plik

1. GRA BYDLAKÓW

Kiedy Snape aportował się w pobliżu kręgu Voldemorta, był naprawdę zaskoczony. Pomimo tego, że

musiał przejść przez antyaportacyjne ziemie Hogwartu, był jednym z pierwszych Śmierciożerców
przybyłych dzisiejszego popołudnia.

Zastał tylko Avery’ego i Rome’a, młodego człowieka z Francji, nowego zwolennika „Mrocznych Sztuk”

– jak to on nazywał. Snape uśmiechnął się drwiąco. Pomyślał, że te wszystkie masakry i rzezie można było
nazwać czymkolwiek, ale nie „sztuką”. On tak nie myślał, nawet na samym początku. Chociaż tak
naprawdę, to nie wiedział czy był jakiś początek. Od wczesnego dzieciństwa czarna magia była obecna w
jego życiu. Wciągnęła go jak prawie każdego członek jego rodziny, prócz Quietusa, który… Nie. Nie chciał
o tym myśleć.

Lepiej byłoby wiedzieć, dlaczego znowu został wezwany. To musiało być coś ważnego i z całą

pewnością nie związanego z eliksirami. Wczoraj wieczorem dostał listę mikstur do przygotowania na
następny tydzień. Jeśli Czarny Pan chciałby pilnie kolejnego eliksiru, wysłałby po prostu sowę. Nie, to
musiało być coś mroczniejszego i bardziej przerażającego, niż eliksiry do zabijania i torturowania.

Nagle uświadomił sobie, że inni Śmierciożercy pojawili się w pobliskim lesie, w pobliżu Koszmarnego

Dworu, gdzie tym razem miało się odbyć spotkanie.

Śmierciożerca nigdy nie wiedział, gdzie się pojawi na żądanie Czarnego Pana. Kiedy czuł wezwanie i

aportował  się,  zawsze  znajdował  się  w  kręgu,  nie  znając  wcześniej  lokacji.  To  było  zabezpieczenie
Voldemorta  przed  potencjalnymi  szpiegami,  którzy  nie  mogliby  powiadomić  ministra  czy  innych  osób,
takich  jak  Dumbledore  lub  aurorów  o  miejscu  spotkania.  Tym  razem  był  to  Koszmarny  Dwór  –  jedno  z
ukrytych  miejsc  mrocznych  czarodziejów.  Snape  nie  wiedział  gdzie  dokładnie  znajduje  się  to  miejsce,
chociaż  był  tu  wielokrotnie.  To  musiało  być  gdzieś  w  północnej  Anglii  albo  Szkocji.  Wraz  z
Dumbledore’em  desperacko  szukali  tego  miejsca  przez  ostatnie  czternaście  lat,  lecz  niestety,  nie  udało  im
się, chociaż byłoby to bardzo ważne odkrycie. Koszmarny Dwór stanowił główne więzienie Voldemorta i
wszyscy jego wrogowie, którym nie dane było umrzeć od razu, byli sprowadzani tutaj na tortury.

Snape był przekonany, że po tym jak mały Potter pokonał Czarnego Lorda czternaście lat temu, wielu

ludzi pozostało w Koszmarnym Dworze i umarło bez nadziei, chociaż nie było już nikogo, aby ich
torturować i zabić. Zostali tam, ponieważ nikt nie był w stanie znaleźć tego miejsca. Miejsca strachu, bólu,
płaczu, drżenia i śmierci. Miejsca najstraszniejszych tortur, jakie tylko istniały na świecie.

Nienawidził tego miejsca. Nienawidził go z całego serca, bardziej niż jakiegokolwiek innego miejsca na

ziemi. Czuł do niego większą odrazę niż do lochów ministerstwa, miejsca „jasnych” tortur, większą niż…
Stop, rzekł w duchu do siebie. Wystarczy.

Oznaczało to, że spotkanie będzie jedną z sesji torturowania i Snape miał wielką nadzieję, ze uda mu się

wyślizgnąć  stamtąd  zanim  wszystko  się  zacznie.  Nienawidził  tego.  Nie  chciał  brać  w  tym  udziału  i  (na
szczęście)  zazwyczaj  nie  musiał.  Był  prywatnym  Mistrzem  Eliksirów  Czarnego  Pana,  a  to  zazwyczaj
wystarczało, aby się stamtąd wydostać. Mimo wszystko czasami był zmuszony uczestniczyć w  „grze”. Na
przykład, gdy Voldemort zdecydował się wypróbować jego lojalność albo kiedy jego ofiarami były jakieś
ważne osoby. Jego lojalność była już jednak testowana (nie pozwolił sobie na przypomnienie sobie tamtego
testu), więc dzisiaj będzie musiał spotkać się z jakimś ważnym wrogiem ciemnej strony. Kto mógł być taki
ważny? Będzie musiał ostrzec Dumbledore’a od razu jak tylko wróci do Hogwartu.

W ciągu dziesięciu minut cały krąg był zapełniony – prawie czterdziestu ludzi. Każdy czekał na miejscu,

aż Czarny Pan zaprosi ich do wnętrza budynku.

Bardzo dziwne. Dlaczego wezwano wszystkich? Czy Voldemort schwytał Dumbledore’a? pomyślał

Snape. Nie, niemożliwe. Kiedy opuszczał Hogwart, Dumbledore nadal tam był. Ale w takim razie kto? Ten
idiota, Knot? A może jakiś ważny auror? Może Moody? O, to byłoby zabawne. Wtedy byłby w stanie
torturować tego człowieka. Po tym wszystkim, co tamten mu zrobił. Po przesłuchaniach w budynkach
ministerstwa. Sesjach „jasnych tortur” Moody’ego.

Wmuszanie Veritaserum, zaklęcia Tormenta (jasna wersja Cruciatus, wybaczalna, tak, ale wcale nie

lepsza od jej niewybaczalnej bliźniaczki, Cruciatus) rzucane na niego, ponieważ nie był człowiekiem tylko
Śmierciożercą.  Dni  i  noce  bez  snu,  aby  go  złamać,  a  następnie  sześć  miesięcy  w  Azkabanie.  Sześć!
Wydawało się to całym  życiem. Po tym nie był  w stanie czuć czegokolwiek. Czegokolwiek. Może już na
zawsze.  i  to  Moody  mu  to  zrobił.  Paranoiczny,  stary  bydlak.  Snape  wzdrygnął  się.  Jeżeli  to  Moody  był
więźniem, to nie pokaże litości. Nie. Nigdy.

Kiedy zobaczył go zeszłego września, jak wchodził do Wielkiej Sali, omal nie stracił przytomności. Nie

mógł uwierzyć, że Albus był dla niego taki bezduszny i pozwolił przebywać aurorowi w tym samym
budynku!

Wzdrygnął się ponownie. Nie. Wtedy to był Barty a nie ten stary bydlak. Owszem, bydlak – tylko nie

stary. Młoda i ciemna wersja bydlaka.

A teraz Snape czekał na Największego Bydlaka obecnych czasów, aby ten przedstawił swojego nowego

jeńca sługom – bydlakom.

Tak, on też był bydlakiem. Każdy na tej ziemi był bydlakiem, oprócz Dumbledore’a.
Niech się rozpocznie Gra Bydlaków.
***
W tym momencie Voldemort wyszedł z dworu i podszedł do swoich ludzi.
– Chodźcie, dołączcie do mnie w głównej sali – krzyknął. – Nasz gość już czeka na was wszystkich!
Nie wyrażające żadnych emocji maski migotały w świetle pochodni, kiedy Śmierciożercy wkroczyli do

sali. Na środku ogromnego pomieszczenia stało dziecko. Nieduży dzieciak, chudy, z potarganymi ciemnymi
włosami, w okularach.

Snape zatrzymał się w wejściu.
Nie. Nie dziecko. Nienawidził torturowania dzieci. W klasach to co innego. Słowami, sarkazmem,

zabieraniem punktów, czemu nie? Ale… ale fizycznie? Albo za pomocą zaklęć? Na samą myśl zrobiło mu
się niedobrze.

Zdał sobie sprawę, że wszyscy pozostali utworzyli krąg wokół chłopca. Tylko jego brakowało.

Westchnął głęboko i dołączył do kręgu. Kiedy stał na swoim miejscu, chłopiec podniósł głowę.

Nie. To nie może być prawda!
To był Harry Potter.
***
Cholera! Jak? Dlaczego?
Cholera! Cholera! Cholera! Co ten chłopak tutaj robi? Powinien być w domu z rodziną, oglądać telewizję

albo grać w jakąś idiotyczną grę czy coś podobnego… Snape gapił się na tego małego głupka, nie mogąc
uwierzyć własnym oczom, a myśli wirowały w jego głowie.

To niemożliwe. Po prostu niemożliwe. Ja śnię. Zaraz obudzę się z krzykiem w moich lochach i wypiję

szklankę wódki, aby się uspokoić… Taką miał nadzieję, powtarzając sobie to w kółko. Szklanka wódki? Nie.
To by nie wystarczyło. Potrzebowałby całej butelki po obudzeniu!

Ale ten koszmarny sen nie chciał się skończyć.
Miał wrażenie, że chłopiec go rozpoznał, kiedy ich oczy się spotkały. Ale po chwili chłopak odwrócił

głowę w stronę Voldemorta.

Snape był zaskoczony. Nie widział strachu w tych zielonych oczach. Nie widział przerażenia. Widział

tylko ból. i rezygnację.

Był zszokowany. Nie rozumiał, co się wokół działo. Chłopak został schwytany przez Voldemorta albo

jego Śmierciożerców, to było jasne. Ale jak? i dlaczego Albus o tym nie wiedział?

Co miał zrobić w tej sytuacji? Jak miał pomóc chłopakowi uciec? Dookoła Koszmarnego Dworu również

działało zaklęcie antyaportacyjne. Nie mógł tak po prostu złapać chłopca i zniknąć. To było niemożliwe. Ale
musiał wymyślić coś, aby uratować tego głupiego dzieciaka z owej beznadziejnej sytuacji.

Westchnął. Cokolwiek zrobi, jego rola jako szpiega dobiegnie końca. Ta myśl nagle sprawiła mu wielką

ulgę. Od razu poczuł się wolny. Ale co miał zrobić ze swoją nową wolnością w tej przeklętej sytuacji? Nie
było dla nich żadnej nadziei.

Mógłby zostawić chłopaka, aby go torturowali i zabili. Jeśli da się wplątać w to zamieszanie, zginą obaj

nadaremno. Ale gdyby nie zrobił niczego, mógłby zachować rolę szpiega, nadal pracując dla jasnej strony i
Dumbledore’a.

Z drugiej strony nie mógł uwierzyć, że istniałaby jeszcze jakaś nadzieja dla jasnej strony, gdyby Potter

zginął. Nie. Potter musi żyć. Lily… jego przysięga dla niej… i Quietus w tym wszystkim.

Więc to znaczyło, że musi pomóc temu małemu sukinsynowi. Tak, Potter był sukinsynem, ponieważ

wplątał go w tę cholerną sytuację. Utrzymywanie pozorów bycia lojalnym Śmierciożercą było już i tak
wystarczająco trudne, a teraz…

Powinien być ostrożny. Potter musi żyć. A on musi znaleźć właściwy sposób, aby zabrać go poza strefę

antyaportacyjną i uratować również siebie. Chłopak nie wiedział jak się aportować. Potrzebował go.

Oczy Snape’a dyskretnie biegały po sali: drzwi, okna. Znał budynek całkiem dobrze, miał tu mały pokój

do wytwarzania eliksirów. Jego laboratorium nie mieściło się w lochach, ale na drugim piętrze – zabawne.
On i drugie piętro! Lecz tutaj lochy były więzieniem.

Więzienie. Najbardziej znienawidzone więzienie na świecie. Albo przynajmniej jedno z najbardziej

znienawidzonych. Cele tortur i komnaty nieskończonego bólu. Znał je. i widział jak wyglądali więźniowie
po kilku tygodniach spędzonych tutaj. Życie tu było jak niekończący się Cruciatus. i jeżeli Voldemortowi
zachciało się torturować kogoś przez miesiąc, to tak czynił. Uwielbiał łamać ludzi przed śmiercią. Nie
obchodziło go ile to czasu zajmie. Czarny Pan miał nieograniczoną ilość czasu.

Jak miał uratować Pottera z tego przeklętego budynku?
Nagle dotarło do niego, że Voldemort przemawia. i zauważył, że nogi chłopaka były związane, by nie

mógł biegać, jak to zrobił na cmentarzu miesiąc temu, kiedy uciekł Czarnemu Panu po jego „odrodzeniu”.
Teraz Potter stał tam pokornie jak ciele, najwidoczniej godząc się z losem. Snape zauważył, że jego oczy
znowu spoglądały na niego. Ból. Tam był tylko ból w tych zielonych oczach, nic więcej. Ból. Cierpienie w
czarnych oczach… Cierpienie w zielonych oczach… Tylko cierpienie.

Takie same oczy. Jak? Jak para zielonych oczu może być identyczna z parą czarnych? A jednak… one

były identyczne.

Był przerażony. Chłopak czuł tylko ból.
Wspomnienie… Ktoś stojący w kręgu, patrząc na niego bez strachu, lecz z wielkim bólem wywołanym

nie przez tortury, ale ogromnym zawodem… Snape miał ochotę krzyczeć, przypominając sobie tamtą osobę.
Chłopiec stojący w tym samym miejscu, w środku kręgu nie pokazując strachu i słabości. Tylko ból… To
było tak dawno… ale wspomnienie nadal takie wyraźne… te czarne oczy… Nie mógł ich zapomnieć. Nigdy
więcej, powiedział sobie. Nigdy więcej.

Ale Największy Bydlak nadal mówił.
– Macie trzy rundy tortur. Po tym go zabiję. Osobiście. Więc musicie być ostrożni, aby go nie zabić

przede mną! – rzekł, uśmiechając się z satysfakcją.

Trzy rundy. To są przynajmniej dwie godziny, jak ich znam, pomyślał Snape.
Zobaczył, jak Voldemort zasiada na swoim podobnym do tronu czarnym krześle.
– Niech zacznie się przedstawienie! – krzyknął do swoich Śmierciożerców.
I przedstawienie się zaczęło.
***
Snape desperacko szukał jakiejś możliwości, aby ocalić chłopaka, ale minuty mijały, a on nie miał

żadnego pomysłu. Ani jednego. Chłopak umrze, a on razem z nim. Pokusa znowu przyszła. Musiał pozwolić
zabić chłopca. Nie miał wyboru: chłopak zginie sam, albo zginą obaj. A to drugie nie miało sensu. Albus i
Zakon potrzebowali go.

Ale z drugiej strony potrzebowali też tego chłopaka. A on sam złożył przysięgę tej przeklętej

dziewczynie!

Co za bagno! Co za przeklęta sytuacja! Gorsza niż koszmary, z którymi zmagał się prawie każdej nocy

przed ostatnie dwadzieścia lat. Nie przypuszczał, że mogło być gorzej. Nigdy. Aż do teraz!

Z trudem opanowywał drżenie, oglądając pokaz. Wiele okrzyków po łacinie: Seco! Frango! Contundo!

Flagello! Diffringo! Uro! z towarzyszącymi dodatkami, mówiącymi, którą część ciała oprawcy chcieli
zranić.

Potter krzyczał i wił się, trząsł i wrzeszczał. Przerywał na krótko, gdy Śmierciożercy dawali mu chwilę

wytchnienia. Jego głos pełen bólu zdawał się wypełniać cały budynek. A to była dopiero pierwsza runda…
A będzie jeszcze druga runda mąk. Na samą myśl Snape’owi robiło się niedobrze.

Zbliżała się jego kolej, by torturować tego półgłówka, którego nienawidził od lat. Durnia, którego

upokarzał, wyszydzał i ośmieszał przed jego kolegami. Głupka, którego starał się wyrzucić ze szkoły na
wszystkie możliwe sposoby.

Chłopaka, którego chronił bez zastanowienia. Chłopaka, który przetrwał kolejne lata w tej przeklętej

szkole, ponieważ on przysiągł go bronić. Może nie była to opieka dana z własnej woli, ale była to najlepsza
opieka, jaką mógł zaoferować.

Snape miał wrażenie, że skamieniał. Był niezdolny do podniesienia różdżki, do powiedzenia słowa, do

otwarcia ust. Niezdolny do ruchu. Do oddychania.

Chłopiec leżał na ziemi, krwawiąc. Cierpiąc. Ale nie płakał. Nie błagał o litość. Wyglądał na

wyczerpanego, ale nie został złamany. Nagle Snape poczuł szacunek dla chłopca. Był pewien, że Potter się
złamie. Miał tylko czternaście czy piętnaście lat. Po chłopcach w jego wieku można się było spodziewać
załamania, poddania, czyż nie? Ale Potter nie dał się złamać. Przynajmniej na razie. i jego wzrok… Mistrz
Eliksirów wzdrygnął się. To spojrzenie było zbyt znajome. Widział już takie wiele lat temu. Łzy wypełniły
mu oczy.

Co miał teraz zrobić? Rozpaczliwie potrzebował czasu. Jeśli rzeczywiście szukał wyjścia, musiał rzucić

zaklęcie na Pottera. Teraz. Natychmiast.

Snape odwrócił głowę i wyszeptał „Tormenta” wskazując różdżką na chłopca.
– Dobry pomysł z użyciem zaklęcia Jasnej Strony – zaśmiał się Voldemort. – Pokażmy panu Potterowi,

jak wygląda sesja „jasnych tortur”!

Snape czuł odrazę do samego siebie. Jego uczucia zabijały go.
Krzyki chłopca wypełniły pomieszczenie. Znowu i znowu. Snape chciał umrzeć, dokładnie tu i teraz.

Nie, nie był w stanie zrobić tego drugi raz. Nie. Niemożliwe.

Wiedział dokładnie, jaki rodzaj bólu wypełnił ciało chłopca.
Kiedy opuścił różdżkę, krzyki ustały. Odwrócił głowę ponownie w stronę chłopca i ich oczy spotkały się.

A ten przeklęty bałwan kiwnął głową. Serce Snape’a zatrzymało się na moment. Był pewien, że chłopak go
rozpoznał. Zrobiło mu się słabo. Poczuł zawroty głowy i nudności. Nie chciał, aby chłopiec zginął z myślą,
że on go zdradził.

Cóż… Naprawdę nienawidził tego małego dupka. Wcześniej. Ale podczas tortur i krzyków jego

nienawiść zniknęła. Nie był w stanie go nienawidzić, już nie.

Chciał głośno krzyczeć, podczas gdy tortury trwały dalej.
Druga runda… Chłosta, kopanie, bicie pięściami. Po dziesięciu pierwszych Śmierciożercach chłopak już

nie był podobny do siebie. Siniaki, rany, krew, połamane kości – tylko zielony wzrok uczepiony jego
czarnych oczu po każdym razie. Dlaczego Potter robił dokładnie to samo, co tamten czarnooki chłopiec?
Dlaczego?

Dlaczego? Dlaczego chłopak ciągle szukał go wzrokiem? Nie błagał o łaskę, o litość, o opiekę, a ciągle

szukał oczu Snape’a. Dokładnie jak… Nie!

Snape desperacko chciał, aby ta cała Gra Bydlaków już się skończyła. Chciał iść do domu, zamknąć się

w swoim pokoju i upić się prawie do nieprzytomności, a potem wypić z dziesięć litrów eliksiru Bezsennego
Snu i spać, spać i spać. i nigdy się nie obudzić. Nigdy.

Chciał uciec. Ale… ale…
Co powiedziałby Dumbledore’owi? Czy byłby w stanie wejść do gabinetu dyrektora i powiedzieć

prawdę? „Potter umarł i ja byłem jednym z tych, który go torturowali a następnie zabili, tak mi przykro”
usprawiedliwiałby się. Czy powiedziałby Albusowi „Ja użyłem tylko wybaczalnych jasnych zaklęć, takich
jak Tormenta”?

Jak mógłby dalej żyć? Jak mógłby uczyć inne dzieci? Był straszny w stosunku do nich – nikczemny drań,

prawdziwy sukinsyn, ale przynajmniej do zniesienia. Po śmierci Pottera byłby tysiąc razy gorszy. Jak
mógłby uczyć Weasleya i Granger? Jak mógłby spojrzeć im po tym w oczy?

Co by zrobiła z nim złamana przysięga? Czy byłby w stanie jeszcze kiedyś spać? Jeść? Oddychać?

Myśleć?

Nigdy nie zdołał uciec od przeszłości. Prawie dwadzieścia lat nie wystarczyło, aby odpokutować to, co

zrobił wcześniej. A jeżeli teraz pozwoliłby Potterowi zginąć, nie byłby w stanie żyć dłużej. Tego był
pewien.

I znowu nadeszła jego kolej. Dzieciak, ten nieznośny mały, przeklęty bachor już szukał jego wzroku,

choć Snape nie był pewien czy Potter jest w stanie jeszcze cokolwiek widzieć.

Schylił głowę i wyjął małą butelkę z kieszeni. Na szczęście nie spodziewano się po nim, że użyje pięści,

kija lub bata, noża, brzytwy, sztyletu… jakiegokolwiek narzędzia tortur. Spodziewano się po nim raczej
pokazu jakiegoś ciekawego eliksiru, a jego działanie powinno być widowiskowe, ponieważ był to pokaz
specjalnie dla przyjemności Czarnego Pana. Gra Bydlaków – Voldemort chciał widzieć ból.

Przez krótką chwilę Snape pomyślał, że raczej sam wypije eliksir niż da go Potterowi. To był nowy

specyfik, powodujący ogromny ból. Zawsze miał przy sobie eliksiry do tortur, na takie okazje jak ta. Nie
chciał, aby chłopiec cierpiał.

Ale potrzebował więcej czasu. Bardziej niż czegokolwiek innego. Więc musiał to zrobić.
Stanął przy chłopaku, uklęknął i otworzył jego usta lewą ręką. Prawą wlał mu zawartość butelki do ust,

zmusił go do przełknięcia i cofnął się na swoje miejsce w kręgu.

Przez chwilę panowała głęboka cisza. Następnie oczy chłopca rozszerzyły się od potwornego bólu i

zaczął krzyczeć tak głośno, że wszyscy byli zmuszeni zatkać sobie uszy.

Eliksir Zabawa Kośćmi. W tym momencie Snape nienawidził siebie mocniej niż kiedykolwiek w życiu.

Nie było to łatwe, biorąc pod uwagę, jak bardzo siebie nienawidził wcześniej.

Zabawa Kośćmi doskonale pasowała do Gry Bydlaków. Eliksir miażdżył wszystkie kości ofiary na

maleńkie kawałki, powodując nieznośny ból przy najmniejszym ruchu, oddechu, a potem boleśnie
przywracał je do poprzedniego stanu za pomocą specjalnego szybkiego Szkielewzro. Nie powodowało to
żadnej nieodwracalnej szkody, ale było równie bolesne jak zaklęcie Cruciatus. Snape o tym wiedział. Sam
próbował.

Chłopak już nigdy mu po tym nie zaufa. Ale i tak nie będzie już czasu na wybaczanie i zapominanie, ani

na przeprosiny. Potter umrze. A on, Severus Nobilus Snape, umrze razem z nim. To będzie bardzo
niezwykłe i spektakularne przedstawienie! W którym on będzie grał rolę złego faceta, a Potter dobrego. Ale
to nie miało znaczenia. Żadnego.

Krzyki ustały, ale oczy chłopca pozostały zamknięte. Tylko ruch klatki piersiowej wskazywał, że jeszcze

żyje.

– Wspaniale, profesorze, jestem zdumiony! – oczy Voldemorta lśniły z satysfakcją. – Nie mogę uwierzyć,

że twoja wyobraźnia tak się rozwinęła podczas tylu lat, spędzonych z tym kochającym mugoli starym
głupcem.

Przez krótką chwilę Snape był pewien, że skieruje swoją różdżkę na tego sukinsyna i zabije go

natychmiast. Ale zanim zdążył sięgnąć ręką do pasa, pokaz potoczył się dalej.

Zaczęła się trzecia runda, a Snape nadal nie wiedział, jak uratować katowane dziecko.
A musiał jeszcze wymyślić kolejne zaklęcie torturujące. Czarny Pan ukarałby go rzucając na niego

Cruciatus, jeżeli użyłby tego samego zaklęcia. Nie lubił się nudzić. Ale czego mógłby użyć? Nie chciał
krzywdzić chłopca jeszcze bardziej. Ale musiał coś powiedzieć. Może Zaklęcie Noży? Bolało bardzo, ale
efekt nie trwał długo. Dziesięć sekund, nie więcej. W najgorszym wypadku dwadzieścia.

Znowu jego kolej.
– Culter – powiedział, ponownie odwracając wzrok od chłopca i różdżka zadrżała w jego ręku.
Krzyk był wyższy i mocniejszy niż poprzednio. Trwał przez prawie minutę. Jak? Dlaczego? Co się

dzieje,  do  cholery?  Chciał  zatrzymać  zaklęcie,  ale  nie  mógł.  Zdał  sobie  sprawę,  że  Zaklęcie  Noży  w
połączeniu  z  zaklęciem  łamiącym  kości,  jakie  przed  chwilą  rzucił  Nott,  wywoływało  poważne  skutki
trwające  godziny.  Godziny!  NIE!  Nie  mógł  już  znieść  tego  cholernego  pokazu!  Chciał  zginąć  w  hańbie.
Dokładnie tu. W tym momencie. i znowu, i znowu. Czuł, że umiera z każdą milisekundą niekończącego się
wrzasku.

– Snape! Jesteś naprawdę… wspaniały dzisiaj – dosłyszał słowa Voldemorta poprzez wciąż głośny

krzyk. – Bardziej niż kiedykolwiek.

Skinął głową, patrząc się na małe, wijące się ciało. Nagle głos chłopca ucichł. Potter przestał się ruszać.
– O nie – szepnął Snape, kiedy kolejny Śmierciożerca uniósł różdżkę.
– Stop! – krzyknął Voldemort. – Ja chcę go zabić – dodał, wstając i krocząc do przodu.
Snape był wstrząśnięty. Wiedział, że teraz Voldemort zamorduje chłopca.
Czarny Lord stanął obok ciała i kopnięciem odwrócił je na plecy.
– Enervate – wskazał różdżką na chłopca.
Ten nawet nie drgnął. Snape stał jak skamieniały. Co on zrobił?
– Wiem, że jesteś przytomny, Potter – rzekł zimny, bezlitosny głos. – i chcę z tobą trochę pogawędzić,

zanim cię zabiję.

Chłopiec otworzył oczy. Snape natychmiast poczuł ulgę. Żył!
– Ale ja nie mam zamiaru ciebie słuchać, Tom. Nie obchodzi mnie, co chcesz mi powiedzieć. Ani trochę.

Zabij mnie i zakończmy to przedstawienie.

Snape z trudem mógł dosłyszeć słowa chłopca. Potter był całkowicie ochrypnięty po dwóch godzinach

krzyków. Głos zdołali zniszczyć, ale chłopca – nie!

– Jak sobie życzysz. – Voldemort uśmiechnął się złowrogo i podniósł różdżkę. Ale Snape był szybszy.
– Drętwota! – wrzasnął, wskazując różdżką na Czarnego Pana i zbliżając się do chłopca, by jak

najszybciej mu pomóc.

Ale zaklęcie zostało zablokowane tarczą Czarnego Pana. Tarczą? Snape zamarł. Tarczą? O nie…
W następnym momencie leżał na podłodze, obezwładniony przez swych byłych towarzyszy.
– Profesor Snape! Co za spodziewana niespodzianka! – Największy Bydlak uśmiechnął się okrutnie z

nieludzkim błyskiem w oczach. – Nareszcie, znalazłem przeciek – ty jak podejrzewam, też. Nieprawdaż,
Lucjuszu?

Jeden ze Śmierciożerców przytaknął i Voldemort kontynuował.
– Tak myślałem, że to ty, wierny sługa tego szlamowego pieska Dumbledore’a, głupi zwolennik jasnej

strony po kilku sesjach tortur z aurorami i sześciu miesiącach w Azkabanie. Nie rozumiem cię. – Czarny
Pan podniósł wzrok. – Zawsze byłeś taki silny. i mimo wszystko mnie zdradziłeś. Jestem zdumiony. Ale…
Dzisiaj przez krótką chwilę wierzyłem, że się pomyliłem. Te zaklęcia… i eliksir! Podobało ci się, Potter? –
Skierował spojrzenie w stronę chłopca.

Wydawało się, że Potter nie usłyszał tych słów. Kiedy Mistrz Eliksirów spojrzał na chłopca, jego oczy

znów spoczęły na mężczyźnie. Snape poczuł nagłą potrzebę powiedzenia czegoś chłopcu przed śmiercią.
Sięgnął ręką do twarzy i zdjął maskę. Patrzyli się na siebie przez dłuższą chwilę bez słowa. Snape słyszał
słowa Voldemorta, ale nie mógł ich zrozumieć.

Widział tylko chłopca, jego oczy, wypełnione bólem.

Chłopak umrze. Tego był pewien. A on zginie razem z nim. Chłopiec Którego Nienawidził Przez Długie

Lata. A teraz nie mógł zrozumieć swoich wcześniejszych uczuć. Dlaczego go nienawidził? Jak mógł
nienawidzić tego chłopca? Jak mógł być takim upartym, cholernym idiotą, aby nienawidzić go przez jakiś
stary, głupi dowcip zrobiony przez jego ojca i jego kumpli? Jego już nieżyjącego ojca, który uratował mu
życie. Cóż, to nie był czyn całkowicie altruistyczny, pomijając inne rzeczy, ale jednak James Potter uratował
mu przed laty życie. i Lily… Nienawidził syna Lily przez cztery lata. Dlaczego? Nie potrafił odpowiedzieć
na własne pytanie.

Patrzył na chłopca, zmasakrowanego, umierającego chłopca i było mu wstyd. Rzucone przez niego

zaklęcia. Eliksir Zabawa Kośćmi… A nie wyglądało na to, aby Potter miał mu to za złe. Wydawało się, że
zaakceptował go tak, jak zaakceptował swój los, swoją śmierć.

Snape nie mógł się powstrzymać, wyciągnął rękę i delikatnie dotknął twarzy chłopca.
– Tak mi przykro. Przepraszam. Za wszystko – powiedział.
Harry zamknął na chwilę oczy.
– Dziękuję – wymamrotał.
Cienkie liny wystrzeliły z różdżki Voldemorta i w mgnieniu oka Snape był związany.
– Snape, twój czas się skończył. Myślę, że twoja kolej, panie Potter – rzekł Czarny Pan i wymamrotał

kolejną komendę: – Erecto.

Po chwili Harry stał – nieco chwiejnie – twarzą w twarz z Voldemortem.
***
Snape widział chłopca stojącego przed swoim wrogiem spokojnie, bez strachu. Voldemort był wściekły,

kiedy zauważył, że młody człowiek stoi przed nim bez przerażenia, nie upokorzony i nie błaga o litość. Nie
okazuje słabości!

Tak, chłopiec nie został złamany. Był torturowany, znęcano się nad nim fizycznie, ale ocalił duszę,

ponieważ zaakceptował fakt, że zginie.

Snape znowu poczuł wstyd. Ten chłopak był bardzo odważny. Tak odważny jak jego ojciec. Tak

odważny jak tamten czarnooki chłopiec, gdy był w tym samym miejscu. Tak odważny jak on sam nigdy nie
był w jego wieku.

– Myślę, że czas mnie zabić, nieprawdaż Tom? – zapytał nagle bardzo poważnym lecz spokojnym tonem.

– Możesz wreszcie dokończyć to, co nie udało ci się czternaście lat temu. Teraz nie ma żadnej słabej kobiety
mugolaka, aby cię powstrzymać.

W sali zapadła cisza. Gniew Czarnego Pana był prawie namacalny w powietrzu. Ale chłopak nie

przestraszył się.

Nagle Voldemort uspokoił się. Złowrogi uśmiech wypełzł na jego twarz.
– Bardzo odważnie, panie Potter. Naprawdę, prawdziwy Gryfon z ciebie. Ale teraz jeszcze cię nie zabiję.

Nie, mam inny pomysł na twoją śmierć… dłuższy sposób. Mam czas. Poczekam, aż będziesz mnie błagać,
abym cię zabił, i to bez tych twoich głupich uwag. Albo… Może masz inne wyjście, niż śmierć. Dam ci czas
i szansę, abyś o tym pomyślał. I, naturalnie, pomogę ci na swój sposób podjąć właściwą decyzję.

– Nigdy nie sprzedam swojej duszy, Tom – odpowiedział Harry stanowczo. Ale Voldemort pozostał

obojętny.

– Zobaczymy, panie Potter – odwrócił się i spojrzał na Snape’a. – i co ja mam z tobą zrobić, mój drogi

profesorze? Jeżeli dobrze pamiętam, to nie jesteś taki odważny jak ten młody człowiek obok ciebie,
nieprawdaż? Cóż więc powiesz na przyłączenie się do niego na chwilę? Dwa, trzy tygodnie. Może więcej?
To zależy od… wiesz czego. Może mógłbyś przekonać pana Pottera do poddania się.

Oczy Snape’a rozszerzyły się.
– Lochy…
– Dokładnie profesorze. I… – Voldemort przeniósł wzrok na swoich zwolenników. – Myślę, że możemy

zaczynać, ale bądźcie ostrożni! Nie zabijcie ich. Jeszcze nie… – Uśmiechnął się i wyszedł z pomieszczenia.

Krąg Śmierciożerców zawęził się nieznacznie. Chłopiec upadł obok Snape’a, gdyż zaklęcie przestało

działać. Nie mógł go pochwycić, bo był związany. Leżeli tam całkiem bezradni. A Snape wiedział, że to
dopiero początek.

Kiedy jego więzy opadły, sprawdził Pottera. Chłopak był znowu nieprzytomny. A więc teraz była jego

kolej. Runda prawdopodobnie dłuższa i cięższa niż ta, przez którą przeszedł chłopiec. On był przecież
zdrajcą.

Niestety, aż trzy i pół godziny trwało, zanim stracił przytomność. Jego ex-towarzysze byli naprawdę

ostrożni.

***
– Vernon, chłopak jeszcze nie wrócił! – powiedziała Petunia nerwowo do męża.
Oglądali telewizję po kolacji.
– Mmm… – wymamrotał Vernon, utkwiwszy oczy w ekranie.
– Vernon! – powtórzyła Petunia.
– No i? Co ja mam niby zrobić? Wróci w środku nocy, jestem pewien. Wstyd mu – odpowiedział

spokojnie Vernon. – Albo jego stuknięci znajomi znowu go zabrali. Na szczęście. Och, spójrz na tego psa! –
wskazał na telewizor. – Wygląda dokładnie jak ten pies Marge!

Petunia wzdrygnęła się. Nienawidziła zwierząt, a najbardziej starego, brzydkiego psa Marge. Była

naprawdę zdenerwowana.

– Vernon, za każdym razem jak go zabierali, informowali nas… jakoś. Ale dzisiaj… jest północ i…
– I…? – Vernon był zły. Nie interesowało go głupie zniknięcie chłopaka. – Jeżeli chciał uciec, to uciekł.

A ja chcę obejrzeć film.

– Ale my jesteśmy jego opiekunami, Vernon. Jeśli coś się mu stanie to ukarzą nas! – wykrzyczała

ostatnie słowo.

Vernon wzdrygnął się i westchnął.
– Dobrze. Ale ja nie mam zamiaru szukać go po całym mieście. Ty możesz, jeśli chcesz, ja nie

zamierzam!

– Myślę, że powinniśmy zawiadomić policję – szepnęła Petunia.
– Och! Świetny pomysł! – uśmiechnął się. – Mam nadzieję, że jak go znajdą to zatrzymają na kilka dni,

jak myślisz?

– Nie wiem – odpowiedziała niezdecydowanie.
– Co się stało? – zapytał nagle Vernon, słysząc dziwny ton Petunii.
– Nie wiem – rzekła ponownie, a po chwili dodała. – Mam bardzo dziwne przeczucie. Bardzo złe

przeczucie, wiesz… Miałam takie bardzo dawno temu…

Vernon przyjrzał się żonie. Ręce jej drżały, twarz miała bladą.
– Co… Dobrze się czujesz? – zapytał ostrożnie.
– Nie. Coś się stało. Coś takiego jak wtedy, gdy pierwszy raz poszłam z tobą do kina…
Głos Vernona zadrżał, kiedy udało się mu przemówić.
– Czy ty… czy ty myślisz, że…?
Petunia kiwnęła głową.
Długa cisza zaległa z pokoju. Patrzyli na siebie przerażeni. Wreszcie Vernon wstał.
– Dzwonię na policję. Teraz.

2. PRZEBUDZENIE W PIEKLE

Harry spróbował się poruszyć, ale od razu tego pożałował. Poczuł nagły, trudny do zniesienia ból w

całym ciele i przez chwilę miał wrażenie, że boli go więcej części ciała, niż w ogóle ich posiadał. Przez
moment nie mógł tego zrozumieć. Gdzie był? Dlaczego cierpiał? Co się stało?

Powoli wspomnienia zeszłego popołudnia budziły się w jego umyśle. Powracały obrazy tego, co się

działo – „pokazu tortur”, jak to nazwał Voldemort. A więc to była prawda, od samego początku do końca.
Uwięziono go i stanie w obliczu jeszcze większego bólu i grozy, tego był pewien.

Sama myśl przeraziła go. Tortury? Znowu? Te wczorajsze naprawdę wystarczyły. Był przekonany, że nie

będzie w stanie znieść ich więcej. Zrobiłby wszystko, czego tylko by chcieli, aby tylko pozwolili mu umrzeć
w spokoju. Tak, umrzeć. Nie mógł uciec tym razem, już nie. Jego ciało było wycieńczone po mękach, a jego
dusza straciła nadzieję.

Voldemort jeszcze o tym nie wie, ale już wygrał, pomyślał Harry.
To wszystko jego własna wina, stwierdził po chwili. Gdyby nie uciekł od Dursleyów, nie zostałby

złapany przez Śmierciożerców, którzy obserwowali jego dom. Wiedział, że Voldemort znał miejsce jego
pobytu. Powiedział mu to wtedy na cmentarzu w Little Hangleton. Nie mógł schwytać Harry’ego, dopóki
ten był pod ochroną swojej rodziny, ale gdy chłopiec uciekł z domu, znalazł się za daleko od krewnych. i w
taki sposób się tu znalazł.

Cóż, po kłótni miał dobry powód, aby uciec od nich na kilka godzin. Musiał odpocząć od nich i ochłonąć

jeżeli nie chciał, aby stało się z nimi to samo, co z ciotką Marge dwa lata temu. Dudley to wszystko zaczął.
Nie powinien nazywać Lily Evans dziwolągiem i dziwką. Nie powinien twierdzić, że jedyną przyczyną, dla
której ojciec Harry’ego ją poślubił, była ciąża. Co za wstyd! Harry nie mógł się już pohamować i uderzył
go.

Wywiązała się wielka bójka. Od początku jego kuzyn miał sporą przewagę ze względu na swoją wagę i

wzrost. A potem wuj Vernon nadszedł z pomocą synowi i to rozwiązało sytuację. Dudley wygrał. Wuj miał
właśnie ukarać Harry’ego za bójkę, ale ten po pierwszym policzku wybiegł z domu jak szalony.

Nie miał uciekać daleko. Niebawem został okrążony przez trzech Śmierciożerców. Niestety, jego różdżka

została w sypialni na piętrze. Nie był w stanie nic zrobić. Tylko stał tam, nagle jasno rozumiejąc straszne
konsekwencje swojego czynu, a potem mężczyźni zabrali go do rezydencji, zwanej Koszmarnym Dworem.

Po torturach dogłębnie zrozumiał tę nazwę.
Poprzednie popołudnie było ciągłym koszmarem. Kiedy czekał na jego rozpoczęcie, był doskonale

świadomy tego co się stanie. Cholera! Zrozumiał wszystko. Ale kiedy Śmierciożercy i Voldemort weszli do
sali, stwierdził, że zupełnie się nie boi. Już nie. Dlaczego? To było zdumiewające.

Może to było z powodu koszmarów pełnych strachu i łez, śmierci Cedrika, reinkarnacji Voldemorta,

pojedynku z nim, pojawienia się jego rodziców, bezrękiego Glizdogona… i to wszystko z jego powodu.
Gdyby nie istniał… Voldemort by nie powrócił, Cedrik by żył, Glizdogon zostałby złapany przez Lupina i
Syriusza… Syriusz byłby wolny, a Lupin nadal by uczył w Hogwarcie. Jego matka nadal by żyła, zapewne
jego ojciec też. Oboje mieliby wiele dzieci, trójkę albo i więcej, uczących się w Hogwarcie, należących do
Gryffindoru.

Harry uśmiechnął się do tej myśli. To było nawet zabawne. Jego „teoretyczni” bracia i siostry…
Ale oni nie istnieli, jego rodzice nie żyli, a on też tutaj zginie, w Koszmarnym Dworze, sam.
Jego umysł opierał się temu. Chciał żyć! Chciał spotykać przyjaciół, jeść posiłki w Wielkiej Sali, pić

kremowe piwo pod Trzema Miotłami w Hogsmeade… Grać w quidditcha i obejrzeć następne Rozgrywki
Pucharu Świata, może zostać profesjonalnym szukającym narodowej reprezentacji. Wszystko, tylko nie
umrzeć!

Tęsknił nawet za szlabanami z Filchem, albo za lekcjami eliksirów ze Snape’em… Tęsknił do

zwyczajnych upokorzeń bez bólu, krwi i potu.

Ale nadal żył i nagle postanowił nie poddawać się. Jeżeli udałoby mu się wytrzymać, może jego

marzenia spełniłyby się… Musiał mieć nadzieję i wierzyć, że istnieje jakiś sposób wydostania się z tego
przeklętego miejsca. Musiał być silny i pokonać swoją słabość.

Z tą myślą otworzył oczy i spróbował się rozejrzeć po miejscu, w którym się znajdował, ale nie mógł

poruszyć głową. Kark go bolał i przez chwilę bał się, czy nic się nie stało z jego kręgosłupem… Ale to nie
miało znaczenia. i tak tu zginie, a jeżeli miał złamany kręgosłup, to jego śmierć będzie krótka i niemal

bezbolesna. Jednak całe jego ciało było obolałe, więc jednak kręgosłup musiał być cały. Przynajmniej w tej
chwili…

Jeszcze nie był gotowy na śmierć.
Wrócił myślą do wczorajszych wydarzeń. Śmierciożercy i Voldemort… Pamiętał moment, kiedy weszli.

Jeden z nich złamał szyk.

Od pierwszej chwili był całkiem pewien, że ujrzy profesora Snape’a pomiędzy Śmierciożercami, choć nie

wiedział  dlaczego.  To  było  coś  zupełnie  naturalnego,  ponieważ  podejrzewał,  że  Snape  szpiegował  dla
Dumbledore’a.  Czekając,  zastanawiał  się  czy  Voldemort  przyjął  usprawiedliwienia  profesora  i  jeżeli
odpowiedź  brzmiała  „tak”,  to  w  jaki  sposób  nauczyciel  zdołał  przekonać  Czarnego  Pana  o  swojej
„niewinności”. Czarny Pan nie był głupi. i niełatwo wybaczał.

Kiedy Harry zobaczył wchodzącą grupę i jedną osobę zatrzymującą się w drzwiach, był prawie pewien

kim ona jest. Kiedy dołączył do kręgu i Harry zobaczył jego groźne, drapieżne ruchy, był już całkiem
pewien, że to stary, wredny Mistrz Eliksirów. Swych tłustych włosów nie przykrył żadnym kapturem ani
kapeluszem, więc bez trudu można go było rozpoznać po oleistych kłakach.

Harry zauważył, że profesor nie wiedział czy go rozpoznał. Był trochę zdziwiony zachowaniem

profesora. Cóż, nigdy nie podejrzewał, że Snape chciał jego śmierci (jedynie wydalenia ze szkoły – lecz
Snape nie wiedział nic o jego rodzinie, więc nie mógł wiedzieć, że wyrzucenie i zabicie Harry’ego to prawie
to samo), ale wyraźna troska i strach widoczne w zachowaniu tego człowieka zaszokowały go.

Zrozumiał jeszcze jedną rzecz: na koniec tortur będzie jeszcze jedna ofiara – profesor. Harry nie chciał

tego. Jasne, nienawidził Snape’a, ale nienawidził go żywego. Nie zamierzał dodawać jeszcze jednego
imienia do listy ofiar i to tuż po Cedriku. Starał się błagać profesora wzrokiem, aby ten pozwolił mu umrzeć,
żeby się w to nie mieszał. i był prawie zadowolony, kiedy uderzyło w niego pierwsze zaklęcie profesora.
Możliwe, że nawet skinął głową, aby zapewnić profesora, że dobrze robi.

Albo… prawie dobrze. W rzeczywistości był zawiedziony. Podczas „jasnego” zaklęcia Tormenta

zastanawiał się czy profesor rzeczywiście go tak bardzo nienawidzi. Tak bardzo, gdyż zaklęcie użyte przez
Snape’a nie było wcale lepsze niż Cruciatus. W rzeczywistości było gorsze, ponieważ wiedział, że
zwolennicy jasnej strony używali tego zaklęcia. Dlaczego? Mogli zabić swoich wrogów albo wsadzić ich do
więzienia. Więc, po co potrzebowali zaklęć torturujących?

A eliksir, który mu dał… Był gorszy niż Cruciatus.
Pamiętał, że nie mógł przestać krzyczeć po tym przez długie minuty. Czuł jak jego kości były miażdżone

i po kilku nieznośnych minutach wróciły do swojego poprzedniego stanu – ale drugi etap był tak samo
bolesny jak pierwszy.

I na koniec ostatnie zaklęcie.
W tym momencie był przekonany, że Snape zdradził Dumbledore’a. To uczucie było bardziej bolesne niż

zaklęcia torturujące. A Dumbledore ufał temu człowiekowi! Gdybyż w jakiś sposób mógł przekazać
dyrektorowi, że profesor nie jest godny zaufania.

A potem… Snape upadł obok niego. Znowu go uratował. Profesor szczerze prosił o wybaczenie, wina

była wypisana na jego twarzy.

Nie był wtedy pewien czy dobrze rozumie, ale przyjął przeprosiny przed śmiercią…
To wspomnienie wstrząsnęło nim. Nagle przypomniał sobie, co powiedział Voldemort. „Poczekam, aż

będziesz mnie błagał o śmierć.” Sens tego zdania powoli do niego docierał.

Wreszcie zrozumiał.
Umrze. W bólu.
Harry stracił przytomność.
***
Kiedy znów się ocknął, był spragniony. Powinien się ruszyć, jeżeli chciał się napić albo przynajmniej

sprawdzić, czy było tu coś do picia czy nie.

Powiedział sobie: nie podda się! Nigdy!

Zacisnął zęby, zamknął oczy i zbierając wszystkie siły, jakie jeszcze miał, zdołał usiąść. Hm. Poczuł

lekkie zawroty głowy, ale nie były one aż tak poważne jak za pierwszym razem, kiedy się obudził. Może
skutki zaklęć zaczynały słabnąć.

Siedział więc tylko na podłodze przez długie minuty.
Po chwili, kiedy nudności minęły, spróbował otworzyć oczy. Poczuł wielką ulgę. Widział. Niezbyt

wyraźnie, ponieważ stracił okulary, ale to mu wystarczyło. Pochodnie walczyły z ciemnością w celi,
pozostawiając większą część pomieszczenia w półmroku. Dostrzegł, że nie było tutaj żadnych okien, mógł
zobaczyć tylko wielkie, brązowe drzwi. Obok nich stało coś jakby wielki słój – może woda?

Ponownie starał się zebrać siły i wstać. Udało mu się na chwilę, ale zaraz usiadł z powrotem. Nie da rady.

Musiał się poczołgać do drzwi. Kolana go bolały coraz bardziej, kiedy zbliżał się do naczynia, ale w końcu
mu się udało!

To było coś w rodzaju zwycięstwa nad Voldemortem. Złapał słój i podniósł go do ust. Woda była stara i

stęchła, ale to była woda – to wystarczyło. Odstawiał naczynie na miejsce, kiedy nagle usłyszał cichy jęk z
ciemniejszej części celi.

Skamieniał. Nie był sam? Kim mógł być ten drugi?
Spróbował dojrzeć tamtego człowieka, ale nie mógł. Zawsze miał problemy ze wzrokiem, a bez

odpowiedniego  światła  zadanie  było  jeszcze  trudniejsze.  Westchnął.  Musiał  zbadać  celę  i  jej  mieszkańca.
Podczołgał  się  bliżej  do  cicho  jęczącego  mężczyzny  (płeć  poznał  po  głosie)  i  skoncentrował  się  na  jego
twarzy.  To  było  bezcelowe.  Po  prostu  nie  był  w  stanie  zobaczyć  twarzy  mężczyzny  w  takim  mroku.
Westchnął ponownie i lekko dotknął jego twarzy.

Tamten nagle jęknął głośniej, więc odsunął swoją rękę przestraszony. A kiedy uniósł dłoń do oczu,

zobaczył na niej krew.

Usiadł obok mężczyzny, zastanawiając się. Co powinien teraz zrobić? Najwyraźniej ten człowiek był w

gorszym stanie niż on sam, więc powinien mu pomóc. Ale jak? Nie znał żadnych leczniczych zaklęć. A
nawet gdyby jakieś umiał, to i tak było to bez znaczenia, skoro nie miał różdżki.

Różdżka! Może ten drugi ma różdżkę! Mała była szansa, ale chciał się upewnić, może… Może była jakaś

nadzieja w tej pozbawionej nadziei i światła celi… Ale kiedy ponownie dotknął tego człowieka, poczuł, że
jego szata była mokra  – nie mokra od wody, ale mokra od czego innego, czegoś obrzydliwego, lepkiego.
Krew. i  więcej  krwi. Krew wszędzie. Był  przerażony. Nie zastanowił się nawet  przez chwilę, że jego stan
nie  był  wcale  dużo  lepszy  niż  tego  mężczyzny.  Postanowił  poczołgać  się  po  słój,  by  przynajmniej  wodą
zmyć  mu  krew  z  twarzy,  może  dać  mu  się  napić.  Chwycił  go  i  uważając  by  go  nie  potłuc,  powrócił  na
swoich zbolałych kolanach.

Na szczęście bądź nieszczęście naczynie było ogromne i pełen wody, chłopak po minucie czołgania je

znienawidził. Postawił je ostrożnie w pewnym oddaleniu od nieprzytomnego mężczyzny. Postanowił
oderwać kawałek swojego ubrania i wyczyścić z krwi jego twarz. Po raz pierwszy od obudzenie przyjrzał
się sobie i omal nie zemdlał. Cudownie. Jego stan nie był wcale dużo lepszy stanu od tego człowieka.
Dotknął swojej własnej twarzy i zrozumiał, że też była cała w pocie, krwi i brudzie.

O nie, pomyślał. Szybko jednak spróbował przezwyciężyć szok. Przełknął ślinę, poczekał aż tętno mu się

trochę uspokoi. Potem oderwał mały kawałek swojej podkoszulki, który wydawał się najmniej
zakrwawiony, brudny i zmoczył go.

Delikatnymi dotknięciami zaczął myć twarz mężczyzny. Trochę to trwało, a w międzyczasie jego oczy

zaczęły się przyzwyczajać do półmroku, jaki tu panował. Mężczyzna miał bladą skórę i długie czarne włosy.

Nie, to nie możliwe. Nie.
Człowiek, którego chłopak tak starannie mył, to Snape.
Harry nie chciał, żeby to była prawda. Nie dlatego, że nienawidził Mistrza Eliksirów. W rzeczywistości

nie mógł go już dłużej nienawidzić po wydarzeniach wczorajszego wieczora. Po prostu nie chciał, aby on
znalazł się na liście jego ofiar, tuż za Cedrikiem. z drugiej strony, gdyby go tu nie było, to by znaczyło, że

już nie żyje. Co za ulga! pomyślał z ironią. Snape był tutaj, oddychał, ale w końcu zginie, tak jak i on –
Harry, więc lista i tak się wydłuży.

Nie wspominając o tym, że musi umrzeć z kimś, kto go nienawidzi. Voldemort był bardziej okrutny niż

przypuszczał, Harry był tego pewny. On i Snape w jednej celi!

Skulił się od nagłego bólu żołądka. To był raptowny ból, jak ugryzienie psa. Albo bardziej jak dźgnięcie

nożem. Kiedy ból się wzmógł, Harry znowu poczuł mdłości. Tym razem nie był w stanie ich zwalczyć.
Odsunął się tak daleko jak tylko mógł. Nie chciał zwymiotować na Mistrza Eliksirów. Mężczyzna zabiłby
go pewnie za to.

Woda, którą wypił wcześniej opuściła jego żołądek zmieszana z jakimś kwasem. Harry był przekonany,

że nic więcej już nie zostało w środku, ale nie mógł przestać wymiotować.

Czuł się okropnie. Bolała go każda część ciała. Klęczał we własnych wymiocinach. Był zamknięty w celi

z tym wrednym typem i z całą pewnością zginie w ciągu kilku tygodni.

Nadzieja opuściła go. Czuł tylko rozpacz i ciemność, i ból, i znowu ból.
Nie było nikogo, kto mógłby mu pomóc.
Wyciągnął rękę, oparł ją na podłodze dla równowagi i zaczął płakać.
***
Delikatne dotknięcia…
Woda, chłodna woda na jego piekącej twarzy…
Jak dobrze…
Kto to był?
Quietus?
Na pewno. Quietus, kochany Quietus… Nikt inny by mu nie pomógł.
Potem zszokowane sapnięcie?
Dlaczego?
Ktoś się odsunął od niego i rozległy się odgłosy wymiotowania, a potem długo trwające nudności. Potem

cisza.

Cisza, która po chwili zrobiła się nieznośna. I… Płacz. Ktoś płakał.
To nie był Quietus.
Snape starał się oprzytomnieć. Co tu się działo? i gdzie on był?
Kiedy poruszył ramieniem, ból zaatakował, jakby miał odsłonięte nerwy. Ależ to bolało! Zasyczał.
Płacz ucichł. Znowu ciche szuranie, jakby ktoś podpełzał.
– Czy wszystko w porządku, profesorze? – zapytał cichy, zmartwiony głos.
Kto to był? Na pewno uczeń za szkoły. Ale w takim razie gdzie oni byli? W lochach? Ale… to nie miało

sensu. Jeżeli był w swoich lochach, to dlaczego uczeń wymiotował obok niego? Dlaczego nie poszedł do
łazienki? Albo…

– Gdzie my jesteśmy? – zapytał w odpowiedzi. – Kim jesteś?
– Jestem Harry Potter, proszę pana, jesteśmy w lochach, w Koszmarnym Dworze.
Szybka odpowiedź wstrząsnęła Snape’em.
– Nie – jęknął. Nagle sobie przypomniał. – O, nie.
Był w piekle, skazany na śmierć, a Harry Potter był towarzyszem jego niedoli. To nie mogła być prawda.
Snape spróbował wstać. Zajęło to kilka minut, ale w końcu mu się udało. Rozejrzał się po celi, próbując

nie upaść ponownie na plecy i nie zwymiotować. Chciało mu się pić.

– Chce się panu pić? – zapytał chłopak grzecznie, jakby czytał w jego myślach. Snape przytaknął.

Chłopak ostrożnie uniósł słój i pomógł swojemu nauczycielowi się napić. Po kilku łykach Snape dał znak
ręką. Nie chciał pić za dużo.

– Musimy oszczędzać wodę – wyjaśnił. – Nie dadzą nam jej codziennie. Jeżeli dobrze pamiętam, jedno

naczynie musi wystarczyć na trzy dni.

– Trzy dni?! Ale…! – zawołał chłopak głośno.

– Cisza, Potter – warknął Snape. – Tak, na trzy dni. Rozboli mnie głowa, jak będziesz tak wrzeszczał mi

nad uchem.

– P–przepraszam – wyjąkał Harry.
Siedzieli przez kilka minut w ciszy. W końcu Harry zapytał:
– Proszę pana, czy wie pan coś o tym miejscu? Gdzie my jesteśmy? Zginiemy?
Chłopak zobaczył, jak na twarz profesora wypływa szyderczy uśmieszek. Snape odparł poirytowanym

głosem:

– Wydaje mi się, że wiesz gdzie jesteśmy, czyż nie Potter? Sam powiedziałeś, że jesteśmy uwięzieni w

Koszmarnym Dworze. i odpowiedź na ostatnie pytanie: tak, zginiemy.

Harry wzdrygnął się. No cóż, znał odpowiedź, wiedział to już wczoraj, kiedy go złapali i wszystko to

była jego wina. Ucieczka od Dursleyów pociągnie za sobą kolejną śmierć. Śmierć Snape’a.

Chciał porozmawiać z Mistrzem Eliksirów. Musiał go przeprosić.
– Proszę pana… – zaczął, ale Snape znowu na niego burknął.
– Zamknij się, Potter.
To zabolało. Te trzy słowa spowodowały więcej bólu niż wczorajsze tortury. Ale mógł to zrozumieć.

Snape też wiedział, że to wszystko wina Harry’ego. Jeżeli chciał umrzeć w ciszy, bez głupich pytań i
przeprosin, to należało mu dać taką możliwość.

Harry poczuł zawroty głowy. Musiał znaleźć miejsce do spania, coś wygodniejszego niż podłoga. Cóż,

nie widział łóżka ani niczego co by je przypominało. Nie było tu żadnych mebli. Co było robić? Postanowił
zostać w kącie. Może i kąt nie był wcale wygodniejszy czy cieplejszy, ale dawał przynajmniej pewne
poczucie bezpieczeństwa. Zwrócił się w stronę najbliższego rogu. W następnej chwili zatrzymał go nagły
ból w krzyżu. i coś jeszcze: żebra. Pomacał klatkę piersiową. Ból powiększył się. Miał połamane żebra…

– Nie masz połamanych żeber, Potter – usłyszał zimny głos profesora. – Myślę, że tylko pęknięte. Nie

chcą, żebyś za szybko umarł albo stracił przytomność. Chcą, żebyś czuł jak najwięcej bólu. Postarają się nie
zranić cię za bardzo.

Głos Snape’a był pełny goryczy. Harry rozgniewał się.
– Rozumiem. Ale nie pytałem pana. Proszę zostawić mnie w spokoju.
W celi zapadła nieprzyjemna cisza. Po wypowiedzeniu ostatniego słowa Harry żałował, że się odezwał,

ale było już za późno. Westchnął i dotarł do najbliższego kąta. Przewrócił się na podłogę i wszystko stało się
czarne.

Snape był zły na siebie. Mieli umrzeć przez chłopaka. Nie tylko przez chłopaka, upomniał się. Miał

wybór i zdecydował się pomóc Potterowi. Nie miał więc prawa obwiniać chłopaka. Musiał mu pomóc jak
tylko potrafił. To miała być długa droga, a oni mieli ją przebyć razem.

To musiało być straszne dla chłopca, aby umrzeć w takim miejscu, sam na sam z najbardziej

znienawidzoną osobą w jego życiu. Snape westchnął. Chciał jakoś ulżyć Potterowi, a to nie miało być łatwe.
Nie czuł już do niego nienawiści, ale nadal go nie lubił. Irytujący, mały głupek, nic więcej. Ale skazany na
śmierć… W dodatku jego uczeń, a przysięgał dyrektorowi chronić powierzone jego opiece dzieci.

Przynajmniej nie musiał wracać do Hogwartu i powiadamiać Albusa o wszystkim. i nie musiał spędzić

bezsennej nocy przypominając sobie w kółko tortury, czując się winnym, nie musiał spojrzeć w oczy
przyjaciołom głupka na lekcjach, ani uczestniczyć w niekończących się radach pedagogicznych dotyczących
śmierci Pottera, znosić pełnego podejrzeń i nieufności wzroku pozostałych nauczycieli. i zawiedzenia w
oczach Albusa. W końcu dostanie to, na co zasłużył. Nic mniej, nic więcej.

On – arogancki, wstrętny drań zapłaci za wszystko, co zrobił. Tym razem zapłaci. Całkowicie. Za

wszystko. i może na końcu umrze bez poczucia winy i po śmierci będzie mógł spać bez koszmarów. Jego
tortury będą jak oczyszczający rytuał, pokuta za wszystkie złe czyny. Może będzie w stanie odzyskać
spokój, który stracił wiele lat temu…

Choć z drugiej strony nie był pewien, czy kiedykolwiek zaznał spokoju. Może przez krótkie chwile,

kiedy był z Quietusem… czasami z Albusem, jedyną osobą na świecie, która go nie nienawidziła.

Ale teraz może znów mógłby go zaznać.
Ból oczyszcza. Pragnął oczyszczenia. Pragnął zasłużonej kary za wszystko, co zrobił. i był pewien, że ją

otrzyma. Czarny Pan już o to zadba.

Pogrążony w swoich myślach, siedział tak długi czas. Poczuł spokój i ulgę, i gdzieś w głębi serca czuł się

szczęśliwy.

Szczęśliwe dni w piekle. Jego szczęśliwe dni w piekle dopiero się zaczynały.
Po dwóch godzinach usłyszał cichy jęk z rogu Pottera. Poczuł litość. Tak, chłopak na pewno cierpiał. A

on nie mógł mu pomóc. Nie, bez różdżki i swoich eliksirów nie mógł nic zrobić.

Sprawdził kieszenie, choć był pewien, że zabrali mu wszystko. Rzeczywiście. Jego kieszenie były

porozrywane i puste. Żadnych małych buteleczek z leczniczymi eliksirami, żadnej różdżki, żadnego
jedzenia.

Och, jedzenie. Trudno będzie się przyzwyczaić do niejedzenia. Sama koncepcja wydawała się dziwaczna.

Nie zje już nic więcej w swoim życiu. Nigdy. Jakie to dziwne! Przypomniały mu się posiłki w Wielkiej Sali.
Bożonarodzeniowe uczty, pyszne zupy, sok dyniowy… Uśmiechnął się. Gdyby uczniowie wiedzieli jak
bardzo lubił sok dyniowy! Cóż, może z odrobiną whisky… czasami po kolacji, w swoim pokoju w lochu.

Wydawało się to takie odległe… On, siedzący wygodnie przed kominkiem, ze szklanką drinku z sokiem

z dyni w ręku, patrzący w ogień, z dobrą książką na kolanach… ciekawą książką o eliksirach albo ziołach…
albo magicznych zwierzętach. To było jak niebo.

Niebo z koszmarami.
A przecież nigdy nie był tam szczęśliwy. Musiał zostać złapany przez Największego Bydlaka, aby

znaleźć utracone szczęście… razem z Harrym Potterem, synem swojego zaprzysiężonego wroga…

Prawda… Potter. Miał coś do zrobienia. Przysiągł sobie, że nie skrzywdzi chłopca – fizycznie,

emocjonalnie ani psychicznie, już nigdy więcej. Postara się mu pomóc. Potter był przecież głównym
powodem jego szczęścia, czyż nie?

– Potter, nie śpisz? – zapytał cicho.
– Nie – odpowiedział niechętny głos z kąta.
Snape uśmiechnął się z przekąsem. Nie miał ochoty rozmawiać z chłopakiem, ale to było konieczne.

Musieli jakoś dojść do porozumienia. Wystarczy im ból spowodowany torturami, nie muszą ranić się
jeszcze bardziej swoim zachowaniem.

– Czujesz się lepiej? – westchnął. Cóż, dziwnie się czuł w tej roli. Wstrętny drań pytający Pottera o

zdrowie!

– Nie – odparł chłopak jednym słowem. Znaczyło to: „Nie chcę z tobą rozmawiać. Zostaw mnie w

spokoju!”

Snape mógł zrozumieć niechęć chłopca. Po czterech latach wspólnie spędzonych w Hogwarcie miał

wystarczający powód, aby go nienawidzić. Po wczorajszym…

Nagle Snape poczuł się winny z powodu swojego wcześniejszego zachowania. Wspomnienie

wczorajszego popołudnia powróciło. Dlaczego nienawidził tego chłopaka? z powodu głupich dowcipów,
robionych przez jego ojca? Jego martwego ojca. Martwego. i chłopak nie był tu w niczym winny. Był też
synem Lily. Lily – ona też nie żyła. Oboje: James i Lily.

Nagle coś sobie uświadomił: chłopak był sierotą. Ta myśl wydawała się osobliwa. Oczywiście wiedział o

tym… ale teraz to również zrozumiał. To było bardzo nieprzyjemne uczucie.

Ile razy prześladował chłopaka, wypominając mu, że jego ojciec, jego martwy ojciec, był aroganckim

dupkiem? To musiało być naprawdę przyjemne dla niego, rzeczywiście. Musiał przyznać: sam był
aroganckim dupkiem przez długie lata. i teraz należało coś z tym zrobić.

Ale co miał mu powiedzieć? i jak? (I po co? – zapytał cichy głosik w jego głowie, ale go zignorował.)
Po tym wszystkim, co zrobił, musiał znaleźć sposób by pomóc Potterowi.
Po czterech latach psychicznego znęcania się i po zaklęciu Tormenta, po eliksirze Zabawa Kośćmi i

Zaklęciu Noży. Był to mu winien.

Ale jak miał zacząć?
Zauważył, że jego własne myśli były mu obce. Nigdy tak naprawdę o nikogo nie dbał. Oprócz Quietusa,

ale to było co innego. Naprawdę był sukinsynem. Może te myśli były częścią jego oczyszczenia… Musiał
coś z tym zrobić, został zmuszony. Zmuszony przez pierwszą przysięgę złożoną Dumbledore’owi na
Quietusa oraz przez drugą złożoną Lily na to samo imię. Wszyscy brali od niego przysięgi na to imię…
Wiedzieli…

Harry leżał na podłodze i rozmyślał. Czemu ten drań chciał z nim rozmawiać? A z drugiej strony: on sam

musiał z nim porozmawiać. Przeprosić. A łatwiej było rozmawiać, jeżeli profesor też wykazywał ochotę do
rozmowy. Odchrząknął.

– Mmm… profesorze? – zaczął ostrożnie.
– Tak? – zapytał mężczyzna zadziwiająco spokojnym i cichym głosem. Co się stało…?
– Ja… Ja chciałem… – Nie mógł dokończyć. Wypowiedzenie słów wydawało się takie proste, ale na głos

wszystko było… inne. Nic nie znaczące?

– Kontynuuj, Potter – powiedział ten sam głos. Nie był chłodny. Nie był też neutralny. On był…

cieplejszy? Niesamowite.

Harry westchnął.
– Chciałem przeprosić – powiedział nagle. Zauważył zdziwienie mężczyzny. Snape spojrzał w jego

stronę i zmrużył brwi.

– Co? – Snape nie wierzył własnym uszom. Co tu się działo? To on chciał przeprosić!
– Chciałem pana przeprosić – rzekł chłopak ponownie.
– Dlaczego? – burknął zmieszany Snape.
– To wszystko to moja wina… To, że pan jest w takiej sytuacji. – To było bardzo trudne do powiedzenia.

Strasznie trudne. Zwłaszcza Snape’owi.

Cisza.
– Mmm, y… cóż… – Snape nie wiedział, co powiedzieć. W końcu zrozumiał, o co chodziło chłopcu, ale

jak miał mu wyjaśnić, że ta sytuacja wcale go nie irytowała? – To chyba nie ma znaczenia, Potter –
dokończył.

Harry wstrzymał oddech. Czy Snape zwariował? Czy to był efekt tortur? Albo… Co tutaj się dzieje?
Dwaj zmieszani ludzie patrzyli na siebie w mrokach celi.
– Ale pan zginie przeze mnie – dodał spokojnie Harry.
– No cóż… Ja tak nie uważam – w końcu udało mu się powiedzieć. – To była również moja decyzja, o ile

dobrze pamiętam.

Ponownie długa cisza. Nie była jednak niemiła. To była dziwna cisza, nieznana, ale niezupełnie

nieprzyjemna.

Wreszcie Snape westchnął.
– Ja też chciałem przeprosić.
Teraz to chłopak wstrzymał oddech.
– Co?
– Zaklęcia, których wczoraj użyłem… - Zauważył, że chłopak drgnął, jakby z bólu. – Ja… Ja nie

chciałem cię skrzywdzić aż tak bardzo. Ja… Ja tylko… Próbowałem grać na zwłokę – dodał cicho Snape,
ale Harry mu przerwał.

– W porządku, profesorze – rzekł nagle. – Nie chcę o tym znowu mówić. – Wzdrygnął się. –

Wystarczyło, że wczoraj musiałem je znosić. i starczy, że jutro też pewnie będę musiał je znieść.

Snape zamrugał. Skąd ten chłopak mógł to wiedzieć? I… jak on mógł być taki… taki… poważny?

Inteligentny?

Stop, stop. Jeszcze wczoraj go nienawidził. Przestał go nienawidzić po wczorajszym. Ale nie musiał go

dzisiaj wielbić! Na pewno nie!

A z drugiej strony… Musiał stwierdzić, że był w błędzie przez te wszystkie lata. Nie rozumiał tego

chłopaka. Albo po prostu nigdy nie usiłował go zrozumieć. Na przekór przysiędze złożonej Lily. Bronił go,
ale nigdy nie chciał poznać osoby, która przysiągł bronić. Dobra robota!

Po kilku minutach Harry odezwał się.
– Dlaczego jest pan taki… uprzejmy dla mnie?
Snape wzruszył ramionami.
– Potter, po pierwsze nie jestem uprzejmy. Nigdy. Nigdy nie byłem i nigdy nie będę. Zrozumiano? –

zapytał dziwnym tonem. Harry przytaknął zdziwiony, nie widział czy się zaśmiać czy nie. – Po drugie:
zginiemy tutaj. Albo inaczej: zginiemy tutaj razem. Myślę, że chcę umrzeć w spokoju. W spokoju ze sobą i,
jeżeli to możliwe, to w spokoju z tobą. Zrozumiano?

– Całkowicie – Harry lekko się uśmiechnął.
To zapowiadało się interesująco.
Ale jak im się to miało udać?
***
Dumbledore siedział w swoim fotelu i próbował odpowiedzieć na listy, które otrzymał dzień wcześniej.

Część z nich dotyczyła następnego roku szkolnego, szczególnych wymagań rodziców względem ich dzieci,
pytania o różne przedmioty (głównie dotyczące tożsamości nowego nauczyciela obrony) i protesty
przeciwko słowom, jakie wypowiedział podczas uczty pożegnalnej o powrocie Voldemorta. Dostał też wiele
pytań od byłych uczniów dotyczących przyszłości. Co powinni robić? Jak powinni zareagować? Co powinni
powiedzieć swoim dzieciom? Jak mieli je bronić w takich czasach? Czy opłacało się opuścić kraj i
zamieszkać w innych, prawdopodobnie bezpieczniejszych, częściach świata?

Wiele, wiele takich pytań.
Był również list od Knota, który Dumbledore zdecydował się przeczytać jako ostatni. Podejrzewał, że to

było coś dotyczącego Pottera, Voldemorta i może Snape’a. Być może prośba w wyrzucenie Mistrza
Eliksirów, ze względu na jego przeszłość, albo coś w tym rodzaju. Na pewno, Knot był głupcem.

Z westchnięciem sięgnął po list.
W pierwszym momencie poczuł ulgę. Zidiociały minister nie chciał nic od jego Mistrza Eliksirów. Z

drugiej strony wiadomość była dość niepokojąca. Knot chciał, aby Potter został „przesłuchany” przez
Ministerstwo w sprawie śmierci Cedrika. Dumbledore’owi nie podobał się ten pomysł. Pamiętał opowieść
Severusa o przesłuchaniach w ministerstwie. Pamiętał rany i siniaki na plecach Mistrza Eliksirów. Rany
zadane przez aurorów. Merkury nigdy nie przejmował się wyrzutami sumienia, gdy chodziło o Voldemorta i
jego sługi. Nic dziwnego, że Minerwa… przerwał myśl. Miał inne sprawy na głowie.

Nagle poczuł wyrzuty sumienia z powodu pomysłu przyjęcia Moody’ego do szkoły jako nauczyciela

obrony.  Severus  był  wtedy  bardzo  urażony.  Na  pewno  czuł  się  zdradzony.  To  była  jego,  Dumbledore’a,
wina.  Gdyby  nie  zaprosił  aurora  jako  nauczyciela  OPCM  w  zeszłym  roku,  Voldemort  nie  stałby  się  tak
silny.  Oczywiście,  był  pewien,  że  Voldemort  wróciłby  również  bez  krwi  Harry’ego,  ale  ochrona
zaoferowana przez krew chłopaka uczyniła go silniejszym niż przedtem.

Mistrz Eliksirów powiedział to samo po powrocie od Śmierciożerców.
A teraz Ministerstwo chciało „przesłuchać” Harry’ego. Co oni tak naprawdę chcieli zrobić z chłopcem?

Ogłosić, że jest psychicznie chory? Zamknąć w Azkabanie? Albo… Dlaczego?

Był tak pogrążony w myślach, że zupełnie zaskoczyła go duża, brązowa sowa, która upuściła list na jego

biurko.

Zwykła, zrolowana kartka z czerwoną pieczęcią. Pilne.
Szybko otworzył list. Był od Artura Weasleya, natychmiast rozpoznał pismo. Może dawał jakieś

wyjaśnienie na temat planów Knota względem Harry’ego.

Nie. Ten list nie był na temat planów ministra. Był jednak o Harrym.

Albusie,
rodzina Harry’ego zgłosiła wczoraj wieczorem, że chłopiec zniknął bez śladu. Powiedzieli, że

po kłótni rodzinnej uciekł z domu i odtąd go nie widzieli. To było wczoraj po południu, koło
16:30.

Czy wiesz coś o jego obecnym miejscu pobytu? Naprawdę mam nadzieję, ze go zabrałeś. Jeżeli

to nie ty, to jestem pewien, że Sam Wiesz Kto go złapał. Harry jest wystarczająco mądry, aby dać
nam znak, jeśli jest nadal wolny. Co powinniśmy zrobić?

Z poważaniem,
Artur.

Dumbledore spojrzał na zegarek. Była 14:46. Panika na chwilę nim zawładnęła.
Znał tylko jeden sposób by dowiedzieć się, czy rzeczywiście Voldemort złapał chłopca. Severus.
Zaaferowany Dumbledore zszedł do lochów. Kiedy zatrzymał się przed drzwiami do pokoju Mistrza

Eliksirów, przekonał się, że profesora tam nie ma.

Snape’a nie było również w całym budynku.
Miał złe przeczucie. Harry Potter zniknął. Severus Snape również zniknął. To mogło oznaczać tylko

jedno. To, czego Artur Weasley się obawiał: Voldemort.

3. SENS ŻYCIA

Po pierwszym, prawie spokojnym dniu, mieli długą i ciężką noc.
Leżąc na podłodze celi, Severus Snape rozmyślał nad nocnymi torturami. Cóż, miał rację, kiedy myślał o

bólu jako o narzędziu do oczyszczenia i, na Merlina, miał dużo na sumieniu. Cholera! Naprawdę dokonał
straszliwych i niewybaczalnych zbrodni, więc w zupełności zasługiwał na to, co otrzymał. Każdy cios,
kopniak i klątwa. Wszystko, od pierwszej chwili do ostatniej.

Ale Potter…
Przypadek Pottera był zupełnie inny. Jego „grzechy” – grzechy? śmieszne! – były niczym więcej jak

drobnymi afrontami, niewielkimi wybrykami i łamaniem niektórych szkolnych reguł. A mimo to był
torturowany z większym okrucieństwem niż on – zdrajca.

Podczas tortur czuł jak jego gniew wzrasta i wzrasta, w miarę jak słyszał wrzaski przez ścianę (nie byli w

tej samej celi tortur). Nie mógł po prostu rozmyślać i cierpieć w ciszy. Chłopak był głośniejszy niż
ktokolwiek, kogo kiedykolwiek słyszał. To duży błąd. Jeżeli pokazywało się, jak łatwo ulegało się
cierpieniu, torturowanie coraz bardziej podniecało oprawców. Głupi chłopak…! Dlaczego ściągał na siebie
uwagę?

Ale w końcu, kiedy został zmuszony do przyniesienia chłopca z powrotem do ich celi, zaczął

podejrzewać, że coś jest nie tak. W momencie, w którym wszedł do tamtej komnaty zrozumiał wszystko.
Jego tortury zdawały się być wspaniałą zabawą, dobrą rozrywką w porównaniu z cierpieniami chłopca.

Próbował trzymać Pottera najostrożniej jak potrafił, ale to nie było łatwe zadanie. Dzieciak nie miał

chyba żadnej części ciała nietkniętej. Kiedy go podniósł, zielone oczy otworzyły się na chwilę, a potem
ciało chłopca zwiotczało w jego ramionach.

Snape’a zadziwiła ulga widoczna w oczach chłopca. Potterowi ulżyło, kiedy go zobaczył? Intrygujące.
Po bardzo długiej drodze do lochów chciał położyć Pottera na podłodze, ale chłopak niespodziewanie

chwycił za jego ubranie (ubranie… znowu śmieszne: resztki ubrania) i trzymał mocno.

– Proszę, nie – jęknął cicho.
Zdziwiony mężczyzna nie wiedział co zrobić z dzieckiem. Na szczęście chłopak od razu stracił

przytomność i Severus mógł położyć go na podłodze i usiąść obok niego. Nie mógł potem zasnąć. z bólu?
Oczywiście, że nie. Przywykł do niego. Nie, z powodu zachowania Pottera. A może raczej z powodu
własnej reakcji na nią?

Ich wspólne przeznaczenie mogło wywołać takie rzeczy jak miłość, troska, przywiązanie… Cierpienie

miało na niego wpływ, pomimo jego naturalnego grubiaństwa i chłodu. Tak, naprawdę był grubiańskim,
zimnym bydlakiem. To co okazywał w szkole względem uczniów i kolegów nie było udawane. Jego decyzja
o opuszczeniu Czarnego Pana nie była konsekwencją jego dobrego serca, nie, zupełnie nie! Miał inny
motyw, silniejszy niż jakiekolwiek porywy serca czy wyrzuty sumienia.

Albus wiedział o tym i to było powodem, że wierzył mu bardziej niż komukolwiek innemu. Gdyby to

było zwykłe przejście na drugą stronę, dyrektor nigdy nie przyjąłby jego propozycji szpiegowania
Voldemorta. Nie. To nie było nawrócenie. To była decyzja. Beznamiętna decyzja o zmianie stron.

Beznamiętna?
Nakazał sobie przestać. To była niebezpieczna myśl.
Niemniej szczęśliwie się złożyło, że nie będzie musiał mierzyć się z konsekwencjami tej przypadkowej

odmiany uczuć w stosunku do młodego Pottera. To byłoby naprawdę ciekawe: on i Potter ramię w ramię…
Och, nie. Na szczęście umrą tutaj wraz ze swoimi zmienionymi uczuciami, które pozostaną ukryte dla
wszystkich.

Zmienione uczucia? Wzdrygnął się nagle. Jego uczucia względem małego głupka zmieniły się?
Zamknij się, Sever, odezwał się w jego głowie głosik, przypominał mu Quietusa. To już się stało. Nie

pamiętasz? Pierwszego wieczoru… niewytłumaczalne zachowanie chłopaka i przebudzenie po tym. Tak. Ty
naprawdę zmieniłeś swoje uczucia względem niego. i pamiętaj, co mu powiedziałeś.

Oczywiście, to nie był głos Quietusa. To tylko resztki jego sumienia.
Snape westchnął. Będzie musiał przywyknąć do zmienionego świata. Już nie był oprawcą lecz ofiarą,

znienawidzony syn jego zaprzysiężonego wroga stał się kimś… cennym? Śmieszne! Lepiej powiedzieć
„ważnym”. Ale z drugiej strony… Nie. Lepiej się nad tym nie zastanawiać. Medytacje zbytnio zajęły mu
myśli o tych wszystkich emocjach, wywołanych dwoma dniami tortur.

Odwrócił głowę w stronę chłopca.
Potter ocknął się już, wzrok utkwił w ciemnym suficie.
– Boję się, że mi się nie uda – powiedział spokojnie, kiedy zauważył, że profesor się poruszył.
– Co, Potter? – zapytał słabo Snape.
– To wszystko. Tortury. Złamię się. Będę błagał Voldemorta, aby mnie zabił. On miał rację. – Jego głos

pozostał neutralny, wyprany z emocji.

Snape poczuł nieprzyjemny ucisk w okolicy żołądka. Nie. Chłopak nie powinien mówić takich rzeczy.

Otworzył usta, aby go uciszyć, ale nagle zmienił zamiar.

– Chce ci się pić?
Chłopiec spojrzał na niego z zaciekawieniem. Snape poczuł ulgę. Potter miał jeszcze uczucia, chociażby

ciekawość. To nie był koniec. Jeszcze nie.

Ale po krótkiej chwili wzrok chłopca znowu powrócił na sufit.
– Nie.
– Musisz pić – powiedział Snape najmilszym tonem, na jaki mógł się zdobyć.
– Po co… – To nawet nie było prawdziwe pytanie. To były tylko… słowa. Puste słowa. Mimo to Snape

odpowiedział.

– Straciłeś zbyt dużo krwi.
– Zauważyłem.
– Zaklęcia lecznicze, które rzucili na ciebie, nie zadziałają, jeśli będziesz odwodniony.
– Oni chcą tylko przedłużyć moje cierpienie tymi zaklęciami.
– Mimo wszystko powinieneś wypić kilka łyków.
– Nie.
Tym razem Mistrz Eliksirów już się rozgniewał.
– Potter! – warknął.

– Tak. – Monotonny głos, pozbawiony życia. Snape przełknął ślinę. Gniew przerodził się w niepewność.

Źle to wyglądało. Bardzo źle.

Wstał, poszedł do drzwi, wziął słój i przyklęknął obok chłopca.
– Powinieneś się napić – powiedział łagodnie, wsuwając jedną rękę pod jego ramiona. Pomógł Potterowi

usiąść, a drugą ręką uniósł dzban do jego ust. Cholera, naczynie było zbyt ciężkie, ręce mu się trzęsły.
Chłopak znowu popatrzył na niego.

– Przepraszam pana. Nie chcę pić, nie jestem spragniony.
– Musisz – powiedział kategorycznie. – i się napijesz.
Dzban zadrżał w jego ręku. Efekt tortur.
– Nie.
– Tak.
Jak w przedszkolu, pomyślał Snape.
Wreszcie ten durny Potter otworzył usta i przyjął kilka łyków. Nauczyciel westchnął. To nie było proste

zadanie. Bardziej skomplikowane niż ten cały cholerny Turniej Trójmagiczny czy uwarzenie
Wielosokowego. Odstawił dzbanek na podłogę i powoli położył chłopaka z powrotem. Chwycił naczynie i
sam się trochę napił, następnie powrócił myślą do chłopaka.

– Co oni ci zrobili? – zapytał w końcu neutralnym głosem.
– To nie ma znaczenia. – Znowu ta cholerna monotonia.
– Potter. To ma znaczenie.
– Nie. Voldemort miał rację. Jestem słaby.
– Nie, Potter. z całą pewnością nie jesteś. Nie kłam.
– Nie kłamię. Długo nie wytrzymam.
– To była dopiero druga runda. Nie możesz tak szybko się poddać!
– Dlaczego nie? – Chłopak wzdrygnął się. – Nie uważam, że istnieje jakiś przepis czy prawo, który tego

zabrania.

– Chcesz zadowolić Czarnego Pana?
– Jest mi wszystko jedno.
Te słowa wstrząsnęły Snape’em. To nie mogła być prawda. A z drugiej strony… czemu nie? Potter był

tylko piętnastoletnim chłopcem. To nie powinno być dla niego zaskoczeniem. To było po prostu…
rozczarowujące.

– Dlaczego uważasz, że to nie ma znaczenia? – zapytał zmęczonym głosem. Nagle poczuł się stary i

wyczerpany. Czemu zmuszał się do wspierania chłopaka? i czy mu się to uda?

– Umrę.
– Nie myśl, że jeśli się poddasz to nie umrzesz.
– Wiem. Ale nie będę musiał cierpieć tygodniami. To będzie krótkie. Zielone światło i koniec.
– Potter…
– Zielona błyskawica – ciągnął chłopak, nie zważając na Snape’a. – Taka jak ta, która zabiła moją matkę

i mojego ojca. Jak ta, która zabiła Cedrika. Umrę jak pająk Barty’ego Croucha… – Ton jego głosu nie był
sarkastyczny. Nie był gorzki. Był pusty jak głęboka, ciemna dziura.

Działo się coś bardzo złego. Snape był zaniepokojony.
– Potter. Nie mów takich rzeczy.
– Dlaczego nie? Ja już nie chcę żyć.
– z powodu tortur…? – spróbował ostrożnie.
Wyraz twarzy chłopca zmienił się nieznacznie.
– Nie – odrzekł po kilku sekundach. – Nie tortur. Nie tylko tortur.
– Czy mógłbyś mi więc powiedzieć…
– Czemu nie? – odpowiedział Potter natychmiast. – Myślę, że ma pan prawo wiedzieć, no nie?

– Potter, ja nie jestem twoją ofiarą. Zapomnij o tym. To była moja decyzja, nic mi nie jesteś winien.

Zrozumiano? – zapytał gniewnie. Ten cholerny Potter zaczynał go denerwować coraz bardziej.

– Jasne… - chłopak wzruszył ramionami.
Znajome uczucie głębokiej dziury stłumiło jego gniew. Zamiast tego pojawiły się dziwne, mieszane

emocje. Odrobina zmartwienia zmieszana z innymi emocjami, których nie był do końca pewien.

Ale strapienie stawało się coraz wyraźniejsze. Usiadł, chociaż wiązało się to z zawrotami głowy i

nudnościami, ale za wszelką cenę chciał zobaczyć oczy chłopca.

– Potter, w czym problem? – zapytał poważnie.
– Wszystko nie ma znaczenia – powiedział chłopak tak cicho, że ledwo go było słychać.
– Wszystko? Co masz na myśli mówiąc wszystko?
– Życie. Moje życie.
– Wiesz, że to nieprawda.
– Wiem? – Chłopak nagle zaczął się gorzko śmiać. – Nie, profesorze. Ja wiem, że to prawda.
Snape nic nie powiedział, tylko patrzył na chłopca z zaintrygowaniem. Harry westchnął.
– Nie wiem, czy potrafię wyjaśnić, co czuję. Może nie. Ale i tak spróbuję. Dobrze?
Snape przytaknął.
– Myślę, że życie ma sens, kiedy ma się miejsce, do którego można powrócić.
– Miejsce? – dopytał się Mistrz Eliksirów.
– Nie fizyczne miejsce – westchnął Harry. – Raczej coś jak… rodzina. Dom.
Snape uniósł brwi.
– Ale… ty to masz, prawda?
Po raz pierwszy tego dnia silne emocje odbiły się na twarzy chłopca.
– Och, rzeczywiście – powiedział kwaśno. – Jeżeli ma pan na myśli dom jako miejsce zamieszkania. W

tym znaczeniu mam dom.

– Och… – profesora zamurowało. Co mógł odpowiedzieć? Nic nie wiedział o jego życiu rodzinnym

chłopaka i nie był pewien, czy teraz jest dobry czas na pytanie o to.

– Cóż, nie mam miejsca, do którego mógłbym wrócić. Nigdy nie miałem. – Te słowa potwierdzały

przypuszczenia profesora.

– A twoi przyjaciele? – Spróbował z innej strony.
Harry westchnął i nagle wyglądał na zmartwionego. Snape poczuł wielką ulgę. To był jakiś postęp!
– Cóż… oni zawsze byli przy mnie… Albo przynajmniej się starali, ale… – przerwał, wyraz zmartwienia

nie zniknął jednak z jego twarzy.

– Ale? – zapytał Snape po chwili.
– To są dzieci, profesorze. – Harry spojrzał spokojnie na znieruchomiałego Snape’a.
Zrozumiał, co chłopak chciał przekazać i to nim wstrząsnęło. Nie czuł się na siłach by prowadzić dalej tę

rozmowę. Stracił argumenty. Piętnastoletni chłopak… pokonał go. Pokonał go z łatwością, by nie rzec: z
wdziękiem. Bez żadnego wysiłku. Nie był przyzwyczajony do czegoś takiego.

Nagle Harry zaczął się śmiać, wyrywając Snape’a z zamyślenia.
– Co się stało, Potter? – spytał zdezorientowany mężczyzna.
– Ja… ja tylko… zobaczyłem pana minę…
Snape uśmiechnął się. Mógł sobie wyobrazić ten wyraz twarzy.
– Potter, w życiu jest więcej rzeczy niż tylko dom i rodzina. – Nagle powrócił do przerwanej rozmowy.
– Naprawdę, proszę pana?
Snape z ulgą zauważył, że chłopak był w lepszym stanie. Ale słyszał niedowierzanie i pustkę w jego

głosie.

– Poważnie, Potter. Wierz mi. Ja po prostu wiem. – Zamilkł. Nie rozumiał sam siebie. Czemu dołączał

osobiste wzmianki do tej cholernej rozmowy?

– A czym są te inne rzeczy? – usłyszał zaciekawiony głos Harry’ego. Ciekawość? Dobry znak. Spojrzał

na leżącego obok chłopca.

