy cel międzynarodowej 

integracji gospodarczej jest wzrost 
efektywności wyrażony wzrostem PKB 
per capita, zmianą  struktury produkcji i 
tempem wzrostu gospodarczego.

• W grupie krajów wysoko rozwiniętych 

jedną z najważniejszych przyczyn 
integracji gospodarczej są 
charakterystyczne dla współczesnej 
gospodarki tendencje i uwarunkowania 
w rozwoju przemysłu i postępu 
technicznego.

 

 

- jednolity ustrój,
- zbieżność polityki zagranicznej,
- zacieśnienie współdziałania 

politycznego lub obronnego w 
warunkach wspólnoty celów 
politycznych lub wspólnych zagrożeń,

- chęć wzmocnienia swojej pozycji na 

arenie międzynarodowej i w 
relacjach z innymi krajami.

Polityczne przesłanki 

integracji:

 

 

Społeczno-ekonomiczne 

przesłanki integracji:

- przyspieszenie tempa wzrostu 

dochodu narodowego, a przez to na 
wzroście dobrobytu,

- poprawa poziomu warunków życia w 

ogóle lub konkretnych grup 
społecznych,

- ograniczenie bezrobocia,

 

 

Pozostałe przesłanki

• Wśród pozostałych  przesłanek 

znajduje się m.in. rozwój 
infrastruktury transportowej, 
łączności czy informatyki.

• Coraz ważniejsze zdają się być także 

zagadnienia związane z ochroną 
środowiska naturalnego. 

 

 

Uwarunkowania 

międzynarodowej integracji 

gospodarczej

• Międzynarodowa integracja gospodarcza 

wiąże się z wielkimi przeobrażeniami 
mającymi na celu dostosowanie struktur 
ekonomicznych i integrujących się państw. 
Aby zjawisko to mogło zajść muszą spełnić 
następujące warunki:

- położenie geograficzne,
- komplementarność struktur gospodarczych,
- odpowiednią infrastrukturę,
- prointegracyjną politykę ekonomiczną.

 

 

komplementarność gospodarek, 

którą  należy budować i pogłębiać; 

jest to proces skomplikowany, 

długotrwały i trudny, a w wielu 

dziedzinach niemożliwy.

infrastrukturę techniczną i 

komunikacyjną umożliwiającą obrót 

towarów i kapitału,

 

 

 prointegracyjną politykę ekonomiczną 

krajów polegająca na:

   -  znoszeniu ograniczeń  w stosunkach 

gospodarczych i obrotach handlowych,

    - współtworzeniu struktur instytucjonalno-

organizacyjnych wobec których rządy 
państw zrzekają się  części  swoich 
uprawnień , brak takiej polityki może 
utrudnić  integrację.

 

 

Modele i formy integracji

• W literaturze wyróżnia się dwa 

modele integracji gospodarczej:

1) Model integracji międzynarodowej,
2) Model integracji ponadnarodowej.

 

 

• Model integracji międzynarodowej 

( nie regulowanej ,liberalnej) 
zakłada, że wszystkie decyzje 
integracyjne o charakterze pośrednio 
lub bezpośrednio oddziałującym na 
przebieg procesu integracyjnego 
powinno być podejmowane przez 
przedsiębiorstwa państw 
uczestniczących w ugrupowaniu.

 

 

• Model integracji  ponadnarodowej 

zwany również modelem integracji 
instytucjonalnej lub regulowanej, w 
tym przypadku zarówno 
ugrupowanie integracyjne, jak i 
państwo uzyskują uprawnienia do 
oddziaływania na procesy 
integracyjne. 

 

 

• Decyzje tych ośrodków mogą 

pośrednio oddziaływać na decyzje 
przedsiębiorstw za pomocą ceł, 
barier parataryfowych (wpływają 
na cenę towaru), ale nie są cłami; 
należą do nich: opłaty wyrównawcze, 
subwencje i podatki importowe, 

 

 

•  Natomiast barier pozataryfowych 

(nie wpływają na cenę towarów), 
lecz regulują wolumen obrotu; są to 
ograniczenia dewizowe, 
ograniczenia ilościowe i bariery 
techniczne, polityki kursu 
walutowego, stopy procentowej i 
innych. 

