INSTYTUT TECHNIKI

W y d z i a ł Ma t e ma t y k i , F i z y k i i T e c h n i k i

UNIWERSYTET KAZIMIERZA WIELKIEGO

INSTRUKCJA DO ĆWICZENIA

Przedmiot

Nauka o materiałach i inżynieria wytwarzania I

Temat:

Badanie podstawowych właściwości fizycznych

Nr ćwiczenia: 1

Kierunek: ETI

1. Zadanie:

Zapoznanie się ze metodami oznaczania gęstości tworzyw sztucznych.

2. Wyposażenie stanowiska:

  Waga analityczna.
  Zestaw naczyń laboratoryjnych.
  Suwmiarka elektroniczna.
  Norma PN-92/C-89035. Tworzywa sztuczne. Metody oznaczania gęstości i gęstości względnej tworzyw nieporowatych.
  Próbki do badań.

3. Przebieg ćwiczenia:

  Wyciąć 3 próbki sześcienne o wymiarach boków 10 mm.
  Zważyć każdą próbkę z dokładnością do 0,01 g.
  Zmierzyć za pomocą suwmiarki długość boków z dokładnością 0,1 mm.
  Przygotować 3 próbki o nieregularnym kształcie.
  Zważyć każdą próbkę z dokładnością do 0,01 g.
  Napełnić cylinder wodą i odczytać jej poziom (wartość tą oznaczyć jako objętość V

Umieścić badaną próbkę w cylindrze z wodą i odczytać poziom, oznaczając objętość V

Umieścić dane w tabeli.

4. Uwagi do sprawozdania:

Opisać inne metody oznaczania gęstości.

Obliczyć gęstości dla próbek o regularnych i nieregularnych kształtach.

Opracować wnioski

Literatura podstawowa:

Żenkiewicz M.: Tworzywa wielkocząsteczkowe. Polimeryzacja- właściwości-badania. WAB, Bydgoszcz 2002.
Broniewski T., Kapko J., Płaczek W., Thomalla J.: Metody badań i ocena właściwości tworzyw sztucznych. WNT Warszawa

2000.

Dobrosz K., Matysiak A.: Tworzywa sztuczne: Materiałoznawstwo i przetwórstwo. Warszawa 1995.

Literatura uzupełniająca:

Żuchowska D.: Polimery konstrukcyjne. WNT Warszawa 2000.

Opracował: Zweryfikował: Zatwierdził:

Mgr inż. Krzysztof Moraczewski

Dr inż. Julian Polański

prof. dr hab. inż. Marian Żenkiewicz

INSTYTUT TECHNIKI

W y d z i a ł Ma t e ma t y k i , F i z y k i i T e c h n i k i

UNIWERSYTET KAZIMIERZA WIELKIEGO

INSTRUKCJA DO ĆWICZENIA

Przedmiot

Nauka o materiałach i inżynieria wytwarzania I

Temat:

Identyfikacja tworzyw sztucznych

Nr ćwiczenia: 2

Kierunek: ETI

1. Zadanie:

Określenie typu polimeru stanowiącego główny składnik analizowanego materiału polimerowego..

2. Wyposażenie stanowiska:

  Palnik.
  Probówki.
  Uchwyt do próbówek.
  Metalowa łyżeczka.
  Szczypce.
  Tabele do identyfikacji tworzyw.
  Zestaw próbek do identyfikacji.

3. Przebieg ćwiczenia:

Ocenić próbkę tworzywa na podstawie wyglądu zewnętrznego: jego barwę, przezroczystość czy przeświecanie, mętność, sposób

formowania i kształtowania, zachowanie się podczas wyginania.