– Wnętrze. Istotne wartości. Rzeczy, które czynią z ciebie takiego człowieka, jakim jesteś. Tak jak

powiedziałeś Voldemortowi, nie sprzedasz swojej duszy.

– Ma pan na myśli moją duszę?
Snape przytaknął.
– Tak. Mam na myśli wszystko, co jest w tobie: twoje uczucia, wiedzę, mądrość, wartości, decyzje, to

kim jesteś. To ważniejsze niż takie rzeczy jak dom czy kochający ludzie.

Zapadła długa cisza. Mężczyzna dostrzegał niepewność chłopaka i sam zaczął powątpiewać w słuszność

swojej tezy. Czy to prawda, że wewnętrzne wartości mogły dać powód do życia? Myślał o swoim życiu,
pozbawionym domu i kochających ludzi… Jasne, były w nim ważne wydarzenia, ale od śmierci Quietusa
wszystko straciło kolor, znaczenie i cel wyblakły.

– Cóż… – zaczął Harry, brzmiał tak niepewnie, jak Snape się czuł. – z jednej strony, rozumiem co ma

pan na myśli. z drugiej nie zgadzam się z tym.

– Tak? – spytał ciekawie. Czyżby chłopak mógł dodać jakiś argument do nagłej wewnętrznej rozterki?
Harry głęboko westchnął.
– To wydaje się sensowne, żyć dla wewnętrznych wartości. Żeby to ciągnąć ze względu na nie. Ale… –

Podrapał się w zamyśleniu po szyi. – Czasem potrzeba również jakiejś zewnętrznego wsparcia, dodatkowej
siły by iść dalej.

To była prawda. Snape pomyślał o swoich rozmowach z Albusem i Minerwą.
– Myślę, że ty otrzymujesz to zewnętrzne wsparcie – odpowiedział Snape cicho.
– Och, rzeczywiście? – W głosie chłopaka dała się wyczuć nutka sarkazmu.
– Oczywiście. Są ludzie, którzy cię kochają. Nie ma ich tu teraz, ale i tak cię kochają. I… – Jak miał mu

to wyjaśnić?

– I?
– Inny rodzaj sensu życia jest w bólu.
Chłopak nie roześmiał się, chociaż Snape oczekiwał po nim czegoś takiego. Wydawało się, że myśli nad

sensem ostatniego zdania. Czy nastolatek mógł zrozumieć takie trudne oświadczenie? Gdy je wygłosił, był
pewny że nie. Ale… wyglądało na to, że je łapał.

– Uhm… profesorze – rzekł Harry w końcu. – Nie jestem pewien, czy dobrze pana zrozumiałem. Czy

mogę spróbować wyjaśnić jak to rozumiem?

– Dobrze – powiedział Snape. Chłopak był bardziej inteligentny, niż mógł kiedykolwiek podejrzewać. W

rzeczywistości właściwie nigdy nie posądzał go o jakąkolwiek inteligencję. – Więc?

– Ból jest oznaką mojej… ważności. – Harry starał się wyrazić, co miał na myśli, ale słowa nie

przychodziły mu łatwo. Nagle coś przyszło mu do głowy. – Ból jest znakiem nienawiści. Być
nienawidzonym to lepsze, niż być ignorowanym.

– Wspaniale, Potter. Pięćdziesiąt punktów dla Gryffindoru.
Harry uśmiechnął się lekko, ale pokręcił głową.
– Czy nie uważa pan, że pięćdziesiąt punktów to za dużo za taką niedostateczną odpowiedź?
– Nie, nie uważam. Ale to nie była pełna odpowiedź, masz rację. – Snape uśmiechnął się w odpowiedzi.
– Tak podejrzewałem – przytaknął Harry poważnie. – Więc proszę, niech pan uzupełni.
– To jest jedna z najważniejszych rzeczy w twoim życiu, Potter. Więc słuchaj uważnie, co mówię.
– Dobrze.
– Kierunek bólu wskazuje ci, kim jesteś. Jeżeli to ty sprawiasz ból komuś, jesteś słaby. Jeżeli znosisz

tortury, jesteś silny. Albo lepiej powiedzieć słabszy i silniejszy, bo to zależy od relacji dwóch, albo więcej,
ludzi.

– Ból pokazuje, że jestem silniejszy od Voldemorta, nawet jeśli na to nie wygląda? – zapytał chłopak z

roziskrzonymi oczami.

– Zdecydowanie, Potter. Ale… – chciał coś dodać, ale chłopak mu przeszkodził.
– Jestem więc silniejszy również od pana – Harry uśmiechnął się szeroko.
– Co… Potter… – zaczął groźnie, ale Harry natychmiast mu przerwał.
– Dręczył mnie pan przez cztery lata. Ja pana nigdy. Pan sprawiał mi ból. Ja to wytrzymywałem. Więc

jestem silniejszy w naszej relacji.

To nie mogła być prawda. Po raz drugi dzisiejszego dnia chłopak go pokonał. Bez różdżki. Jego

argumenty były tak doskonałe i ślicznie skonstruowane, że Snape nie mógł powstrzymać śmiechu.

To było takie dziwne. Siedzieli w piekle, po całonocnych torturach, Harry Potter i Severus Snape – Złoty

Chłopiec Który Przeżył i wstrętny bydlak Śmierciożerca Który Został Szpiegiem, i śmiali się z tego
bezczelnego, ale jednak prawdziwego podsumowania.

To było dziwne, ale dobre. Prawie jak szczęście.
– Profesorze, czy mogę panu zadać… osobiste pytanie? – zapytał Harry po chwili.
– Zobaczymy. Zadaj pytanie, a ja zdecyduję, czy zechcę na nie odpowiedzieć – odparł Snape.
Harry poczuł się nieswojo. Podniósł wzrok na profesora.
– Jeżeli znał pan taki rodzaj… prawdy o znaczeniu bólu, to dlaczego został pan Śmierciożercą?
Snape spochmurniał. Przez Harry moment czuł obawę, że profesor rozgniewa się, albo że powróci jego

znajomy uśmieszek i sarkastyczny ton, lecz Snape zaczął mówić.

– Kiedy byłem młody, szukałem mocy. I, jak wielu innych, myślałem, że siła to możliwość

kontrolowania i rządzenia innymi ludźmi. Od dzieciństwa czarna magia była dla mnie naturalną drogą.
Myślę, że również była to prostsza droga. Chociaż wtedy nie myślałem o czarnej magii jako o łatwiejszym
sposobie na życie, ale…

– Jeżeli by pan tak myślał, to pewnie wybrałby pan inaczej – dokończył Harry i Snape był mu wdzięczny

za to. W rzeczywistości myślał o czymś innym, i nie był pewien, czy zechce się podzielić tym z Potterem.

– Tak – westchnął. – Pozory zwykle mylą. Ale są oczywiście wyjątki. Sporo czasu zajmuje zrozumienie,

że nie wszystko jest takie, jakim się wydaje. Że jest wręcz odwrotnie, to w rzadkich przypadkach wygląd nie
ukrywa nic pod spodem.

– Voldemort jest wyjątkiem? – zapytał Harry. – Jest dokładnie tym, na co wygląda.
– Hm… tak. Teraz tak. Ale na początku to nie było takie jasne. Był bardzo przystojny, wyglądał na

idealistę, który chce rozwinąć inną stronę magii. Sztukę, jak to on nazywał, ciemną stronę. Miał wielu
zwolenników, nie tylko ze Slytherinu, ale i ze wszystkich domów…

– Ze wszystkich domów? z Gryffindoru też? – Chłopak patrzał na niego z niedowierzaniem.
– Tak, z Gryffindoru też – odparł trochę chłodno. – Jeżeli dobrze pamiętam, znasz jednego z nich.
Harry zbladł.
– Tak – mruknął cicho. – Peter Pettigrew.
– A nie jest on jedyny.
Harry siedział bez słowa przez długie minuty. Potem westchnął.
– Może nie powinien mi pan tego mi mówić. Przynajmniej jeszcze nie teraz – wyszeptał.
– Dlaczego? – zapytał szczerze Snape. Nie rozumiał, o co chłopakowi chodziło.
– Znowu sens życia – wyjaśnił Harry.
– Potter – rzekł Snape łagodnie. Zaskoczony Harry uniósł głowę. Czekał na reprymendę, a nie na

zrozumienie. – Jeżeli chcesz poznać prawdę o sobie, to musisz zmierzyć się z całą prawdą, taką, jaka jest. –
Położył rękę na ramieniu chłopca, patrząc mu w oczy. – Świat nie jest czarno-biały. W większości jest szary
i pomieszany, tak jak ludzie, którzy go zamieszkują. Więc najważniejszą rzeczą, na jakiej musisz się
skoncentrować jesteś ty sam. Nie na swoich pragnieniach, ale własnej osobowości i sumieniu. Musisz żyć
tak, aby być w spokoju z samym sobą. Jasne?

Harry przytaknął. Snape zabrał rękę z jego ramienia.
– A więc, jak się czujesz?
Chłopak zwrócił utkwiony w suficie wzrok na profesora.

– Eee… Co ma pan na myśli? – zapytał zmieszany.
– Co? – zapytał Snape, nie rozumiejąc.
– Co ma pan na myśli? Fizycznie czy psychicznie?
– Och… jedno i drugie.
– Psychicznie doskonale. – Uśmiechnął się do Snape’a. – Dzięki panu. Jeżeli chodzi o kondycję

fizyczną… myślę, że też jest lepiej.

Mężczyznę zdziwiło to podziękowanie. Nie przywykł do tego, by mu dziękowano.
– Ale myśl, że niedługo po nas przyjdą, w niczym mi nie pomaga.
Snape drgnął z obrzydzeniem.
– Sądzę, że nie powinieneś o tym myśleć. Kiedy nadejdzie, będziesz musiał się z tym zmierzyć. Ale do

tego czasu nie przejmuj się.

– Obiecuję, że się postaram.
– Dobrze.
Siedzieli przez chwilę w zupełnej ciszy.
– Uhm… profesorze?
– Tak, Potter? – Czego ten chłopak znowu chciał? pomyślał z rozdrażnieniem mężczyzna. Nigdy nie był

zbyt rozmowny, a ta konwersacja go wyczerpała.

– Ciężko jest nie myśleć o… przyszłości, kiedy siedzimy tutaj w kompletnej ciszy. Czy moglibyśmy

znów o czymś porozmawiać?

– O czym chcesz rozmawiać, Potter? – zapytał Snape, na pół rozdrażniony i zaciekawiony.
– Jeżeli nie chce pan rozmawiać o sprawach osobistych czy filozoficznych, to może dałby mi pan

korepetycje z eliksirów? – zaproponował Harry.

– C–co, Potter? – Snape patrzył na niego, kompletnie zaskoczony.
– E–l–i–k–s–i–r–y, proszę pana – uśmiechnął się szeroko.
Snape opanował się po chwili (w końcu był dobrym szpiegiem!), ale nie wiedział, co powiedzieć.
– Słuchaj, Potter. Czemu chcesz uczyć się o eliksirach tutaj? Myślę, że to trochę… bez sensu.
– Bez sensu? – zapytał Harry z rozbawieniem. – Jeżeli dobrze pamiętam, niedawno mieliśmy całkiem

ciekawą rozmowę na ten temat, czyż nie?

Snape nie mógł powstrzymać uśmiechu. Co za chłopak…!
– Potter. Proszę. Nie używaj moich słów przeciwko mnie. To już trzeci raz…
– Widzi pan, profesorze. Musi się pan zmierzyć z całą prawdą, nawet, jeżeli jest ona powiedziana przez

pana!

– Potter! Czwarty raz…! – Snape podniósł głos, ale brzmiało w nim rozbawienie.
– Nigdy pana nie prosiłem o korepetycje z matematyki – powiedział chłopak z udawaną powagą.
Wybuchli śmiechem. Potrzebowali trochę czasu, aby się uspokoić.
– Nigdy bym w to wcześniej nie uwierzył – powiedział Harry, wziąwszy głęboki oddech.
– To tylko prosty psychologiczny fakt, nic więcej – odpowiedział Snape.
– Co? Śmiech? Czy to, że jakoś razem dogadujemy?
– Jedno i drugie.
– Och… A ja myślałem, że to pana decyzja.
– Co? – Teraz to Snape zmarszczył brwi i spróbował zrozumieć tok myślenia chłopca.
– Wczoraj powiedział pan, że chce umrzeć w spokoju. Myślałem, że chce pan podjąć wysiłek. A teraz

pan mówi, że to wszystko to tylko konsekwencje zwykłych psychologicznych faktów.

– Po pierwsze: już piąty raz rzucasz we mnie moimi słowami! Po drugie: życzenie, aby umrzeć w

spokoju też jest psychologicznym faktem.

– A gdzie jest pana miejsce w tych wszystkich psychologicznych układach? – zapytał chłopiec z

figlarnym błyskiem w oku.

– Zabiję cię, Potter. Nie pozwolę tego zrobić Największemu Bydlakowi. Ja chcę to zrobić. Teraz!

Patrzyli na siebie rozbawieni – Snape z udawaną złością i Harry prychający cichym śmiechem. Po chwili

chłopak zadał pytanie:

– Największym Bydlakiem nazywa pan Voldemorta? – Popatrzył na profesora zaciekawiony.
– A kogóż by innego? – zapytał Snape w odpowiedzi.
– Dlaczego Największym Bydlakiem? Czemu nie Bydlakiem Wielkim?
– To proste. On nie jest naprawdę wielki ani wspaniały. Wielki jest tylko w zachowywaniu się jak bydlak

– wyjaśnił jak nauczyciel.

– Naprawdę, mój drogi profesorze? – zasyczał nagle głos od drzwi.
Voldemort stał w drzwiach, jego gniewne czerwone oczy wydawały się płonąć jak pochodnie.
– Myślę, że wasz czas wolny się skończył. Teraz nasza kolej, by się trochę zabawić! – powiedział

groźnie. – To będzie bardzo zajmujące.

Snape odwrócił głowę do Harry’ego.
– Nie zapomnij, co ci mówiłem o wartości – wyszeptał cicho.
Harry skinął głową, z oczami pełnymi troski.
– Pan też!
***
– Powtarzam po raz ostatni: nie wiem gdzie jest Harry Potter! – Dumbledore kipiał ze złości patrząc na

siedzącego przed nim ministra.

– Ukrył go pan, czyż nie? Chociaż nie mogę tego zrozumieć. Musimy go przesłuchać w związku ze

śmiercią Cedrika Diggory’ego i mamy tylko młodego Harry’ego Pottera jako świadka tego nieszczęśliwego
zdarzenia. Nie możemy przyjąć tych śmiesznych historyjek o powrocie Voldemorta, dopóki nie pokażesz
nam jakichś dowodów. A co do zachowania profesora Snape’a… Powinienem był wiedzieć po ucieczce
Blacka, gdy wpadł w szał… Myślę, że rada nadzorcza będzie musiała się przyjrzeć jego aktom. Dyrektorze
Dumbledore, nawet jeśli nie chce pan pomóc ministerstwu, sami znajdziemy Pottera.

– i co planuje pan z nim zrobić? – zapytał Dumbledore surowo. – Przesłuchać go? Oskarżyć o zabicie

Diggory’ego? A może coś jeszcze gorszego? Może okaże się, że Harry Potter, piętnastoletni chłopiec, jest
nowym Czarnym Panem?

– Dyrektorze… – Knot zbladł nieco i spróbował odpowiedzieć, ale Dumbledore zatrzymał go wściekłym

spojrzeniem.

– Panie Ministrze, jeżeli chce pan zrobić taką głupotę, oskarża pan również mnie! i jeżeli ja byłbym

panem, to nie walczyłbym z innymi zwolennikami jasnej strony, kiedy Voldemort, tak, Voldemort, a nie
Sam Wiesz Kto, powstaje i znowu zbiera siły! Może pan nie wierzy, ale on wrócił, wrócił i się
przygotowuje. A jeśli nie będziemy gotowi, nasze straty będą dużo większe niż ostatnim razem! Zrozumiał
pan, ministrze?

– Ta… Tak… – głos ministra był słaby i bezsilny.
Dumbledore skinął głową.
– Cóż, ministrze. Muszę już iść. Proszę pomyśleć o tym, co powiedziałem. Do widzenia! – rzekł i opuścił

pokój.

Podczas podróży powrotnej do Hogwartu zastanawiał się nad dziwnym zachowaniem ministra.

Najwyraźniej znowu chcieli rozwiązać problem najszybciej jak się da. Jeżeli uznają, że Harry jest nowym
Czarnym Panem, będą mieli gotową odpowiedź na tajemniczą ucieczkę Blacka, śmierć Diggory’ego i nawet
częściowo będą mieli rację… To było niebezpieczne. Połowiczne prawdy są okrutniejszą bronią przeciwko
prawdzie niż czyste kłamstwa.

Półprawdy łatwo zwodziły ludzi. Druga klasa Harry’ego była tego dobrym przykładem. Wystarczyła

znajomość  języka  węży  –  i  każdy  uwierzył,  że  biedny  chłopak  jest  prawowitym  dziedzicem  Salazara
Slytherina.  A  istniało  całkiem  sporo  faktów,  które  Ministerstwo  Magii  mogło  przeinaczyć.  Język  węży,  ta
tajemnicza  moc,  którą  pokonał  Czarnego  Pana,  gdy  był  rocznym  dzieckiem.  Jego  różdżka  to  bliźniacza
siostra różdżki Voldemorta. Kontakty z Syriuszem Blackiem. Ucieczka Blacka. i w końcu śmierć Cedrika.

Po raz pierwszy Dumbledore zaczął wspominać z nostalgią czasy, gdy ministrem magii był Merkury. Był

ograniczony i czasami nawet okrutny, ale przynajmniej nigdy nie był takim manipulującym robakiem jak
Knot. i przede wszystkim Merkury nigdy z nim nie walczył. Nie byli przyjaciółmi, broń Merlinie! Ale gdy
zaczęła się wojna byli sojusznikami, a nie przeciwnikami.

A co do planu Knota, te wszystkie fakty były zbyt niebezpieczne dla Harry’ego. Nie wspominając już

nawet o łatwym do przewidzenia zachowaniu innych uczniów względem chłopca, gdy już się zacznie nowy
rok szkolny. Potrzebował jakiegoś planu, by ułatwić mu sytuację.

Miał jeden pomysł, który mógł rozwiązać ten problem. Przynajmniej tymczasowo.
Sekret Lily.
Ale najpierw musiał znaleźć chłopca. Najlepiej z Severusem.

4. SKRUSZONY

Stali w sali tortur, twarzą do ściany, przez dwadzieścia dwie godziny. Harry czuł się niezmiernie

zmęczony  i  coraz  silniejsza  potrzeba  powodowała,  że  robiło  mu  się  niedobrze.  Czasami  udawało  mu  się
spojrzeć  na  Mistrza  Eliksirów  stojącego  obok  niego,  aby…  sprawdzić  go?  Tak,  a  po  części  po  to,  by
studiować jego zachowanie. Stało się to  czymś  w rodzaju rozrywki od samego początku  rundy, ponieważ
tym  razem  byli  torturowani  wspólnie.  Voldemort  był  obecny  podczas  „ciekawszych”  części  tortur,
obserwował je z uwagą, jak również im przewodził swoimi przemądrzałymi uwagami. Pomiędzy godzinami
bólu więźniowie byli zmuszeni stać w ciszy twarzą do ściany.

Harry widział spojrzenia profesora kierujące się ostrożnie na niego i raz, kiedy zostali sami na kilka

minut, Snape zapytał go z troską malującą się na bledszej niż zazwyczaj twarzy:

– Potter, czy wszystko w porządku?
– Ech… prawie. Muszę iść to toalety.
Snape kiwnął głową.
– Wyobrażam sobie. Ale nie możesz w ogóle o tym myśleć. Chcą cię upokorzyć tak bardzo jak tylko się

da. Nie pozwolą ci tam iść.

Harry westchnął. Jego przypuszczenia okazały się prawdziwe.
– To co mam zrobić?
– Czy pozwalasz sobie na sny na jawie, Potter? – zapytał z zakłopotaniem nauczyciel. – Jeżeli nie,

zacznij od zaraz. Myśl o czymś zabawnym i nie zwracaj uwagi na swoje potrzeby. Zrozumiałeś? Musisz
zachować swoją godność, jeżeli chcesz przetrwać.

Przetrwać… Jakby to w ogóle było możliwe.
Na początku Harry nie miał pomysłu na marzenie, które mogłoby być silniejsze niż jego potrzeby i ból.

Patrząc na Snape’a najpierw starał się skopiować jego zachowanie. Był taki mocny, że chłopak potajemnie
mu zazdrościł. Czy kiedykolwiek będzie tak silny jak on? Ścisnął mocniej uda. Zaczął się pocić, podczas tej
pasywnej tortury. Nikt ich nie ranił, a jednak… Bo było gorsze niż bicie czy klątwy. Koniecznie musiał się
nad czymś skupić, zanim… Zanim coś się stanie.

Westchnął i przyjrzał się dokładnie nauczycielowi, starając się odgadnąć, jakie są jego marzenia. Na

pewno marzył o jakichś okropnych eliksirach i odejmowaniu punktów Gryfonom za jakieś wyimaginowane
przewinienia… To była dość ciekawa zabawa, lepsza niż same marzenia. Nie wiedział zbyt wiele o
profesorze, ale wypełnił te dziury swoimi wyobrażeniami o rozrywkach i życiu Snape’a.

To było bardzo zabawne. Ulubionym wymysłem był obrazek Snape’a na miotle w roli Pałkarza (na

przykład),  jego  długie,  tłuste  włosy  powiewające  na  wietrze,  wywijał  groźnie  trzymają  w  dłoni  pałką…
Albo  następne  ulubione:  Snape  zbierający  kwiaty.  Oczywiście  do  eliksirów,  ale  sama  wizja  Snape’a  z
dużym  bukietem  różnokolorowych  kwiatów  była  bezcenna.  Prawie  się  zaśmiał  z  tego  obrazu  i  z  trudem
zdołał  się  opanować.  Snape  i  zbieranie  kwiatków  był  prawie  tak  samo  komiczny  jak  Snape  i  mycie
włosów…  Gdyby  tylko  udało  mu  się  jakoś  wydostać  z  tego  piekła,  podzieliłby  się  owymi  pomysłami  z
Ronem.

Czasami było mu trochę wstyd swoich myśli i żałował ich, gdy wrócili oprawcy i torturowany był

profesor.  Pierwszy  raz,  kiedy  zobaczył  Snape’a  w  oczywistym  cierpieniu  zrozumiał,  że  jego  uczucia
względem podłego, starego belfra zmieniły się zupełnie. Zmartwienie i niepokój, że go straci był gorszy niż
dziesięć  Cruciatus.  Nie  chciał,  żeby  zginął.  Nie,  nigdy!  Ale  Harry  starał  się  ukrywać  swoje  uczucia.  Nie
chciał,  żeby  ich  dręczyciele  męczyli  profesora  bardziej,  tylko  po  to,  by  uderzyć  w  niego.  Doskonale
wiedział, że głównym  celem Voldemorta było złamanie jego, a nie ukaranie Snape’a. Największy Bydlak
planował  wykorzystać  tę  na  razie  słabą  więź,  jaka  powstała  między  współwięźniami,  by  wzmóc  ich
cierpienia.

Tak, chłopiec był pewien, że taki był cel Voldemorta, gdy umieścił ich w jednej celi. Szantaż. Skoro

profesor wiedział to wszystko o tych psychologicznych faktach, to Voldemort mógł również to wiedzieć. A
jeśli tak, to na pewno pomyślał, że to ułatwi ich złamanie. To musiał być jakiś wymyślny ale często
używany sposób torturowania, na pewno nie byli pierwsi.

Harry był niemal zadowolony, kiedy przyszła jego kolej. Nie chciał oglądać cierpiącego Snape’a,

wijącego się bezgłośnie. To było gorsze niż jego głośne tortury. To ciche cierpienie… Snape był naprawdę
silny, a Harry również chciał mieć taką siłę. Zatem również starał się powstrzymać krzyki, kiedy tylko
potrafił. W pewien sposób chciał też ułatwić sytuację swojemu nauczycielowi. Może jeśli uda mu się
powstrzymać krzyk, Snape nie będzie uważał, że tak go to boli.

Podczas piątej czy szóstej rundy udało mu się cierpieć bez słowa. To było całkiem satysfakcjonujące

uczucie i nagle zrozumiał słowa Snape’a o godności i znaczenie długiej przemowy o bólu nabierało coraz
więcej głębi. Jego życie już nie było bezcelowe. Podczas cichego bólu czuł jak jego siła wzrasta razem z
wiedzą.

Kiedy ostatnie zaklęcie przeminęło i leżał na podłodze, oddychając z trudem, usłyszał znienawidzony

głos mówiący do profesora:

– Widzę, Snape, że nie marnowałeś czasu i wyjaśniłeś pewne istotne sprawy panu Potterowi dotyczące

wygrywania z bólem, czyż nie? A może po prostu cię naśladuje? Jesteście takimi dobrymi przyjaciółmi? i
zastanawiam się tylko, czy mówiłeś również o swoim nauczycielu? Oraz o swoim doświadczeniu po drugiej
stronie różdżki? Twoich profesjonalnych metodach torturowania? Rzucania klątw? Zabijania? Czy już
zapoznałeś chłopca z tym wszystkim, czy tylko grałeś przed nim dobrego faceta?

Serce Harry’ego na moment zamarło. O co tu chodziło?
Voldemort stanął obok Harry’ego i odwrócił go nogą na plecy.
– Może mógłbyś wypróbować pewne naprawdę zadziwiające eliksiry wynalezione przez twojego

nauczyciela, aby uczynić tortury nieco bardziej interesującymi. Co, panie Potter? Zgoda, panie Snape? –
odwrócił się nagle do Mistrza Eliksirów.

Harry widział oczy Snape’a rozszerzone z lęku.
– Zostaw chłopaka w spokoju – powiedział ochrypłym głosem, ale Voldemort tylko wzruszył ramionami.
– Dlaczego miałbym go zostawić? – zapytał, udając ciekawość.
Snape jęknął. Nic nie było w stanie przekonać Czarnego Pana, do zostawienia swojej ofiary. Zrozumiał,

że głównym celem Voldemorta było zerwać wzajemne zaufanie pomiędzy nim i Harrym, a przez to ich
osłabić, zasiać nasiona wzajemnej nieufności między nimi. Był pewien, że jeżeli Voldemort będzie dalej
ciągnąć temat jego przeszłości, chłopak już nigdy mu nie zaufa. i jeżeli da mu te eliksiry…

Przez zdającą się nie mieć końca chwilę czuł narastający ból w piersi, panikę. Nie chciał stracić zaufania

chłopca. Jeżeli je straci, jego szczęśliwe dni w piekle dobiegną końca.

Harry zauważył zmiany na twarzy Snape’a i nagle się odezwał.
– Jestem gotowy na poznanie całej prawdy. – Miał nadzieję, że Snape zrozumie, co miał na myśli.
– Zobaczmy. – Czarny Lord odwrócił się do niego z paskudnym uśmieszkiem.
Czas stał się ciągłym pasmem cierpienia i po chwili Harry nie odbierał już nic dookoła siebie. Świat był

mglistą plamą, w której poruszały się zarysy jakichś postaci, a on tylko leżał na podłodze, walcząc z
różnymi rodzajami bólu, czasami nie mogąc powstrzymać krzyku czy jęku. Czuł się śmiertelnie

wyczerpany, chciał umrzeć lub zasnąć, lub stracić przytomność, ale Voldemort dbał o to, aby go ocucić
szybkim Enervate za każdym razem.

W krótkich przerwach między działaniem kolejnych eliksirów mógł dostrzec głębokie cierpienie Snape’a,

zmuszonego patrzeć na cały proces. i chociaż wiedział, że to profesor był odpowiedzialny za cały ten ból,
nie był w stanie być na niego zły. Właściwie nie wiedział dlaczego.

Po kolejnych dwóch godzinach Voldemort nie był już w stanie przywrócić mu świadomości. Harry był

półprzytomny. Czuł czyjeś ramię, które otoczyło go troskliwie i delikatnie, jakby był małym dzieckiem.
Chwiejne kroki. Mężczyzna zdołał go donieść prawie na sam dół schodów, potem upuścił i chłopak stoczył
się aż pod drzwi celi, ale o dziwo to już nie bolało. Nieważne. W końcu stracił przytomność.

Kiedy obudził się w znajomej celi, leżał na podłodze obok drzwi. Snape był nieprzytomny, więc Harry

postanowił zrobić poranną toaletę – tyle, na ile się dało. W słoju niespodziewanie znalazł świeżą, zimną
wodę. Wytarł twarz kawałkiem mokrej szaty, usuwając resztki eliksirów z warg i policzków. W duchu
przeprosił sam siebie za marnowanie wody, ale wypłukał również usta. Nie chciał połykać gorzkiej śliny, w
której nadal czuł mieszankę tych wszystkich eliksirów, które zmuszony był wypić dzień wcześniej. W końcu
się napił. To było lepsze niż cokolwiek w jego życiu. Potem powrócił do swojego kącika, usiadł opierając
się o ścianę i zamknął oczy.

Był oszołomiony, miał zawroty głowy. Bolał go brzuch. Mięśnie miał obolałe, niektóre części ciała nadal

pulsowały boleśnie. Każdy oddech sprawiał ból, wraz z każdym uniesieniem klatki piersiowej pęknięte
żebra eksplodowały bólem. Kaszel, który atakował co jakiś czas, jeszcze bardziej wzmagał cierpienie. Łzy
wywołane cichą agonią spływały mu po policzkach.

A to był dopiero początek. Jak miał wytrzymać ten nieustanny ból przez kolejne dni? Mógł go jakoś

zmniejszyć? A może musiał się nauczyć z nim żyć do momentu, aż Voldemort wreszcie postanowi z nim
skończyć? Nie wiedział. Przyszłość nie rysowała się zbyt obiecująco.

W dodatku był głodny i zziębnięty. Po tych wszystkich kwasowatych miksturach żołądek dopominał się

prawdziwego jedzenia. Rozmyślał o swoich ulubionych potrawach, co tylko zwiększało uczucie pustkę w
brzuchu, więc postarał się myśleć o czym innym. Ciepłe ubranie. To kolejny dobry temat, ale też zupełnie
beznadziejny, jak jedzenie. Westchnął z rozpaczą. Nagle usłyszał dźwięk od strony Snape’a. Harry otworzył
oczy i spojrzał na oddalonego niedużo mężczyznę. Profesor rzucał się na podłodze, zapewne dręczony
sennym koszmarem i mamrotał coś pod nosem.

– Quietus, musisz… Nie… Nie możesz… Czemu nie rozumiesz? Czekaj… Nie mogę. Ojcze, ojcze, zabij

mnie! Zabij! Zabij mnie! Nie jego, nie Quietusa, proszę, nie jego! Quietus, nie! Nieee!!! – Ostatnie słowo
zawył głośno i rozpaczliwie.

Harry wzdrygnął się. Podczołgał się do Snape’a i patrzył zszokowany. Łzy spływały po twarzy

mężczyzny, profesor cały się trząsł od tłumionego szlochu. Harry bardzo chciał coś zrobić, cokolwiek co by
go pocieszyło, ale nie wiedział co… Dotknął ostrożnie jego twarzy i delikatnie wytarł łzy, pogłaskał
policzek szepcząc cicho jakieś miłe słowa.

Mężczyzna uspokoił się z wolna i Harry zobaczył słaby uśmiech, wypływający na jego twarz.
– Quietus? – zapytał ciepło, nadal z zamkniętymi oczami. Zupełnie nie pasuje ten ton głosu do tego

nieczułego drania, pomyślał chłopiec.

– Nie, profesorze – odpowiedział spokojnie i powoli cofnął rękę. – To tylko ja, Harry. Harry Potter.
Snape westchnął i jego uśmiech znikł. Zacisnął szczęki. Po chwili otworzył oczy.
– Dzień dobry, panie Potter – powiedział chłodno. W rzeczywistości był zawstydzony, bo czuł ślady łez

w oczach i na policzkach. Płakał i Potter to widział. To było więcej niż krępujące.

– Dzień dobry – odpowiedział chłopak uprzejmie, ale w jego głosie dało się wyczuć lekki zawód.
Przez krótką chwilę Snape czuł, jak ogarnia go gniew. Ale wspomnienie tamtego delikatnego dotyku

przegoniło złość. Czy chłopak rzeczywiście go dotknął? Jego? Tego ohydnego, brzydkiego typa? Szczerze
mówiąc, to było prawie niewyobrażalne. Dotąd tylko kilku ludzi okazało mu dobroć czy dotknęło go z
własnej woli. A teraz ten chłopak… Dlaczego?

Spróbował usiąść. Gdy mu się nie udało, wsparł się na łokciach.
– Potter, dlaczego, jeśli wolno spytać, mnie dotykałeś? – warknął nerwowo.
– Miał pan zły sen i płakał pan – wyjaśnił chłopiec. – I… ja chciałem jakoś… jakoś…
– Jakoś co?
Harry zadrżał, słysząc groźny ton.
– Jakoś pana pocieszyć – wyszeptał. – Pocieszyć, nic więcej. Przepraszam. – Ostatnie słowo wyszeptał,

ale głęboki smutek był mimo wszystko bardzo wyraźny w głosie.

Skierował się do swego kąta, ale głos Snape’a zatrzymał go.
– Zaczekaj, Potter.
Odwrócił się ponownie i popatrzył na profesora. Przez długą chwilę panowała doskonała cisza.
– Dziękuję – wymamrotał wreszcie Snape i odwrócił się od znieruchomiałego chłopaka.
Znowu zapadła długa, nieprzyjemna cisza. Żaden z nich nie wiedział jak zacząć rozmowę, ani co dalej

robić. Harry z wyraźnym trudem powrócił do swojego kąta i usiadł przyciskając kolana do piersi. Klatka
piersiowa strasznie go bolała w takiej pozycji, ale było mu zbyt zimno. Mocno objął nogi rękami i zamknął
oczy. Taka pozycja wydawała się najlepsza na chłód, który przenikał go aż do kości.

Lochy były zawsze zimne, te nie stanowiły wyjątku. A resztki ubrania nie chroniły jego zmarzniętego

ciała. Po chwili zaczął się trząść.

Nie zauważył, że Mistrz Eliksirów patrzy na niego. W końcu mężczyzna westchnął i odkaszlnął,

zwracając na siebie uwagę chłopaka.

– Potter, czy będziesz miał coś przeciw, jeśli usiądę obok ciebie? – zapytał cicho.
Harry tylko potrząsnął głową przecząco. Było mu wszystko jedno. Snape wstał powoli, sycząc z bólu.

Schylił się ostrożnie i podniósł z podłogi swoją pelerynę, którą zostawił tam dwa dni temu. Była sztywna od
zakrzepłej krwi i wyjątkowo brudna, ale była to jedyna rzecz, której mogli użyć jako koca. Usiadł obok
dygocącego chłopaka i owinął ich obu peleryną. Starał się nie dotykać Pottera, ale peleryna nie była dość
duża, by mógł się odsunąć, a poza tym chłopak potrzebował czegoś cieplejszego niż sam płaszcz. Pozwolił
więc, aby dotykali się bokami w stworzonym kokonie.

– Potter, wydaje mi się, że musimy porozmawiać – powiedział cicho, gdy już ułożył szatę.
Harry skinął głową, starając się nie myśleć o krępującej sytuacji.
– O czym chce pan rozmawiać? – zapytał patrząc na swoje kolana.
– Czy pamiętasz pytanie, które mi wczoraj zadałeś?
– To było wczoraj? – spytał Harry z niedowierzaniem. – Myślałem, że to było dwa lub trzy dni temu.

Albo nawet lata wcześniej…

– Czas nas oszukuje, Potter – Snape uśmiechnął się lekko. – Ale powtórzę pytanie. Czy pamiętasz…?
– Które pytanie? – przerwał mu Harry. Ziewnął. – Mieliśmy całkiem długą rozmowę z wieloma

pytaniami.

– Twoje pytanie, na które chciałbym teraz odpowiedzieć, dotyczyło spraw związanych ze mną jako

Śmierciożercą – wytłumaczył zmęczony Snape.

– Och… – wzdrygnął się Harry. – A… Dlaczego chce pan o tym mówić?
Snape przesunął ręką po włosach. No właśnie. Dlaczego? Szybko jednak pozbył się tej myśli.
– Myślę, że będzie lepiej dla ciebie, jeśli to ja ci o tym opowiem, zamiast Voldemorta, nie uważasz?
– Oczywiście. Ale nie musi mi pan o tym mówić, jeżeli pan nie chce. Wiem, co chce zrobić Voldemort…

i nie będę pana obwiniać, cokolwiek on o panu powie i cokolwiek mi zrobi. Nie obchodzi mnie to. i tak mu
nie uwierzę.

Snape opuścił głowę, niezdolny do powiedzenia czegokolwiek. Było zbyt wiele podobieństw między

Potterem a Quietusem i te podobieństwa dręczyły go. Bezinteresowność, dobre serce, troskliwość,
opiekuńczość… i on nienawidził tego chłopca przez cztery długie lata… i z pewnością dalej nienawidziłby
go do zakończenia szkoły, gdyby nie ten „wypadek”. Nieokreślone uczucie nagłe pojawiło się w jego
wnętrzu i zanim ulotniło się, zabolało go serce.

To wszystko było takie dziwne… Był wstrętnym draniem i nie powinien się tak zachowywać! Nie

powinien mieć serca! Nie mówiąc już o bólu serca! Ale nic nie mógł zrobić. i nawet nie chciał.

– Słuchaj – zaczął powoli, nie wiedząc dokładnie, co powiedzieć dalej. – Doceniam twoje zaufanie, ale…

Ja faktycznie nie zasługuję na nie. Voldemort to wie.

– Profesorze – przerwał mu znowu stanowczym głosem Harry. – Nie sądzę, żeby było to odpowiednie

miejsce na rozmowę o zasługach. To nie ma sensu. Nie obchodzi mnie, co mówi Voldemort i ufam panu,
bo… bo jest pan razem ze mną w tym piekle i zdecydował się pan na taką sytuację tylko ze względu na
mnie. Nie mam powodu, by panu nie ufać – wymamrotał ostatnie słowa niepewnie. On sam nie wiedział,
czemu właściwie wierzył Snape’owi. Ale jego słowa miały sens.

Snape patrzył zaciekawiony na chłopca. Ile on miał lat? Sześćdziesiąt? Sto? Niemożliwe, żeby tylko

piętnaście. Potrząsnął głową.

– Przestań, Potter, proszę. – W końcu zdołał otworzyć usta. – Zdecydowałem się opowiedzieć ci o tym

wszystkim i chcę to zrobić. i zrobię to dlatego, ponieważ ja też ci ufam. Zrozumiałeś?

Harry spojrzał na Snape’a.
– Dziękują panu – powiedział i lekko się zarumienił.
Wzajemne wyznanie uciszyło oboje. Chłopak spontanicznie przysunął się bliżej ciepła bijącego od ciała

mężczyzny. Przestał się aż tak drżeć i odczuł sporą ulgę.

Snape oparł się o ścianę, ale nie odsunął się. Jego oczy zamgliły się.
– Miałem osiemnaście lat, kiedy przyłączyłem się do Voldemorta, tuż po ukończeniu Hogwartu.

Zrobiłem to z własnej woli, nikt mnie nie zmuszał, ani nie namawiał. Nawet moi rodzice, mimo że sami byli
zwolennikami  Voldemorta  od  samego  początku  i  bardzo  się  ucieszyli  z  mojej  decyzji.  Nie  mam  zatem
żadnej  wymówki.  Jestem  całkowicie  odpowiedzialny  za  swoją  decyzję.  –  Mężczyzna  przerwał  na  chwilę,
następnie wziął głęboki wdech i kontynuował. – Zrobiłem swój pierwszy krok na tej drodze, kiedy miałem
jedenaście  lat.  Tiara  Przydziału  zapytała  mnie,  czy  chcę  być  Krukonem  tak  jak  wielu  innych  członków
mojej  rodziny,  ale  ja  się  uparłem  na  Slytherin  i  tam  trafiłem.  Moi  rodzice  byli  zadowoleni,  kiedy  ich
poinformowałem o mojej rozmowie z Tiarą i byłem z tego dumny. To była pierwsza przegrana bitwa.

– Proszę pana, czy to jest naprawdę aż takie ważne, do którego domu się należy? – zapytał Harry po

chwili ciszy.

Mistrz Eliksirów zerknął na niego z zaskoczeniem.
– Dobre pytanie. Wiele razy się o to sprzeczałem o to z Alb… y… dyrektorem Dumbledore’em i on

zawsze twierdził, że to nie ma aż takiego znaczenia, jak mi się wydaje.

– Nasza obecna sytuacja chyba jest na to dowodem, prawda? – uśmiechnął się Harry.
– Dlaczego? – Snape zmieszał się.
– Ja jestem Gryfonem, pan – Ślizgonem, a to samo jest nam pisane.
– Potter, powody, które nas tu przywiodły są zupełnie różne! – wykrzyknął Snape niecierpliwie.
– Cóż… Ja nie mam żadnego powodu by tu być, to był zwykły przypadek, że mnie złapali, nigdy nie

zrobiłem nic świadomie, by tu się znaleźć. Ale pan, profesorze, pan postanowił podzielić mój los. Zachował
się pan jak Gryfon, nieprawdaż?

– Potter – w głosie Snape’a dało się słyszeć rozbawienie, zabarwione jednak odrobiną smutku – ja nie

jestem Gryfonem. Jestem Ślizgonem. Jestem tu z powodu przysięgi, a nie dzielnego serca. Nie wyobrażaj
sobie, że jestem lepszy niż w rzeczywistości.

– Nie uważam, aby wypadek z wilkołakiem i pomoc mojego ojca były prawdziwym powodem pańskiej

opieki nade mną. Myślę, że wtedy mój ojciec bardziej starał się uratować Syriusza i Remusa niż pana. Nie
ma pan więc długu wobec mnie. A mimo to uratował mi pan życie i jest pan teraz ze mną.

Snape pokręcił głową.
– Przestań. Przeskakujesz z jednego błędnego wniosku do drugiego. Po pierwsze twój ojciec uratował mi

życie. Tak, ratował swoich przyjaciół, ale to nie ma znaczenia. Taki dług jest długiem niezależnie od

powodów ratującego. Po drugie musisz wiedzieć, że nie chroniłem cię ze względu na twojego ojca.
Odpracowałem ten dług dawno temu. Miałem inny powód. Jak już ci wspomniałem, złożyłem przysięgę.

– Komu?
– Twojej matce.
Chłopak uniósł głowę i spojrzał na profesora. Byli teraz na tyle blisko siebie, że chłopak widział

wyraźnie twarz mężczyzny.

– Znał pan moją mamę? – zapytał z niedowierzaniem.
– Niezupełnie. Znałem ją ze szkoły, ale nigdy z nią nie rozmawiałem. Wiesz, w moich oczach była tylko

szlamą… czarownicą mugolakiem… A ja…

– Rozumiem.
Harry czuł wielkie rozgoryczenie. Szlama! Snape powiedział szlamą! Potrząsał głową wiele razy, aby

pozbyć się tego uczucia zranienia, ale nie mógł. To tak bardzo bolało!

– Potter – Snape lekko dotknął jego ramienia. – Mówiłem ci, że nie jestem dobrym facetem. Nigdy nie

byłem. Ale kiedy teraz powiedziałem „szlama”, zamierzałem wyrazić jak wtedy to czułem. Nie teraz.
Szczerze.

Harry nie mógł wykrztusić ani słowa, tylko skinął głową. Zacisnął zęby i starał się zatrzymać łzy, cisnące

się mu do oczu.

– Potter, nie zamierzałem cię urazić, przepraszam – usłyszał przepraszający głos Snape’a.
Chłopak potrzebował chwili, żeby odzyskać nad sobą panowanie. W końcu, gdy już mógł normalnie

myśleć, uniósł głowę.

– Proszę, niech pan mówi dalej.
Snape przytaknął, patrząc na Harry’ego ze zmartwieniem.
– A więc twoja matka zmusiła mnie do złożenia tej przysięgi.
– Kiedy?
– Kiedy przyszedłem do ich domu, aby poinformować ich o planach Voldemorta. W sierpniu, jeżeli

dobrze pamiętam. Później zdecydowali się na użycie zaklęcia Fideliusa.

– i jak ona pana zmusiła? Trochę trudno w to uwierzyć. Jest pan silny, a jako… Śmierciożerca musi być

pan świetny w pojedynkach.

– Ehm… – Snape uśmiechnął się krzywo. – Masz rację. Ale ja niczego nie podejrzewałem. Zastałem ją

samą w domu. Ostrzegłem ją i kiedy odwróciłem się, aby wyjść, poczułem jej różdżkę na karku.

– Ona zaatakowała pana? – wykrzyknął Harry.
– Cóż… tak. i zmusiła mnie, abym przysiągł bronić cię, w razie gdyby zginęli.
– Ale… Dlaczego chciała przysięgi akurat od pana, a nie kogoś innego? – zapytał Harry ze zdumieniem.
– Nie wiem. Może z powodu mojej roli szpiega… Wierzyła, że mógłbym obronić się lepiej niż

ktokolwiek inny. Nie mogła wiedzieć, że Voldemort zniknie zaraz po jej śmierci…

Harry skinął głową w zamyśleniu.
– Tak… Pewnie tak. Tylko to jest takie… dziwne.
– Dla mnie też. Ale dopóki nie trafiłeś do Hogwartu, nie miałem okazji wypełnić przysięgi. Albus

powiedział mi, że jesteś bezpieczny ze swoimi krewnymi. Ale potem…

– Czy to jest trwała przysięga? – Harry znowu mu przerwał.
– Co masz na myśli? – zapytał Snape.
– Czy musi mnie pan bronić do swojej lub mojej śmierci?
Snape przytaknął niechętnie.
– Och, to jest takie… zabawne – wymamrotał Harry. – Pan był moim zaprzysiężonym obrońcą przez te

wszystkie lata…

Snape poruszył się niespokojnie.
– Hm… tak.
Chłopak zdawał się nie zauważać dyskomfortu profesora.

– To z pewnością nie było łatwe – dodał Harry. – Pan… nie lubił mnie, a był zmuszony mnie bronić…
– To faktycznie nie było proste – zapewnił profesor z lekkim uśmieszkiem.
– Nigdy bym nie zgadł – powiedział Harry, myśląc o lekcjach eliksirów. z pewnością po obrońcy

spodziewałby się bardziej przyjaznego, albo raczej opiekuńczego zachowania…

– Nigdy nie rozumiałem twojej matki – kontynuował Snape. – Znała mnie wystarczająco dobrze, żeby mi

nie ufać, jak wszyscy inni. Zawsze byłem aroganckim, okrutnym draniem, ze szlacheckiej rodziny czystej
krwi,  Ślizgonem,  zwolennikiem  Voldemorta,  mordercą,  który  zasłużył  aby  gnić  w  Azkabanie  do  końca
swoich  dni,  amen.  i  ona zmusiła  mnie  bym  bronił  ciebie,  syna  czarownicy  –  mugolaka  i  Jamesa  Pottera  –
Gryfona,  wiernego  zwolennika  Albusa  Dumbledore’a,  aurora  Zakonu  Feniksa,  wybawiciela!  Nie
wspominając  o  tym,  że  twój  ojciec  i  ja  zawsze  nienawidziliśmy  się,  od  pierwszego  spotkania!  To  było
powodem mojego gniewu przez czternaście lat.

– Och – przerwał Harry z krzywym uśmiechem. – Więc to było powodem!
Profesor opuścił głowę.
– Tak. Ale teraz bym powiedział, że to było powodem. Albus zawsze nalegał abym poznał cię lepiej.

Żebym poznał osobę, którą miałem bronić przez całe życie. Ale ja nie chciałem. Było mi wstyd z powodu
tego niechcianego zadania i tej całej nieznośnej sytuacji! A nic nie mogłem na to poradzić! Śmierć twojej
matki uczyniła przysięgę absolutną i nieodwracalną.

– Nikt nie może tego cofnąć? Nawet ja? – zapytał nagle Harry.
– Zrobiłbyś to? – zapytał zaskoczony Snape. – Dlaczego…?
– Żeby pozwolić panu żyć własnym życiem – powiedział chłopak po prostu.
– Nie możesz tego cofnąć, dopóki nie skończysz dwudziestu pięciu lat lub się nie ożenisz.
– Czy ma pan na myśli, że powinienem się pośpieszyć i znaleźć sobie narzeczoną? – Oczy Harry’ego

błysnęły.

– Nie – uśmiechnął się profesor. – Nie namawiam, żebyś się ożenił. i tak nie sądzę, żebyś znalazł

odpowiednią kandydatkę tutaj, w Koszmarnym Dworze. – Uśmiechnęli się lekko do siebie. – I… Szczerze
mówiąc, już nie chcę, aby ktokolwiek, zwłaszcza ty, zwolnił mnie z przysięgi.

– Ma pan na myśli, że…? – Harry zastygł, jego oczy rozszerzyły się ze zdziwienia.
– Mam na myśli, że Albus miał rację. Powinienem cię bliżej poznać. To byłoby lepsze dla nas obu.

Zwłaszcza dla mnie.

Harry zaczerwienił się.
– Dlaczego pan to mówi?
– Ponieważ jesteś dobrym dzieciakiem, Harry. i chciałbym cię chronić w tej sytuacji, ale nie mogę.

Przepraszam.

Siedzieli pogrążeni w myślach. Harry zdecydował się zapytać o swoich rodziców.
– Proszę pana…? – powiedział ostrożnie. Nie chciał przeszkadzać profesorowi, ale jemu chyba to nie

wadziło.

– Tak?
– Czy może mi pan opowiedzieć o moich… o moich rodzicach?
– Słuchaj, Potter, nie znałem ich zbyt dobrze. Jak już mówiłem, nigdy tak naprawdę nie rozmawiałem z

twoją matką, poza tym jednym wyjątkiem, jeśli można nazwać to rozmową… Ona była Krukonką, sprytną i
utalentowaną dziewczyną, dwa lata młodszą ode mnie i od twojego ojca. Nie pamiętam dokładnie od kiedy
byli razem, prawdopodobnie od ostatniej klasy twego ojca. – Po chwili dodał: – Jeszcze nie chodzili ze sobą,
gdy byliśmy w piątej. Tego akurat jestem pewien.

– Dlaczego?
Snape uśmiechnął się.
– W ciągu tamtego roku zdarzył się ów słynny wypadek z wilkołakiem, Potter. Wcześniej bez przerwy ze

sobą walczyliśmy. Zauważyłbym, gdyby któryś z nich miał dziewczynę, ale żaden z nich nie miał. Potem
przestałem ich obserwować.

– Bał się pan? – zapytał Harry z niedowierzaniem. – Nigdy nie podejrzewałbym…
– Nie, nie bałem się ich. Miałem inne powody.
– Mogę zapytać…?
– Czemu nie? Chodziłem wtedy z Anną Marią Black. W rzeczywistości to był główny powód tego

żarciku Syriusza Blacka. Chciał uratować swoją kochaną siostrę przed wstrętnym Ślizgonem. Najpierw
próbował przekonać Annę, że jestem mrocznym czarodziejem, sługą Voldemorta i tak dalej. – Snape
odwrócił twarz w stronę Harry’ego. – Wtedy nie byłem. Jeszcze nie. Po tym incydencie Anna odbyła wielką
kłótnię ze swoim bratem w Wieży Gryfonów. i zostaliśmy razem.

– Chodził pan z Gryfonką? – Snape zobaczył zdziwienie w oczach Harry’ego.
– Anna była Krukonką, tak jak twoja matka. W mojej rodzinie dużo było Krukonów. To był związek

zaakceptowany przez rodziców moich i Anny.

– Zgodzili się? Jak?
Snape zachichotał.
– Tradycja, Potter.
– Nie rozumiem – powiedział Harry z lekką urazą.
– Cóż, spróbuję wyjaśnić. Jest wiele rodzin w świecie czarodziejów i, jak zapewne wiesz, większość z

nich jest mieszanych, co oznacza, że jedno z małżonków jest mugolakiem. Jest kilka par, w których oboje są
mugolakami. i są rodziny czystej krwi.

– Wiem o tym, Ron mi opowiadał.
– Czy twój przyjaciel mówił ci o statusach wśród rodzin czystej krwi?
– Statusach? Co ma pan na myśli?
– Są dwa rodzaje rodzin czystej krwi: szlacheckie i pospolite.
Harry skinął głową.
– Rozumiem. Pana rodzina jest szlachecka i rodzice Anny, jako członkowie pospolitej rodziny, byli

szczęśliwi, że ich córce się tak udało, tak?

– Prawie trafiłeś, Potter. Rodzice Anny byli szczęśliwi, ale mieli inny powód do zadowolenia. Rodzina

Blacków, podobnie jak Snape’ów, była jedną z najstarszych szlacheckich rodzin w Anglii. i chociaż teraz
jest to już akceptowane, że potomkowie szlacheckich rodów zawierają małżeństwa z pospolitymi rodami,
choć raczej nie z mugolakami, większa część tych wysoko notowanych rodów preferuje jednak związki
szlachecko–szlacheckie.

– Mugole też mają podobną tradycję – mruknął zmieszany Harry. – Nigdy nie myślałem… – Po krótkiej

przerwie zapytał: – Wiem, że moja matka była mugolakiem, ale rodzina mojego ojca? To była pospolita
rodzina, prawda?

Snape wyczuł gorycz w głosie chłopaka.
– Tak, ale jakie to ma znaczenie? Żadne, Harry. Wierz mi – westchnął i kontynuował. – Nieważne jak nie

cierpiałem twojego ojca, muszę przyznać, że był mądry i dzielny, tak jak twoja matka. Byli silni i wierni,
oboje. Tak jak ty.

– Czemu nigdy nie słyszałem o siostrze Syriusza? – szybko zapytał Harry, nie chcąc się znowu

zaczerwienić.

Twarz Snape’a spochmurniała.
– Zmarła, zanim się urodziłeś.
– Tak mi przykro – wyjąkał nerwowo Harry.
– W porządku, Potter – westchnął Snape. – Ale jeżeli zdecydujemy się rozmawiać dalej o przeszłości,

napotkamy więcej śmierci niż możesz sobie wyobrazić. To były najmroczniejsze lata naszego wieku.

– Dlaczego mam wrażenie, że nadchodzące lata będą jeszcze gorsze? – Harry zadrżał.
– Jeżeli dożyjemy, aby je zobaczyć.

– Nawet jeżeli ich nie zobaczymy, mogą być gorsze. – Harry ziewnął. – Przepraszam pana, ale myślę, że

się trochę prześpię przed wieczornym przedstawieniem – wymamrotał, starając się owinąć się ciaśniej,
chroniąc przed ostrym chłodem celi.

Kiedy zasnął, Snape otulił swoją peleryną drżącego chłopca i starał się nie myśleć o przyszłości.
***
– Arturze! – Molly Weasley prawie krzyczała. – Dlaczego mi nie powiedziałeś?
– C-co…? Co, kochanie? – zapytał sennie jej mąż. Był wczesny poranek i Artur Weasley obudził się

dopiero pięć minut temu. Starał się stłumić ziewnięcie, siadając obok swojej żony przy stole. – Molly, gdzie
jest dżem? – zapytał, starając się zjeść jakieś śniadanie.

– Dlaczego mi nie powiedziałeś? Jestem pewna, że wiedziałeś! – zawołała Molly i Artur starał się uchylić

od odpowiedzi.

– A co chcesz usłyszeć, kochanie? – zapytał grzecznie, nie przerywając poszukiwań dżemu na stole. Tost

zaczynał mu stygnąć.

– Harry zaginął! i ty mi nic nie powiedziałeś.
– Skąd o tym wiesz? – pan Weasley ocknął się natychmiast, zapominając kompletnie o dżemie.
– Prorok Codzienny. – Molly wskazała na gazetę. Na pierwszej stronie, tuż pod nagłówkiem,

zamieszczono wielkie magiczne zdjęcie ludzi chodzących bezradnie po Privet Drive 4. Molly widziała wuja
i ciotkę Harry’ego na zdjęciu, nie wyglądali na zadowolonych nagłym zainteresowaniem. Wuj był wyraźnie
zirytowany, a zdenerwowana ciotka popatrywała niepewnie na sąsiadów. Nigdzie nie było widać Dudleya.
Prawdopodobnie był w swoim pokoju. – Czy wiedziałeś o tym, Arturze?

Jej mąż lekko się zaczerwienił.
– No… Molly… No wiesz…
– Więc jednak o tym wiedziałeś. i nic mi nie powiedziałeś. Dlaczego, jeśli wolno zapytać?
Pan Weasley patrzył na żonę bezradnie.
– Nie chciałem cię martwić. Mieliśmy nadzieję, że Harry się znajdzie…
– Chyba nie mówisz poważnie! W takich czasach! – Nagle bardzo zbladła. – Arturze… Sam Wiesz Kto

go schwytał, prawda?

– Nie wiemy, Molly. Nie mamy żadnych wieści o chłopcu. Knot uważa, że to Dumbledore go ukrył, ale

on twierdzi, że nie wie gdzie jest chłopiec i ja mu wierzę. Dumbledore nie boi się ministra i powiedziałby,
gdyby wiedział coś o Harrym.

– Więc to jednak on. Jak?
– U Dursleyów była jakaś kłótnia rodzinna i chłopak w końcu wybiegł z domu. Od tego czasu nikt go nie

widział.

– Kiedy to było?
– Trzy dni temu. – Pan Weasley opuścił głowę pod ostrym spojrzeniem swojej żony.
– No i co powiemy dzieciom? – westchnęła w końcu rudowłosa kobieta.
– Może moglibyśmy to utrzymać w tajemnicy… – odpowiedział Artur niepewnie.
– Arturze. Oni umieją czytać i mają mnóstwo przyjaciół. My musimy im powiedzieć albo dowiedzą się w

inny sposób.

– Masz rację, Molly, jak zawsze – przytaknął pan Weasley.
– Mamo, co się stało? – zapytał nagle senny głos ze schodów.
Fred stał na szczycie schodów, przecierając oczy.
Rodzice wymienili znaczące spojrzenia i pan Weasley ustąpił.
– Twoja matka opowie wam wszystko, przy śniadaniu. – Nie zwracając uwagi na spojrzenie swojej żony,

pocałował ją w czoło. – Muszę już iść. Do zobaczenia po południu, kochanie.

– Wieczorem, masz na myśli – mruknęła zdenerwowana pani Weasley. – Czy może śpieszy ci się do

domu?

– To nie moja wina, Molly – usprawiedliwił się pan Weasley.

Oboje westchnęli.
– Wiem. Idź już – powiedziała w końcu.
Po wyjściu męża z domu, pani Weasley poczuła rękę na swoim ramieniu.
– Co się stało, mamo? – zapytał łagodnie Fred.
– Fred… Harry zaginął, trzy dni temu.
Fred zastygł. Jego ręka zadrżała.
– Nie. To niemożliwe… Mamo, powiedz mi, że to nieprawda… Co zrobi Ron, jeżeli…?
– Co niby zrobię? – zapytał nowy głos.
To był Ron. Pani Weasley i Fred stali w milczeniu. Nie ośmielili się nic powiedzieć. Ron zrobił się

podejrzliwy.

– Hej, co się dzieje? – uniósł brwi pytająco. – Co się stało? Mamo?
– Kochanie, chodź tutaj – odpowiedziała pani Weasley i mocno przytuliła zakłopotanego syna. – Harry

zaginął. Trzy dni temu – wyszeptała mu do ucha. Potrzebowała wszystkich sił, aby podtrzymać nagle
zwiotczałe ciało syna.

– Usiądź, kochanie – powiedziała cicho i z pomocą Freda posadziła go na krześle. Obaj chłopcy byli

bardzo bladzi, ale Ron był w gorszym stanie.

– On… On nie umarł, prawda? – zapytał Ron drżąc.
– Nie wiemy, kochanie.
– To był Sam Wiesz Kto. – To nie było pytanie.
– Tego też nie wiemy, Ron. Chociaż ja jestem tego prawie pewna.
Mocniej objęła swojego syna i delikatnie go kołysała.
– Nie wiemy, przepraszam.
– Nie chcę, żeby on zginął, mamo! – krzyknął bezradnie. – On nie umrze, mamo, powiedz, że on nie

umrze! – powtarzał w kółko i cichy płacz wstrząsnął jego ciałem.

– Nie umrze, Ron. z pewnością nie. – Pani Weasley delikatnie pogłaskała syna po głowie. – Wróci,

zobaczysz.

Sama nie potrafiąc już powstrzymać łez, schowała twarz we włosach syna.
– On wróci.

5. GODNOŚĆ AŻ DO KOŃCA

Snape czuł, że jeszcze nigdy nie był torturowany z takim okrucieństwem, choć tym razem tylko stał obok

Voldemorta i patrzał na trwające godzinami tortury Harry’ego, które ten w większości znosił w milczeniu.
Stwierdził, że fizyczne męki były gorsze do oglądania, chociaż wiedział, że klątwy były bardziej bolesne i
okrutne. Ale sam widok kogoś dotykającego Harry’ego i raniącego go swoimi dłońmi był nie do zniesienia.
Nigdy wcześniej tak się nie czuł: serce mu waliło, dłonie się pociły, dusiły do nudności, czuł straszny ból.
Dziwne, nikt go nawet nie dotknął, a mimo to cierpiał, dręczył go absolutnie fizyczny ból.

Zmusili go do oglądania „pracującego” skalpelem Avery’ego i coraz większej kałuży krwi rozlewającą

się pod drżącym ciałem nagiego chłopca. Czasami Harry otwierał oczy szukając jego wzroku i wydawało
się, że jest w nich ulga, kiedy go widział.

W jakiś sposób każde cięcie bolało Snape’a bardziej niż klątwy, razy czy Cruciatus, jakimi sam oberwał

w czasie swojej tortury. Czuł, że serce mu pęka.

– Aaaaaaaa! – zajęczał Harry, kiedy Avery ostrożnie otworzył następną ranę palcami. Snape skulił się.
– No, no, Severusie. Chcesz powiedzieć, że nie podoba ci się moje małe przedstawienie? Dlaczego?

Pamiętam czasy, gdy oglądanie sprawiało ci przyjemność! Zaplanowałem je specjalnie dla ciebie!

Snape desperacko utkwił wzrok w twarzy chłopca. Nie chciał rozmawiać o tym z Voldemortem. Nie

chciał pamiętać grzechów przeszłości, obecna sytuacja była wystarczająco bolesna. W ogóle nie chciał
rozmawiać ani z Voldemortem, ani z nikim innym.

– Czemu mam wrażenie, że już kiedyś widziałem bardzo podobną scenę? Ty, patrzący bojaźliwie na

chłopca… na chłopaka odważniejszego niż ty kiedykolwiek byłeś… Ty też masz wrażenie déja vu,
Severusie?

Słowa Voldemorta dotarły do jego umysłu potwierdzając jego własne, nieśmiałe przemyślenia.

Mężczyzna usilnie się starał, żeby nie było widać jego desperacji. Ten cholerny bydlak miał rację. Snape był
tchórzem. A Harry naprawdę zachowywał się jak Quietus. Ale spostrzegł to dawno temu, na samym
początku tego wszystkiego…

Harry zachowywał się podczas tortur i rozmów w celi jak Quietus – jedyna osoba, którą Snape naprawdę

doceniał i kochał całym sercem. Quietus, mały przebiegły Quietus, ciepły i opiekuńczy Quietus, który stanął
przed Czarnym Lordem na chwiejnych nogach, cały we krwi i bez strachu powiedział „Nigdy nie będę
twój” i miał rację.

Quietus umarł dokładnie tutaj, w Koszmarnym Dworze, w głównej sali, po sześciu rundach, a on,

Severus, nie był w stanie mu pomóc.

Tego dnia Snape postanowił umrzeć.
Jego nienawiść względem Moody’ego, tego cholernego aurora, była również tego konsekwencją. W

samotnej ciemności Azkabanu, gdzie przetrzymywano go przez sześć miesięcy, wciąż na nowo przeżywał
najgorsze chwile życia: Quietus umierający, jęczący i dygocący od ogromnego bólu, jaki mu zadawano i w
końcu martwe ciało jego brata na środku sali… To był niekończący się film w jego głowie. Mógł go oglądać
od pierwszego momentu aż do pogrzebu na cmentarzu w Hogsmeade. Całość wypaliła mu się w pamięci.
Nigdy nie będzie w stanie zapomnieć tych obrazów.

Voldemort widział to tylko raz. Ale dla niego to było zbyt znajome. Chłopiec stojący na środku

pomieszczenia z pełną godnością, z podniesioną głową, z otwartymi oczami. Czarne oczy – zielone oczy.
Oczy Quietusa – oczy Harry’ego.

Snape nie czuł łez płynących mu po twarzy, gdy tak stał prosto, z oczami szeroko otworzonymi z

przerażenia. Był jak w transie, twarz Harry’ego zamieniła się nagle w oblicze Quietusa i z powrotem,
widział pełen bólu wzrok, pełen bólu, ale i życia, akceptacji i wybaczenia. Ból bez załamania, siła bez
agresji, śmierć bez strachu…

– Cieszy mnie bardzo, mój drogi profesorze, że nareszcie ci się podoba – usłyszał głos Największego

Bydlaka, mówiący mu do ucha i nagle zauważył łzy. Nie wytarł ich jednak. To było bezcelowe: Voldemort
już rozpoznał jego słabość, jego uczucia względem chłopca. Prawdopodobnie zdradził Harry’ego swoim
zachowaniem, ale nic na to nie mógł poradzić. Starał się w jakichś sposób przekazać swoją siłę chłopcu
poprzez wzrok, wzmocnić go mentalnie, desperacko chciał znaleźć się na miejscu Harry’ego i zabrać jego
ból, oddać życie za chłopca… Uratować go…

I nie mógł. Wyraźnie słyszał słowa Lily: „Przysięgnij! Przysięgnij na imię Quietusa, potworze!”

Przysiągł, i teraz nie był w stanie pomóc… „Powiedz: będę bronił go ze względu na własne życie” – i
przysiągł na Quietusa, ponieważ Lily Evans wiedziała, że tej jedynej przysięgi nigdy nie złamie…

Przysięga wydawała się teraz taka odległa… i nie miała już znaczenia. To już nie było ważne. Cierpiał z

powodu Harry’ego. Tylko Harry’ego. Nikogo innego. Tu nie chodziło już o przysięgę, o jego martwego
brata. Tylko o młodego, bezradnego chłopca, stojącego we własnej krwi, umierającego na jego oczach.

Desperacko chciał uratować Harry’ego dla siebie. Nie dla Lily czy Quietusa. Oni nie żyli. Chłopak żył.

Nadal.

Kiedy Harry wreszcie upadł, Snape natychmiast opuścił swoje miejsce i przyklęknął obok niego.

Krzyczał w głębi duszy, patrząc na chłopca. Chciał podnieść go z podłogi, ale nie mógł znaleźć żadnego
niezranionego miejsca na jego ciele, aby za nie chwycić, dotknąć bez powodowania dodatkowego bólu.

Ale Voldemort kazał im wrócić do celi, więc Snape od razu podniósł chłopca delikatnie, oparł jego głowę

na ramieniu, owinął go w swoje ubranie i wyniósł.

Usiadł w ich znajomym rogu, nadal trzymając dziecko w ramionach, jego łzy zmieszały się z krwią

Harry’ego. Przykrył ich swoją peleryną i starał się modlić do jakiegokolwiek boga o pomoc. Głaskał włosy
chłopca i powtarzał monotonnie setki razy:

– Wszystko będzie dobrze, Harry, wszystko będzie dobrze…
Ale sam nie mógł już wierzyć własnym słowom. Nawet, jeśli uda mu się w jakiś sposób przetrwać te

wszystkie tortury, chłopak będzie musiał żyć z tym wszystkim. Ze wspomnieniami i z bólem, ponieważ ból
już zawsze będzie z nim. Ran zadanych przez Voldemorta nie dało się do końca wyleczyć. Nic nie będzie
takie samo. Nigdy już! jakby zakrakał kruk Poego. Jeżeli przeżyją, będzie musiał znaleźć sposób, aby pomóc
Harry’emu przez to przebrnąć. Jeżeli to w ogóle było możliwe.

Nie, to nie było możliwe.
On był pod działaniem Cruciatus tylko kilka razy, ale w wynikających z nich koszmarach to było gorsze

niż w rzeczywistości, nie fizycznie, ale psychicznie i emocjonalnie – uczucie całkowitej bezsilności,
upokorzenia, i przerażenia było jeszcze wyraźniejsze w snach. W tych koszmarach zawsze wiedział, co
będzie dalej i że to jest nieuniknione. Koszmary odzwierciedlały wypalone w jego pamięci sceny. Podczas
ostatnich czternastu lat starał się nauczyć jak od nich uciec, jak obudzić się. Bez rezultatów, zawsze musiał
je przeżyć do końca.

Koszmary… A to był koszmar na jawie, Koszmarny Dwór. Przeklęty Największy Bydlak! i nie było stąd

ucieczki. Przebudzenia.

Po chwili uspokoił się nieco, łzy obeschły na jego twarzy. Chłopiec już tak nie krwawił, ale nadal drżał z

powodu utraty zbyt dużej ilości krwi. Snape opuścił głowę i opatulił ich całkowicie, aby zatrzymać ciepło.

Był wyczerpany i śmiertelnie zmęczony, ale nie mógł spać. Gdy zamykał oczy widział Harry’ego

cierpiącego w ciszy albo patrzącego na niego bez nadziei, czasami obrazy te mieszały się ze scenami
cierpienia Quietusa… Objął mocniej chłopca, jakby mógł go obronić przed podobnymi zdarzeniami, które
mogły nadejść w następnych dniach…

Jego koszmary zaczęły się bez snu. Cholera!
Poczuł małe poruszenie na kolanach.
– Harry? – zapytał cicho.
– Boli. – Dziecko zadrżało. – Wszystko mnie pali… Całe ciało… skóra…
– Ciii. – Kołysał chłopca ostrożnie. – Staraj się odpocząć.
– Profesorze… – zaczął Harry słabo. – Myślę, że umrę… Przykro mi…
– Wszystko będzie w porządku, Harry. Tylko odpocznij. – Snape był przerażony słowami chłopca.

Powtórzył również dla siebie. – Nie, Harry. Nie umrzesz. Wszystko będzie dobrze. Uwierz mi.

– Przepraszam… – usłyszał ciche mamrotanie. – Zostawię pana samego, przepraszam za to…
– Nie, Harry – zaczął, ale nie mógł dokończyć. Dusił się, nie miał powietrza w płucach, by rzec choć

słowo, tylko przytulił chłopca mocniej, jakby to mogło obronić go przed… Nie. Harry nie mógł umrzeć.
Musiał żyć. Przetrwać.

Kiedy ciało chłopca zwiotczało na jego kolanach, był w szoku, niezdolny do myślenia przed długą

chwilę. Nie! krzyknął bezgłośnie.

Zabrało mu trochę czasu zrozumienie, że chłopak był tylko nieprzytomny, nie nieżywy. Dręczyły go

rozmaite emocje, czuł się chory i miał zawroty głowy. Ale nie ośmielił się ruszyć, zdjąć chłopca ze swoich
kolan, otworzyć ramion. Jego nowo odkryte uczucia ogrzały mu serce. Pragnienie chronienia, dbania o
Harry’ego było nieprawdopodobnie silne.

Na początku ich niewoli przysiągł sobie, że nie skrzywdzi już chłopca. Teraz czuł, że to za mało. Siedząc

w rogu, z chłopakiem na kolanach, złożył nową przysięgę, mocniejszą: będzie dbał o Harry’ego aż do
śmierci, swojej lub jego. Pomoże mu w każdy możliwy sposób. Będzie zawsze przy nim. Do końca ich dni.
Amen.

Cichy, sarkastyczny głosik zaśmiał się w jego głowie. Jakiś ty sentymentalny, Severusie. Może się

starzejesz? Albo myślisz, że łatwo będzie dotrzymać tej obietnicy? Chłopak i tak umrze za kilka godzin, nie?

Musiał zwalczyć odruch powrotu do typowego dla niego sarkazmu i obojętności. Nie! uciszył własne złe
myśli. Jaki sens miała obojętność w obliczu śmierci? Chłopak zasługiwał na coś więcej niż tylko jego
obojętność, okrucieństwo, sarkazm i nienawiść. Wycierpiał już przez to w poprzednich latach. Teraz musiał
zaoferować Harry’emu odrobinę pocieszenia, opieki… Miłości?

Och, ostatnie słowo brzmiało śmiesznie. On i miłość! Nie potrafił kochać. Nawet Quietusa nie umiał

kochać. Gdyby potrafił… Może jego brat nadal by żył.

Gdyby wiedział jak kochać, nie byłoby go tutaj. Nie zostałby Śmierciożercą. Wybrałby Ravenclaw za

radą Tiary Przydziału. Od samego początku pracowałby dla ministerstwa albo Albusa … Może nawet
miałby rodzinę… dzieci…

Ta myśl go zszokowała. Czy naprawdę tak dużo stracił? Czy naprawdę chciał zostać tym, kim teraz był?

Samotnikiem, nienawidzącym i znienawidzonym draniem, zwolennikiem potwora, profesjonalnym oprawcą,
mordercą niewinnych?

To prawda, że nigdy nie chciał wieść przeciętnego życia, żyć tak jak wielu innych, ale… Czy to nie była

przesada? To również było typowe w pewien perwersyjny sposób…

Nie. Nigdy nie zostanie wystarczająco ukarany za to, co zrobił. Nawet w tym piekle. Nigdy nie zostanie

mu wybaczone.

Własne myśli go torturowały. Czy taki był cel Voldemorta, kiedy kazał umieścić ich w jednej celi? Czy

ten bydlak wiedział, co się stanie? Że da się złamać Severusa Snape’a poprzez jego własne uczucia,
nienawiść do samego siebie, poczucie winy?

Podniósł głowę, gdy usłyszał złowieszcze skrzypienie drzwi. Do środka wszedł Avery.
– Czego chcesz? – warknął Snape pełnym nienawiści głosem. – On już prawie nie żyje. Jeżeli chcesz

kontynuować, to ostrzegam, że on i tak już tego nie poczuje.

Avery wzruszył ramionami ze złośliwym uśmiechem na twarzy. W takich chwilach Mistrz Eliksirów

podejrzewał, że nie jest on zupełnie normalny. Ale o dziwo to szaleństwo ogarniało go tylko wtedy, gdy
było potrzebne.

– Jestem tutaj by przedłużyć jego cierpienia, Severusie. – Pokazał dwie małe buteleczki. – Znasz je,

prawda? – zapytał z udawaną ciekawością.

Oczywiście, że Snape je znał. Eliksir Przeciwkrwotoczny i Wzmacniająca Fuzja. Osobiście je uwarzył,

tak jak wszystkie mikstury używane w służbie Voldemorta. Ale nie wiedział, co byłoby lepsze dla
Harry’ego: dostać lecznicze eliksiry czy umrzeć.

Ale rozpaczliwie pragnął, aby Harry żył. Chciał o niego dbać i pocieszać go, po prostu być przy nim.

Chciał, aby chłopak mu wybaczył, przynajmniej Harry – on nadal żył, w przeciwieństwie do wielu innych,
którym był winien więcej niż tylko przeprosiny…

– Daj mi je – odpowiedział w końcu czekającemu Śmierciożercy.
– Nie. Sam je mu podam. Nie ufam ci, Severusie.
Weszło dwóch innych Śmierciożerców.
– Połóż chłopaka na podłodze.
Nie chciał posłuchać, ale gdy tylko otworzył usta, aby zaprotestować, Avery warknął:
– Jeżeli nie będziesz posłuszny, rzucę Cruciatus na was obu.
Snape wzdrygnął się na tę myśl i ostrożnie położył chłopca na podłodze.
– Odsuń się!
Kiedy uniósł nogę, by się odsunąć, usłyszał nagły szept Crucio i w następnej chwili zwijał się z bólu na

podłodze. To było bardzo długie Cruciatus, trwało tak długo, aż Avery zmusił chłopca do przełknięcia
zawartości fiolek. Po ich wyjściu nie był w stanie poruszyć się przez długie minuty. Głowa mu pękała, oczy
piekły, miał skurcze mięśni. Wreszcie przemógł ból i podczołgał się do Harry’ego.

Czuł zapach eliksirów i potwierdziły się jego przypuszczenia, jeden z nich był eliksirem wzmacniającym,

a drugi bardziej specjalistyczną miksturą na wypadek znacznej utraty krwi. Nagle ucieszyło go, że zawsze

był taki dokładny. Nigdy by nie znaleźli tych eliksirów w nieładzie, ale w jego gabinecie wszystko było
opisane i ułożone w porządku.

Obok chłopca znalazł też pozostałości jego ubrania, widocznie Avery przyniósł je, lecz były to tylko

śmieszne, krwawe szmaty, nic więcej. Podnosząc coś, co kiedyś było częścią ubrania, przypomniał sobie
nieznośnie powolne ruchy Śmierciożercy, gdy ten rozbierał chłopca za pomocą skalpela, kilkukrotnie
celowo raniąc go podczas wstępu. Żołądek wzburzył się na samo wspomnienie. Westchnął i usiadł, kładąc
Harry’ego z powrotem na swoje kolana.

Po chwili zasnął.
***
Harry obudził się nagle. Poczuł dziwny ruch wokół klatki piersiowej, zupełnie jakby ktoś go mocniej

objął, czyjaś ręka chwyciła go za ramię.

– Czekaj… Quietus… Czekaj! – usłyszał.
Gdy Harry otworzył oczy, zobaczył nad sobą twarz Snape’a. Mężczyzna krzywił się, najwyraźniej mając

jakiś okropny sen. Po chwili zrozumiał, że widzi wyraźnie twarz profesora dlatego, że leży na kolanach
nauczyciela, przytulony do jego piersi i otoczony ramionami Mistrza Eliksirów. Przytulony? Właściwie to
bardziej jakby trzymany, jakby mężczyzna chciał go bronić, zatrzymać go.

To była naprawdę dziwna sytuacja. i bardzo krępująca.
Ale równocześnie to było takie krzepiące, takie… inne od brutalności poprzedniego dnia. Całkowite

przeciwieństwo. To było coś dobrego. Nigdy wcześniej nie czuł czegoś takiego. Jakby był małym dzieckiem
tulonym przez rodzica.

Skóra nadal go piekła, przy najmniejszym ruchu czuł każdą ranę zadaną mu dzień wcześniej, każda

pulsowała dotkliwie. Nagle poczuł ostry ból i drgnął. To poruszenie wzmogło ból i przez chwilę Harry
chwytał powietrze i ściskał w ręku ubranie profesora, zaciskając powieki.

– Nie śpisz? – usłyszał ciche pytanie. Harry tylko skinął, walcząc z cierpieniem. – Lepiej się czujesz? –

zabrzmiał niespokojny głos Snape’a.

Kiedy mógł już oddychać, odpowiedział:
– Trochę, proszę pana. Ale… – Nie wiedział, co powiedzieć. – To bardzo boli. Rany…
Poczuł jak Snape zadrżał.
– Tak, mogę sobie wyobrazić, Harry. Musiałem to wszystko oglądać. Staraj się nie ruszać. To pomoże.

Dali ci lecznicze eliksiry. Poczujesz się lepiej.

Harry zamknął oczy, zastanawiając się. Po chwili otworzył usta.
– Ja… – zaczął nagle, ale nie dokończył zdania.
– Tak?
– Myślałem, że umrę. Ja chciałem umrzeć. Próbowałem z tym walczyć, ale… byłem słaby.
– Nie – odparł natychmiast Snape. – Nie byłeś słaby. Byłeś silny. Niezmiernie silny. Silniejszy niż

ktokolwiek, kogo widziałem.

– Ale… Nie mogłem patrzeć na ból, jak na znak mojej siły. Albo przypomnienie. Ja… Ja tylko chciałem,

żeby się skończył. Gdyby pana tam nie było, na pewno bym przegrał.

– Harry, przetrwałeś. Wytrzymałeś ból z godnością. Byłeś odważny i silny.
– Ale ja chciałem umrzeć.
– To nie jest oznaką twojej słabości. To naturalna reakcja na tortury.
– Powiedział pan, że nie mogę się poddać. Że nie mogę zaprzedać swojej duszy.
– Potter – westchnął Snape trochę zirytowany. – Naturalne pragnienie, by ból się skończył, nie jest

równoznaczne z zaprzedaniem swej duszy. Zdradzasz siebie, kiedy zgadzasz się zrobić cokolwiek
przeciwko własnej woli, tylko po to, aby tortury się skończyły. Ale… trudno wytłumaczyć różnicę.

– Widzę – uśmiechnął się Harry słabo. Potem dodał: – Ale myślę, że rozumiem, co ma pan na myśli.
Harry zdał sobie sprawę, że nadal ma zamknięte oczy, więc otworzył je ostrożnie i przypatrywał się

twarzy mężczyzny, widocznej w słabym świetle pochodni. Poczuł, że ma zupełnie sucho w ustach.

– Proszę pana, chce mi się pić – wyszeptał.
– Przyniosę ci wody – zaoferował mężczyzna, ale chłopak pokręcił głową.
– Nie, dobrze mi zrobi, jeśli się trochę ruszę. i tak muszę skorzystać z ubikacji.
– Cóż… – Zobaczył zakłopotanie Snape’a. – Jesteś nagi, Harry. Powinieneś się ubrać, ale zdaje się, że

twoje ubrania… nie nadają się już do noszenia.

Chłopak zamknął oczy i oparł głowę na ramieniu nauczyciela. Wspomnienie o nagości nie skrępowało

go. Ale przywołało obraz Avery’ego ze skalpelem w ręku, uczucie bezradności i paniki, jakie czuł na ten
widok, bo nie wiedział, czego się spodziewać. Pierwsze zadane rany, pierwsze dotknięcia skalpela, pierwsze
cięcia. Zaczął się trząść.

Nauczyciel objął go mocniej i zaczął kołysać. Powoli, w tył i przód, tył i przód. Niczym rodzic

uspokajający małe dziecko. Chłopiec w końcu zaczął się uspokajać. Profesor jednak nie puścił go od razu.
Trzymał go jeszcze kilka minut. Harry miał wrażenie, że to sen. i nie chciał się obudzić.

Pragnienie jednak nie odpuściło. Kiedy spróbował przełknąć gorzką ślinę, zaczął się krztusić.
– Może mnie pan puścić. Muszę się napić – westchnął cicho Harry. Profesor przytaknął i wypuścił go.

Mimo zawrotów głowy i słabości, chłopak zdołał wstać i doczłapać do swoich rzeczy.

– Proszę pana, myślę, że „nie nadają się” to słabe określenie – powiedział i uśmiechnął się podnosząc

coś, co kiedyś było jego koszulką. Prawdopodobnie dekady temu. Teraz to coś było brudne, zakrwawione i
pocięte na paski ostrzem Avery’ego. Nie nadawało się już do włożenia. Harry westchnął i mimo wszystko
spróbował się ubrać. Nie chciał patrzeć na swoje ciało, wiedząc że rany po cięciach odpowiadają dokładnie
wzorowi pasków z ubrania. Kiedy się ubrał, „ubranie” zaczęło podrażniać obrażenia. Wreszcie spojrzał na
siebie i zamurowało go – wyglądał dużo gorzej, niż się spodziewał.

– Harry…
Odwrócił się do Snape’a. Mężczyzna był teraz dla niego taki miły. Sposób w jaki go trzymał, kołysał…

Chłopiec poczuł przypływ serdeczności dla potwora z lochów. Nawet teraz Mistrz Eliksirów się o niego
martwił i podawał mu część swojej odzieży.

– Co…? – zapytał zmieszany chłopiec.
– Mój sweter… czy coś w tym rodzaju… – uśmiechnął się. Uśmiech dziwnie wyglądał na twarzy

profesora, jakoś tak niezdarnie. – Przynajmniej był tym kilka dni temu.

– Ale… pan też go potrzebuje.
– Weź go, Harry. Ty go bardziej potrzebujesz.
Patrzyli na siebie długą chwilę.
– Nie mogę – powiedział w końcu Harry. – To należy do pana. Ale i tak dziękuję.
– Jesteś obłąkany, Potter. Weź to albo ubiorę cię siłą – skrzywił się z udawanym gniewem.
Harry przewrócił oczami, ale przyjął ubranie. Szybkim ruchem je nałożył. Było ciepłe i nadal miękkie,

ale za duże, tak jak te po Dudleyu. Pomimo bólu Harry roześmiał się, kiedy znowu na siebie spojrzał.

– Wyglądam śmiesznie – stwierdził. Cóż, to była prawda. Sweter sięgał mu prawie do kolan, rękawy były

niemal dwa razy dłuższe niż jego ramiona, więc musiał je podwinąć. Spod spodu wzdłuż jego nóg zwisały
długie paski spodni. Wyglądał gorzej niż Ron na zeszłorocznym balu, w niedopasowanej szacie. Parsknął
śmiechem. – i nie mam butów.

– Ja też nie – kiwnął głową Snape. – Nie pamiętam bym je miał odkąd tu trafiliśmy.
Chłopak kiwnął głową i w końcu podszedł się napić. Słój był tylko do połowy pełny, więc wypił jedynie

kilka łyków.

– Pij dalej! – rozkazał mężczyzna.
– Muszę oszczędzać wodę – zaprotestował Harry.
– Nie teraz. Potrzebujesz jej, żeby się wyleczyć.
Chłopiec nie kłócił się, napił się jeszcze. Po kilku chwilach wrócił do rogu, w którym siedział Snape. Nie

był pewien, co powinien zrobić, więc usiadł obok swojego nauczyciela.

– Chodź bliżej, Harry, bo zmarzniesz – powiedział Snape niewiarygodnie miłym głosem, ale chłopiec nie

ośmielił się ruszyć. Usłyszał westchnienie profesora, który przysunął się do niego i otulił obu peleryną tak
jak dzień wcześniej. – Nie mamy odpowiednich ubrań. Jeżeli nie chcemy zmarznąć i jeszcze się przeziębić,
musimy jakoś zatrzymać ciepło. Rozumiesz?

Harry tylko skinął głową, ale poczuł się o wiele lepiej, gdy otoczyło go ramię Snape’a. To znowu było…

tak jakby on był dzieckiem, a nauczyciel rodzicem. Zamknął oczy i zbliżył się do zaoferowanego mu ciepła.

Snape zdziwił się nieco, gdy chłopiec przytulił się do niego.
– Wszystko w porządku? – zapytał ostrożnie.
– Raczej nigdy już nie będzie wszystko w porządku – odpowiedział i ziewnął. Potem dodał: – Znaczy,

nawet jeśli jakoś to przeżyję, to chyba nigdy nie będę mógł… pozbyć się tego wszystkiego. Za dużo tego.
Ale teraz jest dobrze. Pan jest taki… dobry dla mnie. i to jest takie dziwne, ale dobre… Coś jak
przynależność… – wymamrotał zakłopotany.

Snape poruszył się nerwowo i nie był w stanie nic odpowiedzieć.
– Kim jest Quietus? – zapytał delikatnie Harry po chwili.
– Skąd wiesz…? – Głos Snape’a zabrzmiał ostro, ale od razu tego pożałował. Reakcja chłopca była

natychmiastowa.

– Przepraszam – Harry opuścił głowę i odsunął się.
– Nie musisz przepraszać, Harry. – Snape zatrzymał go i mocniej przytulił. – Byłem po prostu trochę…

zaskoczony, że o nim wiesz.

– Pańskie koszmary… – Harry wziął głęboki oddech. – i wczoraj, kiedy się pan obudził, nazwał mnie pan

tym imieniem. Pomylił mnie pan z nim?

Snape od razu przypomniał sobie troskliwość… dobroć chłopca, który go dotknął – najwredniejszego

profesora w całej szkole, człowieka, który traktował go paskudnie przez te wszystkie lata… Mordercę. Czy
to właśnie ta dobroć spowodowała odmianę uczuć z tolerancji w troskę o chłopca? Wyglądało na to, że
każda dobra rzecz w jego życiu była związana w jakiś sposób z Quietusem.

– Quietus był moim bratem – powiedział cicho. – i czasami mi go przypominasz – dodał po chwili.
– Czy on… umarł? – zapytał Harry najciszej jak potrafił. Snape tylko kiwnął głową. – Jak…?
– Voldemort go zabił. – Harry dostrzegł jak zęby profesora zaciskają się. Mężczyzna zamknął oczy i

wziął kilka głębokich wdechów, aby się uspokoić. – Zabił go właśnie tutaj, w Koszmarnym Dworze, w
głównej sali po sześciu rundach tortur, ponieważ odmówił dołączenia do niego, a mój ojciec postanowił go
zmusić. W końcu Voldemort w furii go zabił.

Ponownie obrazy pojawiły się przed jego oczami, jak w Azkabanie. Quietus umierający… pogrzeb…

Bezwiednie przytulił mocniej Harry’ego… Quietusa… Przez chwilę naprawdę wierzył, że siedzi obok
swojego brata. Kiedy dotarło do niego, że to Harry’ego trzymał, spróbował go wypuścić z zażenowaniem,
ale nagle poczuł parę rąk obejmujących go, pocieszających. Ten przejaw troskliwości uciszył zażenowanie.
Siedzieli tak, przytulając się, w ciszy przez długie minuty.