 

 

• Z punktu widzenia kryterium 

instytucjonalnego integrację 
gospodarcza można podzielić na 
formy proste (ułatwiające 
przepływ towarów i usług) bądź 
na formy złożone (ułatwiające 
przepływ czynników produkcji 
bądź też sprzyjające 
powstawaniu nowych rozwiązań)

 

 

• Z punktu widzenia kryterium 

geograficznego integracja może 
obejmować ograniczoną do subregionu 
 lub regionu liczbę państw; nosi wtedy 
miano integracji subregionalnej lub 
regionalnej. Integracja może też 
obejmować nieograniczoną liczbę 
państw; w tym przypadku nosi nazwę 
integracji globalnej.

 

 

Instytucjonalno-organizacyjnymi  

formami ugrupowań 

integracyjnych, towarzyszącymi z 

reguły procesom 

międzynarodowej integracji 

gospodarczej:

- strefa wolnego handlu,
- unia celna,
- wspólny rynek, 
- unia walutowa (monetarna),
- unia gospodarcza (ekonomiczna),
- unia polityczna.

 

 

Strefa wolnego handlu jako 

podstawowa forma integracji 

gospodarczej we współczesnej 

gospodarce światowej

•  jest najprostszą instytucjonalnie formą 

międzynarodowej integracji gospodarczej. 
Polega ona na likwidacji ceł i ograniczeń 
ilościowych w obrotach handlowych 
między krajami członkowskimi takiego 
ugrupowania.

 

 

• Istotę  strefy wolnego handlu stanowi 

fakt, że każde z tych państw 
zachowuje własną  politykę celną 
wobec krajów nienależących do tej 
strefy,  a także prowadzi niezależną 
politykę handlową.

 

 

• Strefa wolnego handlu przynosi 

dwojakie korzyści krajom 
członkowskim:

1. Ułatwia dostęp towarom 

produkowanym przez nie na rynek 
ugrupowania obniżając  ich cenę o 
wielkość zniesionego cła.

 

 

2. Utrudnia dostęp towarom spoza 

ugrupowania , wobec których cło nie 
ulega zmianie , staja się one tym 
samym droższe w porównaniu z 
towarami ze strefy.

 

 

• Przykładem takiej formy integracji jest: 
• EFTA ( Europejskie Stowarzyszenie 

Wolnego Handlu),

• CEFTA ( Środkowoeuropejskie 

Stowarzyszenie Wolnego Handlu),

• NAFTA ( Północnoamerykański Układ o 

Wolnym Handlu)

• ASEAN (Stowarzyszenie krajów Azji 

Połuniowo- Wschodniej).

 

 

Unia celna

• polega na całkowitej likwidacji ceł 

wewnętrznych i ograniczeń 
ilościowych w obrotach między 
krajami członkowskimi, ale z 
równoczesnym wprowadzaniem 
wspólnej zewnętrznej taryfy celnej, 
a także ujednoliconej polityki 
handlowej wobec krajów trzecich.

 

 

Unia celna wywiera dwojaki 

wpływ na handel zagraniczny 

krajów unii, ponieważ wywołuje 

dwa efekty, które mogą 

wystąpić również w strefie 

wolnego handlu, jest to:

 Efekt przesunięcia  

handlu,

 Efekt kreacji handlu.

 

 

Efekt przesunięcia handlu

• wyraża się w zwiększaniu udziału krajów 

należących do unii celnej w handlu 
krajów członkowskich oraz w 
zmniejszaniu udziału krajów trzecich, w 
wyniku przesunięcia się źródeł zakupu 
określonych towarów z krajów nawet o 
niższych kosztach produkcji, lecz 
pozostających na zewnątrz unii, do 
krajów wchodzących w skład unii celnej.

 

 

Efekt kreacji 

handlu wyraża się 

we wzroście 

wolumenu 

wzajemnych obrotów 

handlowych krajów 

tworzących unię 

celną. 

 

 

Wspólny rynek jest ugrupowaniem 

łączącym elementy unii celnej i unii 

gospodarczej. Jest to bowiem 

ugrupowanie o formie unii celnej, w 

którym istnieje także swoboda 

wewnętrznego przepływu czynników 

produkcji

. 

 

 

• Wspólny rynek oznacza także 

wprowadzenie tzw. czterech swobód i 

wolności na rynku wewnętrznym 

ugrupowania integracyjnego.