  Umieścić badane tworzywo w szczypcach i wprowadzić bezpośrednio w płomień palnika.
  Obserwować wygląd próbki podczas spalania: ocenić jego palność, sposób topienia, kolor płomienia i układ barwy.
  Scharakteryzować łatwość zapalenia się materiału badanego oraz zdolność do gaśnięcia.
  Określić zapach dymu po zagaszeniu próbki.
  Włożyć do probówki rozdrobnione tworzywo i umieścić probówkę w uchwycie.
  Ogrzewać probówkę nad palnikiem, wyjmując co chwilę z ognia i obserwować co się dzieje wewnątrz (czy próbka topi się,

rozkłada, ciemnieje).

Wykonać badanie pH wydzielających się gazów (zwilżony papierek lakmusowy przyłożyć do wylotu probówki).

Porównać zaobserwowane zjawiska z tabelą i określić polimer, który został zidentyfikowany.

4. Uwagi do sprawozdania:

  Opisać inne metody identyfikacji tworzyw.
  Zanotować w tabeli wszystkie wyniki obserwacji.
  Porównać zachowanie się poszczególnych tworzyw podczas spalania.

Opracować wnioski.

Literatura podstawowa:

2000.

Dobrosz K., Matysiak A.: Tworzywa sztuczne: Materiałoznawstwo i przetwórstwo. Warszawa 1995.

Literatura uzupełniająca:

Żuchowska D.: Polimery konstrukcyjne. WNT Warszawa 2000.

Sikora R.: Tworzywa wielkocząsteczkowe. Rodzaje, właściwości i struktura. WUPL, Lublin 1991.

Opracował: Zweryfikował: Zatwierdził:

Mgr inż. Krzysztof Moraczewski

Dr inż. Julian Polański

prof. dr hab. inż. Marian Żenkiewicz

INSTYTUT TECHNIKI

W y d z i a ł Ma t e ma t y k i , F i z y k i i T e c h n i k i

UNIWERSYTET KAZIMIERZA WIELKIEGO

INSTRUKCJA DO ĆWICZENIA

Przedmiot

Nauka o materiałach i inżynieria wytwarzania I

Temat:

Badanie nasiąkliwości materiałów polimerowych

Nr ćwiczenia: 3

Kierunek: ETI

1. Zadanie:

Zapoznanie się ze sposobem oznaczania zdolności pochłaniania wody przez tworzywa.

2. Wyposażenie stanowiska:

  Łaźnia wodna.
  Zestaw naczyń laboratoryjnych.
  Waga analityczna.
  Norma PN-ISO 8361-1:1994. Tworzywa sztuczne. Oznaczanie chłonności wody.
  Materiał do badań.

3. Przebieg ćwiczenia:

Wyciąć z folii lub płyty 3 próbki kwadratowe o boku 50

± 1 mm i grubości płyty lub folii (powierzchnia wycięcia powinna być

gładka).

Wyciąć z folii lub płyty 3 próbki w postaci krążków o boku 50

± 1 mm i grubości płyty lub folii (powierzchnia wycięcia powinna

być gładka).

Zważyć każdą próbkę z dokładnością do 0,01 g.
Umieścić próbki w naczyniu z wrzącą wodą destylowaną na czas 30 minut tak, aby nie stykały się ze sobą lub ze ściankami

naczynia.

Przenieść próbki po tym czasie do naczynia zawierającego wodę destylowaną o temperaturze pokojowej na kolejne 15 minut.
Wyjąć próbki osuszyć i w ciągu 1 minuty zważyć.

Umieścić dane w tabeli.

4. Uwagi do sprawozdania:

Opisać znaczenie praktyczne pomiaru.

Obliczyć chłonność w procentach wagowych i miligramach.

Opracować wnioski.

Literatura podstawowa:

2000.

Dobrosz K., Matysiak A.: Tworzywa sztuczne: Materiałoznawstwo i przetwórstwo. Warszawa 1995.

Literatura uzupełniająca:

Żuchowska D.: Polimery konstrukcyjne. WNT Warszawa 2000.