– Jesteś tak dzielny jak on… – powiedział cicho. – To, jak przetrzymujesz tortury, ból, to jak patrzysz

śmierci w twarz z godnością… Jesteś taki jak on.

Harry nie mógł nic powiedzieć. Wyglądało na to, że każdy temat zakończy się śmiercią kogoś

związanego z Mistrzem Eliksirów… Najpierw ukochana, a teraz brat… Tak jak ostrzegał. Jeżeli
zdecydujemy się rozmawiać dalej o przeszłości, napotkamy więcej śmierci, niż możesz sobie wyobrazić.
Może to było powodem zimnego i sarkastycznego zachowania profesora… to, ile stracił w życiu…

– Profesorze? – zapytał nagle.
– Hm–mm? – odezwał się Snape w odpowiedzi.
– Dlaczego godność jest taka ważna? Jeżeli i tak muszę umrzeć, to czy nie jest to obojętne, jak umrę?
– Cóż… hm… Możliwe z czysto materialistycznego punktu widzenia – odparł zakłopotany Snape.
– Ma pan na myśli słowa Dumbledore’a?
– Jakie słowa? – zapytał ciekawie profesor.

– Dla dobrze zorganizowanego umysłu, śmierć to tylko kolejna wielka przygoda. Powiedział mi to po

mojej historii z Quirrellem.

– Nie. Nie chcę rozmawiać o jakiejś formie życia po życiu. Nie wiem, co o tym sądzić. To coś innego…

– westchnął. – Myślę, że nauczyłem się tego od Quietusa. Wszyscy umrzemy prędzej czy później. Nigdy nie
możemy być pewni kiedy. Więc musimy żyć tak, aby nigdy nie żałować…

– Pan żałował? – Harry nie był pewien czy to było mądre pytanie, pewnie nie, ale już padło. Przygotował

się na ostrą ripostę, ale Snape tylko drgnął.

– Tak, wiele razy. Żałuję wielu rzeczy. Ale to inna historia. Nie żałuję utraty godności, ponieważ nigdy

nie byłem zmuszony do jej utraty. Żałuję innych rzeczy.

– Och… Ale jeżeli ja jestem całkowicie pewny, że umrę, to dlaczego nie mogę się poddać?
– Harry, słuchaj – westchnął głęboko Snape. – To trudno wyjaśnić. Ja tylko dam ci przykład, ale nie

będzie to dokładna odpowiedź na twoje pytanie. Obawiam się, że pełna odpowiedź nie istnieje. Dobrze?

– Dobrze – zgodził się potulnie chłopak.
– Powiedziałem, że Voldemort zabił mojego brata. – Harry przytaknął. – Musiałem uczestniczyć w jego

torturach  od  samego  początku.  Tak  jak  w  twoim  wypadku…  –  Harry  znów  poczuł,  jak  profesor  drży.  –
Byłem  jednym  z  jego  oprawców,  chociaż  kochałem  go  bardziej  niż  kogokolwiek  innego  w  moim  życiu.
Albo lepiej powiedzieć, że był jedyną osoba, na której naprawdę mi zależało i którą kochałem. A mimo to
sprawiłem mu ból. On wytrzymał to z godnością i wtedy zrozumiałem, jaką pomyłką było moje życie. Jego
śmierć  powiedziała  mi  coś  o  życiu,  czego  wcześniej  nie  wiedziałem.  Światło.  Znaczenie.  Istota
człowieczeństwa.

– Myślę, że rozumiem – odpowiedział Harry prawie niesłyszalnie.
– Jak cię znam, jestem pewny, że zrozumiałeś. – Snape uśmiechnął się lekko. – Ale pozwól mi

dokończyć tę historię.

Harry ponownie skinął głową.
– Po czwartej czy piątej rundzie nie mogłem już dłużej krzywdzić Quietusa. Stałem tylko, niezdolny do

ruchu. Mój ojciec rzucił na mnie Cruciatus. Zabili mego brata. Zabrałem jego ciało i aportowałem się do
Hogwarcie. Poszedłem do gabinetu Dumbledore’a i złożyłem mu przysięgę na imię Quietusa, że będę
walczył z Voldemortem tak długo, aż zostanie pokonany.

– Czy Dumbledore znał pana brata? Skąd? – zapytał ciekawie Harry.
– Chodził do Hogwartu. Był prefektem, a w siódmej klasie prefektem naczelnym. Wszyscy go znali i

kochali.

– Rozumiem… – Harry zmieszał się.
Snape nie chciał kontynuować rozmowy o Quietusie, więc zdecydował się zmienić temat.
– Jeżeli chcesz jeszcze jakichś przykładów, dotyczących twojego pytania o sens umierania z godnością,

możesz pomyśleć o swoich rodzicach – rzekł miękko. – Nie wiedzieli, że ich sprzeciw cię ocali. Umarli tak
jak żyli.

Harry zatrząsł się i Snape spytał z niepokojem:
– Czy dobrze się czujesz, Harry?
– Tak, tylko to takie… takie dziwne… – wymamrotał zagubiony w myślach chłopiec.
– Co?
– z tych przykładów można wywnioskować, że śmierć tego rodzaju daje… życie… Godność przynosi

życie… tak jakby…

Oczy Snape’a rozszerzyły się, kiedy tak patrzył na chłopca. Harry nie tylko był inteligentny, jak to

wywnioskował z poprzednich rozmów. Był mądry jak stary człowiek z dużym doświadczeniem. Cóż, może
chłopak nie był stary, ale miał doświadczenie.

Siedzieli w półmroku bez słowa. Harry niebawem zasnął na nowo i Snape znowu ostrożnie położył jego

drżące ciało na swoich kolanach. Nie wiedział dokładnie, dlaczego to robi. Po prostu to zrobił. To wydawało
się właściwe. To było coś, czego jeszcze nigdy nie odczuwał, ale zdecydował, że mu się podoba. Profesor

oparł głowę o ścianę i patrzył długo na pochodnię zamglonym wzrokiem. Zastanawiał się znowu nad swoją
przeszłością, straconymi możliwościami, nieistniejąca przyszłością. Miłość, troskliwość, rodzina… słowa,
rzeczy, które nigdy się nie spełnią. Ale Harry nadal żył i czuł coś w tym rodzaju.

Tak. To były szczęśliwe dni przed wrotami do piekła. Ale to nie było piekło. Nie, dopóki nadal mogli

dzielić człowieczeństwo, godność, troskę, nadzieję, marzenia…

Dziwne myśli jak na wrednego Mistrza Eliksirów, pomyślał sarkastycznie. Ale nie takie dziwne dla kogoś

skazanego na śmierć. Byli żywymi trupami zdążającymi wolnymi krokami na miejsce swojej egzekucji i ich
uczucia były podobne do uczuć innych ludzi o takim samym przeznaczeniu.

To nawet znaczyło, że ich uczucia były pewnie wynikiem ich obecnego stanu fizycznego i psychicznego.

Ale czy to miało jakieś znaczenie? Szczęście czy smutek były tylko konsekwencjami różnych
wewnętrznych i zewnętrznych wydarzeń…

Zatopiony w swoich myślach Snape w końcu też zasnął.
***
Przed Norą zatrzymał się samochód, drzwi domu otwarły się gwałtownie i do środka wbiegła Hermiona.
– Ron! – krzyknęła, widząc twarz przyjaciela. Pobiegła do rudowłosego chłopaka i rzuciła mu się na

szyję. – Ron… – powtórzyła ciszej i zaczęła płakać w jego uścisku.

Ron był trochę onieśmielony tym zachowaniem, ale nie chciał urazić pogrążonej w żalu dziewczyny,

odpychając ją. Westchnął i wypowiedział kilka uspokajających słów do jej ucha.

Kilka chwil później pani Weasley uwolniła swojego syna z ramion dziewczyny, sama ją uścisnęła i

wyciągnęła rękę w stronę drzwi, zapraszając rodzinę Hermiony do środka.

Siedzieli w kuchni, ale nikt nie był na tyle odważny by przerwać ciszę. Wreszcie ojciec Hermiony

otworzył usta.

– Usłyszeliśmy bardzo niepokojące wieści od Hermiony, zaraz po zakończeniu roku szkolnego – zaczął z

westchnięciem. – A wczoraj dostała tę swoją gazetę, w której napisano, że jej przyjaciel, Harry, zaginął.
Powiedziała, że z pewnością został porwany. Chciała tutaj przyjechać i porozmawiać z wami. I… – przez
chwilę wyglądał na zakłopotanego – Joan i ja chcielibyśmy usłyszeć o tym coś więcej. Więcej, ponieważ to
mi wygląda na początek wojny.

– To jest początek wojny – zapewniła pani Weasley stanowczo. – Albo będzie za moment.
Ojciec Hermiony kiwnął głową.
– Tak podejrzewałem.
Po dłuższej chwili Hermiona zwróciła się do Rona.
– Czy wiesz coś więcej o Harrym? Twój tata? Dumbledore? Ktokolwiek?
Ron pokręcił desperacko głową.
– Nic. Ale możemy poczekać na tatę, pewnie będzie miał jakieś wiadomości, kiedy wróci.
– Ojciec Rona pracuje w Ministerstwie Magii – wyjaśniła swojej matce Hermiona. – A co z Sam Wiesz

Kim? Knot nadal udaje, że nie powrócił?

– Knot jest idiotą – wymamrotał Ron, a pani Weasley nie poprawiła go, ku zdziwieniu Hermiony. – Knot

nie potwierdził ogłoszenia Dumbledore’a, ale i tak większa część świata czarodziejów wie o nim.

– Tak, uczta pożegnalna… – wyszeptała Hermiona.
– Ministerstwo nie chciało nic robić, tylko zreorganizowało i powiększyło kursy treningowe dla aurorów.

Percy zdecydował się zostać aurorem, ponieważ jego nowy szef nie tolerował jego żarliwej chęci do pracy.

– Och. – Hermiona uśmiechnęła się nieznacznie. – To znaczy, że całkiem normalny człowiek jest

następcą Croucha.

– Nie, on nie jest normalny. On po prostu nie mógł znieść Percy’ego. Te dwie rzeczy nie są

równoznaczne – odpowiedział Ron i pani Weasley westchnęła głęboko.

– Ron. Prosiłam cię, żebyś uważał, co mówisz.
– Ale mamo, tata powiedział to samo tobie i ty się z nim zgodziłaś! – zawołał zdziwiony.
Pomimo ogólnego smutku rodzice Hermiony uśmiechnęli się, a pani Weasley się zaczerwieniła.

– Ronald! – Nie powiedziała nic więcej, ale jej syn zamknął usta i pochylił się do przodu.
– Sytuacja w świecie czarodziejów jeszcze nie jest najgorsza – zwróciła się pani Weasley do mugolskich

gości.  –  Sami  Wiecie  Kto  prawdopodobnie  zbierze  siły  i  odbuduje  swoje  oddziały  zanim  zacznie  coś
poważniejszego.  Wygląda  więc  na  to,  że  mamy  czas,  jeśli  coś  zrobimy.  Ale  ministerstwo  nie  wierzy  w
historię  Harry’ego.  –  Przerwała  i  spojrzała  na  gości,  zastanawiając  się  czy  wiedzieli  o  Turnieju
Trójmagicznym.

– Hermiona opowiedziała nam prawie wszystko – przytaknęła pani Granger, czekając na zakończenie.
– Czas działa na naszą niekorzyść. Nie możemy teraz nic zrobić, ponieważ ministerstwo wszystkiemu

zaprzecza.

– Na temat tego… Sami Wiecie Kogo – zaczął ojciec Hermiony. – Czy będzie to miało wpływ również

na mugolski świat?

Pani Weasley opuściła głowę.
– Boję się, że będzie miało poważny wpływ. Ale nie tylko na mugolski świat. Czarodzieje mugolaki będą

w największym i ciągłym niebezpieczeństwie w niedalekiej przyszłości. Tacy jak państwa córka…

Nieprzyjemna cisza zaległa w kuchni.
– Ale Hogwart jest bezpiecznym miejscem, mamo – powiedział Ron. – Hermiony nikt tam nie

skrzywdzi! Ona jest w większym niebezpieczeństwie w domu.

– Tak, to prawda – potwierdziła pani Weasley i podniosła wzrok na rodziców Hermiony. – Ale tego lata

nie powinno się jeszcze nic wydarzyć… Miejmy nadzieję.

– Jak możemy tak mówić? – krzyknęła nagle Hermiona. – Harry został porwany! Sami Wiecie Kto już

wykonał pierwszy ruch!

– Hermiona, Harry został porwany, bo uciekł z domu. Sami Wiecie Kto nie jest jeszcze wystarczająco

potężny, żeby przełamać ochronne zaklęcia wokół jego domu. i nie zapominaj, że Harry był zawsze jego
pierwszym celem, nie wiem, dlaczego. – Ron położył rękę na ramieniu Hermiony. – i ja mam nadzieję, ja
wierzę, że Harry wróci.

Hermiona potrząsnęła głową.
– Słuchaj, Ron. Jeśli on porwał Harry’ego, to już go zabił. Na pewno.
– Mylisz się. Gdyby go zabił, to już byśmy o tym wiedzieli. Wykorzystałby jego śmierć do zastraszenia

wszystkich czarodziejów…

– Ale to jest kompletnie bez sensu! – zawołała znowu dziewczyna. – Jeżeli to Sami Wiecie Kto porwał

Harry’ego, to nie czekałby tak długo.

– Albo… – Wszyscy zwrócili głowy w stronę pani Weasley, która zaczęła mówić bardzo cicho. – On

chce go złamać. Pokazać całemu światu, że Harry wcale nie jest takim bohaterem, za jakiego go uważamy.

– Złamać go? – zapytał ojciec Hermiony. – Co pani przez to rozumie? Chyba nie przemoc fizyczną…?
– Nie tylko znęcanie się fizyczne, panie Granger. – W głosie pani Weasley dało się wyczuć głęboki

smutek. – Jeżeli mam rację – ja i Artur zgadzamy się ze sobą – Harry na pewno się załamie. Sami Wiecie
Kto ma czas na osiągnięcie celu.

– To nieprawdopodobne, pani Weasley. Żyjemy w dwudziestym wieku, na litość Boską!
– To właśnie w tym wieku były największe masakry niewinnej ludności, zarówno w świecie

czarodziejów, jak i mugoli, jeżeli dobrze pamiętam – odpowiedziała surowo i państwo Granger opuścili
głowy.

– Ehm… prawda… – wyszeptał pan Granger. – Ale… Co możemy zrobić?
Pani Weasley ukryła twarz w dłoniach.
– Nic – wyszeptała. – Możemy tylko się modlić, aby wrócił żywy.

6. ZWIĄZKI

Ciepło…
Czyjś cichy oddech…

Miękkie uderzenia serca…
Kochające objęcia…
Całkowite przebudzenie zajęło Harry’emu trochę czasu. Nie otworzył oczu, ale wiedział, że znowu leży

na kolanach Snape’a. z tą jedną różnicą, że tym razem taka bliskość nie wydawała mu się onieśmielająca i
dziwna. Stała się naturalna. Chociaż Snape – tego Harry był pewien – myślał o ich zachowaniu tylko jak o
konsekwencji zwykłych psychologicznych faktów.

Chłopiec stwierdził, że polubił te psychologiczne fakty. Nie obchodziły go przyczyny obecnej sytuacji,

początek nie miał znaczenia. Jedyne, co naprawdę miało znaczenie, to właśnie to uczucie, coś jakby więź
rodzinna, łącząca go z profesorem…

Profesor…
Nigdy wcześniej by o tym nie pomyślał. Gdyby ktoś powiedziałby mu dwa tygodnie temu, że zacznie

lubić Snape’a (w dwa tygodnie!) wysłałby go od razu do Św. Mungo. Wspominając lekcje eliksirów…
Nieprawdopodobne. Ten Snape był zupełnie inną osobą. Tylko zewnętrzne podobieństwa były widoczne
pomiędzy nimi… nim. Co spowodowało tak nagłą zmianę?

Harry otworzył oczy i przez chwilę przyglądał się spokojnej twarzy Mistrza Eliksirów. Szukał na niej

jakichś znaków, które pomogłyby mu zrozumieć tę nagłą przemianę, zrozumieć cały proces, który przeszli.

Głowa śpiącego mężczyzny oparta była o ścianę, na jego ustach błąkał się delikatny, spokojny uśmiech.

Nie męczyły go koszmary. z uśmiechem na twarzy wydawał się młodszy i sympatyczniejszy niż zwykle.
Zupełnie jak twarz Syriusza, kiedy po wydarzeniach we Wrzeszczącej Chacie zaoferował Harry’emu, by z
nim zamieszkał.

Tylko uśmiech… Czy to rzeczywiście stanowiło tak wielką różnicę? Harry wiedział, że już nigdy nie

będzie widział Snape’a tak jak kiedyś. Co za szkoda, że prawdopodobnie nie będzie miał okazji sprawdzić
na przyszłych lekcjach eliksirów, czy ma rację, chociaż to by było… bezcenne. On i Snape w doskonałej
harmonii… Żadnej utraty punktów, żadnych szlabanów i wrzasków, upokorzeń… A może jednak byłyby,
ale nie w stosunku do Harry’ego. i spojrzenia innych… Malfoya albo Rona… Ron wyszedłby z siebie.

Snape westchnął i otwierając oczy napotkał wzrok Harry’ego.
– Dzień dobry, Harry – ziewnął i przeciągnął się, tyle ile mógł z chłopcem na kolanach.
– Dzień dobry panu. Mógłbym wstać…
– Nie musisz – Snape ziewnął ponownie. – Jest mi wygodnie…
– Chce mi się pić – uśmiechnął się Harry do swego profesora. – i muszę… – Kiwnął głową w stronę

przeciwległego rogu, gdzie była latryna.

– Rozumiem. – Snape odwzajemnił uśmiech i wypuścił Harry’ego.
Kiedy chłopak wstał, poczuł jak jego odrętwiałe nogi się chwieją. Zakręciło mu się w głowie i nagle

zrobiło mu się niedobrze. Walczył, żeby dojść do ubikacji i poczuł prawdziwą ulgę, kiedy tam dotarł i udało
mu się nie zwymiotować. Potem skierował się do słoja z wodą, by się napić. Woda była dobra, świeża i
zimna. Wypił jej sporo. Przynajmniej coś wypełniło jego żołądek…

– Profesorze? – zapytał cicho.
– Tak?
– Czy jeszcze kiedyś w życiu coś zjemy?
– Nie wygląda na to…
Harry zaśmiał się i zauważył zaintrygowany wzrok profesora.
– Czy to takie śmieszne? – Snape uniósł brwi.
– Nie jestem głodny, ale sama idea niejedzenia już niczego… To jest wręcz komiczne – odpowiedział

Harry, uśmiechając się. Podszedł do kąta i usiadł. – Ale te lecznicze eliksiry były dobre. Już nie czuję się tak
źle… Chociaż nadal pali mnie skóra, kiedy się ruszam…

Harry czekał, aż Snape odbędzie swoją własną rundę dookoła celi i kiedy wreszcie usiadł, Harry przytulił

się do niego. Spostrzegł zdziwienie Snape’a, ale profesor po chwili objął go ramieniem.

– Dlaczego jeszcze nie zaczęli z nami swojego codziennego programu? – Podniósł wzrok na Snape’a.

Profesor wzruszył ramionami.
– Nie wiem. Ale nie chce o tym myśleć. Lepiej jest po prostu siedzieć tutaj z tobą niż widzieć jak

cierpisz… – głos mu się załamał.

– Wiem. Mnie też jest ciężko patrzeć jak pan cierpi. Czy myśli pan, że to dlatego Voldemort umieścił nas

tutaj razem?

Snape przytaknął.
– To całkiem oczywiste, Harry – zaczął i dodał. – Jakikolwiek związek utworzyłby się pomiędzy nami,

byłby dobrym narzędziem w jego rękach do zadawania nam większego bólu. Prawdopodobnie w następnej
rundzie to ty będziesz musiał patrzeć na moje tortury.

– Nie chcę widzieć, jak pan cierpi.
– Lepsze to, niż gdy ja widzę, jak ty cierpisz.
– Nie.
– Tak.
– Nie.
– Harry! To nie jest zabawne! – wykrzyknął zdenerwowany Snape.
Harry drgnął i opuścił głowę.
– Tak, profesorze, wiem. Ale sam pan stwierdził, że nie chce pan o tym myśleć. Ja też nie chcę. i łatwiej

to zmieść, zamieniając to w żart.

– Rozumiem ciebie, Harry… naprawdę, ale… Słuchaj… – wydukał profesor i Harry był zaskoczony.

Jeszcze nigdy nie słyszał Snape’a zacinającego się, nigdy też nie brakło mu słów. Mężczyzna zawsze
dokładnie wiedział, co powiedzieć, co zrobić. – To całkiem pewne, że w następnej rundzie ty będziesz
obserwatorem, a ja będę torturowany. To nie zależy od twojej woli czy życzenia.

– Wiem… – głos Harry’ego był ledwie słyszalny. Schował głowę w ubraniu mężczyzny. – Na samą myśl

robi mi się niedobrze – wymamrotał.

Snape lekko pogłaskał chłopca po głowie i westchnął.
– Muszę ci coś powiedzieć, Harry. To zbyt ważne, by się z tym wstrzymać – jego głos stał się śmiertelnie

poważny. – Cokolwiek się stanie, cokolwiek Voldemort ci powie, cokolwiek zobaczysz, cokolwiek mi
zrobią, nie wolno ci otwierać ust. Spróbują złamać nas poprzez cierpienie drugiego, ale ty musisz pozostać
silny i zdecydowany. Spróbują wszystkiego, by cię złamać. Może nawet mnie zabiją. Ale, Harry, nie wolno
ci błagać. Nie wolno ci się upokarzać dla mnie.

– Ale…
– Nie, Harry. To nie moje życzenie, czy prośba o przysługę. To rozkaz. Umrzemy, a przynajmniej ja tu

umrę, tak czy owak. Nie chcę umrzeć ze świadomością, że złamałeś się i zdradziłeś samego siebie.
Zrozumiano? – zapytał, ale nie czekając na odpowiedź Harry’ego kontynuował. – Nie będzie dla nas litości.
Błagając i upokarzając się możesz tylko powiększyć nasze cierpienie, dając im kolejną metodę tortur. i jest
jeszcze jedna rzecz.

Harry westchnął. Miał wiele domysłów co tej „jeszcze jednej rzeczy”.
– Tak?
– Jeżeli się złamiesz, twoje cierpienie stanie się głębsze i bardziej nieznośne niż jest teraz, ponieważ będę

tobą gardził. Czy to jest jasne?

– Całkowicie, proszę pana. – Harry uśmiechnął się lekko. – Wcześniej pan powiedział, że pan zabije

mnie osobiście. Teraz planuje pan mną tylko pogardzać – to już pewien postęp…

– Harry. Mówię poważnie – zirytował się Snape.
Harry mruknął coś w ubranie Snape’a.
– Co? – zapytał profesor.
– To takie nudne, być poważnym przez cały czas…
– Czy dobrze zrozumiałem? – zapytał nagle lodowaty głos od strony drzwi. – Nudzicie się tutaj?

Harry miał wrażenie, że krew mu zamarzła. Panika płynęła poprzez jego żyły, kiedy Voldemort powoli

podchodził do nich. Przytulił się do Snape’a, jak gdyby mógł w ten sposób zniknąć. Chciał uciec przed
nieuniknionym i otoczył rękami pierś Snape’a, szukając ochrony. Profesor wzmocnił uścisk wokół
Harry’ego i wymruczał kilka słów otuchy do ucha chłopca.

– Nie panikuj, Harry. Bądź silny i nie bój się. Wszystko będzie w porządku.
Harry nie był w stanie odpowiedzieć. W rzeczywistości nawet nie mógł się poruszyć, słuchać, ani

rozumieć. Przerażenie sparaliżowało go zupełnie, jego oczy rozszerzyły się ze strachu.

– Nie chcę zostać sam – mamrotał rozpaczliwie. – Nie chcę pana stracić…
– Zamknij się Potter. Musisz być silny! – wysyczał Snape i wstał. – Więc w końcu zdecydowaliście się na

kontynuację? – Spojrzał gniewnie na Czarnego Pana.

Czterech Śmierciożerców wkroczyło do celi za groźną postacią.
– Jak myślisz, dlaczego tu jestem? – Usta nieludzkiej postaci wykrzywiły się w paskudnym uśmiechu.
***
Harry musiał sobie wciąż przypominać o słowach Snape’a. Wiedział, że mężczyzna miał rację, ale to

było zbyt trudne, stać i patrzeć na powolną agonię profesora, widzieć jak życie wypływa z jego
torturowanego ciała.

Podczas pierwszych godzin pomagała mu wytrwać jego panika. Nadal nie był w stanie otworzyć ust, ani

się poruszyć. Dwóch Śmierciożerców zaciągnęło go do komnaty tortur i postawiło obok Voldemorta, który
znajdował uciechę w dręczeniu chłopaka sadystycznymi uwagami.

– Czy podoba ci się przedstawienie, panie Potter? Znienawidzony Mistrz Eliksirów umierający… Myślę,

że możesz być mi wdzięczny… Po tylu latach nienawiści… Nienawidził również twoich rodziców…
Zasługuje na taki los… Jest tylko zwykłym zdrajcą, zdrajcą obu stron… Gdyby tylko miał okazję, zabiłby
też twojego ojca… Czy opowiedział ci o swojej wspaniałej przeszłości w mojej służbie? O swoich
eliksirach, ofiarach, zdradach…? Myślisz, że się zmienił? Raz zdrajca, zawsze zdrajca… Przed tobą udaje
dobrego faceta, jak widzę…

To była długa przemowa, ale Harry rozumiał z tego tylko pojedyncze słowa i krótkie zdania. Nie

odpowiadał. Za każdym razem, gdy coś usłyszał, mrugał i zaciskał ręce w pięści w bezsilnej złości.

Panika i złość. Dwa przeciwstawne uczucia mieszały się w nim. Niekończące się godziny upływały w

paraliżującej ciszy. Nie słyszał krzyków ani jęków Snape’a – możliwe, że ten w ogóle nie krzyczał, że
cierpiał w kompletnym milczeniu, tak jak podczas wcześniejszych tortur. Harry nie wiedział. Nie był w
stanie myśleć, chwilami nawet oddychać. Wielkie fale poczucia winy zalewały go. Oskarżał się, to wszystko
była jego wina, jego nieodpowiedzialnego zachowania. Snape miał zawsze rację w szkole, on rzeczywiście
był nieznośnym głupkiem… To była jego wina… Tak jak śmierć Cedrika była jego winą…

Poczucie winy dusiło, zabijało go powoli…
W pewnej chwili chłopiec sądził, że Snape stracił przytomność, ale nie, Voldemort ocucił go na nowo,

tak jak poprzednio robił to z Harrym.

– Jeżeli mnie poprosisz, to zakończę jego cierpienie – przymilne słowa dotarły do jego uszu. Harry

potrząsnął głową.

– Czyżbyś naprawdę chciał, żeby on zginął? Czy nienawidzisz go tak bardzo? – Kuszące i oskarżające

słowa tylko wzmogły poczucie winy chłopaka. Zacisnął zęby i walczył, aby zatrzymać gniewne słowa i
poczucie winy. Nie odpowiedział, tylko wpatrywał się desperacko w Snape’a i miał nadzieję, że profesor nie
słyszał słów Voldemorta.

– Twoja decyzja go zabije – powiedział Największy Bydlak, uśmiechając się.
– Nie – wyszeptał Harry cicho. – Nie…
Musisz być silny, Harry, usłyszał echo słów profesora. Cokolwiek ci powie…
– To będzie twoja wina – wyszeptał zimny, złowrogi głos.
– Kłamca! – wrzasnął nagle Harry. – Nie wierzę ci!
– Jedyna rzecz, jaką musisz zrobić, to poprosić mnie, bym skończył. Żebym okazał litość.

Tortury przerwano na chwilę. Harry czuł się rozdarty. Co powinien zrobić? Co powinien zrobić, czuć,

myśleć, powiedzieć? Jak miał wytrzymać taka sytuację? Dlaczego?

Dlaczego?! zawył głos w jego wnętrzu. Był tylko dzieckiem. Tylko dzieckiem. i potrzebował Snape’a,

aby przetrwać w tym piekle. Jeżeli nie będzie błagać o litość, profesor umrze. A on zostanie sam.

Nie będzie dla nas litości. Błagając i upokarzając się możesz tylko powiększyć nasze cierpienie, dając im

kolejną metodę tortur. Ponownie usłyszał głos Snape’a.

Potrzebuję pana, odpowiedział w duchu, z rozpaczą.
Ukrył twarz w dłoniach.
– Widzę, Potter, że nareszcie wraca ci rozsądek – wysyczał bezlitosny, groźny głos.
Bezlitosny… Nie będzie dla nas litości. Nie będzie dla nas litości. Żadnej litości!
Harry westchnął i opuścił ramiona.
– Nigdy ci nie uwierzę – powiedział najspokojniej, jak mógł.
– Niech będzie, panie Potter. – Voldemort odwrócił się do swoich Śmierciożerców. – Kontynuujcie!
Harry nigdy nie przypuszczał, że może istnieć aż tyle różnych rodzajów tortur, i że są tacy ludzie, którzy

mogą z nich korzystać bez litości i poczucia winy.

Ledwo uwierzył, że Voldemort w końcu pozwolił im odejść. Snape oczywiście był nieprzytomny i

zadaniem  Harry’ego  było  dowleczenie  profesora  do  celi.  Bezwładne  ciało  było  dla  niego  za  ciężkie,  nie
mógł  go podnieść, musiał  więc je ciągnąć.  Harry  chwycił Snape’a pod ramionami i zacisnął ręce na jego
piersi.  Żałował,  że  dodatkowo  rani  w ten sposób profesora, ale nic na to nie mógł  poradzić. Czuł  jak łzy
spływają mu po twarzy, ale nic go to nie obchodziło.

Śmierciożercy obserwowali jego wysiłki i śmiali się złośliwie, widząc jak zatacza się pod ciężarem. A

potem schody… Harry nie mógł przestać płakać, kiedy przesuwał ciało profesora powoli, ostrożnie ze
stopnia na stopień, desperacko starając się nie zrobić większej krzywdy i tak już poranionemu mężczyźnie.

Nie wiedział jak udało mu się znowu dotrzeć do celi. Zdawało się, że minęła cała wieczność. Kiedy drzwi

zamknęły się za nimi, położył Snape’a najdelikatniej jak mógł na podłodze i przykrył go peleryną. Potem
wziął słój, zmył krew z twarzy mężczyzny, usiadł obok jego głowy i położył ją na swoich kolanach.

Przez długie, bezsenne godziny patrzył na tę kiedyś nieprzyjemną, a teraz tak miłą i drogą twarz, i błagał

jakiegokolwiek boga, który by go słuchał, aby profesor się obudził.

***
Kiedy Snape zaczął odzyskiwać przytomność, poczuł ciepłe ciało pod głową. Od czasu do czasu

delikatna ręka głaskała go po włosach lub policzku. Jego pierwszą myślą było znowu, że to Quietus, ale
nagle przypomniał sobie swoją obecną sytuację i już wiedział. To był Harry.

Uśmiechnął się ciepło, mimo że mięśnie twarzy zaprotestowały.
– Nie śpi pan? – usłyszał zaniepokojony głos.
– Nie, Harry – odpowiedział, ale nie otworzył oczu.
Czuł jak jego serce ogrzewa troskliwość chłopca. To stało się takie… naturalne dla niego, aby dbać o

chłopaka, pocieszać go, i trochę się obawiał, jak Harry się zachowa. Ale teraz, kiedy widział, że chłopiec
odwzajemnia to wszystko, poczuł ulgę.

– Mam nadzieję, że oglądanie mnie nie było takie straszne… – powiedział słabo.
– Nie, to nie było straszne… – chłopak przerwał, a Snape poczuł jak serce mu się kraje. – Umierałem z

każdym ciosem, jaki pan otrzymał. – Harry’emu załamał się głos.

Burza mieszanych uczuć przepłynęła przez jego ciało. Nadal z zamkniętymi oczami podniósł rękę do

twarzy Harry’ego i pogłaskał ją delikatnie.

– Dziękuję, Harry.
– Za co?
– Za przetrwanie tego, za bycie tam…
Jakże dziwne było wymówienie tych słów. Czuł, że zachowuje się coraz bardziej nie po swojemu. Czy to

była oznaka słabości? Troski? Wszystko stawało się takie mgliste i odwrócone do góry nogami…

– Nie zasługuję na podziękowania. Zawiodłem. – Głos Harry’ego był smutny.
– Nie, nie zawiodłeś – zaczął Snape, ale chłopak mu przerwał.
– Ależ tak. Słyszałem jego słowa i nie mogłem nie odpowiedzieć… i był moment, kiedy ja…
– Kiedy co…? – zapytał po chwili łagodnie profesor.
– Kiedy mu uwierzyłem. – Głos Harry’ego brzmiał, jakby chłopiec był na ostatecznej granicy

wytrzymałości. Snape, walcząc z mdłościami i bólem, usiadł, przysunął się do Harry’ego i mocno objął
płaczące dziecko.

Harry schował twarz w fałdach jego ubrania i łkał rozpaczliwie.
– Tak mi przykro, zdradziłem pana i siebie… – Jego słowa były ledwo zrozumiałe. Snape nic nie

odpowiedział. Czekał, aż chłopak uspokoi się, głaszcząc go po głowie i plecach delikatnymi ruchami.

Kiedy usłyszał, że płacz ustał, sięgnął palcem pod brodę Harry’ego i uniósł jego głowę tak, by mógł

spojrzeć mu w oczy.

– Harry – powiedział spokojnym, ale poważnym głosem. – Nie zawiodłeś. Nie zdradziłeś siebie, ani

mnie. Byłeś zagubiony, ale zwyciężyłeś i powstrzymałeś się.

– Nie chciałem, żeby pan więcej cierpiał. Nie chciałem pana stracić. Nie chciałem, żeby pan zginął… –

Harry wymamrotał cicho, opuściwszy głowę.

– Wiem. i wiem, że to zbyt wielki ciężar dla dziecka, ale musisz pogodzić się z faktem, że

prawdopodobnie zostaniesz tutaj sam. Masz większą wartość dla Voldemorta niż ja i jeżeli stwierdzi, że
może ciebie złamać poprzez moją śmierć, nie będzie się wahał. Musisz być silny i pozwolić mi umrzeć, gdy
nadejdzie mój czas.

– Ale ja bym nie mógł… – Chude ciało obok Snape’a zadrżało. – Ja już straciłem wszystko… Nie chcę tu

zostać sam… – Harry nagle podniósł wzrok. – To takie przerażające myśleć o byciu sam na sam z
Voldemortem przez dłuższy czas… Byłem z nim sam, po tym jak zabił Cedrika na cmentarzu i nie miałem
żadnej nadziei, wiedziałem, że umrę, ale… przynajmniej wiedziałem, że to długo nie potrwa… Ale sam
pomysł bycia z nim w tym miejscu całymi dniami, tygodniami…

Snape doskonale rozumiał uczucia i wzburzenie Harry’ego. Dla niego wystarczająco trudne było

przebywanie w pobliżu Czarnego Pana jako jeden z jego sojuszników. Próbował sobie wyobrazić, jakby to
było zostać w tym piekle bez Harry’ego i zadrżał. Zacieśnił swój uścisk tak bardzo jak mógł, nie sprawiając
bólu chłopcu.

– Będę tutaj z tobą tak długo, jak będę mógł, Harry. Pomogę ci. Ale musisz być silny na wypadek,

gdybyś został sam. Będziesz silny, ja to wiem. Jestem tego pewien. Jesteś odważny i dobry. Twoja dobroć
zwycięży z ciemnością i złem, które cię otaczają. Wierz mi, Harry. Wytrzymasz do końca.

Żaden z nich nie poruszył się. Potem chłopiec pomógł położyć się swojemu nauczycielowi i przytulił się

do niego. Snape westchnął, uśmiechnął się i owinął obu swoją peleryną. Bliskość i ciepło były takie dobre,
takie relaksujące, że znowu poczuł szczęście wypełniające jego serce.

– Wiesz, Harry, w każdym związku musisz zaakceptować fakt, że nie będzie on trwał wiecznie. i musisz

nauczyć się pozwolić odejść drugiej osobie. Nie tylko w wypadku jej śmierci. Musisz dać szansę jemu bądź
jej zadecydowania o zostaniu czy odejściu. Zawsze. Jeżeli będziesz chciał go na siłę zatrzymasz, to go
stracisz. Jeżeli pozostawisz mu decyzję, zostanie.

– W takim wypadku lepiej zostać samemu od początku, prawda?
– Nie. Być samym to właściwie wcale nie żyć prawdziwym życiem.
– Ale nie trzeba się martwić o tę drugą osobę.
– Troska nie jest wygórowaną ceną za odrobinę szczęścia.
– Czy nie można być szczęśliwym, będąc samemu? – zapytał Harry z niedowierzaniem.
– Nie. Nie naprawdę. To jest raczej… nudne. Nie można podzielić się myślami, uczuciami,

doświadczeniami i wszystko staje się obojętne już po chwili – powiedział Snape z zamglonym wzrokiem.

– Pan jest samotny, prawda? – zapytał nagle Harry.
Snape milczał przez kilka minut.

– Cóż, nie do końca. Mieszkam sam, ale nie jestem sam…
– Czy ma pan przyjaciół? – Natychmiast Harry poczuł, że tego pytania nie powinien zadawać. Ale Snape

nie wydawał się zły, czy zirytowany.

– Albus jest moim dobrym przyjacielem… i mam kolegów, z którymi jestem w dobrych stosunkach.
Harry, zyskawszy pewność siebie, zdecydował się zaryzykować ponownie i zadać następne pytanie.
– A w szkole… Czy miał pan przyjaciół, kiedy był pan dzieckiem?
Snape uśmiechnął się.
– Naturalnie. Czemu myślisz, że nie miałem? – rzekł, lecz jego czoło zachmurzyło się. – Ale wielu z nich

umarło po zniknięciu Voldemorta.

– Oni byli…? – Harry nie dokończył pytania, ale Snape zrozumiał.
– Tak. Część z nich nadal jest w Azkabanie. Przez czternaście lat…
– Czy żałuje ich pan?
Snape westchnął.
– To jest zbyt skomplikowane pytanie, by odpowiedzieć na nie jednym zdaniem… Albo w ciągu jednego

dnia. Tak i nie. Żałuję ich. Żałuję naszej straconej przyjaźni. Ale też nie żałuję ich z powodu ich czynów…
Chociaż ja robiłem to samo… Powinienem być tam z nimi… – wymamrotał ostatnie zdanie zupełnie
nieobecnym głosem.

Poczuł, że ramię Harry’ego otoczyło go.
– Nie… – powiedział chłopak z powagą. – Nie. Nie powinien być pan tam z nimi. Odwrócił się pan od

tego i ryzykował pan życie, szpiegując dla Dumbledore’a. Jest pan lepszy niż oni.

Snape wybuchnął krótkim, gorzkim śmiechem.
– Naprawdę uważasz, że jestem lepszy od nich, Potter? – Harry tylko przytaknął, nie puszczając Snape’a.

– W takim razie jesteś w błędzie. Przykro mi. Wbrew mojemu obecnemu zachowaniu wobec ciebie jestem
strasznym potworem. Naprawdę. Odczułeś to w ciągu ostatnich czterech lat.

– To było co innego. Pan tylko mnie szykanował. To nie jest ważne, profesorze. Już nie – wyszeptał

Harry mocno trzymając mężczyznę.

– Zmieniłem strony tylko z powodu śmierci brata. Moja decyzja nie wynikała z moich przekonań. To

była zwyczajna zmiana stron.

– Zmienił pan stronę, bo pan kogoś kochał i to ta miłość uczyniła pana lepszym od nich. To czyni pana

lepszym od nich. Pan był w stanie kochać. To była ta różnica…

– Oni również kochają swoje rodziny…
– Tak jak pana ojciec?
– On był wyjątkiem…
– Jest pan pewien? – Snape znowu chciał odpowiedzieć, ale Harry kontynuował. – i czy jest pan pewien,

że zmieniliby strony, gdyby Voldemort zabił kogoś z ich rodziny? Nie, profesorze. Pan to zrobił. Oni nie. To
jest różnica.

– Harry, ty nie rozumiesz takich rzeczy…
– …ponieważ jestem za młody. Za młody na co? – zapytał Harry gniewnie. – To nie jest argument!
– Cóż, muszę się wycofać. – Snape uśmiechnął się lekko, widząc gniew chłopca. – Nie ośmielę się z tobą

dyskutować. Pokonasz mnie.

– Pan sobie ze mnie kpi, profesorze. – chłopak potrząsnął głową z irytacją.
– Nie, nie kpię. Jestem cholernie poważny, Potter – uśmiechnął się Snape.
– Nie, nie jest pan! – odparł z oburzeniem.
– Cóż, jeśli mi nie wierzysz…
Obaj wybuchli śmiechem. Potem Snape zaczął mówić.
– Harry, chciałem cię przeprosić.
– Nie musi pan.

– Muszę! – powiedział głośno. – Za, jak to nazwałeś, szykanowanie przez cztery lata. Za złe traktowanie.

Za upokarzanie i wyśmiewanie. Za brak zrozumienia.

– To nie ma znaczenia.
– Ma. Jestem dorosły. Powinienem być bardziej spostrzegawczy…
Harry długo nie odpowiadał.
– Proszę pana? – westchnął w końcu.
– Mm–hm?
– Czy pan naprawdę mnie nienawidził?
Snape zaczerwienił się i opuścił głowę. Przez chwilę był wściekły. Dlaczego upokarzał się na oczach

tego chłopaka?

– Muszę przyznać… Tak. – Bardzo trudno było się do tego przyznać. Nie zamierzał zranić Harry’ego,

choć bał się, że tak właśnie się stanie. Jego własna duma również została zraniona. Ale zdecydował się
kontynuować. – Albo lepiej powiedzieć, że nienawidziłem osoby, którą wierzyłem, że jesteś. – Przytulił
chłopca i pogłaskał go po włosach. – Przykro mi.

Harry nie odpowiedział. Nie chciał myśleć o poprzednich latach, o obecnej sytuacji. Chciał o coś zapytać,

ale się nie ośmielił. Bał się możliwej odpowiedzi, nie chciał się zawieść. Ale Snape, jak zawsze, wydawał
się czytać w jego myślach, ponieważ mówił dalej:

– Nie bój się, Harry. Już cię nie nienawidzę. Ja… Cieszę się, że tu jestem. Nie z powodu tortur… czy

strachu. Jestem szczęśliwy, że cię poznałem. Że jestem z tobą. Przykro mi, że musiało stać się coś takiego,
abym zmienił swoje nastawienie do ciebie… Może jest już za późno, ale… Bardzo cię lubię, Harry.

Chłopiec nie ośmielił się podnieść wzroku. Był całkowicie rozbity, a jednocześnie niemożliwie

szczęśliwy.

– Ja… – Głos mu się załamał, gdy próbował odpowiedzieć. – Ja jestem również szczęśliwy, że jestem tu

z panem… i przykro mi, że to moja wina… ale… może… Już tego nie żałuję… Myślę, że znalazłem
miejsce, do którego mogę wracać.

Snape uśmiechnął się pamiętając ich pierwszą – a może drugą? – rozmowę.
– Rodzinę? – zapytał ciepło.
Harry zaczerwienił się.
– Coś w tym rodzaju…
Po chwili chłopak dodał:
– Czy nie uważa pan, że to tylko zwyczajny psychologiczny fakt i nic więcej?
Profesor wzruszył ramionami.
– Już to mnie nie obchodzi.
***
– Alastorze! Miło cię widzieć, stary przyjacielu!
– Albusie. – Auror skinął uprzejmie głową. – Słyszałem wieści o młodym Harrym Potterze.
Dumbledore westchnął głęboko.
– To był Voldemort. Jestem tego zupełnie pewien.
– Co za kretyn z tego Knota! – mruknął Moody. – On nadal ci nie wierzy. Rozmawiałem z nim kilka dni

temu i potwierdziłem twoje podejrzenia o „zmartwychwstaniu” Voldemorta, ale on… – Machnął ręką. – Nie
powiedział mi tego, ale uważa mnie za głupca, jak zawsze. Ha! Miałem rację, kiedy starałem się bronić w
każdy możliwy sposób…

Dumbledore wskazał przyjacielowi krzesło.
– Herbaty, Alastorze? – uśmiechnął się. – Własnoręcznie zaparzonej?
– Albusie, wiesz, że piję tylko…
– Wiem, wiem…
– Wierz mi, ja mam rację, co do ciągłej czujności. Szczególnie w takich czasach jak te…
Dumbledore zachichotał.

– Ciągła czujność…
– Albus! Czy ty się ze mnie śmiejesz?!
– Przepraszam, Alastorze. – Dumbledore opanował się, chociaż wesołe iskierki nadal pozostały w jego

oczach.

– Więc? Co planujesz zrobić? – zapytał Moody, kręcąc głową odmownie na widok cytrynowych dropsów

dyrektora. – Domyślasz się, gdzie może przebywać młody Harry?

Dumbledore westchnął i iskierki natychmiast zniknęły z jego oczu.
– Alastorze, myślę, że wiem gdzie jest Harry. Jedyny problem w tym, że nie wiem dokładnie, gdzie to

miejsce się znajduje.

Moody nie odpowiedział, tylko uniósł ciekawie brew.
– Według mnie on – lub lepiej powiedzieć oni – są w Koszmarnym Dworze.
– Oni? Koszmarny Dwór? O czym ty mówisz?
– Nie widziałem Severusa od sześciu czy siedmiu dni. Zniknął dokładnie w tym samym czasie, co Harry.

To nie może być przypadek.

– Nie. z całą pewnością nie. – Twarz Moody’ego pociemniała.
– Martwię się. Severus zazwyczaj doskonale sobie radził i potrafi się obronić. Jeżeli nie wrócił, to musiał

mieć dobry powód. Boję się, że został schwytany.

Dumbledore uniósł wzrok. Oczy Moody’ego – zarówno zwykłe, jak i to magiczne – były skierowane na

niego, ale nie widział w nich współczucia. Tylko odrazę.

– Myślę, Albusie, że wyobraźnia cię ponosi – powiedział auror. – Prawdopodobnie miał inny powód, by

zostać z Voldemortem…

– Co sugerujesz…? – Twarz Dumbledore’a zachmurzyła się. – Severus nie…
– Albusie! Jesteś zbyt naiwny! Jestem pewien, że ten Śmierciożerca, którego uważasz za przyjaciela,

zobaczył schwytanego młodego Harry’ego i nie miał już powodu by wrócić. Osiągnęli swój cel. Wróg
numer jeden Voldemorta jest w ich rękach. Po co Snape miałby wrócić?

– Nie wiesz, o czym mówisz – zaczął powoli Dumbledore. – Decyzja Severusa, by przejść na naszą

stronę, była poważna i szczera. Pomógł nam wiele razy podczas ostatniej wojny. Przekazywał cenne
informacje o miejscach, osobach i planach. Mówił również o Koszmarnym Dworze, więzieniu Voldemorta.

– Czy pokazał ci jego dokładne położenie?
– Powiedziałem ci, że nie znam go…
– Widzisz sam, Albusie. On go nie znał. Czy to nie dziwne?
– Szukaliśmy go razem…
– Ale go nie znaleźliście, prawda?
– To nie jest winą Severusa. Starał się wiele razy.
– Albusie! On z całą pewnością cię zdradził! – wykrzyknął niecierpliwie auror.
– Nie znasz go, Alastorze – wysyczał gniewnie Albus. – Powiedziałem ci to samo, co powiedziałem

wtedy na procesie, on jest po naszej stronie.

– Może był. i znowu zmienił strony. Ten, co raz zmienił strony, może to znowu zrobić.
– Nie masz prawa tak o nim mówić po tym wszystkim, co mu zrobiłeś – głos Dumbledore’a był cichy,

ale stanowczy.

– Co ja mu niby zrobiłem? – Moody wzruszył ramionami. – Ja tylko go przesłuchiwałem. To było

konieczne. Złapaliśmy go i przesłuchiwaliśmy, tak jak innych w takich przypadkach!

– No cóż, Alastorze. Twoje metody przesłuchiwania nie są ani trochę bardziej ludzkie niż zachowanie

Śmierciożerców względem ich ofiar!

– Albusie! Jak śmiesz…!
– Alastorze! Ja wiem o czym mówię!
– Czy ten cholerny Śmierciożerca nagadał ci tych kłamstw?
– Tak, Alastorze, i ja mu wierzę!

– Wolisz wierzyć temu zdrajcy niż swojemu staremu przyjacielowi?
Atmosfera w pokoju zrobiła się gorąca, obaj wstali i patrzyli na siebie ponad biurkiem Dumbledore’a.

Ale dyrektor westchnął i ponownie usiadł.

– Kiedy nareszcie wydostał się z Azkabanu gdzie go wysłałeś, przyszedł do mojego biura i wszystko mi

opowiedział.  Nie  mogłem  uwierzyć.  Nie  chciałem  mu  wierzyć.  To,  co  opowiedział  o  tobie  i  Franku…
Nawrzeszczałem  na  niego  i  nazwałem  go  kłamcą.  –  Wzrok  Dumbledore’a  stał  się  nieobecny,  kiedy
wspominał przeszłe zdarzenie. Jego głos stał się cichy i miękki. – Znam Severusa. Ma temperament i jest
bardzo  sarkastyczną  i  zimną  osobą.  Wtedy  nic  nie  odpowiedział.  Tylko  wzruszył  ramionami  i  wyszedł.
Byłem pewien, że wyolbrzymia historię o tobie. Ale… Coś się stało podczas zeszłego roku i zjawił się w
moim gabinecie, usiadł w tym samym krześle, na którym teraz ty siedzisz. Dał mi małą butelkę i poprosił
mnie, bym go przesłuchał. Po nocnym spotkaniu z Crouchem, który go oskarżył…

Twarz Alastora zbladła.
– Ten przeklęty Crouch…
– To nie była wina Croucha. Myślę, że ty zachowałbyś się tak samo, gdybyś był na miejscu Croucha.
– Ten eliksir to było…
– Tak. To było Veritaserum. Zrobił je Soren McRee, nie Severus. Wysłałem Sorenowi resztki serum,

zaraz po tym jak go przesłuchałem, aby sprawdził eliksir. Nie chciałem wierzyć… Dostałem odpowiedź od
Sorena po trzech dniach… Eliksir był doskonały… Severus powiedział mi prawdę… powiedział mi… o
tamtych zdarzeniach, czternaście lat temu… – głos Dumbledore’a przycichł.

– Czy zapytałeś go również o jego lojalność? – zapytał oschle Moody.
– Tak. Chciał, by o to spytać. Pragnął, by mu uwierzono. Nalegał wciąż i wciąż, ponieważ ja nie

chciałem… odkryć jego sekretów, lęków i bólu.

– Jego grzechów – dodał Moody, ale Dumbledore tego nie słyszał.
Dumbledore pamiętał determinację wypisaną na twarzy Mistrza Eliksirów. Albusie, musisz znać całą

prawdę. Poświadczyłeś za mnie czternaście lat temu i chcę abyś wiedział o wszystkim. Wszystkim. O mnie, o
Śmierciożercach, i tak, o Moodym i Franku też…

On tego nie chciał. Starał się zignorować życzenie młodszego mężczyzny. A potem Severus… Severus

go błagał. Severus – błagający… Zszokowało to dyrektora. Mistrz Eliksirów na kolanach… Severus pokazał
mu Mroczny Znak. Był pewien, że Voldemort powróci. Chciał, aby Dumbledore zupełnie mu zaufał.
Albusie… Musisz… Ty musisz wiedzieć…

To była długa noc. Po wyjściu Severusa siedział tylko w swoim krześle wpatrując się w płomienie i

czekał na odpowiedź…

Kiedy ją dostał, poszedł do lochów. i przeprosił.
Twarz Severusa była bledsza niż zazwyczaj, kiedy wyznał mu, że wysłał eliksir do sprawdzenia do

McRee. Widział jego rozczarowanie.

Powinienem był wiedzieć… mruknął Mistrz Eliksirów.
Dumbledore nigdy jeszcze nie czuł się tak paskudnie. To było zupełnie tak, jakby zdradził młodszego

mężczyznę, który szpiegował dla niego przez dwa lata, był jego pracownikiem przez czternaście,
niechętnym opiekunem Harry’ego przez cztery… Ale tak trudno było uwierzyć, że jego przyjaciele –
Alastor i potem Frank – popełnili takie czyny, tylko dlatego, że nie uważali swoich więźniów za ludzi…

Dumbledore słyszał, jak Moody wychodził z pokoju, ale nie był w stanie otrząsnąć się ze swoich myśli.
Severus… Dlaczego wcześniej nie doceniał jego wartości? Dlaczego wcześniej nie zaproponował mu

swojej przyjaźni? Prawda, byli w dobrych stosunkach, ale może to było za mało dla Severusa…

Młodszy czarodziej żył w tym samym co on budynku przez ponad dekadę, był lojalny wobec niego, robił

wszystko, o co go poprosił i nigdy nie chciał niczego w zamian. Żadnej przyjaźni, zaufania czy zrozumienia.
z pewnością powodem było jego poczucie winy. Severus zapewne myślał o swojej samotności jako o jakimś
rodzaju pokuty za wcześniejsze czyny.

Stracił tak dużo… Severus także… Ostatnie pół roku było bezcenne. Stali się przyjaciółmi. A teraz…

Możliwe, że teraz go utraci. i Harry’ego.

Severus i Harry… Czy jeszcze żyli?
Severus i Harry… Czy byli razem w piekle Voldemorta?
Severus i Harry… Czy kiedykolwiek się dowiedzą…?

7. SAMOTNOŚĆ

I znowu.
Harry był torturowany, a on był zmuszony na to patrzeć.
Z każdym dniem to stawało się coraz trudniejsze.
Snape wierzył, że nie przeżyje nocy.
Pierwsza runda była jego: parę Cruciatus, porządna liczba fizycznych obrażeń, którym towarzyszyły

krótkie komentarze Voldemorta, sączone do ucha Harry’ego, ale twarz chłopca pozostała beznamiętna, więc
Największy Bydlak postanowił zmienić obiekt okrucieństwa i teraz Snape znowu stał się bezsilnym
obserwatorem.

Stare rany na ciele Harry’ego, które jeszcze nie zdążyły się zaleczyć, szczególnie cięcia zadane skalpelem

Avery’ego, zostały ponownie otwarte, ale on stał w milczeniu.

Snape wspomniał ich wzrastającą panikę dzisiejszego poranka. (A może było to popołudnie? Nie

wiedział. W lochach Koszmarnego Dworu zawsze panował mrok i mężczyzna stracił poczucie czasu, a
długie okresy bez przytomności nie pomagały mu go odzyskać.) Gdy przyszli po nich Śmierciożercy, obaj
zamarli ze strachu. Pamiętał dziecinną twarz Harry’ego, bledszą niż zwykle, zaciśnięte pięści, duszący
strach wstrząsający chudym i osłabionym ciałem… W sercu rosło mu desperackie pragnienie bronienia go,
ale nie był w stanie odmienić biegu wydarzeń.

Ten związek prawdopodobnie ich zabije. Voldemort wiedział o tym, kiedy zdecydował się umieścić ich

razem w jednej celi… i wciąż te tortury i tortury.

Zimno komnaty tortur… Odór krwi… Tłumione zawodzenie… Sadystyczne śmiechy… Drżenie nóg i

trzęsące się ręce, zaciśnięte pięści i zęby, słabość i głód… Wszystko wydawało się takie odległe i zamazane,
wszystko prócz tych uczuć i silnej decyzji, aby w tym piekle pozostać człowiekiem. Nie da temu bydlakowi
jeszcze jednego sposobu torturowania ich. Fizyczne męki w zupełności wystarczały.

Gdy Voldemort wyszedł, Śmierciożercy zdecydowali się pobić również Snape’a.
Wspólne tortury nie były tak ciężkie jak bezsilne obserwowanie. Były nawet jakby lepsze, jak gdyby jego

ból mógł zmniejszyć cierpienie chłopca.

Teraz wszystko bolało.
Po długich męczarniach nareszcie powróciła ich chwilowa wolność. Śmierciożercy zawlekli

półprzytomne ofiary do ich celi – do jamy śmierci i miłości, i troski… Czekało ich kilka godzin wolnych od
Voldemorta, trochę możliwości, aby pocieszyć się nawzajem, by dać i wziąć siłę na przyszłość.

Byli tak wyczerpani, że nie byli już w stanie siedzieć. Snape, goniąc resztkami sił, położył chłopca w

rogu, chwycił pelerynę i legł obok niego. Przykrył ich obu brudnym ubraniem, przytulił chłopaka i tak jak
on stracił przytomność. Nadchodził koniec. Jego ostatnią myślą było, że chciałby umrzeć później. W ten
sposób mógłby bronić chłopca do końca.

***
Snape nie wiedział, gdzie się znajduje. Czuł się słaby i chory, zupełnie niezdolny do czegokolwiek. Nie

czuł własnych kończyn i nie był w stanie otworzyć oczu. Jednocześnie miał dziwne uczucie, jakby latał lub
pływał po niebie niczym chmury czy ptaki. Był lekki jak liść na wietrze, wolny od więzi i ciężarów, wolny
jak dziecko, beztroski i wolny od odpowiedzialności, bólu, strachu, przeszłości i przyszłości…

W krótkich momentach przytomności miał świadomość tego, że obecny stan był skutkiem głodu, tortur i

utraty krwi, ale nic go to nie obchodziło. Odpłynął od tych niepokojących myśli. Chciał latać, być wolnym –
i umrzeć. To było blisko. Tak blisko, że mógł tego dotknąć. Światło… Jasne światło przed nim, jakby

płynął, jakby był w niebie. Uśmiechnął się. Niebo… z piekła… Czy on mógł dostać się do nieba? Czy
wolno mu będzie tam zostać? Przed bramą, nie w samym niebie. Wiedział, że nigdy nie dostanie się do
środka.

Niebo nie było dla takich morderców jak on, kimkolwiek stał się potem… Niebo było dla ludzi, którzy na

to zasługiwali, takich jak, na przykład, Quietus.

Quietus… Jeżeli on był w niebie, to nigdy się z nim nie spotka. Nigdy. Nigdy nie zostanie tam

wpuszczony.

Poczuł jak serce mu pęka. Smutek go dopadł, mężczyzna stawał się coraz cięższy i cięższy, nie był już w

stanie więcej pływać. Ziemia wzywała go, rzeczywistość kazała mu być tutaj: w piekle zamiast w niebie, do
którego miał nigdy nie trafić.

Morderca, morderca! – krzyczał chór z ziemi, na którą spadał. Głosy ofiar, które zabił, torturował lub

skrzywdził. Wzywały go, by był tam gdzie oni – w jamie bólu, strachu i samotności… Samotny w ciemnym
lochu przez ponad dekadę. Sam, bez nikogo, kto by mu uwierzył, zawsze podejrzewany i wzgardzony… Ale
on na to zasługiwał.

Cholera, jak on na to zasługiwał!
Wiedział o tym. Ale to bolało. Tęsknił, błagał, żebrał, czekał na kogoś… kogokolwiek… kto przyszedłby

tam do niego. Kogokolwiek, kto pomyślałby o nim jak o człowieku… Kto martwiłby się o niego. Komu
zależało by na nim choć trochę…

Nagle zobaczył zmartwioną twarz Albusa… Potem usłyszał głos dyrektora, mówiący Wysłałem to do

McRee. Albus mu nie wierzył.

Nikt mu nie wierzył.
Raz zdrajca – zawsze zdrajca.
Zdrajca obu stron, jak powiedział Voldemort.
Zdradził wszystkich, których kochał.
Zdradził Annę.
Zdradził Quietusa.
Morderca… zdrajca… Tak, był nim. Ciemność otaczała go, wchłaniała. Niebiańskie światło zniknęło.

Był niezwykle ciężki. Spadał na ziemię i jeszcze niżej, aż na same dno beznadziei i samotności.

I on na to zasługiwał. Zasługiwał na to wszystko!
Był skazany na wieczną samotność. Wszystko stało się takie zimne, zimniejsze niż lód, zimniejsze niż

próżnia: to był chłód śmierci… Śmierci zagubienia, potępienia… Wieczna samotność…

Chciał zwinąć się do pozycji płodowej, jak często robił w domu, w swoim łóżku, by pocieszyć się

ciepłem swojego własnego ciała, ale teraz nie mógł.

Nie mógł. Ktoś był obok niego, przeszkadzając mu się zwinąć.
Ktoś, kto drżał, jęczał i szeptał prawie niezrozumiałe słowa. Mimo to słyszał je.
– Zostaw go… proszę, zostaw go… odejdź, proszę, proszę. – Cichy płacz czasami przerywał

mamrotanie. – Już i tak zabiłeś wszystkich wokół mnie… Proszę, proszę, pozwól mu odejść…

Czy ten słaby głos błagał jego? Severusa Nobilusa Snape’a? Czy to była jedna z jego ofiar? Może ten

dzieciak Tomasa Galvany’ego? Głos brzmiał podobnie.

– Nie rób mu już krzywdy, zostaw go już, proszę… Weź mnie zamiast niego… mnie… znowu… weź…

– Szept stał się niezrozumiałym mamrotaniem.

Snape starał się otworzyć oczy, oczyścić umysł. Ktoś był z nim w tym piekle, do którego spadł. Ktoś

zrozpaczony i zatroskany, ale nie o siebie… i zdecydowanie nie był to dzieciak Galvany’ego. Co w takim
razie robił tutaj ten chłopiec?

Tak cholernie trudno było odzyskać przytomność. Potrzebowałby jakichś eliksirów wzmacniających…

Przypomniał sobie jednak, że zostały mu zabrane wiele dni temu… Gdy został umieszczony w tej celi z
Harrym. Harry…

Harry?!

Nagle wszystko stało się jasne. Osoba obok niego to Harry błagający o… o kogo? O co? Nadal walcząc

ze słabością, podparł się na łokciu i otworzył oczy. Tak jak się spodziewał, jego wzrok był rozmyty, ale
nadal słyszał błagania chłopca.

– Nie, nie Cedrik… Zabij mnie w zamian… – Przerwa. Płacz. i znowu słowa. – On nie jest

niepotrzebny… To ja jestem niepotrzebny… niepotrzebny… – Znowu niezrozumiały bełkot.

Snape potrząsnął głową. Co tu się działo? Do kogo mówił Harry? O co w tym wszystkim chodziło?

Cedrik? Ale on zginął. Dwa czy trzy miesiące temu… i co znaczyło to „niepotrzebny”? Kto był
niepotrzebny? i dlaczego?

Kiedy jego wzrok wyostrzył się trochę, zauważył coś błyszczącego na twarzy chłopca. Lśniącego jak

srebro i złoto, jak maska, cała twarz błyszczała… Snape delikatnie dotknął błyszczącej maski. Mokra. Była
mokra. Płynne złoto? Patrzył na swoje palce. i wreszcie zrozumiał.

Łzy błyszczały w świetle pochodni. Łzy spływały po twarzy Harry’ego. Chłopiec płakał przez sen…
Sen… pomyślał gorzko Snape. Lepiej powiedzieć koszmar. Zabójstwo i ból, i błaganie… To mógł być

tylko koszmar z Voldemortem w roli głównej.

Snape delikatnie dotknął ramienia chłopca i zawołał go po imieniu.
– Harry… Harry, słyszysz mnie? Obudź się!
Przez długie minuty nie było odpowiedzi, chociaż Snape ponawiał próby. Mężczyzna delikatnie

potrząsnął ciałem, ale nie dało to żadnych rezultatów. z każdą chwilą Mistrz Eliksirów był coraz bardziej
zdesperowany.

– Słyszysz mnie Harry? Obudź się! – Starał się to powiedzieć głośno, ale jego głos był słaby i

zachrypnięty.

– Nie on, proszę… – Nowy potok łez spod zamkniętych powiek Harry’ego. – Nie, nienienie, proszę. –

Ręce Harry’ego zacisnęły się w pięści. – Zostaw go w spokoju! Zabij mnie w zamian! Ja zasługuję… nie
on… – Szloch wstrząsnął całym ciałem Harry’ego, ucinając potok słów.

Snape potrząsnął nim, przerażony.
– Harry! – zwołał najgłośniej jak potrafił. – Obudź się, słuchaj mnie, Harry! – Mocno potrząsnął

ramieniem chłopca.

Chłopak nagle się ocknął.
– Gdzie…? Kto…? – mrugał, nie widząc niczego.
– Jesteś ze mną. z Severusem – powiedział najspokojniej jak mógł, choć groza chwili jeszcze nie opadła.
– Severus? – zapytał słaby głos.– Kim jest Severus?
Snape w duchu pacnął się w czoło. Naturalnie, chłopak nigdy wcześniej nie nazwał go Severusem.
– z profesorem Snape’em – wyjaśnił, uspokajając się w końcu.
– Profesor? – wykrzyknął od razu Harry i spróbował usiąść. – Pan żyje!
– Oczywiście, że tak. Nie słyszysz mnie? – odpowiedział Snape. Przez chwilę był zirytowany, ale

wyraźna ulga zmyła jego gniew.

Najwyraźniej nie tylko jemu ulżyło. Ogromna ulga odmalowała się także na dziecinnej twarzy.
– Jest pan tutaj – powiedział po prostu chłopiec. Uśmiechnął się i zamknął oczy.
– Tak. Co się stało? – Snape naprawdę był ciekawy.
Harry zaczerwienił się lekko.
– Ja… ja…– starał się zacząć, ale mu się nie udało. – Nic takiego. Naprawdę.
– Płakałeś przez sen – rzekł Snape.
– Pan też kilka dni temu – Harry wzruszył ramionami, lekko zażenowany.
Snape westchnął.
– Miałem koszmar. O… O śmierci Quietusa i… Próbowałem… – To było zbyt trudne do powiedzenia.

Ale jeżeli chciał, aby chłopak mu ufał, musiał dokończyć. – Próbowałem go uratować, ale zawiodłem. Tak
samo jak piętnaście lat temu…

Ostatnia uwaga była cichym szeptem. Harry otworzył oczy i ich spojrzenia się spotkały.

– Przepraszam. Znowu pana zraniłem – rzekł poważnym głosem chłopiec.
– Znowu? – zapytał Snape z niedowierzaniem.
– Spowodowałem wszystkie pana tutejsze cierpienia. To moja wina. Wszystko to jest moja wina.
Snape widział w oczach chłopaka głębokie przekonanie o prawdziwości tego stwierdzenia. Nagle poczuł

się bardzo stary i zmęczony. Czuł się starzej niż na trzydzieści sześć lat, czterdzieści. Naprawdę… Starzej
niż na osiemdziesiąt. Czuł się jak na lekcji eliksirów, kiedy bez powodzenia próbował wyjaśnić najprostszą
rzecz Longbottomowi albo jednemu z Puchonów. Dlaczego, do cholery, Harry nie chciał zrozumieć tego
prostego faktu, że to nie była jego wina? Ani trochę. Ale wiedział, że nie będzie w stanie wytłumaczyć tego
chłopcu. Był tego pewien i z tego powodu stał się bardzo zirytowany.

– Przestań, Potter – warknął ostrym głosem. – To nie jest twoja wina. A. Nawet. Gdyby. To. Była. Twoja.

Wina. To. Nie. Miałoby. To. Znaczenia. Po. Sześciu. Wspólnie. Spędzonych. Dniach. W. Tym. Piekle.
Rozumiesz wreszcie? Rozumiesz?!

Ostatnie zdanie było bardziej rozpaczliwym krzykiem, niż gniewnym wrzaskiem, jak planował. Harry

drgnął. Nie ośmielił się nic odpowiedzieć, tylko przytaknął.

– Nie wierzę ci. – Snape potrząsnął głową z irytacją. – Obwiniasz się za tę sytuację. Ale nie masz racji.

To nie była twoja decyzja i ja ciebie nie obwiniam. Wolę być tutaj razem z tobą niż gdziekolwiek indziej.

Jego niechętne wyznanie zszokowało ich obu. Harry zamrugał ze zdziwienia i zaczął mówić:
– Śniłem, że Voldemort pana zabił. Tuż przede mną. i nie mogłem pana ocalić. Umarł pan jak moi

rodzice, Cedrik… Jak wszyscy wokoło mnie…

Snape przełknął ślinę. Znowu Cedrik. Stał się podejrzliwy.
– Nie możesz wybaczyć sobie jego śmierci – stwierdził, nie zapytał.
– Zginął przeze mnie. Ja byłem celem Voldemorta, nie on. On był tylko… pomyłką. Pomyłką, którą ja

popełniłem. Ale jednak pomyłką… i kiedy Voldemort rozkazał Glizdogonowi go zabić, powiedział „zabij
niepotrzebnego”. Tak jakby był niczym… Nie osobą, człowiekiem… tylko pomyłką… – Harry zaczął się
trząść. – Nic nie mogłem zrobić. – Harry odwrócił się od Snape’a i ukrył twarz w dłoniach. – Czułem się tak
samo w moim śnie teraz. On pana zabił. Ja byłem bezradny. Ale to bolało bardziej niż śmierć Cedrika… To
tak bardzo bolało … – wymamrotał.

To był nagły, nieuświadomiony impuls – Snape objął rozdygotanego chłopca. Chwycił go za ramiona i

odwrócił do siebie.

– Dziękuję, Harry. – Nie wiedział dokładnie, za co dziękował. Za uczucie, którego oznaką były łzy?

Może za odważne i szczere słowa? To i tak nie miało znaczenia. Przyciągnął Harry’ego do siebie, objął go
ramionami i przytulił. – Jestem tutaj, nie martw się.

Harry schował twarz w ubraniu Snape’a – albo raczej w jego resztkach – i westchnął. Ze strachu? z ulgi?

Nie wiedział.

– Nie chcę umrzeć, profesorze, ale bardziej… Nie chcę zostać znowu sam… być znowu sam…
Te słowa były tak podobne do wcześniejszych myśli Snape’a, że uderzyły w czułą strunę w jego sercu.
Ale dlaczego? Dlaczego chłopiec tak się czuł?
Harry nie zasługiwał na samotność. Ale dlaczego odczuwał to w taki sposób? Nie miał też żadnych

grzechów, które oddzielałyby go od innych, jak było w przypadku Snape’a. Więc dlaczego był sam?

Dwa „dlaczego”. Pierwsze skierowane do losu, drugie do okoliczności.
– Czemu mówisz „znowu sam”, Harry? – zapytał ostrożnie. – Kiedy czułeś się samotny?
– Prawie zawsze – wyszeptał chłopak, głowę nadal wtulał w pierś Snape’a ukrywając twarz. – z

wyjątkiem ostatnich dni – dodał po chwili.

Znowu to przeklęte uczucie: chłopak czuł to samo co on… Jak?
– Ale masz swoich przyjaciół… rodzinę. z pewnością nie byłeś samotny.
– Powiedziałem panu, że moi przyjaciele to dzieci. A moja rodzina to tylko trójka ludzi, którzy gardzą

mną i ze wszystkich sił starają się ignorować moje istnienie. Chociaż to ignorowanie jest dość nowe.
Wcześniej mnie nienawidzili. To jakoś było lepsze. Przynajmniej czułem, że istnieję. Ale potem… Zupełnie

mnie unikali. Nie odzywali się do mnie… Nie patrzyli na mnie… A Syriusz nie mógł być tam ze mną z
oczywistych powodów, o których pan wie. Właściwie to nawet go nie znam zbyt dobrze. Kilka listów, trzy
czy cztery krótkie spotkania, nic więcej… Wszystko było takie… puste.

Ale Snape nie dosłyszał drugiej części przemowy.
– Twoi krewni gardzili tobą? Ignorowali cię? Czemu nie powiedziałeś o tym dyrektorowi?
– Co miałem mu powiedzieć? O moich odczuciach? Czy co? Że mieszkałem w komórce pod schodami

przez dziesięć lat? Że nie miałem nic swojego, dopóki nie kupiłem sobie szkolnych ubrań i rzeczy? Że nigdy
nie  dostałem  nowego  ubrania,  tylko  musiałem  nosić  stare  po  kuzynie?  Że  własna  rodzina  się  nade  mną
znęcała? Że musiałem przejść na dietę Dudleya i głodowałem? Że jestem dziwolągiem, więc zamknęli mnie
na całe moje pierwsze wakacje? Że mogłem uzyskać trochę wolności grożąc im moim ojcem chrzestnym –
mordercą?  Czy  też  o  tym,  że  nigdy  niczego  poza  kłamstwami  nie  powiedzieli  mi  o  moich  rodzicach?
Powiedzieli, że zginęli w wypadku samochodowym, mój ojciec był bezrobotny nicponiem, że moja matka
była  dziwką…  Było  mi  tak  wstyd.  A  z  drugiej  strony  nigdy  mnie  naprawdę  nie  zbili,  nie  znęcali  się
fizycznie.  Czułbym  się  śmiesznie,  narzekając  na  te  wszystkie  głupstwa  Dumbledore’owi…  –  Ból  całego
jego życia eksplodował z niego. Gorycz, smutek i rezygnacja.

Snape aż za dobrze rozumiał chłopca. Miał rację. Dziecko, dopóki naprawdę nie zostanie zbite, nie

zostaje zabrane od swojej rodziny. Odrobina poniewierania nie miała znaczenia. i wiele dzieci miało rodzinę
taką jak Harry – nawet on był takim przypadkiem. Jego rodzina była całkiem jak chłodnia. Zimna i
pozbawiona emocji.

Quietus był jedyną ciepłą osobą w zimie jego dzieciństwa.
Snape wzdrygnął się, próbując wyobrazić sobie swoje dzieciństwo bez Quietusa. To byłoby straszne.

A… A jego rodzice nigdy nie zamykali go w komórce. i zawsze miał wszystko, co potrzebował. Jedzenie,
ubranie, zabawki… Tylko miłości brakowało. Ale przynajmniej byli z niego dumni! i z Quietusa też,
chociaż… Nie. Jego dzieciństwo było bez porównania lepsze niż Harry’ego.

W międzyczasie Harry skarżył się dalej.
– Nie miałem żadnych przyjaciół, dopóki nie spotkałem Rona w ekspresie do Hogwartu. A później

Hermiony. Nikt nie chciał się ze mną przyjaźnić. Nikt nie chciał mieć przyjaciela dziwoląga, narazić się na
pobicie przez Dudleya. Byłem zupełnie sam do jedenastych urodzin. Nie miałem przyjaciół, krewnych,
żadnej żywej duszy, która chciałaby ze mną porozmawiać, zapytać się co u mnie. Przynajmniej ten idiota
Dudley od czasu do czasu się nade mną znęcał, więc czułem, że istnieję.

Snape zaniemówił. Słowa Harry’ego kompletnie nim wstrząsnęły.
On wiedział, co to znaczy być samemu.
Nie miałem przyjaciół, krewnych, żadnej żywej duszy, która chciałaby ze mną porozmawiać, zapytać się

co u mnie.

Rozpoznał własne uczucia w tym zdaniu. Złość, rozdrażnienie, ostatecznie rezygnacja, kiedy w końcu

poddajesz się i akceptujesz swój los.

– Nie jesteś sam Harry, już nie. Jestem z tobą. i zostanę z tobą tak długo, jak będę mógł. Obiecuję. –

Snape nie wiedział, dlaczego powiedział te słowa. Ale nie żałował ich. Były słuszne, nawet jeżeli cichy,
sarkastyczny głosik w jego głowie nie zapomniał przypomnieć mu o jego własnej sytuacji. Severusie,
Severusie… To ty nie chcesz zostać sam, prawda? Sam byłeś przerażony swoimi własnymi koszmarami, czyż
nie?

Nie. Harry nie zasługiwał na samotność. On był jego ostatnia szansa by mu pomóc, dać mu towarzystwo,

może… Może nawet rodzinę? Nie mieli wiele czasu. Dni… Może tyko godziny… O tak, Voldemort
wykorzysta ich związek, ale nie mógł odmówić tego Harry’emu. Miłość również zawsze wnosiła w życie
więcej cierpienia.

Starał się to wytłumaczyć Harry’emu.
– Nie zasługuję na pana troskę – odpowiedział chłopak słabo.

– Potter, czy pamiętasz jak kilka dni temu ktoś powiedział „to nie jest miejsce na rozmowę o zasługach”?

Powiedziałeś mi to, kiedy stwierdziłem, że nie zasługuję by żyć. – Snape pogłaskał go po plecach. – Mogę
tylko powtórzyć twoje słowa. I…

– Ale… – Harry starał się przeszkodzić Snape’owi, lecz tym razem mu się to nie udało.
– Zamknij się, Potter. Teraz ja mówię. – Jego głos był zirytowany i Harry postanowił powstrzymać się od

komentarzy. – Więc. Jeżeli mimo to chcesz mówić o zasługiwaniu, to coś ci powiem: nie zasługujesz na nic
takiego.  Nie  zasługujesz  na  bycie  torturowanym  i  pozostawionym  samemu.  Nie  zrobiłeś  niczego  by
żałować, okazywać skruchę. Cedrik zginął. To prawda. Ale to nie była twoja wina. To byłaby twoja wina
gdybyś  wiedział,  co  się  stanie.  Ale  nie  wiedziałeś.  Nie  chciałeś  również,  by  twoi  rodzice  zginęli.  Nie
zamierzałeś nikogo skrzywdzić. Kluczowym  słowem  jest zamiar. Możesz się obwiniać, jeżeli zamierzałeś
kogoś skrzywdzić. Zrozumiałeś?

Harry nie ośmielił się przerwać przemowy Snape’a, tylko lekko przytaknął.
– Być samotnym to największa kara, jaką można otrzymać. i teraz słuchaj: ja na nią zasługuję. Ja. Nie ty.

Ja  popełniłem  wiele  grzechów.  Zrobiłem  straszliwe  rzeczy,  gdy  byłem  młody  i  nie  zrobiłem  ich  jedynie
przez  przypadek.  Zamierzałem  skrzywdzić,  zranić,  spowodować  ból.  i  żałuję  tego  tylko  dlatego,  że  zginął
Quietus. To bardzo samolubny powód żalu, nie sądzisz? Zasługuję na to, by być samemu w tym piekle. Ale
ty też tu jesteś, więc jeżeli postanowię dopełnić mojej pokuty umierając samotnie, to tylko powiększę liczbę
moich  grzechów,  bo  w  ten  sposób  skrzywdzę  i  ciebie.  –  Snape  poczekał,  aż  chłopak  podniesie  głowę  i
spojrzy na niego. – A jeżeli ty zdecydujesz ukarać siebie samotnością, zranisz mnie – dodał cicho.

– Nigdy wcześniej o tym nie myślałem – głos Harry’ego był spokojniejszy i wyraźny, było słychać w

nim szczerość.

– Już dwukrotnie ci mówiłem, że jestem tutaj z tobą szczęśliwy, prawda?
– Tak. Mówił pan.
– Czy możemy nareszcie skończyć ten temat? – Mała nutka zniecierpliwienia zakradła się do głosu

Snape’a.

– Możemy. – Harry wypuścił głośno powietrze.
Zaległa cisza. Leżeli na plecach w całkowitym milczeniu, po prostu ciesząc się wzajemnym

towarzystwem. Harry położył głowę na ramieniu profesora, ramię Snape’a obejmowało go. Tym razem nie
myślał o niezręczności takiej sytuacji, już jej nie czuł.

– Czy wie pan coś o mojej rodzinie? – zapytał nagle Harry. – Dursleyowie nic mi o nich nie powiedzieli.
– O twoich rodzicach?
– Nie, nie tylko. Nie mam żadnych żyjących krewnych, poza ciotką Petunią, siostrą mojej matki, u której

mieszkam. Czy wie pan, co się stało z moimi innymi krewnymi?

Snape zamknął oczy.
– Tak, wiem co się stało z twoimi dziadkami. Zastanawiam się, dlaczego Albus ci nie powiedział. –

Harry nie rzekł ani słowa i po chwili profesor kontynuował. – Jak zapewne wiesz, rodzice twojego ojca byli
czarodziejami. Twoja babcia miała mały sklep na ulicy Pokątnej, robiła i sprzedawała kufry… Tak, tak…
Mój szkolny kufer był także zrobiony przez twoją babcię. Wymyśliła nowy model kufra o nazwie Muszla.
Tych kufrów można używać w wielu okazjach, bo można do nich zmieścić więcej niż w normalnych.
Dzisiaj można kupić udoskonalone modele jej pomysłu, może pamiętasz kufer Moody’ego…

– Kufer z siedmioma zamkami! – wykrzyknął Harry.
– Tak. Zawierał również mały pokój, pamiętasz?
Harry przytaknął.
– To był model „Muszla–P”. P jak pokój.
– Czy ma pan taki kufer?
– Ja mam Muszla–N9. To znaczy, że moja Muszla ma dziewięć zamków, ale za żadnym z nich nie kryje

się pokój. To jest normalny kufer typu Muszla.

– Jeżeli chce się pojechać na wakacje, nie trzeba nosić niezliczonej ilości bagaży ze sobą. Można

wszystko schować do jednego kufra. Jeżeli się stąd wydostanę, kupię sobie taki. – Harry uśmiechnął się z
rozmarzeniem.

– Dam ci mój. Jest zrobiony przez twoją babcię.
Harry potrząsnął głową.
– Nie, profesorze, dziękuję. On należy do pana. Nie chcę go panu zabierać. – Harry podniósł rękę, kiedy

Snape otworzył usta. – Nie, proszę pana. Chciałbym kufer z pokojem. To jest ciekawsze. i miałbym swoje
własne miejsce, kiedy ostatecznie znudzą mi się Dursleyowie.

– z pewnością nie, Potter. Póki będę żył nie będziesz mieszkał w kufrze, przysięgam. – Snape zirytował

się.

– Cóż – uśmiechnął się Harry. – Więc co dalej z moją rodziną?
Profesor skinął głową.
– Twój dziadek, Harold Potter, był aurorem i dobrym przyjacielem Dumbledore’a. Razem walczyli

przeciwko poprzedniemu Czarnemu Panu, Grindelwaldowi i, jeżeli dobrze pamiętam, Potter uratował życie
dyrektorowi  w  ostatecznej  bitwie.  To  mogło  być  powodem  tego,  że  Dumbledore  robił  wyjątki  względem
twojego ojca w szkole… – Twarz Snape’a była pełna emocji. Głownie gniewu. – Nawet Dumbledore miał
pewne uprzedzenia w stosunku do uczniów. Idealizował Gryfonów i dzieci aurorów. Gardził Ślizgonami i
tak  zwanymi  mrocznymi  rodzinami,  jak  moja,  i  ich  dziećmi.  –  Wzrok  profesora  zamglił  się.  –  Cóż,  w
większości  miał  rację.  W  moim  wypadku,  na  przykład.  W  wypadku  Lucjusza.  Ale…  Ale  na  początku
gardził  również  Quietusem,  tylko  dlatego,  że  miał  takich  rodziców.  A  Quietus  nigdy  nie  stał  się
mrocznym… – Ocknął się z zamyślenia i kontynuował silniejszym głosem. – Jestem pewien, że Quietus był
głównym powodem, dla jakiego Dumbledore wyzbył się swoich uprzedzeń.

Po długiej przerwie Harry otworzył usta.
– Ale… Dumbledore pokonał Grindelwalda w tysiąc dziewięćset czterdziestym piątym, a mój ojciec

urodził się chyba pod koniec lat pięćdziesiątych…

– Cóż… Twoja babcia była znacznie młodsza od twojego dziadka. – Snape uśmiechnął się. – Poznał ją w

Hogwarcie, gdy uczył obrony. Jeżeli dobrze pamiętam, twoja babcia była jedną z jego uczennic.

– Pana też uczył?
– Nie. – Snape potrząsnął głową. – Voldemort pojawił się w sześćdziesiątym ósmym i twój dziadek

porzucił szkołę, by walczyć przeciw niemu i szkolić aurorów dla ministerstwa. Zacząłem szkołę w
następnym roku, sześćdziesiątym dziewiątym. Podejrzewam, że twój dziadek przeklął swoje stanowisko, tak
żeby mógł na nie wrócić po wojnie. – Uśmiechnął się złośliwie.

– Od dwudziestu pięciu lat są problemy z tą posadą? – spytał szczerze zaskoczony Harry.
– Dokładnie. W ciągu siedmiu lat miałem sześciu różnych nauczycieli.
– Och. Ja będę miał prawdopodobnie siedmiu – uśmiechnął się chłopak. – Ale proszę mówić dalej. Moi

dziadkowie mieli chyba jakieś rodziny?

– Nie wiem nic więcej o twojej babci, ale słyszałem, że cała rodzina Harolda Pottera została wybita przez

Grindelwalda, z zemsty za jego pracę aurora.

– Znowu śmierć…
– Tak… A twoi dziadkowie zostali zabici przez Voldemorta jako zemsta za działania Jamesa Pottera jako

aurora… Rok przed ślubem twoich rodziców.

Harry przełknął ślinę i nic nie powiedział. Wydawało się cudem, że ktokolwiek przeżył.
– To wygląda jak samobójstwo świata czarodziejów… – zaczął cicho. – My zabijamy mrocznych

czarodziejów, a oni nas zabijają…

– Jak wszędzie na świecie… Nawet mugole zabijają się nawzajem.
– Wygląda na to, że to ludzka cecha… Dlaczego? – W jego głosie słychać było rozpacz.
– Nikt nie wie, Harry – odpowiedział Snape cicho. – Gdybyśmy wiedzieli, może moglibyśmy coś na to

poradzić.

Po dłuższej ciszy Harry zadał kolejne pytanie.
– A rodzice mojej matki? Czy wie pan coś o nich?
Wyraz twarzy profesora momentalnie stał się odległy.
– Nie znałem ich. – Jego głos był zachrypnięty i chłodny. – Ale… byłem tam, kiedy zginęli…
***
– Zabiję tego bydlaka, Remus! Przysięgam ci. – Oczy Syriusza płonęły gniewem. – Co by nie mówił

Albus, jestem pewien, że on po prostu nie ośmielił się wrócić, bo w końcu udało mu się zabić Harry’ego.

Twarz Remusa była naznaczona zmęczeniem i cierpieniem poprzedniego dnia. Nie miał już swojego

eliksiru, a Snape nie przysłał im nowej dostawy, więc jego przemiana była bardziej bolesna niż przywykł…
W rzeczywistości głównie stąd Syriusz dowiedział się o zniknięciu Snape’a. Niedostarczona przesyłka.

Pochylił się do przodu obserwując wybuch przyjaciela przeciwko Mistrzowi Eliksirów i stawał się coraz

bardziej zły. To było takie proste: od razu posądzać Snape o to, że był odpowiedzialny za nagłe zniknięcie
Harry’ego – i może jego śmierć…

– Wreszcie udało mu się wykonać jego główny cel jako Śmierciożercy… – Syriusz kipiał ze złości. – Jak

Dumbledore mógł ufać mu choćby przez chwilę? Ufać Śmierciożercy… Obrzydliwemu, wrednemu
Ślizgonowi… Mówiłem mu… Ale Dumbledore był taki pewien… No i patrz!

Remus starał się uspokoić. Mógł zrozumieć punkt widzenia swojego przyjaciela, ale… Wierzył

Dumbledore’owi.  Oczywiście,  nawet  Dumbledore  popełniał  błędy  i  wierzył  niewłaściwym  ludziom,  ale
Snape  był…  innym  przypadkiem.  Pracował  dla  Dumbledore’a  przez  więcej  niż  dziesięć  lat.  i  chociaż
zawsze  twierdził,  że  nienawidzi  Harry’ego,  to  ryzykował  własnym  życiem,  aby  go  ratować,  gdy  było
trzeba… Lupin westchnął. Naprawdę nie wiedział, co myśleć o Snapie, ale nie był przekonany o jego winie.

– Obrzydliwy padalec… Śmierciożerca… Kto wie, może był jednym z zabójców Anny…
– Wystarczy, Syriuszu! – wykrzyknął nagle Lupin. – Zamknij gębę, albo zaraz rzucę na ciebie jakąś

klątwę! – Uniósł swoją różdżkę.

– Remus? – spytał Black, zaskoczony. – Co jest…?
– Cokolwiek stało się z Harrym, z całą pewnością nie jest to winą Snape’a. Harry uciekł z domu i to nie

Snape  go  gonił.  Słudzy  Voldemorta  z  pewnością  obserwowali  dom  i  porwali  go,  gdy  tylko  opuścił
bezpieczne  ściany.  Od  tego  momentu  los  Harry’ego  był  przesądzony.  Snape  nie  mógł  nic  na  to  poradzić.
Sam  jest  zbyt  słaby,  nawet  jeśli  jest  po  naszej  stronie.  A  jeżeli  nie  jest,  to  dlaczego  nie  wrócił?  Mógłby
powiedzieć Dumbledore’owi, że Harry został złapany i on nie był w stanie nic zrobić, a Voldemort go zabił
lub coś w tym rodzaju… Ale on nie wrócił i myślę, że zginął razem z Harrym. Możliwe, że nawet znowu
próbował ocalić mu życie…

– Jak możesz być tak głupi, Remus! Jestem pewien, że Snape nareszcie go zabił. Nie ośmielił się wrócić i

być przesłuchanym pod Veritaserum, bo jego mały sekret by się wydał…

– Dumbledore powiedział, że przesłuchiwał Snape’a kilka miesięcy temu…
– Na jego własną prośbę i za pomocą serum zaoferowanym mu przez Snape’a… To trochę podejrzane,

nie sądzisz? Moody nie wierzy pod tym względem Dumbledore’owi, a ja wierzę Moody’emu. On również
przesłuchiwał Snape’a przed jego procesem w ministerstwie i powiedział, że Snape przyznał się do
wszystkiego pod wpływem Veritaserum: do morderstw, tortur… Do wszystkiego, Remusie.