• Pełne ich zastosowanie  oznacza  

zakończenie budowy wspólnego 

rynku i przejście do realizacji unii 

ekonomicznej.

 

 

Cztery swobody na rynku 

wewnętrznym obejmują

Swobodę osiedlania się – jest to 

prawo obywateli do osiedlania się w 
innym państwie członkowskim w celu 
samodzielnego wykonywania pracy 
np. rolniczej  lub wolnej  działalności 
zarobkowej. 

 

 

Swobodny przepływ kapitału- to 

swobodny ruch kapitału miedzy 
państwami o różnych walutach.

Swobodny przepływ osób- osoby 

niezatrudnione posiadają prawo do 
pracy , życia i korzystania ze 
wszystkich zdobyczy  socjalnych w 
miejscu ich pobytu.

 

 

Swobodny przepływ towarów- 

oprócz usunięcia ceł między 
państwami oznacza uwolnienie ruchu 
towarów od  wszelkich ograniczeń 
ilościowych i pozataryfowych, w 
wyniku czego wspólny rynek 
uzyskuje charakter rynku 
wewnętrznego. 

 

 

Cztery swobody na rynku 

wewnętrznym oznaczają 

swobodny ruch osobowy ,  który  

obejmuje:

 zniesienie kontroli granicznych,
 harmonizację ustawodawstwa 

dotyczącego ruch granicznego, 

zwalczania handlu narkotykami oraz 

udzielania azylu,

 swobodę  osiedlenia się i 

podejmowania pracy przez obywateli

 

 

 wzmocnienie kontroli wewnętrznej,
swobodny przepływ usług który 

oznacza :

 liberalizację usług finansowych,
 harmonizację kontroli banków i 

ubezpieczeń,

 otwarcie rynku usług transportowych 

i telekomunikacyjnych,

 

 

Swobodny przepływ towarów, 

który obejmuje:

 zniesienie kontroli granicznych,
 harmonizację lub wzajemną 

akceptację norm i przepisów,

 harmonizację podatków,

 

 

Swobodny przepływ kapitału, 

który obejmuje:

 większą  swobodę przepływu 

pieniądza i kapitału,

 dążenie do wspólnego rynku usług 

finansowych,

 liberalizację przepływu papierów 

wartościowych

 

 

• Kolejny etap międzynarodowej 

integracji gospodarczej stanowi 
ujednolicenie polityki pieniężnej.

• W związku z tym powstaje unia 

walutowa, ( lub monetarna)

 

 

Unia walutowa

• poza strefą wolnego handlu 

obejmuje unię celną i wspólnym 
rynkiem oraz koordynację 
polityki walutowej prowadzonej 
przez kraje wchodzące w skład 
ugrupowania integracyjnego.

 

 

W zakres tej koordynacji 

wchodzą

• ograniczenia wahań kursów 

walutowych,  (dewaluacja lub 

deprecjacja , rewaluacja lub 

aprecjacja)

• tworzenie wspólnych rezerw 

walutowych, 

• wprowadzanie jednolitej waluty 

międzynarodowej, 

• bezwarunkowa pomoc kredytowa.

 

 

W unii ekonomicznej 

mamy do czynienia z 

harmonizacją narodowych 

polityk gospodarczych, 

które umożliwiają 

osiągnięcie stanu 

całkowitej liberalizacji 

przepływów czynników 

produkcji. 

 

 

Obejmuje ona oprócz 

wyżej przedstawionych 

form integracji  

koordynację 

poszczególnych dziedzin 

polityki ekonomicznej i 

to zarówno ogólnej jak i 

w poszczególnych 

działach gospodarki. 

 

 

Unia polityczna 

oznacza koordynację 

zarówno polityki 

wewnętrznej jak i 

zagranicznej krajów 

wchodzących w skład 

ugrupowania 

integracyjnego.      

 

 

 Międzynarodowa integracja 

gospodarcza jest tu uważana 
za zjawisko 
wielopłaszczyznowe, dlatego 
ważne w jej zrozumieniu jest 
wyznaczenie kryteriów ją 
charakteryzujących:
 1) kryterium horyzontu 
integracji,
2) kryterium mechanizmu 
funkcjonowania integracji,
3) kryterium korzyści z 
integracji.

 

 

Zgodnie z kryterium 

horyzontu integracji 

poszukujemy 

odpowiedzi na pytanie, 

czy integracja jest 

niekończącym się 

procesem, czy też 

osiąga stan 

optymalnego nasycenia, 

a więc ma swój kres. 