Sikora R.: Tworzywa wielkocząsteczkowe. Rodzaje, właściwości i struktura. WUPL, Lublin 1991.

Opracował: Zweryfikował: Zatwierdził:

Mgr inż. Krzysztof Moraczewski

Dr inż. Julian Polański

prof. dr hab. inż. Marian Żenkiewicz

INSTYTUT TECHNIKI

W y d z i a ł Ma t e ma t y k i , F i z y k i i T e c h n i k i

UNIWERSYTET KAZIMIERZA WIELKIEGO

INSTRUKCJA DO ĆWICZENIA

Przedmiot

Nauka o materiałach i inżynieria wytwarzania I

Temat:

Badanie wilgotności materiałów polimerowych

Nr ćwiczenia: 4

Kierunek: ETI

1. Zadanie:

Zapoznanie się ze sposobem oznaczania wilgotności tworzyw

2. Wyposażenie stanowiska:

  Suszarka z termostatem.
  Waga analityczna.
  Próbki do badań.

3. Przebieg ćwiczenia:

  Przygotować 3 próbki o wymiarach 40x40x40 mm.
  Zważyć każdą próbkę z dokładnością 0,01 g.
  Ustawić temperaturę termostatu na 120

Włożyć próbki do suszarki na godzinę.
Wyjąć po tym czasie próbki i zważyć.

4. Uwagi do sprawozdania:

  Opisać praktyczne znaczenie pomiaru.
  Obliczyć wilgotność w procentach wagowych.
  Opracować wnioski..

Literatura podstawowa:

Warszawa 2000.

Dobrosz K., Matysiak A.: Tworzywa sztuczne: Materiałoznawstwo i przetwórstwo. Warszawa 1995.

Literatura uzupełniająca:

Żuchowska D.: Polimery konstrukcyjne. WNT Warszawa 2000.
Wójcikiewicz Z.: Podstawy chemii, technologii i przetwórstwa polimerów. WPŚ, Kielce 2005.

Opracował: Zweryfikował: Zatwierdził:

Mgr inż. Krzysztof Moraczewski

Dr inż. Julian Polański

prof. dr hab. inż. Marian Żenkiewicz

INSTYTUT TECHNIKI

W y d z i a ł Ma t e ma t y k i , F i z y k i i T e c h n i k i

UNIWERSYTET KAZIMIERZA WIELKIEGO

INSTRUKCJA DO ĆWICZENIA

Przedmiot

Nauka o materiałach i inżynieria wytwarzania I

Temat:

Badanie udarności tworzyw sztucznych

Nr ćwiczenia: 5

Kierunek: ETI

1. Zadanie:

Poznanie metody badania udarności próbek z karbem i bez karbu.

2. Wyposażenie stanowiska:

  Młot udarowy typu Charpy’ego.
  Norma PN-81/C-89029. Tworzywa sztuczne. Oznaczanie udarności metodą Charpy’ego.
  Suwmiarka elektroniczna.

Instrukcja obsługi aparatu do oznaczania udarności.

Próbki do badań.

3. Przebieg ćwiczenia:

  Zapoznać się z instrukcją obsługi aparatu do oznaczania udarności.
  Przygotować 5 próbek z karbem o wymiarach 80x4x10 mm.
  Przygotować 5 próbek bez karbu o wymiarach 80x4x10 mm, szerokości karbu 2

± 0,2 mm, głębokości karbu 6.7 ± 0,3 mm.

  Zwymiarować każdą próbkę przy użyciu suwmiarki z dokładnością 0,1 mm.
  Zaaretować młot urządzenia w pozycji pionowej
  Ustawić wskazówkę zabieraka na maksymalnej wartości skali.
  Umieścić próbki na dwóch podporach ( w przypadku próbek z karbem młot ma uderzyć w powierzchnię przeciwną do karbu).

Zwolnić aretaż i odczytać energię zaabsorbowaną przez łamaną próbkę.