Lupin skrzyżował ręce na piersi.
– i ty mówisz, że ja jestem głupcem. A co z tobą? – Jego oczy błyszczały od gniewu i frustracji. –

Pamiętam pewną długą rozmowę kilka miesięcy temu… Ty opowiadałeś mi swoje wspomnienia z więzienia
ministerstwa… Kochająca opieka Aurorów… Dwa miesiące tam spędzone… Bicie, tortury, wmuszane
Veritaserum aż przyznałeś się do wszystkiego, co tylko chcieli usłyszeć! Ty to mi mówiłeś! Ty! Czy już
pamiętasz? Ty przyznałeś się, że zdradziłeś Jamesa i Lily, aby tylko pozwolili ci umrzeć w spokoju.

Black opuścił głowę z wyraźnym cierpieniem.
– Tak… pamiętam…
Chciał, aby Lupin skończył. Ale ten bezlitośnie kontynuował:

– A teraz wierzysz Moody’emu, który przesłuchiwał Snape’a… Prawdopodobnie w taki sam sposób jak

ciebie… Wyobraź sobie.

– Niczego nie rozumiesz! – wykrzyknął nagle Black. – Dumbledore ocalił go od Azkabanu, a mnie nigdy

nawet nie próbował!

– Może dlatego, że on nigdy nie przyznał się do rzeczy, których nie zrobił! Nie powiedział czegoś byleby

tylko go zostawili…

– Okłamał ich!
– A czy mogę zapytać skąd to wiesz? Cokolwiek Snape by nie zrobił, ty nigdy mu nie zaufasz. Jeżeli

uratuje Harry’ego od Voldemorta, ty i tak z pewnością znajdziesz jakiś powód, by go nienawidzić.

– Zabił moją siostrę.
– Bzdura.
– To jego wina, że Voldemort zabił moją rodzinę.
– To była twoja wina, jeśli chcesz koniecznie użyć tego niewłaściwego słowa! To była zemsta, o czym ty

doskonale wiesz! Zemsta na tobie! Za twoją pracę! Twoje czyny!

Obaj mężczyźni stali twarzą w twarz, płonąc gniewem.
– Więc wolisz stać po stronie tego obrzydliwego Śmierciożercy, niż po mojej! – warknął Black.
– Nie jestem po niczyjej stronie. Staram się tylko być obiektywny.
– To morderca.
– On nigdy nie starał się ciebie zabić. Ty natomiast…
– Chodzi ci o to…?
– Tak, chodzi mi o to!
– Wynoś się stąd! – wrzasnął Black i uniósł pięść do twarzy przyjaciela.
– To jest mój dom, Syriuszu. Ty możesz go opuścić, jeśli chcesz. Ale proszę cię, abyś został. – Ostatnie

zdanie Lupin dodał już spokojniej. Kiedy Black najwyraźniej nie zrozumiał prośby, powtórzył: – Możesz
tutaj zostać, Syriuszu. Tylko na mnie nie wrzeszcz. Proszę.

Black powoli opuścił ręce. Nagle poczuł się winny.
– Ja… Przepraszam, Remus. Straciłem panowanie… – wyjąkał cicho.
– Zauważyłem. – Lupin uśmiechnął się lekko.
Usiedli na kanapie. Black oparł łokcie na kolanach i ukrył twarz w dłoniach. Przez przynajmniej

dwadzieścia minut panowała cisza. Lupin patrzył niewidzącym wzrokiem przez okno, Black tylko siedział
bez ruchu.

W końcu przerwał ciszę.
– Tak trudno przyznać się do swojej słabości… i wiedzieć, że ktoś, kogo nienawidzisz, był silniejszy od

ciebie…

Lupin nic nie powiedział. Tylko siedział i słuchał swojego przyjaciela. Słowa płynęły powoli, Black

najwyraźniej zmuszał się do mówienia, do wyznania winy… Ale czas szukania kozła ofiarnego już minął.

– To moja wina. Poddałem się… Ale byłem tam taki samotny… Już nie miałem po co żyć. To po

prostu… Nic nie miało znaczenia. Czy ty to rozumiesz? – zapytał. Ból prawie go dusił.

Lupin skinął głową.
– Myślę, że tak.
– Wszystko zdawało się nie mieć sensu. Moja rodzina zginęła. James umarł. Ciebie odepchnąłem swoimi

podejrzeniami. Peter nas zdradził. I… Judith zostawiła mnie… Wierzyła, że to ja byłem zdrajcą i po kilku
miesiącach wyszła za Butlera, tego Krukona… Kiedy o tym usłyszałem, nie miałem już siły…

Ramiona zadrżały mu od cichego płaczu.
– Chciałem tylko umrzeć. Myślałem, że otrzymam pocałunek dementora, jeżeli przyznam się do

wszystkiego, o co zostałem oskarżony.

– Wiesz, że Snape był w takiej samej sytuacji? Stracił rodziców, ukochaną, nawet brata…

– Tak, Quietus… – zastanowił się Black. – Jedyna osoba, którą kochał. Kochał Quietusa bardziej niż

Annę…

– A ty i James… – zaczął Lupin, ale Black mu przerwał.
– Wiem, proszę, nie kończ. To wydawało się takim dobrym dowcipem…
– Nienawidziłeś Severusa i chciałeś się zemścić na nim poprzez jego brata… To nie było uczciwe…
– Wiem, wiem… Ale to był pomysł Jamesa.
– Powiedział mi o tym. Obaj powinniście zostać wyrzuceni ze szkoły, prawie zabiliście młodszego od

ciebie chłopca. To, że mogliście dalej się uczyć, zawdzięczacie tylko prośbie Quietusa.

– I Haroldowi Potterowi, nie zapomnij…
– Cóż… Dałeś Severusowi dobry powód do nienawiści. Prawie zabiłeś jego brata. A potem jego – za

pomocą mnie. Nie masz prawa go nienawidzić, czy być do niego uprzedzonym. Musisz spróbować dać mu
szansę.

– To takie trudne…
– Obaj wszystko straciliście. i chociaż on nie był w Azkabanie, to…
– Był. – Black westchnął ciężko. – Przynajmniej przez cztery miesiące, nie pamiętam dokładnie.
– Skąd wiesz? – Lupin zbladł.
– Był w celi naprzeciwko mojej.
Lupin był w szoku. Przez dłuższą chwilę nie był w stanie otworzyć ust. W końcu potrząsnął głową.
– Nigdy o tym nie mówiłeś – wydusił w końcu.
– Nigdy nie pytałeś – odparł bez wyrazu Syriusz.
– Już nie wiem, co powinienem o tobie myśleć… – wyszeptał Lupin smutnym głosem. Wyjrzał przez

okno na czerwone chmury otaczające powoli zachodzące słońce. – Naprawdę nie wiem…

8. MARZENIA

– Był pan tam? – zapytał Harry drżącym głosem. Prawdę mówiąc nie chciał słyszeć, ani zrozumieć

odpowiedzi. Nie chciał być zły na Snape’a, obwiniać go. Nie chciał wiedzieć, że był on jednym z ludzi
odpowiedzialnych za jego okropne dzieciństwo. Jednym z morderców jego dziadków.

– Tak, byłem tam, ale spóźniłem się. Spóźniłem się…
– Spóźnił się pan? Na co? – Pragnienie dowiedzenia się czegoś o swojej rodzinie było silniejsze, niż

strach przed odpowiedzią mężczyzny.

– Odbyło się spotkanie Śmierciożerców tutaj, w Koszmarnym Dworze, i Voldemort rozkazał mi zrobić

jakieś  eliksiry.  –  Snape  westchnął,  potarł  kark  z  wyraźnym  zdenerwowanie.  –  Tak,  nie  musisz  pytać,  z
pewnością  były  to  eliksiry  do  tortur  lub  trucizny  –  nie  pamiętam  już.  Wysłano  mnie  do  mojego
laboratorium.  Po  rozpoczęciu  pracy,  miałem  jednak  trochę  wolnego  czasu  i  chciałem  porozmawiać  z
Lucjuszem.

– Z ojcem Dracona, tak?
– Tak. – Snape próbował uporządkować myśli. – W tym czasie pracowałem już dla Dumbledore’a.
– Więc to było już po śmierci Quietusa.
– Miesiąc czy dwa później, nie znam dokładnej daty. Zbyt dużo się wtedy działo, by pamiętać szczegóły.
Profesor zamyślił się. Po pewnym czasie, Harry zadał więc kolejne pytanie.
– Nie bał się pan?
– Pytasz czy bałem się Voldemorta? – Kiedy Harry przytaknął, Snape odpowiedział: – Nie. Już się nie

bałem. Moje życie stało się bezcelowe. Anna zostawiła mnie, gdy zobaczyła Mroczny Znak na moim
przedramieniu. Quietus zginął z ręki moich rodziców. Chciałem tylko pomścić jego śmierć najlepiej jak się
da i umrzeć. Nic więcej.

– To musiało być straszne… – w głosie Harry’ego brzmiało współczucie.
– Było… – zaczął Snape, lecz Harry mu przerwał.

– Czułem się tak samo kilka dni temu… Wszystko wydawało się bezsensowne. A zwłaszcza przetrwanie.

I nie czułem już strachu.

Snape pamiętał to dziwne obojętne zachowanie chłopca, i swoją własną panikę, kiedy to zobaczył. Czy

był tak przerażony właśnie dlatego, że kiedyś czuł to samo?

Nie potrafił odpowiedzieć na swoje własne pytanie, więc zdecydował się kontynuować opowieść.
– Tak więc, szukałem Lucjusza i przez przypadek podsłuchałem rozmowę między Voldemortem i

trojgiem  nowych  Śmierciożerców.  Dostali  zadanie,  test  lojalności.  Mieli  wybić  całą  rodzinę  Evansów.
Przestraszyłem się. Nie miałem czasu, by powiadomić Dumbledore’a. Właśnie mieli ruszać. Pobiegłem do
swojego laboratorium i pogasiłem wszystkie ognie pod kotłami. Byłoby zbyt podejrzane, gdybym zostawił
buzujące kotły. Wiesz, nie mogłem wrócić bez wezwania. Sprzątnięcie wszystkiego zabrało mi trochę czasu,
potem  wyszedłem.  Kiedy  dotarłem  do  domu  Evansów,  tamta  trójka  zabiła  już  twoich  dziadków.  Twoja
matka  walczyła  na  pierwszym  piętrze,  ale  oni  byli  silniejsi.  Przegrywała  bitwę  i  została  poważnie  ranna.
Wtedy… – Twarz Snape’a spochmurniała, Harry nie widział jeszcze u niego takiej ponurej miny. – Zabiłem
ich. Całą trójkę.

Profesor zadrżał i zamknął oczy. Harry widział żyłę pulsującą na jego skroni.
– Profesorze – powiedział cicho i położył mu dłoń na ramieniu. – Nie powinien pan obwiniać się za to…
– Zabiłem ich. Trójkę dzieciaków… głupich, oszukanych dzieciaków…
– Nie mógł pan zrobić nic innego…
– Mogłem. Mogłem ich ogłuszyć.
– Ale to byli mordercy.
– Tak jak ja.
– Starał się pan ocalić ciężko ranną dziewczynę. Nie miał pan czasu na zastanowienie. Możliwe, że nie

ocenił pan sytuacji właściwie i zareagował pan zbyt agresywnie. Ale pana zamiarem była obrona kogoś, nie
zabójstwo. I sam pan powiedział, profesorze, że kluczowym słowem jest zamiar.

– Jesteś zbyt niebezpieczny, panie Potter – westchnął zrzędliwie Snape. – Zawsze zwracasz moje słowa

przeciwko mnie.

– To pokazuje, że pana słowa są mądre i prawdziwe. Z drugiej strony to pokazuje, że nie ufa pan sobie.

Muszę panu wciąż przypominać pana mądrości.

– Harry, słuchaj. To nie takie proste wybaczyć sobie… - warknął zirytowany mężczyzna. Harry

przewrócił oczami.

– Wiem. Starałem się panu to samo powiedzieć, ale pan zaczął tę przemowę o zamiarach..
– Potter, jesteś… – Snape podniósł brwi w udawanej frustracji.
– Impertynenckim głupkiem. Nową Znakomitością Hogwartu. Niezmiernie aroganckim zdobywcą

pucharu Quidditcha. Albo małym paskudnym chłopakiem, który uważa, że jest ponad zasadami… –
dokończył Harry.

– To są znowu moje słowa…
– Och, myślałem, że pan nie pamięta…
– Doskonale je pamiętam, Potter! Ale…
– Rozumiem…
– Zamknij się! Chciałem powiedzieć: Doskonale je pamiętam, ale one są dowodem mojej własnej

omylności.

– Omylności? Nie. Z całą pewnością nie. One są dowodem pana krystalicznie jasnego osądu i mądrości.
Patrzyli na siebie przez długie minuty w całkowitej ciszy. Potem razem nagle wybuchli śmiechem, a

Snape potargał włosy Harry’ego.

– Harry – po raz pierwszy na twarzy profesora zagościł szczery, radosny uśmiech – cieszę się, że cię

poznałem.

Harry uśmiechnął się złośliwie.

– Witam w prawdziwym świecie – powiedział i nagle zadrżał. Potem zaniósł się suchym, bolesnym

kaszlem. Snape zaniepokoił się.

– Harry…?
– To nic takie… – Nie zdołał dokończyć. Silniejszy atak kaszlu mu przerwał. Był bardzo nagły, ale trwał

tylko przez kilka sekund. – Myślę, że się trochę przeziębiłem.

– Jak się czujesz? – spytał zmartwiony Snape.
– Ach… Świetne pytanie. Oczywiście, czuję się wyśmienicie. Chociaż zjadłbym coś ciepłego, albo

przynajmniej kilka kęsów czegoś zimnego… Wypiłbym kubek gorącej czekolady i położyłbym się w
prawdziwym łóżku i przespał kilka dni… Innymi słowy czuję się dobrze. Prawie.

Oczy Snape’a błysnęły podejrzliwie.
– Potter, to nie czas na żarty…
– Powiedziałem, że prawie, profesorze. – Harry westchnął głęboko. – Czy możemy kontynuować naszą

pogawędkę?

Rozbawiony Snape potrząsnął głową.
– O czym chcesz usłyszeć?
– Mówił pan, że ocalił moją mamę.
– Tak. – Nie chciał mówić o tamtych zdarzeniach. Ale Harry miał prawo wiedzieć. Tym razem walczył z

pojawiającym się obrazem trzech zabitych Śmierciożer… głupich dzieciaków. Oni byli tacy młodzi… mieli
nie więcej niż osiemnaście lat… – Tak, uratowałem twoją matkę. Zabrałem ją z domu i dałem jej jakieś
lecznicze eliksiry. Nie zabrałem jej do Hogwartu, bo wiedziałem, że byłoby to bardzo podejrzane i miałem
przeczucie, że ktoś z nauczycieli szpieguje dla Voldemorta. Nie chciałem rezygnować z mojej roli szpiega. –
Tamten wieczór był pełen niezwykłych zdarzeń… Słowa Lily Evans… Snape przez chwilę się zastanawiał,
jak opowiedzieć Harry’emu tę historię. Wreszcie zdecydował się streścić ją najbardziej jak tylko można. –
Kiedy twoja matka odzyskała przytomność, pomyliła mnie z Quietusem. Nazwała mnie tym imieniem… To
zabolało tak bardzo, że prawie ją uderzyłem. Potem jej siostra przyjechała ze swoim chłopakiem, może z
kina? Nie wiem… Zostawiłem twoją matkę z nimi i aportowałem się z powrotem do Hogwartu.

– Czy pana brat był do pana podobny? – zapytał ciekawie Harry.
Snape przytaknął.
– Dosyć. Kiedy byliśmy dziećmi, wyglądaliśmy jak bliźnięta, chociaż ja byłem starszy od niego. On był

dwa lata młodszy. W miarę jak rośliśmy różnice były coraz bardziej widoczne. Kiedy w końcu przyszedł do
Hogwartu, podobieństwo nie było już takie wielkie. Miał krótkie włosy i był przeraźliwie chudy. I… –
Uśmiechnął się przypominając sobie twarz brata. – Był taki… spokojny. Zrównoważony. Cichy i miły. Te
cechy było widać na jego twarzy.

– A pan zawsze był szyderczy i niezadowolony… – Iskierki zalśniły w oczach Harry’ego.
– Em… Uhm… Masz rację, oczywiście – Snape wyglądał na zakłopotanego. – Myślałem, że to było…

męskie zachowanie… Nienawidziłem być dziecinny… więc…

– Więc to nie takie dziwne, że mama pomyliła pana z nim. I może nie wiedziała, że zmienił pan strony…
– Nie wiedziała również, że byłem Śmierciożercą… Nikt nie wiedział. Z wyjątkiem Anny, ale jestem

pewien, że nikomu nie powiedziała.

– Myślę, że ma pan rację… Nie powiedziała nawet swojemu bratu. Nie wiedział o tym, dopóki nie

pokazał pan swojego znaku Knotowi w skrzydle szpitalnym po Turnieju Trójmagicznym…

– On… on nie wiedział? – Twarz Snape’a zbielała. – Nie powiedziała mu… A ja… A ja nigdy jej nie

wierzyłem… – Znowu wydawał się zagubiony w swoich myślach, póki z zadumy nie wyrwał go odgłos
kaszlu. Harry znowu trząsł się i kasłał.

– Zimno ci? – zapytał Snape, zatroskany.
– Trochę… – Harry przytulił się do Snape’a. Drżał lekko. Profesor wyczuł ciepło bijące od chłopca.

Przyłożył dłoń do jego czoła.

– Ty… Ty ma gorączkę, Harry.

– Och… – Chłopak się lekko uśmiechnął. – Więc to dlatego czuję się tak słabo…
– Jak dokładnie się czujesz? – Nauczyciel przyjrzał się uważniej jego oczom.
– Trochę kręci mi się w głowie i jestem słaby. Skóra mnie piecze, ale piekła od kiedy…. od dnia z

Averym, więc to może co innego.

Znowu kaszlnął. Snape przełknął ślinę. Nie wyglądało to dobrze. Ale nie mógł nic zrobić.
– Nie wiem, co robić – wyszeptał.
– To niech pan dalej opowiada – odpowiedział Harry. – Czy Dumbledore ufał panu od dnia, w którym

wrócił pan na jasną stronę?

– Ja nie wróciłem, Harry. Ja tylko przeszedłem. I odpowiadając na twoje pytanie… nie. Myślę, że nie

ufał mi, póki… – Czy mógł opowiedzieć to dziecku? To znowu było takie trudne do wyznania. – Aż do tego
stycznia czy lutego… Nie pamiętam dokładnie. Było pewne niewielkie starcie z Moodym i on oskarżył mnie
o to, że nadal jestem Śmierciożercą…

Harry widział czystą nienawiść na twarzy profesora.
– Nie lubi pan Moody’ego – rzekł po prostu.
– To jest mało powiedziane, panie Potter. – Snape skrzywił się jak szaleniec. – Nienawidzę go.

Nienawidzę go prawie tak samo jak Największego Bydlaka.

– Ale… dlaczego? – Harry starał się mówić spokojnie, ale był bardzo zdenerwowany. Najwidoczniej

zastanawianie się nad wiarygodnością Snape’a nie było dobrym pomysłem…

– Moody przesłuchiwał mnie w ministerstwie. Razem z Frankiem Longbottomem. – Harry nie miał

odwagi nawet drgnąć. – Ich przesłuchania były takie jak Voldemorta, albo nawet gorsze. Ledwo
przeżyłem…

– Więc to dlatego wiedział o pana przeszłości jako Śmierciożercy!
Snape rzucił na niego złowrogie spojrzenie.
– Skąd o tym wiesz? – zapytał groźnie.
– Ja… pamięta pan tę noc, kiedy usłyszał pan hałas i zorientował się, że ktoś przeszukiwał pana gabinet?

I spotkał pan Moody’ego na schodach?

Snape gwałtownie skrzyżował ręce na piersi.
– Więc ty tam byłeś, tak jak podejrzewałem.
Harry zaczerwienił się.
– No… byłem. – Przestraszył się nieco, lecz Snape uśmiechnął się po chwili.
– Wiedziałem. I właśnie po tym spotkaniu poszedłem do Dumbledore’a i poprosiłem go, by mnie

przesłuchał pod działaniem Veritaserum. Ja… Ja chciałem, aby poznał prawdę o swoim starym przyjacielu.
Wiesz, kiedy dowiedziałem się, że Moody będzie nowym nauczycielem obrony, prosiłem Albusa, by go nie
zapraszał.

– Nie wiedział o pańskich torturach w ministerstwie?
– Wiedział. Ale mi nie wierzył. Powiedziałem mu wszystko, gdy zostałem uwolniony z Azkabanu.
– Był pan w Azkabanie?? – wykrzyknął zszokowany Harry.
– Przez ponad sześć miesięcy – powiedział Snape cicho. – Ale mówiłem o Moodym i Dumbledorze. Jak

już  mówiłem,  dyrektor  nie  wierzył  mi.  W  końcu  zmusiłem  go,  by  dał  mi  ten  cholerny  eliksir  i  przepytał
dokładnie. O wszystko. O moją lojalność. Moje grzechy. I tortury Moody’ego też. W końcu to zrobił. Ale
nadal mi nie ufał. Wysłał pozostałości eliksiru innemu Mistrzowi Eliksirów do sprawdzenia. Dopiero wtedy
uwierzył  w  moją  historię  o  Moodym.  Och,  przy  okazji…  Tamtej  nocy  to  nie  Moody  wiedział  o  mojej
przeszłości, tylko Crouch. Chociaż sądzę, że wiedział o tym od Moody’ego. Nigdy się nie spotkaliśmy na
żadnym  wezwaniu.  Nie  wiedziałem,  że  był  Śmierciożercą.  Jak  Pettigrew.  Tożsamości  wielu  swoich  sług
Voldemort ukrywał przed nami.

– Nie sądzę – zmęczony Harry wzruszył ramionami.
– Co…? – Snape’a zamurowało. Ten komentarz nie pasował do ich rozmowy.
– Nie sądzę, aby Dumbledore nie wierzył panu aż do ostatniego roku.

– Ale to prawda.
– Nie, z całą pewnością się pan myli – oświadczył poważnie Harry. – Może nie chciał uwierzyć w pana

historię o swoim przyjacielu. Tak, to musiało być bardzo trudne uwierzyć, że jego przyjaciel był bydlakiem.
I – ciągnął dalej, nie dając Snape’owi szansy na przerwanie – był pan głową Slytherinu przez długie lata.
Pozwolił pracować panu z dziećmi. Wierzył panu. Ufał panu. Po prostu nie chciał się zawieść na swoim
przyjacielu.

Snape westchnął i objął Harry’ego.
– Jesteś taki…
Przerwał mu ostry kaszel chłopca.
– … taki śpiący – ziewnął cicho Harry, kiedy atak minął. – Myślę, że się zdrzemnę…
Zwinął się w kłębek przy profesorze.
– Bardzo proszę, Harry.
Nie zauważył, kiedy sam również zasnął.
***
Głośny kaszel obudził Snape’a. Jego pierwszą myślą było, że to Śmierciożercy przyszli zabrać ich do

komnaty tortur, ale potem zorientował się, że to Harry kaszle obok, w niespokojnym śnie. To był suchy,
ostry kaszel, który wstrząsał całym ciałem chłopca. Snape dotknął ręką czoła Harry’ego i przestraszył się.
Harry był rozpalony i najwyraźniej bardzo go bolało.

Pomimo własnej słabości usiadł, serce zaczęło mu walić, kiedy spojrzał na chłopca z rozpaczą. Nie był

przygotowany  na  taką  sytuację,  chociaż  właściwie  nie  powinna  być  niespodzianką.  Nie  jedli  od  ponad
tygodnia, torturowano ich, stracili  dużo krwi, byli  zamknięci  w wilgotnej i  zimnej  celi bez odpowiednich
ubrań.  To  i  tak  był  cud,  że  chłopak  nie  rozchorował  się  wcześniej.  Ale  teraz…  Co  mógł  zrobić?  Bez
eliksirów, różdżki… Był zupełnie bezradny.

Nagle wpadł na pomysł. Wziął kilka pasków z byłej podkoszulki Harry’ego, zmoczył je i owinął dookoła

nadgarstków, łokci Harry’ego, a ostatni położył na czole chłopca. Chłopak był nieprzytomny, w ogóle nie
zareagował. Mężczyzna musiał powstrzymać chęć przytulenia Harry’ego… Nie. Dzieciak nie potrzebował
więcej ciepła, musiał zwalczyć swoje własne. Od czasu do czasu Snape zmieniał ciepłe szmatki na zimne,
ale gorączka nie chciała spaść.

Po paru godzinach bezowocnych prób zdjął swój podkoszulek, zmoczył go i owinął dookoła drżącego

ciała dziecka. Od razu nastąpiła reakcja: Harry krzyknął i usiadł, nadal półprzytomny.

Snape powtarzał tę procedurę znowu i znowu, aż w końcu przekonał się, że temperatura nieco spadła.

Gorączka nie odeszła, ale Mistrz Eliksirów stwierdził, że jest znośna. Sen chłopca stał się spokojniejszy i
wolny od koszmarów. Ale to, że Harry nie zaczął się pocić, martwił Snape’a poważnie. Gorączka miała
znowu wzrosnąć, był tego pewny.

Miał rację.
Po godzinie musiał powtórzyć cały proces od początku. I znowu. I znowu. W przerwach uważnie

przyglądał się twarzy chłopca. To było takie dziwne.

Nie, nie twarz…. Ale sposób, w jaki on ją postrzegał. Oczywiście, były na niej pewne ślady męki

poprzednich dni, ale nie na nich się skupił. Patrzył na tę kiedyś znienawidzoną twarz, twarz Jamesa Pottera,
twarz Złotego Chłopca i teraz… to była po prostu twarz Harry’ego. Nie słynnego Harry’ego Pottera, syna
jego wroga, już nie! Był tylko Harry – chłopiec, któremu zależało, chłopiec, który przetrwał, który znaczył
teraz dla niego więcej niż ktokolwiek inny. Tak, ktokolwiek. Nawet Quietus. I to było takie niezwykłe.
Wręcz dziwaczne!

Od czasu do czasu robiło mu się przykro z powodu ostatnich czterech lat. Gdyby wiedział… Gdyby się

postarał… Gdyby dał Harry’emu szansę… jedną małą szansę… nic więcej. Kilka ludzkich słów… ludzkich
uczuć… Albus ostrzegał go tyle razy. Powiedział, że będzie żałował swego zachowania względem
Harry’ego. Cóż, dyrektor z pewnością nie miał na myśli tak poważnej sytuacji jak ta… Ale…

Twarz bez dziecięcych okularów, za to z doświadczeniem wielu rodzajów bólu, wyglądała jednocześnie

młodo i staro. Czasami zielone oczy otwierały się nagle i patrzyły niewidząco na sufit, potem zamykały się,
odcinając znów rozgorączkowany umysł od otoczenia…

Snape znowu zmienił mokry okład na piersi Harry’ego. Gorączka znowu gwałtownie rosła. To już był

szósty raz. Przerwy pomiędzy spokojnymi okresami stawały się coraz krótsze. Ostatni nie był dłuższy niż
piętnaście minut. To było straszne.

Więc utraci Harry’ego. Był przerażony. Chociaż przynajmniej spełni się jego życzenie: umrze później. I

będzie mógł być przy nim aż do śmierci, tak jak chciał chłopak.

Nie przerywał zmiany mokrych szmat. Powtarzał ruchy automatycznie, starając się nie myśleć o

zbliżającym się końcu.

Dlaczego wszystko działo się tak szybko? Kilka godzin temu wydawało się, że Harry tylko lekko się

przeziębił. W ciągu dziesięciu (a może dłużej, Snape nie mógł tego stwierdzić dokładnie) zbliżył się do
śmierci… A on znowu był bezradny…

Kiedy Harry stawał się coraz cichszy, postanowił mówić do niego. Tak jakby mógł zawrócić go z jego

dalekiej drogi… Ułożył głowę Harry’ego na swoich kolana i zaczął mówić.

Mówił o wszystkim. O swoim dzieciństwie, jego więzi z Quietusem, ich zabawach. O swojej pierwszej

klasie w Hogwarcie, o przegranych z powodu Jamesa Pottera meczach quidditcha, rywalizacji z
Huncwotami… Potem o poważnych sprawach: swoim pierwszym doświadczeniu z mroczną magią, swoich
nauczycielach obrony i lekcjach pojedynków, eliksirach z Gryfonami, pierwszym spotkaniu z Anną Black, o
reakcji jej brata. Dniu, w którym się dowiedział o śmierci Anny… Ale nie zamierzał mówić o śmierci, kiedy
była tak blisko, więc zmienił temat.

Mówił o wymarzonej przyszłości. O przyszłości, jaką miałby z Harrym, gdyby udało im się stąd

wydostać… To było marzenie na głos, pełne jego nadziei, wiary… Czasami wydawało się tak odległe jak
niebo… To była przyszłość, która miała nigdy nie nadejść, marzenia na przekór wszystkim oczekiwaniom i
doświadczeniom…

– …mieszkam w moim rodzinnym domu. Nie możesz sobie tego wyobrazić: jest naprawdę ogromny,

dwupiętrowy, z dwudziestoma pokojami… Tak naprawdę nie lubię tam mieszkać, jest po prostu za duży na
jedną  osobę…  Tak,  mieszkam  tam  sam.  Cała  moja  rodzina  umarła,  moi  rodzice  byli  podejrzani  o  bycie
Śmierciożercami  i  ministerstwo  właśnie  zamierzało  ich  aresztować  po  tym  jak  pokonałeś  Voldemorta
czternaście lat temu, ale postanowili nie dać się schwytać i popełnili samobójstwo. Byłem w szoku, kiedy
się  o  tym  dowiedziałem:  ten  cholerny  Frank  Longbottom  powiedział  mi  to  trzy  miesiące  później,  kiedy
byłem w Azkabanie, aby zwiększyć moje męczarnie… Nie kochałem ich, ale bolało mnie to, że nie mogłem
im zapewnić odpowiedniego pochówku… Jestem pewien, że to  rozumiesz. Wielu innych członków mojej
rodziny  zostało  zabitych  przez  aurorów,  nawet  ci  niewinni,  którzy  nie  chcieli  mieszać  się  do  tej  wojny.
Zostali  oskarżeni  o  wspieranie  Voldemorta…  Mam  tylko  dalekiego  kuzyna,  Andrusa  z  Australii  i  ciotkę,
która  odeszła  z  rodziny  Snape’ów.  Andrus  żyje  tak  jak  ja,  całkiem  sam.  Jego  żona  zostawiła  go,  zabrała
dzieci i zmieniła im nazwiska. Tak więc zostało tylko dwóch żyjących Snape’ów w czarodziejskim świecie:
Andrus i ja.

– Gdy więc wprowadzimy się do mojego domu, będziesz miał nie tylko pokój, ale nawet całe piętro, jeśli

zechcesz.  Ale  możemy  tobie  zrobić  również  mały  apartament,  jeśli  chcesz.  Z  pokojem,  łazienką  i
laboratorium.  Nie,  nie  myślę  o  laboratorium  eliksirów,  uspokój  się…  tylko  zwykły  pokój  do  pracy,  do
pisania esejów na lekcje eliksirów… albo ćwiczeń transfiguracji… Pokój do pracy z regałami i książkami…
No  dobrze,  będziesz  mógł  mieć  te  idiotyczne  książki  o  grze  w  quidditcha  ze  sobą,  skoro  tak  nalegasz…
Będziesz miał  pełno  ubrań i  szat  i  tyle  głupich  gier, ile tylko  będziesz chciał. Mogę nawet  z tobą grać w
quidditcha,  chociaż  jestem  pewien,  że  bez  problemu  mnie  pokonasz…  Och,  ale  ja  się  zemszczę
korepetycjami  z  eliksirów…  –  Uśmiechnął  się,  wyobrażając  sobie  zdenerwowaną  twarz  Harry’ego.  –
Będziesz  musiał  spędzić  tyle  samo  czasu  ze  mną,  robiąc  najtrudniejsze  eliksiry  jakie  znajdę  w
„Najsilniejszych Eliksirach”, ile na polu do quidditcha, zapewniam cię…

Nagle usłyszał słaby głos ze swoich kolan. Opuścił zamyślone oczy i zaskoczony zauważył uśmiech na

twarzy chłopca.

– Harry! Ocknąłeś się! – wykrzyknął.
Harry tylko mrugnął w odpowiedzi.
– Nie do końca… – wyszeptał, oblizał usta i zamknął oczy. – Czy mogę prosić, żeby pan mówił dalej…?

– jego głos osłabł.

Snape skinął głową, chociaż chłopak nie widział tego.
– Oczywiście. – Jego serce było lekkie, poczuł, że znowu wraca mu nadzieja. – Będę cię uczył, aż

będziesz najlepszy z eliksirów… i może z obrony też… Chociaż nie wiem, kto będzie kolejną ofiarą Albusa
na tę posadę… Może powinniśmy przełamać klątwę na to cholerne stanowisko i znowu dać tę pracę temu
twojemu  cholernemu  wilkołakowi…  –  Chłopak  znowu  się  uśmiechnął.  Snape  położył  rękę  na  czole
Harry’ego, ale nadal było gorące. Profesor westchnął głęboko. – Czy wiesz, że Albus chciał, aby twój ojciec
uczył tego idiotycznego przedmiotu? Ja oczywiście sprzeciwiłem się temu, jako jeden z nauczycieli, i muszę
ci się przyznać, że to było całkowicie nieuczciwe. Sam dostałem swoją posadę tylko dzięki wstawiennictwu
Quietusa… Naprawdę… Przekonał Albusa, że będę najwłaściwszą osobą do tej głupiej pracy, jakoś mu się
to  udało.  Wyobraź  sobie!  Wiedział,  że  byłem  Śmierciożercą  i  Dumbledore  też  był  tego  świadomy…  Po
prostu nie mogę zrozumieć Albusa… ani Quietusa… Dlaczego to zrobili? – Zastanawiał się przez chwilę. –
Więc  protestowałem,  że  twój  ojciec  nie  ma  wystarczających  kwalifikacji.  Ale…  gdyby  przyjął  tę  posadę
może,  byłby  w  stanie  ją  utrzymać…  Jestem  pewien,  że  klątwa  twojego  dziadka  pozwoliłaby  jego  synowi
uczyć…  Ale  James  umarł  i  myślę,  że  ty  jesteś  jedyną  osobą,  która  może  przyjąć  tę  przeklętą  pracę  bez
negatywnych następstw.

Zobaczył, że Harry znowu stracił przytomność. Westchnął i wyciągnął rękę, by znowu zmoczyć okład,

kiedy usłyszał otwieranie drzwi.

Nie! To nie mogła być prawda!
Czemu Voldemort nie mógł pozwolić umrzeć im w spokoju?
Och, co za głupie pytanie.
Snape poczuł parę rąk łapiących go mocno za ramiona, jęknął z bólu. Po chwili stał obok drzwi, opierając

się o framugę. Nogi pod nim się trzęsły. Cholera. Był za słaby by cokolwiek zrobić, chociaż zostawiono go
tam samego. Widział trzech Śmierciożerców zastanawiających się nad Harrym, co robić. Wreszcie jeden
podniósł bezwładne ciało chłopca, pozostali dwaj chwycili Snape’a i zaprowadzili go znowu do komnaty
tortur.

Tortury… Śmierciożerca niosący chłopca poszedł w inną stronę, zostawiając Mistrza Eliksirów ze

swoimi dwoma kamratami. Ale tym razem tortury ograniczyły się do zwykłego bicia i kopania… Nie starali
się nawet, by doprowadzić go do omdlenia. Był zupełnie przytomny, gdy wrócił do celi.

Sam.
Harry’ego tam nie było. Harry nie wrócił też po godzinie.
Dwóch godzinach.
Trzech…
Snape liczył sekundy, minuty, godziny…
Nie. To nie mogła być prawda.
Harry powinien żyć!
Albo on… cóż. Może lepiej dla niego było umrzeć.
Ale… Jeżeli Harry umarł, Voldemort by mu o tym powiedział… Dla samej tortury… zwiększenia

cierpienia… Więc Harry nadal żył…

O nie… To miała być kolejna runda tortur. Separacja.
Cholera.
Przeklęty Największy Bydlak.
Snape nagle poczuł się stary i zmęczony. Udręczony. I bez nadziei.

Nie, nie miał już nadziei. Zabrali Harry’ego. Oznaczało to, że będzie niecierpliwie czekać na najbliższe

tortury, ponieważ zobaczy tam Harry’ego… Co za obrzydliwa gra… Gra ich uczuciami… Trudniejsza do
zniesienia niż fizyczne cierpienia. Jak długo to jeszcze potrwa? Kiedy wreszcie będą mogli umrzeć?

Jego myśli skupiły się na Harrym. Czy czuł się lepiej? Czy dali mu lecznicze eliksiry? Było ich wiele w

jego magazynie, podpisanych i ułożonych w kolejności. Najlepsze były na drugiej półce pod oknem… Ale
to nie miało znaczenia. Jak zniósł fakt, że zostali rozdzieleni?

***
Harry czuł się o wiele lepiej. Wolny od bólu i gorączki, nawet nie kaszlał. Był tylko śmiertelnie głodny.

W rzeczywistości obudził go jego żołądek.

Otworzył oczy. Był w celi, ale z pewnością nie tej, którą dzielił ze Snape’em. Była mniejsza i znajdowała

się w niej tylko jedna pochodnia.

Natychmiast zrozumiał. Zostali rozdzieleni.
Zamknął ponownie oczy. Nie. Nie chciał pogodzić się z nowym porządkiem. To miejsce było piekłem aż

do teraz… Dlaczego? Jak mogło być jeszcze gorzej? Czy naprawdę na to zasługiwali? Czy były jakieś
grzechy na tej ziemi, za które zasługiwało się na taką karę?

Czuł łzy na twarzy. Chciał Snape’a z powrotem. Pragnął jego krzepiącej obecności. Jego krótkich i

czasami ciętych uwag. Tej postaci, która była dla niego jak rodzina…

Jak rodzina… Albo lepiej rzec: jak ojciec. Tak. Chociaż Harry nie do końca wiedział, jak ojciec powinien

zachowywać się w stosunku do swojego syna, albo co syn miałby czuć do swojego ojca, ale był pewien, że
czuł coś w tym rodzaju. A Snape zdecydowanie zachowywał się jak ojciec.

To byłoby wspaniałe… Snape nie miał rodziny. On też właściwie nie miał żadnej rodziny, Dursleyowie

się nie liczyli, nigdy się nie starali. Więc czemu nie? Byłoby tak dobrze mieć Snape’a za ojca…

Czy oddajesz się marzeniom, Potter? Prawie usłyszał głęboki głos Mistrza Eliksirów. Tak. Zawsze

oddawał się marzeniom, całe życie. Jeżeli chciał przetrwać, pozostać przy zdrowych zmysłach, musiał to
robić. I wiele z tych marzeń związanych było z rodziną i rodzicami… albo z ofertą Syriusza. Syriusz w tych
marzeniach był dla niego nie tylko ojcem chrzestnym. Był raczej jak prawdziwy ojciec i wielokrotnie
wyobrażał sobie, jak Syriusz pyta, czy może go adoptować…

Teraz głównym obiektem jego marzeń był Snape… I kiedy Harry zaczął sobie wyobrażać ich wspólne

życie, zorientował się, co Snape zrobił kilka godzin temu, kiedy mówił do niego o przyszłości. On też
marzył. I znalazł miejsce dla Harry’ego w swoich marzeniach.

Harry nagle poczuł się wolny od smutku i bólu. Snape wmarzył go do swojego życia! Czy to naprawdę

znaczyło, że…? Harry ledwo mógł w to uwierzyć.

Nie. Snape z pewnością nie chciał dzielić swojego życia z nim. W żaden sposób. Jasne, był dla niego

bardzo dobry, nawet miły, ale tylko dlatego, że byli tutaj, razem w tym piekle, umierali. Jeżeli byłaby
możliwość ucieczki, nie zabrałby go do siebie do domu… Opiekun Domu Slytherina zabierający Złotego
Chłopca Gryffindoru do siebie – co za idiotyczny pomysł. Zostaliby w dobrych stosunkach, to było więcej
niż pewne, ale Snape nigdy by nie chciał Harry’ego jako części swojego życia.

Ale powiedział, że nie pozwoliłby zamieszkać Harry’emu w kufrze. Nawet powiedział, że dałby mu

pokój albo nawet całe piętro w jego domu, jeżeli udałoby im się uciec z niewoli…

Czy to rzeczywiście znaczyło, że…?
Musiał zapytać o to Snape’a. Musiał wiedzieć. Nie miało znaczenia, że mieli tu umrzeć, że nigdy się nie

wydostaną z Koszmarnego Dworu i nie sprawdzą tego w praktyce. Nie. To nie było pytanie o przyszłe
możliwości. To było pytanie o akceptację lub odrzucenie.

Nic innego się nie liczyło.
***
– Musimy coś zrobić.
Głos Dumbledore’a brzmiał poważniej niż kiedykolwiek. Ludzie siedzący dookoła stołu przytaknęli.
– Czy nie jest za późno, Albusie? – zapytał cicho czyjś zmęczony glos. – To już ponad osiem dni…

– Nie, Mundungusie, jestem pewien, że nie jest jeszcze za późno – odpowiedział dyrektor. – Wręcz

przeciwnie, myślę, że mamy jeszcze czas. Nie nieograniczony czas, ale być może wystarczająco dużo, by
działać. Jest jeszcze nadzieja. Nie znaleziono ciała Harry’ego, a to oznacza, że Voldemort trzyma go i
torturuje, by go złamać, zanim go zabije.

– Więc mówisz, że mamy czas, dopóki Harry wytrzyma – powiedział Mundugus Fletcher gorzko. –

Myślę, że to nie jest wystarczająco dużo czasu by go znaleźć. Może zginąć w każdym momencie.

– Ale musimy przynajmniej spróbować go odnaleźć, dać mu szansę – głos Blacka był pełen emocji.
– Zgadzam się z Syriuszem – dodał Lupin.
– Ja też. – Figg zgodziła się z Lupinem. – Chociaż nasze poszukiwania wydają się odrobinę…
– …beznadziejne – dokończył Fletcher i podniósł rękę na znak, aby nikt mu nie przerywał. – Myślę, że

nie mamy od czego zacząć poszukiwań. Nie możemy po prostu węszyć po całej Brytanii i pytać wszystkich:
„Przepraszam, nie widziałeś gdzieś w pobliżu Harry’ego Pottera, takiego chłopaka z blizną na czole?” albo
„Przepraszam, czy może mi pan powiedzieć gdzie jest ten przeklęty Koszmarny Dwór?”

– Nie, Mundungus. Z pewnością nie będziemy zadawać twoich pytań. Będziemy szukać na wiele

sposobów jednocześnie. Arturze… – Skinął w kierunku zmęczonego pana Weasleya, który uniósł wzrok.

– Tak, Albusie?
– Chcę cię prosić, abyś zrobił pewne hmm… poszukiwania w ministerstwie, jeśli możesz…
– O czym dokładnie myślisz, Albusie? – zapytał pan Weasley ostrożnie. – Wiesz, że większość ważnych

akt jest utajniona…

– Potrzebujemy raportów z przesłuchań i rozpraw Śmierciożerców. Jestem całkiem pewny, że będzie w

nich wzmianka o Koszmarnym Dworze. Powinieneś zebrać jak najwięcej się da i przysłać je do mnie.

– Albusie… To, o co prosisz jest… – Pan Weasley potrząsnął z desperacją głową. – Nie chcę użyć słowa

niemożliwe, ale to, czego ode mnie oczekujesz, jest prawie niemożliwe. Większość raportów jest tajna i nie
wolno mi ich oglądać. Co do nieutajnionych raportów… Te znajdują się w innym departamencie
ministerstwa i byłoby bardzo podejrzane, gdybym poszedł tam je czytać… A nawet gdybym w jakiś sposób
przeczytał te dokumenty… ich ilość…

– Tak, wiem, Arturze. Ale musimy spróbować wszystkiego.
– Tak, wiem – westchnął pan Weasley, wyglądając na bardziej zmęczonego niż kiedykolwiek. – Ja

tylko… Zastanawiam się, czy mogę poprosić Percy’ego o pomoc. Wiesz, on pracuje w ministerstwie. Jest
cierpliwszy i dokładniejszy ode mnie. Jego pomoc byłaby bezcenna.

– Myślę, że to dobry pomysł, Arturze. On zrobiłby wszystko, by odnaleźć Harry’ego.
– A pozostali? Co mamy robić? – zapytał Fletcher niecierpliwie.
– Cierpliwości, Mundungusie, proszę. – Wzrok dyrektora był poważny i autorytatywny. – Remusie,

Syriuszu… – Odwrócił się do dwóch przyjaciół. – Chciałbym, abyście wybrali się na małą wyprawę do
Szkocji. – Rozwinął kawałek papieru. Była to mapa Wielkiej Brytanii. – Ten rejon… i ten, i jeżeli zdążycie,
to ten też. – Wskazał pewne obszary mapy. – Remusie, myślę, że możesz wykorzystać swoje kontakty…
Musicie być dokładni. To są obszary, których nie mogliśmy dokładnie sprawdzić w ciągu ostatnich lat.

– My? Co masz na myśli, Albusie? – zapytał Fletcher.
– On i ten typ… Snape – odrzekł Black z obrzydzeniem.
– Syriuszu! – Dumbledore nagle zirytował się. – Nie masz prawa o nim tak mówić!
Black skinął niechętnie głową, ale nie odpowiedział.
– Snape? – w głosie Fletchera słychać było niedowierzanie. – Och nie, Albusie…
– Przestań. To nie jest czas na dyskusje o osobach, którymi gardzisz – przerwał Dumbledore bardzo

stanowczo. Potem zwrócił się do Blacka. – Więc? Zgadzacie się iść?

– Oczywiście, Albusie – odpowiedział szybko Lupin. – Zaczniemy od razu po spotkaniu.
– Dobrze. – Odwrócił się z powrotem do Fletchera. – Dla ciebie mam raczej trudne zadanie,

Mundungusie.

– Bardzo dobrze, dawaj! – Oczy Fletchera błysnęły żartobliwie. – Spodziewam się, że jest wystarczająco

trudne, żeby było warte zachodu!

– Będziesz współpracował z Arabellą. – Fletcher skinął głową. Pracowali już kilkakrotnie razem podczas

ostatniej wojny, byli dobrymi przyjaciółmi. – Spróbujecie złapać Śmierciożercę i podążycie za nim na
spotkanie. Jeśli się poszczęści – do Koszmarnego Dworu.

– Cooo? Albus, czy ty jesteś zdrów na umyśle? – Młodszy czarodziej patrzył na niego w całkowitym

niedowierzaniu. – Wolałbym pójść do Ministerstwa, poodkurzać i poczytać nudne papiery!

– Boisz się? – zapytał Dumbledore niewinnie.
– Albusie! Jak śmiesz…? – Nie dokończył. – Nie! Oczywiście, że nie! Ale… Jak znajdziemy

Śmierciożercę? Jak mamy podążać za nim, będąc niezauważonymi, może przez kilka dni? Jak mamy się
aportować z nim? Wprost przed Voldemorta! Jak mamy to przeżyć? A potem wrócić, by opowiedzieć
tobie…?

– Tak, wiem, że to jest bardzo ryzykowne zadanie i właśnie dlatego chcę abyście to wy zrobili, zamiast

Remusa  i  Syriusza.  Jesteście  starsi  niż  oni,  macie  więcej  doświadczenia,  jesteście  dobrze  wyszkolonymi
aurorami  –  nie  jak  aurorzy  z  ministerstwa  –  i  oboje  jesteście  wspaniałymi  strategami.  Będziecie
potrzebować  tych  cech  podczas  poszukiwań.  Nie  spodziewam  się,  że  będziecie  ryzykować  życie,  czy  też
próbować zabić Voldemorta. Wszystko, czego chcę, to znalezienia tego przeklętego Dworu.

– Ale… Jeżeli uda nam się w jakiś sposób go znaleźć – zapytał cicho Lupin – to kto wyciągnie stamtąd

Harry’ego?

– Ja, oczywiście. Kto inny? Wydostanę stamtąd obu.

9. POSZUKIWANIA

Samotny, straszliwie samotny przez całe godziny… Może dni? Nie wiedział. Było mu zimno, zwinął się

najciaśniej jak tylko mógł, ale nadal drżał z zimna.

Zimno… na zewnątrz i wewnątrz. Zimno wszędzie.
Zbyt trudno było znosić samotność, ciemność i lodowatą aurę pomieszczenia. Tęsknił za towarzystwem

Snape’a, ich rozmowami, bliskością jaką dzielili. Potrzebował wszystkich tych psychologicznych faktów,
których teraz brakowało. Stwierdził, że polubił psychologię. Jeżeli to składało się na szczęście?

Zaskrzypiały otwierane drzwi.
Śmierciożercy. Ich widok stał się zwyczajny ostatnimi czasy. Weszli do pomieszczenia, ich peleryny

falowały za nimi, maski błyszczały w półmroku. Harry mimowolnie skrzywił się, kiedy złapali go za
ramiona i podnieśli z podłogi.

Znowu bicie.
Albo coś gorszego. Avery był między nimi. Harry’emu natychmiast zaschło w ustach. Chciał przełknąć

ślinę, ale język przykleił mu się do podniebienia i czuł jak wysycha mu także w gardle.

Był na wpół sparaliżowany strachem, kiedy dotarli do komnaty tortur.
Nikogo tam nie było. Snape’a także. Harry coraz bardziej się denerwował. Co się z nim stało? Nie umarł,

prawda?

Panika całkowicie nim zawładnęła. Każdy zmysł, każda myśl, każde uczucie… Czuł, że nie zniesie tego

dłużej. Chciał krzyczeć z powodu wewnętrznego bólu.

Avery wyjął swój skalpel. Harry zamarł.
Umrze tutaj. Umrze tutaj w samotności. Nie będzie nikogo, aby go pocieszyć, wesprzeć, troszczyć się o

niego. Snape z całą pewnością umarł. Samotnie. Wiedział, że nie wytrzyma. Nie, nie będzie upokarzał się
prośbami i błaganiem, nigdy. Po prostu nie będzie w stanie trwać w ciszy, ponieważ bardzo chciał krzyczeć,
wyć na torturach.

Wrzasnął, kiedy skalpel dotknął jego skóry.

To bolało. Bardziej niż Cruciatus. Desperacja i bezsilność wzmogły cierpienie. Poprzednie, nadal bolące

rany zostały ponownie otwarte. Skalpel wydawał się nieprawdopodobnie gorący, jakby płomienie paliły
plecy, boki, pierś, szyję, nogi… wszystko, wszędzie, powoli i dokładnie.

Avery zdjął maskę, tak jak ostatnio. Harry zobaczył ślady dobrze kontrolowanego szaleństwa i sadyzmu

w jego oczach – to było śmiertelnie przerażające. Ostatnim razem jednakże był przy nim Snape – jego
wzrok pozwalał chłopcu zrównoważyć sadyzm oprawcy z troską nauczyciela. Stanowił więź z
rzeczywistością, nie pozwalał odpłynąć ku szaleństwu. Ale teraz Harry był sam, beznadziejnie sam, może na
zawsze.

Nikt nie wiedział, że tu był. Nikt nie mógł go uratować.
Cięcia i płomienie.
Palce rozszerzające cięcia.
Budzące mdłości wrażenie. To było jak gwałt. Harry był pewien, że to było nawet gorsze niż gwałt. Te

palce zagłębiały się w jego ciało i…

Krzyczał i krzyczał.
Nie przetrwa tego. Nie bólu. Mdłości. Pogwałcenia.
Nie, nie znowu. Nigdy więcej.
Nie był już w stanie stać. Nogi uginały się pod nim. Ktoś uderzył go w plecy. Upadł na kolana w

ogromnym bólu. Oparł dłonie o podłogę.

Coś mokrego i lepkiego… jego krew. Krew, widział wszędzie krew. Klęczał we własnej krwi. Ale teraz

wiedział, że nie pozwolą mu tak umrzeć. Znowu go uleczą i znowu będzie przeżywał to okropne uczucie.
Uczucie porzucenia, bycia na ich łasce.

– No, no, panie Potter. To wspaniale znowu usłyszeć twój głos. Prawie zapomniałem jak krzyczysz. To

zachwycający dźwięk, zapewniam cię. I obiecuję, że dam ci więcej możliwości do krzyku. Do zadowolenia
mnie.

Harry nie był w stanie odpowiedzieć. Z największą odwagą, na jaką mógł się zdobyć, podniósł wzrok na

Voldemorta. Spojrzał mu prosto w oczy.

W oczach Voldemorta był chłód i nienawiść. Przez chwilę Harry sądził, że już wcześniej widział taki

wzrok. Chłód i nienawiść… Ale… W tym wypadku były kontrolowane i używane jako narzędzia. To nie
były prawdziwe uczucia. Voldemort też nie był rzeczywisty. Tylko żyjący trup.

Harry drgnął.
Zło Voldemorta było czymś nieludzkim, groźnym i wyliczonym by osiągnąć cel: całkowitą moc i

kontrolę nad wszystkim.

Nie. Nie nad wszystkim. Voldemort nigdy nie będzie miał nad nim władzy.
Nigdy.
***
Snape nie ośmielił się podnieść głowy. Beznadziejnie chciał zatkać czymś uszy. Każdy krzyk Harry’ego

był dla niego śmiertelną torturą. To musiał być Avery ze swoim skalpelem. Harry był sam na sam z tym
psychopatą. On zamorduje chłopaka.

Desperacko chciał się tam znaleźć. Wiedział, że Harry’emu jego widok przyniósłby ulgę, chociaż sam nie

rozumiał dlaczego.

Harry…
Chłopak z pewnością myślał, że on umarł. Zostali rozdzieleni. Możliwe, że raz na zawsze. Nigdy już nie

zobaczy miłej twarzy Harry’ego. Nigdy już nie obieca mu żadnych głupstw, nigdy już nie opowie mu o
rodzicach i swoich szkolnych latach. Nigdy już nie usłyszy przemądrzałych uwag Harry’ego.

Szczęśliwe dni się skończyły. Ciemność zasnuła wszystko.
Kiedy łamiące serce krzyki chłopaka ustały, Snape zaczął podsumowywać tak zwane „psychologiczne

fakty” minionych dni. Gdy Harry był z nim, po raz pierwszy w życiu nie był samotny. I pierwszy raz w
życiu zrozumiał, co to znaczy dzielić z kimś życie. Przynależeć.

Nawet w towarzystwie Quietusa był samotnikiem, nawet ze swoimi kolegami, nawet z Albusem…

Czegoś zawsze mu brakowało i mógł tylko zgadywać, co to było.

Kiedyś nigdy nie odczuwał braku towarzystwa… Cóż, może nie nigdy, ale rzadko, kiedy ścigały go

wspomnienia i koszmary i musiał się z nimi zmagać samotnie… Ale teraz wariował z powodu samotności,
bycia bez Harry’ego.

Mógł sobie wyobrazić obecny stan chłopca po prawie pięciu godzinach tortur. Rany, krew, omdlenie…

Osłabiony i w złym stanie od leżenia samotnie na zimnej podłodze w odległej celi…

Gdyby Harry był tutaj… Oczywiście, nie byłby w stanie go uleczyć, ale byłaby możliwość podzielenia

bólu, wzajemne towarzystwo przynosiło ulgę.

Snape zaśmiał się gorzko. On, były Śmierciożerca, jeden z najbardziej utalentowanych czarodziejów był

taki słaby i bezsilny.

Zakrywając twarz rękami, zastanawiał się znowu nad tym, jak bardzo zmienił się w ciągu ostatnich dni.

On, niechętny, ale jednak zaprzysiężony obrońca Harry’ego Pottera, znalazł się teraz w roli bardzo
przestraszonego i zmartwionego rodzica. Przełknął ślinę. Dziwne. I takie… naturalne.

Mimo wszystko, musiał przyznać przed samym sobą: ta zmiana nie była tylko przypadkową

konsekwencją ich wspólnego losu. Tak, los miał w tym swój udział, nie można było zaprzeczyć, ale cechy i
zalety Harry’ego również spełniły swoje zadanie w tym procesie. Najpierw Harry przyjął przeprosiny bez
zbędnych uwag. Szczerze wybaczył wszystko, co Snape mu zrobił. Potem okazał prawdziwą troskę w
stosunku do niego od samego początku, kiedy zobaczył w jak mizernym stanie był jego profesor. I nigdy nie
żądał wyjaśnień względem uczuć Snape’a, po prostu zaakceptował je i odwzajemnił. Nigdy nie protestował
przeciwko niczemu.

Jak ten chłopak mógł stać się taki wrażliwy? Był taki młody… Dorastał praktycznie na emocjonalnej

pustyni – pogardzany, znienawidzony, odrzucony, ignorowany… Powinien być całkowitym bydlakiem albo
obłąkanym typem, który wiecznie narzeka na swoje marne życie, biada o straconych szansach… Powinien
być  nieuleczalnie  skrzywiony  i  całkowicie  niezdolny  do  dawania  czy  przyjmowania  pozytywnych  uczuć.
Ale  chłopak  taki  nie  był.  Mógłby  być,  ale  mimo  wszystko  nie  był.  W  przeciwieństwie  do  Największego
Bydlaka,  którego  śmiertelna  i  całkowita  nienawiść  do  świata  miała  zapewne  źródło  w  dzieciństwie
podobnym do dzieciństwa Harry’ego.

Voldemort odrzucił świat i gardził nim, a jedynym celem jego życia była zemsta i nienawiść.
Harry pogodził się z losem i troszczył się o otoczenie, a jedyną rzeczą, za jaką tęsknił, była wzajemność.

Desperacko pragnął akceptacji.

Harry zaakceptował nie tylko ich sytuację, ale nawet jego, wrednego Mistrza Eliksirów. I on, który był

zupełnym samotnikiem, mógł tylko zaakceptować go wzajemnie.

Stałoby się tak samo (Snape był o tym przekonany), gdyby wcześniej dał Harry’emu szansę… Szansę,

której nigdy nie dał. I teraz było po prostu za późno, aby żałować.

Snape westchnął głęboko i przysiągł po raz trzeci w życiu, w owej celi śmierci i beznadziei: gdyby udało

im się w jakiś sposób uciec, dałby Harry’emu wszystko, na co zasłużył, a czego mu odmawiano do tej pory.
Zapewniłby mu opiekę. Komfort. Dom.

Rodzinę.
***
Mijające dni…
Tortury…
Krzyki…
Wszystko to było jak niekończący się proces, który do niczego nie prowadził.
I sam. Zawsze sam.
Sam – słysząc krzyki Harry’ego; sam – znoszący systematyczne, codzienne tortury.
Nie mogło być gorzej. A jednak było.

Nadszedł dzień, kiedy wyciągnęli go z celi i zaprowadzili do sali na parterze. Czyli Voldemort znudził

się męczeniem tylko chłopaka. Był tak słaby z głodu i bezsenności, że nie mógł poruszać nogami, więc
Śmierciożercy musieli go przytrzymywać. Cała sytuacja była tak upokarzająca, że Snape chciał umrzeć ze
wstydu.

I w tej komnacie otrzymał swoje pierwsze od dawna, za to prawie nie do zniesienia, bicie. Tylko bicie,

żadnych klątw czy eliksirów. Zajęło godziny. Dziesięciu Śmierciożerców biło go na zmianę, kiedy ostatni
kończył, pierwszy zaczynał od początku. Ubranie zostało z niego zerwane, jedynym okryciem były jego
krew, siniaki i rany.

W pewnej chwili uświadomił sobie, że jęczy. Potem krzyczał. Potem wrzeszczał. Ale w końcu mógł

tylko rzęzić ochryple, wijąc się w swojej krwi i wymiocinach.

Wszystko go bolało. Nie mógł normalnie oddychać. Kiedy myślał, że nie wynajdą już żadnej nowej

metody sprawiania bólu, wszedł Malfoy. Z młotkiem.

Snape skamieniał ze strachu, kiedy dwóch bydlaków obezwładniło go i zmusiło do uklęknięcia obok

stołu. Nie mógł nawet zaprotestować. Tylko patrzył bezmyślnie, jak trzeci przytwierdza zaklęciem jego ręce
do stołu. Wiedział dokładnie, co nadejdzie. Kto nadejdzie.

Nie mógł wcześniej w to uwierzyć. Ten mężczyzna był kiedyś jego przyjacielem. Najlepszym

przyjacielem. A teraz…

Nigdy rozmyślnie go nie skrzywdził, nawet po zmianie stron. Opiekował się jego synem, tak długo jak

Draco był w szkole… Pomimo wszystkiego, co się stało, pozostali przyjaciółmi… A przynajmniej on w to
wierzył.

Dowód jego omylności stał przed nim. Snape skrzywił się i odwrócił wzrok. Miał więc również osobiście

doświadczyć tego rodzaju bólu. Nie można powiedzieć, że za tym tęsknił.

Pierwsze uderzenie było niespodziewane. Oczy uciekły mu w głąb czaszki i poczuł metaliczny smak w

ustach. Krew. Ugryzł się w język. To było gorzej niż się spodziewał. Dobrze, że się nie zmoczył. Chociaż
jeszcze przed chwilą był pewien, że nie pozostały w nim żadne siły, by krzyknąć – wrzasnął. I mocno
zacisnął powieki, skupiając się na oddychaniu. Nie chciał widzieć swoich dłoni. Już nigdy.

Kiedy jego pierwszy palec został zmiażdżony, Lucjusz zrobił małą przerwę.
– Co powiesz o takim rodzaju bólu? – zapytał Największy Bydlak z udawaną ciekawością. – Już

myślałem, że nigdy nie usłyszę ponownie twojego głosu… Ale Lucjusz ma prawdziwy dar przekonywania,
żebyś wreszcie otworzył swoją wielką upartą gębę, profesorze. Przynajmniej młody Potter usłyszy, że
żyjesz.

Och, ostatnie zdanie przyniosło natychmiastową ulgę umęczonemu Mistrzowi Eliksirów. Harry dowie

się, że on żyje! Ale po chwili nie był już taki pewny, czy to dobrze. Może to zmniejszy ból chłopaka. A
może go zwiększy? Ta myśl go przestraszyła. Harry usłyszał jak krzyczał, a chłopak wiedział, że mógł
znieść najróżniejsze tortury w milczeniu. Co pomyśli o jego krzykach? Chłopak był taki współczujący…

Kiedy Lucjusz skończył pracę nad jego lewą ręką, Snape zemdlał. Zamiast swojego ukochanego zaklęcia

Enervate, Czarny Pan zdecydował się użyć jednego z eliksirów. Eliksiru Czuwania.  Och, będzie cholernie
źle, pomyślała na wpół przytomnie. Nie wspominając, że innym eliksirem, który Voldemort w niego wlał,
był  Dolorem  Facio.  Snape  przez  chwilę  zastanawiał  się,  dlaczego  Voldemort  wcześniej  tego  nie  użył.
Kombinacją  Dolorem  Facio  i  Cruciatus  można  było  doprowadzić  każdego  do  szaleństwa…  jak
Longbottomów,  ich  torturowano  w  taki  sam  sposób.  Pierwotnie  eliksir  ten  miał  usunąć  dziury  między
neuronami,  które  robiły  za  zabezpieczenie  przed  szaleństwem  z  powodu  fizycznego  bólu,  powodując
omdlenia lub zmniejszając odczucia.

To był jego własny wynalazek. Wymyślił go, kiedy pracował dla Instytutu Badań Leczniczych Eliksirów.

Co za ironia!

Mistrz Eliksirów wiedział, co się teraz stanie. Po chwili nie był w stanie wydobyć z siebie nawet cichego,

słabego dźwięku. Magiczne więzy poluźniły się i upadł na podłogę. Przytomny. Przeklęty Eliksir Czuwania!

W następnym momencie poczuł ostrożną, delikatną rękę na ramieniu.

– Pro… profesorze! – zawołał ktoś nad nim i gorące łzy upadły na jego nagą skórę. To był Harry.
Słyszał jak Śmierciożercy kazali chłopcu zabrać go z powrotem do celi. Pomimo słabości udało mu się

wstać i iść na własnych nogach. To nie było łatwe. Ale jakoś im się udało.

Wielkie brązowe drzwi zatrzasnęły się za nimi. Nimi! Znowu byli razem.
Resztką sił doszedł do znajomego rogu i usiadł, opierając się o mur. Harry podążył za nim na drżących

nogach i podniósł sponiewieraną pelerynę z podłogi. Ukląkł obok profesora i zdejmując z siebie jego sweter,
ostrożnie ubierał nagiego mężczyznę. Snape nie miał nawet sił by zaprotestować. Był przytomny z powodu
działania eliksiru, ale nie był w rzeczywistości całkowicie świadomy. Nie chciał, aby chłopak to robił, ale
był bezsilny.

Harry powoli włożył mu sweter przez głowę. Następnie podniósł jego rękę, by przełożyć ją przez rękaw i

zobaczył palce. Snape spostrzegł, że przez chwilę był bliski omdlenia. Ale Harry, odzyskując siłę woli,
przełożył okaleczoną kończynę przez rękaw najdelikatniej jak mógł. Potem drugą. W końcu mężczyzna był
ubrany.

Sweter był zakrwawiony. I niewiarygodnie brudny. Ale również ciepły, ciepło żyjącego ciała… ciała

Harry’ego. A może było to ciepło troskliwości chłopca?

Snape nie wiedział, kiedy Harry zaczął płakać. Kiedy zobaczył jego ręce? Jego ciało? To, że wciąż jest

przytomny?

Harry podciągnął kolana profesora do piersi („zatrzymanie ciepła…” mamrotał, chlipiąc) i owinął

ostrożnie ich obu peleryną. Płakał, kiedy przytulił się do Snape’a i objął go ramionami.

Szlochał przed długi, długi czas. Snape chciał pogłaskać go po głowie, ale bał się bólu rąk, więc nie

poruszył się.

– W porządku, Harry – wymamrotał po chwili. – Możesz skończyć. Nie musisz płakać.
– Nie muszę? – odpowiedział chłopak słabo. – Dlaczego nie muszę? Mam bardzo dobry powód by

płakać, profesorze.

Nie było na to odpowiedzi. Harry miał rację.
– Mamy też pewne powody, by się cieszyć – westchnął profesor. – Znowu możemy być razem.
– Czy cieszy się pan, że jest ze mną? – głos chłopca był pełen nadziei.
– Potter, na litość boską, czy nie mówiłem ci tego wcześniej? Tak, cieszę się, że jestem z tobą. Wydaje

mi się, że piekielnie długo byliśmy rozdzieleni. – Snape słyszał nutkę złości w swoim głosie, ale był tak
słaby i zachrypnięty, że to wszystko brzmiało jak cichy szept. Ramiona chłopca objęły go mocniej i gniew
stopniał. – Jeżeli dobrze pamiętam, powiedziałem coś o moim domu i tobie w nim razem ze mną. Nie
zmieniłem zdania. Czy to wystarczy, by cię uspokoić?

Harry zaczerwienił się.
– Wie pan… Gdy zostaliśmy rozdzieleni, chciałem pana zapytać czy mówił pan poważnie, czy nie…
– Jak zapewne zauważyłeś, panie Potter, zawsze jestem poważny. – Starał się to powiedzieć bardzo

surowo, ale nie udało mu się. Harry uśmiechnął się półgębkiem.

– Tak myślałem w szkole. Ale odkąd jesteśmy tutaj razem, zauważyłem inne pana cechy, profesorze.
– Jakie…?
– Hm… cóż… – Harry nie wiedział jak odpowiedzieć. – Czasami pan żartuje…
– Czasami. Tak. Ale nie żartuję, kiedy mówię o ważnych rzeczach. A twoje pragnienie prawdziwego

domu i rodziny jest czymś takim.

– Ma pan na myśli, że…?
– Dokładnie – przytaknął profesor. – Chociaż boję się, że nigdy nie będę miał okazji tego udowodnić.
– To nie ma znaczenia – głos Harry’ego był ledwo słyszalny. – To, że pan… mnie zaakceptował,

wystarczy. – Po kilku minutach dodał: – Nie, nie „wystarczy”. To jest wszystkim.

***
Percy był zdenerwowany. Nie chciał tego robić, nienawidził takiego szpiegowania. Bał się, że koledzy go

przyłapią, jak przeszukuje tajne dokumenty. I był zły, bo przez dwa dni niczego nie znalazł.

Może szukał w niewłaściwym miejscu. Chciał dowiedzieć się czegoś o tym cholernym Koszmarnym

Dworze, ale w normalnych dokumentach ta nazwa w ogóle nie była wspomniana. Musiał jakoś inaczej się
do tego zabrać. Jego ojciec powiedział, że ten Dwór był ważnym miejscem spotkania zwolenników Sam
Wiesz Kogo. Więc powinien przejrzeć dokumenty Śmierciożerców. Ale te były tajne. W większość nawet
ściśle tajne.

Innym, bardziej legalnym wyjściem, były akta aurorów. Druga strona tej samej monety. Jawna strona tej

samej gry.

Jego pomysł był błyskotliwy. Kiedy wyciągnął dużą ilość dokumentów AU (aurorów) i użył zaklęcia

Revelo (Revelo Koszmarny Dwór! – to była specjalna wersja tego zaklęcia, sam je wymyślił i był z tego
bardzo dumny), zobaczył jak papiery zaczęły wirować i nagle jeden z dokumentów upadł na biurko.
Otaczała go jasno zielona poświata.

SNAPE, Quietus Salazar – było napisane na górze.
Percy otworzył szeroko oczy ze zdziwienia. Snape aurorem? Czy to jakiś żart? A może to ta

zmodyfikowana wersja Revelo nie była jednak dobra? Wzruszył ramionami. Cokolwiek było przyczyną,
przeczyta dokument i jeżeli się pomylił, znajdzie inny sposób na poszukiwanie.

SNAPE, Quietus Salazar – ponownie przeczytał i nagle zrozumiał. To nie było imię paskudnego Mistrza

Eliksirów. On chyba nosił imię Severus, jeżeli dobrze pamiętał. To na pewno był Severus, niezaprzeczalnie.
Ale kim był więc ten drugi Snape?

Ogarnęła go ciekawość. Otworzył teczkę. To był ogólny, bardzo nudny dokument, ale Percy przywykł do

czytania takich, więc mógł wybrać ważniejsze fragmenty. Zaczął czytać i wziął kawałek kartki i pióro, aby
w razie konieczności zrobić notatki.

ID: 03960881010
Data/Miejsce urodzenia: 02.04.1960, Snape
Data/Miejsce śmierci: 02.12.1979, Koszmarny Dwór (nieznane)

Więc umarł… A był taki młody… pomyślał Percy. W miejscu, którego szukał. Ale dokument mówił

„nieznane”. Cholera! Ale ciekawość zmusiła go do dalszego czytania.

Ojciec: SNAPE, Severus Salazar
ID ojca: 0392856457
Data/Miejsce urodzenia ojca: 05.11.1928, Snape
Data/Miejsce śmierci ojca: 04.11.1981, Snape
Matka: NOBLESTONE, Quirqe Athena
ID matki: 0493112539
Data/Miejsce urodzenia matki: 02.02.1931, Hogsmead
Data/Miejsce śmierci matki: 04.11.1981, Snape

Ta sama data i miejsce jak ojca. Ciekawe. To na pewno nie przypadek.

Inni członkowie rodziny:
Brat: SNAPE, Severus Nobilus
ID brata: 03958912111
Data/Miejsce urodzenia brata: 05.03.1958, Snape
Data/Miejsce śmierci brata: ((żyje))

Więc to brat tego wstrętnego typa! I… Snape był młodszy niż jego rodzice? Percy doznał szoku. Zawsze

myślał o Mistrzu Eliksirów, jako o wstrętnym starym typie. A on miał dopiero trzydzieści siedem lat!

Stan cywilny: kawaler
SUM: W, 100% (cert. nr 14/1976)
OWTM: W, 100% (cert. nr 14/1978)
AU: W, 99,3% (cert. nr 2AU/1979)

To było niemożliwe. On dostał tylko 94% za swoje SUMy i 94,1% za swoje OWTMy. Jak ktokolwiek

mógł zdobyć tak dużo? Percy był zazdrosny. Ale potem pomyślał, że ten chłopak nie żył. Natomiast on żył.
To była ogromna różnica.

Szczegóły:
1971 – Hogwart, HSMC
1976 – SUM maksymalne wyniki
1978 – OWTM maksymalne wyniki

01.09.1978 – Ministerialne Oficjalne Szkolenie Aurorów (AuS2245/IN/322/1978)
01.02.1979 – Mianowany Aurorem (1. klasy) (Mian12/IN/310/1979)
21.03.1979 – Złożył wymówienie i opuścił Ministerstwo (Wym24/IN/311/1979)
01.04.1979 – Podejrzany o działalność ZF (patrz ZF112/IN/44/1979)

ZF? Co to mogło być? zastanawiał się Percy. Zapisał informację. Będzie musiał potem zrobić dodatkowe

poszukiwania na ten temat.

02.12.1979 – Zmarł (Z–13342/3/1979)
Uwagi:
1. Zarekomendowany na szkolenie AU przez Harolda Winstona Pottera (ID:
039203345129, AU 011)

Niespodzianka za niespodzianką. Potter rekomendujący Snape’a na szkolenie AU? Co to wszystko miało

niby znaczyć? Percy poczuł się jak głupiec… To uczucie było dość niezwykłe…

2. Prawdopodobnie zabity przez Voldemorta w Koszmarnym Dworze (miejsce
nieznane), stwierdzone na podstawie zeznań SNAPE’A, Severusa Nobilusa, ID:
03958912111, pod działaniem Veritaserum (wywar STOLL’A, Nicholasa, ID
0393902354 ME cert. nr ME10H/14/1971) (patrz: Test/SNAPESN/134/SM/12/1981;
SM/76/1982; SM/97/1982)

Percy przełknął ślinę. Był tu wspomniany Koszmarny Dwór. I inne rzeczy. Jego profesor był

Śmierciożercą. Tutaj  był dowód: dokumenty ze  znakiem SM.  I ten wredny typ był  tam, kiedy zabili  jego
brata,  pewnie  był  jednym  z  morderców.  Zaschło  mu  w  ustach  i  zrobił  się  bardzo  nerwowy.  Jego  pióro
poruszało  się  szybko,  gdy  zapisywał  szczegóły.  Snape  (naprawdę  nienawidził  tego  profesora)  był  bez
wątpienia  cholernym  Śmierciożercą.  Jak  Dumbledore  mógł  pozwolić  mu  uczyć?  Musiał  porozmawiać  ze
swoimi braćmi – całą trójką i z Ginny! Musiał ich ostrzec! Ale to później. Teraz musiał pracować.

3. Podejrzany o bycie aurorem ZF (patrz: ZF/SNAPEQS/IN)

Och, znowu coś o tym ZF.

4. Rodzina podejrzana o działalność SM – wiarygodność kwestionowana. (patrz:
SM/SNAPESS/IN, SM/SNAPESN/IN, SM/SNAPEQA/IN)

Jeszcze większy szok. Naprawdę zadziwiająca rodzina. Trzech Śmierciożerców i auror. Auror, który

opuścił Ministerstwo dla tego podejrzanego ZF. Percy nie był głupi. To ZF to musiało być coś związanego z
Voldemortem, coś zakazanego i prawdopodobnie niebezpiecznego – to było jasne ze sposobu, w jaki
dokument o tym wspominał.

Załączone dokumenty:
certyfikaty SUM, OWTM, AU
fragment zeznania SNAPE’A, SN (Test/SNAPESN/134/SM/01/1982)
zapis z okoliczności śmierci Quietusa Snape’a.

Och! pomyślał Percy. Wreszcie coś interesującego…

(…)
Snape: Mój ojciec chciał, aby został zwolennikiem Voldemorta.
Przesłuchujący: Co on myślał o tej możliwości?
S: Odmówił kilkakrotnie. Wreszcie mój ojciec zdecydował się zmusić go za
pomocą fizycznego cierpienia i zabrał go wprost do Voldemorta.
P: Kiedy?
S: Drugiego grudnia 1979 roku.
P: Gdzie?
S: W Koszmarnym Dworze.
P: Gdzie jest ten Dwór?

Dobre pytanie. Jeżeli miał szczęście to znalazł odpowiedź.

S: Nie znam dokładnego miejsca. Podejrzewam, że jest to gdzieś w północnej
Anglii lub w Szkocji.

Nie miał szczęścia.

P: Rozumiem… Co się tam stało?
S: Był torturowany fizycznie i za pomocą zaklęć przez pięć godzin. Nie poddał
się. Wtedy wreszcie Voldemort zapytał go, czy dołączy się do niego. Odmówił.
Voldemort rzucił na niego Avadę Kedavrę i umarł.
P: Czy ty również znęcałeś się nad nim?
S: Na początku tak. Miałem nadzieję, że znajdę jakiś sposób, by go uratować.
Potrzebowałem czasu. Po piątej rundzie zrozumiałem, że jestem bezsilny. Potem

odmówiłem znęcania się nad nim. Mój ojciec rzucił na mnie Cruciatus kilka
razy, ale Voldemort zabronił mu mnie zabijać…
(…)

Och, jakie wzruszające… Ten wredny typ chciał kogoś ratować! Niewiarygodne! Ale… Zeznanie było

pod wpływem Veritaserum, to znaczy… Cóż… W końcu był jego bratem… Percy wzruszył ramionami.

Poszukiwania nic nie dały. Może jutro…
Percy westchnął i zaczął układać papiery z powrotem na miejsce, kiedy zauważył coś dokładnie pod

dokumentami „SNAPE, Quietus Salazar”.

Na tym pisało „SNAPE, Severus Nobilus”.
Jeżeli wcześniej był wstrząśnięty, to teraz go zamurowało. Według poprzednich akt był Śmierciożercą. A

teraz widział jego dokumenty pomiędzy aurorami! Co tu się działo?

Nagle zapomniał o Koszmarnym Dworze.
Potem zauważył zielone światło dookoła dokumentu. Zaklęcie! Och, może teraz się dowie!
Otworzył zachłannie dokumenty.

ID: 03958912111
Data/Miejsce urodzenia: 05.03.1958, Snape
Data/Miejsce śmierci: –
Ojciec: SNAPE, Severus Salazar
ID ojca: 0392856457
Data/Miejsce urodzenia ojca: 05.11.1928, Snape
Data/Miejsce śmierci ojca: 04.11.1981, Snape
Matka: NOBLESTONE, Quirqe Athena
ID matki: 0493112539
Data/Miejsce urodzenia matki: 02.02.1931, Hogsmeade
Data/Miejsce śmierci matki: 04.11.1981, Snape
Inni członkowie rodziny:
Brat: SNAPE, Quietus Salazar
ID brata: 03960881010
Data/Miejsce urodzenia brata: 02.04.1960, Snape
Data/Miejsce śmierci brata: 02.12.1979, Koszmarny Dwór (nieznane)
Stan cywilny: kawaler

Więc żadna nie chciała wyjść za mąż za tego wrednego typa, Percy uśmiechnął się złośliwie.

SUM: W, 95,2% (cert. nr 22/1974)
OWTM: W, 94,6% (cert. nr 21/1976)
ME: W, 100% (cert. nr 1ME/1/1978)

Co za irytująca rodzina. Profesor nie był najwyraźniej tak mądry jak jego brat, ale jego wyniki nadal były

wyższe niż Percy’ego. Poczuł nienawiść.

Szczegóły:
1969 – Hogwart, HSMC
1974 – SUM wysokie wyniki
1975 – Zaawansowane Studia Eliksirów w HSMC u Agilusa O’Peck (ID:
03913567344)

O’Peck! Jego tata i mama znali wiele historii o starym profesorze. Nie był opiekunem Slytherinu, nie był

nawet Ślizgonem. Był Gryfonem… I przyjął tego obrzydliwego Ślizgona jako swojego ucznia? Cóż, życie
rzadko bywa logiczne.

1976 – OWTM świetne wyniki
01.09.1976 – rozpoczęcie pracy dla Instytutu Badań Leczniczych Eliksirów

Śmierciożerca i poszukiwanie lekarstw? Jednocześnie? Świetna robota!

1977–1981 – podejrzany o aktywność SM (patrz: SM28103/IN/03/1977 i załączone
dokumenty)

Cóż. Wyglądało na to, że jednak był SM a nie AU

01.14.1978 – mianowany Mistrzem Eliksirów (1. klasy)
01.09.1978 – mianowany Profesorem Eliksirów w HSMC
02.12.1981 – schwytany przez aurora AU2301 w HSMC, oficjalnie przesłuchiwany
przez AU781, AU910 i AU1103 (zapisy nr SMZ14/1981, SMZ22/1981, SMZ98/1981,
SMZ119/1981, SMZ255/1981, SMZ376/1981, SMZ388/1981, SMZ401/1981, SMZ455/1981,

SMZ475/1981, SMZ544/1981, SMZ591/1981, SMZ3/1982, SMZ9/1982, SMZ13/1982,
SMZ16/1982, SMZ22/1982, SMZ43/1982, SMZ65/1982, SMZ76/1982, SMZ88/1982,
SMZ97/1982, SMZ113/1982, SMZ127/1982, SMZ156/1982, SNZ178/1982, SMZ201/1982)

Tyle raportów? Czy to znaczyło, że Snape był przesłuchiwany tyle razy? Z pewnością wszystkiemu

zaprzeczył. Ale… Dali mu Veritaserum, prawda? Więc… Czemu musieli tyle razy go przesłuchiwać? Percy
w końcu wzruszył ramionami i czytał dalej.

29.01.1982 – potwierdzona działalność SM, przeniesiony do Azkabanu (wyrok nr
AZ/IN/39/SM/1982)

To musiał być przypadek, że ten dokument się tu znalazł, pomiędzy papierami AU. Ale to był szczęśliwy

wypadek, zdecydował Percy. Więc Snape był w Azkabanie. Właściwe miejsce dla takich jak on.

01.07.1982 – proces wznowiony przez DUMBLEDORE’A, Albusa (ID: 03834119801)
04.08.1982 – wypuszczony z Azkabanu (dok. nr AZ/OUT/1/1982)

Co?! Dumbledore?! Percy nie wiedział już, co o tym wszystkim myśleć.

Od 01.09.1982 Profesor Eliksirów w HSMC
Od 1985 członek Międzynarodowego Stowarzyszenia Mistrzów Eliksirów (nr
2808/1985)
1995 – podejrzany o aktywność SM (patrz: SM21/IN/03/1995)

STOP! Percy chciał wstać i pobiec prosto do domu do ojca z tymi wiadomościami. Dumbledore się

pomylił.  Bronił  niezasługującego  na  to  typa  i  taka  była  odpowiedź  na  jego  zaufanie!  Jeżeli  Snape  był
Śmierciożercą  czternaście  lat  temu  i  teraz  też  był,  to  znaczy,  że  w  szkole  przez  cały  ten  czas  był
Śmierciożerca!  Zamarł.  Musiał  coś  zrobić.  Porozmawiać  z  tatą.  Z  ministrem.  Z  Dumbledore’em.  Ze
wszystkimi. Wydrukować w Proroku prawdę: ten cholerny typ był Śmierciożercą!

Potem z trudem się uspokoił. Nie. Knot nie wierzył, że Voldemort powrócił. Ale… Ten dopisek był

pewnego rodzaju dowodem, prawda?

Co powinien zrobić?
Percy postanowił. Zostanie aurorem. To będzie najlepszy sposób, by bronić swojej rodziny.

Komentarze:
1. O działalności jako Mistrza Eliksirów patrz UME/SNAPESN/IN
2. O działalności jako SM patrz SM/SNAPESN/IN
Załączone dokumenty:
certyfikaty SUM, OWTM, ME
przyznanie się do działalności SM (Test/SNAPESN/11/SM/01/1982)

Tutaj był dowód! Ale… Teraz Percy zupełnie się zagubił. Nie mógł zrozumieć. Snape był Śmierciożercą

czy nie? Jeżeli był, to dlaczego uwolniono go z Azkabanu?

(…)
Przesłuchujący: Czy jesteś Śmierciożercą?
Snape: Tak.
P: Jak długo służyłeś Sam Wiesz Komu?
S: Przez trzy lata.
P: Czy popełniłeś przestępstwa w jego służbie?
S: Tak.
P: Morderstwa?
S: Tak.

Na pewno był pod działaniem Veritaserum, stwierdził Percy.

P: Dokładna ilość morderstw?
S: Jedenaście.
P: Ich imiona?
S: Joseph Galvany, jego żona i dwoje dzieci, Patricia Wrights, Cathrin
Lighthouse, Andrew Waite, jego żona i ich dziecko i troje młodych ludzi, nie
znałem ich imion.

Galvany’owie zostali zabici przez tego wstrętnego, cholernego, pieprzonego, złego… To było

niewiarygodne. Percy pokręcił głową. Nagle poczuł się słabo. To nie mogła być prawda. A z drugiej
strony… musiała być. Jego mama nigdy w to nie uwierzy. Nigdy. Powinien jakoś zabrać ten dokument do
domu. Ale wiedział, że to jest niemożliwe. Nie uda mu się wynieść tak ważnego dokument koło strażnika.
Znowu potrząsnął głową.

P: Czy zabiłeś ich dla przyjemności?
S: Nie. Dziewięcioro z nich zabiłem na rozkaz Voldemorta. Troje nieznanych
zabiłem w obronie Lily Evans.
P: Czy byłeś pod działaniem zaklęcia Imperius podczas zabójstw?
S: Nie.
P: Więc zabiłeś ich z własnej woli.
S: Z rozkazu Voldemorta.
P: Ale posłuchałeś go.
S: Tak.
P: Jak wiele razy użyłeś Niewybaczalnych?
S: 11 razy Avada Kedavra i 79 razy Cruciatus.

BYDLAK! Z pewnością użył również Cruciatus na Galvanych…

P: Imperius?
S: Nigdy go nie użyłem.

Hm. To ciekawe. Dlaczego nie?

P: Czy uważasz się za niewinnego?
S: Nie. Jestem winny wszystkich czynów wymienionych wcześniej.

To wyznanie było spowodowane serum czy poczuciem winy? Z pewnością przez serum…

P: Powiedziałeś, że działałeś z rozkazu.
S: Tak. Ale to był mój wybór, by dołączyć do Voldemorta. Zrobiłem, co mi
kazał. Jestem winny.

Nie, nie serum. To nie było pytanie. To było niewiarygodne, ale ten pieprzony typ naprawdę czuł się

winny swoich czynów. Mmm…

P: Severusie Nobilusie Snapie, zostałeś uznany winnym 11 morderstw, 79 tortur
i 90 użyć Niewybaczalnych. Twoją karą będzie dożywocie w Azkabanie.
(…)

Przez długie minuty Percy siedział na krześle i patrzył niewidzącym wzrokiem w okno. Nie wiedział, co

począć z tym wszystkim, co znalazł dzisiaj… Jak powiedzieć swojej matce i ojcu… Jak zareagować…

Wszystko było takie zamazane i niepewne.
Po raz pierwszy w swoim życiu Percy stracił pewność siebie i czuł się całkowicie bezradny.

10. BLACKOWIE, SNAPE’OWIE, POTTEROWIE I INNI

– Jak pan myśli, kiedy po nas znowu przyjdą? – zapytał słabo Harry.
– Nie wiem. Czemu pytasz? – odparł Snape, lekko zirytowany.
– Myślę… To już chyba ponad dwadzieścia godzin, odkąd zostawili nas tu w spokoju. To takie…

niezwykłe dla nich.

– Rzeczywiście… Chociaż cieszę się, że chwilowo o nas zapomnieli. Nie czuję się… gotowy na nowe…
– Ani ja… – odpowiedział Harry i ziewnął. – Wody? Chce się panu pić?
Snape tylko kiwnął głową. Harry wstał i podszedł do drzwi po słój, a profesor zobaczył Harry’ego…

Ciało Harry’ego. Całe pokryte zakrzepłą krwią, nadal lekko sączące się rany, jakieś żałosne pozostałości po
ubraniu przyklejone do ciała…

– Wyglądasz okropnie – powiedział ze smutkiem.
– Pan też – westchnął chłopak. Potem dodał: – Umrzemy tutaj.
– Tak. Umrzemy tutaj – powtórzył Snape. Kiedy chłopak uniósł słój, aby dać mu się napić, odruchowo

wyciągnął ręce po naczynie… Potem je opuścił i najszybciej jak mógł, schował pod peleryną. Nie chciał ich
widzieć. I nie chciał, żeby Harry je widział.

– Niepotrzebnie. – Chłopak potrząsnął głową. – Widziałem je wczoraj. Pamięta pan? Nie zwariuję przez

to.

