1 

 

I Konwencja Muzyki Polskiej 

Obecność muzyki polskiej w mediach 

moderator: Mieczysław Kominek 

 

 

W  czasie  panelu  zatytułowanego  „Obecność  muzyki  polskiej  w  mediach”  omówiliśmy 

sytuację  w  Polskim  Radiu,  w  „Polskich  Nagraniach”  i  innych  firmach  płytowych  oraz  

w  „Ruchu  Muzycznym”.  Pominięta  została  Telewizja  Polska,  którą  zebrani  uznali  zgodnie  

za straconą dla muzyki. Mowa tu – oczywiście – o muzyce poważnej, muzyka rozrywkowa  

w telewizji kwitnie, bo zobaczcie jak oni tańczą, a każdy może śpiewać i ma talent (czy jakoś 

tak). Wypowiadający się – wraz z mówiącym te słowa moderatorem panelu – stworzyli wokół 

muzyki  w  mediach  atmosferę  grozy,  którą  tonował  czujnie  współautor  Raportu  o  stanie 

muzyki polskiej – Andrzej Chłopecki, twierdząc, że nie jest tak źle, bo za komuny było gorzej. 

Uczestnicy dyskusji nie dali się jednak zwieść pozorom i postulują następujące kroki: 

 

W sprawie Polskiego Radia:  

1.  Grzechem  pierworodnym  było  oparcie  struktury  mediów  publicznych  na  kodeksie 

handlowym, który wprowadzał obowiązek wypracowania zysku. Należy o tym głośno i często 

mówić.  

2.  Nowy  system  podziału  abonamentu  –  na  programy,  a  nie  na  stacje  –  i  lista  kategorii 

programów misyjnych sformułowana przez KRRiTV powinna być przedyskutowana z punktu 

widzenia obecności muzyki w kompetentnym gronie i odpowiednio skorygowana. 

3.  Absurdalna  jest  definicja  muzyki  polskiej  stosowana  oprzy  określaniu  procentowego 

udziału polskiej muzyki w programie radia in telewizji. Należy spowodować jej zmianę. 

4.  Muzyka  powinna  się  pojawiać  nie  tylko  w  audycjach  i  programach  muzycznych,  

ale również w innych okolicznościach. Należy tego stanowczo żądać. 

5. Stanowczo należy też żądać, aby w Telewizji Polskiej pojawiały się informacje o ważnych 

wydarzeniach  muzycznych,  na  przykład  wśród  innych  wiadomości,  tak  jak  podaje  się  

w  głównych  Wiadomościach  Telewizji  Polskiej  informacje  o  ważnych  wydarzeniach 

sportowych. 

6.  Należy  zweryfikować  stanowisko  Polski  wobec  Konwencji  Rzymskiej.  Nieratyfikowanie 

niektórych  jej  postanowień  dyskryminuje  muzykę  polską,  bo  tańsze  jest  nadawanie  muzyki  

w obcych wykonaniach.   

 

 

2 

 

7.  Należałoby  podjąć  wspólne  działania  różnych  mediów  w  celu  promocji  muzyki  polskiej  

i  jej  wykonawców.  Mogłaby  to  być  –  na  przykład  –  ścieżka  promocyjna  dla  młodych 

wykonawców z pakietem promocyjnym różnych mediów.  

 

W sprawie fonografii: 

1.  Należy  dążyć  do  współpracy  firm  fonograficznych  z  Polskim  Radiem  w  dziedzinie 

promocji dziedzictwa narodowego utrwalanego na płytach. 

2.  Polska  fonografia  wymaga  państwowych  dotacji.  Instytut  Muzyki  powinien  stworzyć 

program wspomagający firmy płytowe. 

3. Płyty obciążone są najwyższą stawką VAT 23%, czym różnią się od książek, na które VAT 

jest  kilkakrotnie  niższy?  Należy  walczyć  o  wyłączenie  płyt  z  muzyką  niekomercyjną  spod 

takiego wysokiego VAT-u. 

4.  W  dyskusji  wyrażono  niepokój  zagarnianiem  przez  Narodowy  Instytut  Audiowizualny  

coraz  większego  obszaru  działań,  co  może  zagrażać  podstawom  egzystencji  wielu  firm 

zajmujących się upowszechnianiem muzyki jako dziedzictwa narodowego. 

 

„Ruch Muzyczny”: 

1.  „Ruch  Muzyczny”  utrzymywany  jest  przez  Ministerstwo  Kultury  i  Dziedzictwa 

Narodowego na bardzo niskim poziomie, nie pozwalającym na żadne doskonalenie formuły 

pisma.  Niskie  honoraria  autorskie  wykluczają  możliwość  prowadzenia  aktywnej  „polityki 

programowej”.  

2. Brakuje na rynku profesjonalnego pisma piszącego o muzyce na popularnym poziomie. 

 

Zabrakło  czasu  na  obszerniejsze  przedyskutowanie  wielu  sygnalizowanych  spraw.  Pojawiło 

się  –  między  innymi  –  pytanie  o  przyszłość  „Polskich  Nagrań”  i  możliwość  stworzenia  

na  bazie  tego  najbogatszego  archiwum  nagrań  muzyki  polskiej  i  polskich  wykonawców 

Narodowego Instytutu Fonograficznego.  

Nie  doczekał  się  również  rozwinięcia  temat  kodyfikacji  prawnych  dotyczących  „obrotu” 

muzyką, które często utrudniają lub nawet uniemożliwiają nadawanie muzyki czy wydawanie 

płyt.  Przykładem  mogą  być  niektóre  zapisy  Ustawy  o  prawie  autorskim  i  prawach 

pokrewnych. 

 

Sprawozdanie sporządził 

Mieczysław Kominek