Umieścić dane w tabeli.

4. Uwagi do sprawozdania:

  Opisać inne metody badania udarności.
  Opisać znaczenie praktyczne pomiaru.
  Obliczyć udarność z karbem i bez karbu.
  Obliczyć udarność względną.

Opracować wnioski.

Literatura podstawowa:

2000.

Dobrosz K., Matysiak A.: Tworzywa sztuczne: Materiałoznawstwo i przetwórstwo. Warszawa 1995.

Literatura uzupełniająca:

Żuchowska D.: Polimery konstrukcyjne. WNT Warszawa 2000.

Wójcikiewicz Z.: Podstawy chemii, technologii i przetwórstwa polimerów. WPŚ, Kielce 2005.

Opracował: Zweryfikował: Zatwierdził:

Mgr inż. Krzysztof Moraczewski

Dr inż. Julian Polański

prof. dr hab. inż. Marian Żenkiewicz

INSTYTUT TECHNIKI

W y d z i a ł Ma t e ma t y k i , F i z y k i i T e c h n i k i

UNIWERSYTET KAZIMIERZA WIELKIEGO

INSTRUKCJA DO ĆWICZENIA

Przedmiot

Nauka o materiałach i inżynieria wytwarzania I

Temat:

Badanie twardości tworzyw sztucznych

Nr ćwiczenia: 6

Kierunek: ETI

1. Zadanie:

Poznanie metody oznaczania twardości tworzyw sztucznych metodą Brinella.

2. Wyposażenie stanowiska:

  Twardościomierz Brinella HPK 752.
  Norma PN-93/C-89030.01. Tworzywa sztuczne. Oznaczanie twardości. Metoda wciskania kulki.
  Sekundomierz.
  Instrukcja obsługi aparatu do oznaczania twardości metodą Brinella.

Próbki do badań.

3. Przebieg ćwiczenia:

  Zapoznać się z instrukcją obsługi aparatu do oznaczania twardości.
  Przygotować próbki o kształcie prostopadłościanu o bokach 50x50 mm i grubości nie mniejszej niż 4 mm
  Wybrać odpowiednie obciążenie z następujących obciążeń pomiarowych: 49, 132, 358 lub 961 N.
  Dobrać obciążenie pomiarowe tak, aby otrzymana głębokość odcisku mieściła się w zakresie 0,15-0,35 mm.
  Umieścić próbkę na stoliku pomiarowym i pokręcając śrubą podnosić stolik do góry, aż zapali się lampka kontrolna wstępnej siły

(górna lampka kontrolna na prawo od miernika) i ustawić wskazówkę miernika na zero.

Przyłożyć następnie dodatkową siłę F

przez naciśnięcie przycisku znajdującego się w dolnej części aparatu. Z chwilą, kiedy

dodatkowa siła F

osiągnie zadaną wartość zapala się lampka kontrolna po lewej stronie aparatu obok miernika i służy tym

samym jako sygnał do mierzenia czasu.

Odczytać po 60 sekundach głębokość h na mierniku, po czym nacisnąć ponownie przycisk znajdujący się w dolnej części

aparatu, powodując zdjęcie obciążenia.

Odczytać po kolejnych 60 sekundach wartość h

  Obniżyć po pomiarze stolik pomiarowy i ustawić próbkę do następnego pomiaru.
  Wykonać na jednej próbce po trzy pomiary w różnych miejscach.
  Umieścić wyniki pomiaru w tabeli.

4. Uwagi do sprawozdania:

  Opisać inne metody badania twardości tworzyw.
  Obliczyć średnią arytmetyczną z pomiarów.
  Obliczyć twardość i powrót poodkształceniowy.
  Opracować wnioski.

Literatura podstawowa:

2000.

Dobrosz K., Matysiak A.: Tworzywa sztuczne: Materiałoznawstwo i przetwórstwo. Warszawa 1995.