– Ale ja nie chcę ich oglądać – odparł słabo mężczyzna.
– Bolą? – spytał z troską Harry.
– Trochę… Dzisiaj jest lepiej. Tylko… Pulsują i muszę uważać, aby nie próbować nimi ruszać. –

Nauczyciel spróbował się uśmiechnąć, żeby pocieszyć chłopaka.

Harry patrzył na Mistrza Eliksirów. Profesor wydawał się taki… ludzki. A może słaby?
– Czy wszystko w porządku?
– Nie, Harry. – Czarne oczy były odległe i puste. Harry pamiętał, że widywał już pustkę w tych oczach

podczas poprzednich czterech lat, ale to było co innego… Tamta pustka wskazywała na całkowity brak
emocji i zainteresowania, ta była znakiem rezygnacji i pogodzenia się z sytuacją, oraz bólu. Duchowego,
emocjonalnego bólu.

Harry nie odezwał się. Tylko odstawił dzban na podłogę, po tym jak się napił, i delikatnie zmył krew z

twarzy profesora.

– Ma pan gorączkę – stwierdził rzeczowo.
– Och, wygląda na to, że teraz jest moja kolej… – Zabrzmiało to bardzo gorzko. Chłopak drgnął.
– Jest pan też wyczerpany.
Żaden z nich nie odezwał się. Po chwili Harry dokończył mycie.
– Dziękuję – powiedział miękko, opuszczając szmatkę.
– Za co? – zmieszał się Snape.
– Za danie mi rodziny. – Usiadł obok profesora. – Za troskę. Wie pan, wczoraj był najlepszy dzień

mojego życia. Kiedy powiedział pan, że mógłbym zamieszkać z panem.

– Ty nie tylko mógłbyś. Ty właściwie żyjesz ze mną.
– Nie, proszę pana. Ja właściwie z panem umieram – poprawił go z lekkim uśmieszkiem.
– Och, faktycznie.
– Wie pan, że Syriusz też zaoferował mi, bym z nim zamieszkał?
– Zamieszkał? On sam nigdzie nie mieszka, o ile wiem. On ucieka, czyż nie?
Harry uśmiechnął się delikatnie, doceniając próbę rozweselenia.
– Cóż, to prawda. Ale był moment, kiedy wydawało się, że mógłbym z nim mieszkać.
– Kiedy? – Pytanie było krótkie, ale Harry wyczuł w nim prawdziwą ciekawość. Nagle poczuł się lekko

zakłopotany.

– Eee… Po wydarzeniu we Wrzeszczącej Chacie, kiedy my… ogłuszyliśmy pana… – Ledwo odważył się

spojrzeć na twarz profesora i niemal doznał szoku, gdy zauważył, że ten się uśmiecha.

– Och… – powiedział zamyślony Snape. – To było dobrze rzucone przez waszą trójkę zaklęcie…
– Nie wyglądał wtedy pan na zbyt szczęśliwego… – Harry zaryzykował krótki komentarz.
Snape uśmiechnął się szerzej.
– Cóż. Faktycznie nie byłem zbyt szczęśliwy. Możesz to sobie wyobrazić, Harry… Ja, jeden z najlepiej

wyszkolonych czarodziejów w naszym świecie, zostałem ogłuszony przez trójkę dzieciaków… Nie mówiąc
o tym, że stało się to na oczach człowieka, który czekał całe swoje życie na coś takiego…

– Nie myśli pan, że to przesada, profesorze?
Twarz Snape’a nagle spochmurniała.
– Nie jestem pewny czy chcesz o tym usłyszeć Harry – odpowiedział zamyślony.
– O czym?
– Historii o mnie, Syriuszu i naszej wzajemnej nienawiści.
Harry poruszył się niespokojnie.
– Uhm… Jeżeli nie chce pan o tym mówić, nie będę zły… Może tylko trochę… rozczarowany. – Harry

zamknął oczy i dodał. – Wie pan, najbardziej nienawidzę w swoim życiu tego, że wszyscy wiedzą więcej
szczegółów o mnie i przeszłości moich rodziców niż ja. To jest naprawdę… denerwujące.

– W porządku, Harry, chociaż ta historia nie ma nic wspólnego z twoim życiem, czy z życiem twoich

rodziców. Albo zaledwie trochę… Gdzie mógłbym zacząć?

Snape oparł się o ścianę i zamknął oczy. Harry wyczuł, że mężczyzna drży lekko i delikatnie dotknął jego

czoła. Profesor westchnął i uśmiechnął się do niego.

– Tak bardzo przypominasz mi mojego brata, Quietusa… No dobrze, zacznę. – Snape wciągnął głęboko

powietrze. – Nasza wojna, czyli wojna pomiędzy mną i grupą twojego ojca zaczęła się podczas ostatniego

miesiąca naszej drugiej klasy, podczas meczu quidditcha pomiędzy Slytherinem i Gryffindorem. Nawet już
nie pamiętam, który dom wygrał, ale wydarzył się wtedy wypadek. Zwykły wypadek, naprawdę. Byłem
pałkarzem mojej drużyny, a ten cholerny… A Black był ścigającym, jak twój ojciec. James Potter nie grał
jeszcze wtedy, został wybrany do drużyny w następnym roku. Ale Black bardzo dobrze latał i McGonagall
pozwoliła mu grać.

– Zawsze myślałem, że mój ojciec był najlepszy… – zastanowił się Harry. – Wszyscy tak mówili. I że

jestem taki dobry w quidditcha, bo odziedziczyłem to po nim.

– Był naprawdę dobry, ale ty jesteś od niego lepszy. Dużo lepszy. I uważam, że twoje umiejętności w

lataniu nie są sprawą dziedziczenia, ale twojej… Powiem to tak: po prostu… twoją cechą. Jesteś dobry w
quidditcha, ponieważ jesteś, kim jesteś, nie z powodu twoich rodziców czy rodziny…

– Rozumiem. – Harry uśmiechnął się. Dobrze było usłyszeć, że nie był „niechlubnym” Harrym Potterem

tylko z powodu rodziców. Miał zdolności, które należały tylko do niego i to one go tworzyły.

– No więc podczas tego meczu uderzyłem twojego ojca chrzestnego tłuczkiem, a on spadł ze swojej

miotły  i  o  mało  nie  zginął.  To  był  tylko  cholerny  wypadek,  ale  on  od  tego  czasu  był  przekonany,  że
chciałem  go  zabić.  Nie  wiem,  dlaczego  twój  ojciec  mu  uwierzył,  ale  to  zrobił,  więc  podczas  następnej  –
trzeciej  klasy,  stałem  się  ich  ciągłym  celem.  Nie  mogłem  tego  zrozumieć,  ale  nie  przeszkadzało  mi  to
szczególnie dopóki… – jego głos ucichł.

– Dopóki…?
Snape otworzył oczy i spojrzał na Harry’ego.
– Dopóki nie wymyślił tego idiotycznego dowcipu, który o mało nie zabił Quietusa.
– Ja… jak? – Harry’ego zatkało. – Nie chcieli go zranić, prawda?
– Nie, teraz myślę, że nie. – Snape potrząsnął głową. – Ale wtedy byłem całkowicie pewny, że chcieli go

skrzywdzić. To był głupi kawał związany ze składnikami do eliksirów. Powiedzieli Quietusowi, że wszyscy
trzecioklasiści będą potrzebowali mandragory do następnego eliksiru i że na pewno będę szczęśliwy, jeżeli
przyniesie mi jedną ze szklarni numer trzy… która była oczywiście zakazana dla wszystkich
pierwszoklasistów, ale Quietus o tym nie wiedział. I nie wiedział też nic o tych cholernych mandragorach…
– Snape nagle bardzo się rozzłościł. – Ci idioci zapomnieli mu powiedzieć, by nie wyjmował rośliny z
doniczki, a Quietus nie chciał ukraść donicy, więc wyjął z niej…

– Krzyk mandragory… – wyszeptał przerażony Harry. – Jak pana brat zdołał przeżyć…?
– Rośliny były młode. Nie były już dziećmi, ale były młode… Więc ich płacz nie zabił go, ale sprawił, że

Quietus musiał zostać w skrzydle szpitalnym przez prawie tydzień, dopóki nie został całkowicie wyleczony.
Wkurzyłem  się.  O  Boże,  byłem  tak  wściekły,  że  chciałem  zabić  Blacka  i  Pottera…  Ale  dopóki  nie
wyzdrowiał, siedziałem przy nim, więc byłem tam kiedy… – Snape zamknął znowu oczy. – Twój dziadek,
który – jak wspomniałem – nie był już nauczycielem, i Dumbledore przyszli go odwiedzić i dowiedzieć się,
co  się  stało.  Najpierw  mój  głupi  braciszek  nie  chciał  się  do  niczego  przyznać.  Twierdził,  że  był  tylko
ciekawy i że to wszystko to jego wina. Wściekłem się, ale kiedy tylko otworzyłem usta, Dumbledore mnie
wyprosił. Wtedy ja… – Snape poruszył się, nieco skrępowany. – Ja podsłuchiwałem… – Harry zamrugał,
zaskoczony.  Po  prostu  nie  mógł  wyobrazić  sobie  Snape’a  podsłuchującego  pod  drzwiami  skrzydła
szpitalnego. Z uchem przy dziurce od klucza… Uśmiechnął się, ale Snape był tak zajęty swoją opowieścią,
że nie zauważył tego. – Dumbledore nie wierzył Quietusowi, a stary Potter stwierdził, że i tak zna prawdę,
ponieważ jego syn przyznał się do winy. Dumbledore wraz ze starym Potterem zgodzili się, że obaj chłopcy
muszą zostać wyrzuceni, ponieważ znali możliwe konsekwencje ich czynu. Quietus jednak nie zgodził się i
protestował.  Wywiązała  się  zażarta  kłótnia  między  całą  trójką.  W  końcu  Quietus  wygrał.  Przekonał
profesorów, że ci dwaj durnie nigdy nie zamierzali go skrzywdzić. To był kawał – niebezpieczny, ale tylko
kawał.  Powiedział,  że  jeśli  będzie  potrzeba,  zaprzeczy  wszystkiemu,  kto  o  to  zapyta.  Dumbledore  był  tak
zbulwersowany,  że  przez  kilka  minut  nie  mógł  nic  powiedzieć.  Trudno  było  mu  uwierzyć,  że  dziecko  o
„mrocznym  pochodzeniu”  broniło  jego  ulubionych  Gryfonów.  Myślę,  że  wtedy  zmienił  swój  stosunek  do
nas, tak zwanych mrocznych dzieci. Od tego czasu nawet ja mogłem wyczuć zmianę w jego podejściu do

Ślizgonów.  Był  milszy  i  bardziej  otwarty.  Oczywiście  ja  bardzo  długo  nie  uznawałem  tego  faktu,  dopóki
Anna  nie  zmusiła  mnie  do  tego…  Ale  to  inna  historia.  Więc  w  końcu  Black  i  Potter  mogli  pozostać  w
Hogwarcie. Nie chciałem w to uwierzyć. Byłem tak zły na Quietusa, że nie odzywałem się do niego przez
kilka tygodni. A on wkradł się do mojego dormitorium pewnej nocy, obudził mnie i błagał mnie bym mu
wybaczył.  –  Snape  wykrzywił  twarz  w  grymasie  bólu.  –  On  błagał  mnie  o  przebaczenie…  Byłem  takim
cholernym idiotą w stosunku do niego…

– Dlaczego musiał się wkraść do pana dormitorium? Nie był Ślizgonem? – zapytał Harry.
– Nie. Był Krukonem.
– Och… – Harry zdziwił się. – Nie wspominał pan o tym wcześniej.
– Nie? – Snape był rozbawiony. Harry pokręcił głową w odpowiedzi.
– Nie. Ale to… To znaczy, że on i moja mama byli w jednym domu, prawda?
– Cóż, rzeczywiście… Nigdy wcześniej o tym nie myślałem… Ale skoro o tym wspomniałeś, tak, byli

nawet w tej samej klasie…

– Moja zmarła matka znała pańskiego zmarłego brata… Jakie to dziwne.
Siedzieli oszołomieni. Harry zauważył, jak Snape drgnął, wspominając stare czasy.
– Hmm… Jeżeli dobrze pamiętam, to chyba byli nawet przyjaciółmi… – powiedział Snape niepewnie. –

Oboje byli prefektami i wiecznie tkwili w bibliotece… Typowe zachowanie dla Krukonów, nic
niezwykłego… Wiele razy, gdy chciałem porozmawiać z Quietusem i poszedłem do biblioteki,
znajdowałem ich uczących się razem jak ty, pan Weasley i ta Granger… Właściwie jest wiele podobieństw
między panną Granger a twoją matką… Ta ich chęć, by wszystko wiedzieć i ich irytujące zachowanie typu
wiem–wszystko–lepiej–niż–ty.

– Hermiona nie jest irytująca – odpowiedział ostro Harry, ale potem dodał ugodowo: – Cóż… czasami

może trochę, ale… Ona jest dobrą przyjaciółką i naprawdę wie prawie wszystko, albo przynajmniej wie, w
jakiej książce można to znaleźć.

– To bardzo ważna umiejętność – zgodził się Snape. – Ale sposób, w jaki pokazuje wszystkim, że zna

odpowiedź, pozostaje irytujący.

Nastąpiła nagła zmiana w oświetleniu celi. Jedna w pochodni zamigotała gniewnie i jej płomień zaczął

zanikać. Po mniej więcej dziesięciu sekundach zgasła.

– Zestarzałem się – oświadczył Snape niespodziewanie.
Oczy Harry’ego rozszerzyły się ze zdziwienia.
– Co?
– Najwyraźniej zestarzałem się. To ja robiłem eliksir, który używamy do pochodni, Świecący Eliksir. I

powinien działać przez rok. Zrobiłem go dopiero miesiąc temu. Ale pochodnia najwyraźniej… wysiadła.

– Rok? – Harry zdumiał się. – Czego pan używa do tego eliksiru, że jest w stanie wytrzymać rok?
– No, no, panie Potter. Jeżeli dobrze rozumiem, to pyta mnie pan o swój ulubiony przedmiot…
Harry zaczerwienił się i nic nie powiedział.
– Bardzo dobrze, powiem ci. Składnikami są: pióro feniksa, ząb smoka, sproszkowana siarka,

sproszkowany węgiel drzewny, świeży olej słonecznikowy i pewne drobne zaklęcie rzucone podczas
robienia eliksiru.

– Siarka i węgiel drzewny są składnikami podobnego mugolskiego… zaklęcia. Nazywają to prochem

strzelniczym, ale dodają również saletrę do mieszanki.

Nagle Snape się ożywił.
– I gdzie używają tego eliksiru? – zapytał.
Harry prychnął. Eliksir?
– To nie jest eliksir, tylko rodzaj proszku. Używają go na wojnie. Istnieją mugolskie narzędzia do

zabijania, a proch strzelniczy jest ich ważnym składnikiem. Jest tego wiele rodzajów. Bomby na przykład…
Ta… mieszanka łatwo wybucha, potrzebuje małej iskry i wtedy… To przerażające. Ma potężną siłę
wybuchu. Można zniszczyć cały budynek za pomocą garści tego.

– Och… interesujące… Myślę, że chyba już kiedyś o tym gdzieś słyszałem… Czytałem, że to zabiło

setki osób. To stwierdzenie wydało mi się trochę… wyolbrzymione.

– Wyolbrzymione? – Harry nie mógł uwierzyć w słowa Snape’a. – Profesorze, czy kiedykolwiek słyszał

pan o mugolskich wojnach?

Tym razem to Snape zaczerwienił się. To był ciekawy widok i Harry był przekonany, że tylko kilka osób

na tym świecie widziało profesora naprawdę speszonego.

– Cóż, z pewnością słyszałem o niektórych, chociaż…
– Tylko podczas drugiej wojny światowej zginęło ponad czterdzieści milionów ludzi w ciągu sześciu lat!

– wykrzyknął rozgniewany Harry.

– Co? – Po wyrazie twarzy profesora było widać, że nie zamierza uwierzyć w to oświadczenie.
– Słyszał pan. – Harry wzruszył ramionami. – I główną bronią obu stron był proch, chociaż nie w takiej

prostej postaci, w jakiej go panu opisałem, ale z całą pewnością był podstawą… – Znowu wzruszył
ramionami i dodał. – Może pan kontynuować o Świecącym Eliksirze?

– Gdzie się nauczyłeś o tej… mugolskiej broni? – zapytał w odpowiedzi Snape.
– W szkole podstawowej. Uczyliśmy się chemii. To coś jak eliksiry, tylko w mugolski sposób… Bez

inkantacji i zaklęć oczywiście.

– Rozumiem…
Harry wstał i wyciągnął rękę by dosięgnąć pochodni. Kiedy wreszcie udało mu się ją chwycić, zdjął ją ze

ściany i usiadł obok profesora.

– Zobaczmy… – mruknął Mistrz Eliksirów.
Po krótkich oględzinach, twarz Snape’a rozpogodziła się.
– Och, rozumiem. Zobacz, tutaj jest dziura w drewnie. Ciecz musiała tędy wypłynąć z wierzchołka…
Harry zauważył ulgę profesora i odrzucił pochodnię do innego kąta.
– Dziwnie się czuję… – powiedział nagle Mistrz Eliksirów.
Harry ponownie dotknął czoła profesora.
– Myślę, że wzrosła panu gorączka. Czy dobrze się pan czuje? – zapytał z troską.
Snape poczuł jak jego serce się ogrzewa słowami chłopca. Delikatnie przygarnął Harry’ego, starając się

nie urazić swoich pulsujących rąk.

– Harry? – powiedział, a kiedy chłopak uniósł wzrok, uśmiechnął się do niego. – Możesz mi mówić

Severus. Czuję się całkiem dobrze, tak myślę.

Harry poczuł się zakłopotany.
– Uch, proszę pana… ale…
– Nie, Harry. Mówiłem poważnie, że możesz ze mną zamieszkać – jeśli ty też tego chcesz. Ale jeżeli

mamy mieszkać w tym samym domu, czy kwaterze – musisz wiedzieć, że większość czasu spędzam w
Hogwarcie – nie możesz mnie ciągle nazywać „profesorem” czy „panem”. To byłoby dość krępujące. W
porządku?

– W porządku, proszę pana. – Harry westchnął głęboko. W tym momencie uchwycił wzrok Snape’a i

natychmiast się poprawił. – W porządku, Severusie – wymamrotał i zaczerwienił się. Profesor uśmiechnął
się szeroko.

– Przede wszystkim, Harry, jestem człowiekiem…
Harry oblał się ceglastym rumieńcem.
– Wiem, wiem, ale potrzebuję trochę czasu, by się do tego przyzwyczaić.
– Do myśli, że jestem człowiekiem? – W oczach Snape’a pojawiły się dziwne iskierki.
– Proszę się ze mną nie drażnić. – Zakłopotanie Harry’ego zabarwiło się odrobiną irytacji. – Miałem na

myśli: przyzwyczaić się do nazywania ciebie po imieniu.

– Och, rozumiem… – Snape oparł głowę o ścianę i ponownie zamknął oczy.
– Pro… uhm… Czy na pewno czujesz się dobrze? – Harry był bardzo zaniepokojony.
– Tak, Harry…

– Ale gorączka… Jeżeli będzie wyższa…
– Nie jestem przeziębiony – przerwał mu Snape. – Mam połamane kości i one powodują zapalenie. A to

powoduje gorączkę. To nie to samo, co ty miałeś kilka dni temu. Poczuję się lepiej.

– Jesteś pewny?
– Nie, ale mam nadzieję.
Znowu siedzieli w ciszy. Harry zauważył, że profesor zasnął. Postanowił czuwać. Nie był senny. Chciał

przemyśleć na nowo tę rozmowę i znowu poczuć niesamowitą radość, jaką wypełniły go słowa Snape’a.
Został zaakceptowany. Ktoś się o niego troszczył. Snape pozwolił mu mówić do siebie po imieniu. To
znaczyło, że…

To z pewnością znaczyło, że…?
Co za ironia! Musiał zostać schwytany i zawleczony tutaj, by znaleźć to miejsce, którego szukał całe

życie…

Przypomniał sobie kiedyś słyszane ciche mamrotanie Snape’a: „Szczęśliwe dni w piekle”. Czy myślał o

tym samym? zastanawiał się Harry. To było coś, o czym pewnie nigdy się nie dowie. Ale to nie miało
znaczenia. Harry wpatrywał się w ciemność przez długie godziny, przepełniony emocjami. Miał ochotę
skakać, tańczyć, krzyczeć głośno, aby pokazać swoją radość wszystkim. Te uczucia zacieśniły się na jego
piersi, ogarniały serce, tak, że ledwo mógł oddychać.

***
– Jak długo spałem? – To było pierwsze pytanie Snape’a, kiedy się w końcu obudził.
– Kilka godzin. Nie wiem dokładnie. Czas tutaj jest czymś… płynnym i niemającym granic. – Harry

wzruszył ramionami. – Chociaż to jest trochę niepokojące, że jeszcze nas nie wzięli na kolejną rundę…

Snape przeciągnął się ostrożnie.
– Mam wrażenie, że coś niedobrego z tego wyniknie w ciągu kilku godzin – ziewnął.
Harry’emu wydało się, że powietrze wkoło zakrzepło. Kurczowo przełknął ślinę.
– Czy to znaczy, że…? – Nie ośmielił się dokończyć pytania. Poczuł, że drży.
– Ciii… – Snape natychmiast go objął. – Uspokój się, Harry.
Choć nie wiedział, dlaczego chłopak miałby się uspokoić. Stawanie oko w oko ze śmiercią nigdy nie było

czymś łatwym.

– Nie boję się śmierci – wymamrotał Harry. – Boję się tortur. Nie chcę być już torturowany. Nie chcę,

żeby Avery… I nie chcę już oglądać jak ciebie torturują. – Głos mu się załamał. Snape czuł, że serce mu
pęka. Znowu to znajome uczucie bezradności. – To po prostu zbyt trudne być takim twardym. Nie wiem czy
to zniosę. – Głos chłopca był ledwo słyszalny.

Snape siedział tylko w milczeniu. Bardzo chciał znaleźć jakieś pocieszające słowa, ale nie było żadnych.

Ich sytuacja była kompletnie beznadziejna. Wziął głęboki oddech.

– Nie dokończyłem opowieści o Syriuszu i o mnie – powiedział w końcu, starając się odwrócić uwagę

Harry’ego. Harry był wdzięczny za rozpoczęcie rozmowy. – Więc… Gdzie skończyłem?

– Quietus błagał cię, żebyś mu przebaczył, że obronił mojego ojca i Syriusza przed wyrzuceniem.
– Och, rzeczywiście… – Zastanawiał się przez chwilę, zanim zaczął opowiadać dalej. – Po tym wypadku

twój ojciec przeprosił Quietusa. Nie było mnie przy tym, ale mój brat mi o tym powiedział. Nie wiem, czy
James zrobił to z polecenia swojego ojca, czy z własnej woli, ale w każdym razie przeprosił. Ale nigdy nie
słyszałem o przeprosinach Blacka. Nigdy.

– Może po prostu zapomniał… – Harry niezręcznie starał się usprawiedliwić zachowanie Syriusza, ale

poznał po twarzy Snape’a, że nie było zadowalające wyjaśnienie. Nawet on sam nie był przekonany.

– Zapomniał… Świetnie. Prawie zabił kogoś i po prostu… po prostu o tym zapomniał. Tak jak zapomniał

przeprosić mnie po moim wypadku. On nie jest w takim razie zapominalski, tylko ma całkowitą amnezję –
powiedział gniewnie Snape. – Udawał, że nic się nie stało. I główny powód, dla jakiego go nienawidzę:
zawsze gardził Quietusem i obrzucał epitetami, na które może ja zasługiwałem, ale nie Quietus, ani trochę!
Nie mogę mu tego zapomnieć. Nie zapomnę. I nie mogę tego zrozumieć. Dlaczego?

– Może nie chciał uznać własnej omylności. Nie chciał uwierzyć, że był okrutny. – Harry potrząsnął

głową, kapitulując. – Nie wiem. Ale proszę mi wierzyć, on nie jest zły. On jest po prostu… zbyt porywczy.
Najpierw działa, a potem myśli, więc robi wiele rzeczy, których potem żałuje. Myślę, że jeśli dasz mu
szansę na rozmowę o przeszłości i dasz mu czas, wystarczająco dużo czasu, by zrozumiał swoje głupie i
porywcze zachowanie, to przeprosi.

– Kochasz go… – To nie było pytanie.
– Tak, kocham – potwierdził Harry. – Wiesz, on jest właśnie taki szybki do kochania i nienawidzenia. I

on mnie kocha, bez żadnych dodatkowych zastrzeżeń. Zaoferował mi miejsce w rodzinie, nawet mnie nie
znając. Cóż, może jest trochę ograniczony i stronniczy w stosunku do mnie z powodu moich rodziców…
Ale nigdy nie cofnął swojej oferty i troski.

– Rozumiem twój punkt widzenia.
– Jak ja twój – zapewnił Harry. – Tylko chciałem wyjaśnić moje uczucia. Nie zrozumiem Syriusza, ale

akceptuję go takim, jakim jest. Czasami przypomina mi Rona. Są tacy… podobni.

Snape westchnął cicho.
– Myślę, że masz rację co do tego ostatniego. Może to jest powodem tego, że nie toleruję pana

Weasleya…

– A jest jakiś uczeń, którego tolerujesz? – zapytał Harry dość impertynencko.
– Tak, oczywiście – przytaknął Snape uśmiechając się szeroko. – Na przykład ciebie…
– I…? – Harry nagle zrobił się bardzo ciekawy. – Draco?
– Jest synem Lucjusza. I również moim synem chrzestnym… – odpowiedział Snape cicho.
– Ale… – Harry otworzył usta ze zdumienia. – Lucjusz był tym, który… który zrobił to z twoimi

rękami…

Od razu Harry zobaczył smutek i desperację na twarzy Snape’a.
– Wiem. Nigdy nie wierzyłem… – Harry chciał coś powiedzieć, ale nie mógł znaleźć odpowiednich słów

by zmienić temat. Ulżyło mu, gdy profesor wreszcie dokończył. – Ale myślę, że nie zmienię mojego
stosunku do jego syna, jeżeli wrócę jakoś do Hogwartu…

– Dlaczego?
– To nie on mnie zranił.
– Także Neville nigdy cię nie zranił. – Słowa Harry’ego były zbyt ostre, wyczuł to, ale już je

wypowiedział. Snape drgnął i odwrócił głowę w stronę Harry’ego.

– Może masz rację. Ale myślę też, że moje zachowanie w stosunku do młodego pana Longbottoma,

nigdy  go  nie  doprowadzi  do  zostania  lojalnym  Śmierciożercą.  W  przypadku  Dracona  i  innych  dzieci
Śmierciożerców  sytuacja  jest  dużo  bardziej  skomplikowana.  Staram  się  powstrzymać  ich  od  popełnienia
tych samych błędów i czynów, które ja popełniłem, kiedy byłem w ich wieku. Staram się im pokazać, że jest
inna  droga  by  osiągnąć  wielkość,  niż  tylko  czarna  magia  i  przemoc.  Staram  się  ich  utrzymać  po  jasnej
stronie, chociaż czasami wygląda na to, że Dumbledore gra w tej grze przeciwko mnie…

– Co…?
– Kiedy byłeś w pierwszej klasie i twój dom wygrał puchar. Sposób, w jaki upokorzył mój dom, był

naprawdę odstręczający. Nie rozmawialiśmy potem przez całe lato. To było takie bezsensowne, upokarzać
te dzieciaki. Nie sam fakt, ale sposób w taki to zrobił…

– Masz rację – przytaknął Harry. – Chociaż wtedy o tym nie myślałem.
– Nie musiałeś. Albus był dyrektorem, nie ty. Powinien wcześniej o tym pomyśleć. Zajęło mi wiele czasu

uspokojenie ich po tym i myślę, że wielu już nigdy mu nie zaufa. Ale instynkt… To są tylko dzieci. Nie
mroczni i źli czarodzieje, tylko niemądre dzieciaki.

Harry nie mógł odpowiedzieć, więc siedział całkowicie odrętwiały, kiedy Snape nagle zaczął

kontynuować swoją historię.

– Twój dziadek i Quietus byli potem w dobrych stosunkach.
Harry zamrugał ze zdziwienia.

– Tak?
– Myślę, że staruszek wzruszył się bezinteresownością i innymi dobrymi cechami Quietusa, nie wiem

dokładnie. Mówiłem, że Quietus był naprawdę świetnym człowiekiem. Prawie wszyscy go kochali.

– Z wyjątkiem Syriusza – wymamrotał Harry niewyraźnie. Snape nie zareagował.
– Potter zaoferował Quietusowi szkolenie z obrony i ten zaakceptował jego ofertę, ponieważ, jak już

mówiłem,  nigdy  nie  mieliśmy  normalnego  nauczyciela  tego  przedmiotu  podczas  naszej  nauki.  Pomimo
różnicy  wieku  stali  się  pewnego  rodzaju…  przyjaciółmi,  jak  Quietus  mi  powiedział.  Byłem  na  niego
naprawdę zły, ale nic nie mogłem poradzić. Nie chciałem powiedzieć tego naszym rodzicom. Z pewnością
zabraliby  go  z  Hogwartu  i  zostałbym  sam  w  szkole…  Najlepsze,  co  mogłem  zrobić,  to  utrzymać  tę
znajomość w tajemnicy przed rodzicami i błagałem Quietusa kilka razy, aby był bardziej ostrożny, ale on się
tym nie przejmował. Gdy byłem w ostatnich trzech klasach, spędzał zimowe wakacje u Potterów, podczas
gdy nasi rodzice myśleli, że jest ze swoim przyjacielem z Ravenclawu. Imię tego chłopca będzie ci znajome,
jak podejrzewam.

– Dlaczego?
– Jedna z jego córek bliźniaczek jest w twojej klasie.
– Patil? – Oczy Harry’ego rozszerzyły się w niedowierzaniu.
– Dokładnie. Arcus Patil i Quietus byli nierozłączni w pewnym okresie. Ale Quietus zawsze był jakby

starszy od swoich znajomych, więc myślę, że lepiej się dogadywał ze starym Potterem niż z kimkolwiek z
klasy. Twój ojciec był zszokowany ich przyjaźnią, nie podobała mu się. I myślę, że to jego frustracja w
połączeniu z nienawiścią Blacka zamieniła nasze kłótnie w wojnę.

– Wojnę? W jakim znaczeniu?
– Dosłownym. Oni ogłosili się jasnymi czarodziejami i nazwali Slytherin „Mrocznym Domem”, więc

nasza  osobista  antypatia  zamieniła  się  w  świętą  wojnę  światła  przeciwko  ciemności.  Byliśmy  tak
sfrustrowani  z  tego  powodu,  że  postanowiliśmy  stać  się  prawdziwymi  mrocznymi  czarodziejami,  by  ich
pokonać. Przede wszystkim Blacka. Lucjusz dołączył do mnie, a potem trzeci chłopak, o nazwisku Rosier.
Wszystko zaczęło się od rywalizacji między domami… A potem poznałem Annę. – Wzrok Snape’a stał się
nagle nieobecny. – Nie chciałem potem kontynuować tej bezsensownej wojny. Bałem się, że stracę Annę z
powodu tej idiotycznej rywalizacji. Często chodziłem za Blackiem i jego kumplami w nadziei, że nadarzy
się okazja, by z nim porozmawiać o jego siostrze i o mnie. Kiedy wreszcie się udało, stracił panowanie nad
sobą i my… pobiliśmy się. Złamałem mu rękę, a on mi nos. – Snape odruchowo dotknął nosa. – I po tym nie
było już szans na pokój. Bez przerwy walczyliśmy, dopóki o mało nie zabił mnie za pomocą Lupina. Potem
Anna zagroziła mu, że go zabije, jeżeli coś mi się stanie… Więc potem były dwa lata w miarę spokojne. Ale
do  tego  czasu  znalazłem  się  już  pod  wpływem  mrocznej  magii  i  nie  chciałem  wracać.  Dołączyłem  do
Voldemorta i Anna zostawiła mnie. Kilka lat później Voldemort wymordował całą rodzinę Blacka, włącznie
z  Anną.  Tak  bardzo  siebie  nienawidziłem…  Mógłbym  ją  uratować,  gdybym  nie  stanął  po  złej  stronie.
Mógłbym się z nią ożenić i byłaby bezpieczna ze mną… – Snape pokręcił głową. – Ale stanąłem po ciemnej
stronie i Anna nie żyje. Black nienawidzi mnie, a ja jego. Quietus umarł, tak samo jak Harold Potter i James
Potter, Lily Potter i Rosier… Czasami myślę, że tylko ja przeżyłem tę masakrę. Ja i moi wieczni wrogowie:
Black, Lupin i Voldemort…

Żaden z nich nie powiedział słowa. Potem Harry odchrząknął.
– Prof… Severusie – zaczął. – Nie sądzę, by Lupin cię nienawidził…
– Nie? – Snape uniósł brwi. – Po tym, co mu zrobiłem rok temu? Może chciał się ze mną dogadać, kiedy

byliśmy razem w szkole, ale po ucieczce Blacka byłem tak wkurzony, że nie myślałem o konsekwencjach
moich słów, ciągle mu dogryzałem…

– Więc wygląda na to, że nie tylko Black zawczasu nie myśli o konsekwencjach.
– Śmiesz porównywać mnie z tym…? – zapytał Snape groźnie.

– Tak, śmiem. Macie wiele cech wspólnych. Obaj jesteście gwałtowni, uparci i czasami również

ograniczeni, z drugiej strony macie dobre serca. Tylko po prostu trudno je dojrzeć. I obaj spędziliście sporo
czasu w Azkabanie…

Twarz Snape’a nabrała obrzydliwego, zielonkawego koloru.
– Nigdy więcej o tym nie wspominaj, Potter.
– Syriusz spędził tam dwanaście lat – oświadczył spokojnie Harry. – Możesz to sobie wyobrazić?
– Nie chcę sobie tego wyobrażać. Nie. – Potrząsnął głową i dodał: – To była najgorszy okres mojego

życia. I muszę ci powiedzieć, Harry… Uważam, że nikt nie zasługuje na coś takiego. Śmierć jest lepsza.
Tortury są lepsze. Wszystko jest lepsze, wierz mi. Wszystko.

– …a Syriusz był tam przez dwanaście lat – powtórzył cicho Harry.
– Wiem, panie Potter! – Głos Snape’a nabrał nagle ostrych tonów.
– I był niewinny.
Snape zaśmiał się gorzko.
– Niewinny…
– Sam właśnie powiedziałeś, że nikt nie zasługuje by tam być.
– Och, znowu ta głupia zabawa z rzucaniem mi moich słów w twarz! Kimże niby jesteś, by oceniać mnie,

moje uczucia? Kto dał ci takie prawo? Jesteś tylko głupim, impertynenckim dzieciakiem, który myśli, że zna
właściwą odpowiedź na każde pytanie, i myśli, że jest najmądrzejszy, który…! – Snape patrzył na
Harry’ego, który nie śmiał odpowiedzieć. Złowieszcze spojrzenie mężczyzny utkwione w nim gnębiło go i
czuł jak rośnie w nim strach. Stracił przyjaźń Snape’a z powodu jakiejś całkowicie bezsensownej kłótni,
której nigdy nie mógł wygrać. Opuścił głowę, serce mu się ścisnęło.

– Przepraszam – przerwał Snape’owi. – Przepraszam pana, nie chciałem pana urazić…
Trudno było wypowiedzieć te słowa. Nie śmiał się poruszyć, kiedy czekał na dalszy ciąg. To było takie

znajome: Snape patrzący na niego szyderczo i krzyczący, a on czekający w milczeniu na szlaban, utratę
punktów albo inne nieprzyjemne konsekwencje swojego idiotycznego zachowania. Tak, idiotycznego.
Zawsze był idiotą, kiedy ośmielał się kłócić ze zirytowanym Mistrzem Eliksirów. A teraz był on wyjątkowo
wściekły.

Pomiędzy nimi zaległa długa i nieprzyjemna cisza. Snape nie powiedział słowa i po dziesięciu minutach

Harry postanowił zaryzykować nowy temat.

– Proszę pana, ja… – zaczął, ale przerwał mu odgłos otwieranych drzwi.
Stanął w nich Voldemort.
– Nie – jęknął Harry cicho i zobaczył, że twarz Snape’a stała się całkowicie biała.
– Myślę, że to odpowiedni moment, by ustalić ewentualną datę waszego końca. – Największy Bydlak

uśmiechnął się. – Myślę, że jutro będzie idealne, prawda?

***
– …i powiedzieli, że jest tam duży dwór nad rzeką – dokończył Lupin. – W ciągu ostatnich dwóch

miesięcy widzieli zamaskowane postacie w jego pobliżu.

Syriusz poruszył się niecierpliwie.
– Idźmy już! – powiedział i wstał.
– Syriuszu, nie sądzę, żeby to był dobry pomysł…
– Co? – burknął zirytowany Black.
– By iść tam samemu. Próbować ich ratować…
– Ich? Ja na pewno zostawię tego wrednego…
– Zamknij się, Syriuszu, albo to ja ciebie tu zostawię. Uratujemy obu albo żadnego. Ale najpierw

pójdziemy do Dumbledore’a.

– Nie! – wykrzyknął Syriusz. – Nie – dodał już spokojniej. – Najpierw musimy sprawdzić czy to

właściwy dwór. Musimy trochę powęszyć, zanim zgłosimy to Dumbledore’owi.

Lupin westchnął.

– W porządku, masz rację. Chodźmy.
Z cichym pop Black zamienił się w swoją zwierzęcą formę. Lupin, oczywiście, pozostał człowiekiem. Do

pełni zostały jeszcze trzy tygodnie, a on nie mógł przemieniać się na własne życzenie i raczej za tym nie
tęsknił. Transformacja bez eliksiru nie była łatwa. A jeżeli Snape nie wróci, będzie czekało go wiele
bolesnych przemian.

***
Podróż do dworu była długa i spokojna, prawie nudna. Black wysforował się do przodu, kiedy tylko

przekroczyli rzekę, pozostawiając Lupina z tyłu. Nie przeszkadzało mu to: jego wilkołacze zmysły
doskonale odczytywały wszelkie informacje z otoczenia, a Black, jako pies, nie powinien wzbudzić
podejrzeń mieszkańców dworu.

Był już późny wieczór, ale słońce jeszcze nie skryło się za horyzontem, więc nie mieli możliwości

zorientowania się według oświetlonych okien, czy ktoś przebywał w rezydencji. Musieli poczekać do nocy.
Przynajmniej mogli obejrzeć dokładnie dwór i jego otoczenie przed podjęciem jakiejkolwiek akcji.

Budynek otoczony był przez wielkie drzewa, w większości sosny, co znaczyło, że nie było tam zbyt

wielu potencjalnych kryjówek. Więc jeżeli byliby zmuszeni uciekać, mogliby tylko użyć pni jako osłony.
Niezbyt dobrze. Sam dwór był potężnym, dwupiętrowym budynkiem, zbudowanym prawdopodobnie z
wulkanicznego bazaltu, gdyż był kompletnie czarny. To dało trochę nadziei Lupinowi, chociaż miał niejasne
przeczucie, że to nie był ten dwór, którego szukali.

Ale skąd mieli wiedzieć, czy to właściwe miejsce, czy nie?
Odpowiedź była tak prosta, że aż wstrząsnęła Lupinem. Musieli się jakoś tam dostać i sprawdzić. Cholera

jasna! Jeżeli on, Lupin, właśnie doszedł do tego wniosku, to Black pewno już był w środku.

Lupin zadrżał. Nigdy. Nigdy już nie pójdzie na żadną misję z Syriuszem. Całkiem możliwe, że miał teraz

trzy osoby do ratowania zamiast dwóch…

– Remus! – usłyszał głos przyjaciela. Lupin odetchnął z ulgą.
– Byłem pewien, że jesteś już w środku… – wyszeptał w odpowiedzi.
– No i byłem – Black uśmiechnął się szeroko.
Lupin zbladł.
– Jesteś zupełnie obłąkany, ty głupi psie. – Spojrzał ze złością na przyjaciela. – W porządku, że poszedłeś

przodem, ale ta niepotrzebna przechadzka do Śmierciożerców…

– Hej, Remusie, nic się nie stało! Dlaczego jesteś na mnie zły?
– Kiedyś zabijesz mnie swoim dziecinnym i idiotycznym zachowaniem, Syriuszu! – wysyczał Lupin

gniewnie.

– Och, zamknij się, Remus. Wszedłem tam, bo wyczułem, że jest tam tylko dwóch ludzi …
– Czy myślisz, że…? – przerwał mu Lupin.
– Nie, nie… Czułem zapach dwóch naszych starych znajomych: Crabble’a i Goyle’a, osobiście do naszej

dyspozycji!

– I podejrzewam, że są sami.
– Nie. Wyczułem jeszcze coś. – Twarz Blacka zachmurzyła się, kiedy to powiedział.
– Śmierć? – Głos Lupina załamał się.
– Tak. Śmierć i krew.
– O mój Boże… – wyszeptał Lupin. – Czy myślisz, że…?
– Nie wiem. Nie mogłem rozpoznać osób… Zapach ciał był zbyt stary, dwa czy trzy dni, i tylko czułem

krew. Nic więcej. – Podniósł wzrok. – Remus, powinniśmy wejść. Myślę, że są tutaj. Mamy teraz wspaniałą
możliwość by ich uratować. Tu są tylko ci dwaj idioci…

– Nie, Syriusz – zaprotestował Lupin. – Musimy zawiadomić Dumbledore’a.
– Ty możesz sobie zawiadamiać Dumbledore’a, jeśli chcesz, ale ja wchodzę teraz. Cześć…
Lupin złapał przyjaciela za ramię.
– Hej, co ty robisz? Nie możesz iść sam! To zbyt niebezpieczne…

– Crabbe i Goyle nie są niebezpieczni. To dwie głupie świnie. Poradzę sobie z nimi, wierz mi.
Lupin pokręcił głową.
– Jesteś kompletnym idiotą.
– To jak, idziesz czy zamierzasz wrócić do Dumbledore’a?
Wilkołak myślał przez chwilę.
– Idę – wymamrotał w końcu zdesperowanym tonem. – Ale jeżeli wrócimy bezpiecznie do domu

przysięgam, że poćwiartuję cię na kawałki!

***
Dwór był zbyt duży, by czuć się w nim bezpiecznie, chociaż teraz nawet Lupin mógł wyczuć, że tylko

dwie żywe osoby są w środku. Jedyną trudnością było je odnaleźć, ale potem wszystko poszło szybko i
sprawnie.

Lupin ogłuszył obydwu, Black zabrał im magiczne klucze.
Poszli do lochów.
– Syriuszu, nie jestem pewien czy jestem na to gotowy… – wyszeptał Lupin niezwykle słabym głosem.

Obraz martwego Harry’ego, jaki podsuwała mu wyobraźnia, był nie do zniesienia.

Żałował również Snape’a. Cóż, nie przepadał za nim. Ten facet był kompletnym dupkiem: złośliwy,

kwaśny, sarkastyczny, w sumie absolutnie nieznośny.

Ale z drugiej strony przyrządzał co miesiąc ten cholerny eliksir i wysyłał mu (chociaż to mogło być

jedynie oznaką, że czuł się winny tego, że Lupin stracił pracę), uratował Harry’ego podczas jego pierwszej
klasy, i starał się to zrobić podczas trzeciej – obronić przed nimi. A teraz prawdopodobnie umierał z synem
swojego zaprzysiężonego wroga, Jamesa Pottera, którego głupi wybryk o mały włos nie uśmiercił kiedyś
jego brata…

Nie. Życie Severusa nie było proste.
Voldemort zabił jego brata.
Albus mówił, że po tym zmienił strony. Albo przez to? To wydawało się bliższe prawdzie. Tłustowłosy,

ironiczny typek naprawdę kochał swojego brata. Lupin widywał ich siedzących razem na terenie szkoły,
spierających się lub po prostu rozmawiających ze sobą, najwyraźniej cieszących się wzajemnym
towarzystwem. Tylko wtedy widział, żeby Severus się uśmiechał.

Cichy głos wytrącił go z zamyślenia. Black otworzył magiczne drzwi do więzienia.
– Zostań tu. – Black odwrócił głowę w stronę Lupina. – Kryj mnie. Ja się tam rozejrzę.
Lupin tylko przytaknął i uniósł różdżkę, patrząc za znikającym przyjacielem. Rozejrzał się po pokoju, w

którym leżeli na podłodze dwaj zwyrodnialcy. Przeznaczenie pomieszczenia było dla niego jasne: była to
sala tortur. Nie, nie było żadnych narzędzi tortur, ani łańcuchów przyczepionych do ścian. Dla zwykłego
obserwatora było tylko zwykłym pokojem z kilkoma krzesłami i dużym stołem.

Ale na podłodze… na ścianach… na stole… na krzesłach… Wszędzie były ślady przemocy. Krew, pot,

ból i strach – Remus często nienawidził bycia wilkołakiem, ale teraz tak desperacko chciałby być
kimkolwiek byle nie wilkołakiem, że prawie oszalał. Przeklęte nadwrażliwe zmysły! Cały czas dygotał i w
końcu omal nie zwymiotował…

– Remus, choć tutaj, proszę!
Walcząc z mdłościami, zbiegł na dół za Blackiem. Znalazł się w długim i bardzo ciemnym korytarzu.
– Gdzie jesteś, Syr…?
– Tutaj – usłyszał nagle szept za plecami.
W tej samej chwili jego różdżka już była wycelowana szyję Blacka.
– Och, Syriuszu, ty cholerny idioto! O mało cię nie zabiłem. – Lupin pokręcił głową i opuścił różdżkę. W

mroku dojrzał wyjątkowo bladą twarz przyjaciela.

– Uch, Remus, jesteś naprawdę szybki. – Black przełknął ślinę.
– Myślisz, że Dumbledore dał mi posadę nauczyciela obrony tylko dlatego, że jestem wilkołakiem?
– E… nie. – Black speszył się. – Ale… tutaj jest coś, co musisz zobaczyć… Ja nie śmiem…

Zaprowadził Lupina do najbliższych drzwi. Kiedy Remus zajrzał do środka, miał wrażenie, że jego serce

przestało bić.

Na podłodze leżało dwoje ludzi, najwyraźniej martwych.
– Przyszliśmy za późno, Remus. – Głos Blacka załamał się.

11. TWARZĄ W TWARZ Z…

– Nie, Syriuszu. Jesteś cholernym idiotą, półgłówkiem, osłem i głupkiem… – Oczy Lupina błyszczały ze

złości.

– Co…? – W głosie Blacka brzmiało zaskoczenie. – W czym problem, Remusie?
Lupin był tak zirytowany, że potrzebował głębokiego wdechu, by odpowiedzieć.
– To jest dwoje dorosłych, mężczyzna i kobieta, nie widzisz? A może potrzebujesz okularów?

Zaprowadzę cię do okulisty, przysięgam, jak tylko się stąd wydostaniemy. – Chociaż jego głos był pełen
gniewu, ukląkł powoli obok poranionych ciał i dotknął ich delikatnie.

– Nie żyją – westchnął smutno. Kiedy wstawał usłyszał nagle stłumiony dźwięk z ciemnego kąta.
– Lumos! – wyszeptał, kierując się do tego miejsca. Black wodził za nim różdżką. Ale w następnej chwili

zatrzymał go przeraźliwy krzyk.

– Nieee! – I potem: – Nie, proszę, nie, nie bijcie mnie, proszę, nie róbcie mi krzywdy, mamo, mamo

pomóż mi! Proszę…

W kąciku siedziała mała dziewczynka z ręką wyciągniętą nad głową, jakby broniła się przed

uderzeniami.

– Ciii… – powiedział Lupin bardzo łagodnie i spokojnie. – Przyszedłem cię uratować, nie skrzywdzę cię,

uspokój się, wszystko będzie dobrze. – Powtarzał te słowa tak długo, póki dziewczynka nie opuściła ręki i
otworzyła oczu, które mocno zamknęła ze strachu.

– Kim jesteś? – zapytała po chwili drżącym głosem. Widać było, że mała jest w szoku: źrenice miała

rozszerzone, skórę niezdrowo bladą. Lupin od razu pomyślał o Harrym. Czy on też był w tak złym stanie jak
ona?

– Jestem Remus, ale nie mam czasu by opowiedzieć teraz więcej – odpowiedział i wziął małą

dziewczynkę na ręce. Miała sześć lub siedem lat. – Musimy się stąd wydostać jak najszybciej. Syriuszu,
musimy iść! – krzyknął na przyjaciela, który nadal stał w progu oszołomiony.

– Ale… – Black otworzył usta by zaprotestować, ale Lupin był szybszy.
– Harry’ego tu nie ma. Ani Severusa. Ale w każdej chwili możemy się natknąć na dużą grupę

Śmierciożerców, a to byłaby katastrofa.

– A inne cele…
– Są puste. Gdybyś użył nosa, zamiast swego nieistniejącego mózgu, wiedziałbyś o tym. Tutaj nikogo

więcej nie ma. Tylko nas troje i te dwa potwory na górze.

– Mama i tata też tu są… – wyszeptała rozpaczliwie dziewczynka, kiedy Lupin opuszczał celę. –

Dlaczego nie idą z nami?

Serce Lupina zamarło i coś ścisnęło go za gardło. Jak miał wyjaśnić dziewczynce fakt, że jej rodzice nie

żyli? Starał się znaleźć jakieś odpowiednie słowa, biegnąc po schodach w stronę wyjścia, ale żadnych nie
znalazł.

– Rozumiem – westchnęło nagle dziecko. – Nie żyją, prawda?
Lupin przytaknął. Kiedy opuścili tę okropną komnatę i zbliżali się do głównego wejścia, poczuł na

ramieniu rękę Syriusza.

– Remus, poczekaj minutkę. Rozejrzę się zanim…
– Dobrze. Zaczekam na ciebie tutaj – odrzekł Lupin i schował się w zacienionym kącie korytarza. Przez

długi czas wytężał zmysły i sprawdzał otoczenie szukając czegokolwiek podejrzanego. Ulżyło mu, gdy
niczego takiego nie znalazł. Postawił dziewczynkę na podłodze i ostrożnie spojrzał pod jej ubranie. To, co

zobaczył, przeraziło go. Była tylko małą sześciolatką, dlaczego tak bardzo ją skrzywdzili? Ale na głos
zapytał: – Jak ci na imię, dziecino? – I szybko wyszeptał zaklęcie, by wyleczyć najgorsze rany.

– Ania – wyszeptała dziewczynka w odpowiedzi. – Co teraz ze mną robisz? – dodała z ciekawością.
– Leczę niektóre z twoich siniaków, Aniu. – Lupin spojrzał na nią. – Mamy dzisiaj jeszcze długą drogę

do przebycia i nie chcę, byś zemdlała. Czy teraz lepiej?

– Tak. – Dziecko przełknęło ślinę. – Ale… Jak to zrobiłeś? Tym… patykiem?
– Och, jesteś mugolką! – stwierdził zaskoczony Lupin.
– Co? Nie rozumiem…
– Ja jestem czarodziejem, ale ty nie. Tych, którzy nie są czarodziejami nazywamy mugolami.
– Ci wielcy ludzie też byli czarodziejami, prawda? – zapytała dziewczynka. – Oni skrzywdzili mnie i

mamę tymi… patykami, krzyczeli jakieś słowa i to bolało…

Oczy Ani były szeroko otwarte i suche, Lupin nie widział w nich łez, ani emocji. Szok, pomyślał ze

smutkiem.

– Tak, oni byli czarodziejami. Ale są dwa rodzaje czarodziejów: dobrzy i źli. Oni byli źli, a Syriusz i ja

jesteśmy dobrzy…

– Przyszliście nas uratować? Skąd wiedzieliście, że tutaj jesteśmy?
Mądre dziecko. Lupin nie odpowiedział. Usłyszał kroki swojego przyjaciela i podniósł małą.
– Przyczepię ciebie do mnie, Aniu – powiedział prostując się. – Obejmij mnie za szyję, dobrze?
Dziewczynka przytaknęła i położyła głowę na ramieniu Lupina. Mężczyzna przyczepił jej małe ciało

zaklęciem przywiązującym.

– Jesteśmy gotowi – powiedział Blackowi.
– Dobrze. Nikogo nie ma na zewnątrz. Chodźmy!
Biegli najszybciej jak mogli do ciemnego lasu, wiedząc, że w każdej chwili mogą niespodzianie natknąć

się na kogoś. Lupin chwytał łapczywie powietrze, gdy dotarli do pierwszych drzew. Wszedł głębiej w las i
zatrzymał się.

– Hej, Remus, tu nie jest bezpiecznie. Musimy iść dalej.
– Ja… Wiem… Chwilę…
Ciche pop wystraszyło obu. W odległości trzech kroków od nich aportował się Śmierciożerca. Na

szczęście był tak pogrążony w myślach, że nie zauważył trzech osób stojących tuż za nim. Kiedy skierował
się do ciemnego dworu, dwójka przyjaciół, nie czekając już dłużej, pobiegła szaleńczo przez niebezpieczny
obszar.

Głęboko w lesie Black zatrzymał się.
– Myślę, że możemy się stąd deportować.
W następnej chwili zniknęli.
***
– Dlaczego jutro? – To było pytanie, które natychmiast pojawiło się w głowie Harry’ego. W następnej

chwili zrozumiał, że wypowiedział je na głos.

– Och, panie Potter, co za głupie pytanie… No, no, nie pamiętasz o swoich urodzinach? Jakie to

dziwne… Wydawało mi się, że urodziny są bardzo ważne w życiu dziecka… – zadrwił Voldemort.

Harry przełknął ślinę. Jego urodziny? To znaczyło, że byli w niewoli od dwóch tygodni. Voldemort

opuścił ich zaraz po swoim oświadczeniu  i  Harry zastanawiał  się chwilę nad swoimi  urodzinami. Zawsze
czekał na ten dzień… Prezenty od przyjaciół, listy, ciastka, jakie w ciągu ostatnich czterech lat otrzymywał.
Och,  to  były  piękne  wydarzenia…  I  teraz  miał…  Nie,  o  Boże,  miał…  To  nie  mogła  być  prawda.  To  po
prostu nie mogła być prawda. Nie. Został jeden dzień… Tylko jeden dzień by żyć, by myśleć, by kochać, by
istnieć.  Ta  myśl  przeraziła  go  i  nagle  poczuł,  jak  jego  umysł  przepełniają  potworne,  przerażające  wizje.
Umrze. Umrze. Umrze. Nie. Tylko… nie. Dlaczego? Nie, nie chciał umierać, nie był gotowy, rozpaczliwie
chciał żyć… I to nie tylko ten jeden dzień. Ale… Nie było już więcej czasu. Tylko jeden dzień. Nic więcej,
nic więcej.

Kiedy Snape rozpoznał wzrastającą panikę chłopca, współczucie przezwyciężyło jego własny strach, za

co był wdzięczny. Musiał pocieszyć przerażonego chłopaka. Natychmiast po wyjściu Największego
Bydlaka, walcząc ze straszliwym bólem, zacisnął zęby i położył rękę na ramieniu Harry’ego. Oddech
chłopca był zbyt szybki, dygotał, jego oczy były puste i nieobecne. Atak paniki. To znaczyło, że nie można
było sensu go przekonywać. Argumenty nie dotarłyby do spanikowanego umysłu. Tylko proste słowa i silne
uczucia mogły mu pomóc wyjść z tego stanu.

– Harry, przysuń się bliżej – głos profesora był słaby i ochrypły. Harry jednak nie zareagował. – Harry! –

powiedział  głośniej,  ale  bez  rezultatów.  Snape  westchnął  z  irytacją.  Nie  zważając  na  okropny  ból  rąk
przygarnął  chłopca  do  siebie  i  objął  jego  chude  ciało.  Oczy  Harry’ego  przypominały  ślepia  złapanego  w
pułapkę zwierzęcia: rozszerzone źrenice, pusty wzrok, wszystkie mięśnie napięte i gotowe do ucieczki, do
walki… Snape znał to uczucie: myśli kręcące się po nieskończonym kręgu, wciąż po tych samych słowach i
uczuciach,  dławienie  w  gardle,  całkowita  niezdolność  do  normalnego  oddychania,  całkowity  brak
samokontroli, desperacka chęć, by krzyczeć…

Tak, tylko wyjątkowo silny fizyczny lub emocjonalny bodziec mógł wytrącić spanikowaną osobę z

takiego stanu. Walcząc z własnymi łzami zacieśnił bardziej swój uścisk i zaczął nucić uspokajające słowa
jak kołysankę.

– W porządku Harry, uspokój się, jestem tutaj, dziecko… – wyszeptał i z zaskoczeniem zauważył, że

jeszcze nigdy dotąd nie użył słowa „dziecko” w takim znaczeniu. Przez chwilę nie był w stanie powiedzieć
słowa, ale opanował się, bo Harry zaczął się wyrywać. Chłopak walczył z obejmującymi go ramionami,
starał się uwolnić, ale Snape był silniejszy, mimo słabości wywołanej głodem i fizycznymi obrażeniami.
Chwycił go mocniej i przytulił do piersi.

Minęły długie minuty, zanim chłopak zaczął słabnąć. Tempo jego oddechu zwolniło i w końcu jego ręce

opadły bezsilnie. Tylko patrzył w mrok bez słowa. Potem odwrócił się do profesora, objął go, oparł głowę
na jego ramieniu i zaczął cicho płakać.

Snape westchnął. Najwyższy czas. Poranione ręce pulsowały tak boleśnie, że by nie był w stanie zmagać

się dłużej z chłopcem.

– Nie chcę umrzeć… – powiedział Harry i ścisnął Snape’a tak mocno, że ten ledwo mógł oddychać. –

Nie jutro… Chcę więcej czasu…

Nie istniała dobra odpowiedź na te słowa. Po chwili Snape uprzytomnił sobie, że zaczął kołysać płaczące

dziecko. Dobra odpowiedź… Czy mogło nią być: „Uspokój się i zaakceptuj swój los”? A może raczej: „Nie
martw się, jestem z tobą”? Jak uważał chłopiec?

– To za krótko… – wymamrotał zbolały Harry. – Piętnaście lat…
„Miarą naszych lat jest lat siedemdziesiąt lub, gdy jesteśmy mocni, osiemdziesiąt; a większość z nich to

trud i marność: bo szybko mijają, my zaś odlatujemy.” Snape nie wiedział, gdzie usłyszał to zdanie, to było
dawno temu, ale czuł, że pasuje idealnie do sytuacji. Przez chwilę chciał powiedzieć chłopcu, że nawet
trzydzieści siedem to było za mało, że nawet on uważał się za zbyt młodego by umrzeć, ale udało mu się to
przemilczeć. Trzydzieści siedem to było dużo w porównaniu z piętnastoma, nie wspominając o tym, że ta
uwaga nie pocieszyłaby bezinteresownego chłopca, raczej tylko by zwiększyła jego cierpienie. Snape
doskonale pamiętał poczucie winy i obrzydzenie do siebie, jakie Harry czuł. Nie chciał się z nim zmierzyć.

A więc został im tylko jeden dzień, by przygotować się na śmierć. Nie mieli możliwości ucieczki, byli

zbyt słabi i wyczerpani, nie mieli żadnej różdżki i byli sami: dwóch przeciwko setkom. Co powinien zrobić
w takich okolicznościach? Och, znowu to znajome pytanie…

– Hm… Harry – odchrząknął i odczekał, aż Harry spojrzy na niego. – Chciałem cię przeprosić –

westchnął. – Nie powinienem był na ciebie krzyczeć…

Nie był to może najlepszy początek, ale tylko tyle zdołał powiedzieć.
– Nie musi pan – odrzekł Harry cicho.
– Severus – powiedział Snape. Wzrok Harry’ego wyrażał zakłopotanie, ale potem przytaknął.

– Nie musisz, Severusie. – Snape zauważył ból w oczach chłopca. – Nie powinienem cię denerwować…

Powinienem wiedzieć, że ten temat cię rozdrażni. Miał pan prawo być na mnie zły.

– Harry, Syriusz nie jest może moją ulubioną osobą, ale ty go kochasz i masz prawo go bronić. Z drugiej

strony nikt, naprawdę nikt, nie zasługuje na gnicie w Azkabanie, nawet Black, cokolwiek zrobił.

Harry puścił profesora i oparł się o ścianę.
– Myślę, że umarłbym tam w ciągu jednego dnia – wzdrygnął się.
– Słyszałem, że dementorzy mają na ciebie silny wpływ… – To było bardziej pytanie niż uwaga.
– Tak. – Wzrok Harry’ego znowu rozmył się i Snape skarcił się w myślach za tę nieumyślnie zrobioną

przykrość, ale Harry dokończył: – Kiedy podchodzą bliżej, słyszę, moich umierających rodziców i
Voldemorta…

– Nikt mi nie powiedział…
– Nie chciałem, aby ktokolwiek wiedział. Dumbledore oczywiście wie, powiedziałem mu. I

powiedziałem profesorowi Lupinowi, a on zaproponował mi pomoc.

– Zaklęcie Patronus – przytaknął Snape. – Widziałem twojego Patronusa na meczu Quidditcha, gdy

Draco… – nagle zamilkł. – I ja… Ja… – Zabrzmiało to jak głupi bełkot, więc dokończył. – I myślę, że
widziałem tego samego Patronusa nad brzegiem jeziora rok temu, kiedy dementor chciał złożyć pocałunek
na tobie i Blacku…

– To był mój Patronus… – przerwał mu Harry, uśmiechając się lekko.
– Ale… jak? Widziałem, jak leżysz na trawie i jeden z dementorów próbuje cię pocałować. – Snape

wzdrygnął się na to wspomnienie. Widok dementorów dookoła tej trójki: dwojga dzieci i Blacka… A on,
zaprzysiężony protektor Harry’ego był bezradny… Tak, wtedy również był bezradny…

– Widział to pan …? – zapytał Harry słabym głosem. – Ale wtedy… dlaczego nam pan nie pomógł? –

Twarz chłopaka zachmurzyła się. – Aż tak bardzo mnie pan nienawidził? Czy tak bardzo nienawidził pan
Syriusza? – Potrząsnął głową. – Nie wierzę w to… Nie, proszę, proszę powiedzieć, że to nieprawda!

Mistrz Eliksirów opuścił głowę, na jego twarzy pojawił się bolesny wyraz.
– Nie. Nienawidziłem was obu, ale… Przysiągłem twojej matce i… Był inny powód – westchnął i

spojrzał Harry’emu w oczy. – Harry, widzisz… Jeżeli spędzisz więcej niż jeden dzień w Azkabanie, nigdy
nie będziesz w stanie wytworzyć Patronusa. Starałem się wtedy… Ale byłem kompletnie przerażony i… Nie
miałem żadnych miłych wspomnień, by wytworzyć tego cholernego Patronusa. Żadnych… Zamarłem i
widziałem Quietusa stojącego w kręgu, cierpiącego i potem umierającego… Nie mogłem też podejść…
Starałem się…

– Och, ja… Przepraszam… Ja tylko… Nie wiedziałem… – wyjąkał Harry. – Więc to dlatego Syriusz nie

mógł uciec, ani walczyć z nimi…

– Tak – odpowiedział Snape. – Ale powiedziałeś, że to twój Patronus odpędził dementorów.
Widząc zaintrygowany wzrok Snape’a, Harry opowiedział mu całą historię ze zmieniaczem czasu.
– Byłeś wyjątkowo wściekły w skrzydle szpitalnym… I to było takie… zabawne, wiedzieć, że miałeś

rację… I byłem naprawdę wstrząśnięty, że nie chciałeś, by nas wyrzucono.

– Hm… ja… uhm… Starałem się, by was wtedy wyrzucono, tylko… Albus mnie uspokoił. – Snape był

trochę zawstydzony.

– Jak cię uspokoił? – Harry widział po zachowaniu Snape’a, że to musiało być coś naprawdę

nieprzyjemnego, ale jego ciekawość nie pozwoliła mu porzucić tematu.

– Cóż, jeżeli bardzo nalegasz, to ci powiem. – Tak, Snape naprawdę się zawstydził. – Powiedział, że

mogę zrobić, co zechcę. Wyrzucić cię ze szkoły, ale w tym przypadku musiałbym się przeprowadzić na
Privet Drive zamiast pani Figg, by cię chronić…

– …z kotami? – Harry nie mógł się powstrzymać i zachichotał. Prawie zapomniał o oświadczeniu

Voldemorta, kiedy tak wyobrażał sobie Snape’a w domu pani Figg pomiędzy kotami, robiącego herbatę i
podającego ciasteczka, noszącego mugolskie ubranie, oczywiście… Nic dziwnego, że Snape nie wybrał tej
opcji.

Profesor jednak zdecydował się zignorować uwagę Harry’ego.
– …albo nie wyrzucić i mógłbym zostać w Hogwarcie. Chociaż podkreślił, że w zasadzie nie mam

wyboru. Nie chciał, żebym opuszczał szkołę…

– Dlaczego? – Harry był naprawdę ciekawy.
– Ponieważ uważał, że jestem jedyną odpowiednią wśród nauczycieli osobą by być Opiekunem

Slytherinu. I muszę się z nim zgodzić. Nie jestem Śmierciożercą, czy sekretnym zwolennikiem Voldemorta,
ale jestem prawdziwym Ślizgonem, więc rodzice mi wierzą… Nie, to nie do końca tak, spróbuję inaczej. –
Zamknął oczy i zastanowił się. – Część rodziców ufa mi z powodu Dumbledore’a, a reszta z powodu
Voldemorta. Rozumiesz?

– Chyba tak. Dzieci Śmierciożerców i ich rodzice myślą, że jesteś zwolennikiem Voldemorta, więc ci

ufają. Pozostali ufają mądrości Dumbledore’a w wyborze dobrych nauczycieli… Chociaż popełnił kilka
pomyłek… Quirrell czy Lockhart… Fałszywy Moody… I… – przerwał na moment. – Powiedziałeś, że
nadal byłeś lojalnym Śmierciożercą, gdy zacząłeś uczyć w szkole…

Snape przytaknął.
– Masz rację. Albus jest tylko człowiekiem, jak my wszyscy. I chociaż na ogół jest mądrzejszy i

silniejszy niż my, popełnia pomyłki. Ale… W moim przypadku to nie była pomyłka. Wiedział dokładnie,
kim byłem, gdy pozwolił mi uczyć w Hogwarcie.

– Ale… czemu?
– Często się nad tym zastanawiałem. Teraz myślę, że wiem. Ale to długa historia, Harry i nie wiem, od

czego zacząć… – Snape’a wbił nieobecne spojrzenie w ciemny kąt celi. – To zaczęło się chyba od pomysłu
Quietusa, który za wszelką cenę chciał mnie uwolnić od Voldemorta, zanim popełnię zbyt wiele grzechów,
by było mi wybaczone. On… On nie wiedział, że w tym czasie już nie byłem niewinny… Ani trochę… – Po
raz pierwszy podczas ich wspólnej niewoli Harry dostrzegł wyraźne emocje na twarzy mężczyzny i zadrżał
od bólu, jaki poczuł we własnej piersi. Czasami on również żałował swoich uczynków, chciał cofnął czas i
zmienić historię, usunąć wszystkie konsekwencje swoich czynów… Raz śniło mu się, że zabił Rona. To był
w  zasadzie  wypadek,  ale  mimo  wszystko  go  zabił,  wypychając  przez  okno  dormitorium.  W  tym  śnie  był
wściekły na Rona: śnił to, kiedy Ron opuścił go na początku Turnieju Trójmagicznego. Obudził się wtedy i
przez  długą  chwilę  był  pewien,  że  sen  był  rzeczywistością.  Te  chwile  –  chwile  czystej  złości  i  silne
pragnienie,  by  zmienić  czas…  Zadrżał.  A  teraz  Snape  siedział  tu  świadomy  swojej  przeszłości,  błędów,
czynów, które z pewnością dręczyły go od lat, nawet w tej chwili, kilka godzin przed ich egzekucją.

Najwyraźniej Snape zagubił się w swoich myślach, bo nic nie mówił, tylko patrzył się w ciemność

zamglonym wzrokiem. Harry odchrząknął i profesor ocknął się z zamyślenia.

– Tak?
– Opowieść, Severusie. – Nadal dziwnie było nazywać go po imieniu, ale się przełamał. – Zacząłeś

opowiadać mi historię o…

– Och, pamiętam – uśmiechnął się Mistrz Eliksirów, ale nadal był pod wpływem poprzednich myśli. –

Quietus… Pomyślał, że jeśli będę pracował w Hogwarcie, to Voldemort użyje mnie jako szpiega i nie będę
zmuszony brać udziału w typowych zajęciach Śmierciożerców… Więc  przekonał  Dumbledore’a, by mnie
zatrudnił.  Quietus  powiedział  mu,  że  jeżeli  mnie  zatrudni  w  szkole,  to  Voldemort  wykorzysta  mnie  jako
szpiega.  Albus  wiedział,  że  Voldemort  znajdzie  sposób,  by  mieć  lojalnego  sługę  w  ich  organizacji  i
pomyślał, że jeżeli ja będę tą osobą, to przynajmniej będzie dokładnie wiedział, gdzie jest przeciek. W tym
czasie  nie  wiedziałem,  oczywiście,  że  Dumbledore  wiedział,  iż  jestem  Śmierciożercą.  To  było  pierwszą
rzeczą, jaką powiedział mu Quietus.

– Nie mogę tego zrozumieć! – przerwał mu Harry. – Jak Dumbledore mógł ci zaufać i powierzyć opiekę

nad dziećmi?

Niespodziewanie Snape uśmiechnął się.
– Och, to bardzo proste, panie Potter. Jak już powiedziałem, wiedział, że byłem szpiegiem. Szpieg musi

być wyjątkowo ostrożny, by nie dać się odkryć. Nie mogłem nic zrobić dzieciom, by nie poddawać w

wątpliwość  swojej  lojalności.  Dumbledore  nawet  czuł,  że  staram  się  uzyskać  jego  zaufanie,  a  miałem
utrudnione zadanie, jako były Ślizgon z pociągiem do czarnej magii. Więc był pewny, że nie zrobię nic, by
się  zdradzić.  I  miał  rację.  Cieszyłem  się  tym  rokiem…  Cieszyłem  się  tak  bardzo,  jakbym  był  naprawdę
wolny. To była mała wysepka spokoju na wojnie dopóki…  – Zacisnął pięści i krzyknął  głośno z powodu
ostrego bólu. Musiał głęboko odetchnąć, zanim mógł dokończyć. – Dopóki nie zginął Quietus.

– Wtedy stałeś się podwójnym agentem, prawda? – zapytał ostrożnie Harry.
– Tak. I przekonałem Voldemorta, że Dumbledore mi ufa, więc uczestniczyłem w tak wielu akcjach, na

ile pozwalała mi moja praca. W międzyczasie przekazywałem sfabrykowane wiadomości Dumbledore’a
Voldemortowi, z których część była prawdziwa…

– Ale dlaczego zdecydowałeś się uczestniczyć w tych akcjach?
– Po pierwsze: by być dobrym szpiegiem powinienem spędzać więcej czasu z Voldemortem i stać się

jego  zaufanym  sługą.  Po  drugie:  nie  mogłem  powiedzieć  wszystkiego,  co  wiedziałem,  Dumbledore’owi,
jeżeli  nie  chciałem,  by  mnie  odkryto.  W  zamian  szedłem  z  innymi  na  akcje  i  starałem  się  ocalić
przynajmniej część ich ofiar. W tamtym czasie wymyśliłem wiele użytecznych eliksirów, takich jak Eliksir
Żywej Śmierci i wiele rodzajów eliksirów znieczulających i przeciwbólowych. Zazwyczaj udawało mi się
już potem nie zabijać, ale byłem zmuszony wielokrotnie użyć Cruciatus i nienawidziłem się za to. W tym
czasie  stałem  się  jednym  z  najbardziej  zaufanych  sług  Voldemorta.  Uważano  mnie  za  bezwzględnego  i
bezlitosnego, ale szalonego, ponieważ nie chciałem nikogo zabijać. Voldemort uważał, że było to z powodu
śmierci Quietusa i był zły na mojego ojca. To był jego pomysł, bym patrzył na śmierć brata. Tak, Potter, to
był pomysł mojego ojca, nie Voldemorta… Więc on mi wierzył…

– Więc dlaczego… nie dlaczego… Jak Voldemort zaufał ci ponownie, kiedy wróciłeś do niego po

piętnastu latach? Nie wiedział, że Dumbledore poręczył za ciebie, jako za szpiega jasnej strony?

– Harry, jak ci powiedziałem, byłem podwójnym agentem i obaj o tym wiedzieli. Obaj – Voldemort i

Dumbledore. Istotą rzeczy była tylko moja lojalność. Byłem szczery z Dumbledore’em i przekazywałem mu
wszystkie informacje, zarówno prawdziwe i fałszywe.

– Fałszywe…?
– Tak, nie tylko Dumbledore tworzył fałszywe informacje, by wyprowadzić wroga w pole. Voldemort też

to robił. Różnica była taka, że ja nigdy nie mówiłem Voldemortowi prawdziwych, tylko te fałszywe, ale
Albusowi mówiłem jedne i drugie, i pozwalałem mu działać jak uważał za stosowne. I jak mówiłem,
miałem inne sposoby by pomagać jasnej stronie.

– Rozumiem – przytaknął Harry. – Ale… To musiało być bardzo, bardzo trudne. Zawsze musiałeś

rozważać i decydować o wielu rzeczach równocześnie. Zawsze musiałeś być czujny, uważać na swoje słowa
i czyny.

– To nie było łatwe, ani trochę…
– W takim razie jest jeszcze tylko jedna rzecz, której nie rozumiem.
– Tylko jedna? Potter, wygląda na to, że jesteś dużo inteligentniejszy niż się spodziewałem. – Snape

uśmiechnął się ironicznie.

Harry zaczerwienił się i wzruszył ramionami, ale dokończył.
– Dlaczego Voldemort podejrzewał, że ty jesteś przeciekiem?
– Mogą być dwa powody. Po pierwsze, podwójny agent nigdy nie jest do końca wiarygodny. Po drugie,

może pamiętasz wydarzenia w twojej pierwszej klasie i moją w nich rolę.

– Tak – przytaknął Harry. – Uratowałeś mi życie i groziłeś Quirrellowi, że…
– Groziłem? Skąd o tym wiesz?
– W Zakazanym Lesie… Ja… Szedłem za tobą, kiedy ty…
– Niewiarygodne. – Snape potrząsnął głową z rozbawieniem. – Podejrzewałem, że robisz wiele rzeczy,

których ci nie wolno, ale wygląda na to, że nie doceniłem twojego talentu do wtykania nosa w cudze sprawy
i łamania szkolnych zasad. Więc byłeś również tam… Czy były jakieś inne… okazje, gdy ty…

Harry przytaknął nieśmiale.

– Ehm… tak. To było w tym samym roku, kiedy szukałem książki w dziale ksiąg zakazanych…
– W nocy podejrzewam…
– Oczywiście. I księga wrzasnęła… – Harry parsknął śmiechem. – Przyszedłeś z Filchem, a ja uciekłem

wam i wtedy również znalazłem Zwierciadło Ain Eingarp. Po tym spędziłem kilka nocy siedząc przed
zwierciadłem, dopóki Dumbledore nie znalazł mnie i nie poprosił, żebym już nie marnował na to czasu…

– Czy wyjaśnił ci jak działało zwierciadło?
– Tak. To było bardzo przydatne, kiedy musiałem zmierzyć się z Quirrellem…
– Nie musiałeś, Potter. Powinieneś był wezwać kogoś dorosłego, by…
– Starałem się. Powiedzieliśmy McGonagall, że… ktoś chce ukraść kamień, ale ona bardzo się zirytowała

i  wyrzuciła  nas  za  drzwi.  –  Harry  poruszył  się  niespokojnie.  –  Właściwie  myśleliśmy,  że  to  ty  chciałeś
zdobyć  kamień…  Byłem  o  tym  przekonany  aż  do  chwili,  gdy  znalazłem  Quirrella  przed  zwierciadłem…
Nieważne  –  oświadczył  wreszcie.  –  To  nie  było  aż  tak  przerażające,  jak  w  drugiej  klasie,  w  Komnacie
Tajemnic.

– Dlaczego? – zapytał Snape.
– Bo w pierwszej klasie nie ryzykowałem niczyjego życia. Ale w komnacie była również Ginny…
– Och, kolejny przypadek, kiedy działałeś bez pomocy dorosłych!
– Nie, ja… ja poprosiłem dorosłego o pomoc! – wykrzyknął Harry.
– Kogo? – Snape uniósł brew.
– Eee… – Harry zaczerwienił się. – Poszliśmy do profesora Lockharta…
– Zapytałem, panie Potter, czemu nie poszliście po pomoc do dorosłego? – zapytał Snape z udawanym

gniewem. – Od kiedy ten idiota jest uważany za dorosłego?

Harry uśmiechnął się szeroko.
– Czy pamiętasz Klub Pojedynków?
– Oczywiście – odpowiedział Snape. – Dlaczego pytasz?
– To było po prostu… piękne, jak go rozbroiłeś! To było super! Nawet Ron uważał, że to było

zabawne…

– Ale potem starałem się przestraszyć cię tym idiotycznym Serpensortia… – Na twarzy Snape’a

malowało się poczucie winy. – Byłem takim głupcem…

– W porządku, pro… Severusie. Ginny by umarła, gdybym nie wiedział, że jestem wężousty…
– Och, kolejne co by było, gdyby! – powiedział Snape z sarkazmem. – Nigdy nie wiesz, co by się stało.

Nigdy. Może…

– Nie, proszę pana. Są pewne rzeczy, które możemy wiedzieć… Szczególnie kiedy zostaliśmy wcześniej

ostrzeżeni. To była moja wina, że Voldemort znowu odzyskał siłę i…

– Harry! – krzyknął Snape gniewnie. – Jeżeli myślisz o wydarzeniach z Turnieju Trójmagicznego, to… –

zaczął, ale Harry mu przerwał.

– Nie. Mówię o wydarzeniach z Wrzeszczącej Chaty, po tym jak ciebie ogłuszyliśmy. Wtedy była szansa,

by zlikwidować Petera Pettigrew. Syriusz i profesor Lupin chcieli go zabić w zemście za śmierć moich
rodziców, ale ja nalegałem by darować mu życie… Więc uciekł i to właśnie on pomógł Voldemortowi…

Harry zamknął oczy, czując, że wszystkie siły go opuszczają. Gdyby mógł cofnąć czas… Snape położył

rękę na jego ramieniu.

– Harry – powiedział miękkim, spokojnym głosem. – Już rozmawialiśmy o tym i o ważności intencji…
Harry opuścił głowę.
– Ale jeżeli zostałeś ostrzeżony co się stanie, twoja odpowiedzialność jest dużo większa. Czyż nie?
– Ty – ostrzeżony? To śmieszne Potter. – Snape zirytował się, ale Harry nie pozwolił sobie przeszkodzić.
– Tak, zostałem ostrzeżony, chociaż nie wiedziałem, że to ostrzeżenie. Ale tam, we Wrzeszczącej Chacie,

powinienem był zrozumieć. Ale nie, ja nie myślałem tylko działałem i ten cholerny dupek uciekł…

– Kto cię ostrzegał? – Snape nie zamierzał porzucać tego tematu.

– Profesor Trelawney. – Harry zaczerwienił się i kiedy zobaczył twarz profesora szybko dodał: –

Dumbledore zgodził się później ze mną, kiedy powiedziałem mu o jej przepowiedni.

– Kiedy ona to… przepowiedziała? – zapytał profesor z niesmakiem. Miał taki sam wyraz twarzy jak

profesor McGonagall, kiedy wspominała o nauczycielce Wróżbiarstwa.

– Na egzaminie, tego samego dnia. Kiedy poszedłem na egzamin, byliśmy sami w klasie. Nagle wpadła

w trans i zaczęła mówić dziwnym głosem. Powiedziała, że sługa Czarnego Pana uwolni się i z jego pomocą
Voldemort stanie się silniejszy i bardziej przerażający niż kiedykolwiek. – Harry wzdrygnął się. – To było
naprawdę… straszne.

– Dziwne…
Harry zauważył, że profesor myślał znowu o przeszłości. Był tego pewien: w takich momentach wyraz

twarzy Snape’a stawał się odległy i zamknięty – zawsze w ten sam sposób.

– Więc opowiedziałem to Dumbledore’owi i on odparł, że to była jej druga prawdziwa przepowiednia i

może powinien dać jej podwyżkę…

Profesor natychmiast ocknął się z zamyślenia.
– Druga? Czy powiedziałeś druga?
– Co…? – Harry nie rozumiał, o co chodziło Snape’owi.
– Co Dumbledore ci powiedział?
– Powiedział, że to była jej druga prawdziwa przepowiednia. – Harry podniósł wzrok na Snape’a i

przyglądał się jego twarzy. Widział na niej przeróżne emocje: szok, zdziwienie, niedowierzanie i wreszcie
gniew. Ale jaki gniew…

Harry wielokrotnie widział swojego profesora złego – w rzeczywistości zawsze wyglądał, jakby był

zirytowany – i uważał się za eksperta od uczuć tego kłótliwego człowieka, ale ten wybuch gniewu, był tak
intensywny, że Harry z pewnością czegoś takiego u Snape’a jeszcze nie widział. Jego twarz stała się tak
mroczna, jak u Czarnego Pana (albo Dumbledore’a, kiedy pokonał Barty’ego Croucha), a czarne oczy
zamieniły się w lodowate ostrza – jak skalpel Avery’ego – i Harry zadrżał na tę myśl.

– Więc przez ten cały czas wiedział… – wysyczał Snape z wściekłością. – Wiedział. I nigdy mi nie

powiedział. Nigdy.

***
– Raz… dwa… trzy… Teraz! – wyszeptał Fletcher i wykrzyknęli równocześnie: – Drętwota!
Nott przeleciał przez pokój i uderzył w regał z książkami na przeciwległej ścianie, a potem upadł na

podłogę.

– Dobrze… – powiedziała Figg. – Mun, Zaklęcie Śledzące! Szybko!
Fletcher przytaknął i machnął różdżką wypowiadając zaklęcie. W międzyczasie Figg podwinęła lewy

rękaw  Notta,  by  sprawdzić  ich  podejrzenia…  Przez  dwa  dni  śledzili  mężczyznę,  ale  zachowywał  się  bez
zarzutów:  idealny  pracownik,  ojciec,  małżonek.  Grał  nawet  lepiej  niż  Malfoy.  Tak  dobrze,  że  Fletcher
zaczął  wątpić  w  jego  lojalność.  Ale  jednak.  Informacje  Albusa  okazały  się  prawdziwe.  Na  lewym
przedramieniu mężczyzny zobaczyła czaszkę i węża, kopię Mrocznego Znaku, symbol Voldemorta.

– To odrażające… – Fletcher zmarszczył brwi. – Niedobrze mi. Mamy szczęście, Ari, że Albusowi nigdy

nie przyszło do głowy nas tatuować. Nikt by dla niego nie pracował… – wymamrotał i odwrócił się do
nieprzytomnego mężczyzny. – Serum, Ari… – wyciągnął rękę. Figg podała mu małą butelkę. Klarowny
płyn zakołysał się, błyszcząc w świetle. – Kto go zrobił?

– Snape… – Figg wypluła to nazwisko.
– No nie… Czemu wcześniej tego nie sprawdziłaś? Nie ufam temu draniowi! – odparł gniewnie.
– Albus dał mi to do ręki. Co miałam zrobić? Rzucić mu to w twarz? On ufa Snape’owi, wiesz o tym.
– A ja nie… – Fletcher uśmiechnął się krzywo. – Teraz nie mamy innego wyjścia, musimy użyć tego. –

Odkorkował buteleczkę szybkim ruchem i wlał jej zawartość do ust Notta.

– Enervate – westchnęła Figg.
Śmierciożerca otworzył oczy. Fletcher skinął na Figg. Jej zadaniem było przesłuchanie mężczyzny.

– Jak się nazywasz? – To było tradycyjnie pierwsze pytanie.
– Angrius Nott.
– Czy jesteś Śmierciożercą? – Figg chciała sprawdzić działanie eliksiru.
– Tak.
Najwyraźniej działał.
– Czy wiesz gdzie jest Harry Potter?
– Tak, wiem – odpowiedź była cicha, ale wyraźna. – Jest w Koszmarnym Dworze.
– Gdzie jest ten dwór?
– Nie znamy dokładnego położenia. Tylko Czarny Pan je zna.
– Wygląda na to, że Albus miał rację… – wymamrotał Fletcher, a Figg przytaknęła.
– Skoro nie znasz miejsca, to jak się tam dostajesz?
– Mogę się tam dostać tylko wtedy, gdy Pan nas wezwie. Aportujemy się na jego rozkaz.
– Niedobrze… – Twarz Fletchera spochmurniała. – Nie chcę się aportować tuż przed Vol… nim.
Figg zignorowała go i kontynuowała.
– Jak często was wzywa?
– Zazwyczaj dwa razy w tygodniu.
– Wszystkich w tym samym czasie?
– Nie.
Figg westchnęła.
– Kiedy ostatnio zostałeś wezwany?
– Dwa dni temu.
– Co wtedy robiliście?
– Torturowaliśmy zdrajcę.
Ups. To była niespodziewana odpowiedź.
– Kto jest zdrajcą?
– Snape. – Obrzydzenie było wyczuwalne w głosie Notta. – On zdradził Pana.
– Jak?
– Chciał go zaatakować, by uratować Pottera.
Fletcher zamrugał oszołomiony. Może eliksir był wadliwy…?
– Czy Potter nadal żyje? – Figg starała się skoncentrować na przesłuchaniu. Przez chwilę stanęła jej

przed oczami twarz Harry’ego… Nie. Miała teraz inne rzeczy do zrobienia.

– Tak, ale Pan już wyznaczył datę jego egzekucji.
– Naprawdę..? – Nie. To było głupie pytanie. – Kiedy? – To było właściwe.
– Jutro wieczorem.
– Nie mamy już czasu, Ari – wyszeptał przerażony Fletcher.
– Cisza, Mun – warknęła Figg i zwróciła się ponownie do Śmierciożercy.
– Dlaczego wybrał tę datę?
– Jutro są urodziny Pottera i chce wykonać zaklęcie związane z tym dniem, by posiąść siłę chłopaka.
– Ari, to musi być Zaklęcie Pierworodnych… – wymamrotał Fletcher. Jego twarz nabrała nagle szarego

koloru. – To jest jedno z najsilniejszych zaklęć zabijających, o Boże…

– Cicho, Mun! – wrzasnęła Figg niecierpliwie i ciągnęła dalej. – Czy będziesz tam, Nott?
– Tak, cały wewnętrzny krąg tam będzie. To będzie wielka uroczystość na cześć naszego pierwszego

zwycięstwa w zbliżającej się wojnie!

Figg opuściła swoją różdżkę i nieprzytomny Nott upadł z powrotem na podłogę.
– Mun, musimy zabrać go do Albusa. Natychmiast.

12. ZAGADKA ROZWIĄZANA

– Severus… Severusie, co się stało? – Harry zaryzykował pytanie, kiedy gniew Mistrza Eliksirów zelżał.

– Czy coś się stało… złego?

Nie było odpowiedzi. Gniew zastąpiło głębokie otępienie. Snape tylko wpatrywał się w ciemność,

czasami kręcił głową, ale nie reagował na słowa Harry’ego, i chyba nawet zapomniał o jego obecności.

Działo się coś złego. Coś bardzo złego. Chłopak zaczął czuć niepokój. Złapał profesora za ramię i

potrząsnął nim, bez skutku.

– Profesorze! Severusie! – zawołał głośno. Nic. Niepokój przerodził się w panikę. Harry wstał i stanął

twarzą w twarz z odrętwiałym mężczyzną, po czym przyklęknął. Teraz jego oczy patrzyły wprost na
Harry’ego, ale widział w nich kompletną pustkę. To było takie przerażające… Usłyszał jak Snape mamrocze
coś pod nosem, nie był jednak w stanie zrozumieć słów.

Harry położył rękę na ramieniu profesora i przybliżył się.
– Profesorze, proszę, proszę, powiedz coś… Mogę jakoś pomóc?
Po kilku długich minutach Severus powoli zaczął wracać do siebie, ale strząsnął rękę Harry’ego ze

swojego ramienia i ukrył twarz w drżących dłoniach. Harry zauważył, że mężczyzna cały się trząsł. To było
straszniejsze  niż  wcześniejsze  otępienie.  To  było  przerażające.  Nauczyciel  był  zwykle  taki  silny  i
opanowany,  a  teraz  się  załamał.  Był  tak  rozbity  emocjonalnie,  jak  często  on  bywał  w  ciągu  ostatnich
wspólnych  dni.  Chłopak  nie  wiedział,  co  zrobić.  Westchnął  i  usiadł,  czekając  aż  mężczyzna  uspokoi  się,
albo  chociaż odezwie. Od czasu do czasu chciał ofuknąć profesora, powiedzieć, że nie ma czasu na takie
przedstawienia… Chwila ich egzekucji zbliżała się coraz bardziej, wraz z upływem każdej minuty i godziny.
Ale nie śmiał. Nie, nie bał się go już. Uczucie, które go powstrzymywało, to szacunek.

