background image

www.agronom.polski.pl

OZNACZANIE OGÓLNEJ ZASADOWOŚCI NAWOZÓW WAPNIOWYCH

Wartość  rolnicza  nawozów  wapniowych  uzależniona  jest  od  zawartości  w  nich 

połączeń alkalicznie oddziaływujących na glebę, w więc neutralizujących jej zakwaszenie. Do 
związków  tych  zaliczamy  tlenki,  wodorotlenki,  węglany  i  krzemiany  wapnia  i  magnezu.
Korzystne działanie tych nawozów, mając na uwadze zabieg wapnowania gleb, polega przede 
wszystkim  na  polepszaniu  ich  właściwości  fizycznych,  chemicznych  i  biologicznych
Dostarczony z nawozów wapń nie odgrywa większej roli jako składnik pokarmowy, bowiem 
nawet w glebach kwaśnych rośliny mają go do dyspozycji w dostatecznych ilościach. Inaczej 
przedstawia  się  sprawa  z  magnezem,  którego  głównych  źródłem  dla  roślin,  w  glebach 
ubogich  w  ten  składnik  są  w  chwili  obecnej  nawozy  wapniowo-magnezowe. Zawartość 
czynnych  połączeń  wapniowych    i  magnezowych  w  nawozach  oznacza  się  sumarycznie  na 
drodze  analizy  chemicznej,  przez  zadanie  próbki  nawozu  nadmiarem  kwasu  solnego. 
Przebiega wówczas reakcja w myśl równania:

CaCO

3

  +  3HCl  CaCl

2

  + CO

2

  + H

2

O + HCl

CaO + 3HCl  CaCl

2

  + H

2

O+ HCl

Często  reakcja  ta  nie  prowadzi  do  całkowitego  rozpuszczenia  wszystkich  substancji 

zawartych  w  nawozie  wapniowym.  Trzeba  bowiem  wiedzieć,  że  nawozy  wapniowe  nie  są 
substancjami jednorodnymi, że zawierają często domieszki nierozpuszczalne w HCl, jak np. 
żużel  (formy  tlenkowe)  czy  niewielkie  domieszki  połączeń  krzemianowych  (formy 
węglanowe).
Obecnie  niekiedy  w  niewielkich  ilościach  związki  żelaza  i  glinu,  które  również  reagują  z 
kwasem  solnym,  nie  są  brane  pod  uwagę  przy  ocenie  wartości  nawozowej  nawozów 
wapniowych.
Oznaczenie procentowej zawartości czynnych połączeń w nawozie wapniowym pozwala 
nam na przeliczenie dawki nawozu, zgodnie z potrzebami wapnowania.  

Wykonanie analizy

1g nawozu wapniowego,  przenosi się do kolby stożkowej  o pojemności 250  cm

3

i dodaje z 

biurety  po  ścianie  kolby  40  cm

3

1  mol∙dm

-3

kwasu  solnego.  Ścianki  kolby  spłukuje  się 

następnie  niedużą  ilością  wody destylowanej,  zakładając na  kolbę  lejek  szklany, służący  za 
chłodnicę zwrotną (dla uniknięcia odparowywania HCl) i stawia na przeciąg 1 godz. na wrzą-
cą  łaźnię  wodną.  W  trakcie  ogrzewania  zawartość  kolby  miesza  się  kilkakrotnie  ruchem 
obrotowym.
Po   upływie  tego  czasu  kolbę  zdejmuje   się z łaźni,  odstawia do  ostygnięcia,  następnie 
opłakuje (do  kolby) lejek  wodą  destylowaną  i  po  dodaniu  kilku  kropli  fenoloftaleiny), 
miareczkuje  0,5  mol∙dm

-3

ługiem  sodowym  do momentu  pojawienia  się  różowego 

zabarwienia,   utrzymującego się  przez przeciąg 1  minuty.

background image

www.agronom.polski.pl

W  przypadku  dużej

zawartości

zanieczyszczeń  w  nawozie,

przeszkadzających 

miareczkowaniu, roztwór należy przesączyć, przemywając następnie  sączek gorącą wodą  aż  
do  zaniku  reakcji na Cl

-

.

Obliczenie wyników;

Z  reakcji    chemicznej    rozkładu  węglanu  wapniowego  kwasem    solnym wynika,  że  na 
zobojętnienie 1mola CaCO

3

, potrzeba 2 moli HCl. 

W takim  razie 1 mol HC1  zobojętni 1/2 mola   CaCO

3

, to  jest 50 g CaCO

3

. Ponieważ w 

1000 cm

3

1 mol∙dm

-3

HC1 znajduje się 1 mol HC1, co  odpowiada 50g CaCO

3

, 1 cm

3

tego 

kwasu wiąże 0,05 g CaCO

3

,  lub 0,028 g CaO.

Wobec tego:

%CaCO3 w nawozie  = x

.

0,05 

100

%CaO w nawozie  = x

.

0,028 

100

gdzie:
x- ilość cm

3

1 mol∙dm

-3

HC1 związana z Ca i Mg w trakcie reakcji. Wartość tę uzyskuje się 

przez  odjęcie  od  40  cm

3

ilości  cm

3

zużytych  na  miareczkowanie  0,5 mol∙dm

-3

NaOH 

podzielonej przez 2.
0,05    - ilość gramów CaCO

3

,  odpowiadająca 1cm

3

1 mol∙dm

-3

HC1.

0,028   - ilość gramów CaO odpowiadająca 1cm

3

1 mol∙dm

-3

HC1.

100     - współczynnik przeliczeniowy

Wynik  analizy należy podać w % zawartości   CaO i CaCO

3

.

Odczynniki:
1.  1  mol∙dm

-3

kwas  solny  - 82,3  cm

3

stężonego  kwasu  solnego  o  c.wł.  1,19  dopełnić  wodą 

destylowaną do 1000 cm

3

i ustalić faktor.

2. 0,5% roztwór fenoloftaleiny -0,5 g fenoloftaleiny rozpuścić w 100 cm

3

alkoholu etylowego.

3.  0,5 mol∙dm

-3

ług  sodowy  - 20g  NaOH  cz.  rozpuścić  do  1000  cm

3

w  destylowanej, 

uprzednio przegotowanej wodzie. Ustalić faktor roztworu.