Literatura uzupełniająca:

Żuchowska D.: Polimery konstrukcyjne. WNT Warszawa 2000.

Wójcikiewicz Z.: Podstawy chemii, technologii i przetwórstwa polimerów. WPŚ, Kielce 2005.

Opracował: Zweryfikował: Zatwierdził:

Mgr inż. Magdalena Stepczyńska Dr

inż. Julian Polański

prof. dr hab. inż. Marian Żenkiewicz

INSTYTUT TECHNIKI

W y d z i a ł Ma t e ma t y k i , F i z y k i i T e c h n i k i

UNIWERSYTET KAZIMIERZA WIELKIEGO

INSTRUKCJA DO ĆWICZENIA

Przedmiot

Nauka o materiałach i inżynieria wytwarzania I

Temat:

Badanie ścieralności gumy

Nr ćwiczenia: 7

Kierunek: ETI

1. Zadanie:

Poznanie metody badania ścieralności gumy.

2. Wyposażenie stanowiska:

  Aparat Schopera-Schlobacha APGi 613.10.
  Norma PN-75/C-04235. Guma. Oznaczanie ścieralności za pomocą aparatu Schoppera-Schlobacha.
  Suwmiarka elektroniczna.
  Waga analityczna.

Instrukcja obsługi aparatu do oznaczania ścieralności.

Próbki do badań.

3. Przebieg ćwiczenia:

  Zapoznać się z instrukcją obsługi aparatu do oznaczania ścieralności.
  Zwymiarować za pomocą suwmiarki 3 próbki.
  Zważyć każdą próbkę z dokładnością do 0,01 g.
  Obliczyć gęstość próbek w g/cm

  Umieścić próbkę w uchwycie aparatu i za pomocą śruby mikrometrycznej wysunąć ją z uchwytu na wysokość 2 mm.
  Włączyć aparat.
  Po przejściu przez próbkę całej długości bębna aparat wyłączyć.
  Wyjąć próbkę i oczyścić z pyłu gumowego.
  Zważyć próbkę z dokładnością do 0,01 g.
  Umieścić dane w tabeli

4. Uwagi do sprawozdania:

  Opisać inne metody badania ścieralności.
  Opisać znaczenie praktyczne pomiaru.
  Obliczyć ścieralność próbki gumowej.
  Opracować wnioski.

Literatura podstawowa:

2000.

Dobrosz K., Matysiak A.: Tworzywa sztuczne: Materiałoznawstwo i przetwórstwo. Warszawa 1995.

Literatura uzupełniająca:

Żuchowska D.: Polimery konstrukcyjne. WNT Warszawa 2000.

Jaroszyńska D., Gaczyński R., Felczak B.: Metody badań własności fizycznych gumy. WNT Warszawa 1978.

Opracował: Zweryfikował: Zatwierdził:

Mgr inż. Magdalena Stepczyńska Dr

inż. Julian Polański

prof. dr hab. inż. Marian Żenkiewicz

INSTYTUT TECHNIKI

W y d z i a ł Ma t e ma t y k i , F i z y k i i T e c h n i k i

UNIWERSYTET KAZIMIERZA WIELKIEGO

INSTRUKCJA DO ĆWICZENIA

Przedmiot

Nauka o materiałach i inżynieria wytwarzania I

Temat:

Badanie wytrzymałości przy statycznym rozciąganiu

Nr ćwiczenia: 8

Kierunek: ETI

1. Zadanie:

Poznanie metod badania odkształceń i naprężeń przy próbie na rozciąganie.

2. Wyposażenie stanowiska:

Maszyna wytrzymałościowa ZMGi 250.
Norma PN-ISO 527 - 1

÷3. Tworzywa sztuczne. Oznaczanie wytrzymałości tworzyw przy statycznym rozciąganiu.

  Suwmiarka elektroniczna.
  Instrukcja obsługi maszyny wytrzymałościowej.
  Próbki do badań.