Tak, oni umierali. Oni. Nie tylko on, Harry, samotnie. I jeżeli Snape potrzebował czasu, by to zrozumieć,

przetrawić otrzymane informacje – chociaż Harry nie mógł zrozumieć, dlaczego były one dla niego takie
ważne – to on da mu tę możliwość.

Zabrało to sporo czasu, może nawet godzinę, ale Snape wreszcie opuścił ręce i podniósł wzrok na

Harry’ego.

– Harry… – zaczął, ale nie dokończył. Potem znowu: – Harry.
– Tak, proszę pana? – Harry natychmiast skupił się na profesorze.
– Nie wiem, jak mam ci to wszystko wyjaśnić i czy w ogóle powinienem to powiedzieć… – To były

dosyć dziwne słowa.

– Proszę pana, jeżeli pan nie chce, to nie musi pan. – Harry nerwowo przełknął ślinę.
– Po pierwsze nie pan. Severus. Severus, ponieważ… – głos mężczyzny się załamał. – Ja muszę ci

powiedzieć. To po prostu… bardzo trudne.

Harry przestraszył się. Snape chciał przyznać mu się do wszystkich swoich złych czynów i pomyłek

przed śmiercią? Czy coś związanego z przepowiednią Trelawney? To wyjaśniałoby dziwne zachowanie
profesora… Ale Harry nie czuł się gotowy by wysłuchać długiej i zapewne przygnębiającej opowieści przed
swoim własnym końcem. Ale jeśli Snape tego potrzebował, w takim razie go wysłucha. Ten człowiek
zasługiwał na to. Tak, zasługiwał na to, niech więc taki będzie ostatni prezent Harry’ego dla mężczyzny.

– Powiedziałeś, że Dumbledore napomknął, że wspomniana przepowiednia była drugą prawdziwą

przepowiednią starej nietoperzycy, prawda?

Och, czyli prawdopodobnie nie dotyczyło to starych grzechach. Harry odetchnął z ulgą.
– Tak, tak powiedział – odpowiedział uprzejmie.
– Więc… To znaczy, że istniała pierwsza prawdziwa przepowiednia.
– Tak. – To było cholernie logiczne. Dlaczego więc Snape tak to podkreślał?
– Ale nigdy mi nie powiedział o pierwszej.
– Nie wiedział też pan o drugiej.
– Rzeczywiście. – Snape zmarszczył brwi. – Nie powiedział mi o niej. Dlaczego?

– Może uważał, że to nie twój interes. – Uch, to zabrzmiało bardzo impertynencko, ale Snape nie zwrócił

na to uwagi.

– Albo może przeciwnie. To był za bardzo mój interes.
– Co masz na myśli? – Harry spojrzał na niego pytająco.
– Staram się tylko uporządkować znane szczegóły.
– Severus, nie rozumiem cię… – przyznał chłopak cicho.
– Wygląda na to, że ja też nie – zadrwił Mistrz Eliksirów. – Ale zabawmy się. Powiem ci wszystkie

detale, jakie znam i… Zobaczymy, co potem wymyślisz. Dobrze?

Harry przytaknął. Już zrozumiał, czego chciał Snape: przetestować swoją teorię na nim. Był

zaciekawiony i gotowy, by mu pomóc. Chociaż nie rozumiał, czemu profesor uważał, że uda mu się
rozwiązać zagadkę. Nigdy nie był dobry w zagadkach logicznych. Hermiona to lubiła, nie on.

– Bardzo dobrze. Zacznijmy: po pierwsze, Dumbledore zawsze zachęcał mnie, bym poznał cię lepiej.
– Już to mówiłeś – przypomniał sobie Harry.
– Wszystko, co teraz zamierzam ci powiedzieć, było już wspominane w ciągu ostatnich dni. Jedyną

różnicą jest porządek. Porządek znanych faktów.

– Rozumiem… – odparł zakłopotany chłopak.
– Po drugie: Quietus i Harold Potter byli dobrymi przyjaciółmi. Podejrzewam, że potem on i twój ojciec

także byli w dobrych stosunkach.

– To brzmi logicznie. Czy masz jakiś dowód? – zapytał Harry.
– Cóż… Mam coś w rodzaju dowodu… Czy pamiętasz jak wspominałem, że Quietus spędzał wakacje u

Potterów?

– Tak. Chociaż wspominałeś tylko o zimowych feriach.
– Prawda. Kiedy skończyłem szkołę, przeprowadziłem się do Londynu, pracowałem dla Instytutu Badań

Leczniczych Eliksirów i Quietus zapytał mnie, czy mógłby zamieszkać ze mną podczas wakacji. Nie byłem
zdziwiony, ponieważ ja również nienawidziłem mieszkać w domu, z rodzicami. Pozwoliłem mu się
przeprowadzić do mojego domu. Ale w rzeczywistości tam nie mieszkał. Był ze mną tylko około tygodnia,
resztę wakacji zaś spędził u Potterów.

Harry był zaskoczony.
– A co zrobił, kiedy skończył szkołę?
– Tamte wakacje znowu spędził u Potterów, ale od września przeprowadziłem się do szkoły – zacząłem

uczyć we wrześniu – i dyrektor pozwolił mu zostać ze mną w mojej kwaterze. Nie mieliśmy jednak zbyt
wielu okazji do spotkań czy rozmów: on pracował dla Ministerstwa.

– Co robił?
– Nie wiem, ale szkołę ukończył z maksymalnymi wynikami. Nigdy o tym nie mówił. Myślę, że była to

jakaś nudna praca z nudnymi dokumentami… Nic dziwnego, że porzucił tę posadę po kilku miesiącach.
Jeżeli dobrze pamiętam, to było już po pogrzebie starych Potterów w lutym… – westchnął. – To wszystko
stało się tak dawno temu i tamte miesiące i lata były pełne wydarzeń… Ale jeśli chodzi o Quietusa, to nie
wiem, co potem robił. Teraz myślę, że w tamtym czasie pracował dla Dumbledore’a – może dla Zakonu…

– Co to? – przerwał mu Harry.
– Zakon? – spytał Snape, a gdy chłopak przytaknął, wyjaśnił. – To organizacja Dumbledore’a. Pełna

nazwa to Zakon Feniksa. Założył ją, by pomóc w walce z Voldemortem. Myślę, że Quietus później tam
pracował, ale nie jestem pewien. Nigdy go nie pytałem, nie chciałem wydać jego sekretów, w razie gdyby
Voldemort zdecydował się przepytać mnie pod działaniem Veritaserum…

– Ale pracowałeś wtedy dla Voldemorta! Utajniłeś przed nim takie ważne informacje?
– Tak, bo brat zawsze był dla mnie ważniejszy niż Voldemort. I bałem się sprowadzić na niego

niebezpieczeństwo, więc nigdy nie pozwalałem sobie nawet na zastanawianie się nad jego pracą.
Wiedziałem, że tak długo jak nie zdawałem sobie z tego sprawy, nie miałem czego wyznać, nawet pod
wpływem Veritaserum.

– A potem, kiedy zostałeś szpiegiem… Co byś zrobił, gdyby Voldemort zdecydował się użyć serum?
– Rzuciłbym na siebie Obliviate.
Harry krzyknął z przerażenia.
– Obliviate? To gorsze niż samobójstwo!
– W pewnym sensie, tak. A teraz wiemy, że Voldemort potrafi się przez nie przedrzeć.
– Tak… Czarownica pracująca dla ministerstwa, Bertha… Voldemort odzyskał jej wspomnienia mimo

Obliviate. Prawda?

Snape przytaknął i Harry zadał kolejne pytanie.
– Czy Obliviate jest nieodwracalne?
– Nie, jeżeli będziesz miał wystarczająco dużo czasu, by je pokonać. To tylko zajmuje dużo czasu.

Tygodnie,  może  nawet  miesiące.  Ale  jeżeli  je  złamiesz  lub  próbujesz  przyspieszyć  proces,  spowodujesz
nieodwracalne szkody. Taka osoba staje się obłąkana i to już jest nie wyleczalne. No i muszą być spełnione
pewne  warunki,  by  leczenie  było  skuteczne,  ale  nie  pamiętam  ich  teraz.  Ale  to  nieważne,  bo  potem
przekonałem  się,  że  Voldemort  nigdy  nie  używał  Veritaserum,  przynajmniej  nie  przy  mnie.  Był  zbyt
paranoiczny, by go użyć. Wierzył, że istnieje jakieś sekretne anty–serum i że może zostać oszukany. Miał
inne sposoby na sprawdzenie lojalności.

– Chyba nie jestem ciekawy tych sposobów… – wymamrotał Harry, ale Snape wydawał się nie słyszeć

jego cichej uwagi.

– Pamiętasz jak rozmawialiśmy o mojej działalności jako podwójnego agenta? Powiedziałem ci, że

starałem  się  nikogo  nie  zabijać  po  zmianie  stron.  –  Snape  spojrzał  na  przerażonego  Harry’ego.  –  Cóż,
starałem się, ale czasami nie miałem wyjścia, jeśli chciałem, by mi ufał. To stało się po tym jak złożyłem
przysięgę Dumbledore’owi. Zorientowałem się, że najlepszym sposobem, chociaż nie najbezpieczniejszym,
by  przekonać  Voldemorta  było  przyznanie  mu  się,  że  pracowałem  również  dla  dyrektora,  że  byłem
podwójnym  agentem.  Więc  powiedziałem  mu  nieco  zmienioną  wersję  mojego  porozumienia  z  Albusem  i
miałem nadzieję, że moja szczerość przekona go. Myliłem się. – Wzdrygnął się. – Najpierw rzucał na mnie
Cruciatus  kilka  razy  i  pytał  wciąż  od  nowa  o  moją  wierność.  Kiedy  powtarzałem,  że  jestem  lojalny
względem niego, zabrał mnie do lochu, gdzie trzymał jeńców, wybrał młodą mugolkę i kazał mi ją zabić.
Zrobiłem to. – Obrzydzenie do samego siebie było wyraźnie słyszalne w głosie Mistrza Eliksirów. – I w tym
roku byłem jednym z morderców Karkaroffa z tego samego powodu – wymamrotał.

– Ale w takim razie… Dlaczego nie pozwoliłeś mi zginąć? – zapytał Harry ostrożnie.
Snape podniósł głowę zdziwiony. Tak trudno było wyznać te wszystkie rzeczy Harry’emu i bał się, że

chłopak go znowu znienawidzi… Ale nie. Myślał i rozważał fakty jak dorosły.

– Złożyłem przysięgę, że będę cię bronić, nie pamiętasz? Poza tym… Podczas tortur zachowywałeś się

identycznie jak Quietus… Hej, Harry, myślę, że oddalamy się od pierwotnego tematu!

– Tak… Twoja zagadka, pro… Severusie – przypomniał sobie Harry.
– Tak… – westchnął profesor. – Więc, podsumuję, co ci powiedziałem. Już wspomniałem o zachęcaniu

Albusa i relacji między Quietusem i Potterami. Kolejny kawałek układanki: Quietus nie był jedynym
przyjacielem Pottera. Lily Evans też była jego przyjaciółką.

– Rozumiem – powiedział Harry, chociaż tak naprawdę wcale nie rozumiał.
– Po czwarte: przysięga, jaką złożyłem na imię Quietusa, że będę cię chronić. Kawałek ten zawiera

jednak dwa elementy: samą przysięgę i imię mojego brata.

Harry przytaknął. Zamieszanie w jego głowie rosło. O co w tym wszystkim chodziło?
– Po piąte: daty. Quietus umarł drugiego grudnia 1979 roku. Uratowałem twoją matkę kilka dni czy

tydzień później, nie pamiętam dokładnie. James Potter i ona wzięli ślub w lutym osiemdziesiątego, a ty
urodziłeś się w lipcu tego samego roku, co znaczy, że zostałeś poczęty w listopadzie poprzedniego roku.

Małe podejrzenie rosło w Harrym. Czy Snape chciał powiedzieć, że…? Jego szeroko otwarte oczy

zachęcały profesora do kontynuowania.

– Kolejnym punktem jest twoja matka i słowa, jakie powiedziała, kiedy ją uratowałem.

– Powiedziałeś, że pomyliła ciebie z Quietusem – wyszeptał Harry.
– Tak, i jej zachowanie było naprawdę dziwne… – Snape starał się przypomnieć sobie tamte słowa

najdokładniej  jak  mógł.  –  Powiedziała,  że  myślała,  że  nie  żyję.  Oczywiście  miała  na  myśli  Quietusa,  nie
mnie…  Potem  przytuliła  mnie  i  tak  mnie  zamurowało,  że  nie  mogłem  powiedzieć  słowa.  Potem
powiedziała, że już miała poprosić o pomoc Jamesa Pottera, ale ulżyło jej, że nie musi… – głos Snape’a się
załamał. – Wtedy na nią nakrzyczałem i powiedziałem, że może iść do Pottera, bo Quietus nie żyje. Słysząc
moje  słowa  upadła  na  ziemię  i…  tylko  siedziała  tak,  dopóki  nie  przyjechała  jej  siostra.  Była  też  na
pogrzebie… I wyglądało to…

– Przestań, Severusie – głos Harry’ego zadrżał, w gardle całkiem mu zaschło. – Myślę, że rozumiem…
– Został ostatni kawałek układanki, Harry – powiedział mężczyzna cicho.
– Jestem pewien, że to ostateczny dowód.
Harry zamknął oczy. Zakręciło mu się w głowie, jego ciało i dusza doznały dziwnego, nie fizycznego

bólu. Nagle wszystko wydało mu się takie nierealne: cela, pochodnie, cierpienie poprzednich dni, Snape i
nawet on… Wydawało się, że wszystko jest rozszarpywane przez ogromne tornado, które starało się
rozerwać go na kawałki, jak układankę – puzzle życia, jego życia – ale kto będzie chciał pozbierać jego
kawałki i zbudować go od nowa?

To było za wiele. Najpierw ogłoszenie Voldemorta, potem układanka Snape’a, której rozwiązanie było

zupełnie pewne dla Harry’ego, chociaż nie poznał jeszcze ostatniego elementu. W następnym momencie
klęczał, trzęsąc się gwałtownie i wymiotował. Teraz mógł dokładnie zrozumieć wcześniejsze zachowanie
Snape’a.

Tak bardzo chciał krzyczeć, płakać, ale jego oczy pozostały suche, a jego twarz była jakby zrobiona z

kamienia…

– Spokojnie, Harry, oddychaj – usłyszał zmartwiony głos. – Uspokój się, dziecko, spokojnie, jestem

tutaj…

Ostatnie słowa miały na niego magiczny wpływ: przypomniał sobie, że profesor siedzi tuż przed nim i

upadł wprost w jego ramiona. Nie wiedział jak, ale był pewien, że Snape – nie, nie Snape, Severus –
otworzył ramiona, chociaż jego oczy były zamknięte. Miał rację. Oparł głowę na ramieniu Severusa i starał
się – bez rezultatów – przestać się trząść.

Snape nie mógł nie zasyczeć z bólu, kiedy przytulił Harry’ego do piersi i delikatnie masował po plecach.

Chłopak był zupełnie bierny i oszołomiony, najwyraźniej nie zdawał sobie sprawy z tego, co działo się
wokół niego. Trząsł się tylko od emocjonalnego bólu, jakby był pod działaniem Cruciatus.

Tak, taki rodzaj uczuciowego sztormu był bardzo podobny do torturujących zaklęć, jeżeli chodzi o

rezultaty. Nawet Snape potrzebował sporo czasu by to pokonać.

Dygotanie Harry’ego słabło powoli. Ale kiedy ustało, Harry nie ruszył się z objęć Snape’a. Przeciwnie,

przycisnął się do jego piersi najmocniej jak mógł i wymamrotał w jego sweter:

– Myślę, że możesz mi powiedzieć brakującą część, Severusie.
– To pierwsza przepowiednia Trelawney – powiedział spokojnie.
– Tak podejrzewałem. – Słowa były ledwie słyszalne. – Więc? Co powiedziała stara nietoperzyca?
– Nie znam dokładnych słów, nie było mnie tam – zaczął Snape. – Powiedziała to Quietusowi, a on

powtórzył mi to tuż potem i wielokrotnie o tym myśleliśmy, ale nie mogliśmy odkryć znaczenia proroctwa.
Powiedziała mu, że on zginie, ale przetrwa własną śmierć poprzez miłość… Albo coś w tym stylu… I że ta,
którą kocha, pokona Czarnego Pana. Ale Voldemort znowu powróci i jego potomek będzie musiał zmierzyć
się ze śmiercią by żyć. Czy coś takiego.

– To daje do myślenia… – głos Harry’ego był słaby i odległy.
– Tak, daje…
Po długiej ciszy Harry otworzył oczy i spojrzał na Mistrza Eliksirów.
– Nie wiem, co z tym zrobić – przyznał się chłopak cicho. – A w tej przepowiedni jest zbyt wiele

śmierci…

– Przepraszam – powiedział Snape. – Nie chciałem cię zranić.
– Nie. – Harry potrząsnął głową. – Nie zraniłeś mnie. Właściwie chciałem podziękować za to, że mi

powiedziałeś.

– Wyobrażam sobie… – rzekł Snape z przekąsem. – To pewnie straszne, być moim krewnym… Po tym

wszystkim, co ci dzisiaj powiedziałem.

– Nie powiedziałeś dzisiaj. Przyznałeś się do różnych rzeczy już wiele dni temu.
– Ale szczegóły…
Harry wzruszył ramionami.
– Te szczegóły nie były aż tak straszne, jak myślisz. Albo inaczej: były straszne, bo jestem pewny, że

ciebie prześladowały, chociaż… Raczej trudno podjąć decyzję w sytuacji takiej jak ta. Nie ma żadnej dobrej
decyzji. Tylko bolesne i przeklęte decyzje, cokolwiek powiesz zniszczysz coś, albo kogoś. Cieszę się, że
nigdy nie byłem w takiej sytuacji. Severusie… – Harry spojrzał w oczy Snape’owi. – Cieszę się, że jestem
twoim krewnym. I dziękuję, że mi powiedziałeś. Wiesz, to jest najlepszy prezent urodzinowy, jaki dostałem
w życiu.

– Naprawdę?
– Jasne. – Harry nie mógł powstrzymać wariackiego uśmiechu, kiedy zobaczył wyraz twarzy Mistrza

Eliksirów. Nikt by mu nie uwierzył, gdyby się stąd wydostali. Nikt by nie uwierzył, że ten sarkastyczny i
wstrętny typ może być szczęśliwy i smutny, przerażony, zmartwiony, że może być nawet ogłuszony i mieć
głupią minę. Cóż – nikt by mu nie uwierzył, że ten typ był najwyraźniej jego stryjkiem.

Cokolwiek Snape sądził na temat uczuć Harry’ego, chłopiec czuł, że naprawdę miał najlepsze w życiu

urodziny i dostał najwspanialszy prezent: nareszcie poznał sekret swojego życia i znalazł coś za czym
desperacko tęsknił: rodzinę.

I to rodzinę nie tylko w teoretycznym sensie tego słowa, ale w bardzo konkretnym sensie. Severus, który

o niego dbał w tym piekle, bał się o niego, dzielił z nim wszystkie jego cierpienia i tortury, był bratem
człowieka, którego Harry nigdy nie znał, nawet więcej: nie wiedział nawet o jego istnieniu – Quietusa, jego
ojca.

Jakie dziwne… Usłyszał to imię po raz pierwszy dziesięć dni temu. A teraz… Tak, Harry mógł

całkowicie rozumieć złość Snape’a, kiedy wspomniał o drugiej prawdziwej przepowiedni Trelawney. Obaj
zostali  zdradzeni  w  ten  sam  sposób,  chociaż  Harry  nie  był  pewien,  kto  ich  zdradził.  Dumbledore,  który
najwyraźniej  wiedział  wszystko  i  nigdy  nie  wspomniał  o  tym  ani  Harry’emu,  ani  Severusowi?  Czy  Lily
Evans,  jego  matka,  która  zdradziła  swój  sekret  dyrektorowi,  ale  nie  chciała,  aby  dowiedział  się  o  tym
Severus, który ocalił jej życie i starał się również ocalić jej rodzinę? Po prostu zmusiła do złożenia przysięgi
człowieka, dla którego jedyną cenną rzeczą w życiu był brat – i który z całą pewnością starałby się w każdy
możliwy  sposób  pomóc  jego  synowi.  Harry  potrząsnął  głową.  Prawdopodobnie  żadne  z  nich  nie
podejrzewało,  jak  wiele  smutku  i  bólu  tym  spowodowali.  Harry,  po  poznaniu  wrażliwej  strony
sarkastycznego  i  gorzkiego  Mistrza  Eliksirów  był  zupełnie  przekonany,  że  ten  zapewniłby  mu  miłość,  za
jaką zawsze tęsknił. I on, Severus, otrzymałby w zamian również miłość. Ich życie byłoby lepsze…

Byłoby… Tak, nigdy się nie dowiedzą, co by się stało. W rzeczywistości to była bolesna myśl. Nagle

poczuł się zdradzony, okradziony i bardzo zły na dyrektora. Nie miał prawa zatrzymywać tej wiedzy dla
siebie! Nie miał prawa! Jak mógł tak postąpić? Dlaczego on, Harry, miał się dowiedzieć o najważniejszej
rzeczy swojego życia kilka godzin przed śmiercią? Dlaczego?!

Ostatnie zdanie powiedział na głos. Gniew dał mu siły i skoczył na równe nogi.
– Severusie, a co, jeśli wyciągnęliśmy niewłaściwe wnioski? Dumbledore nie mógłby być chyba tak

okrutny…? – zapytał nagle.

– Proste sprawdzenie krwi dałoby nam właściwą odpowiedź, Harry, ale wątpię, byśmy mogli wykonać

ten test w naszym życiu…

– Nie, Severusie. Postanowiłem, że nie poddam się tak łatwo. Będę walczył.
– Jak?

– Jeszcze nie wiem. Ale jestem pewny, że nie chcę umierać. Chcę żyć. Dać szansę sobie, tobie, nam… –

zawołał sfrustrowany.

– Jesteśmy za słabi, Harry. I potrzebujemy co najmniej różdżki, by się stąd wydostać.
– Tak, wiem, ale… Ja tylko… – Usiadł na podłodze obok Snape’a. – Nie możesz czegoś zrobić?

Czegokolwiek? Jesteś dorosłym, wyszkolonym czarodziejem, powinieneś coś wymyślić!

– Jak uważasz, co powinienem teraz zrobić? – Snape rozgniewał się. – Nie mam różdżki. Nie mam

eliksirów. Nie mam pomysłów. Gdybyśmy mogli wydostać się z tej celi, moglibyśmy dostać się na drugie
piętro i tam… Ale nie, Harry. My po prostu nie możemy się stąd wydostać!

– Musimy spróbować!
– Jak, panie Potter? – Snape warknął z irytacją. – Mam znokautować Śmierciożerców, gdy przyjdą zabrać

nas na egzekucję? Wyśmienity pomysł! Ale przykro mi, nie mogę zacisnąć pięści, nie mogę nawet wstać,
więc nie dam rady nawet ich skopać na śmierć… A ty? Co możesz zrobić przeciwko dwóm lub więcej
dorosłym nie mając różdżki? Ledwo trzymasz się na nogach, nie jadłeś od dwóch tygodni…

– Tak, wiem, że masz rację, tylko…
– Tylko co? – wykrzyknął niecierpliwie Snape. – Nie mamy szansy – dodał po chwili już ciszej. –

Przykro mi, Harry.

Zbierając wszystkie siły, Snape wstał i przeszedł do przeciwległego końca celi, by skorzystać z latryny.

Kiedy wracał do ich kąta, zauważył nagle kawałek drewna leżący w cieniu. Wyglądał jak różdżka.
Różdżka? Mrugając ze zdziwienia Snape podszedł i pochylił się, aby podnieść przedmiot z podłogi. Kiedy
już miał dotknąć go ręką, zrezygnował. Nie. To nie była różdżka, oczywiście. To była tylko pochodnia,
którą wyrzucili kilka dni temu. Co za szkoda… Przez krótką chwilę wierzył, że pozostała jakaś nadzieja…
Ale najwyraźniej nie.

Doskonale rozumiał pragnienie Harry’ego, by się stąd wydostać. Ta rewelacja, dodana do zdarzeń

wcześniejszych dni, spowodowała, że był gotowy dzielić swoje życie z Harrym. A nawet jeśli się pomylili,
to nie miało znaczenia. Kochał Harry’ego dla niego samego. Nie z powodu Quietusa. Zrozumiał to wiele dni
temu.

Kiedy usiadł obok chłopca, Harry zapytał:
– Co zobaczyłeś na podłodze?
– Tylko pochodnię… – zasmucił się Snape. – Przez chwilę myślałem, że zobaczyłem różdżkę…
– Różdżka… – powtórzył Harry tęsknym głosem. – Severusie, czy wiesz coś o robieniu różdżek?
Snape przytaknął.
– Coś wiem. Zdecydowanie nie jestem ekspertem w ich robieniu i jestem pewien, że Olivander by mnie

zabił, gdyby usłyszał moje wyjaśnienia… Ale powiem ci, co wiem.

– W porządku. – Starał się skupić na słowach mężczyzny, by przestać myśleć o przerażającej przyszłości.
– Do produkcji różdżek wymagane są cztery elementy: kawałek drewna, fragment magicznego

stworzenia, specjalny eliksir i odrobina bezróżdżkowej magii twórcy różdżki. I, oczywiście, kilka mniej
ważnych narzędzi, by połączyć drewno z rdzeniem magicznym.

– Jakiego rodzaju drzewa należy do tego użyć?
– Jakiegokolwiek. Naturalnie jest kilka bardziej popularnych gatunków, ale… to nie ma znaczenia. Każda

roślina ma zdolności magiczne, nawet te zwykłe, dobrze znane rośliny. Jak zapewne nie zauważyłeś.

– Co?
– Mówiłem o tym w klasie przynajmniej z dziesięć razy. Każda roślina ma magiczne właściwości. Nie

wiem czy istnieje jakakolwiek roślina, której nigdy nie użyłem do jakiegoś eliksiru…

Harry odchrząknął.
– O różdżkach, Severusie…
– Bezczelny dzieciak… – westchnął Snape, ale kontynuował. – Więc? Co więcej chcesz o nich wiedzieć?
– Eee… Nie jestem pewny, czy każde zwierzę jest magicznym stworzeniem…

– Potter, jesteś beznadziejny. Mówiłem ci już wiele, nie do policzenia wiele razy: zwierzęta dzielą się na

dwie grupy, jak ludzie: na magiczne i niemagiczne stworzenia. Jeżeli chcesz zrobić różdżkę musisz użyć
magicznego stworzenia. Żadnego innego.

– Rozumiem… – przytaknął Harry. – A jakiego eliksiru się używa?
Snape uniósł brew.
– Panie Potter, czy dobrze się czujesz? – zapytał z udawaną ciekawością.
– Dlaczego?
– Pytasz mnie o coś związanego z robieniem eliksirów. Czy jesteś pewny, że chcesz o tym usłyszeć? Nie

chcę cię przemęczyć…

– Oczywiście, proszę pana – przytaknął poważnie Harry, ignorując sarkastyczną uwagę. – Jeżeli dobrze

pamiętam, już rozmawialiśmy o eliksirach, prawda? O tym… Płomiennym Eliksirze, czy jak on tam się
nazywał…

– Świecący Eliksir – poprawił natychmiast Mistrz Eliksirów. – Tak, pamiętam. Czy możesz wymienić

składniki?

– Hm… pomyślmy… Siarka i węgiel drzewny, oba sproszkowane… jakiś olej… słonecznikowy? Pióro

feniksa i… i… Nie pamiętam, przykro mi.

– Pomyśl o zwierzęciu związanym z ogniem.
– Smok? Och, tak. Ząb smoka.
– Bardzo dobrze. Nie mogę uwierzyć. Harry Potter i robienie eliksirów… Jestem w szoku.
– To pewnie cecha rodzinna. – Harry uśmiechnął się lekko. Snape zaśmiał się i pokręcił głową z

rozbawieniem.

– Rodzinna, co?
– A cóżby innego? – Harry szturchnął z udawaną ciekawością Severusa. – No, mów dalej! Nie chcę

stracić ani słowa!

Uśmiechnęli się lekko i Snape kontynuował.
– Eliksir potrzebny do robienia różdżki jest dość podobny do Świecącego Eliksiru. Najważniejszymi

składnikami są pióro feniksa i sproszkowana siarka… Harry! – wykrzyknął nagle podekscytowany. –
Przynieś mi tę cholerną pochodnię!

Harry jęknął, wstał i przeszedł przez celę do porzuconej pochodni. Uniósł kawałek drewna i przyjrzał się

mu uważnie. Potem wzruszył ramionami i przyniósł zdenerwowanemu Mistrzowi Eliksirów.

– Proszę. – Podał profesorowi z pytającym wyrazem twarzy.
– Nie mogę jej uchwycić. – Snape potrząsnął głową. – Ale mam pomysł. Czy potrafisz posługiwać się

bezróżdżkową magią, Harry?

– Tak, w pewnym sensie… – Harry’emu przed oczami stanął obraz nadętej ciotki Marge. Zachichotał.
– Bardzo dobrze. – Severus był wyjątkowo poważny. – Harry, myślę, że teraz mamy szansę sprawdzić

nasze… pokrewieństwo.

– Co? – Harry’emu aż szczęka opadła. Spojrzał na mężczyznę jak na wariata.
– Ogłuchłeś? Powiedziałem, że możemy sprawdzić czy jesteśmy spokrewnieni czy nie.
Chłopak skinął niepewnie głową.
– No dobrze, ale… A co z tą pochodnią? I moimi zdolnościami do magii bezróżdżkowej?
– Słuchaj. Zazwyczaj nie używamy ludzkich składników w różdżkach, jako magicznego rdzenia,

ponieważ to może uczynić różdżkę trochę… kapryśną.

– Możemy użyć ludzkich składników? – Harry patrzył w całkowitym niedowierzaniu. Nagle coś

zaskoczyło w nim. – Różdżka Fleur! – krzyknął podekscytowany.

– Co? – Tym razem to Snape zapytał.
– Ostatni rok… Turniej Trójmagiczny. Gdy chciałeś otruć mnie pewnym eliksirem, uratował mnie Colin.

Zabrał mnie na sprawdzenie różdżek przed pierwszym zadaniem. Była tam również Fleur i rdzeniem jej
różdżki był włos jej babci.

– To dlatego powiedziałem, że możemy sprawdzić nasze pokrewieństwo, Harry. Możesz użyć ludzkiego

składnika w swojej różdżce, jeśli jesteś blisko spokrewniony z tym, do którego ten składnik należał.

– Severusie, chcesz powiedzieć, ż jeżeli jesteśmy spokrewnieni to otrzymamy różdżkę…? – wymamrotał

zaskoczony Harry.

– Nie. W takim przypadku otrzymamy kawałek różdżkopodobnego drewna.
– Nie rozumiem.
– To nie będzie prawdziwa różdżka, Harry. Nie mógłbyś jej użyć do precyzyjnych rzeczy. Mógłbyś nią

ogłuszyć kogoś lub wyłamać drzwi, może nawet razem ze ścianą, ale nie mógłbyś jej użyć… do lewitacji, na
przykład.

– Rozumiem… – Oczy Harry’ego zabłysły. – Spróbujmy. Weź mój włos i…
– Harry, ty musisz to zrobić. Moje ręce nie nadają się do takich rzeczy…
– Przepraszam. – Harry przełknął ślinę. – To znaczy, że również ja muszę jej użyć?
– Tak. I ty musisz wziąć włos z mojej głowy. – Mężczyzna pochylił głowę i chłopak ostrożnie wyrwał

mu włos. – W tej przeklętej pochodni jest dziura. – Snape uśmiechnął się kpiąco. – Włóż go tam i
przytwierdź błotem z podłogi. O tak.

– A teraz? – Harry wpatrywał się w Snape’a.
– Teraz zaklęcie. Nie znam dokładnie słów. To długie zaklęcie po łacinie. Ale najważniejszy jest nie

język, tylko treść. Musisz sobie wyobrazić, że ten kawałek drewna, który trzymasz w ręku, jest prawdziwą
różdżką i musisz go rozgrzać tak bardzo jak tylko potrafisz, swoją magią. Różdżka jest gotowa, gdy pojawi
się na jej końcu mały płomień i sama zacznie się schładzać. Ale Harry… – Chłopak spojrzał Snape’owi w
oczy. – To zadziała tylko wtedy, jeśli jesteśmy spokrewnieni.

– I jeżeli jestem w stanie wykonać zaklęcie, którego nie znam.
– Nie mamy nic do stracenia – powiedział cicho profesor.
– Mamy wszystko do stracenia.
Patrzyli na siebie przez długą chwilę, potem Mistrz Eliksirów kiwnął głową.
– W porządku. Spróbuj.
Harry podniósł pochodnię i spojrzał na nią. Cała sytuacja byłaby śmieszna, gdyby nie była to kwestia

życia i śmierci. Westchnął, zamknął oczy i chwycił pochodnię mocniej. Starał się myśleć o niej jako o
różdżce, ale nie mógł. Walczył z własną niewiarą, słabością i zmęczeniem. Nie wiedział nawet, co myśleć,
co robić.

Co będzie, jeśli był rzeczywiście Harrym Potterem, a nie synem Quietusa Snape’a?
Pochodnia zadrżała w jego ręku.
Snape patrzył jak chłopak walczy ze sobą, ale nie mógł mu pomóc. Ich jedyna nadzieja była w jego ręku,

ale nie mógł winić chłopca za jego wątpliwości. Sam również je miał. Wątpił w użyteczność swojego
pomysłu. W ich pokrewieństwo. W zdolności Harry’ego. To nie było łatwe.

Wreszcie Harry otworzył oczy.
– Nie mogę tego zrobić, Severusie – oświadczył ze smutkiem. Osłabł i ukląkł. – Jeśli jestem synem

twojego brata, to dlaczego wyglądam jak James Potter?

Snape skinął głową. Odpowiedź była dla niego oczywista, ale Harry nie wiedział nic o zaawansowanej

magii, a to była wyjątkowo zaawansowana magia.

– To jest magia podobna do magii twojej matki. Też rodzaj magii miłości. Podczas gdy twoja matka była

w stanie ocalić twoje życie, miłość Jamesa Pottera do ciebie i jego poświęcenie sprawiło, że stałeś się jego
prawdziwym synem. Prawdziwym synem, w niemal każdym znaczeniu tego słowa. Otrzymałeś wiele z jego
zdolności, jego cech…

– Moim patronusem jest Rogacz… To jego forma jako animaga.
– Tak – przytaknął Snape. – To ma sens. Uratował ci życie i od tej chwili jego miłość chroni cię i pilnuje.

A patronus jest pewnego rodzaju wyrażeniem ochrony. Harry – uśmiechnął się do chłopca uspokajająco – w
pewnym sensie jesteś synem trójki silnych i kochających czarodziejów…

– Ale to znaczy, że teraz zamiast dwojga zmarłych rodziców, mam troje… – podsumował Harry i Snape

skrzywił się, słysząc gorzki ton jego głosu.

– Harry… – Starał się powiedzieć coś uspokajającego, ale przerwał.
– Przepraszam. Ja tylko…
Snape, walcząc z własnym bólem, położył znowu rękę na ramieniu Harry’ego.
– Harry, czy pamiętasz rozmowę, jaką odbyliśmy po tym jak ty… wróciłeś z tamtej celi? – Nie czekając

na odpowiedź kontynuował: – Czy pamiętasz, co ci powiedziałem? Nie ma znaczenia, co było w
przeszłości, kim byli twoi rodzice. Jeżeli się stąd wydostaniemy, zapewniam cię, że zostanę z tobą… jako…
rodzic, jeśli chcesz.

Ostatnie słowa były wypowiedziane naprawdę cicho, ale Harry zrozumiał je doskonale. Podniósł wzrok

na Mistrza Eliksirów, uśmiechnął się, uniósł pochodnię w ręku, wyobrażając sobie chwile, gdy trzymał
swoją własną różdżkę, pierwszy kontakt z różdżką w sklepie Olivandera, uczucie ciepła w jego ciele i iskry.
Pragnął ze wszystkich sił, żeby kawałek drewna w jego ręku był różdżką, której mógłby użyć, by ocalić ich
obu z celi śmierci… Potem pomyślał o swoich rodzicach… O ich życiu, poświęceniu dla niego, i ta miłość
dała mu nowe, ciepłe uczucie, jak opieka Snape’a w ciągu poprzednich dni…

Miłość, opieka i rodzina…
Ciepło i jasność…
Wszystko, za czym tęsknił…
Patyk w jego ręku stawał się cieplejszy i cieplejszy, a kiedy go podniósł, iskierki zatańczyły w mroku

celi… Temperatura nadal rosła. Harry czuł jak pali go ciało i to bolało, chociaż ten ból był praktycznie
niczym, w porównaniu z bólem w komnatach tortur.

Cieplej i gorąco, coraz goręcej… Zaczęło boleć bardziej i ledwo mógł utrzymać drewno i już miał je

wypuścić, kiedy nagle uczucie palenia ustało.

Harry otworzył oczy. Nie wiedział, kiedy je zamknął, może gdy ból zaczynał go przerastać… To co

zobaczył, ogrzało jego serce radością i nadzieją.

Na szczycie patyka tańczył mały, jasno niebieski płomyk. Kiedy poruszył ręką, posypały się z niego

iskierki. Harry zapatrzył się na niego z szeroko otwartymi oczami, z takim zachwytem, z jakim małe dzieci
obserwują sztuczne ognie w Boże Narodzenie. Cóż, jego uczucie teraz było podobne do tego.

– Wygląda na to, że działa. – Uśmiechnął się szeroko i mrugnął. – Stryjku Severusie.
– Nigdy nie sądziłem, że będę mógł powitać w rodzinie bratanka, Harry. – Snape uśmiechnął się w

odpowiedzi, wyrywając się z zamyślenia. – Ale musimy się śpieszyć – powiedział nagle i wstał, wspierając
się o ścianę. – Mamy tylko jedno wyjście. Musimy się dostać do mojego laboratorium na drugim piętrze.

– Dlaczego? – Harry nie uwierzył własnym uszom. Mieli zupełnie niepotrzebnie nadkładać drogi, bo

Snape uważał, że…

– Na końcu korytarza są schody, które prowadzą bezpośrednio tam. W moim laboratorium mam kilka

przydatnych eliksirów, po których poczujemy się lepiej i damy radę się wydostać. I tam mam rzecz, jedyną
rzecz, której nie chcę tutaj zostawić. Różdżkę Quietusa. Gwarancję udanej ucieczki.

***
– Więc Dumbledore zdecydował się ruszyć i uratować swoje ulubione pionki. – Uśmieszek na twarzy

Voldemorta był przerażający. Nawet Lucjusz Malfoy zadrżał na jego widok. – Wyśmienite wyczucie czasu!
Mam dla nich wspaniałą niespodziankę. Dla Dumbledore’a i całego jego Zakonu.

Odwrócił głowę do wysokiego mężczyzny o brązowych włosach, który skinął mu głową.
– Więc… pułapka zastawiona. – Podniósł rękę, nagle wydał się dużo wyższy i bezwzględny niż

wcześniej. – Dzisiaj wieczorem będziemy mieć podwójny powód do świętowania. Harry Potter przestanie
być przeszkodą pomiędzy mną a czarodziejskim społeczeństwem… Co do Zakonu… Też już nie będzie
sprawiał kłopotów.

13. UCIEKAJ!

– No to co mam robić? – Harry spojrzał wyczekująco na Snape’a.
– Musisz otworzyć drzwi. Kiedy to zrobisz, spróbujemy się dostać na drugie piętro, najciszej jak

zdołamy. Mam tam trochę leczniczych i wzmacniających eliksirów i, jak już mówiłem, różdżkę Quietusa. Z
tym patykiem – wskazał głową na pochodnię trzymaną przez Harry’ego – nie zdołamy poprawnie rzucić
najprostszego zaklęcia. Najważniejsze to być cicho… Nie chcę biec, dopóki nie będzie to naprawdę
konieczne.

Harry przytaknął i podniósł się na nogi, ale natychmiast tego pożałował. Zakręciło mu się w głowie i

poczuł się słabo – możliwe, że bezróżdżkowa magia dodatkowo go wykończyła… Nie wiedział.
Pomieszczenie wirowało.

– Myślę, że… że będziemy mieć pewne problemy z dotarciem na drugie piętro.
– Tak… – jęknął Snape, wstając ostrożnie. – To głównie dlatego nie chcę biegać. Po prostu sądzę, że nie

jestem w stanie. Ale może będziemy musieli, jeśli wydamy jakiś dźwięk. Otwórz drzwi, ale… zaklęcie…
Wymów je bardzo cicho i delikatnie. Jak powiedziałem, ten patyk, który trzymasz w ręku, nie jest
prawdziwą różdżką, jedynie czymś podobnym do niej.

Chłopak przytaknął i podniósł pochodnię.
– Już? – Spojrzał na mężczyznę, czekając na pozwolenie.
– Już! – Skinął poważnie głową.
– Alohomora – wyszeptał Harry najciszej i najdelikatniej jak mógł, wskazując patykiem na drzwi. Ledwo

było słychać zaklęcie w ciszy panującej w lochu.

W następnej chwili drzwi wyleciały ze ściany i z wyjątkowo głośnym hukiem uderzyły w przeciwległą

ścianę korytarza. Siła wybuchu zgasiła pochodnię w celi. Harry otworzył usta, oniemiały.

– Starałem się… Ja nie chciałem… – mamrotał, ale Snape nie zwracał uwagi na jego słowa. Mistrz

Eliksirów pchnął go łokciem w stronę drzwi.

– Ruszaj się! Można się było tego spodziewać – mruknął. – Szybko – dodał i wyskoczył na ciemny

korytarz. Na ich szczęście panował tam zupełny chaos: pył krążył w powietrzu, światło wszystkich pochodni
było przyćmione. – W prawo – dodał szybko i zniknął Harry’emu z oczu.

Snape pomimo osłabienia i zmęczenia poruszał się szybko i Harry nie był w stanie za nim nadążyć.

Bolała  go  dosłownie  każda  część  ciała,  nie  mógł  oddychać  z  powodu  kurzu,  a  bez  okularów  czuł  się
bezradny.  Kiedy  zobaczył,  że  Snape  zniknął  w  mroku,  wystraszył  się.  Skręcił  w  prawo,  tak  jak  mu
powiedział mężczyzna, po czym  natychmiast  potknął się o kamień wydarty ze ściany i  upadł  na  podłogę.
Poczuł piekący ból w lewym boku, kiedy ostry kawałek metalu otworzył tam starą ranę i głęboko wbił się w
ciało.

Harry wrzasnął z bólu.
– Severus! – krzyknął, lecz nie usłyszał żadnej odpowiedzi.
Był sam.
***
– Kiedy wrócisz? – zapytała Lupina zmartwiona Ania.
– Nie wiem, kochanie. Mówiłem ci, że idziemy uratować dwóch przyjaciół z więzienia złego czarodzieja,

i to będzie bardzo trudne i długie zadanie. Ale jestem pewny, że będziemy z tobą jutro rano, dobrze?

Mała dziewczynka skinęła głową.
– Aniu… Jeżeli coś mi się stanie, zostaniesz z moim kolegą, tym co stoi za mną. Jest trochę głupkowaty,

ale zajmie się tobą.

– Co..? Remus, chyba nie mówisz powa… – zaczął Black.
– Zamknij się – burknął Lupin i zwrócił się znowu do dziewczynki. – Widzisz, tak jak mówiłem, nie jest

zbyt mądry, ale kocha cię i na pewno o ciebie zadba. W porządku?

– Ale ty wrócisz. – Dziewczynka popatrzyła na niego błagalnym wzrokiem. Lupin przełknął ślinę.
– Postaram się. Dobrze? Nie mogę ci powiedzieć kiedy, ale postaram się być tu jutro. W porządku?

– Nie. Jak nie jesteś pewny, że wrócisz, to nie idź!
– Aniu… Muszę… Pewien chłopiec tam na nas czeka. Umrze, jeśli go nie uratujemy. Musisz to

zrozumieć, proszę…

Dziewczynka nie odpowiedziała, tylko przytuliła się mocno do wilkołaka.
– Proszę, wróć. – Moczyła mu ubranie łzami. – Proszę, Remi…
Lupin nie powiedział, tylko pogłaskał ją po włosach spokojnymi, kojącymi ruchami. Chciał wrócić,

naprawdę. Najlepiej z Harrym.

– Nie zapomnijcie: naszym głównym atutem jest zaskoczenie… Ale musimy być gotowi na wszystko…

Nie wiemy, co tam na nas czeka, więc… – Twarz Dumbledore’a pociemniała. – Proszę, bądźcie ostrożni.
Bardzo ostrożni. Nie chcę was stracić. Żadnego z was. – Widział, jak na twarzach obecnych odbijają się
różne emocje, kiedy rzekł te słowa.

Dwadzieścia twarzy – dwudziestu sprzymierzeńców. Tylko tylu. Nie zamierzał ryzykować więcej osób w

tak niebezpiecznym przedsięwzięciu. Dwudziestu – i starał się też zostawić silnych sprzymierzeńców za
sobą, w razie gdyby… Gdyby nie wrócili.

Odwrócił się do McGonagall.
– Minerwo, znasz swoje zadanie. – Czuł, że jego twarz była jak wykuta z kamienia. Iskierki dobrego

humoru zniknęły z jego oczu. McGonagall przytaknęła.

– Tak, Albusie. Będę czekać na was tutaj na wszelki wypadek, a gdy Poppy…
– Nie, Minerwo. Nie wrócimy tutaj. Tylko ja, jeżeli przeżyję. Musisz poczekać na nas w dworze

Snape’ów. Tam się spotkamy. Poppy też tam do ciebie dołączy.

– To przez ministerstwo, Albusie? – zapytała cicho.
Dyrektor przytaknął.
– Będą podejrzewać Zakon, jak zawsze. Pierwszym miejscem, jakie przeszukają, będzie szkoła. A poza

tym nie ufam tu wszystkim. Mamy przeciek. Bardzo pechowo się stało, że prawie wszyscy pracownicy byli
w szkole, gdy zaczęliśmy się organizować…

– A pozostali? Wiedzą gdzie się spotkać? – zapytała nagle McGonagall.
– Oczywiście, pani profesor, wiemy… – Usłyszała za sobą starczy głos. Natychmiast odwróciła się

zaskoczona. – Alastorze, ty tutaj? – Oczy profesorki rozszerzyły się, kiedy zobaczyła starego aurora.

Moody wyglądał na trochę zmieszanego.
– No cóż… Tak. Poprosiłem mojego starego przy… – Podniósł wzrok na Dumbledore’a i natychmiast się

poprawił. – Poprosiłem Albusa, by pozwolił mi przyłączyć się do tej wyprawy. Ale… Wybacz mi…
Chciałbym porozmawiać z nim, ehm… na osobności.

McGonagall nie poruszyła się, tylko skrzyżowała ręce na piersi, przymrużyła podejrzliwie oczy i zapytała

ostro:

– Porozmawiać z nim… Niby o czym? Chcesz go przekonać, by zostawił tam Severusa, w rękach tego

potwora? A może chcesz się upewnić, że potem ty go dostaniesz? Nie, Alastorze. Severus jest… –
wysyczała groźnie profesor transmutacji, ale Dumbledore przerwał jej delikatnie dotykając jej ramienia.

– Minerwo, proszę… Pozwoliłem mu dołączyć do naszej… wyprawy i teraz chcę porozmawiać z

Alastorem… Na osobności. – Westchnął lekko, patrząc na koleżankę. – Obiecuję ci, że nie będzie w stanie
przekonać mnie, by zostawić tam Severusa, dobrze?

McGonagall przytaknęła i posłała ostatnie, gniewne spojrzenie aurorowi.
– W takim razie w porządku. – Odwróciła się i dołączyła do grupy stojącej w głównym wejściu.
– Więc, Alastorze? – zwrócił się Albus chłodno do swojego byłego przyjaciela.
Moody spojrzał mu prosto w oczy.
– Albusie, chciałem przeprosić. Miałeś rację, kiedy…
– Nie mi jesteś winien przeprosiny. Winien je jesteś Severusowi – powiedział Dumbledore, ale jego głos

był już trochę cieplejszy.

– Wiem, Albusie. Chociaż mam wrażenie, że nie będę miał szansy powiedzieć mu tego osobiście. – Stary

mężczyzna zruszył ramionami. – Ale przysięgam ci, jeżeli będę mógł, to go przeproszę. Ale… W każdym
razie chcę cię prosić, byś przekazał mu moje przeprosiny. Myliłem się. – Oboje jego oczu, magiczne i to
zwykłe, skierowane były na człowieka stojącego przed nim. – Myliłem się przez te wszystkie lata. Zrobiłem
straszne rzeczy. Niektórych z nich jednak nigdy nie będę żałował. Ale co do Snape’a… Zawiodłem. Nie
mam żadnego usprawiedliwienia na to, co zrobiłem. Powiedz mu, Albusie. Powiedz mu, proszę.

Dumbledore nic nie odrzekł, tylko skinął głową. Twarz starego aurora wypogodziła się trochę.
– Dziękuję – powiedział i odszedł.
Kilka minut później Dumbledore i kilka wybranych osób z Zakonu wyruszyło w stronę punktu

aportacyjnego, leżącego w głębi Zakazanego Lasu. Stojąca w szkolnej bramie McGonagall patrzyła za nimi,
trzymając za rękę Anię.

Kto mógł wiedzieć, co czekało tę małą grupę? Oni – Zakon – zawsze byli tacy samotni na tej wojnie. Jak

piętnaście  lat  temu.  Chociaż  wtedy  ministerstwo  nie  ignorowało  Voldemorta,  ale  za  to  prowadziło  głupie
akcje  przeciwko  niemu,  które  powodowały  więcej  szkody  niż  pożytku.  Tak  wielu  ludzi  straciło  życie  z
powodu  głupoty  ministerstwa  i  Merkurego.  A  ta  brutalność,  z  jaką  traktowali  wszystkich  podejrzanych,
zupełnie jak teraz… I wyglądało na to, że nic się nie zmieniło w ciągu tych piętnastu lat. Ministrem był kto
inny, tym razem kompletny idiota, zupełnie inny niż okrutny i nienawistny Merkury. Wszyscy aurorzy byli
szkoleni,  by  działać  jak  Moody,  czyli  jak  bezwzględne  potwory,  które  nie  zdają  sobie  sprawy  z
konsekwencji swoich czynów… Nienawiść zawsze wywoływała nienawiść, ból wywoływał więcej bólu, a
zemsta rodziła zemstę… Niekończące się bezsensowne koło przemocy. A oni tego nie widzieli, nigdy tego
nie widzieli. Głupi kretyni. Severus miał rację. Ci kretyni znowu, jak tyle lat temu, działali przeciwko nim,
Zakonowi  Feniksa,  zmuszając,  do  walki  nie  tylko  z  siłami  ciemnej  strony,  ale  również  głupotą  i
ograniczeniem czarodziejskiego społeczeństwa.

Patrzyła za oddalającą się grupą.
A jeśli nie zdołają uratować Harry’ego? Co zrobią czarodzieje bez swojego wyznaczonego, chociaż

nastoletniego, wybawiciela? Co poczną jego przyjaciele? Co będą czuli? Co ona będzie czuła?

Co będzie, jeśli nie zdołają uratować Severusa? Gorzkiego i sarkastycznego, a jednocześnie pomocnego i

oddanego kolegę? „Oślizgły drań”, jak mówili o nim uczniowie, a go po prostu zbyt dręczyło sumienie, by
mógł zachowywać się normalnie. Ale czasami prowadzili wspaniałe rozmowy – i kłótnie. Tak, wielokrotnie
się kłócili, zwłaszcza od chwili, gdy Harry rozpoczął naukę w Hogwarcie i został członkiem jej domu. Ale
Severus zawsze bronił chłopca i kiedyś nawet przyznał, że złożył przysięgę Lily Potter, że będzie go
chronić… Tak, Severus dotrzymywał przysiąg. I zawsze był lojalny wobec Quietusa, który w końcu swoim
poświęceniem zawrócił go z mrocznej drogi. Dumbledore zrobił z niego szpiega, bardzo pożytecznego,
sprytnego szpiega, który nigdy nie chciał niczego w zamian. Tylko robił, co chciał Albus, a często nawet
dużo więcej…

Jej myśli zatrzymały się na chwilę przy Quietusie. Quietus był prawdopodobnie najmądrzejszym uczniem

Hogwartu  tego  stulecia.  Bez  wątpienia  był  jednym  z  najbardziej  utalentowanych  i  wyszkolonych
czarodziejów  –  i  człowiekiem  o  najlepszym  sercu.  Był  zupełnym  przeciwieństwem  Voldemorta  i
Dumbledore  planował,  że  zostanie  jego  następcą…  Całkowicie  się  załamał,  kiedy  Severus  pojawił  się  z
ciałem  swojego martwego brata w ramionach  tamtej nocy. Dyrektor rzadko się odzywał  w  ciągu tamtych
dni, w rzeczywistości nigdy nie przebolał tej straty. Nigdy jednak nie winił Severusa. Mistrz Eliksirów sam
to robił.

Popatrzyła ostatni raz za małą gromadką, teraz znikającą w Zakazanym Lesie.
A jeśli nie wrócą? Czy będzie w stanie prowadzić tę wojnę? Bez mądrości Dumbledore’a? Bez sprytu

Fletchera? Bez upartości i wierności Arabelli, mocy Dawna, poczucia humoru Andrewa, gorliwości
Etherny’a…? Nie wspominając o Lupinie i Blacku, nie byli oni członkami Zakonu – jeszcze nie – ale stracić
ich… Ostatnich Huncwotów…

Dwudziestu lojalnych i silnych czarodziejów. Gdzie oni zmierzali?

***
– Harry, wstawaj! Szybko! – Chłopiec usłyszał ostry głos w ciemności.
– Nie mogę – wyszeptał z rozpaczą. – Coś… w boku… Krwawię – jęknął płaczliwie.
– Och, nie. Nie teraz! – wymamrotał Snape gniewnie, przez zaciśnięte zęby. Harry zląkł się, ale po chwili

zrozumiał, że profesor nie był zły na niego, tylko na okoliczności. – Powinieneś być bardziej ostrożny –
mruknął profesor, wsuwając obolałą rękę pod ramię Harry’ego. – Wstań, powoli. Poniosę cię.

– Nie. – Harry potrząsnął głową, chociaż mężczyzna nie widział tego w ciemności. – Tylko pomóż mi

wstać, pójdę, ale… Nie zostawiaj mnie znowu, proszę…

– …praszam – usłyszał ciche mamrotanie. – Myślałem, że za mną idziesz…
Snape podniósł go.
– Postaw mnie – Harry syknął ze złością. – Mogę iść.
– Naprawdę? – To był sarkastyczny głos starego Mistrza Eliksirów.
Na trzecim stopniu Snape musiał się jednak zgodzić z Harrym. Postawił go.
– Złap mnie za ramię, Harry – wyszeptał. Uparty Harry odrzucił propozycję i sam poszedł w górę. To

była długa i bolesna droga na drugie piętro. Bok bolał go coraz bardziej i…

– Stać! – zabrzmiał ostry głos za nimi. Harry odwrócił się najszybciej jak mógł i podniósł patyk w swoim

ręku.

– Drętwota! – krzyknął głośno.
Mężczyznę odrzuciło z ogromną siłą. W następnym momencie korytarz za nimi zaczął się walić.
– No nie, Potter, to było naprawdę głupie… Wystarczyłoby gdybyś wyszeptał te cholerne zaklęcie… –

wysyczał Snape i szturchnął łokciem zastygłego bez ruchu chłopca. – Szybciej, jeśli nie chcesz tu umrzeć.

Harry ocknął się i podążył za Snape’em.
– Złap mnie za ramię, głupi chłopaku – burknął gniewnie Mistrz Eliksirów. – Ja nie mogę ciebie chwycić

– dodał gwałtownie. Harry nie ośmielił się kłócić i złapał go ostrożnie za ramię. Przez kilka minut pozwalał
się ciągnąć. Korytarz zawalił się do reszty, wszystko było zamazane i ciemne od kurzu. Harry zakaszlał i
starał się utrzymać oczy otwarte.

– Severusie… – powiedział po chwili. – Nie mogę iść dalej. To… boli… w boku.
– Musisz, Potter! – W głosie Snape’a było więcej desperacji i strapienia niż gniewu. – Harry, proszę…
Harry zacisnął zęby i podniósł nogę. Następny schodek… I jeszcze jeden… Ból, gorący ból. Coś

ciepłego i mokrego spływało mu po lewym boku i nodze. Nagie stopy bolały od chodzenia po nierównym
gruncie. Siły go opuszczały… Umrze tu, był tego pewny. Wszystko stawało się ciemniejsze i ciemniejsze,
zamglone, nic nie słyszał, i wreszcie nic już nie czuł… Nie czuł, że upada. Nie słyszał, jak Snape zasyczał z
bólu, podnosząc go i trzymając w ramionach, delikatnie i troskliwie…

Wszystko wokół niego stało się czarne.
…
Obudziło go uderzenie w policzek.
– Harry, Harry, musisz się obudzić! Nie mamy już czasu! – rozległ się nagle nad nim ostry głos.
– C-co? – Czuł się znacznie lepiej, ale nie śmiał otworzyć oczu. – Gdzie jestem?
– W moim laboratorium. I po tym jak wypiłeś wszystkie moje zapasy, nie możesz być taki słaby i chory,

by nie móc iść i nawet kawałek biec. Załóż jakieś ubranie. Szybko!

Harry otworzył oczy. Znajdował się w małym laboratorium eliksirów, leżał na blacie dużego biurka.

Widział, jak Snape sięga do szafy. Wziął z niej jakieś ubrania. Wyglądał na bardzo spiętego.

– Załóż to – rozkazał i Harry zauważył, że profesor już był ubrany. Uśmiechnął się i, walcząc z

nudnościami, włożył za duże ubrania, które Snape skrócił kilkoma szybkimi cięciami nożyc.

– Czujesz się lepiej? – zapytał profesor.
– Znacznie. – Chłopak uśmiechnął się i postanowił nie wspominać o nudnościach.

– Dzięki Bogu – mruknął Snape. – Przez chwilę myślałem, że umarłeś. Ten hak w twoim boku… Uch…

– wzdrygnął się. – Poczujesz go, jak znikną efekty Eliksiru Znieczulającego, ale mam nadzieję, że dotrzemy
do Hogwartu zanim…

– Gdzie oni są? – zapytał Harry.
– Oni?
– Śmierciożercy.
– Och, myślę, że przeszukują zawalony korytarz, w poszukiwaniu naszych ciał. – Krótki, suchy śmiech. –

Ale to nie zajmie im wiele czasu, chyba. Musimy się pośpieszyć. Będą podejrzewać, że przyszedłem tutaj.

Harry przytaknął.
– Czy jest stąd inne wyjście?
– Oczywiście. – Snape uniósł brwi, nieco zirytowany. – Jest ukryte przejście za obrazem.
Skinął głową w stronę muru. Harry spojrzał na obraz, który nie był jednak malowidłem, lecz magicznym

zdjęciem kruka. Nic nadzwyczajnego: zwykły, czarny kruk. Ptak zatrzepotał skrzydłami jakby witając
Harry’ego i skłonił głowę grzecznie. Harry ukłonił się w odpowiedzi, rozbawiony.

Po chwili zauważył, że Snape stoi za nim. Harry odwrócił się z ciekawością w jego stronę.
– Dlaczego powiesiłeś taki obraz na ścianie?
– To nie jest zwykłe zdjęcie, Harry. – Wydawało się, że Snape już się tak nie śpieszy. – To jest Quietus w

swojej formie animaga.

Harry od razu odwrócił się do obrazu i zobaczył, jak kruk przytakuje głową słowom profesora.
– Och nie… – jęknął boleśnie. – Czy on wie, że…?
Kruk pokiwał powoli głową.
– To była pierwsza rzecz, jaką mu powiedziałem, kiedy się tu dostałem – odpowiedział Snape spokojnie.

– Ale, Harry, nie mamy czasu…

– Nie chcę zostawiać tego obrazu… – oświadczył nagle Harry.
– Czy znasz jakieś pomniejszające zaklęcia?
– Oczywiście – odpowiedział chłopak. – Chociaż nie śmiem spróbować tego różdżką naszej roboty…
– Nie potrzebujesz już jej, Harry. Tu jest różdżka twojego oj… Quietusa. Siedemnaście cali, wiśnia,

pióro kruka.

Harry poczuł się zakłopotany.
– Dlaczego ty jej nie użyjesz?
– Różdżka mnie nie lubi – odpowiedział po prostu. – I chyba należy się tobie.
W wyciągniętej dłoni Snape’a czekała na Harry’ego różdżka. Chłopak sięgnął po nią z ociąganiem i

najpierw tylko dotknął jej ostrożnie: wiedział, że w czarodziejskim świecie każda magiczna rzecz wpływała
na osobę, która jej dotknęła. A to nie była tylko jakaś zwykła rzecz – to było dużo więcej. To była różdżka
jego ojca.

Znowu to dziwne, odległe uczucie… Jego ojciec, który umarł zanim on się nawet urodził, który nigdy

nawet nie wiedział, że ma syna… Chociaż Harry nie pamiętał Jamesa ani swojej matki, był już
przyzwyczajony do myślenia o nich jako o rodzicach… I to podobieństwo pomiędzy nim i Jamesem
Potterem. Ale Quietus Snape był zupełnym nieznajomym. W każdym sensie tego słowa.

Dlaczego to wszystko mu się przytrafiało? Dlaczego?
Nie mógł odpowiedzieć na swoje pytania i nagle był zupełnie pewny, że było za późno. Było za późno na

to wszystko. Nigdy nie będzie w stanie myśleć o Quietusie Snapie jako o swoim ojcu. Było po prostu za
późno na to. I to była wina jego matki i Dumbledore’a. Trzymali to w sekrecie przed nim, chociaż ten
człowiek nie zasłużył na zapomnienie…

Kiedy palce chłopca wreszcie dotknęły delikatnego drewna, znajome uczucie przebiegło przez jego ciało.

Zupełnie jak wtedy, gdy dotknął swojej różdżki po raz pierwszy. Nagle chwycił ją mocno.

W pierwszej chwili nic się nie stało. Ale kiedy poruszył ręką, otoczyły go tak silne myśli i emocje, że

musiał zamknąć oczy. Zbladł.

Snape przestraszył się.
– Harry? – zapytał ostrożnie. – Wszystko w porządku?
Natychmiast głęboko zaczerpnął powietrza i otworzył oczy.
– Severusie… – Twarz chłopaka wyrażała ból. – Severusie, chcę cię o coś prosić… o coś poważnego.
– W czym problem? – Lęk Snape’a wzrósł.
– Nie, ja tylko… Chciałem cię o coś prosić… – Harry przerwał na chwilę. – W razie gdybym ja… Gdyby

coś mi się stało, proszę, obiecaj, że ty… Że nie zrobisz nic głupiego… Nie będziesz się obwiniał, obiecaj
mi, proszę…

– Harry, nic się nie stanie. – Profesor potrząsnął głową. – Zaufaj mi. Wydostaniemy się stąd. Zjemy

pyszne śniadanie jutro w Hogwarcie, dobrze?

– Obiecaj mi, proszę – błagał Harry. – Proszę – powtórzył.
– W porządku, obiecuję, ale… Dlaczego mnie o to prosisz?
– Nie wiem… Może to było po prostu ostatnie życzenie twojego brata przed śmiercią…
– Możliwe. – Snape westchnął z wyraźną ulgą. – Chodźmy już… Będą tutaj lada chwila.
– Moment. – Harry zmniejszył obraz szybkim machnięciem różdżki i schował go do kieszeni. – Teraz

możemy iść.

Zniknęli w ciemnym tunelu.
***
Dwudziestu ludzi stojących obok siebie w dziwnym kręgu w Zakazanym Lesie, to musiałby być

szokujący widok dla każdego, kto miałby okazje to zobaczyć, pomyślał sarkastycznie Fletcher. W środku
ich dziecinnie wyglądającego kółka stał na wpół przytomny Nott, różdżka Dumbledore’a wskazywała prosto
na niego.

– W chwili, gdy dotrzemy do celu, każdy chwyci swoją różdżkę – rozkazał dyrektor surowo.
– Wiemy o tym, Albusie. Nie jesteśmy uczniami przygotowującymi się do OWTMów – burknął Fletcher

gniewnie. – Nie musimy powtarzać podstaw…

Black wymamrotał coś, co brzmiało jak „właśnie”, ale Lupin uciszył, co ostrym spojrzeniem.
– Wiem, Mundungusie – westchnął ciężko Dumbledore. – Ufam wam wszystkim. Ja tylko chciałem… –

Nie dokończył zdania. Fletcher poczuł znajome szarpnięcie świstoklika i las zniknął. Jedyna różnica, że tym
razem to Nott był ślistoklikiem.

Ciężko uderzyli o ziemię, kiedy wylądowali i ich pierwszym odruchem było wyciągnięcie różdżek.
Otoczył ich śmiertelny chłód. Ziąb jak w najcięższą zimę. To był chłód nieistnienia, pustki. Zła i

bezwzględności.

– Och nie, Remus – jęknął Black z rozpaczą. – Dementorzy…
– I wilkołaki – dodał Lupin cicho. – Jesteśmy okrążeni ze wszystkich stron.
– Wiedzieli o naszym przybyciu – oświadczył Fletcher ponuro.
– Cisza – usłyszeli głos Dumbledore’a. – Różdżki w dłonie. Kiedy się zbliżą, biali utworzą patronusy, a

żółci spróbują unieruchomić nadchodzące wilkołaki. Czerwoni będą czekać w pogotowiu, a Zieloni stworzą
tarczę jak tylko patronusy ruszą.

Lupin i Black popatrzyli na innych.
– A niekolorowi? – zapytał nagle Black.
Dało się słyszeć stłumione parskanie ze śmiechu.
– Black, ty będziesz biały – powiedział dyrektor i ktoś zachichotał nerwowo. – Lupin zielony. Alastor

żółty.

Black zamknął oczy. Niedobrze. On był biały! Przecież nie mógł stworzyć patronusa. Już był

znieruchomiały i w szoku, znajome uczucie coraz bardziej na niego wpływało.

Cienie bez twarzy pojawiły się przed nimi. Wydawało się, że płyną w zimnym powietrzu i pochłaniają

wszystkie szczęśliwe myśli ludzi stojących w kręgu.

– Teraz! – wykrzyknął Dumbledore głosem, o jaki Black nigdy nie podejrzewałby starego mężczyzny.

Syriusz podniósł różdżkę, by spróbować zaklęcia, chociaż wiedział, że to nie ma sensu, ale Lupin trącił

go łokciem.

– Zielony – szepnął mu do ucha po czym powiedział głośno, czysto i stanowczo: – Expecto Patronum!
Pięć różnych kształtów pojawiło się w mroku i ruszyło w kierunku groźnych postaci. Powietrze ociepliło

się trochę. Black machnął różdżką, wraz z innymi zielonymi budując dookoła ich magiczną tarczę. Szybko
jednak się okazało, że wilkołaków to nie powstrzyma. Przynajmniej trzydzieści z nich wyskoczyło z lasu i
biegło w ich kierunku.

– Trzymajcie się razem. Nie ruszajcie się – usłyszeli głos dyrektora.
Żółci wyeliminowali osiem z potworów, zanim dotarły do kręgu. Pozostałe jednak zdołały się przebić.

Porządek  kręgu  został  zachwiany.  Wyjątkowo  duże  zwierzę  zaatakowało  dyrektora,  kolejne  skoczyło  na
Fletchera,  który  próbował  walczyć  i  kierować  swoim  Patronusem  jednocześnie.  To  było  niemożliwe.
Wilkołak  otworzył  paszczę,  jego  kły  zabłysły  w  półmroku.  Fletcher  zrezygnował  z  bezcelowych  starań  o
utrzymanie patronusa i starał się uniknąć ugryzienia przez dziką bestię. Wygrywał już, gdy drugi dołączył
się do pierwszego, a po chwili trzeci.

Dumbledore również zmuszony był walczyć przeciwko nim, jak inni biali. Po chwili pozostał tylko jeden

patronus walczący ze zbliżającymi się dementorami – należał do Lupina, którego z jakiegoś powodu omijali
jego „współplemieńcy”.

Wytrzymałość Blacka kurczyła się, w miarę jak dementorzy byli coraz bliżej. Jego wzrok rozmył się.

Zobaczył Annę – martwą w ich zrujnowanym pokoju, swoich rodziców leżących na podłodze,
torturowanych i martwych, tak jak ich córka… Potem zobaczył list Judith, w którym pisała, że wychodzi za
mąż za innego… Upadł na kolana i jęknął.

– Drętwota! – stanowczy głos ogłuszył przynajmniej pięć wilkołaków, ale było ich więcej.
– Expecto Patronum!
– Expelliarmus!
– Seco!
– Uro!
Walka stawała się coraz bardziej zacięta. Po chwili zapomnieli, po co tu przybyli, walczyli o własne

życie. Zostali otoczeni i rozproszeni, walczyli jeden na jednego.

– Nie ma już nadziei – pomyślał Black, kiedy poczuł jak ktoś ciągnie go za ramię.
– Wstawaj, idioto – warknął gniewnie chłodny głos. Moody.
– Zostaw mnie, sukinsynie. – Black wyswobodził się z uchwytu Aurora.
– Uratowałem ci życie, kretynie.
– Zamknij się, bydlaku.
– Zamknijcie się obaj. – Trzeci, bardziej przyjacielski głos wtrącił się do rozmowy. – Chodźmy! Nikt za

nami nie idzie. Inni walczą z mrocznymi bestiami. Musimy znaleźć Harry’ego i Severusa…

Black spojrzał na przyjaciela. Moody pokiwał głową na znam zgody. Wstali i w pośpiechu odbiegli od

swoich towarzyszy w kierunku wielkiego budynku. Na skraju lasu zatrzymali się.

– To może być pułapka – wyszeptał Lupin.
– Cała ta sytuacja jest pułapką – burknął gniewnie Moody. – Ale nie mamy innego wyjścia…

Poczekajcie tutaj. Ja podejdę bliżej. Jeżeli coś mi się stanie, nie idźcie za mną. – Gniewnym spojrzeniem
uciszył dwójkę przyjaciół i odszedł.

Zrobił tylko kilka kroków… Co najmniej dwadzieścia postaci pojawiło się w oknach budowli.
– Crucio!
– Och, nie! – Twarz Lupina przybrała szarą barwę i zrobiło mu się niedobrze. – Dwudziestokrotny

Cruciatus… Umrze za chwilę… Drętwota! – Wyskoczył spomiędzy drzew, broniąc starego aurora.

– Finite Incantatem! – Black podążył za przyjacielem.
Podczas tej chwilowej przerwy złapali nieprzytomnego mężczyznę i zaciągnęli go do lasu.

– Idioci! – Starzec najwyraźniej wcale nie był nieprzytomny. – Trzeba było mnie zostawić! Uciekajcie!

Mogą tu być w każdej chwili! Zostawcie mnie!

– Nie! – wykrzyknął gniewnie Lupin.
– Tak! Macie coś do zrobienia. Uwolnijcie Pottera i Snape’a. Idźcie! Zostawcie mnie!
Lupin chciał coś powiedzieć, ale w następnej chwili usłyszał odgłos zbliżających się kroków.
– Idźcie! – burknął auror. – Już!
Lupin podjął decyzję. Złapał swojego przyjaciela za ramię i zniknęli za drzewami. Zdążyli tuż przed tym,

jak pojawili się Śmierciożercy. Ale wszystko słyszeli.

– Avada Kedavra! – To był głos Moody’ego. Ale następny nie na leżał do niego.
– Avada Kedavra!
Wszystko ucichło.
– Nie możemy ocalić Harry’ego – westchnął Black. – Nie zdołamy podejść do budynku. Zastanawiam

się, czy inni jeszcze żyją.

– Chodźmy, Siriuszu. Musimy jakoś spróbować.
***
Ciemny tunel nie był zbyt długi: kończył się kilka metrów dalej. Stamtąd wybrali inną drogę: ukryte,

ciemne przejścia, osnute półmrokiem korytarze, inne tunele, pokoje i kolejne korytarze. Po chwili Harry
stracił orientację, po prostu podążał za Snape’em zastanawiając się nad swoim życiem i nowo odkrytymi
wiadomościami.

W końcu weszli do dużej łazienki, gdzie Snape odsłonił właz i kazał Harry’emu wspiąć się do niego.

Kiedy obaj już byli w środku, Harry zaryzykował ciche pytanie:

– Gdzie teraz idziemy?
– Na dziedziniec. Tam jest sadzawka, ten tunel tam się kończy.
– Nie potrafię pływać. – Harry przełknął ślinę, czując rosnące przerażenie.
– Nie musisz. Tylko złap mnie za ramię, kiedy ci powiem i weź głęboki wdech zanim zanurkujesz.
Harry zadrżał, kiedy wspinał się dalej. Nie czuł bólu, ale nie było również z nim dobrze. Snape wyjaśnił

mu, że nie byli zdrowi – nie było czasu na leczenie. Po prostu przedawkowali przeciwbólowe i
wzmacniające eliksiry. To cud, że w ogóle mogli się poruszać.

Harry widział, że ręce Snape’a też nie działały prawidłowo, nadal nie mógł utrzymać niczego, czy

zacisnąć dłoni w pięści. Nie miał oczywiście swojej różdżki, ale włożył sobie za pas przemienioną
pochodnię. Na wszelki wypadek, wyjaśnił, widząc zdziwiony wzrok Harry’ego.

– A jeżeli czekają na nas na końcu tunelu? – zapytał nagle chłopiec.
– Nie wiem. W takim przypadku nie mamy zbyt wielkich szans na przeżycie. – Snape wzruszył

ramionami. – Chociaż nie sądzę, żeby znali to wyjście. Tunel z mojego laboratorium zrobiłem po zmianie
stron, by mieć możliwość ucieczki w razie… ujawnienia. Potem odkryłem tę drogę. Nazwałem ją wyjściem
awaryjnym.

– Rozumiem…
Kiedy dotarli do końca tunelu, cisza się skończyła. Słyszeli różne dźwięki i hałasy, stłumione i odległe

krzyki.

– Co to? – zapytał nerwowo Harry.
– Nie wiem – odpowiedział Snape. – Może przygotowania do uczty. Muszą być teraz bardzo

podekscytowani: odkryli zdrajcę i złapali największego wroga ich pana…

– Ale podejrzewam, że już wiedzą o naszej ucieczce…
– Nie wiem… Nikt za nami nie idzie, co znaczy, że nie dotarli jeszcze do mojego gabinetu. Jeszcze nie.

Albo stracili nasz ślad… To dziwne… Coś jest nie tak…

– Albo coś ich odwraca ich uwagę… – wyszeptał Harry z nadzieją.
– Czy myślisz, że Dumbledore nas odnalazł? – Ku zdziwieniu Harry’ego, głos Snape’a też wydawał się

pełen nadziei.

– To możliwe, prawda?
– Tak, ale… – Twarz Mistrza Eliksirów spochmurniała. – W takim razie podejrzewam, że tu już na nich

czekano.

– Co?
– Jak powiedziałem, miałem przeczucie, że ktoś w sztabie Dumbledore’a wynosi informacje…
– Czy to znaczy…? – Harry nie ośmielił się dokończyć zdania.
Snape skinął głową.
– Ale przynajmniej nie spodziewają się niczego po nas. I może mamy szansę uciec niepostrzeżenie.
– Ale nie możemy ich zostawić! – Harry wytrzeszczył oczy na Snape’a. – Jeśli mają kłopoty…
– …to ty nie jesteś odpowiednią osobą by ich ratować! Oni przybyli ciebie ratować. Jeśli możesz uciec z

ich pomocą, musisz to zrobić. Nie obracaj ich poświęcenia w niwecz przez głupie demonstracje, Harry.
Musimy się stąd wydostać.

– Ale musimy ich jakoś zawiadomić, że my…
– Nie. Musimy dotrzeć do Hogwartu, zanim minie działanie eliksirów i nie będziemy w stanie poruszyć z

bólu. Zrozumiano?

Harry nie był do końca przekonany, ale przytaknął.
– W porządku. Słuchaj. Kiedy wydostaniemy się z sadzawki, musimy jak najszybciej dotrzeć do lasu.

Tam kończy się pole antyaportacyjne. Jak tylko przekroczymy tę granicę, natychmiast się deportujemy.
Żadnych głupich akcji, nie myśl o ratowaniu innych. Ty jesteś teraz najważniejszy.

Harry zobaczył przed sobą wodę.
– Jak długo potrwa zanim… wyjdziemy z sadzawki? – zapytał cienkim głosem.
– To około trzydziestu jardów. Jedna krótka minuta. Ale jak tylko wydostaniemy się z wody, musimy

biec. – Snape zatrzymał się na chwilę. – W porządku, Harry? – zapytał zmęczonym głosem.

– W porządku, Severusie. – Podszedł do mężczyzny i objął go na chwilę. – Dziękuję.
– Ehm… – Snape nie wiedział, co odpowiedzieć. – W takim razie… chwyć mnie za ramiona. Wciągnij

głęboko powietrze, teraz!

Zanurkowali pod wodę.
***
– Remusie, oni tu są… – wyszeptał rozpaczliwie Black. – Czuję ich, o mój Boże…
Zaczął gwałtownie dygotać.
– Syriuszu… Syriuszu, uspokój się, jestem tu…
– Anna… – Black upadł, jęcząc.
– Syriusz, trzymaj się! – Lupin podniósł różdżkę. – Będę cię chronił. Expecto Patronum! – wykrzyknął,

drugą ręką starając się podnieść przyjaciela z ziemi. – Syriuszu, nie możesz się poddawać! Nie teraz!

– Tak – jęknął Black w odpowiedzi. – Ja tylko…
– Musimy się deportować, Syriuszu, jeżeli…
– Ale Harry…
– Umrzemy i nie pomożemy mu, Syriusz… Nie możesz zrozumieć?
– Zawiedliśmy go… – wyszeptał Black.
– To nie nasza wina. To była pułapka. Ktoś nas zdradził. I z całą pewnością nie Snape.
– Tak… Masz rację, tylko…
– Crucio!
Trzech Śmierciożerców pojawiło się przed nimi i Lupin przeklął własną nieostrożność, kiedy padł na

ziemię, skręcając się w ogromnym bólu. Jego patronus zniknął, a dementorzy zbliżyli się.

– Nieee! – wrzasnął Black.
Lupin jednak cierpiał w milczeniu. Więc taki był ich koniec. Nigdy tak tego nie sobie wyobrażał… Dwie

potworne postacie podeszły bliżej do dygocącego mężczyzny i zdjęły kaptury pochylając się, by złożyć
pocałunek.

Wrzaski Blacka stały się nie do zniesienia, ale Lupin był jak skamieniały ze strachu. Nie. Nie taki

koniec… Ból i pocałunek jednocześnie…

– Drętwota!
– Expecto Patronum!
Dwa silne zaklęcia odpędziły napastników.
– Było blisko, Ari. – Lupin odetchnął z ulgą, słysząc głos Fletchera. – Wstawajcie! – krzyknął Mundugus

do dwóch mężczyzn, leżących na ziemi. – Bitwa się jeszcze nie skończyła.

– Gdzie reszta…? Co się stało z innymi?
– Etherny i Noah zginęli. Moody gdzieś zniknął…
– On również zginął… – wyszeptał słabo Black.
– Rozumiem. Inni zaczęli podchodzić do budynku. Większość dementorów zniknęła, nie wiemy

dlaczego. Wilkołaki również… Coś jest nie tak. – Głos Figg był poważny i chłodny. – Wstawajcie! Musimy
dołączyć do reszty…

Black i Lupin zerwali się na nogi.
– W porządku… – zaczął Fletcher, ale nie skończył. Przerażający krzyk zabrzmiał w ciemności.
– HARRY! NIEEEEEEEEEEEEEE! DRĘTWOTA!
Potem zaległa cisza.
***
Kiedy dotarli do brzegu, Snape wypchnął chłopca z wody i sam wspiął się za nim. Las wydawał się być

tak daleko…

– Musimy biec, Harry…
– Ruszajmy! – Chłopak skinął głową w odpowiedzi.
Zerwali się z ziemi i zaczęli biec w kierunku drzew. Harry’emu zrobiło się słabo, poczuł jak plecy

zaczynają go boleć. Nogi również. Potem pierś. I ramiona. W końcu bok zabolał wręcz niewyobrażalnie
mocno. Po dwóch godzinach wspinania i wysiłków eliksiry zaczęły tracić moc.

Harry potknął się, zwolnił. Potem znowu. Zaczęło mu się kręcić w głowie i ból nasilił się… Dlaczego?

Pewnie faktycznie byli w okropnym stanie i ich organizmy były wycieńczone… Harry nie był już w stanie
dłużej biec. Kuśtykał za Snape’em. Profesor najwyraźniej nie czuł, że eliksiry przestają działać i biegł
najszybciej jak potrafił… A Harry nie mógł go zawołać. Był za słaby.

Upadł na kolana. Nie! Musi być silniejszy!
Walcząc z bólem i słabością wstał,i pokuśtykał za Mistrzem Eliksirów. Jednak odległość między nimi

była po prostu za duża. Nie dogoni go w tym życiu, w jakiś sposób Harry był o tym przeświadczony.

A potem… Znajome uczucie zimna zatrzymało profesora i sparaliżowało Harry’ego. Przez chwilę

wszystko  stało  się  czarne  i  słyszał  głos  swojej  matki  jak  błaga  Nie  Harry,  proszę…  Ale  już  w  następnej
chwili  wyciągnął  różdżkę  swojego  ojca  i  skoncentrował  się  na  trzęsącej  się  postaci  swojego  stryja,  który
zaoferował  mu  więcej  niż  ktokolwiek,  który  dzielił  z  nim  ból  i  tortury,  całe  życie…  Chłopiec  podniósł
różdżkę i powiedział spokojnie, ale stanowczo:

– Expecto Patronum!
Jego patronus – jeleń, drugi ojciec, obrońca – pojawił się przed Harrym, skłonił się mu i zrobił coś, czego

Harry był pewien, że patronus nie powinien potrafić: nie tylko odpędził ich… unicestwił ich! Rozpłynęli się
w powietrzu. I nie było ich już nigdzie. Nigdy więcej.

Snape odwrócił się, dziwny wyraz na jego twarzy… Zaskoczenie i zdumienie… Ale nagle zmienił się w

przerażenie: jego oczy rozszerzyły się w wyraźnym lęku. Otworzył usta, ale nie wydobył się z nich żaden
dźwięk.

Czas jakby się zatrzymał, a może po prostu płynął bardzo powoli? Harry nie wiedział tego, ale wszystko

wyczuł naraz: przerażenie Snape’a, jego znikającego patronusa i pojawiających się dookoła Śmierciożerców
i jednego wskazującego różdżką dokładnie na niego.

Harry rozpoznał go natychmiast.

Glizdogon. Peter Pettigrew. Zdrajca. Morderca jego rodziców. Morderca Berthy Jorkins i Cedrika

Diggory’ego. Żałosny, obrzydliwy sługa Czarnego Pana.

Ten, który miał dług życia względem Harry’ego.
Ale najwyraźniej się tym nie przejmował.
– Avada Kedavra – powiedział po prostu. Znajome zielone światło wystrzeliło z jego różdżki i zbliżało

się.

Harry nie mógł się poruszyć. Wiedział, nie zostało mu już nic czasu. Był świadomy, że tylko on czuł jak

czas zwolnił. Jego ciało było w innym świecie, w zwykłym świecie i nie mogło być wystarczająco szybkie,
by uskoczyć.

Tylko patrzył się na zielone światło.
Więc taki był koniec.
Jak koniec jego matki.
Jak koniec jego ojca.
Jak koniec Jamesa Pottera.
Voldemort osiągnął swój cel. Lada chwila zginie.
Nie bał się. Nie walczył. Pogodził się z tym: takie było jego przeznaczenie.
Potomek Quietusa musiał zmierzyć się ze śmiercią, by żyć.
Harry nie wiedział, co mogło znaczyć to zdanie. Ale teraz miał zmierzyć się ze śmiercią.
Tylko serce go zabolało. Severus… Severus będzie całkowicie załamany i zrozpaczony.
Ból nim wstrząsnął. Spojrzał po raz ostatni na Severusa.
– Przepraszam – wyszeptał, a zielona błyskawica uderzyła w niego.
Wszystko stało się czarne. Na zawsze.
***
Snape nie mógł uwierzyć własnym oczom. Patronus Harry’ego pokonał dementorów. Harry’ego…

Harry!

Nagle zauważył, że znowu zostawił chłopca samego. Odwrócił się, przywołując na twarz pokrzepiający

wyraz.

A tuż za Harrym… Cały wewnętrzny krąg stał za nim. Voldemort pośrodku, a obok niego Pettigrew,

wskazujący na Harry’ego swoją różdżką.

Zielona błyskawica.
Zabijające zaklęcie.
Nie.
Harry umrze.
Nie.
Zielona błyskawica dosięgła Harry’ego.
Nie!
Chłopiec upadł na ziemię.
Nie!
Nie mógł się ruszyć.
Harry był martwy.
Harry był martwy.
Harry był martwy.
– HARRY! NIEEEEEEEEEEEEEE! DRĘTWOTA! – wrzasnął z rozpaczą, wskazując ich wspólnie

zrobioną różdżką na krąg, kiedy biegł do dziecka.

Śmierciożercy zniknęli mu z oczu. Widział tylko Harry’ego.
Serce mu pękało. Wszystko go bolało. Bolało go samo istnienie.
Zawiódł.
To była jego wina.

Znowu zostawił chłopca.
Kiedy dotarł do pozbawionego życia ciała, upadł na kolana. Przytulił ostrożnie Harry’ego, podniósł ciało

z ziemi i wstał. Przez chwilę tylko tak stał, trzymając chłopca w ramionach. Harry był taki lekki, jak piórko.
Ruszył powoli na chwiejnych nogach w stronę lasu. Nie dbał o Śmierciożerców. Może miał nawet nadzieję,
że go również zabiją. Ale nikt nie próbował go zatrzymać, nikt nie rzucił na niego zaklęcia, kiedy tak szedł.

To było zbyt znajome. Cała ta droga. Chłopak w jego ramionach. Martwy chłopiec. Syn Quietusa.
Martwy jak Quietus.
I on wynosił go z tego przeklętego miejsca, bezradny.
Ciało stawało się coraz cięższe… jak każde martwe ciało. A może to on był taki słaby?
Quietus był cięższy, pomyślał nagle. Ale był wtedy starszy, był dorosły.
Dorosły? Byli tylko głupimi dzieciakami, obaj… Quietus nie miał nawet dwudziestu lat.
Ale Harry był dużo młodszy. Był tylko dzieckiem. Dzieckiem!
Przytulił go mocno do piersi.
Nie mógł płakać. Wtedy też nie mógł płakać. Chciał – ale nie mógł.
Każde uczucie zostało wydarte z jego serca. Pozostała tylko zimna, pusta przestrzeń.
– Przepraszam, Quietus. Przepraszam, Harry. Przepraszam – powtarzał niezliczoną ilość razy, jak mantrę,

dopóki nie dotarł do lasu. Wtedy wyjął różdżkę Quietusa ze słabego uchwytu Harry’ego i zacisnął dłoń
dookoła gładkiego drzewca.

W następnej chwili byli w Zakazanym Lesie, w punkcie aportacyjnym.
Snape nie był już w stanie zrobić ani jednego kroku. Upadł na ziemię, nadal przytulając ciało Harry’ego i

zwinął się opiekuńczo wokół martwego chłopca, jakby mógł osłonić go swoim własnym ciałem…

– Nie chcę się już nigdy obudzić… – zabrzmiały jego ostatnie słowa.

14. DOCHODZENIE

Obudziło go jasne światło.
W pomieszczeniu było wyjątkowo jasno: białe, żółte, pomarańczowe i złote paski wszędzie dookoła.

Zapach świeżo skoszonego trawnika, aromat rozgrzanego słońcem powietrza… I dźwięki. Śpiew ptaków,
szum liści, pluskanie wody w oddali i inne odgłosy natury. Przepełniła go radość życia: to był piękny letni
dzień.

Otaczała go świeżość: prześcieradło, poduszka, lekki koc, czysty i ciepły, przytulny, wzywając do snu,

marzeń – wszystko to chroniło go przed przebudzeniem. Ale nie był już senny ani zmęczony, czuł się rześko
i był trochę głodny. Nic dziwnego, nie jadł od…

Od dwóch tygodni.
O Boże, od dwóch tygodni.
Koszmarny Dwór.
Voldemort.
Harry.
Błyskawiczna podróż myślami wstecz. Do Harry’ego.
Usiadł z przerażeniem malującym się na twarzy. Ciepło słońca pogłaskało go delikatnie po plecach. Koc

zdawał się jarzyć niebiesko w tym jaskrawym blasku. Wpierw niemal nic nie mógł zobaczyć, mrużył oczy
od światła. Obraz pokoju wyłaniał się powoli przed jego oczami. W końcu go rozpoznał. Był w skrzydle
szpitalnym, w Hogwarcie. Był bezpieczny.