 

 

Drugim kryterium 

definiowania integracji  

jest mechanizm jej 

funkcjonowania

W tym przypadku chodzi o 

to, czy powinien to być 

mechanizm wolnej 

konkurencji i wolnego 

handlu, czy też efekt 

określonej polityki 

integrujących się państw.

 

 

Trzecim kryterium 

definiowania 

międzynarodowej integracji 

gospodarczej jest podział 

korzyści czerpanych przez 

kraje członkowskie. Chodzi o 

to, czy korzyści  te powinny 

być dzielone równo między 

integrujące się kraje, czy też 

mogą im przypadać w 

nierównych częściach.

 

 

Modele integracji gospodarczej 

to całościowy obraz 

ugrupowania integracyjnego 

obejmujący zespół jego 

głównych właściwości, w tym 

zwłaszcza podział kompetencji 

między organami 

międzynarodowymi i 

ponadnarodowymi a rządami 

krajów członkowskich oraz 

między centralnymi ośrodkami 

władzy gospodarczej w 

poszczególnych krajach a 

przedsiębiorstwami.

 

 

 

Wyróżnić tu można:

-- model integracji 

międzynarodowej 

(nazywanego również 

modelem integracji nie 

regulowanej lub liberalnej),

-- model integracji 

ponadnarodowej (nazywany 

też modelem integracji 

regulowanej lub 

instytucjonalnej).

 

 

•Formy integracji i 

ich charakterystyka

 

 

Cechy 

charaktery

styczne 

stopnia 

integracji

Redukcja 

wzajemnych 

ograniczeń 

handlowych

Eliminacja 

wzajemnych 

ograniczeń 

handlowych

Zewnętrzne 

wspólne 

ograniczeni

a handlowe

Wolny 

przepływ 

czynników 

produkcji

Harmoniza

cja polityki 

pieniężnej 

i fiskalnej 

(stałe 

kursy 

walutowe)

Unifikacja 

polityki 

pieniężnej i 

fiskalnej 

(określenie 

jej przez 

władze 

centralne)

Preferencyj

ne 

porozumieni

e handlowe

*

Strefa 

wolnego 

handlu

*

*

Unia celna

*

*

*

Wspólny 

rynek

*

*

*

* 

Unia 

monetarna

*

*

*

*

*

Unia 

gospodarcz

a

*

*

*

*

*

*

 

 

Typy integracji 

międzynarodowej

•Możemy rozróżnić integrację 

nieograniczającą 
suwerenności, jak i ją 
ograniczającą, a także 
integrację państw równych i 
nierównych.

 

 

Typy integracji gospodarczej 

według charakteru powiązań 

integracyjnych

Określenie typu integracji

Przykłady występowania 

typu integracji w praktyce

1.

Integracja umowna państw 

suwerennych (integracja równych 

partnerów)

2.

Integracja umowna państw 

dobrowolnie ograniczających 

suwerenność na rzecz 

ponadnarodowych instytucji 

integracyjnych (integracja równych 

partnerów)

3.

Integracja polityczna 

nierównoprawna, na podłożu 

politycznym podporządkowana 

jednemu krajowi (integracja 

nierównych partnerów)

4.

Integracja gospodarczo 

nierównoprawna, na podłożu  

gospodarczym podporządkowana 

jednemu krajowi (integracja 

równych partnerów)

EWG, EFTA, CETA, 

NAFTA, ASEAN, LAFTA
Do tej pory w pełni 

jeszcze nie występuje, ale 

zbliżają się do niej formy 

WE

W przeszłości np. Anglia i 

jej kolonie; Francja i jej 

kolonie

Do niedawna np. Kanada 

– USA, Meksyk - USA

 

 

Charakter powiązań integracyjnych 

przy integracji równych parametrów i 

nierównych partnerów

0

0

0

0

0

o

0

0

0

0

0

0

integracja pionowa 
(integracja nierównych 
partnerów)

integracja pozioma 
(integracja równych 
partnerów)

 

 

Integracja w Europie

• U podstaw integracji europejskiej 

leżą przyczyny polityczne i 
ekonomiczne.

• Przyczyn politycznych należy 

upatrywać w idei dotyczącej 
stabilności kontynentu oraz w idei 
europejskiego wkładu w rozwój 
gospodarczy i pokój na świecie.