3. Przebieg ćwiczenia:

  Zapoznać się z instrukcją obsługi maszyny wytrzymałościowej.
  Zmierzyć za pomocą suwmiarki grubość i szerokość próbki.
  Zaznaczyć na próbce długość odcinka pomiarowego l

oraz odległość zamocowania uchwytów maszyny wytrzymałościowej l

Zamontować próbkę w uchwytach maszyny wytrzymałościowej tak, aby odległość między uchwytami odpowiadała wartości l

  Ustawić w pozycji zero czynną i bierną wskazówkę dynamometru.
  Ustawić miernik wydłużenia w położeniu zero.
  Włączyć napęd maszyny.
  Odczytać po zerwaniu próbki z tarczy dynamometru wartość siły przy zerwaniu oraz z miernika wydłużenie przy zerwaniu.

Usunąć próbkę i zamontować następną.

Umieścić dane w tabeli.

4. Uwagi do sprawozdania:

  Opisać znaczenie praktyczne pomiaru.
  Opisać schematyczny wykres rozciągania tworzyw sztucznych.
  Obliczyć powierzchnię początkowego przekroju poprzecznego.
  Obliczyć naprężenie przy zerwaniu.
  Obliczyć wydłużenie względne przy zerwaniu.

Opracować wnioski.

Literatura podstawowa:

2000.

Dobrosz K., Matysiak A.: Tworzywa sztuczne: Materiałoznawstwo i przetwórstwo. Warszawa 1995.

Literatura uzupełniająca:

Żuchowska D.: Polimery konstrukcyjne. WNT Warszawa 2000.

Wójcikiewicz Z.: Podstawy chemii, technologii i przetwórstwa polimerów. WPŚ, Kielce 2005.

Opracował: Zweryfikował: Zatwierdził:

Mgr inż. Magdalena Stepczyńska Dr

inż. Julian Polański

prof. dr hab. inż. Marian Żenkiewicz

INSTYTUT TECHNIKI

W y d z i a ł Ma t e ma t y k i , F i z y k i i T e c h n i k i

UNIWERSYTET KAZIMIERZA WIELKIEGO

INSTRUKCJA DO ĆWICZENIA

Przedmiot

Nauka o materiałach i inżynieria wytwarzania I

Temat:

Badanie odporności cieplnej polimerów metodą Martensa

Nr ćwiczenia: 9

Kierunek: ETI

1. Zadanie:

Zapoznanie się z badaniami wytrzymałości cieplnej tworzyw sztucznych metodą Martensa.

2. Wyposażenie stanowiska:

  Aparat Martensa FWM 632.10.
  Norma PN-90/C-89025. Tworzywa sztuczne. Oznaczanie temperatury ugięcia metodą Martensa.
  Instrukcja obsługi aparatu Martensa.
  Materiał do badań.

3. Przebieg ćwiczenia:

  Zapoznać się z instrukcją obsługi aparatu Martensa.
  Wyciąć 3 próbki wymiarach 120x15x10 mm.
  Umieścić próbki w podstawie przyrządu za pomocą uchwytu.
  Obciążyć swobodny koniec w taki sposób, aby w próbce powstało naprężenie zginające o wartości 5 MPa.
  Ustawić ramię obciążające w położeniu poziomym.
  Ogrzewać próbki z prędkością 50

C/h.

Zapisywać przyrost temperatury co 15 min.
Wynikiem pomiaru jest temperatura, w której wskaźnik ugięcia wskaże opuszczenie ramienia obciążnikowego odpowiadające

ugięciu się próbki o 6 mm, co sygnalizowane jest zapaleniem lampki kontrolnej i sygnałem dźwiękowym.

Przyjąć za wynik pomiaru średnią temperaturę dla trzech równocześnie badanych próbek.
Umieścić dane w tabeli.