Poczuł dławienie w gardle, kiedy ostrożnie odwrócił głowę najpierw w prawo, potem w lewo, by

sprawdzić pozostałe łóżka. Mając nadzieję, że zobaczy znajomą, chudą postać leżącą na posłaniu obok
niego, pod kocem, śpiącą… Ale był sam. Tylko on i jasne światło, nic więcej.

Więc to prawda. Harry nie musiał tu być, już nie. To było gorsze niż najgorszy koszmar. Obrazy

poprzedniej nocy powoli do niego wracały: walący się korytarz, jego laboratorium, wilgotny tunel, korytarze
i pokoje, które przemierzyli (razem), sadzawka, las, dementorzy, patronus i wreszcie Harry, stojący przed

całym wewnętrznym kręgiem Śmierciożerców, czekający na nich bez lęku, a potem umierający. Zielone
światło uderzające w niego. Chłopak opadający bezwładnie na ziemię.

Snape nie pamiętał jak tutaj dotarł, co stało się po upadku Harry’ego. Mgliście przypominał sobie…

Chyba leżał w punkcie aportacyjnym w Zakazanym Lesie, z Harrym w ramionach. Ale… Harry już wtedy
nie żył. A on chciał umrzeć obok niego. Najwyraźniej nie umarł, przynajmniej na razie.

Och, do diabła, to musiał być Albus…Czemu nie pozwolił mu tam umrzeć? Nie chciał znowu powrócić z

martwym chłopcem w ramionach, jak piętnaście czy więcej lat temu, zaczynać wszystko od nowa:
odbudowywać znowu całe życie. Nie, już nie. Był na to po prostu za stary.

Wstał z łóżka, wsunął stopy w stojące obok kapcie i przeciągnął się. Zauważył, że ma na sobie tylko

długą, białą koszulę nocną. Wykrzywił się z obrzydzeniem. On – w bieli… To było dość denerwujące. Po
chwili jednak wzruszył tylko ramionami i odwrócił się do swojego celu, którym był malutki pokoik obok
gabinetu Poppy. Rzadko był używany, ostatni raz prawie pięć lat temu, tuż przed tym, jak Harry rozpoczął
tu swoją naukę… No i oczywiście niedawno.

Powoli otwierał drzwi, zatrwożony. Obawiał się tego, co zastanie w środku. Wreszcie przemógł się, wziął

głęboki wdech i wszedł do pokoju. Kostnica.

Nie było to ciemne miejsce, było tak samo jasne i pełne słońca jak całe skrzydło szpitalne.

Pomarańczowe, żółte i złote promienie świeciły wszędzie, nawet w tym miejscu śmierci. Jeden z nich padał
dokładnie na dziecięce ciało leżące na katafalku. Chłopiec wyglądał tak spokojnie, jakby tylko spał. Snape
ostrożnie podszedł bliżej. Harry uśmiechał się leciutko. Snape nie zauważył tego dzień wcześniej, kiedy
zabrał go ze sobą najdalej jak mógł od tamtego przeklętego miejsca… Uśmiechał się, zaakceptował swój los
uśmiechając się, śmiejąc się… Z czego? Z oszukanego świata, który teraz stracił swojego zbawiciela, nigdy
zresztą niepragnącego tego stanowiska? Z Voldemorta, który nie zdołał go złamać? Z niego, który zdradził
go, zostawiając z tyłu…?

Zrobił kolejny krok.
Harry. Syn Quietusa. Ostatnia (i teraz stracona) nadzieja rodziny Snape’ów i, o ironio, również rodziny

Potterów. Martwy syn jego martwego brata.

Zawiódł.
Zrobił ostatni krok i teraz stał obok mar. Harry nadal miał na sobie skrócone ubranie Snape’a, które ten

byle jak pociął nożyczkami w pośpiechu. Czarne ubranie, pokryte błotem, kurzem i krwią w miejscach gdzie
stare, niezaleczone rany otworzyły się podczas długiej ucieczki. Upadł na kolana w bólu. Te rany Harry
otrzymał, kiedy byli jeszcze razem. Razem… A chłopak był obok niego, czasami przytulał się do niego i
rozmawiali o ważnych i nieważnych rzeczach, zdarzeniach, osobach…

Byli razem i żyli.
Cierpieli, byli torturowani, byli maltretowani i głodzeni, ale byli razem. Po raz pierwszy w swoim

przeklętym życiu czuł, że jest przy nim ktoś, nie tylko fizycznie, a teraz… Teraz to się skończyło, jak sen.
Serce go bolało i myśli wirowały w jego głowie.

Odlatujemy…
Ostrożnie sięgnął i ujął zimną dłoń. Zimną jak lód wokół jego duszy i serca. Pogładził ją i przycisnął do

niej czoło, zaciskając powieki.

Niecały dzień wcześniej ta sama dłoń dotykała go, te same ramiona przytulały go nieśmiało, te zamknięte

teraz oczy były jasne, pełne życia i nadziei… Harry, syn Quietusa, jego bratanek, któremu obiecał być
rodzicem, być z nim zawsze. A potem po prostu zostawił go za sobą, by został bezlitośnie zabity.

Dlaczego on? Czemu to nie jego zabili – Severusa Snape’a, podwójnego agenta, niegodnego zaufania,

wstrętnego typa? Czemu to nie on został z tyłu?

Czy to była kara za jego grzechy?
Czy czas, jaki spędził w celi śmierci, nie wystarczył?
Czemu miał dalej cierpieć? Czemu jedna zła decyzja powodowała tyle bólu i cierpienia?
Czemu nie był w stanie poświęcić się za chłopca?

Pytania, na które nigdy nie będzie odpowiedzi.
Rozpaczliwe łkanie próbowało się wyrwać z jego duszy, ale nie potrafił płakać. Oczy były suche, a twarz

nie  wyrażała  żadnych  emocji.  A  od  wewnątrz  emocje  go  zabijały.  Ścisnął  mocniej  lodowato  zimną  rękę.
Gdyby tylko otrzymali kolejną szansę… Zrobiłby dla niego wszystko. Byłby dla niego ojcem, gdyby tylko
Harry chciał. Dałby mu rodzinę, tak jak obiecał  – myślał o tym poważnie również wtedy, nie tylko teraz.
Ale teraz tak bardzo chciał pokazać chłopcu, albo jakiemukolwiek słuchającemu  bogu, że on chciał…  Że
naprawdę, szczerze, poważnie był gotów to zrobić.

Zrobiłby wszystko dla chłopca. Oddałby swoje życie, gdyby to mogło wskrzesić Harry’ego… Zawiódł.

Nie potrafił zrobić tego, co zrobili dla niego wszyscy rodzice: nie mógł umrzeć za chłopca. Więc to Harry
umarł. Harry. Dusza Severusa wyła, błagała i pogrążała się w żalu. Jego twarz jednak pozostała bez emocji.

Światło utworzyło aureolę wokół głowy Harry’ego. Kruczo czarne włosy błyszczały, sprawiając

wrażenie, że są białe z czerwonymi tonami… Ale bladość twarzy zdradzała gorzką i bolesną prawdę…

Pogłaskał delikatnie bladą twarz, nieposłuszne włosy. Odszedł. Odszedł na zawsze.
Też chciałby pójść za chłopcem. Odejść, tak jak on.
Nagle przypomniał sobie wcześniejsze słowa Harry’ego. Chciałbym cię o coś prosić, w razie gdyby coś

mi się stało. Proszę, obiecaj, że nie zrobisz nic głupiego. Nie będzie się obwiniał…

Harry wiedział.
Cholera! Harry wiedział. Skąd?
I dlaczego go nie ostrzegł? Mogliby tego uniknąć!
Albo i nie. Durne, głupie roztrząsanie co by było gdyby… Nie. Harry umarł. Znowu był sam, ale tym

razem dokładnie wiedział, co stracił. Kiedy wcześniej był sam, nie tęsknił za towarzystwem tak bardzo jak
teraz. Teraz dokładnie wiedział, co to znaczy dzielić życie z kimś, kto się troszczył, kto kochał…

– Severusie…
Podniósł głowę od zimnej dłoni i odwrócił się w kierunku drzwi.
– Albusie… – Nie był w stanie powiedzieć nic więcej. Zdał sobie sprawę z tego, że drży.
Dyrektor podszedł do niego i położył mu rękę na ramieniu.
– Chodź, Severusie. Potrzebujesz więcej odpoczynku… Za tobą ciężkie przeżycia, a przed tobą wiele

ciężkich jeszcze czeka.

Snape westchnął.
– Chcę zostać tutaj…
– Nie możesz. Nie zadręczaj się…
– To nie męczarnie, Albusie. – Pokręcił głową. – Ja tylko… Nie mogę go zostawić. Nie teraz.
– Będziesz miał jeszcze okazję się z nim pożegnać, Severusie. Ale za kilka godzin przyjdzie minister, by

wysłuchać twojego zeznania…

– To nie będzie zwykłe przesłuchanie. Będą mnie przesłuchiwać tak bezwzględnie jak zawsze, Albusie.
– Nie sądzę…
– Zobaczysz. – Snape ponownie skierował wzrok na Harry’ego. – Nie chcę tego… Nie dzisiaj.
– To musi być zrobione.
– Wiem.
– Chcą również zbadać Harry’ego – rzekł dyrektor cicho.
Snape zadrżał, słysząc te słowa. Zbadać! Będą rzucać zaklęcia na martwe ciało, by się upewnić, czy to

rzeczywiście Harry Potter. Rozbiorą go do naga, by zobaczyć wszystkie rany i sińce, których Harry nikomu
nie zamierzał pokazywać, Snape był tego pewny.

I zmuszą również jego, by się rozebrał i pokazał swoje rany jako dowód, który dopiszą do akt – bardzo

potężnych akt, ponad 3500 stron, Dumbledore mu kiedyś powiedział – razem z wyznaniem i świadectwami,
oczywiście pod wpływem Veritaserum… Och, nie, nie znowu. Wsadzą go znowu do Azkabanu, bo będą
potrzebowali kozła ofiarnego, którego będą mogli oskarżyć o śmierć słynnego Harry’ego Pottera…

Azkaban, gdzie byłby zmuszony ponownie przeżywać śmierć Harry’ego i Quietusa raz za razem,

nieskończenie wiele razy. Całymi latami, aż do swojej śmierci. Nie. Raczej wolałby wrócić do komnat tortur
Czarnego Pana, by szukać zapomnienia i wybaczenia…

– Albusie, proszę, nie pozwól im wtrącić mnie do Azkabanu – wyszeptał słabo. – Nawet na jeden dzień,

proszę…

– Uspokój się, Severusie. Nie pozwolę im zabrać ciebie z Hogwartu, obiecuję.
Snape zamknął oczy.
– Dziękuję, Albusie…
Starszy mężczyzna pomógł mu powoli wstać i dojść do łóżka.
– Postaraj się przespać. Musisz dać im zeznanie o śmierci Harry’ego dzisiaj wieczorem. Chcę, żebyś

doszedł do siebie i był na to gotowy.

Podał szklankę przyjacielowi.
– Eliksir Bezsennego Snu na trzy godziny. Wypij.
Snape skinął głową i wlał zawartość do gardła. Był już w łóżku i owinął się kocem, kiedy odpowiedział

na słowa dyrektora:

– Nigdy nie dojdę do siebie.
Dumbledore spojrzał na leżącego mężczyznę z poczuciem winy.
– Przepraszam, Severusie – wyszeptał, chociaż Mistrz Eliksirów nie był pewny, za co dokładnie dyrektor

go przepraszał.

***
Po trzech godzinach snu i lekkim posiłku Snape starał się ubrać. Mrużka, domowa skrzatka, przyniosła

ubrania z jego szafy z lochów i poczuł się trochę lepiej zakładając swoje stare rzeczy, chociaż nie wiedział
dlaczego. By zachować pozory? Cóż, to byłby najlepszy sposób: działać w sposób, do jakiego przywykł.

Ubieranie się nie było łatwą sprawą, zrozumiał to po nałożeniu spodni. Nigdy nie był gruby, ale teraz

czuł, że jego własne rzeczy były dla niego zbyt obszerne. Musiał poprosić skrzatkę o pasek, by spodnie mu
nie  spadały.  Pod  swój  zwykły  czarny  płaszcz  założył  prostą,  czarną  koszulę,  by  uniknąć  długiego
rozbierania się przed przedstawicielami Ministerstwa. Potem stwierdził, że nie jest w stanie zapiąć guzików
i  przegrał  poważną  walkę  ze  sznurówkami,  ponieważ  jego  palce  w  obecnym  stanie  nie  nadawały  się  do
żadnych  precyzyjnych  ruchów.  Musiał  zawołać  Mrużkę,  by  mu  pomogła.  Najpierw  chciał  spróbować
zaklęcia  (różdżką  Quietusa,  która  nadal  nie  chciała  słuchać  jego  rozkazów),  ale  nie  pamiętał  żadnego
zaklęcia, którym mógłby się zapiąć, więc w końcu się poddał i poczekał, aż zrobi to skrzatka.

To było bardzo krępujące, prawie upokarzające.
W końcu był jednak gotowy, by pójść do gabinetu Dumbledore’a, gdzie zapewne już czekali na niego

aurorzy. Tak, aurorzy, przypuszczał, że będzie ich co najmniej pięciu. I będzie miał wyjątkowe szczęście,
jeśli uda mu się uniknąć pytań o uczucia i emocje… To była najgorsza część każdego przesłuchania:
najpierw wypytywanie o uczucia, a później wyśmiewanie go.

Och, jak on nienawidził za to Longbottoma! Jego ulubiona zabawa!
Na szczęście ten przeklęty auror siedział u Świętym Mungo czekając cicho na swój kres. Nie zadawał już

nikomu pytań i nie cieszył się z torturowania innych.

Starał się poruszać po znajomych korytarzach w taki sposób, w jak zawsze to robił, ale po prostu nie

potrafił. Jego ruchy nie były już drapieżne i ciche. Nogi mu się trzęsły i czuł zawroty głowy, więc szedł
powoli do gabinetu. Co jakiś czas musiał się zatrzymać i oprzeć o ścianę, by złapać oddech.

Kiedy wreszcie dotarł do pilnującej gabinetu Dumbledore’a chimery, zrozumiał, że nie zna hasła. Och,

nie. Naprawdę nie chciał stać tu niekończące się minuty, wymieniając wszystkie możliwe słodycze i ciastka,
jakie znał. Ulżyło mu, gdy usłyszał za plecami głos McGonagall.

– Mogę ci pomóc, Severusie? – zapytała cicho i Snape odsunął się od statuy.
– Będę bardzo wdzięczny, Minerwo. – Ukłonił się profesorce, która uśmiechnęła się do niego smutno.
– Harry Potter – wyszeptała Opiekunka Gryffindoru do chimery, która odsunęła się i przepuściła ich.

Snape opuścił głowę. Cóż, to było niespodziewane, ale i tak uznał to za miłe. Zatrzymali się na chwilę

przed spiralnymi schodami.

– Dobrze się czujesz, Severusie? – zapytała zmartwiona kobieta.
Snape otworzył usta, by dać jej standardową odpowiedź, ale kiedy podniósł oczy i zauważył ślady łez w

oczach koleżanki, zmienił zdanie.

– Nie, Minerwo. Nie czuję się dobrze. I nie czuję się gotowy na to… przesłuchanie.
McGonagall położyła uspokajająco rękę na ramieniu Snape’a.
– Albus, jako były auror, członek Wizengamotu i dyrektor tej szkoły, zastrzegł sobie prawo się do

przesłuchiwania ciebie i Ministerstwo wyraziło na to zgodę. Nie zapyta cię o nic, co mogłoby cię zranić.

Natychmiastowa ulga zmyła zdenerwowanie Mistrza Eliksirów.
– Dziękuję, Minerwo. – Uśmiechnął się nieśmiało i profesor skinęła głową w odpowiedzi.
– Proszę, Severusie.
Jego ulga rozpłynęła się, kiedy wszedł do gabinetu dyrektora. Zbyt wiele osób było w pokoju. Ten idiota,

minister Knot, dwóch aurorów w swoich typowych uniformach, Arcus Patil – oficjalny urzędnik
ministerstwa, i dwóch nieznanych ludzi, którzy wyszli, kiedy tylko Snape wszedł. Więc to oni mieli
zidentyfikować martwego chłopca… Identyfikatorzy…

– Usiądź proszę, Severusie. – Dumbledore wskazał ręką krzesło. – Ministrze? – Odwrócił się do

nerwowego mężczyzny, który poruszył się niespokojnie na swoim krześle, kiedy zobaczył wysoką, ciemną
postać wchodzącą do pokoju.

– Słuchaj, Dumbledore… Wolno ci go przesłuchać, ale musisz również zadać pytania, które ci

napisałem… – Kiedy dyrektor przytaknął, dokończył: – Ale najpierw chcę zobaczyć te… fizyczne
dowody…

– Dałem ci już pisemne zeznanie Madam Pomfrey na temat obrażeń Severusa i nie uważam, by było

konieczne sprawdzanie tego w taki sposób…

– W porządku, Albusie – burknął nagle Mistrz Eliksirów. – Byłem na to przygotowany.
Wstał i zanim dyrektor zdążył otworzyć usta, odwrócił się, odłożył płaszcz na oparcie krzesła i zdjął

koszulę bez rozpinania jej. Nie podniósł wzroku, stał tam ze wzrokiem wbitym w podłogę i stare
wspomnienia wdarły się brutalnie do jego umysłu. Stare wspomnienia podobnych zdarzeń. Prawie czekał na
wybuch śmiechu.

– Mam nadzieję, że to wystarczy. – Skrzywił się po chwili i widząc zdziwienie ministra dodał. – Twoi

aurorzy, ministrze, zwykle nie zadowalają się tak krótkim przedstawieniem. – Jego głos był lodowaty i
ostry. Spojrzał w stronę aurorów, którzy starali się unikać jego wzroku, zakłopotani. Patil jednak wstał i
zbadał dokładnie rany. Snape miał ochotę zapaść się pod ziemię ze wstydu.

– Ręce, proszę – powiedział Patil uprzejmie, skończywszy oględziny jego ciała. Profesor zmarszczył

brwi.

– Więc czytałeś zeznanie Poppy… – rzekł, ale pozwolił urzędnikowi obejrzeć również dłonie. Zwykle

blade i eleganckie palce były teraz czerwone i spuchnięte. Patil pokiwał głową.

– Madam Pomfrey dobrze sobie z nimi poradziła, Severusie. Myślę, że będą w porządku za kilka

tygodni…

Snape był zaskoczony jego miłym głosem i utkwił pytające spojrzenie w spokojnym mężczyźnie przed

sobą.

Zaległa krótka cisza, dopóki minister nie powiedział:
– Możesz się ubrać.
Kiedy Snape usiadł z powrotem na krześle, Dumbledore wstał, obszedł swoje biurko i stanął twarzą w

twarz ze Snape’em, trzymając w ręku z małą buteleczkę.

– Mam nadzieję, że to nie jest moje, Albusie… – Snape uśmiechnął się szyderczo. – Nie chcę powtarzać

całej tej procedury tylko dlatego, że będą mnie podejrzewać o oszustwo…

– Nie, Severusie – przerwał mu dyrektor. – Pan Patil to przyniósł. Eliksir został zrobiony przez pana

McCanna, oficjalnego Mistrza Eliksirów Ministerstwa. Czy to ci odpowiada?

– Oczywiście – uśmiechnął się sarkastycznie. – Całkowicie. Prawie zapomniałem jego smaku… Stary

McCann i jego eliksiry. – Ponownie wykrzywił się ironicznie.

– Severusie, proszę! – powiedział Dumbledore niecierpliwie.
– W porządku – westchnął Snape, ale był bardzo zdenerwowany. Cała ta sytuacja była bardzo

upokarzająca, ale oczywiście dyrektor nie czuł tego. Nigdy nie był w podobnej sytuacji i z pewnością nigdy
nie musiał odpowiadać na pytania pod wpływem Veritaserum. Tym razem Snape był zupełnie niewinny, ale
i tak był zmuszony przejść przez to, jakby był winny lub podejrzany. Och, jak on tego wszystkiego
nienawidził! Ale posłusznie otworzył usta (przesłuchiwana osoba nie mogła dotknąć eliksiru) i natychmiast
przypomniał sobie jak w klasie odgrażał się, że wleje Harry’emu Veritaserum do soku dyniowego.
Wzdrygnął się. Był takim cholernym draniem… A teraz było za późno na skruchę.

Zamknął oczy. Nie zamierzał ich otwierać podczas całego tego procesu. W ten sposób było łatwiej

wytrzymać.

Chłodny eliksir spłynął mu do gardła i nie musiał długo czekać na znajomy efekt: jakby silna ręka

schwytała jego umysł boleśnie, zmuszając do zmierzenia się z własnymi błędami i grzechami, a tym razem
nie był w stanie uciec przed poczuciem winy.

– Zwiąż go – usłyszał głos ministra. – Nie chcę by napadł na kogoś…
Obrzydliwy typ… Jakby nie wiedział, że przesłuchiwana osoba atakowała tylko w przypadku, jeśli

zmuszano ją do odpowiadania na naprawdę osobiste i delikatne tematy.

Ile razy spałeś z dziewczyną? Z kim? Czy podobało ci się? Jak to dokładnie robiłeś? Dlaczego? Czy

myłeś się przedtem? A potem? Czy panna Black krzyczała twoje imię kiedy… Nie! Nagle przypomniał sobie
jak walczył z serum, jak za wszelką cenę starał się trzymać usta zamknięte, zacisnąć mocno zęby, ale to od
samego początku była przegrana bitwa. Longbottom śmiał się z niego, kiedy próbował się uwolnić, uciec…
Nie. Nie chciał nikogo atakować. Chciał tylko się schować i umrzeć ze wstydu…

– Nie, ministrze. Nie sądzę, by było to konieczne. – Głos Dumbledore’a przerwał nagle te wspomnienia.
– Zwiąż go. To nie prośba. To rozkaz. Moje osobiste bezpieczeństwo…
– Zrób to, Albusie – usłyszał własny głos. – Daj mu jeszcze trochę uciechy z upokarzania innej osoby…

Nie człowieka jednak, tylko Śmierciożercy…

– Severusie! Nie jesteś aresztowany ani podejrzany, więc nie może kazać mi ciebie związać! – W głosie

dyrektora zabrzmiał prawdziwy gniew.

– Domagam się tego albo sprawię, że będzie przesłuchiwany w Ministerstwie.
– Zrób to, Albusie i skończmy z tym – wysyczał Snape gniewnie. – Nie przeszkadza mi to. Chcę mieć to

już za sobą.

Nie otworzył oczu, ale odwrócił głowę w stronę Patila.
– Arcusie, proszę, zrób to. Nie chcę siedzieć tutaj do jutra, – Znowu uśmiechnął się ironicznie, chociaż w

jego głosie zabrakło zwykłej złośliwości.

– W porządku Severusie. Lego! – usłyszał łagodny głos Patila.
Snape poczuł jak jego ramiona i nogi zostały przytwierdzone do krzesła, starał się nie zadrżeć. Usłyszał,

jak McGonagall z zaskoczeniem wciągnęła powietrze. Gdyby tylko wiedzieli…

– Jak się nazywasz?
Och, więc zaczęło się.
– Severus Nobilus Snape. – Jego głos był chłodny i monotonny.
– Czy jesteś Śmierciożercą?
Nie, Albusie, to nie było dobre pytanie. Jego ciało wyprężyło się, aż zabolał go kręgosłup. Po prostu nie

był w stanie odpowiedzieć na to pytanie. Tak, teoretycznie był Śmierciożercą. Mroczny Znak był wypalony
na jego ciele, na lewym przedramieniu. Ale nie był lojalnym sługą Voldemorta, więc nie był już
Śmierciożercą.

– Czy jesteś lojalnym Śmierciożercą? – Dumbledore zmienił pytanie, kiedy ujrzał bolesny wyraz twarzy

Snape’a.

– Nie. Opuściłem Voldemorta szesnaście lat temu i zacząłem szpiegować dla ciebie. – Jak tylko serum

zawładnęło nim całkowicie, nie był w stanie wtrącić nutki sarkazmu do swojego głosu, chociaż próbował.
Ku swojej satysfakcji usłyszał jak Knot zasyczał, słysząc imię Voldemorta wspomniane bez typowego
strachu. Postanowił powtarzać to imię tak często, jak się da.

– Co stało się dwa tygodnie temu?
– Siedemnastego lipca zostałem wezwany przez Voldemorta. – Znów użył imienia, by podrażnić

głupiego kretyna. – Zostałem zmuszony do uczestniczenia w torturowaniu Harolda Jamesa Pottera, który
został schwytany przez lojalne sługi Voldemorta tego samego dnia. – Och, to było dobre. Słyszał
zdenerwowany okrzyk Knota za każdym razem, gdy pojawiało się to imię.

– Dlaczego nie wróciłeś po zakończeniu tortur do Hogwartu?
– Ponieważ starałem się uratować życie Harry’ego i Voldemort zdecydował się poddać nas dłuższym

torturom w Koszmarnym Dworze. Voldemort umieścił nas razem i byliśmy torturowani na różne sposoby
przez dwa tygodnie. Byliśmy w lochach dworu, uwięzieni, więc nie mogłem wrócić i złożyć raportu. – Dwa
razy by zaszokować idiotę.

– Czy Potter zginął podczas tych tortur?
– Nie. Zginął, gdy próbowaliśmy uciec. Śmierciożerca, niejaki Peter Pettigrew, rzucił na niego zabijające

zaklęcie. Nie mogłem go ocalić. Zginął na moich oczach. Wtedy go zabrałem i wróciłem do Hogwartu.

– Czy skrzywdziłeś go podczas tych dwóch tygodni?
– Tak, skrzywdziłem go pierwszego dnia. Potrzebowałem czasu, by go uratować i zdecydowałem się

wziąć udział w rzucaniu zaklęć.

– Czy użyłeś zaklęć Niewybaczalnych?
– Nie.
– Czy później go skrzywdziłeś?
– Nie.
Dumbledore spojrzał na kartkę leżącą na jego biurku.
– Czy Potter wykazywał jakiekolwiek oznaki niekompetencji? Zachowywał się podejrzanie?
Chociaż Snape postanowił wcześniej trzymać oczy zamknięte, teraz nagle je otworzył.
– Co? Podejrzanie? Nie, oczywiście, że nie. Cały czas był w doskonałym stanie psychicznym. – W jego

głosie nie było oznak szoku, co było typowym skutkiem ubocznym serum.

– Czy wspominał o śmierci Cedrika Diggory’ego?
– Tak. Powiedział, że Cedrik Diggory został zabity przez tego samego Śmierciożercę, Petera Pettigrew, o

którym już wcześniej wspominałem, na rozkaz Voldemorta.

– Czy wykazywał jakieś oznaki zainteresowania czarną magią?
– Nie, ani trochę. Wręcz przeciwnie. Oparł się kuszeniu Voldemorta, chociaż ten wielokrotnie starał się

przekonać chłopca.

Dumbledore skinął głową i odwrócił się do zirytowanego Knota.
– Myślę, że to wystarczy, ministrze – powiedział z naciskiem. – Nie zamierzam zadawać więcej pytań

panu Snape’owi. Usłyszałeś jego zeznanie. Odpowiedział na wszystkie zadane pytania.

– Ale… W historii było wiele dziur…
– Naturalnie, w historii było wiele dziur, ministrze. Ale myślę, że to, co usłyszeliśmy, wystarczy. Nie

chcę siedzieć tutaj do jutra, słuchając wszystkich szczegółów ich niewoli, które nie są potrzebne, by
wyjaśnić okoliczności śmierci Harolda Jamesa Pottera, a pan Snape jest całkowicie niewinny jego śmierci.
Nie zgadzam się na zadawanie mu kolejnych pytań dotyczących jego lub Harry’ego Pottera, ich upokorzeń
czy innych rzeczy zbyt osobistych, by odpowiadać na nie pod wpływem serum. Pan Snape nie jest
podejrzany, jest świadkiem i nie mamy prawa kontynuować przesłuchiwania.

– Dyrektor Dumbledore ma rację, proszę pana. – Patil wstał spokojnie. – Pan Snape nie popełnił żadnych

przestępstw, więc nie mamy prawa zadawać mu osobistych pytań, jeżeli nie może odpowiadać na nie
dobrowolnie.

Knot się wściekł.
– Bronisz Śmierciożercy?
– Byłego Śmierciożercy, ministrze, który został uniewinniony przez Wizengamot piętnaście lat temu.
Nagłe pukanie przerwało kłótnię.
– Proszę wejść! – powiedział Dumbledore. Dwóch identyfikatorów weszło do pokoju.
– Zrobiliśmy to, panie ministrze.
– I co…? – zapytał niecierpliwie Knot.
– Potwierdziliśmy, że martwy chłopiec jest z całą pewnością synem Lily Evans i Jamesa Pottera,

urodzonym trzydziestego pierwszego lipca 1980, zmarłym trzydziestego pierwszego lipca 1995. Oto zgoda
na  pogrzeb.  –  Urzędnik  podał  dokument  dyrektorowi.  –  Musicie  pochować  go  w  ciągu  dwóch  dni.
Rzuciliśmy  na  niego  ochronne  zaklęcie,  więc  żadna  część  jego  ciała  nie  zostanie  zabrana  i  użyta  w
nielegalnym  celu.  Jego grób zostanie zapieczętowany przez ministerstwo i  pilnowany przez następne dwa
tygodnie, dopóki potencjalne właściwości magiczne nie znikną ze zwłok.

Zimna, nieczuła przemowa zabolała Snape’a. Zwłoki! Mówili o Harrym! Nie o jakiejś rzeczy, która

mogła być użyta w nielegalnym celu! Szarpnął się, ale nadal był przykuty do krzesła.

– Dobrze – przytaknął Dumbledore. – W takim razie myślę, że skończyliśmy.
Wyprowadził całą grupę za drzwi i Snape został sam w gabinecie. Nadal przykuty do krzesła, niezdolny

do żadnego ruchu. Cholera! Dumbledore się zestarzał… Ale wróci lada moment, na szczęście. Przynajmniej
był sam, przedstawiciele ministerstwa wyszli.

Znowu zamknął oczy i ponownie zobaczył twarz Harry’ego, jak usiadł obok niego, czekając na słowa

pocieszenia i akceptacji… Przynajmniej nie wyparł się tych słów przed dzieckiem. Przynajmniej chłopak
umarł ze świadomością, że Snape go zaakceptował i troszczył się o niego…

Rozwścieczony głos przerwał jego rozmyślania.
– I co? Jesteś teraz szczęśliwy, prawda? – Gorzki głos zaatakował go brutalnie.
Snape otworzył oczy i natychmiast całe jego ciało napięło się. Przed nim stał Black, nienawiść i smutek

mieszały się na jego twarzy. Snape chciał wstać, ale magiczne więzy przykuły go mocno do krzesła.
Cholera! Usta Blacka wygięły się w okrutnym uśmiechu.

– Nie jestem szczęśliwy, Black. Ani trochę – odpowiedział Mistrz Eliksirów na pytanie przez zaciśnięte

zęby. „Płynny Imperius”, jak ktoś kiedyś nazwał Veritaserum. Dokładnie tym było. Ministerstwo jednak, nic
w tym dziwnego, nie uważało go za niewybaczalne. Jasna wersja Imperius, by mieć władzę nad każdym,
który to wypije.

– Może nie podoba ci się twoja obecna sytuacja i niepokoisz się, co, oślizgły Ślizgonie? Ty przywiązany,

a ja wolny?

Harry mylił się co do Blacka. Ten wstrętny kundel był okrutnym i brutalnym bydlakiem, niczym więcej.

A on znowu musiał odpowiedzieć.

– Tak, nienawidzę cię i nienawidzę tej sytuacji, Black, ale nie jestem zaniepokojony. – Zaczął się pocić

od bezsensownej walki, próbując trzymać usta zamknięte. Na próżno. Serum było po prostu zbyt silne.

– Naprawdę? – Bezlitosny uśmiech rozszerzył się na twarzy jego wroga. – Dlaczego? Twoje marzenie się

spełniło. Harry umarł, nie ma już żadnego Pottera na świecie. Remus umiera, uzdrowiciele uważają, że nie
przeżyje nocy! – Kiedy Black zaczął wrzeszczeć, Snape zauważył ślady bólu na znienawidzonej twarzy. –
Ministerstwo mnie ściga. Peter nas zdradził. A ty nie jesteś szczęśliwy! Dlaczego, Snape? Powiedz mi! Czy
to za mało dla ciebie? Przykro mi, nie zabiję się na twoich oczach, by spełnić twoje marzenie! – Na koniec
Black krzyczał resztką oddechu.

Przed odpowiedzią Snape pomyślał, że Black zachowywał się jakby on też wypił serum. Każdy ból,

strach był w nim widoczny jak na dłoni i Snape poczuł litość dla niego.

– Nie chciałem, aby Harry umarł – odpowiedział spokojnie, nie walcząc już z płynącymi słowami. –

Starałem się go uratować, ale zawiodłem. I przykro mi z powodu Lupina…

Oczy Blacka rozszerzyły się w niedowierzaniu. Podszedł bliżej i złapał Snape’a agresywnie za ramię.
– Co jest, draniu? – Ton jego głosu był teraz groźny. – To twoja nowa zabawa, grać kochającego i

troskliwego Mistrza Eliksirów Hogwartu?

– Puść moje ramię, Black. Nie żartuję. Nie zauważyłeś, że jestem zmuszony odpowiadać przez te

przeklęte serum i zmuszasz mnie do wyznawania moich uczuć, głupi bydlaku?

Zabrzmiało to całkiem zabawnie. Powiedzieć „głupi bydlaku” całkowicie neutralnym głosem… Black

cofnął się.

– Och, Boże… – wyszeptał. – Och, nie… Nie… Ale ze mnie cholerny idiota…
Podniósł różdżkę i wskazał nią na Snape’a. Ten uniósł brwi, zaskoczony. Czy Black chciał go zabić?

Zrobiłby mu przysługę, ale… Nie.

– Libero – powiedział Black i więzy zniknęły. Snape jednak nie poruszył się.
– Więc? – zapytał Black po chwili. – Na co czekasz? No dalej, walnij mnie, idioto! – krzyknął na niego

nerwowo. Snape pokręcił głową z rozbawieniem. Nie rozumiał, o co chodziło Blackowi.

– Czemu miałbym cię uderzyć? – Owszem, miałby wiele powodów, ale był ciekawy interpretacji kundla.
Tym razem to Black uśmiechnął się krzywo.
– Ponieważ cię zaatakowałem i wykorzystałem twoją sytuację, Snape. Z pewnością zauważyłeś… –

Odwrócił twarz.

– Pytania? – głos Mistrza Eliksirów był nadal spokojny.
– Nie planowałem tego… Nie brałem pod uwagę, że serum… Przepraszam.
– Co…? – Snape z pewnością źle zrozumiał ostatnie słowo. Powinien umyć uszy. A może tortury…
– Wiem, co to znaczy… być przesłuchiwanym. Być zmuszonym opowiadać o rzeczach, o których nie

chcesz myśleć, albo które są zbyt osobiste, by… Więc przepraszam, Snape. Byłem głupim bydlakiem, tak
jak powiedziałeś.

Myślę, że jeśli dasz mu szansę… on przeprosi… zabrzmiało echo słów Harry’ego. Harry miał rację. Harry

to powiedział i miał rację. Emocje znowu go zalały, opuścił głowę i schował twarz w dłoniach. Harry…

– Co się stało, Snape? – Głos Blacka był teraz zmartwiony, ale głupi kundel nie zdawał sobie sprawy, że

Snape nadal był pod działaniem serum. Jęknął, ale i tak odpowiedział.

– Harry… Harry powiedział mi, że przeprosisz, jeśli dam ci szansę… Miał rację… Ale on nie żyje… –

wymamrotał przez dłonie.

– Ty… Ty z nim rozmawiałeś? – Czyste niedowierzanie brzmiało w głosie Blacka. Boże, czy on

naprawdę zachowywał się jak taki wredny typ?

– Oczywiście, idioto. Byliśmy w tej samej celi przez dwa tygodnie.
– I jak…? Co…?
Snape uśmiechnął się ironicznie.
– Serum nie zadziała, dopóki nie zadasz dokładnego i poprawnie sformułowanego pytania…
– Och nie… – Black zrozumiał, że znowu zadawał pytania Snape’owi. – Ja tylko…
– Jesteś zupełnym idiotą, Black.
Black westchnął, przytaknął i spojrzał na Snape’a.
– Lubiłeś Harry’ego – oświadczył. To nie było pytanie, pomyślał Snape. Black był ostrożny. Więc mógł

odpowiedzieć według własnej woli. Snape zastanawiał się przez chwilę.

Cóż, co powinien odpowiedzieć? Tak, oczywiście, że lubił Harry’ego. Nawet więcej, pokochał go, kiedy

byli razem, ale… To nie powinno obchodzić Blacka, prawda? Harry umarł i…

Harry umarł. A Black również kochał chłopaka. I stracił go, tak jak Snape. Był w żałobie jak on. W

sumie, miał prawo poznać odpowiedź.

I mógł zapytać o to wprost, ale nie zrobił tego. Więc zasługiwał na to, by wiedzieć. Przynajmniej część.

Oczywiście, nie zbyt osobistą część.

– Tak, lubiłem go. Pogodziliśmy się, kiedy zobaczyłem jak cierpi i wytrzymuje to. Zmieniłem o nim

zdanie. Zachowywał się bardzo dojrzale. Był bardzo silny, Black. Nigdy nie widziałem, by ktoś zachowywał
się tak dzielnie jak on. I… I zginął w ostatnim momencie, kiedy wolność była już tak blisko… – Opuścił
głowę, kiedy powiedział ostatnie, ciche słowa. – Nie umiałem go ocalić, Black. To była moja wina…

– Ee… Ja… Ja tak nie uważam, Snape – wymamrotał Black i zaczerwienił się. – Było was tylko dwóch

przeciwko głównym siłom Voldemorta.

– Ocalił mnie przed dementorami i dlatego nie miał już czasu, by walczyć ze Śmierciożercami… To stało

się z mojego powodu… – Dlaczego powiedział to wszystko temu przeklętemu kundlowi? Dlaczego pokazał
mu swoją słabość?

– Remus też mnie ocalił przed dementorami tamtej nocy… Nie mogłem z nimi walczyć. To dlatego nie

zauważył zbliżających się wilkołaków, a teraz umiera… – Przynajmniej Black nie wykorzystał jego
słabości. Wręcz przeciwnie, pokazał nawet własną. Potem Black westchnął i dodał: – Myślę, że straciliśmy
za dużo na tej wojnie, a ona dopiero się zaczęła. I… Jesteśmy po tej samej stronie, więc… Chyba już czas,
by odłożyć na bok pewne rzeczy…

Snape spojrzał na Blacka.
– Czy myślisz o zawieszeniu broni?
– Nie. – Black pokręcił głową. – Nie o zawieszeniu broni. Oferuję pokój.
Przez chwilę panowała głęboka cisza i Black wyciągnął rękę. Snape spojrzał na wyciągniętą dłoń, potem

na twarz Blacka.

– Pokój? – zapytał poważnie.
– Tak. Pokój – odpowiedział Black stanowczo.
– W porządku. – Snape skinął głową i przyjął dłoń Blacka. – Syriuszu… – dodał.
– Severusie… – odpowiedział Black. – Przepraszam za wszystko… Za Quietusa…
Ręka Snape’a zadrżała, kiedy usłyszał imię swojego brata, padające z ust Blacka. Chciał rzucić jakąś

ostrą ripostę, ale powstrzymał go odgłos otwieranych drzwi.

Wszedł dyrektor z małą, brązowowłosą dziewczynką. Black zamarł, gdy ich zobaczył.
– Albusie… To znaczy… Remus… – wyjąkał przerażony. – Nie umarł, prawda?
– Nie, Syriuszu. Dziewczynka potrzebuje po prostu kogoś, kto się nią zajmie i powiedziała, że Remus

wyznaczył to zadanie tobie.

Snape pozwolił sobie na odrobinę radości z widoku czystego szoku i zakłopotania Blacka.
– Ale… Ale ja nie wiem, co robić… – Black poruszył się niepewnie. Dumbledore wypuścił rękę

dziewczynki.

– Mamy inny problem, Syriuszu, bardziej poważny. Nie wiem, gdzie mógłbyś się zatrzymać, do czasu, aż

Remus wyzdrowieje…

– Wyzdrowieje niedługo? – Mętne oczy Blacka nagle ożywiły się. – Myślisz, że…?
– Tak. Poppy powiedziała, że w ciągu kilku tygodni. Ale do tego czasu musimy znaleźć dla was obojga

jakieś miejsce… Nadal jesteś poszukiwany, Syriuszu, ponieważ minister najwyraźniej nie uznaje zeznań
Severusa również w sprawie Harry’ego…

Harry… Znowu Harry. Snape nagle zobaczył twarz chłopca, kiedy ten bronił Syriusza… A on wtedy na

niego nawrzeszczał… Och, to on był idiotą, nie Black. Gdyby wiedział, że nie mieli czasu na takie głupie
kłótnie…

– Mogą zamieszkać w moim domu, Albusie. – Nie był pewny, dlaczego powiedział te słowa. Może dla

Harry’ego? Z pewnością byłoby to jego życzeniem, gdyby żył… – Jest wystarczająco duży. Będzie tam
dość miejsca dla wszystkich, bez konieczności ciągłego widywania się… – dodał, widząc zaskoczony wzrok
dyrektora.

– Ale wy dwaj…
– To już skończone, Albusie – westchnął Black. Dumbledore spojrzał się pytająco na Mistrza Eliksirów,

a ten przytaknął.

– Nie mogę uwierzyć… – powiedział, ale Snape uchwycił cień kpiny w jego głosie.
– Zaplanowałeś to, prawda? – zapytał krzyżując ręce na piersi. Dyrektor nie odpowiedział, ale mały

uśmieszek ukazał się na jego twarzy. – Powinienem był wiedzieć… A jak się ona nazywa? – zmienił nagle
temat.

– Ee… Ania – odpowiedział Black zamiast dziewczynki. Mała stała nieruchomo i patrzyła na nich

nieśmiało.

– Z pewnością ma też jakieś nazwisko, prawda? – Spojrzał ponuro na Blacka i zwrócił się do

dziewczynki. – Jak się nazywasz? – zapytał belferskim tonem.

– Anna Black, proszę pana – powiedziała mała dziewczynka posłusznie i Mistrz Eliksirów poczuł, że

świat zawirował wokół niego.

– Och, nie… – jęknął Black, wtórując jego własnym myślom. – To nie może być prawda.

15. POWIEDZ ŻEGNAJ I… WITAJ

Saudade, Saudade
Saudade, Saudade
Nic nie trwa wiecznie
Ale niektóre rzeczy kończą się zbyt szybko
Teraz te fascynujące pola
To tylko nudne, puste pokoje
Ale cóż za szczęście nam pokazały...
Zamknij książkę,
Nigdy juz się nie dowiemy
Saudade, Saudade
Chris Rea – Saudade

Następny dzień był dla Snape’a mglistym ciągiem zdarzeń. Mężczyźni i kobiety przybywali z całego

świata, maski smutku jednakowo zasłaniały neutralność, ciekawość, strach a nawet radość i ulgę. Oficjalne
wizyty w kostnicy…

„Co teraz robić?” – to było najczęstszym pytaniem.
„Widocznie nie był taki silny, skoro zwykła klątwa zdołała go zabić… Może nie był zbawcą naszego

świata…” – to kolejna popularna opinia.

„Słyszałem, że Sam Wiesz Kto zamęczył go na śmierć…” – mówili dobrze poinformowani.
„Był torturowany przez dwa tygodnie…” – dodawali ci, którzy mieli krewnych w Ministerstwie.
„Mój kuzyn pracuje w Ministerstwie i słyszał, że Potter chciał zostać nowym Czarnym Panem i to

dlatego Sam Wiesz Kto postanowił go zabić…” – to był już szczyt. Snape domyślił się, że to była opinia
samego Knota. Dodawano też, oczywiście, że to on – Severus Snape – zabił chłopca. Ale w tym wypadku
pojawiało się pytanie: czy Mistrz Eliksirów zrobił słusznie zabijając go, czy też nie.

Słyszał wiele zdań podobnych do tych, bez końca. Po kilku godzinach Snape się poddał i wycofał do

lochów,  by  spędzić  w  samotności  resztę  dnia,  aż  do  nocy.  Ostatniej  nocy  z  Harrym  przed  pogrzebem…
Serce mu pękało. Usiadł przed kominkiem i patrzył w ciemność całymi godzinami. Potem przyszedł Black z
tą  małą,  zakłopotaną  dziewczynką,  więc  uciekł  ze  swoich  własnych  komnat.  Długo  wędrował  po
Zakazanym  Lesie.  Tak  bardzo  chciał  porozmawiać  z  Dumbledore’em,  ale  dyrektor  był  zbyt  zajęty
przygotowaniami do pogrzebu i nie miał dla niego czasu.

Chciał zażądać od niego wyjaśnień w sprawie sekretnego pokrewieństwa jego i Harry’ego. Zapytać,

dlaczego dyrektor trzymał to w tajemnicy przez piętnaście lat. Ale musiał poczekać. Po pogrzebie… Wtedy
zapyta o wszystko. Zasługiwał na jakieś odpowiedzi. A nawet więcej. Zasługiwał na wszystkie odpowiedzi.

Tak, już nie był szpiegiem. Teraz wolno mu było poznać tajne wiadomości. To już nie zagrozi Zakonowi ani
jasnej stronie.

A jeśli nadal nie zasługiwał, by walczyć po jasnej stronie? Czy naprawdę był „jasny”? Przed ich wspólną

niewolą  Snape  uważał  się  za  bydlaka  o  kamiennym  sercu,  który  zmienił  strony  jedynie  z  egoistycznego
powodu,  nieprzekonany  o  słuszności  poglądów  Dumbledore’a  i  ideałów  jego  zwolenników.  Wcześniej
zawsze uważał, że najważniejszą rzeczą w życiu jest moc, a po zmianie po prostu starał się znaleźć tę moc
we  wszystkim,  oprócz  czarnej  magii…  I  nawet  mu  się  to  udawało.  Ale  dzięki  Harry’emu  zrozumiał  coś
jeszcze. Po pierwsze jego związek z Quietusem. Fakt, że miłość do brata sprawiła, że był w stanie odejść od
Największego  Bydlaka  raz  na  zawsze.  Kochał  kogoś  mocniej  niż  władzę.  I  powód,  dla  jakiego  zmienił
strony, nie był taki samolubny: wybranie szpiegowania zamiast zwykłej próby zemsty na swoich rodzicach
czy Voldemorcie było najtrudniejszą i najcięższą drogą.

Ale… czy to znaczyło, że był jasny? Że zasługiwał, aby walczyć po jasnej stronie?
Nie.
Z pewnością nie. Zwykły uczynek nie wystarczy, by zmienić go w „jasnego”. Był mrocznym potomkiem

mrocznej rodziny, winnym niewyobrażalnych zbrodni, niezasługującym na czyjekolwiek zaufanie, tak jak
nie zasługiwał również na zaufanie Harry’ego – zdradził go, zostawiając za sobą…

Nagły i dziwny dźwięk przerwał jego mroczne myśli. Ktoś był blisko niego… Wycie? Wilkołak? Snape

przestraszył się, potem wyjął różdżkę i wskazał nią w kierunku odgłosu. Czekał. Nic się nie wydarzyło. Czy
w ogóle ktokolwiek tam był? Westchnął i postanowił rozejrzeć się trochę, aby sprawdzić…

Przed nim znajdowała się mała polana. I był na niej Hagrid. Hagrid ze swoim brzydkim psem, siedzący

za drzewem, opierający się o pień i płaczący rozpaczliwie. Półolbrzym obejmował psa ramionami, schował
twarz w jego karku i płakał, krzyczał i wył z bólu.

Był to pierwszy szczery smutek, jaki Snape zobaczył od dłuższego czasu. Stał jak skamieniały na

przeciwległym krańcu polany. Wyglądało na to, że Hagrid go nie zauważył. Snape wiedział, że jego kolega
był dość sentymentalną osobą i nie wstydził się płakać przy tłumie ludzi. A teraz fakt, że schował się przed
wszystkimi innymi, oznaczał, że to co widział Mistrz Eliksirów, nie było tylko zwykłym sentymentalizmem.
To był ból tak głęboki, posępny i wszechogarniający jak jego własny…

Kiedy tak stał, patrząc na półolbrzyma, poczuł nagle pewien rodzaj zazdrości. Zazdrościł Hagridowi tego,

że potrafił płakać, załamać się, dać upust swoim uczuciom w taki sposób. Sam bardzo chciał płakać,
pozwolić swoim łzom płynąć po twarzy, dopóki nie będzie w stanie oddychać, myśleć, żyć znowu… Ale nie
mógł, może nigdy nie zdoła. To musiała być jego kara. Nigdy nie znajdzie spokoju, którego szukał. Nigdy
nie znajdzie odkupienia.

Jego serce było jak kamień. Był mroczny. Należał do ciemności.
Harry, może on mógł go przed tym ocalić. Ale teraz Harry zginął, a on został w ciemności, w każdym

istniejącym znaczeniu tego przeklętego słowa. I to bolało. To bolało bardziej, niż wszystkie tamte zaklęcia,
tortury, bardziej niż dziesięć tysięcy Cruciatus i Tormenta razem wziętych. To było jak bezsilne
przyglądanie się torturom Harry’ego…

Tortury Harry’ego… Po nich podnosił ciało chłopca, zanosił je z powrotem do ich celi i Harry się budził.

Zawsze się budził. Był wyjątkowo silny i pełen życia. Czy to z powodu aury miłości, jaka otaczała go z
powodu poświęcenia jego rodziców? Nie wiedział, nie obchodziło go to. Liczyło się to, że Harry budził się
za każdym razem…

Nagle poczuł węszący mokry nos koło twarzy i usłyszał łagodny głos z góry:
– W porządku, psorze?
Chciał odwarknąć gniewnie coś nieprzyjemnego, kiedy zrozumiał, że klęczy na ziemi chowając twarz w

dłoniach i dygocąc. Ten cholerny pies musiał przyprowadzić Hagrida do niego.

– Zostaw mnie samego, Hagridzie – powiedział wreszcie najspokojniej jak potrafił. Potem dodał: –

Proszę.

Hagrid postał jeszcze chwilę, potem odwrócił się i odszedł.

Snape opanował się jakoś i wstał. Musiał być silny, przynajmniej do jutrzejszego wieczora. Potem, po

pogrzebie, będzie miał wystarczająco dużo czasu na smutek, na załamanie czy na cokolwiek innego. Jeszcze
tylko jeden dzień do przetrzymania. Należało pokazać światu, że nadal jest tą osobą, co zwykle. Nic innego
nie miało znaczenia. Wszyscy wiedzieli, że był z Potterem w piekle, dzięki „dyskrecji” Ministerstwa. Teraz
wszyscy będą szukali na nim znaków, które zdradziłyby, co właściwie zaszło między nimi. I co ten Bydlak
im zrobił.

Godność aż do końca. Jeżeli był w stanie wytrzymać i pokazać swoją godność przed Voldemortem, nie

zawiedzie przed głupimi węszącymi idiotami. Nie.

Nie zmieni się w płaczące dziecko, szaleńca czy bohatera o złamanym sercu. Zostanie tym kim był:

Severusem Nobilusem (Nobilusem na miłość boską!) Snape’em, Mistrzem Eliksirów pierwszej klasy,
profesorem Hogwartu, Opiekunem Slytherinu (tak, oczywiście, że pozostanie opiekunem!), dumnym i
bezwzględnym jak zawsze, wstrętnym, wrednym typem, wiecznym samotnikiem.

Wędrował po lesie przez długie godziny pogrążony w myślach. Jednak kiedy wreszcie wrócił do szkoły,

zobaczył, że tłum nie zmniejszył się. Nawet jeszcze wzrósł. W sali wejściowej stała liczna, rudowłosa
grupka. Zupełnie jakby na niego czekała.

Weasleyowie. Przyjaciele Harry’ego.
Nie rozmawiali o nich zbyt wiele podczas niewoli. Może dlatego, że to Snape zawsze opowiadał historie.

Ale za każdym razem, gdy Harry ich wspominał, czuło się jak bardzo zależało mu na swoich przyjaciołach,
szczególnie na Ronie Weasleyu i pannie Granger… Kolejni ludzie, którym powinien coś powiedzieć.
Dlaczego? Nie czuł się gotowy na coś takiego. Nie, nie był gotowy, zupełnie nie!

Właściwie to wręcz nie znosił młodego Weasleya. Za bardzo przypominał mu Blacka. Nagłe wybuchy

emocji i nieprzemyślane decyzje, ciągłe użalanie się nad sobą, i całkowity brak nadzwyczajnych
(zwyczajnych również) zdolności… No dobrze, może po prostu zbyt ostro go oceniał, ale nic nie mógł na to
poradzić.

Gdy zauważyli wysoką postać profesora wchodzącą do sali, wszyscy zamilkli.
Snape rozzłościł się, kiedy dziesięć par oczu skierowało się na niego. Nie powiedział słowa, tylko skinął

głową na powitanie w ich kierunku i skierował się do lochów. Ale zanim odwrócił od nich wzrok, nagle
poczuł się nieswojo. Zauważył coś było w oczach Weasleyów… coś podobnego do wstrętu. Nigdy go nie
lubili, żadne z dzieci i żadne z rodziców, ale ta nienawiść była zbyt nagła i wręcz przesadna.

Wzdrygnął się w duchu i poszedł swoją drogą, ale ulżyło mu, kiedy wydostał się z holu. Zatrzymał się na

chwilę  i  odetchnął  głęboko,  by  otrząsnąć  się  z  szoku.  Oparty  o  ścianę,  starał  się  pokonać  fizyczne  i
psychiczne  zmęczenie.  Jego  ciało  nie  zostało  jeszcze  wyleczone.  Bolały  go  kości,  blizny  paliły,  palce
pulsowały.  Czuł  się  zagubiony  i  tęsknił  za  czymś,  za  kimś…  Za  kimś,  komu  by  na  nim  zależało.  Za
Albusem? Może. Ale Albus nie miał dla niego czasu. Jeszcze nie teraz.

I właściwie to chciał Harry’ego. Tylko żeby tu był, nic więcej.
Harry.
Postanowił, że weźmie prysznic, zmieni ubranie i wróci do kostnicy. Miał nadzieję się, że nikt nie zechce

odwiedzać martwego chłopca w nocy.

***
– Czy jesteś pewny, że wolno nam…? – zapytała Hermiona drżącym głosem.
– Nie obchodzi mnie, czy nam wolno czy nie. On był moim najlepszym przyjacielem. Chcę go zobaczyć

ostatni raz i nie obchodzi mnie, co dyrektor, czy moi rodzice powiedzą, jak się dowiedzą. Nie obchodzi
mnie to! Możesz to zrozumieć? – Ostatnie słowa zabrzmiały raczej histerycznie, ale Ron na to nie zważał.
Drżał odkąd dowiedział się przerażających wieści o Harrym, kiedy jego ojciec wrócił z pracy w
Ministerstwie kilka godzin temu…

Po prostu nie mógł w to uwierzyć.
Harry – martwy?
Jak to mogła być prawda?

Harry nie mógł umrzeć, prawda? Przeżył wszystko. Przeżył spotkanie z Voldemortem w pierwszej klasie,

Komnatę Tajemnic, dementorów, wiele wypadków podczas gry w quidditcha, Turniej Trójmagiczny,
przeżył również jego zdradę – zadrżał na tę myśl – więc nie mógł umrzeć. Nie. Po prostu nie mógł! Zawsze
udawało mu się przeżyć, Chłopiec Który Zawsze Przeżywał.

Ron był absolutnie zdecydowany zobaczyć Harry’ego przed… przed pogrzebem. Zanim ziemia

całkowicie go przykryje, zanim ostatecznie pożegna się ze światem.

Jego rodzice nie zgodzili się, ale to go nie obchodziło. Chciał zobaczyć Harry’ego, by się upewnić. By

być w stanie pogodzić się z tym faktem.

Ale… Jak? Dlaczego?
Ciągnął wstrząśniętą i protestującą Hermionę za sobą.
Zatrzymali się przed drzwiami kostnicy, bojąc się widoku, jaki na nich czekał.
– Nie mogę… – jęknęła cicho Hermiona. – Ron, nie chcę go zobaczyć martwego. Nie chcę w to

uwierzyć. Nie, proszę, nie.

– Musimy, Hermiona… Jeżeli chcemy być pewni, musimy zobaczyć czy to prawda…
– Nie będziemy już potem mieli nadziei, Ron… – zdołała powiedzieć. Jej gardło ścisnęło się tak bardzo,

że ledwie mogła oddychać.

– Chcę wiedzieć na pewno. Nie ufam Dumbledore’owi… ani Ministerstwu. Już nie – rzekł Ron, kiedy

pomyślał o rzeczach, o których powiedział im w sekrecie kilka dni temu Percy. Rodzice zachowywali się tak
dziwnie… Nie wiedział, czy powinien podzielić się tą wyjątkową informacją z Hermioną. Wciągnął głęboko
powietrze i powoli otworzył drzwi, starając się być zupełnie cicho.

– Ron… – usłyszał błagalny głos przyjaciółki, ale nie zwracał na to uwagi. Wszedł do ciemnego pokoju.

W półmroku paliły się tylko dwie pochodnie. W centrum pokoju stał katafalk i na nim… na nim leżał Harry.

Zdecydowanie Harry. Nie mógł pomylić go z nikim innym.
Widok przyprawił go o szok tak wielki, musiał wziąć głęboki wdech. Harry, który nie miał rodziny i

ciepła w swoim życiu. Tylko jego i Hermionę… A oni byli tylko głupimi dzieciakami…

Oddychaj, nakazał sobie.
Harry, o którego był zawsze zazdrosny.
Oddychaj!
Harry, którego zdradził.
Oddychaj!
Harry, którego nigdy nie kochał tak bardzo, jak na to zasługiwał…
Oddychaj.
Harry, który był człowiekiem jak każdy, włącznie z nim.
Oddychaj.
Harry, o którym zawsze myślał, że jest ponad wszystkimi.
A był tylko człowiekiem. Pełnym uczuć. Pełnym zamiarów. Marzeń. Bólu. Słabości.
A teraz był martwy.
Harry… Głęboki wdech. Znowu i znowu. Jego oddech stawał się coraz szybszy, aż pokój zaczął wokół

niego wirować.

Harry umarł. Pewien etap jego życia się skończył. Nagle i brutalnie. I wiedział, że już nigdy nic nie

będzie takie same.

Harry umarł. Wojna się zaczęła. Dzieciństwo zostało im wydarte. Raz na zawsze.
Upadł na podłogę, nieprzytomny.
Kiedy Hermiona usłyszała z pokoju cichy odgłos upadku, zaczęła podejrzewać, że w środku stało się coś

złego. Zbierając wszystkie wewnętrzne siły weszła do środka. Odważyła się tylko na jedno spojrzenie w
kierunku leżącego ciała i podeszła do bezwładnego ciała Rona.

– Ron, Ron – zawołała przestraszona, łapiąc go za ramię. – Obudź się, Ron, proszę…

Ale Ron nie zamierzał się budzić. Hermiona była zrozpaczona. Ron potrzebował pomocy, ale nie chciała

zostawić go samego w tym miejscu. Nadal oddychał za szybko i przekonała się, że ma zbyt szybki puls.

– Ron. – Potrząsnęła omdlałym ciałem. – Obudź się, Ron. – Ostatnie słowo powiedziała już na wpół

spanikowana.

Zaczęła się trząść. Była sama z dwojgiem przyjaciół, z których jeden leżał martwy, drugi nieprzytomny.

Musiała nagle zachować się i myśleć jak dorosła, ale nie mogła. Nie, nie teraz. Nie w tych okolicznościach.

Poczuła łzy na policzkach.
– Ron, proszę… – wymamrotała i podniosła wzrok. – Harry, proszę, ktokolwiek…
I zaczęła płakać rozpaczliwie.
Harry już nie żył. Co będzie, jeśli Ron również umrze?
Potrząsnęła Ronem na nowo, szlochając.
– Ron, Harry, proszę. – Trzęsła się cała coraz bardziej. – Proszę, proszę…
Nic już nie widziała przez łzy. Cały świat stał się jedną wielką plamą dookoła niej. Mrugające latarnie,

spokojna twarz Harry’ego i bezwładne ciało Rona… Zaczęła głośno płakać i napięcie całego dnia uwolniło
się  w  niej.  Znów  widziała  twarz  pana  Weasleya,  kiedy  powiedział  po  prostu:  „Harry  nie  żyje.”  Uparte
protesty  Rona:  „To  nie  może  być  prawda!  Tato!  Powiedz,  że  nie…!”  Zaszokowane  twarze  jej  rodziców.
Nerwowe  spojrzenia  Weasleyów  (podejrzewała,  że  trzymali  coś  w  sekrecie  i  nie  chcieli  się  tym  z  nią
podzielić).  Podróż  do  Hogwartu,  krótka  rozmowa  z  dyrektorem…  Jakby  wszystko  to  działo  się  komuś
innemu, a ona tylko obserwowała te zdarzenia z zewnątrz… Aż do teraz.

Najchętniej pobiegłaby do swojej matki, by się wypłakać, ale jej rodzice pojechali, aby sprowadzić

Dursleyów na pogrzeb… I musiała się zająć nieprzytomnym Ronem… To było zbyt wiele.

A Harry był naprawdę martwy. Nie było wątpliwości.
Klęczała obok Rona ze spuszczoną głową, wstrząsana płaczem.
Nagle poczuła lekkie dotknięcie na ramieniu.
– Panno Granger? – zapytał znajomy głos. – Co się stało?
– Ron… zemdlał… – Starała się przecisnąć słowa przez gardło, ale to było strasznie trudne. Ledwo

mogła oddychać. Była zachrypnięta.

Właściciel znajomego głosu podniósł ciało Rona i wyszedł z pokoju, ale Hermiona nie była w stanie

wstać. Klęczała na podłodze, gapiąc się z przerażeniem w przestrzeń. Słyszała tamten głos rozmawiający
cicho ze szkolną pielęgniarką. Potem znowu delikatne dotknięcie ręką jej ramienia…

– Panno Granger… Będzie lepiej, jak wstaniesz i pójdziesz do łóżka… Musisz być jutro silna.
Zadrżała mocniej, słysząc te słowa. Jutro… Jutro nie będzie już odwrotu. Coś się skończy na zawsze i nic

już nie będzie takie same.

– Mamo… – wymamrotała, płacząc. Chciała swojej matki z powrotem, chciała się do niej przytulić i

wypłakać, tak jak zawsze to robiła, gdy była małym dzieckiem… Ale jej matka wyjechała, zostawiła ją w
najtrudniejszym momencie jej życia. Kiedy to dotarło do Hermiony, rozpłakała się jeszcze mocniej i upadła
na podłogę jak Ron. Z tą jedną różnicą, że ona była przytomna, straszliwie świadoma. Chociaż starała się
zemdleć – tak byłoby łatwiej.

Potem ktoś ją podniósł, tak jak wcześniej Rona, i została wyniesiona z tego przerażającego pokoju,

którego już nigdy nie zamierzała oglądać. Przycisnęła głowę do ramienia niosącego ją mężczyzny i
mamrotała bezsensowne słowa. Położono ją na łóżku, ktoś przykrył ją kocem. Dalej płakała cicho.

– Potrzebują Eliksiru Bezsennego Snu, Poppy – powiedział znajomy głos.
– Chwileczkę, Severusie – westchnęła pielęgniarka. – Prawie skończyłam z młodym Weasleyem.
– Jest w szoku?
– Tak. Hiperwentylował się. Cóż, nie powinien był odwiedzać kostnicy w środku nocy…
– Harry był jego najlepszym przyjacielem. Chciał się z nim zobaczyć, po raz ostatni w życiu, Poppy –

odparł Mistrz Eliksirów niezwykle łagodnym głosem i wytarł twarz Hermiony chusteczką.

– Co za szczęście, że tam poszedłeś…

– Tak… – szepnął.
– A panna Granger? Co z nią? – zapytała Madam Pomfrey.
– Też chyba doznała szoku, chociaż jest przytomna. Czy czujesz się lepiej, panno Granger?
Hermiona tylko kiwnęła głową, patrząc z niedowierzaniem na profesora. Dlaczego Snape zachowywał się

zupełnie jak nie on? To było takie dziwne… Kiedy tylko znowu była w stanie mówić, odwróciła głowę w
stronę profesora eliksirów.

– Proszę pana, dlaczego przyszedł pan teraz do kostnicy? – Pytanie było bardzo ciche, ale Snape

doskonale je słyszał. Odwrócił się do dziewczyny i powiedział bardzo dziwnym i odległym głosem:

– Z tego samego powodu co Ronald Weasley. Też chciałem się pożegnać z Harrym…
Harry… Snape dwa razy użył jego imienia… I był taki smutny… Czy powodem jego niezwykłego

zachowania był szok z powodu śmierci Harry’ego? Dumbledore powiedział, że byli razem przez dwa
tygodnie w jednej celi… Może surowy profesor miał jednak jakieś uczucia…

Po chwili Snape podał jej szklankę eliksiru do wypicia. Hermiona wypiła go posłusznie i położyła się na

łóżku. Zanim zasnęła, powiedziała cicho:

– Dziękuję, profesorze…
Snape uśmiechnął się smutno i pogłaskał dziewczynę po długich włosach.
– Proszę. Dobranoc.
***
Starania Ministerstwa, by utrzymać wszystko w tajemnicy przed mugolami, spełzły na niczym. Śmierć

słynnego Harry’ego Pottera zaszokowała czarodziejskie społeczeństwo całego świata, nie tylko Anglii. I o
ile  podczas  rozgrywek  o  Puchar  Świata  w  Quidditcha  było  wystarczająco  dużo  czasu,  by  właściwie
zaplanować  przybycie  ludzi,  teraz  go  zabrakło.  Ludzie  zaczęli  przybywać  dzień  wcześniej  i  praktycznie
dokonali inwazji na Hogsmeade oraz pobliskie mugolskie wioski i  miasteczka. W Hogwarcie wolno  było
przebywać tylko studentom i ich rodzinom.

Ogromnie różniło się to od pogrzebu jego brata, pomyślał Snape. Wtedy było obecnych tylko kilka osób:

nauczyciele, paru znajomych ze szkoły, kilkoro innych przyjaciół i załamana, pogrążona w żałobie Lily
Evans oraz towarzyszący jej blady James Potter. I nikt więcej.

Quietus urodził się w ciszy, żył w ciszy i umarł w ciszy. I nie był tym zawiedziony czy zgorzkniały:

Quietus kochał ciszę.

Tak jak Harry. On jednak został zmuszony do życia w centrum uwagi (teraz Snape zaczął rozumieć

decyzję Dumbledore’a o pozostawieniu go u Dursleyów), oceniany przez pryzmat swojej blizny i
poświęcenia matki… A on nigdy niczego nie chciał, prócz ciszy i miejsca, do którego mógłby powracać.
Chciał tylko należeć, być akceptowanym, być kochanym.

Za późno.
Snape siedział w kostnicy obok Harry’ego. Zostało już tylko kilka minut… I będzie po wszystkim…
– Severusie, proszę cię na chwilę – usłyszał nagle głos Dumbledore’a.
Cholera! Nie teraz!
– Czego chcesz, Albus? – Nie mógł powstrzymać się od sarkastycznego tonu. Wewnątrz był kompletnie

przerażony tym, co miało nadejść. – Dlaczego nie możesz mnie zostawić samego…?

– Jest tu rodzina Harry’ego. Chcą z tobą mówić…
Snape wykrzywił się szyderczo. Rodzina? Dursleyowie? Śmieszne. Zerwał się na nogi i wymaszerował z

kostnicy. Dursleyowie. Rodzina, która zmieniła życie Harry’ego w piekło, bardziej niż on na lekcjach
eliksirów.

Ale w momencie, w którym jego wzrok napotkał Petunię Dursley, zatrzymał się zaskoczony.
– Ty…? – zapytał niepewnie.
– Ty! – wykrzyknęła kobieta w odpowiedzi.
Vernon nagle bardzo zbladł. Dudley, widząc dziwne zachowanie ojca oraz wysoką, ciemną i groźną

postać, na próżno starał się schować na plecami ojca.

Snape skrzyżował ręce na piersi.
– Tak, to ja – warknął chłodno.
– Znacie się? – Dumbledore był zaskoczony. – Skąd?
– Ten… człowiek był jednym z tych, którzy zaatakowali mają rodzinę. – Petunia wskazała głową na

groźną postać.

– Nie ja atakowałem. Uratowałem życie twojej siostry – odpowiedział gniewnie Mistrz Eliksirów.
– Oczywiście. – Twarz Petunii zaczerwieniła się. – Zostawiłeś po sobie trzech zabitych ludzi i moją

siostrę w szoku, z twojego powodu! Czemu była taka zdenerwowana, jeśli faktycznie ją uratowałeś? Może
chciała umrzeć, co?

Snape spojrzał na nią gniewnie.
– Powody jej złego samopoczucia nie są twoją sprawą…
– Ty jesteś głównym powodem, dla jakiego nienawidzę takich jak ty… Dziwolągów! – Kobieta wypluła

ostatnie słowo gniewnie. – Tacy jak ty zabili moich rodziców. Byłeś jednym z nich. Morderca.

– Zabiłem tych trzech w samoobronie… – zaczął Snape, ale Petunia znowu mu przerwała.
– A więc zabiłeś ich! Nic dziwnego, że Lily nie chciała więcej widzieć takich jak ty… Co za szkoda, że

ten… ten Potter przyszedł i znowu ją zabrał. Nic dziwnego, że w końcu zginęła!

– Jak śmiesz… – warknął gniewnie Mistrz Eliksirów, ale Petunia ponownie mu przerwała.
– Śmierć chłopaka też jest winą takich jak ty! Gdybyście zostawili go w spokoju, nadal by żył…
– Tak! Nadal by żył, zamknięty w komórce pod schodami, pogardzany i odrzucony!
– Może masz rację, ale by żył, w przeciwieństwie do mojej głupiej siostry i tego jej przemądrzałego

męża!

– Istnienie i życie nie są tym samym – syknął Snape, jego oczy błyszczały wściekle. Tracił nad sobą

panowanie. Chciał kontynuować, ale ręka Dumbledore’a zacisnęła się mocno na jego ramieniu.

– Severusie, pani Dursley, proszę… To nie jest odpowiednie miejsce ani czas, by rozmawiać o takich

rzeczach i z pewnością nie w taki sposób. – Zwrócił się do swojego kolegi. – Wszyscy popełniliśmy
pomyłki i zgrzeszyliśmy przeciwko Harry’emu. Żadne z nas nie ma prawa oceniać innych za jego czy jej
czyny…

Chociaż ton Dumbledore’a był łagodny, słowa uderzyły ostro w Mistrza Eliksirów. Przypomniały mu o

jego winach, jego postępowaniu. Opuścił głowę i przełknął ślinę.

– Przepraszam, Albusie. Nie powinienem był krzyczeć…
Kiedy pani Dursley uspokoiła się, wzruszyła ramionami.
– Przynieśliśmy jego… rzeczy – oświadczyła w końcu z nutką obrzydzenia w głosie. – Nie potrzebujemy

ich.

– Dziękuję. – Dyrektor skinął uprzejmie głową. – Co do majątku Harry’ego, zablokowałem jego konto w

Banku Gringotta.

Kiedy Dumbledore spojrzał na Snape’a, ten wzruszył ramionami.
– Czego ode mnie chcesz, Albus? Nie potrzebuję jego pieniędzy…
Ku jego zdziwieniu pan Dursley wymamrotał pod nosem podobną odpowiedź.
– W porządku – oświadczył w końcu Dumbledore. – Pozostanie zablokowane, dopóki nie zdecydujemy,

co dalej…

***
Dusił się, kiedy wkładali małe i kruche ciało do trumny. Chciał krzyczeć, wyć z bólu, jęczeć, chciał go z

powrotem… Ręce mu drżały, nogi się pod nim uginały, kiedy szedł za Harrym, towarzysząc mu w ostatniej
drodze… Widział młodego Weasleya i pannę Granger, jak idą obok niego, ale nie przeszkadzało mu to. Nie
zauważył nienawistnych spojrzeń Weasleya, ani wdzięcznego wzroku Hermiony. Stawiał tylko jedną nogę
za drugą, czując obok milczącą, dodającą otuchy obecność Dumbledore’a.

Zamglony wzrok.
Ból.

Ból! Jakby rozpalony do białości kawałek żelaza przeszywał jego pierś. Wszystko bolało. Bolało bardziej

niż jakikolwiek ból fizyczny, bardziej niż dziesięciokrotne Cruciatus, bardziej niż cokolwiek przedtem.

Ale dalej szedł… Żywy trup… Nie był skazany na śmierć, ale tak właśnie się czuł. Jego życie nie było

niczym innym niż długą agonią. Był skazany na życie. Jakie to… obrzydliwe.

Potrząsnął głową, raz i drugi.
Grób… Grób Potterów: ten sam, w którym pochowani byli starzy Potterowie, a potem James i Lily, która

w rzeczywistości była ukochaną Quietusa… A teraz Harry Snape będzie pochowany obok nich… Ale
Potterowie na to zasługiwali.

Cholera, jak oni na to zasługiwali!
Ale… Quietus też na to zasługiwał… Aby jego syn był pochowany obok niego.
Ale Snape nie był w stanie otworzyć ust, by zaprotestować.
Nie. Harry uważał siebie za syna Pottera. Dowiedział się prawdy o Quietusie i Lily Evans dopiero kilka

godzin przed śmiercią… Tak, grób Potterów był właściwym dla niego miejscem.

Poczuł się winny i zdradzony jednocześnie. Czyja to była wina?
A potem cała ta koszmarna procedura… Przemowa Dumbledore’a, potem długa i nudna mowa

ministra… Potem opuszczenie trumny do dołu i pierwsza gruda ziemi na jej wieku… Musiał się oprzeć na
dyrektorze, aby nie upaść na oczach całego czarodziejskiego świata. Zrobił to jednak najdyskretniej jak
mógł. Zauważył, że Black to widzi.

Kundel stał po przeciwległej stronie grobu (użył eliksiru wielosokowego) podtrzymywany przez

Fletchera. Nie wyglądał ani trochę lepiej niż on.

Granger trzęsła się z ogromnego bólu, dzieciak Weasleyów jednak wyglądał jakby był skamieniały i

nadal pod wpływem potężnego szoku. Snape miał nadzieję, że nie zemdleje znowu.

Podczas całej uroczystości Snape nie słyszał żadnego głosu ani hałasu. Był całkowicie ogłuszony. Ale

odgłosy ziemi sypanej na trumnę były zbyt ostre i dotarły do jego sparaliżowanego umysłu, powodując
więcej bólu, niż to wydawało się możliwe…

Kiedy ziemia przykryła już trumnę i goście zaczęli się rozchodzić, Snape opuścił dyrektora.
Opuścił wszystkich. Silna i nagła potrzeba odwiedzenia opuszczonego grobu brata zajmowała każdą jego

myśl. Więc poszedł tam.

Grób był taki samotny… Taki prawdziwie porzucony… Snape’owi zrobiło się wstyd. Prawie go nie

odwiedzał, tylko raz w roku – drugiego grudnia. By pamiętać, by utwierdzić się w decyzji o walce z ciemną
stroną… Potrzebował tego. Potrzebował takiego wsparcia w swoim samotnym życiu. To dawało mu siłę, by
dalej trwać, chociaż nienawidził samego istnienia.

Upadł na ziemię. Był wdzięczny, że nikt go nie widzi.
Leżał tak przez długi czas, ukrywając twarz w rękach, walcząc o płacz, o ulgę płaczu, ale nie umiał

płakać…

Dlaczego?
– Quietus, Quietus, wybacz mi, zawiodłem… To moja wina, że twój syn umarł. Powinienem bardziej

uważać. Powinienem poświęcić mu więcej uwagi. Powinienem bardziej kochać. Zawiodłem…

Znowu, i znowu…
Tym razem nie czuł ulgi i utwierdzenia. Jakby Quietus postanowił opuścić go ostatecznie i zupełnie.

Może tylko czekał na swojego syna? Palce Snape’a wbiły się w ziemię, drapał ją i kamienie w strasznym
bólu. Jak to bolało!

Quietus go opuścił. Został sam. Bardziej samotny niż kiedykolwiek wcześniej. Jak miał teraz dalej żyć?

Jak miał nosić swoją zwyczajną maskę (czy to rzeczywiście była tylko maska?) obojętności i nienawiści?
Nie potrafił już nienawidzić… Nie nienawidził Voldemorta, nie nienawidził Pettigrewa, nie nienawidził
również Dumbledore’a, nie, już nie.

– Severusie, czas wracać do szkoły… – usłyszał miękki głos Dumbledore’a wzywający go. – Już późno.

Wszyscy już poszli.

Dyrektor pomógł mu wstać.
– Nawet Quietus zostawił mnie, Albusie – wymamrotał zachrypniętym głosem. – Nawet on myśli, że nie

zasługuję na odrobinę spokoju…

– Ciii, Severusie, uspokój się…
– Nie mogę, Albusie! – krzyknął z rozpaczą. – Po prostu nie mogę! Aż do dzisiaj, za każdym razem, gdy

odwiedzałem grób Quietusa, ja… ja otrzymywałem pewien rodzaj pocieszenia i siły, jakiej szukałem… I
spokoju, małego i kruchego spokoju, mogłem go tu znaleźć, ale teraz…

– Jesteś zbyt wyczerpany emocjonalnie, Severusie. Odnajdziesz swój spokój, uwierz mi…
– Jak mogę ci wierzyć, Albusie?
Zatrzymali się. Dyrektor rzucił w jego stronę zdziwione spojrzenie.
– Dlaczego myślisz, że nie zasługuję już na twoje zaufanie?
Snape już otworzył usta, by wykrzyczeć gniewnie odpowiedź starszemu mężczyźnie, ale zauważył, że

każdy mógł ich usłyszeć, więc odwrócił się i wzruszył ramionami.

– Powiem ci, jak tylko będziemy mogli porozmawiać bardziej prywatnie.
Nieprzyjemna cisza zaległa między nimi.
– Więc wiesz – westchnął Dumbledore po chwili.
Snape tylko przytaknął.
– Skąd?
– Albusie… – rzekł drwiąco. – Mieliśmy dwa tygodnie na rozmowy. I my po prostu… odkryliśmy to.
– Więc… dlatego tak ci na nim zależało. – Dyrektor nagle posmutniał.
– Nie, Albusie. – Mistrz Eliksirów spojrzał na niego ze złością. – Strasznie się mylisz. Gdyby nawet

Harry nie był tym, kim był, i tak by mi na nim zależało. On… on był po prostu dobrym dzieciakiem, Albus.
Dzieciakiem o dobrym sercu, kochającym i troskliwym. Byłem taki szczęśliwy, kiedy powiedział, że cieszy
się, że jest moim krewnym… – Potrząsnął głową. Czy to miało jeszcze jakieś znaczenie?

Kiedy dotarli do wejścia, Dumbledore zatrzymał się i spojrzał na Snape’a.
– Przepraszam, Severusie – powiedział cicho.
– To nie zmieni przeszłości, Albusie – odpowiedział gorzko i odwrócił się w kierunku wejścia do

lochów, zostawiając starego mężczyznę za sobą.

Kiedy dotarł do swojego – na szczęście wolnego od Blacka – pokoju, znowu stracił opanowanie. Upadł

na kolana obok krzesła, oparł głowę na poręczy.

To był koniec.
Koniec tego wszystkiego.
Co mógł teraz zrobić?
Klęczał tak przez długie minuty, kiedy ciche pukanie przerwało ciszę.
Nie odpowiedział.
Drzwi za nim otworzyły się.
Tylko dyrektor był tak zuchwały, by w taki sposób naruszyć w jego prywatność.
– Zostaw mnie samego, Albusie. Proszę.
– Nie jestem dyrektorem, Severusie – powiedział znajomy, zbyt znajomy, głos za jego plecami.
Zadrżał.
Świetnie! Nawet nie musiał zasypiać, by mieć koszmary!
Potrząsnął tylko głową.
– Nie.
– Severusie…
– Nie.
– Proszę pana…
Teraz głos zabrzmiał tuż obok niego. Uniósł powoli i ostrożnie głowę z poręczy fotela.
Potem zamrugał.

I znowu zamrugał.
Widmo nie chciało zniknąć. Obok niego stał… Nie, to nie mogła być prawda! Tam stał Harry. Żywy.

Czy tylko wyglądał na żywego?

– Co jest, Potter? Postanowiłeś dołączyć do Jęczącej Marty, Krwawego Barona i Irytka? A może

zdecydowałeś się mnie nawiedzać? – zapytał sucho.

– Ja żyję, Severus. Nie umarłem. – Głos chłopca brzmiał spokojnie, ale jego oczy były pełne łez. –

Błagałem dyrektora, by ci powiedział, ale on się uparł…

– To nie może być prawda… Widziałem twoje ciało. Leżałeś w kostnicy. Włożono cię do trumny i

pochowano, widziałem to, każdy moment. Widziałem to! – krzyknął Snape z rozpaczą.

Potem… Chłopak podszedł bliżej i ukląkł obok Severusa.
– Ja żyję…
Snape wyciągnął rękę i dotknął twarzy klęczącej postaci. Powoli. Ostrożnie. Z nadzieją.
Palcami wyczuł ciało. Ciepłe ciało. I wilgoć: łzy.
Łzy płynęły po twarzy Harry’ego.
– Ja żyję, profesorze.
– Harry…
Wtedy to się stało. Jakby runął mur wokół niego. Mur zbudowany z goryczy, smutku, desperacji i bólu.

Nagle poczuł życie… Znowu życie. Objął mocno chłopca, przycisnął go do piersi i po raz pierwszy od
piętnastu lat zapłakał. Zapłakał jak tylko mężczyźni potrafią: wstrząsał nim cichy szloch, łzy zmoczyły
głowę i ramię chłopaka, a on płakał przez niekończące się minuty…

Harry przytulił go wzajemnie, uścisnął mocno, uspokajająco.
– Ja żyję, Severusie. Ja żyję.

16. ODNAJDĘ DROGĘ DO DOMU

Snape potrzebował kilku długich minut, by się uspokoić.
– Harry…
– Usiądźmy na kanapie – westchnął w końcu Harry. – Będzie trochę wygodniej niż na podłodze… Nie

czuję się jeszcze zbyt dobrze…

– Ale jak udało ci się przeżyć…? Pettigrew rzucił na ciebie Zabijające Zaklęcie…
– Dumbledore powiedział, że to dlatego, że zawdzięcza mi życie… Nie mógł mnie zabić. On, oczywiście,

o tym nie wie. Dyrektor uważa, że naprawdę chciał mnie zabić, ale coś wewnątrz niego przeszkodziło mu w
rzuceniu zaklęcia z pełną mocą i tylko straciłem przytomność.

– Myślałem, że nie żyjesz.
– Tak, wiem… Prosiłem dyrektora, żeby ci powiedział, że żyję, ale zawsze odmawiał i zostawiał mnie

samego. Nie mogłem nawet za nim pójść, byłem taki słaby. A on miał wiele rzeczy do zrobienia. Za każdym
razem gdy przychodził, zajmował się tylko moimi ranami i wychodził. Nie miałem jak z nim porozmawiać,
więc musimy na niego zaczekać – powiedział Harry. – Nie znam odpowiedzi na twoje pytania, a on
powiedział, że przyjdzie tutaj za godzinę.

Snape przytaknął, chwycił poręcz krzesła i z pewnym trudem powstał. Zakręciło mu się w głowie, ale

wyciągnął rękę, by pomóc wstać Harry’emu. Dokuśtykali do kanapy i Snape upadł na nią. Nagle poczuł się
taki pusty w środku.

– Nie mogę uwierzyć, że Albus mi to zrobił… – rzekł, patrząc niewidzącym wzrokiem w kominek. – Nie

mogę w to uwierzyć…

Harry usiadł obok niego.
– Jestem pewien, że miał jakiś powód… I może nie uważał, że będzie to dla ciebie takie trudne, biorąc

pod uwagę, że nigdy zbytnio mnie nie lubiłeś…

– Pewnie masz rację… Ale z drugiej strony… – Snape nie był w stanie wysłowić się.

Harry popatrzył zmartwiony na jego twarz. To musiał być dla niego silny szok. Fakt, że Snape płakał,

czynił sytuację nawet jeszcze poważniejszą. Cóż, widział go we łzach dwa razy w ciągu ostatnich tygodni:
pierwszy raz, kiedy prześladował go koszmar o śmierci Quietusa, drugi kiedy był po raz pierwszy
torturowany przez Avery’ego. Tak, Snape był wtedy we łzach. Ale tak naprawdę nie płakał.

Snape – płaczący.
Ostatnimi czasy wszystko wywróciło się do góry nogami. Dwa miesiące temu naprawdę nie lubił

zjadliwego i skwaszonego Mistrza Eliksirów. A teraz – czuł jego ból jakby był jego własnym. A Snape
płakał, czego nie robił przez długie lata – Harry był tego pewny.

– Przy okazji, jest tu dość zimno. – Harry zadrżał nagle. – Nienawidzę lochów…
Snape ocknął się natychmiast. Wyciągnął różdżkę Quietusa zza paska, pierwszym machnięciem zapalił

drewno w kominku, drugim przywołał koc, a za trzecim pojawiła się na stoliku, stojącym obok kanapy,
parująca herbata. Owinął Harry’ego kocem i podał mu do ręki kubek.

– Przepraszam, byłem trochę… rozkojarzony – uśmiechnął się słabo. – Lepiej teraz?
– Zdecydowanie. – Harry także uśmiechnął się w odpowiedzi. – I nie przepraszaj. Tak samo bym się

zachowywał.

– Ale ty jesteś dzieckiem, a ja jestem dorosły. – Mężczyzna przymknął oczy z zażenowaniem. – Nie chcę

cię niepokoić swoimi przeżyciami.

– Severusie… Ostatnie dni były po prostu za trudne dla ciebie. Nie masz się czego wstydzić.
Snape przytaknął posłusznie i Harry zdumiał się zachowaniem zwykle surowego profesora.
– Ech… Jak się czujesz? Twoje rany… – westchnął wreszcie Snape. Teraz to Harry poczuł się

zażenowany.

– Niektóre nadal bolą… Przede wszystkim te głębokie na moich… nogach. – Harry przełknął ślinę.
– Te cięcia dotarły do kości, Harry. Będą bolały jeszcze przez pewien czas…
– Dyrektor powiedział to samo, kiedy je leczył.
– A Fawkes…?
– Nie ma go tam. Nie wiem gdzie jest, ale go nie widziałem. W każdym razie, moje rany były na wpół

zaleczone, kiedy dotarliśmy tutaj i nie jestem pewny czy on leczy takie obrażenia.

– Rozumiem… W każdym razie myślę, że będziesz miał problemy z tymi cięciami zrobionymi

skalpelem.

– Co? – Harry wyglądał na przerażonego. – Co masz na myśli mówiąc problemy?
– Eee… Mam nadzieję, że się mylę, ale w niektórych sytuacjach mogą powodować ból… poważny ból.

Sytuacjach przypominających tamte okoliczności.

Harry znowu zadrżał i zrobiło mu się niedobrze. Musiał się bardzo starać, by nie zwymiotować.
Kiedy Snape zauważył, jak Harry zareagował na jego słowa, zbladł nieco i dodał:
– Chociaż może się mylę. Nie mam żadnego doświadczenia w tych sprawach.
– A jak twoje rany? – zapytał nagle Harry.
– Zdecydowanie lepiej. Poppy miała trochę problemów z moimi palcami…
Harry kiwnął głową. Przez chwilę byli cicho.
– Cieszę się, że udało nam się to wszystko przeżyć – powiedział wreszcie Harry. – Nigdy w to nie

wierzyłem. Byłem całkowicie pewien, że zginę… Ale teraz… Nie potrafię powiedzieć, co czuję… Zupełnie
jakbym dostał drugą szansę by żyć, by zacząć wszystko od początku.

– Ty nie potrzebowałeś drugiej szansy. Ja jednak tak. I również ją otrzymałem.
– Och, znowu dobrze znana przemowa o zasługiwaniu? – Harry trącił łokciem Snape’a i uśmiechnął się.

Snape również się uśmiechnął.

– Dobrze, dobrze. Nie będę tego ciągnął.
– Dzięki Bogu. Jestem śmiertelnie znudzony twoimi samooskażeniami.
– Potter!
– Snape!

– Co?
– Nie jestem Potter, pamiętasz, stryjku? I, jeżeli dobrze pamiętam, Harry Potter został pochowany kilka

godzin temu…

Twarz Snape’a pociemniała, kiedy został wspomniany pogrzeb i horror poprzednich dni wrócił do niego.

Nawet nie zauważył, że znowu zaczął się trząść. Ocknął się dopiero wtedy, gdy Harry się poruszył. Chłopak
odstawił pusty kubek na stół, owinął kocem również jego, tak jak robili to w celi, i objął go ramionami.