 

 

• Przyczyny ekonomiczne integracji 

europejskiej związane są  z 
możliwością całkowitego 
wykorzystania korzyści, jakie mogą 
wynikać ze skali  produkcji oraz 
komparatywnej przewagi różnych 
części kontynentu.

 

 

• Z tego względu pojawiają się dążenia 

do ukształtowania wspólnego rynku 
charakteryzującego się  swobodnym 
przepływem osób, usług, towarów 
oraz czynników produkcji.

 

 

• W wyniku rozwoju procesów 

integracyjnych w Europie powstały 

następujące  ugrupowania:

1) Europejska Wspólnota Węgla i Stali 

(EWWiS),

2) Europejska Wspólnota Energii 

Atomowej ( Euratom)

3) Europejska Wspólnota  Gospodarcza 

 (EWG)

 

 

4) Rada Wzajemnej Pomocy 

Gospodarcze  (RWPG),

5) Unia Ekonomiczna Beneluksu
6)Rada Nordycka – integracja krajów 

skandynawskich,

7)Europejskie Stowarzyszenie Wolnego 

Handlu ( EFTA),

8)Środkowoeuropejskie Porozumienie o 

Wolnym Handlu ( CEFTA)

 

 

1.Europejska Wspólnota Węgla 

i Stali (EWWiS),

• Europejska Wspólnota Węgla i Stali 

powstała  w wyniku podpisania 18 
kwietnia 1951 r. przez: Belgię, 
Francję, Holandię, Luksemburg, 
Niemcy Zachodnie i Włochy traktatu 
paryskiego który miał  obowiązywać 
50 lat.

 

 

• Pomysłodawcą tego ugrupowania był Jean 

Monnet, który już  od I wojny światowej 
proponował różne formy integracji.

• Realizację tego pomysłu rozpoczęto od 

sektora produkcji węgla i stali, a po 
akceptacji ministra spraw zagranicznych 
Francji Roberta Schumana nazwano go 
planem Schumana.

 

 

Do głównych zadań EWWiS

• Należało: 
 zapewnienie regularnych dostaw węgla i 

stali,

 ujednolicenie warunków dostępu do węgla 

i stali,

 kontrolowanie cen,
 sprawowanie ochrony przed rabunkowym 

gospodarowaniem,

 polepszenie warunków życia i pracy 

robotników.

 

 

•  Układ, na podstawie którego działała 

EWWiS , wygasł w 2002 r. a jego 
podstawowe  postanowienia zostały 
włączone do układu Unii  
Europejskiej. 

 

 

2.Europejska Wspólnota Energii 

Atomowej ( Euratom)

• W skład Europejskiej Wspólnoty 

Energii Atomowej, która powstała 

  1 stycznia 1958 r. weszły wszystkie 

kraje  stanowiące dotychczasowe 
ugrupowanie EWWiS.

• Podstawą jej funkcjonowania był 

Traktatu o Europejskiej Wspólnoty 
Energii Atomowej z 25 marca 1957 r.

 

 

Głównymi celami Euratomu 

są:

• rozwijanie badań nad energią 

jądrową,

• stworzenie Wspólnego Rynku Paliw 

Atomowych,

• kontrola przemysłu jądrowego w celu 

zapobieżenia wszelkim nadużyciom.

 

 

Powyższe cele mają być 

realizowane przez:

 koordynowanie programów 

badawczych i szkoleniowych w 
dziedzinie energii atomowej na 
terenach państw członkowskich,

 udzielanie pomocy państwom 

członkowskich i przedsiębiorstwom w 
realizacji ich programów 
badawczych, 

 

 

 udzielanie pomocy finansowej, 

dostarczanie materiałów  atomowych 
bezpłatnie , a także urządzeń i 
ekspertów,

 realizowanie własnych badań i 

szkoleń na podstawie programów 
realizowanych przez Radę 
ugrupowania.

 

 

• Jednym z ważnych zadań , które 

postawił sobie Euratom była kontrola 
bezpieczeństwa , co oznaczało 
praktycznie zapewnienie, że 
materiały atomowe nie zostaną użyte 
do celów militarnych.