4. Uwagi do sprawozdania:

  Opisać inne metody badania odporności cieplnej.
  Przedstawić budowę i zasadę działania aparatu Martensa.
  Opracować wnioski..

Literatura podstawowa:

2000.

Dobrosz K., Matysiak A.: Tworzywa sztuczne: Materiałoznawstwo i przetwórstwo. Warszawa 1995.

Literatura uzupełniająca:

Żuchowska D.: Polimery konstrukcyjne. WNT Warszawa 2000.

Wójcikiewicz Z.: Podstawy chemii, technologii i przetwórstwa polimerów. WPŚ, Kielce 2005.

Opracował: Zweryfikował: Zatwierdził:

Mgr inż. Magdalena Stepczyńska Dr

inż. Julian Polański

prof. dr hab. inż. Marian Żenkiewicz

INSTYTUT TECHNIKI

W y d z i a ł Ma t e ma t y k i , F i z y k i i T e c h n i k i

UNIWERSYTET KAZIMIERZA WIELKIEGO

INSTRUKCJA DO ĆWICZENIA

Przedmiot

Nauka o materiałach i inżynieria wytwarzania I

Temat:

Wybrane metody badania folii

Nr ćwiczenia: 10

Kierunek: ETI

1. Zadanie:

Zapoznanie się z pomiarem grubości folii oraz z oznaczaniem zwilżalności za pomocą cieczy pomiarowych.

2. Wyposażenie stanowiska:

  Grubościomierz.
  Zestaw cieczy pomiarowych.
  Norma PN-92/C-89090. Folie z tworzyw sztucznych. Oznaczanie grubości.
  Norma PN-93/C-89438. Oznaczanie zwilżalności folii polipropylenowej orientowanej dwuosiowo.
  Materiał do badań.

3. Przebieg ćwiczenia:

  Wyciąć z folii 3 próbki o wymiarach 100x120, 100x300, 100x500 mm.
  Za pomocą grubościomierza zmierzyć grubość folii w miejscach określonych przez normę.
  Obliczyć średnią arytmetyczną z wykonanych pomiarów.
  Wyciąć z folii polietylenowej, polipropylenowej i poli(tereftalanu etylenu) próbki o wymiarach 150x150 mm.
  Wziąć z zestawu ciecz pomiarową o swobodnej energii powierzchniowej 30 mJ/m

Nanieść na folię ciecz pomiarową w postaci pasma o szerokości ok. 10 mm.
Zmierzyć czas, po jakim ta warstwa rozdzieli się na pojedyncze krople.

Powtórzyć pomiar jeżeli ciecz nie ulegnie podziałowi w czasie zbliżonym do 2 s, używając kolejnej cieczy z danego zestawu, o
swobodnej energii powierzchniowej większej o 1 mJ/m

Umieścić dane w tabeli.

4. Uwagi do sprawozdania:

Opisać znaczenie praktyczne pomiaru.

Przedstawić inne metody określania swobodnej energii powierzchniowej.

Opracować wnioski

Literatura podstawowa:

Żenkiewicz M.: Adhezja i modyfikowanie warstwy wierzchniej tworzyw wielkocząsteczkowych. WNT, Warszawa 2000.

Żenkiewicz M., Czupryńska J.: Wybrane zagadnienia modyfikowania radiacyjnego materiałów polimerowych. WAB, Bydgoszcz

2003.

Żenkiewicz M.: Tworzywa wielkocząsteczkowe. Polimeryzacja- właściwości-badania. WAB, Bydgoszcz 2002..

Literatura uzupełniająca:

Broniewski T., Kapko J., Płaczek W., Thomalla J.: Metody badań i ocena właściwości tworzyw sztucznych. WNT Warszawa
2000.

Opracował: Zweryfikował: Zatwierdził:

Mgr inż. Magdalena Stepczyńska Dr

inż. Julian Polański

prof. dr hab. inż. Marian Żenkiewicz

Document Outline