– Przeżyliśmy, Severusie. Skończyło się. Ja żyję. Ty żyjesz… – powtarzał to łagodnie, dopóki Snape nie

uspokoił się i nie przestał drżeć.

– Myślę, że to było po prostu… zbyt wiele. – Uśmiechnął się w końcu profesor. Podniósł wzrok na

Harry’ego. – Naprawdę wierzyłem, że umarłeś, Harry. Nie wyobrażasz sobie, jak się czułem… Ja…
Widziałem, jak umierasz. To było… przerażające. Też chciałem umrzeć… To była moja wina…

– Nic nie było twoją winą, Severusie. Nic a nic.
– Zostawiłem cię.
– Ale ja przeżyłem. Z twoją pomocą. Sprowadziłeś mnie z powrotem do Hogwartu.
– To było zbyt podobne do śmierci Quietusa… – wyszeptał Snape.
– Ale ja żyję.
– Ale mogłeś umrzeć.
– Ale nie umarłem! – powiedział Harry ostro. – Proszę, Severusie. Przestań. Ocaliłeś mi życie. Bez ciebie

zginąłbym już pierwszego wieczoru albo podczas tortur. Bez ciebie zrezygnowałbym z godności, a nawet
gdybym w jakiś sposób zdołał przeżyć tortury, nadal byłbym bezdomny… – Ostatnie słowa wypowiedział
bardzo ciche. I było coś więcej za tymi słowami. Nadzieja? Lęk?

Snape uwolnił rękę z uścisku Harry’ego i objął nią ramiona chłopca.
– Nie żałuję tego, co ci obiecałem, Harry… – zaczął, ale nagłe pukanie przeszkodziło mu. – To pewnie

dyrektor. Proszę wejść! – Wykrzywił się ironicznie w stronę drzwi.

Gdyby wzrok mógł zabijać, dyrektor z pewnością zginąłby na miejscu, w drzwiach. Twarz Snape’a była

bledsza  niż  zwykle  i  Harry  zastanawiał  się,  czy  kiedykolwiek  widział  go  tak  wściekłego,  zwłaszcza  na
Dumbledore’a.  Ale  rozumiał  go.  Dwa  ostatnie  dni  były  torturą  również  dla  niego.  A  on  przynajmniej
wiedział, że obaj przeżyli te przerażające wydarzenia. Brakowało mu towarzystwa Severusa. Musiał zostać
sam w ciemnym pokoju dyrektora przez całą noc, prześladowany obrazami i wspomnieniami poprzednich
dni.  Każdy  cień  i  dźwięk  wywoływał  lęk,  nie  potrafił  zasnąć.  Pokój  był  wygodny  i  chociaż  dyrektor  był
naprawdę  dobry  w  leczeniu,  nie  miał  czasu  dla  Harry’ego  i  brakowało  mu  towarzystwa  dorosłego,  który
pomógłby mu przejść przez ten etap… Gdyby jeszcze musiał się zmierzyć z faktem, że Severus nie żyje, z
pewnością by oszalał. Harry zadrżał i wzmocnił na chwilę uścisk, zanim wypuścił mężczyznę.

Dumbledore unikał przeszywającego wzroku Mistrza Eliksirów. Rozsiadł się wygodnie na fotelu

naprzeciwko sofy. Potem podniósł wzrok na parę siedzącą przed nim, pod wspólnym kocem, widział rękę
Snape’a nadal na ramieniu Harry’ego i uśmiechnął się.

W jakiś sposób Harry uspokoił się, widząc uśmiech dyrektora. Snape wręcz przeciwnie, dostał ataku

furii.

– Mam nadzieję, że ci się podobało! – warknął. Chciał skrzyżować ręce na piersiach, ale przeszkodziło

mu w tym ramię Harry’ego, więc tylko spojrzał na starszego mężczyznę swoim najlepszym wzrokiem
Śmierciożercy.

Dumbledore nie przestraszył się tym przedstawieniem. Jego uśmiech jednak zniknął.
– Nie podobało mi się to, Severusie. Ani przez chwilę. Ale to było konieczne. Przepraszam. – Jego twarz

była wyjątkowo poważna.

– Nie mam na myśli jedynie ostatnich dni. – Głos Snape’a był ostry i zimny. – Co z poprzednimi latami?

Poprzednimi piętnastoma latami? To był twój wielki dowcip, nie?

Harry przez chwilę był pewny, że Dumbledore straci panowanie nad sobą, ale pozostał spokojny i nagle

wydał się po prostu… smutny.

– Myślę, że jesteś nam winny wyjaśnienia – kontynuował Mistrz Eliksirów. – Nie co do faktów. Jakoś

udało nam się je odgadnąć. Jestem raczej bardziej zainteresowany twoimi motywami. Dlaczego trzymałeś to
w tajemnicy?

Cała ta rozmowa była tak nieprzyjemna, że Harry wolałby być wszędzie, tylko nie tutaj. Oczywiście, też

był ciekawy. Ale ton tej rozmowy był taki zimny… Przypominał mu wcześniejsze lekcje Eliksirów i
pierwszy wspólny dzień w Koszmarnym Dworze. Nie podobało mu się to uczucie.

– To nie była moja decyzja Severusie – westchnął ciężko dyrektor. – Pod żadnym względem. Nie

zgadzałem się z tym, ale moja sytuacja była w pewnym sensie bardzo podobna do twojej…

– Co masz na myśli? – Chłód nie zniknął z głosu Snape’a.
– Zostałem zmuszony przysięgą do utrzymania tego w sekrecie.
Odrobina zrozumienia pojawiła się na twarzy Mistrza Eliksirów.
– Lily? – zapytał ostrożnie.
Dumbledore tylko pokiwał głową w odpowiedzi.
– Naprawdę mi dzisiaj ulżyło, kiedy powiedziałeś, że już rozwiązaliście tę jej głupią zagadkę. – Harry

zdziwił się, widząc wyraźny gniew na twarzy dyrektora. – Nie wiedziałem doprawdy, jak miałbym wam
powiedzieć, nie łamiąc swojej przysięgi… Na szczęście udało mi się.

– Cóż, Albusie, czy możemy wysłuchać teraz całej historii? – Snape oparł się o sofę. Harry’emu ulżyło,

że ciśnienie trochę opadło.

– Oczywiście – przytaknął Dumbledore. – Jestem wam to winien, jak sam to powiedziałeś, Severusie…

Zobaczmy…  Cała  historia  zaczęła  się  w  czasie,  gdy  twój  brat  był  w  piątek  klasie.  On  i  Lily  zawsze  byli
przyjaciółmi, chociaż starali się utrzymać tę przyjaźń w tajemnicy. Quietus bał się reakcji twojej i twoich
rodziców.  Nie  chciał  narazić  Lily  na  niebezpieczeństwo.  Ale  z  czasem  zaczęli  potrzebować  planu,  by
spotykać się i być razem, nie zwracając przy tym na siebie uwagi. W tamtym czasie James był już jednym z
najlepszych przyjaciół Quietusa i  chociaż Syriuszowi i  Peterowi nie podobało  się to,  pogodzili  się z  tym,
ponieważ…  W  tamtym  czasie  byli  zajęci  innymi  rzeczami…  –  Dyrektor  uśmiechnął  się  lekko.  –  Black
chodził  z  pewną  Krukonką,  Peter  walczył  o  zdanie  jak  największej  liczby  owutemów,  ponieważ  chciał
pracować w ministerstwie. Ty też byłeś już w ostatniej klasie, Severusie. Myślę, że niczego nie zauważyłeś,
bo też byłeś zajęty swoimi sprawami.

Snape nie wyglądał na uszczęśliwionego, słysząc tę uwagę.
– Tak, miałem właśnie dołączyć do Voldemorta – burknął ponuro.
Dyrektor wyglądał na zaskoczonego.
– Miałem na myśli Annę Black, Severusie – powiedział cicho.
– W tamtym czasie nie myślałem o niej zbyt dużo… – Wstręt do samego siebie był wyraźnie

wyczuwalny w głosie Snape’a. Harry trącił go łokciem.

– Hej, Severusie… Nie zaczynaj na nowo… – mruknął do niego i dyrektor uśmiechnął się lekko, słysząc

słowa chłopca. Harry przez chwilę czuł zażenowanie, ale potem też się uśmiechnął. – Proszę mówić dalej,
panie dyrektorze.

– Więc… James i Lily udawali, że chodzą ze sobą, żeby Lily mogła spędzać wakacje i niektóre

weekendy  u  Potterów.  Zwłaszcza  wtedy,  kiedy  James  ukończył  już  szkołę,  więc  Quietus  i  Lily  mogli  się
spotykać  bez  wzbudzania  podejrzeń…  –  W  głosie  dyrektora  pojawił  się  ton  zadumy.  –  To  musiało  być
trudne dla Jamesa, ponieważ on też się w niej kochał.  Chociaż myślę, że nigdy jej tego nie powiedział  –
dodał cicho.

– Ale kiedy się pobrali, na pewno powiedział… – Harry spojrzał z nadzieją na starszego mężczyznę. Na

myśl, że jego ojciec – tak, w pewnym sensie ojciec, jak Severus mu wyjaśnił to kilka dni temu – że James
Potter żył z jego matką bez odwzajemnienia uczuć… Poczuł dławienie w gardle.

– Nie wiem dokładnie, co działo się podczas ich małżeństwa, ale nie myślę, żeby byli… bliscy sobie w

takim sensie, o jakim myślisz, Harry. James szanował twoją matkę i robił co tylko mógł, by pocieszyć ją po
śmierci Quietusa.

– To musiało być dla niego bardzo trudne… – wyszeptał chłopak pod wpływem poprzedniej myśli.
Snape tylko kiwnął głową.
– Nigdy nie myślałem, że James był taki… szlachetny – przyznał cicho.
– Jak jego ojciec i matka. – Uśmiech Dumbledore’a zniknął. – Byli po prostu zbyt dobrzy… Zupełnie

bezinteresowni. Zginęli w obronie innych. Wszyscy. Ale to już inna historia. Jak wiecie, kiedy Quietus
zginął, Lily wiedziała, że nosi dziecko twego brata. Uratowałeś ją w dwa dni po jego śmierci.

– To były tylko dwa dni? Dla mnie wydawało się to o wiele więcej… – wymamrotał Snape. – Cóż,

możliwe, że masz rację. Kiedy ją uratowałem, nie wiedziała jeszcze… Ja jej to powiedziałem… Ale była na
pogrzebie.

– Tak. Po pogrzebie spędzała dużo czasu na grobie Quietusa. Zastałem ją właśnie przy takiej okazji i

porozmawiałem  z  nią.  To  było  zimą,  a  ona  była  na  wpół  zamarznięta,  ponieważ  przesiadywała  tam
godzinami, odkąd zauważyła, że nigdy tam nie przychodzisz. Bardzo to jej odpowiadało, bo nie chciała cię
spotkać.  Zaciągnąłem  ją  do  mojego  gabinetu  i  wtedy  powiedziała  mi,  że  będzie  miała  dziecko  z  twoim
bratem. Była skrajnie zdesperowana. Nie byli małżeństwem, a jej ukochany umarł. Przerażała ją myśl, że ma
urodzić  nieślubne  dziecko…  Myślę,  że  głównym  powodem,  dla  jakiego  postanowiła  urodzić  dziecko  –
ciebie, Harry – było to, że bardzo kochała twojego ojca, a ty byłeś jedyną pozostałością po nim.

Po raz pierwszy odkąd poznał prawdę, Harry poczuł nieznane ciepłe uczucie w piersi. To było takie…

dobre i smutne zarazem.

„Twojego ojca” powiedział Dumbledore tak zwyczajnie i naturalnie, że wzbudziło to w nim uczucie

przynależności do prawdziwej rodziny.

„…Twojego ojca.” „Kochała twojego ojca.” Quietusa, nie Jamesa. Harry mocno zacisnął powieki. Miał

uczucie, jakby pokój zaczął wirować wokół niego.

„Twojego ojca.” Jego martwego ojca… Czemu to wszystko przytrafiło się akurat jemu? Pogodził się

jakoś z tym faktem, kiedy dokonali tego odkrycia – Severus i on. Ale dla niego do tej pory znaczyło to
głównie tyle, że on i Severus są krewnymi. Podobał mu się pomysł bycia spokrewnionym z Severusem. Ale
jakoś nie mógł pogodzić się z faktem, że Quietus jest jego ojcem. To wydawało się takie
nieprawdopodobne. Takie odległe. Ale zwyczajne słowa Dumbledore’a uderzyły go prosto w serce. Więc to
była prawda. Quietus. Człowiek, o którego istnieniu nawet nie wiedział.

– Zabroniła ci powiedzieć mi prawdę, tak? – Snape nagle wydał się bardzo zmęczony. – Myślała, że

nienawidziłem Quietusa, ponieważ nigdy nie odwiedzałem jego grobu…

– Możliwe, że to było jednym z powodów. Nie wiem, nigdy o tym nie wspominała.
– Więc co miała do mnie? – westchnął Mistrz Eliksirów.
– Wiedziała, że byłeś Śmierciożercą. Quietus jej powiedział. Nie uwierzyła mi, kiedy powiedziałem, że

zmieniłeś strony. Widziała, jak zabiłeś trójkę dzieciaków i bała się ciebie. Powiedziała, że nie chce, abyś
miał jakikolwiek wpływ na Harry’ego. Bała się, że przeciągnąłbyś go na ciemną stronę albo zmusiłbyś, by
dołączył do Voldemorta.

– Nigdy bym go nie zmusił, nawet gdybym nadal był Śmierciożercą! – Snape rozzłościł się. – Nigdy też

nie zmuszałem do tego Quietusa. Nigdy!

– Wiem, Severusie. Ona jednak była podejrzliwa. I myślę, że bała się również twojej rodziny…
– Nic dziwnego… – mruknął ponuro profesor. – Ale ty, Albusie, po jej śmierci mogłeś mi powiedzieć…
– Byłeś w Azkabanie, Severusie. Z drugiej strony nie mogłem złamać przysięgi. Nie chciałem również,

by Harry wyrósł zbyt rozpieszczony…

W tym momencie zauważyli, że z Harrym dzieje się coś niedobrego. Nie brał udziału w ich rozmowie.

Siedział tylko na sofie z zamkniętymi oczami. Jego twarz była blada i spływały po niej łzy.

– Co się stało, Harry? – zapytał zmartwiony Snape.
Harry walczył o oddech, by odpowiedzieć.
– To takie straszne… Nigdy go nie widziałem… Nigdy o nim nie wiedziałem. Nawet nie wyglądam jak

on. A on jest moim ojcem, który zginął przed moim urodzeniem. – Potrząsnął głową. – A wy mówicie o nim

tak… tak naturalnie jak… jak… – Był naprawdę zły na siebie za okazywanie słabości, ale po prostu nie był
w stanie dokończyć zdania. Łzy spływały mu po policzkach i zagryzał wargi, by nie krzyczeć głośno.

Snape nagle wstał.
– Chwileczkę – powiedział i wyszedł z pokoju. Na szczęście Dumbledore nie odzywał się, więc Harry

zdołał trochę się uspokoić, zanim Snape powrócił z jakimś pudełkiem w ręku. Usiadł obok chłopca i położył
mu je na kolanach.

Harry spojrzał na niego pytająco.
– Zdjęcia… – westchnął Severus.
Było zupełnie cicho, kiedy Harry otworzył pudełko drżącą ręką. Znowu zdjęcia, tylko zdjęcia, nic więcej.

Miał wiele fotografii… Ale nie miał żadnych żyjących rodziców. Tylko obrazy i wspomnienia. I teraz nowe
wspomnienia, które miał dodać do innych…

U kresu swego życia będzie miał cały album zdjęć mężczyzn i kobiet, których nigdy nie znał, pomyślał z

ironią.

Wtedy zobaczył jego. Stał obok Severusa: przystojny, wysoki chłopak, chociaż nie tak wysoki jak jego

starszy brat. Rzeczywiście wyglądał jak Mistrz Eliksirów, za wyjątkiem wiecznego ironicznego uśmieszku.
Stał, uśmiechając się nieśmiało, ale jego oczy świeciły zupełnie jak Dumbledore’a, tańczyły w nich iskierki
i… Tak. Stwarzał wokół siebie aurę mocy, niezaprzeczalnej siły, podobnie jak dyrektor. Jedyna różnica w
tym, że moc Dumbledore’a nie była aż tak widoczna. Objawiała się tylko w wyjątkowych sytuacjach, takich
jak dwa miesiące temu, kiedy ogłuszył Barty’ego Croucha. Jego ojciec nie był ani odrobinę zły czy
podekscytowany. Wydawał się spokojny, zrównoważony i właściwie nieśmiały, a mimo to wytwarzał taką
moc.

Harry zaczął się zastanawiać, czy tylko on to zauważył. Nie odwracając wzroku od fotografii, zapytał

łagodnie:

– Czy zawsze wyglądał na tak potężnego?
Usłyszał, jak Snape wstrzymuje oddech, a Dumbledore przełyka głośno ślinę.
– Co masz na myśli? – spytał Snape, a Dumbledore jednocześnie oświadczył:
– On nie tylko wyglądał na potężnego, Harry. On był potężny. On był… może nawet silniejszy ode mnie.
Snape’owi szczęka opadła, gdy usłyszał tę cichą uwagę, ale Harry tego nie zauważył. Wziął kolejne

zdjęcie. Znowu Severus i Quietus. Śmiejący się razem nad brzegiem jeziora, w tle widać było Hogwart.
Snape najwyraźniej nie zauważył, że ktoś robił zdjęcie… Na tym obrazku naprawdę wyglądali jak bliźniacy.

I kolejne: Quietus i jakiś nieznany mężczyzna, stojący twarzą w twarz z różdżkami w dłoniach,

tradycyjna postawa do pojedynku. Kiedy Harry na nich spojrzał, opuścili różdżki i uśmiechnęli się do niego.

Mężczyzna nagle wydał się chłopcu znajomy. Jego rysy…
– Harold Potter – usłyszał Snape’a. – Nie wiem, gdzie zostało zrobione to zdjęcie. Znalazłem je w

rzeczach Quietusa po jego śmierci… Jak wiele innych.

Po dłuższej chwili Dumbledore spojrzał na dwie postacie siedzące przed nim.
– Myślę, że czas na lekką kolację – powiedział i pełnym wdzięku machnięciem różdżki zamówił posiłek,

który pojawił się na stoliku obok herbaty. Dyrektor napełnił ponownie naczynia i wziął kubek do ręki.

Harry nie był głodny, więc dalej rozmyślał nad zdjęciami, Snape jednak pochylił się do przodu i wziął

talerz. Kiedy zauważył, że Harry nie sięga po nic, podał mu talerz.

– Musisz coś zjeść, Harry.
– Nie jestem głodny. – Harry wzruszył ramionami, oglądając kolejną fotografię. James i Harold Potter,

Lily Evans i Quietus siedzieli przy obiedzie, dookoła dużego, mahoniowego stołu. To było takie
oczywiste… Jego matka i Quietus obok siebie, James przodem do nich, uśmiechający się dziwnie. Ze
smutkiem? Harry westchnął. W międzyczasie usłyszał gderanie Snape’a:

– Nie pytałem, czy jesteś głodny, czy nie. Musisz zjeść. Przynajmniej trochę. Jeżeli chcesz całkowicie

wyzdrowieć, potrzebujesz energii. Musisz jeść. Zrozumiano?

– No dobrze – odparł Harry, nadal patrząc na zdjęcie. Położył talerz na kolanach i zaczął skubać jedzenie

biorąc kolejny obrazek. – Nienawidzę magicznych zdjęć… – wymamrotał po chwili. – Prawie wierzysz, że
postacie na nich żyją: patrzą na ciebie, machają, jakby nadal mogły czuć, kochać… Ale nie mogą. Nie
wiedzą, co czujesz, za czym tęsknisz. Są martwe. Tylko udają, że istnieją. Że żyją. A kiedy je odkładasz,
znowu czujesz się samotny…

Snape zabrał nagle talerz z kolan Harry’ego i uklęknął przed nim. Ich głowy znalazły się na jednym

poziomie. Harry podniósł wzrok i ich spojrzenia się spotkały.

– Harry… Jest po prostu za późno, by myśleć o takich rzeczach. Tak, oni nie żyją i ich zdjęcia nie są w

stanie cię kochać. To tylko zdjęcia, pamiątki przeszłości. Ale nie jesteś sam. Oczywiście, że nie! Pamiętasz,
co ci obiecałem? Pamiętasz?

– Tak, Severusie. – Głos chłopca był prawie szeptem. – Powiedziałeś, że będziesz dla mnie rodziną…
– I mówiłem wtedy cholernie poważnie. Nadal jestem poważny – dodał powoli, jakby przemawiał do

małego dziecka.

– Ale to było wtedy… W niewoli. Żaden z nas nie wierzył, że przeżyjemy…
– Czy to ma jakieś znaczenie? Jak powiedziałem, myślałem o tym poważnie. Nawet teraz. Jedyną kwestią

jest to, co ty zdecydujesz.

Harry nie był w stanie odpowiedzieć. Siedział twarzą w twarz z Severusem, jego oczy rozszerzone były z

niedowierzania.

– Dlaczego, Harry? – Snape potrząsnął z rozpaczą głową. – Co muszę zrobić by cię przekonać, że

naprawdę chcę, abyś był przy mnie, że oferuję to nie tylko dla twojego, ale również dla swojego dobra. To
nie jest moja przysługa dla ciebie, to nie jest żaden ciężar, żaden obowiązek. Chcę tego. Nie możesz tego
zrozumieć?

– Ale nie musisz… Tylko dlatego, że jestem synem twojego brata… – wyszeptał słabo Harry.
– Nie! – wykrzyknął nagle profesor. Wyglądał teraz na bardzo rozgniewanego. – Czy ty w ogóle

uważałeś? A może faktycznie jesteś tak głupi, jak wcześniej myślałem? Tu nie chodzi o Quietusa. Jeżeli
dobrze pamiętam, to proponowałem ci dom, zanim jeszcze dowiedzieliśmy się, że on jest twoim ojcem.

– Tak, ale ja myślałem…
– Źle myślałeś – westchnął Snape. – Doprawdy, łatwiej przekonać niechętną dziewczynę niż ciebie… –

Uśmiechnął się, ale po chwili znowu spoważniał. – Więc? Jaka jest twoja odpowiedź? Czy chcesz ze mną
zamieszkać?

Harry nie był w stanie powiedzieć choćby słowa, skinął tylko głową.
– Nareszcie! – Severus wstał z trudem i usiadł obok niego. – Czasami jestem pewny, że jesteś trochę

niedorozwinięty… – Szturchnął łokciem Harry’ego, który uśmiechnął się nieśmiało.

– Może masz rację…
– Panowie, jak widzę, nie będzie poważniejszych problemów z wprowadzeniem w życie mojego planu –

powiedział nagle Dumbledore. Obaj spojrzeli na niego nerwowo.

– Jakiego rodzaju planu, Albusie? – Snape był zdecydowanie podejrzliwy.
– Planu mającego na celu ochronę Harry’ego. Jego częścią był również pogrzeb.
Snape nie zareagował, tylko wpatrywał się w niego intensywnie. Potem rzekł powoli:
– Myślę, że rozumiem, Albusie…
– Ale ja nie rozumiem! – skomentował zirytowany Harry. – O co chodzi z tym moim pogrzebem? I jak

udało się panu sprawić, że uwierzyli w to, że to mnie pochowali?

Ale to nie dyrektor odpowiedział na to pytanie.
– Voldemort teraz myśli, że nie żyjesz. Już cię nie szuka. Myślę, że to było twoim celem, Albusie? Nie

powiedziałeś mi prawdy, bym mógł zagrać na pogrzebie doskonale swoją rolę przed wszystkimi, włączając
w to sługi Bydlaka?

– Tak, Severusie – przytaknął Dumbledore. – Myślę, że gdybyś znał prawdę, nie mógłbyś zagrać roli

załamanego i pogrążonego w żalu człowieka, na jakiego musiałeś wyglądać. Jesteś na to zbyt dumny. I
twoja duma zagroziłaby bezpieczeństwu Harry’ego.

– Dlaczego? – zapytał Harry.
– Widzieli nas razem, Harry – wyjaśnił w zadumie Snape. – Nigdy by nie uwierzyli, że mógłbym

pozostać zimnym bydlakiem na twoim pogrzebie. Po tym wszystkim, przez co razem przeszliśmy… I myślę,
że Albus ma rację. Nie mógłbym upokorzyć się przed tymi idiotami, okazując słabość, gdybym znał
prawdę… Ale to było takie trudne…

– A ciało? – Harry był bardzo zaciekawiony. – Powiedział pan, że Ministerstwo sprawdzało moje…

yhm… zwłoki, zanim dali pozwolenie na pogrzeb.

– Cóż, Harry, to bardzo interesujące pytanie. Po pierwsze, by oszukać Ministerstwo, potrzebowałem

zwłok Harry’ego Pottera, a nie twoich.

– Co? – Harry zamrugał, zdezorientowany.
– Kiedy Ministerstwo sprawdza zwłoki, rzucają kilka różnych Zaklęć Identyfikujących, które pokazują,

kim  byli  rodzice  zmarłej  osoby.  W  twoim  przypadku  zaklęcia  wykazałyby,  że  ta  osoba  była  synem  Lily
Evans  i  Quietusa  Snape’a.  A  ja  nie  chciałem,  by  Ministerstwo  dowiedziało  się  o  tym.  Albo  uważało,  że
nadal  żyjesz.  Musiałem  więc  transmutować  w  ludzkie  ciało  dwa  włosy:  włos  twojej  matki  i  włos  Jamesa
Pottera. To była dość trudna transfiguracja. Ale udało mi się! – uśmiechnął się psotnie.

– Ale dlaczego chciał pan oszukać Ministerstwo? – zapytał Harry, nadal zmieszany.
– Chcieli cię dopaść tak samo jak Voldemort. Na początku chcieli na ciebie zrzucić winę za śmierć

Cedrika, ale później Knot i jego zespół wymyślili, że pewno chciałeś zostać kolejnym Czarnym Panem.
Albo przynajmniej jesteś sprzymierzeńcem Voldemorta, bo pomogłeś mu odzyskać siłę… Nie wiem
dokładnie, ale mam pewne domysły, co do jego planów. – Uśmiech dyrektora zniknął.

– Chcieli się ciebie pozbyć, prawda, Albusie? Znowu Lucjusz, jeśli się nie mylę. – Snape uśmiechnął się

ironicznie. – Jak zawsze.

– Nie rozumiem, o czym mówicie – powiedział Harry.
– To co zwykle: pomyłki Albusa. Quirrell, połolbrzym Hagrid, wilkołak Lupin, Crouch Śmierciożerca, ja

jako Śmierciożerca, ty jako następny Czarny Pan, my wszyscy jako zaufani ludzie Dumbledore’a… Niech
no tylko dowie się o tym społeczeństwo czarodziejów, a stracą zaufanie do dyrektora i będą się domagali
jego rezygnacji, najszybciej jak się da. Prawda?

– Dokładnie. Knot jest pod wpływem Lucjusza Malfoya, który chce zostać dyrektorem Hogwartu.
– Ale… to byłaby katastrofa! – wykrzyknął przerażony Harry.
– Tak, byłaby – zgodził się Dumbledore. – A z drugiej strony, jeżeli dowiedzieliby się, że żyjesz,

zabraliby cię na przesłuchiwanie w Ministerstwie, a po tym jak Severus… – Dumbledore nagle przerwał, ale
Snape wzruszył ramionami.

– Już mu powiedziałem o sposobach, jakimi Ministerstwo prowadzi dochodzenia. I o moim zeznaniu

przy tobie też. Więc możesz kontynuować.

– Cóż… Powiem to tak: nie chciałem im cię oddać, by prowadzili dochodzenie w twojej sprawie. I gdyby

kiedykolwiek dowiedzieli się, że żyjesz…

Harry zbladł.
– To znaczy… To znaczy, że nie mogę już być sobą… – wmamrotał. – Voldemort chce mnie zabić, a

Ministerstwo torturować… – Zwiesił głowę i schował twarz w dłoniach. – Muszę się ukrywać albo
przebrać… – Potem dodał ciszej: – Po co w ogóle przeżyłem? Chciałbym tylko zwykłego życia bez strachu i
zagrożenia, nie chcę się ukrywać, ani nic takiego…

Snape położył rękę na ramieniu Harry’ego.
– Harry, Harry, uspokój się. Jestem pewny, że dyrektor coś wymyślił. Wysłuchaj go, a potem razem

zdecydujemy do robić, dobrze?

Harry westchnął i przytaknął, ale nie podniósł głowy.

– No więc, Albusie? – Snape zwrócił się do starszego mężczyzny.
– Poczyniłem już pewne przygotowania, Severusie. Jeśli przyjmiesz Harry’ego do rodziny, zaklęcie

Jamesa przestanie działać i będzie wyglądał tak, jak wyglądałby bez tej adopcji.

– Czy to znaczy, że będę wyglądał jak mój ojciec? – Harry przełknął ślinę.
– Nie jak twój ojciec. Jak syn twojej matki i ojca. Ale z pewnością nie będziesz już wyglądał jak James. I

będziesz mógł zapisać się do Hogwartu jako syn Severusa.

– Co? – wrzasnął Mistrz Eliksirów. – Czemu nie może być po prostu synem Quietusa?
– To by było zbyt podejrzane. Niektórzy wiedzą o związku Quietusa i Lily. Prawie każdy nauczyciel zna

przepowiednię Trelawney. Dziwne, że dotychczas nikt nie doszedł prawdy o rodzicach Harry’ego. A teraz
naprawdę nie chcę, by ktokolwiek zastanawiał się nad tymi faktami. Tylko my trzej znamy prawdę. Tylko
my, nikt inny. I nie chcę, żeby ktokolwiek inny ją poznał.

– Ale… ale… Co z Ronem i Hermioną…? – Harry zająknął się. – To moi przyjaciele. Muszą się

dowiedzieć!

– Harry, wiem, że to zabrzmi okrutnie, ale nie możesz im powiedzieć. To byłoby zbyt niebezpieczne dla

wszystkich.

– Ale dyrektorze…
– Harry. To już nie są żarty. W rzeczywistości to nigdy nie były żarty, ale teraz mamy już wojnę. Wojnę.

Rozumiesz, Harry? Taka wiedza mogłaby im poważnie zagrozić. Mogliby niechcący wydać sekret
przyjaciołom, rodzinie. W trudnej sytuacji mogliby to wykorzystać przeciwko tobie albo Severusowi… Nie
wspominając o tym, że na pewno rozmawialiby o tym między sobą… Już samo to, że jesteście przyjaciółmi,
byłoby wielce podejrzane. Wiesz, Harry, nie jest wykluczone, że będą wypytywani o ciebie i twoją śmierć
przez Ministerstwo albo Voldemorta. Tylko dlatego, że byli twoimi przyjaciółmi…

– O mój Boże… Nie pomyślałem o tym… – wyszeptał Harry. – Ale to znaczy, że będę musiał zaczynać

wszystko od nowa.

– Możesz się znowu z nimi zaprzyjaźnić – powiedział Snape.
– Tak, jako twój syn! Ron będzie bardzo szczęśliwy, mogąc się zaprzyjaźnić ze mną… – warknął Harry.

– Ma zbyt wiele uprzedzeń. Stracę go… Dyrektorze, nie ma innej możliwości?

– Moglibyśmy go jakoś zamaskować zaklęciem… – zaproponował niechętnie Snape.
– Aurorzy na samym początku rzucą Revelo, kiedy przyjdą prowadzić dochodzenie pomiędzy

studentami. Poza tym, przebranie nie jest tak ważne jak utrzymanie w tajemnicy tego, że on żyje. I myślę, że
najlepszym sposobem przebrania go, jest udawanie, że jest twoim synem.

Harry podciągnął kolana do piersi. Objął nogi i oparł głowę na kolanach. Co miał teraz zrobić? Nie chciał

stracić  przyjaciół,  ale  rozumiał  punkt  widzenia  dyrektora.  Jedno  nieopatrzne  słowo,  złe  zawołanie
(„Harry!”),  najdrobniejsze  odwołanie  się  do  wspólnych  wspomnień  i  zostanie  odkryty,  a  potem
zaprowadzony do lochów Ministerstwa, gdzie zostanie potraktowany jako następny Czarny Pan… Znowu
tortury…  Nie. Może to  było  samolubne,  ale nie  chciał być znowu torturowany. Najlepiej  już nigdy.  I nie
chciał również, aby jego przyjaciele byli torturowani. A on i Snape będą musieli być bardzo ostrożni, by nie
narazić  na  niebezpieczeństwo  Dumbledore’a.  Cóż,  Snape  z  pewnością  mógł  sobie  dać  z  tym  radę.  Przez
wiele  lat  był  szpiegiem,  nauczył  się  jak  to  robić.  Ale  co  z  nim?  Musiał  zmienić  swoje  zachowanie,
zwyczaje… Nie mógł już grać w quidditcha, był zbyt dobry, by ryzykować.

Musiał porozmawiać ze Snape’em o tych rzeczach. On mu pomoże. Snape. Harry nagle ożywił się.
– Severusie, nie przeszkadzałoby ci to? – odwrócił się do Snape’a.
– Co? Udawanie, że jestem twoim ojcem? – zapytał z uśmiechem. Kiedy Harry przytaknął, jego uśmiech

przybladł. – Powtarzam ci po raz ostatni, byś uważał, co się do ciebie mówi, panie… ehm… Harry. Podoba
mi się to. Jestem szczęśliwy z tego powodu, bo dzięki temu będę mógł spędzić z tobą więcej czasu. Więc…
– Odwrócił się do dyrektora. – Myślę, że jesteśmy gotowi.

– Harry? Co zdecydowałeś? Czy chcesz być członkiem rodziny Snape’ów?
Harry wciągnął głęboko powietrze, zanim przytaknął.

– Tak, chcę – powiedział stanowczo.
– W takim razie, Severusie, połóż rękę na jego ramieniu i przyjmij go do swojej rodziny własnymi

słowami. To prosta magia, nie potrzebujesz różdżki czy zaklęcia by jej użyć, tylko twoje intencje się liczą.

Snape skinął głową i położył rękę na ramieniu Harry’ego.
– Jestem gotowy przyjąć go z powrotem do rodziny Snape’ów. Przyjmuję go jako syna Quietusa, ale

będę się nim opiekował jakby był moim własnym synem. – Uśmiechnął się do chłopca. – Czy tak jest
dobrze, Albusie?

– Idealnie. Będzie również potrzebował nowego imienia.
– Tak, wiem. Myślę, że… mógłby zostać nazwany po ojcu. Jeżeli mu to odpowiada. Co o tym myślisz,

Harry?

– Że… moje imię byłoby takie samo, jak twojego brata?
– Quietus Snape – powiedział Mistrz Eliksirów i poczuł, jak coś go ścisnęło za gardło. Jego wzrok

napotkał spojrzenie Harry’ego. – Myślę, że twoja matka by się ze mną zgodziła…

Czas nagle jakby się zatrzymał.
– Quietus Snape… – wyszeptał Harry. Znowu poczuł dystans do tej tajemniczej postaci. Ale teraz

zdecydował się zmniejszyć jakoś to oddalenie. Nauczy się, co ma czuć do Quietusa Snape’a.

– Będzie dobre – zgodził się.
Dumbledore wstał.
– Bardzo dobrze. Zrobiło się późno. Zostawię was, byście odpoczęli. Myślę, że pan Potter będzie panem

Snape’em do jutra rana. Jeżeli może się z tym pogodzić. Pozostałe sprawy zostaną zorganizowane w ciągu
nadchodzących tygodni. Myślę, że możecie spędzić trochę czasu w dworze Snape’ów, by przyzwyczaić się
to nowej sytuacji. W następnym tygodniu odwiedzę was tam i przedyskutujemy najważniejsze rzeczy. Czy
to wam odpowiada?

– Tak, Albusie. I… dziękuję.
– Proszę bardzo, przyjacielu. Dobranoc, Severusie, Quietusie.
***
Harry leżał na brzuchu na sofie, ale nie był w stanie zasnąć. Po prostu bał się ciemności, a jego sny były

pełne wspomnień z poprzednich dni. Przede wszystkim obrazów z Koszmarnego Dworu. Czuł się
straszliwie samotny w tym ciemnym lochu. To było gorsze niż pokój Dumbledore’a.

A kiedy pomyślał o przyszłości… Czuł się jakby spoglądał w bezdenną otchłań: był oszołomiony i

przestraszony.

Nie. Nie chciał swojego nowego życia. Chciał z powrotem stare, z Dursleyami, ale również ze swoimi

przyjaciółmi… Lecz to było niemożliwe. Wiedział o tym doskonale. Nakrył głowę poduszką. Był sam.

Nie wiedział jak długo płakał, kiedy poczuł na plecach dotknięcie.
– Harry… Co się dzieje? – spytał Severusa z niepokojem.
– Ja… Nie mogę spać – wymamrotał Harry poprzez poduszkę.
Snape przykucnął obok niego na sobie, zastanawiając się.
– Czy mogłeś spać poprzedniej nocy?
Harry nie odpowiedział, tylko potrząsnął głową.
– Tak podejrzewałem… – westchnął Snape, zmęczony. – Ja też nie mogłem. Miałeś koszmary?
Harry przytaknął w milczeniu.
– Powinienem był wiedzieć…
Mistrz Eliksirów wstał i wyszedł z pokoju. Wrócił po chwili z buteleczką w dłoni.
– Myślę, że będzie lepiej, jeśli spędzisz noc ze mną – powiedział wreszcie. – Chodź, Harry.
Harry wymamrotał coś w poduszkę, nie ruszając się z miejsca.
– Harry…?
– Nie chcę ci przeszkadzać.

Snape już otworzył usta, by rzucić jakieś ostre słowa, ale udało mu się je przełknąć, zanim zostały

wypowiedziane. Zamiast tego podniósł Harry’ego wraz z jego kocem i poduszką i zaniósł do swojej
sypialni. Na szczęście chłopak był bardzo lekki – dwa tygodnie bez jedzenia pozostawiły swoje ślady na
nich obu. Kiedy położył chłopca na łóżku, wziął różdżkę Quietusa i machnął w stronę kominka by rozniecić
ogień, po czym zapalił dwie pochodnie.

– Nie będzie ciemno, dobrze? – Wziął buteleczkę i podał ją Harry’emu. – Wypij to. Eliksir Bezsennego

Snu. Nie możesz używać go regularnie, bo nie daje naturalnego snu i wywołuje uzależnienie. Ale tym
razem…

– Nie potrzebuję go, Severusie. W porządku. Ja tylko… Czułem się samotny i… Było po prostu…

ciemno. Chwilami czułem się, jakbym nadal był w Koszmarnym Dworze i to wszystko było tylko snem, a
kiedy się obudzę oni przyjdą i zabiorą nas na tortury… – Harry zadrżał.

– Cóż, minęły dopiero dwa dni, odkąd się stamtąd wydostaliśmy… Nic dziwnego, że jeszcze się z tego

nie otrząsnąłeś. To zabierze trochę czasu. Mnie również.

– I te wszystkie pozostałe sprawy. Wiesz, to jest takie… przerażające. Boję się przyszłości i jednocześnie

jestem przerażony przeszłością. Chciałbym po prostu żyć jak inne dzieciaki. Ale nie. Zawsze jestem inny. I
nienawidzę tego.

Severus westchnął i przytulił płaczącego nastolatka.
– Harry… Wszystko będzie dobrze. Wierz mi. Byliśmy obaj w o wiele gorszym położeniu niż to i

przeżyliśmy. Teraz jesteśmy wolni i nikt nie chce nas skrzywdzić. Poradzimy sobie z tym, jestem pewny.
Nigdy nie zapominaj: nie jesteś sam. Pomogę ci, obiecuję. Ale teraz uważam, że potrzebujesz odpoczynku.
Nie spałeś przez dwie noce albo nawet więcej. Wypij eliksir i śpij dobrze. Będę tutaj. – Pomasował chłopca
uspokajająco po plecach. – Będę tutaj.

– Nie, nie potrzebuję eliksiru. – Harry potrząsnął głową, ziewnął i zwinął się u boku Severusa. – Już mi

lepiej. Kiedy mówisz do mnie… jak… ojciec… – Uśmiechnął się. – Wiesz, cieszę się z planu dyrektora.
Podoba mi się pomysł, abyś był moim ojcem – wymamrotał, zamykając oczy. Nadal się uśmiechał.

Mistrz Eliksirów uśmiechnął się jak szaleniec. Był naprawdę wdzięczny, że nikt tego nie widzi. Słowa

Harry’ego ogrzały go bardziej niż cokolwiek kiedykolwiek wcześniej. Czuł się absolutnie szczęśliwy,
chociaż nie wiedział dlaczego… Może to te psychologiczne fakty, uśmiechnął się szeroko. To musi być to.
Ale kogo to obchodzi? Może nie stracił możliwości posiadania rodziny, posiadania syna… Może zostało mu
wreszcie wybaczone i rzeczywiście otrzymał drugą szansę, by żyć normalnym życiem. Tak normalnym jak
to możliwe w takich czasach…

– Podoba mi się pomysł, abyś był moim synem – wyszeptał do ucha Harry’emu, który nagle otworzył

oczy.

– Dobranoc, Severusie. – Uśmiechnął się ponownie i zamknął oczy.
– Dobranoc, Harry.
– Quietus, nie zapomnij – wymamrotał cicho chłopak.
– Dobrze. Dobranoc, Quietusie.
Snape czuwał, dopóki Harry nie zasnął.
To nie będzie łatwe, dla żadnego z nich. Nie powiedział tego Harry’emu, ale sam był prześladowany

podobnymi koszmarami, kiedy usłyszał płacz chłopca w sąsiednim pokoju.

Krew… tortury… ból… Ale teraz byli od tego wolni. Nie pozwoli wspomnieniom zniszczyć ich życia.

Będą wolni nie tylko fizycznie, ale też emocjonalnie, przysiągł sobie.

A kiedyś… Będą walczyć z Voldemortem i pokonają go.
Zacieśnił uścisk wokół śpiącego chłopca i zasnął. Następny dzień miał być ciężki dla nich obu.

KONIEC TOMU PIERWSZEGO

NAWET STRACH MNIE OPUŚCIŁ

Powinienem był wiedzieć… To było takie oczywiste, takie cholernie oczywiste…
Ale… Kto spodziewałby się tego po własnej, przeklętej rodzinie?
A teraz stoję tutaj związany, w centrum potężnej sali. Tron Voldemorta znajduje się przede mną i wiem,

że nie zostało mi już wiele czasu. Zginę za kilka godzin, w sposób najbardziej bolesny z możliwych.

Powinienem się bać, ale nie czuję strachu. Nie. Przepełniają mnie inne uczucia: rozczarowanie i… ból.

Moi rodzice mnie zdradzili – swojego własnego syna. Skazali mnie na śmierć. A za kilka minut przybędzie
również Sever i… Co on zrobi? Mam nadzieję, że nie zrobi czegoś głupiego, by mnie ratować. Mnie nie
można już uratować.

Tak dobrze byłoby porozmawiać z nim przed śmiercią. Zamienić choćby kilka słów. Poprosić go, by był

przy Lily. Przy Jamesie. Przy Albusie. Błagać go, by się odwrócił, porzucił w końcu tego obrzydliwego
potwora, tortury, zdrady, by żył normalnym życiem, na jakie zasługuje. Tak, zasługuje na normalne życie. I
nigdy go nie otrzyma. Nawet, jeśli dzisiaj pójdzie do Albusa… Za późno dla niego.

Och nie. Czuję jak boli mnie serce. Nie, nie może być za późno! On ma tylko dwadzieścia jeden lat. Jest

prawie dzieckiem, jak ja…

Jesteśmy tacy młodzi… Zbyt młodzi by umrzeć, zbyt młodzi by było dla nas za późno.
A jednak, jest za późno dla nas obu.
Sever, Sever, nie zrobiłeś nic niewybaczalnego, prawda? Ale boję się odpowiedzi. Lękam się jej.
I cóż, wiem… Wiem o wielu rzeczach, jakie zrobił. Nigdy tego nie podejrzewał, ale ja wiem.
I dlaczego popełnił to wszystko? Z powodu dwojga obrzydliwych, przerażających ludzi nazywających

siebie jego – naszymi! – rodzicami.

Są tutaj. Śmierciożercy. Wewnętrzny krąg. Trzydziestu mężczyzn, dziesięć kobiet. A moi rodzice

pomiędzy nimi.

I on, Tom Marvolo Riddle osobiście, w centrum zainteresowania.
Ulżyło mi. Severa tu nie ma. Nie został wezwany. Dzięki Bogu.
Chociaż… Tak dobrze byłoby zobaczyć jego kochającą twarz przed śmiercią. Tak, kochającą. On mnie

kocha, wiem to na pewno. Nie kocha zbyt wielu ludzi, ale kocha mnie. Może nadal kocha Annę… Lubi też
Malfoya i Avery’ego, chociaż nigdy nie rozumiałem dlaczego. Podstępne typki. Wykorzystują go. Tak jak
Tom. Tak jak nasi rodzice. Ale jest zbyt ślepy, by to dostrzec!

– Cóż, młody Snapie… – Gdy Tom dotyka mojego podbródka, mam ochotę zwymiotować. Podnosi mi

twarz palcem. Wszystkie moje zmysły protestują z obrzydzenia. Ale nie pozwalam tego dostrzec tym
bydlakom. Pokażę im, jak powinien zachowywać się człowiek. Podnoszę wzrok na Toma. Nie mrugam. Nie
drżę. – Twój ojciec zarekomendował mi ciebie… Ale chce bym cię trochę… poszturchał, zanim do mnie
dołączysz.

Nie odpowiadam. To i tak bez sensu. Tylko patrzę wprost na niego. Otwarcie.
– Nie odpowiadasz. – Tom wzdycha z udawanym smutkiem. – Chociaż nie „szturchałbym” cię, gdybyś

przyłączył się do mnie z własnej woli.

– Nie zrobię tego. – Prosta uwaga wypowiedziana beznamiętnym głosem. A jednak, jakiś cieniutki głosik

krzyczy wewnątrz mnie głupie rzeczy o życiu i przetrwaniu… Co za życie miałbym, gdybym się przyłączył
do tego potwora? Cicho, cieniutkie głosiki. Jestem gotowy. Jestem przygotowany.

Czuję wzrok mego ojca, wbijający się w moje plecy. Czuję jego nienawiść i wstręt do mnie, obrzydzenie

mojej matki… Okropne uczucia. Pamiętam chwile, kiedy tęskniłem na ich miłością i troską… Ale to się
skończyło. Teraz chcę tylko ich dumy z mojej siły.

Szkoda, że nie mogę pożegnać się z osobami, na których mi najbardziej zależy.
Cóż, mogę to teraz powiedzieć. Nigdy tego nie usłyszą, ale szepczę to cichutko.

– Żegnaj, Lily, moja ukochana. Żegnaj, Sever, przykro mi, że już nie mogę być przy tobie. Żegnaj,

James, postaraj się pogodzić ze śmiercią twoich ukochanych. Żegnaj, Albusie. Przykro mi, że cię
zawiodłem. Nie byłem wystarczająco silny.

Wzdrygam się lekko. Czuję łzy w oczach. Ale nie będę płakał. Nie okażę przed nimi słabości.
Chcę zobaczyć Severa. On jest moją ostatnią nadzieją… Chciałbym poczuć miłość, mierząc się ze

śmiercią. A on jest jedynym, który może się tu dostać. Ale nie został wezwany. Dlaczego?

Słyszę ciche poruszenie z tyłu. Widzę złośliwy uśmiech na twarzy Toma.
Odwracam głowę. Moje oczy rozszerzają się w szoku.
Sever przybył.
***
Denerwuję się. Mój Pan mnie wzywa, a Dumbledore zatrzymuje mnie głupimi pytaniami o mojego brata.

Skąd miałbym wiedzieć, gdzie jest Quiet? Jest dorosły. Chodzi własnymi ścieżkami, o których ja wolę
nawet nie myśleć. Dopóki nie wiem, co robi, nikt nie może wyciągnąć ze mnie jego sekretów. Zwłaszcza
mój Pan, który jest wyjątkowo zainteresowany Quietusem.

To wina ojca. Nie może przestać opowiadać o swoim młodszym synu Czarnemu Panu, chociaż wie

równie dobrze jak ja, że Quietus nigdy do niego nie dołączy. W przeciwieństwie do nas.

Nie wiem, kto ma rację. Sam nie jestem pewny. Quietus przeciwnie, wydaje się mieć absolutną pewność.

Chwilami myślę, że on ma rację i że zrobiłem najgłupszą rzecz w swoim życiu, decydując się przyłączyć do
Czarnego Pana. Ale to są niebezpieczne myśli. Moje życie należy teraz do Pana. Nie mam teraz już wyjścia.
Pozostanę jego, na zawsze.

Nareszcie, Dumbledore zauważa, że się spieszę. Patrzy na mnie dziwnym wzrokiem i kładzie mi rękę na

ramieniu.

– Powodzenia, profesorze Snapie.
Jestem przerażony. Czy on wie? Kiedy długimi krokami przechodzę przez Wielką Salę, nie mogę

przestać myśleć o ostatnich słowach dyrektora. W momencie, kiedy docieram już do punktu aportacyjnego
w głębi Zakazanego Lasu, mam pewność. On wie.

Co powinienem teraz zrobić? Kiedy aportuję się przed Koszmarnym Dworem – Boże, jak ja nienawidzę

tego miejsca! – staram się skoncentrować nad prawdopodobnym zadaniem, które na mnie czeka. Później
zastanowię się nad słowami Dumbledore’a. Nie wiem dlaczego, ale nie chcę powtórzyć Panu tych
niepokojących wieści.

Zakładam swoją maskę i poprawiam szaty. Mój Pan nie znosi niechlujstwa. Przemierzam kilka korytarzy,

zanim wkraczam do głównej sali dworu. Czarny Pan zwykł czekać na mnie tutaj, by zlecić mi zrobienie
eliksirów.

Kiedy widzę Wewnętrzny Krąg stojący przed nim, jestem skonsternowany. Nie należę do tej grupy, co ja

tutaj robię? Dlaczego powinienem tu być? Denerwuję się.

Zbliżam się do nich niepewnymi krokami. Jestem pewny, że nie powinno mnie tu być.
Teraz mój Pan uśmiecha się do mnie. I nagle zauważam stojąca przed nim postać. Sesja tortur? Czy to

znaczy, że chce mnie w Wewnętrznym Kręgu? Och, to byłoby…

Nie.
Czuję jak wzrasta we mnie panika. Zamraża mi krew, zatrzymuje oddech, gardło się zwęża, źrenice

rozszerzają się ze strachu.

Chcę krzyczeć, wrzeszczeć, wyć. Nie!
To Quietus.
***
Czuję, że serce mi pęka, kiedy widzę wzrok Severa. W jego oczach jest straszliwe przerażenie, całkowita

panika. Czemu chciałem, by tu był? Teraz widzę jak cierpi, kiedy ja umieram. Świetna robota. Nie będzie
łatwiej umrzeć. Naprawdę.

Chciałbym mu coś powiedzieć, ale nie ośmielę się. Nie chcę, by zginął jak ja, tylko dlatego, że powiem

mu jakieś głupie, kochające słowa. Kochające słowa – przed Tomem Riddle! Nie. Milczę i zaciskam mocno
usta. Próbuję przesłać mu wiadomość wzrokiem, nasze spojrzenia spotykają się i próbuję go uspokoić.

Jakie to dziwne. Ja – były auror ministerstwa, próbujący pocieszyć Śmierciożercę… Nie. On nie jest

Śmierciożercą. To jest Severus, mój brat, którego kocham i mam nadzieję, że nadal ma szansę, by stać się
kochanym i kochającym człowiekiem, jaki ukrywa się pod maską lodowatego, okropnego Mistrza
Eliksirów. Boże, czasami myślę, że nie jest tylko dobrym aktorem, że naprawdę jest tym wstrętnym typem,
jakim jawi się każdemu… Ale są chwile, kiedy mam szansę zobaczyć go poprzez te wszystkie mury, jakie
wzniósł wokół siebie. Nie mogę zrozumieć, czemu się ukrywa. Dlaczego to robi?

Ale znam odpowiedź, tylko nie chcę w nią uwierzyć. Ma teraz dwadzieścia jeden lat, jest dorosły. Nie

potrzebuje szacunku naszych rodziców, by żyć! Oczywiście, że nie! A jednak… potrzebuje. Zawsze tak
było.

Widzę jak drżą mu ręce, jak nogi się pod nim uginają. Dobry Boże, Severusie, pozbieraj się! Stoisz przed

najokrutniejszym potworem obecnego świata, który zabije cię w momencie, w którym zobaczy jakąkolwiek
słabość! Ocknij się!

Sever, kochany Sever, weź się w garść, proszę! Nie żałuj mnie, nie potrzebuję twojej litości, nie widzisz,

że i tak umrę? Ratuj siebie, idioto!

Zmuszam się, by odwrócić się do Voldemorta. On najwyraźniej cieszy się przedstawieniem. Krew

krzepnie w moich żyłach. Nie. W porządku, że chce mnie zabić. Ale nie pozwolę, żeby skrzywdził Severa!

– Co jest, Tom? Straciłeś siły? Boisz się mnie? Tchórz… – pluję mu tymi słowami w twarz. Widzę, jak

jego twarz robi się czerwona.

– Jak śmiesz… – syczy.
Dzięki Bogu, skoncentrował się na mnie, zamiast na Severze. Muszę iść dalej, dać trochę czasu mojemu

ogłupiałemu bratu, by odzyskał panowanie nad sobą.

– Jak śmiem? Nie muszę śmieć zwracać się do ciebie, Tom. Nie jestem twoim niewolnikiem jak twoi

„wierni słudzy”… – Ruchem głowy wskazuję na Śmierciożerców, którzy teraz trzęsą się z wściekłości.
Będę musiał zapłacić za swoje słowa, to pewne. Widzę jak palce mojego ojca bieleją, gdy mocno ściska
różdżkę. Jest wściekły.

Chciałbym spojrzeć w stronę Severa, ale nie chcę, aby Voldemort znowu się na nim skoncentrował.
– To nie są moi niewolnicy, młody Snapie. – Uśmiecha się do mnie. O, nie. Wolę go, kiedy szydzi. Jego

uśmiech jest najbrzydszą rzeczą, jaką widziałem na tym przeklętym świecie. – To moi zwolennicy, moi
wierni uczniowie. I jak widzę, ty będziesz musiał dostać lekcję, nauczyć się respektu… I może pewnego
dnia będziesz mógł stać się jednym z nich, zająć miejsce w kręgu jak twoi rodzice. – Skinął głową w stronę
tej dwójki, których kiedyś uważałem za krewnych. – Albo twój brat.

Nie mogę nie spojrzeć znowu w jego stronę. Nie wygląda na bardziej opanowanego. Dlaczego zachowuje

się jak pięciolatek?! Chcę na niego krzyknąć, ale nie mogę.

Panikuje.
Nigdy nie przypuszczałem, że tak bardzo mnie kocha.
***
Nigdy nie wiedziałem, że tak bardzo go kocham. Myśli przelatują przez mój umysł szukając sposobu, by

go ocalić, obronić, zabrać od Czarnego Pana i jego sług, takich jak ja…

A teraz stara się mnie obronić. Doprowadza Pana do furii, by dać mi czas na opanowanie. Oczywiście,

nie może wiedzieć, że nie mogę. Nie mogę przestać panikować. On umrze i to wystarcza, bym skamieniał ze
strachu. Nie chcę go stracić. Jedyną osobę na tym świecie, która mnie kocha. I jedyną osobę, na której mi
zależy.

Chcę paść na kolana, stracić przytomność i nigdy się nie obudzić. Nie chcę żyć w świecie bez niego. Nie

chcę moich kwater bez niego.

Blednę, gdy mój Pan wspomina o mnie Quietowi. Naprawdę nie jestem dobrym przykładem. Z

pewnością nie dla Quietusa. Teraz wiem, kto wybrał złą stronę. Jestem całkowicie przekonany.

Ale za późno.
Za późno.
Jego oczy patrzą na mnie i błagają, bym zachowywał się jak dorosły, jakim powinienem być. Ale ja nie

chcę być dorosły! Chcę z powrotem moje dzieciństwo, chcę cofnąć czas i zacząć wszystko inaczej. Chcę by
Tiara Przydziału na mojej głowie wykrzyczała „Ravenclaw!” zamiast „Slytherin!” Chcę z powrotem swoją
pracę w Instytucie, znowu prowadzić badania nad leczniczymi eliksirami. Chcę Anny, rodziny, dzieci…

Nie. Całkowicie zawiodłem. We wszystkim. A najgorsze jest to, że nawet jeśli przeżyję ten wieczór,

nigdy nie będę miał szansy na normalne życie.

Ale nie będę również ciągnął tego. Pójdę prosto do Ministerstwa i poddam się. Otrzymam pocałunek

dementora i już niczym nie będę musiał się przejmować.

Quietus.
Para czarnych oczu, pełnych bólu, ale i odwagi. Nie ma w nich strachu czy słabości. Stoi pośrodku kręgu,

bez ruchu. Ale czuję, jak się oddala. Czuję, że przygotowuje na śmierć.

Nie, Quietus, proszę…
Pierwsze łzy spływają mi po policzkach. Nikt ich nie widzi: mam na sobie swoją maskę. Na szczęście?

Być może, nie jestem pewien.

Czuję jak mój ojciec łapie mnie za łokieć i zmusza mnie do zajęcia miejsca obok niego. Wiem, co będzie

dalej: nie tylko Wewnętrzny Krąg ma prawo torturować ofiary. Zwykłemu Śmierciożercy też dość często
daje się taką możliwość.

– Sześć rund – mówi miękko Lord. – Oczywiście, to się skończy w chwili, gdy podejmiesz właściwą

decyzję. – Mruga do Quietusa i siada na tronie.

Sześć! Niedobrze mi się robi. Nie chcę nawet jednej. Chcę do domu. Chcę umrzeć.
Chcę grać w szachy z Quietusem przed kominkiem, jak to robimy prawie każdego wieczoru. Nie, nie

rozmawiamy, tylko gramy w szachy. Wygrywam, a on się śmieje i wychodzi z pokoju. Nic
nadzwyczajnego. Ale… to mały kawałek życia. Życie.

Chcę, by żył!
Teraz płaczę. Jak małe dziecko, jak nigdy wcześniej. Moim ciałem wstrząsa szloch, którego nie mogę

powstrzymać. Quiet, Quiet, Quiet…

Przeklęta maska! Nie mogę wytrzeć łez, zaczynają mnie łaskotać. Spływają mi po twarzy, szyi, aż na

pierś – przód mojej szaty jest od nich mokry. Stoję obok mojego ojca. Zawsze chciałem, aby mnie kochał,
doceniał… Teraz go tylko nienawidzę.

To jego wina. Jestem o tym przekonany. Nienawidzi Quieta, tak jak nienawidzi mnie. Nikt inny nie

mógłby zrobić czegoś takiego własnej rodzinie! I… Quiet jest również moją rodziną!

Łamię się, czuję to. A niech to, co za piękne przedstawienie! Śmierciożerca załamujący się! Tuż przed

swoim mistrzem!

Ale w międzyczasie zaczęły się tortury. I zbliża się moja kolej.
Moja kolej?! Muszę się pozbierać. Czarny Pan powiedział, że będzie sześć rund. To przynajmniej pięć

godzin. To znaczy, że mam czas, aby obmyślić jakiś ratunek.

Zobaczymy…
***
Idiota. Sever jest idiotą. Wreszcie się pozbierał, ale widzę, że myśli jak mnie uratować. Idiota. Nie można

mnie uratować. Umrę tutaj. Idiota, idiota, idiota. Odkryje swoje emocje i Voldemort zabije nas obu.

Wspaniale.
Chcę, by przeżył. Nie wiem, dlaczego. Gdzieś wewnątrz czuję, że ma jakieś zadanie do wykonania,

bardzo ważne zadanie, o którym nie mam pojęcia, ale ono jednak istnieje. Nie może umrzeć tutaj. Nie teraz.
Nie tutaj.

Uderza we mnie pierwsze zaklęcie.
Ból.
Staram się nie krzyczeć.
…
Udaje mi się.
Palący ból. Szukam wzroku Severa. Kiedy znajduję go, uspokajam się trochę. Jest tutaj. Nie jestem sam.
Ból rozdziera moje ciało na małe kawałki. Oczy uciekają mi w głąb czaszki. Zaczynam się pocić.

Cudownie.

Krew w ustach. Udało mi się ugryźć się w język. Krew na twarzy. Upadłem na twarz i złamałem sobie

nos.

To boli.
I znowu udaje mi się znaleźć wzrokiem Severa. Cierpi, widzę to. Możliwe, że jego tortury są gorsze niż

moje. Ja tylko cierpię fizycznie, kiedy on przeżywa silniejsze emocjonalne problemy i poczucie winy.

Kochany Sever… Kochany zdradzony Sever… Jak wiele razy starałem się pomóc ci, ale mi na to nie

pozwoliłeś… A teraz umieram i nie możemy sobie nawzajem pomóc. Mogę mieć tylko nadzieję, że
przeżyjesz ten wieczór.

Paskudne zaklęcie uderza mnie w brzuch, klękam i wymiotuję. Brawo! Od tej chwili będę się wił w

swoich wymiocinach. Rewelacyjnie. Jak mam po tym wszystkim zachować godność?

Nagle przed mymi oczami pojawia się czyjaś twarz. To Harold. Leży na podłodze swojej ulubionej

pracowni – martwy. I wymiociny wszędzie dookoła niego. Prawdopodobnie to samo zaklęcie. Harold… i
Emma. Rodzice Jamesa. Ale byli w pewnym sensie również moimi rodzicami: nie biologicznymi, tylko
prawdziwymi.

Naprawdę. Miałem rodziców, ponieważ miałem ich. Ale Sever zawsze był sam. Najwyraźniej ja mu nie

wystarczałem. Potrzebowałby również prawdziwego ojca. By pozostać przy zdrowych zmysłach.

Ale stracił tę możliwość. A może Harold zaadoptowałby również jego… Nie. To śmieszne. Zaczynam

popadać w obłęd przez te zaklęcia. Sever i Potter… Nawet gdyby Harold zgodziłby się na to, Sever nigdy by
tego nie zaakceptował. Nigdy.

Przeklęta duma!
I znowu ból. Przez kilka chwil nie jestem w stanie myśleć.
Potem… Nic. Żadnego bólu. No dalej! Czyja jest teraz kolej? Zakończmy wreszcie tę okrutną zabawę!
Podnoszę głowę. Moje oczy napotykają oczy Severa. To jego kolej.
Sztywnieję.
***
Nie mogę tego zrobić. Nie.
Czuję jak łokieć mego ojca wbija mi się w żebra.
Podnoszę różdżkę.
Otwieram usta.
Ale nie jestem w stanie mówić.
***
No dalej, Sever! Zabiją cię!
***
– Severus! – mój ojciec syczy lodowato. Podnoszę na niego wzrok. Zimne, lodowato zimne i okrutne

oczy. Bezlitosne oczy. – Zrób to. Już!

Jestem jak skamieniały.
***
Co za miły widok, zobaczyć własnego ojca jak zachęca twojego brata by cię skrzywdził! Naprawdę, moje

serce raduje się, gdy to widzę. Prawdziwie rodzinna scenka…

Ale ten stary drań ma rację, Sever.

– Przeklnij mnie. No już – jęczę do niego cicho.
Drży mu ręka.
***
Nie mogę w to uwierzyć. Quiet chce, abym ja skrzywdził jego! Ale ja nie mogę!
Nie mogę!
– Tchórz – szepcze i odwraca się.
Serce mi się łamie. Quiet, Quiet, nie mów tak do mnie…
– Rzuć klątwę, chłopcze, albo zabiję was obu! – Och, to głos mojej ukochanej matki. Co za wspaniała

rodzina…

***
Jego zaklęcie uderza we mnie. Upadam we własne wymiociny. Bardzo dobrze, Sever. Nareszcie

zrozumiałeś.

***
Nie mogę w to uwierzyć. Zraniłem go.
Chcę umrzeć.
Chcę uklęknąć obok niego i przytulić go. I umrzeć obok niego. Ale on tego nie chce. Dlaczego?
***
Och, robi się coraz gorzej i gorzej. Teraz krwawię. Dobrze rzucona klątwa, naprawdę. Krwawię

wszędzie. Potem to się zatrzymuje.

Potem nie mogę oddychać.
Potem nie mogę przełknąć śliny.
I tak w nieskończoność…
Druga runda.
Znowu kolej Severa.
***
Jestem teraz spokojniejszy. Rzucam na niego zaklęcie, które nie powoduje zbyt dużo bólu. Ale nadal

widzę jak cierpi z powodu mojego zaklęcia.

I znowu.
Czwarta runda.
Moja kolej.
Ale teraz jestem tak pewny, jak jeszcze nigdy niczego w swoim życiu. Nie rzucę już ani jednego zaklęcia

więcej na Quietusa. Nawet jeżeli musiałbym umrzeć. To nawet nie byłoby to takie złe. Podoba mi się ten
pomysł.

***
Widzę w jego oczach decyzję.
Zawiodłem.
Głupi, głupi Sever.
Ale… Trochę mi też ulżyło. Było coś na tym świecie, co mogło odwrócić go od Voldemorta i jego

obrzydliwej bandy. I to ja byłem tym „czymś”.

Nasze oczy się spotykają.
Sięga po swoją maskę. Kiedy rzuca ją na posadzkę, jestem wystraszony. Jego twarz jest czerwona i

zalana łzami. Płakał od dłuższego czasu.

– Nie mogę już dłużej – powiedział po prostu.
Nasz ojciec celuje różdżką w jego szyję.
– Rzuć zaklęcie! – krzyczy.
Sever nie rusza się. Widzę determinację w jego postawie. Tak dobrze byłoby mu powiedzieć słowo… lub

dwa. Przed naszym końcem. Ale ojciec zabije go teraz. Zamykam oczy. Nie chcę widzieć, jak umiera.
Przełykam ślinę i czekam na zabijające zaklęcie, które odbierze mi ostatnią nadzieję.

Nadzieja… Nagle widzę twarz Lily – jej pełną ufności twarz, kiedy poprosiłem ją, by została moją żoną.

Widzę radość i nadzieję w jej oczach. Nadzieję, że zawsze będę do niej wracał, że zawsze będę ją kochał.
Będzie załamana, kiedy  dowie się prawdy. Jej  świat  rozpadnie się na kawałki… Mam nadzieję, że James
pomoże  jej  przetrwać.  To  będzie  dla  niej  bardzo  trudne.  Mam  nadzieję,  że  zgodzi  się,  byśmy  z  Severem
zostali  pochowani  w  tym  samym  grobie.  Nie  w  rodzinnym  grobie  Snape’ów,  obok  moich  mrocznych
przodków.  Nie.  Chcę  być  pochowany  w  Hogsmeade.  Kocham  to  miejsce.  Często  odwiedzałem  groby
Harolda  i  Emmy  i  zawsze  znajdowałem  spokój,  kiedy  siedziałem  tam  przez  długie  godziny,  słuchając
odgłosów natury i zastanawiając się nad swoim życiem, czekającymi mnie zadaniami. Nad Lily i Severem.

Mój głupi brat nigdy się nie dowie, że na całym świecie tylko Lily kochałem bardziej niż jego. Mojego

sarkastycznego, wrednego brata.

Otwieram oczy, by zobaczyć go po raz ostatni w życiu, by dać mu to samo wsparcie, jakie on dawał mi

od początku tortur. Nasze spojrzenia znowu się spotykają.

– Przepraszam, Quiet – mówi i widzę ból w jego oczach. Mój Boże, to musiało być dla niego takie

trudne. Zawsze chciał mnie bronić, zawsze dbał o mnie, i zawsze nienawidził z całego serca Syriusza i
Jamesa tylko dlatego, że ich dowcip o mało mnie nie zabił… No cóż, ja też nie lubię Syriusza, chociaż Sever
i on są ludźmi tego samego typu: inteligentni, porywczy, uparci, rzadko myślący o konsekwencjach swoich
czynów. Ale Sever mnie kocha. Natomiast Syriusz nienawidzi mnie z taką samą siłą, z jaką nienawidzi
Severa. Dlaczego? Nigdy się nie dowiem.

– Nie ma potrzeby. – Mój głos jest zachrypnięty i ledwo słyszalny, ale widzę, że Sever mnie słyszy.

Uśmiecha się lekko i ja się uśmiecham. Witaj w świecie żywych, mój kochany bracie.

– Crucio! – Głos mojego ojca jest ostry jak nóż.
Sever upada na podłogę jak ścięte drzewo: bez krzyku, płaczu czy błagania. Nigdy nie sądziłem, że ma w

sobie tyle godności. Tylko po jego palcach widać, że cierpi: ściska mocno swoją różdżkę… Potem krew
zaczyna płynąć mu z ust.

Jest teraz tak blisko mnie… Wyciągam rękę, by go dotknąć, ale kolejne zaklęcie uderza we mnie i przez

dłuższą chwilę nie mogę się skoncentrować. Gdy znowu podnoszę głowę, Severa już tu nie ma. Ani moich
rodziców.

Będą go torturować. Nie mogę nie zadrżeć, gdy myślę o nim, o jego bólu – jakbym sam był w lepszej

sytuacji… Nie, oczywiście, że nie. Moje tortury trwają dalej.

Nigdy już nie zobaczę mojego brata. Nigdy jeszcze nie byłem tak pewien niczego w swoim życiu.
***
Nigdy nie zostało na mnie rzucone Cruciatus. Nigdy. Może to się wydaje dziwne, skoro miałem rodziców

Śmierciożerców, ale nigdy wcześniej nas nie skrzywdzili. To był pierwszy raz.

To potworne! Jak mogłem używać tego przeciwko komukolwiek? Jak mogłem torturować tym innych?

Jak mogłem być takim wielkim bydlakiem? Jak mogłem wybrać taką drogę?

Ból mnie teraz uczy.
Quiet miał rację przez te wszystkie lata.
Zawiodłem. Przegrałem całe swoje życie.
Serce mi się łamie i czuję jak moja dusza obraca się w kamień.
Straciłem swoje życie. Zawiodłem.
Moje serce przestaje bić.
Co ja zrobiłem?
Emocjonalny ból nagle przezwycięża fizyczny i okropny wrzask wydobywa się z mojej piersi. Wrzask

przeklętych. Jestem przeklęty. Skazany na przerażającą śmierć, będąc całkowicie świadomy wszystkich
grzechów, jaki popełniłem. Spadam do piekła, na jakie zasługuję, na nieskończoną samotność, na jaką
zasługuję, poprzez intensywny ból podwójnego Cruciatus, na jaki zasługuję!

Teraz chcę, aby moi rodzice torturowali mnie mocniej, dużo mocniej niż to robią, by pomogli mi zapłacić

za wszystko, co zrobiłem…

Łzy płyną mi po policzkach, ale moje czyny nie mogą być zmyte nawet oceanem łez. Nie ma na świecie

wystarczająco dużo skruchy, by to zmazać, nie ma żadnego zadośćuczynienia, by za to odpłacić, by cofnąć
tortury, ból, który spowodowałem… Aby przywrócić do życia ludzi, których zabiłem.

Nie chcę umrzeć. Nie. Chcę zostać ukarany i dopiero po tym chcę umrzeć. Dzięki Bogu, ojciec zajmuje

się właściwą karą, chociaż wydaje się mi ona za mała. Zasługuję na więcej bólu, więcej tortur! Chcę być
torturowany tak jak Quietus, chcę…

Wrzeszczę i płaczę, nie obchodzi mnie, co myślą moi rodzice, co myślą inni Śmierciożercy. Nie obchodzi

mnie czy uważają mnie za tchórzliwego czy słabego. Zasługuję na ich pogardę, na pogardę wszystkich…

Cholera, efekty zaklęć zaczynają znikać, a ja tego nie chcę!
Podnoszę głowę i patrzę w oczy mojego ojca.
– Nie jesteś w stanie porządnie ukarać swojego syna? To było raczej słabe…
Widzę gniew w jego oczach. Cóż, osiągnąłem swój cel. Znowu uderza mnie klątwą. Moje plecy wyginają

się z bólu. Uderza we mnie mocniej i mocniej. Świat zaczyna zasłaniać mgła. Nic już nie widzę, nie słyszę,
nie czuję…

Nagły rozkaz odcina ból.
– Wystarczy, Severusie. – To mój Pa… Nie. To Voldemort. – Chodź. Twój młodszy syn poniesie

właściwą karę. Co do niego… – Wskazuje na mnie lekkim ruchem głowy. – Zostaw go. Błędem było
zmuszanie go, by brał w tym udział. Powinieneś był wiedzieć, że on… kocha swojego brata.

Powiedział „kocha”, jakby mówił o jakiejś wyjątkowo obrzydliwej rzeczy. Prawie wypluwa to słowo.
Jak mogłem szanować tego… bydlaka?
I… Jak mogłem szanować moich rodziców?
Quiet… Umrzesz za chwilę. Chciałbym cię ocalić, chciałbym być tam z tobą w ostatnich momentach

twojego życia, ale po prostu nie mogę. Nie mogę się poruszyć. Cóż, zaklęcia musiały być… silne. Muszą
być jakieś ich skutki, ale ich nie czuję. Moje serce, moje myśli znajdują się w głównej sali. Obok mojego
brata.

Widzę jak ta trójka opuszcza pokój, w którym teraz leżę. Widzę, jak wchodzą do sali. Zabiją mojego

brata.

Czas jakby zwolnił. Każdy ich krok wydaje się wiecznością.
Chcę ich zatrzymać.
Łzy znowu płyną po moich policzkach.
STOP! Trzęsę się na podłodze. Zostawiają za sobą otwarte drzwi. Bydlaki.
Nie widzę Quietusa. Nigdy go nie zobaczę.
QUIETUS!
NIE! Krzyczy moja dusza.
I nie ma odpowiedzi na moją cichą modlitwę.
***
Krzyki Severa torturują mnie teraz. Dlaczego on tak wrzeszczy? Widziałem jak udało mu się wytrzymać

Cruciatus w milczeniu. Dlaczego teraz tak się upokarza? Dlaczego?

Sever, proszę, przestań, przestań. To boli mnie bardziej niż zaklęcia i fizyczne męczarnie. Co ten stary

bydlak, ten nasz tak zwany ojciec, ci robi?

Jestem pewny, że mój ból jest niczym w porównaniu do twojego.
Zamykam oczy.
Umieramy. W bólu.
Nagle rozumiem ból Severa. On również to zrozumiał. On też jest świadomy, że teraz patrzymy śmierci

w twarz. I nie jest na to gotowy. Spowodował zbyt wiele bólu i śmierci, by mógł ze spokojem przyjąć
własną. Nie może zaznać spokoju. Teraz spogląda w paszczę piekła. Drżę. Przełykam ślinę.

Piekło… Potępienie…
O mój Boże…

Sever…
Sever…
Chciałbym cię uratować. Chciałbym ująć trochę ciężaru spoczywającego teraz na tobie. Chciałbym, byś

został pocieszony. Zaakceptowany. Uspokojony. Ale nie będziesz.

Jestem bezsilny. I umieram. Wyliczyłem, że to jest szósta runda.
Tylko pięciu Śmierciożerców do końca.
Ból.
Czterech.
Ból.
Trzech.
Ból.
Dwóch.
Ból i wzrastająca panika.
Jeden.
Panika bez uczucia bólu.
Teraz jestem przerażony. Spodziewam się, że Tom stanie nade mną i uderzy zabijającym zaklęciem.
Wstaje ze swojego tronu i… wychodzi z sali. Wchodzi do komnaty, z której dobiegają wrzaski mojego

brata.

Teraz jestem zupełnie sparaliżowany. Chce najpierw zabić Severa.
Zasycha mi w gardle. Krew zastyga. Serce mi staje. Czekam na słowa, które przetną linię życia Severa.

Avada Kedavra.

Nie słyszę ich.
Tom wraca z moimi rodzicami. Czy to znaczy, że…? Nie. To nie może być prawda. Sever żyje, prawda?

Żyje, żyje, żyje, powtarzam sobie nieskończenie wiele razy.

Teraz Tom staje obok mnie.
Odwracam oczy w jego stronę.
– Zamierzam cię teraz zabić – mówi prawie przyjaźnie.
– Wiem – odpowiadam spokojnie. Niewzruszony. Z taką godnością, jaką tylko mogę teraz pokazać.
Podnosi różdżkę.
Czas się zatrzymuje.
– NIEEEEE! – słyszę desperacki wrzask Severa z drugiej komnaty. Czuję ulgę. On żyje. Kocham cię,

Sever. Proszę, zabierz mnie do Hogwartu. Proszę, zaopiekuj się Lily. Proszę, odszukaj swoje życie i
szczęście. Proszę. Zrób to dla mnie.

Zaciskam pięści, by nie drżały mi ręce. Patrzę Voldemortowi prosto w oczy.
Kocham cię, Lily.
Kocham cię, Sever.
Kocham cię, życie. Nie chcę umierać.
Staram się nie wymiotować. Nie mrugać.
Akceptuję to, co nadchodzi.
– Avada Kedavra.
Pozwalam moim oczom się zamknąć.
To już koniec.
Kocham cię, Quiet, prawie słyszę słowa Severa.
Sev…
***
Słyszę słowa bydlaka. „Zamierzam cię teraz zabić.” Quiet, jaki ty jesteś silny! Jak ty spokojnie

odpowiadasz… Zazdroszczę ci. Nigdy nie ośmieliłem się odpowiedzieć w taki sposób Pa… Bydlakowi.

Twoje słowa bolą mnie. Jesteś gotowy na śmierć.

Ale ja nie jestem gotowy, by zaakceptować twoją śmierć!
Czuję jak serce mi się łamie, gdy słyszę twoją odpowiedź.
Nie umieraj, Quiet. Proszę. Proszę, zrób coś. Proszę, przyjmij jego ofertę, przyłącz się do niego i bądź

wolny, by stąd uciec!

Druga część mnie cię rozumie. Proszę, nie akceptuj jego oferty. Nie zostawaj jego niewolnikiem, jak ja.

Nie bądź chodzącym trupem, jak ja. Nie. Po prostu nie.

Naprawdę nie wiem, dlaczego teraz wrzeszczę, która moja połowa próbuje wyrazić się w ten sposób.
– NIEEEEE! – Mój krzyk jest ostry i przecina powietrze.
Nie odpowiada mi. Ale słyszę jego myśli.
Kocham cię, Sever, myśli.
– Avada Kedavra.
Kocham cię, Quiet, myślę. Mam nadzieję, że to słyszysz.
To już koniec.
…
Potrzebuję kilku godzin, by dotrzeć do głównej sali, na wszystkich czterech kończynach. Jestem

przerażająco słaby.

Quiet leży tam, we własnej krwi i wymiocinach. Jego ciało jest nadal naprężone. Klękam koło niego i

przytulam go mocno do piersi.

– Wybacz mi, Quiet. Zdradziłem cię. Pozwoliłem, by cię zabili. To moja wina.
Nie odpowiada.
Nie żyje.
Mój brat nie żyje.
Quiet nie żyje.
Moje łzy obmywają jego twarz. Ukrywam twarz w jego włosach. Czuję zapach krwi i potu, cierpienia,

bólu. Nie byłem w stanie go ocalić.

Wzdycham wreszcie i biorę jego martwe ciało na ramiona. Idę chwiejnym krokiem w stronę wyjścia. Oto

uprzejmość Voldemorta dla jego sługi – dla mnie, że mogę zabrać brata, mogę mu zapewnić właściwy
pogrzeb, na jaki zasługuje. To poważna przysługa.

I nienawidzę za to bydlaka.
Dlaczego nie pozwolił mojemu ojcu mnie zabić? Nie chcę jego łaski. Chcę, żeby moje życie się

skończyło.

Wiem, co zrobić.
Pójdę do dyrektora Dumbledore’a. Poproszę go, by pochował mnie obok mojego brata, kiedy otrzymam

pocałunek dementora. Ulga przepływa przez moje ciało. Niedługo to się skończy. Dumbledore jest
wystarczająco szlachetny, by spełnić moją prośbę.

Przekraczam granicę pola antyaportacyjnego.
Znikam i pojawiam się w Zakazanym Lesie. Quiet jest nadal w moich ramionach. Mogę go utrzymać, nie

jest ciężki i jestem wystarczająco silny, by go nieść.

Nadal płaczę jak małe dziecko.
Zabieram Quietusa do gabinetu dyrektora.
Podaję hasło chimerze.
– Hipogryfy.
Niezwykłe stworzenia są manią dyrektora. Cieszę się, że porzucił wilkołaki po moim proteście.

Nienawidzę wilkołaków. Nie chcę pamiętać zwłaszcza jednego.

Kładę ciało na sofie dyrektora. Na twarzy Dumbledore’a maluje się panika. Nie wiem, dlaczego. Na

widok martwego Quietusa, czy mnie płaczącego? Dwa szokujące fakty naraz.

– Czy on nie żyje, profesorze? – Jego głos jest ledwo słyszalny.
Kiwam głową.

– Nie mogłem go ocalić. Ojciec oddał go Voldemortowi. Torturowali go. Na końcu Voldemort rzucił na

niego zabijające zaklęcie. – Nie mogę mówić dalej. Upadam na podłogę, obok sofy, na której leży ciało
mojego brata. – On nie żyje, dyrektorze, on nie żyje.

Zdaję sobie sprawę, że użyłem dwukrotnie imienia Voldemorta bez strachu, bez żadnych oznak

szacunku.

Już się go nie boję.
I z pewnością już go nie szanuję.
– Proszę, dyrektorze, niech mnie pan odda Ministerstwu. Jestem zwolennikiem Voldemorta. Byłem

jednym z oprawców Quietusa. Jestem mordercą. Nie zasługuję by żyć. Proszę. – Oczywiście nie
wspominam o moim samolubnym motywie: nie chcę już żyć.

Nie odpowiada. Ale czuję silne ramiona podnoszące mnie i obejmujące mocno.
To coś jak przytulenie.
Nigdy wcześniej nie byłem przytulany. Ale akceptuję to teraz, chociaż nie zasługuję na pocieszenie.
Trwamy w zupełnym milczeniu. W pokoju słychać tylko moje łkanie.
Kiedy wreszcie trochę się uspokajam, podnoszę oczy na dyrektora. Jestem na nowo wstrząśnięty. Jego

twarz też jest mokra od łez. Jego oczy są puste i brakuje w nich zwykłych wesołych iskierek. Teraz tylko
siedzimy twarzą w twarz.

Po chwili przerywam milczenie.
Podwijam rękaw i pokazuję mu przedramię.
– Jestem Śmierciożercą, dyrektorze. Proszę, niech pan odda mnie Ministerstwu. I… proszę, niech mnie

pan pochowa obok Quietusa, kiedy ja… ja…

– Nie oddam cię Ministerstwu, Severusie. – Jego głos brzmi przyjaźnie, kiedy używa mojego imienia.

Jestem tym poruszony, chociaż jego słowa mnie ranią.

– Nie chcę już żyć, dyrektorze. – Pozostaję uprzejmy. Nie ośmielam się nazwać go po imieniu. – Nie

zasługuję, by żyć – szepczę.

On tylko wzdycha. Potem znowu siedzimy w ciszy.
– Kochałeś go – mówi nagle i głaszcze Quietusa po włosach.
Tylko kiwam głową w odpowiedzi.
– Ja też go kochałem. – Jego wyznanie porusza mną. Potem dodaje: – Nie oddam im ciebie. Nadal masz

po co żyć.

– Być może mam… – protestuję – ale jestem Śmierciożercą. Mordowałem i torturowałem ludzi. Nie

mogłem ocalić własnego brata. Nie zasługuję, by żyć.

– Nie zasługujesz również na to, by umrzeć.
Nie jestem pewien, co znaczą te słowa. Nie zasługuję na tak łatwą śmierć? Czy może zasługuję na życie,

a nie na śmierć? Patrzę na niego pytająco.

On, oczywiście, nie odpowiada.
I znowu zapada cisza.
Powoli odprężam się. Zamykam oczy i nie zauważam, kiedy zasypiam.
Kiedy budzę się kilka godzin później, jestem sam w gabinecie. Dyrektora ani Quietusa już nie ma. Tylko

ja, ze swoim boleśnie ocalonym życiem, zastanawiam się, co mam robić przez następne pięćdziesiąt lat. Czy
może nawet dłużej. Na samą myśl robi mi się niedobrze. Pięćdziesiąt lat żalu i strasznych wspomnień,
samotności w mroku, w każdym istniejącym sensie tych słów.

Nie chcę żyć. Ale Dumbledore chce, bym żył. Więc muszę znaleźć sposób, by umrzeć za jego zgodą.

Odpowiedź jest oczywista.

Wyrwano mi połowę duszy i połowę serca. Moje życie jest rozerwane na dwoje. Nie jestem już całą,

kompletną osobą. Nie boję się już śmierci. I jestem wystarczająco inteligentny, by to zrobić. Być może
przed śmiercią uda mi się zapłacić choć trochę za te wszystkie makabryczne rzeczy, które uczyniłem. I

kiedy nadejdzie czas, by Avada Kedavra Voldemorta uderzyło we mnie, będę gotów. Albo przynajmniej
bardziej gotowy niż teraz.

Gdy dyrektor wchodzi do pokoju, staję przy nim, schylam głowę i składam mu przysięgę.
– Przysięgam teraz tobie, Albusie Dumbledorze, na imię mojego brata, że będę walczył z tobą przeciwko

naszemu wspólnemu wrogowi, Tomowi Marvolo Riddle, aż do jego klęski. Nie będę szczędził swojego
życia, jeśli będzie taka potrzeba. Będę twoim szpiegiem, będę posłuszny twoim rozkazom i będę cię słuchał
do końca swoich dni.

Jego oczy rozszerzają się ze zdziwienia, ale nie może już nic przeciwko temu zrobić. Przysięga została

złożona, czy ją akceptuje, czy nie.

– Severus, ja nie… – szepcze słabo, ale kiedy spogląda mi w oczy, przerywa. – Przyjmuję twoją

przysięgę, chociaż chciałem, żebyś wreszcie był wolny.

– Nie mogę być wolny, już nigdy, dyrektorze. Moje grzechy mnie prześladują i będą prześladować aż do

mojej śmierci. Chcę za nie zapłacić. Pomóc naprawić zło, jakie wyrządziłem, nawet jeśli jestem świadomy,
że mi się to nie uda.

Zrozumienie lśni w jego oczach. I obawa. Głęboka obawa. Nagle wydaje się bardzo stary i zmęczony.
– Rozumiem, Severusie – wzdycha. – Ale to jest wojna. Nie jesteś odpowiedzialny za wszystkie czyny,

które popełniłeś. Wypełniałeś rozkazy.

– Ale to ja zdecydowałem, by dołączyć do Voldemorta. Muszę ponieść tego konsekwencje.
Nie waham się. Wiem, że mam rację, chociaż mogę zrozumieć jego punkt widzenia. Działałem z rozkazu

Voldemorta, jak żołnierz posłuszny dowódcy. Ale w moim przypadku nie zostałem zmuszony, by zostać
jego żołnierzem.

Cóż, niektórzy by powiedzieli, że byłem młody i nie znałem możliwych konsekwencji swojej decyzji. I

mogliby mieć rację. Ale jest wiele osób na tym świecie, które się do niego nie przyłączyły. Nawet więcej,
zdecydowało się walczyć przeciwko niemu. Powinienem był zastanowić się lepiej, zanim podjąłem decyzję.
Nie zrobiłem tego, więc jestem odpowiedzialny.

Najwyraźniej dyrektor rozumie moje niewypowiedziane słowa. Tylko kiwa głową.
– Pogrzeb Quietusa odbędzie się za cztery dni. Ministerstwo chce zbadać jego ciało, zanim wyda

pozwolenie na pochowanie go.

– Potrzebują aż czterech dni? – Jestem zbulwersowany.
– Mają teraz zbyt wiele rzeczy do zrobienia. – Jego oczy są takie łagodne.
Tak. Zbyt wiele rzeczy. To znowu oznacza Voldemorta.
– Pójdę już, dyrektorze – mówię wreszcie.
– Albus – mówi. Mrugam, zaskoczony.
– Tak, dyrektorze?
– Albus – powtarza. – Quietus mówił do mnie Albus – wyjaśnia.
Nagłe wzruszenie ściska mi krtań.
Nigdy nie zrozumiem Dumbledore’a.
W moich pokojach jest ciemno.
I zimno.
Tu jest jak w prawdziwym piekle. Ponieważ w piekle nie jest ciepło, gorąco i jasno. Piekło jest lodowatą,

ciemną dziurą, w której musisz spędzić życie.

Drżę, ale nie rozpalam ognia. Nie zasługuję na ciepło.
Nie zasługuję na światło.
Może źle zrobiłem oferując pomoc jasnej stronie. Nie zasługuję również na to, by dla nich pracować.

Jestem zimny i mroczny.

Boję się przyszłości. Zimnej i mrocznej przyszłości, w której nie zaznam spokoju, wybaczenia, za

którymi zawsze będę tęsknił. Spokój i wybaczenie. Oczami wyobraźni mogę zobaczyć teraz moją drogę –
pełną bólu, samotności i ciemności. Wszystkiego, na co zasługuję.

Document Outline