 

 

3. Europejska Wspólnota  

Gospodarcza ( EWG)

Na mocy traktatów rzymskich 

podpisanych 25 marca 1957 r. , 
które weszły w życie z początkiem 
1958 r. powołano Europejską 
Wspólnotę  Gospodarczą i 
Europejską Wspólnotę Energii 
Atomowej 

 

 

W skład EWG weszły: Belgia, Francja, 

Holandia, Luksemburg, Niemcy 
Zachodnie (RFN) i Włochy. 

W 1973 r. do EWG przystąpiły : Wielka 

Brytania, Dania i Irlandia, w 1981 r 
Grecja , w 1986 r. Hiszpania i 
Portugalia.

 

 

• Jako główny  cel powstania EWG 

określono budowę  wspólnego rynku i 
zbliżenie polityki gospodarczej krajów 
członkowskich.

• Traktaty rzymskie dokładnie określiły 

instytucjonalne podstawy 
podejmowania decyzji w EWG. 

 

 

• Obowiązywały one do 1 lipca 1987 

r. , kiedy to wszedł  w życie Jednolity 
Akt Europejski, będący fundamentem 
przyszłej Unii Europejskiej.

 

 

4.Rada Wzajemnej Pomocy 

Gospodarcze ( RWPG),

• Próby integracji międzynarodowej 

podejmowały również kraje Europy 
Środkowo- Wschodniej,25 stycznia 
1949 r. w Moskwie opublikowano 
komunikat o utworzeniu Rady 
Wzajemnej Pomocy Gospodarczej. 

 

 

• W jej skład obok Związku 

Sowieckiego weszły Bułgaria, 
Czechosłowacja, Polska, Rumunia i 
Węgry. W kwietniu 1949 r. wstąpiła 
do niej Albania, a w 1950 r. NRD. 

• Kolejnymi członkami  RWPG zostały: 

Mongolia (1962), Kuba (1972) i 
Wietnam (1978).

 

 

• Cechą tego modelu był  jednocześnie 

brak mechanizmu rynku 
międzynarodowego, którego 
uczestnikami byłyby 
przedsiębiorstwa z krajów 
członkowskich, uprawnione do 
podejmowania samodzielnych 
decyzji.

 

 

• Kraje RWPG próbowały zbudować 

powiązania integracyjne wyłącznie za 

pomocą narzędzi administracyjnych, 

takich jak: umowy międzynarodowe, 

koordynacja planów gospodarczych, 

procedura konsultacyjna  na różnych 

szczeblach centralnej administracji państw 

członkowskich itp. 

• RWPG rozwiązana została na mocy 

porozumienia podpisanego 28 czerwca 

1991 r. w Budapeszcie 

 

 

Unia Ekonomiczna 

Beneluksu

• Kraje Beneluksu to Belgia, Holandia i 

Luksemburg.

• Początkowo idea integracji 

obejmowała dwa kraje Belgię i 
Luksemburg, a sięgała  drugiej 
połowy XIX w. Była to przede 
wszystkim próba zawarcia unii celnej.

 

 

• Kolejne próby integracyjne były ( w 

dalszym ciągu dwóch krajów) bardziej 

udane , a po podpisaniu Konwencji 

Brukselskiej w 1942 r. która  znosiła cła 

między Belgią i Luksemburgiem.

• W 1943 r. w Londynie podpisano już 

między trzema państwami: Belgia, 

Holandia i Luksemburg układ monetarny , 

zobowiązujący te państwa do wspólnego w 

okresie powojennym, prowadzenia polityki 

monetarnej.

 

 

• Rok 1944 przyniósł kolejny etap 

integracji państw Beneluksu w 
postaci unii celne.

• W 1958 r podpisano układ o Unii 

Ekonomicznej Beneluksu, który 
wszedł w życie 1 listopada 1960 r.,  a 
miał trwać 50 lat.

 

 

6)Rada Nordycka – integracja 

krajów skandynawskich

• Rada Nordycka, określona też jako 

Rada Północna , została utworzona w 
1952 r. na podstawie statutu 
uchwalonego przez parlamenty Danii, 
Islandii, Norwegii i Szwecji.

• W 1995 r. przystąpiła do niej również 

Finlandia.

 

 

• Do 1971 r.  Rada Nordycka działała 

na podstawie statutu z 1952 r. 
Według niego celem Rady było:

1. umożliwianie konsultacji 

parlamentów i rządów nordyckich,

2. podejmowanie wspólnych akcji.