Związek   pomiędzy   stanami   emocjonalnymi   a   choroba   odnosi   się   do   wszystkich 

chorób, proces jego identyfikacji ma wartość dla każdego. 

Interwencje psychologii na proces leczenia pacjenta można przedstawić za pomocą 

psychomatycznego modelu powrotu do zdrowia, jest to opis zdrowienia w przypadku choroby 

nowotworowej.

Pierwszym  krokiem w kierunku wyzdrowienia  jest pomoc choremu  w umocnieniu 

wiary   w   skuteczność   leczenia   i   siłę   naturalnego   systemu   obronnego   jego   organizmu. 

Następnie, można zacząć uczyć chorych, jak efektywnie radzić sobie z życiowymi stresami. 

Szczególnie   ważne   jest,   by   zmienić   albo   samoocenę   chorego   tak,   aby   wierzył,   że   może 

rozwiązać wszelkie problemy życiowe, z którymi borykał się przed chorobą – lub jego sposób 

postrzegania samych problemów – tak, by uwierzył, że może sobie z nimi radzić bardziej 

skutecznie. 

Rezultatem   wiary   pacjenta   w   możliwość   wyzdrowienia,   wraz   z   odmianą   jego 

spojrzenia na stojące przed nim problemy,  jest podejście do życia  zawierające  nadzieje i 

Interwencja psychologiczna 

(zmieniejąca postrzeganie siebie 

i swoich problemów)

Nadzieja, oczekiwania

Układ endokrynny 

przywraca równowagę 

hormonalną

Układ immunologiczny

Aktywność przysadki

Aktywność podwzgórza

Układ limbiczny

Wzrost aktywności 

odpornościowej

Cofanie się nowotworu

Spadek liczby komórek 

anormalnych

oczekiwania,   co   rejestrowane   jest   przez   układ   limbiczny,   podobnie   jak   uczucia 

beznadziejności i rozpaczy. 

Z chwilą zarejestrowania tych uczuć przez układ limbiczny, do podwzgórza przesłane 

zostały sygnały odzwierciedlające  zmieniony stan emocjonalny – zawierający zwiększoną 

wolę życia. Podwzgórze wysyła wtedy do przysadki sygnał odzwierciedlający te zmianę. 

Podwzgórze   odblokowuje   z   kolei   układ   immunologiczny,   tak   że   siły   obronne 

mobilizują się ponownie przeciw komórkom anormalnym. 

Przysadka będąca częścią układu endokrynnego otrzymawszy sygnały z podwzgórza, 

wysyła   sygnały   do   reszty   układu   endokrynnego   przywracając   równowagę   hormonalną 

organizmu. 

Z chwilą przywrócenia równowagi hormonalnej organizm zaprzestaje intensyfikacji 

produkcji   komórek   anormalnych,   pozostawiając   mniejszą   ich   liczbę   do   zwalczania   przez 

terapię   bądź   odnowione   siły   obronne   organizmu.   Normalne   funkcjonowanie   układu 

immulogicznego   i   zmniejszona   produkcja   komórek   anormalnych,   stwarzają   optymalne 

warunki do cofania się nowotworu. Pozostałe komórki anormalne mogą zostać zniszczone w 

trakcie terapii przez system obronny organizmu.   

Częstym  zjawiskiem jest fakt, iż pacjenci, którzy aktywnie współdziałali w swoim 

powrocie do zdrowia, są często silniejsi psychicznie niż przed chorobą.  Z procesu stawania 

twarzą   w   twarz   z   zagrażającą   życiu   chorobą,   konfrontowania   podstawowych   problemów 

życiowych, uczenia się własnych zdolności wpływania na stan zdrowia, wychodzą nie tylko z 

przywróconym  zdrowiem lecz także z poczuciem siły i planowania nad własnym życiem, 

jakiego mogli nigdy nie mieć przed zachorowaniem. 

Każdy chory bierze udział w swej chorobie i zdrowieniu, pierwszym  krokiem jest 

pomoc  pacjentowi w zidentyfikowaniu  pewnych  faktów  i stanów  pacjenta z ostatnich  od 

sześciu do osiemnastu miesięcy przed rozpoznaniem. 

Niektórzy ludzie   pozwalają,  pochodzącym  z  niezliczonych   źródeł  urazom  narastać 

całe lata. Wielu dorosłych ciągnie za sobą takie uczucia z zapamiętanych w najdrobniejszych 

szczegółach   doświadczeń   dzieciństwa.   Mogą   one   dotyczącego,   co   odczuwali   jako   brak 

rodzicielskiej   miłości,   odepchniecie   przez   rówieśników   lub   nauczyciela,   szczególnych 

przypadków znęcania się ze strony rodziców i wielu innych bolesnych doświadczeń. Ludzie, 

którzy noszą takie urazy, nieustannie odtwarzają te bolesne wydarzenia w swoich myślach. 

Takie rozpamiętywanie może trwać nawet długo po śmierci osoby, będącej źródłem urazy. 

Niezależnie   od   tego,   jak   bardzo   uczucia   te   mogły   być   uzasadnione   w   momencie 

zajścia, zatrzymywanie ich w sobie bardzo obciąża organizm fizycznie i emocjonalnie. Jeżeli 

hołbisz takie uczucia, to pierwszą rzeczą jaka musisz przyjąć do wiadomości jest, że to ty – a 

nie jakaś inna osoba, jesteś ostatecznym źródłem swego własnego stresu.