Ogólne zasady bezpieczeństwa pożarowego stawiane obiektom  
budowlanym 
  (wg Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 
14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny 
odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 10, poz.46 z późniejszymi 
zmianami). 
 

Bezpieczeństwo pożarowe budynków jest jednym z podstawowych 

wymagań stawianym obiektom budowlanym. Obiekty budowlane muszą 
spełniać, być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby w przypadku 
pożaru: 
- nośność konstrukcji mogła być zapewniona przez założony okres, 
-  powstanie i rozprzestrzenianie się ognia i dymu w obiektach było 

ograniczone, 

- rozprzestrzenianie 

się ognia na sąsiednie obiekty było ograniczone, 

- mieszkańcy mogli opuścić obiekt lub być uratowani w inny sposób, 
- uwzględnione było bezpieczeństwo ekip ratowniczych. 
 
 Powyższe wymagania można osiągnąć poprzez: 
-  zaprojektowanie elementów i całej konstrukcji  o wymaganej odporności 

ogniowej, 

- odpowiednią lokalizację budynku, 
- uwzględnienie w rozwiązaniach : 

• 

odpowiednich stref pożarowych, 

• 

dróg ewakuacyjnych, 

• 

elementów wykończenia wnętrz, 

• 

innych wymagań wynikających z rodzaju i przeznaczenia obiektu. 

 

O bezpieczeństwie pożarowym budynku decyduje nie tylko jego 

podstawowa konstrukcja i główne elementy. Bardzo ważną funkcję spełniają 
również elementy wykończeniowe. Elementy te mogą mieć wpływ na 
zwiększenie odporności pożarowej. Szczególnie dotyczy to sufitów 
podwieszonych oraz okładzin i powłok ochronnych.  

Wymagania mówiące o ograniczeniu powstania i rozprzestrzeniania się 

ognia oraz dymu w obiektach budowlanych dotyczy następujących elementów 
pomieszczenia: ścian, sufitów podwieszonych, podłóg, rur i przewodów łącznie 
z izolacją zewnętrzną instalacji (elektrycznej, grzewczej, wentylacyjnej, 
odgromowej itp.).  

W celu ograniczenia rozprzestrzeniania się ognia i dymu poza 

pomieszczenie, w którym powstał pożar, stosuje się odpowiednie 
zabezpieczenia techniczne (oddzielenia przeciwpożarowe, zamknięcia otworów, 
instalacje gaśnicze, instalowanie barier dymowych  itp.). 

Nie rozprzestrzenianie się pożaru na sąsiednie obiekty budowlane można 

osiągnąć przez: zmniejszenie promieniowania (odległość między budynkami, 
powierzchnie nieosłonięte np. okna, właściwości materiałów elewacyjnych, 
odporność ogniową  ścian, instalacje przeciwpożarowe), zmniejszenie palności 
pokrycia dachowego i możliwości wnikania pożaru do wnętrza budynku, 
zmniejszenie możliwości zapalenia dachu nad obiektem, który się pali, oraz 
przejścia ognia na stronę zewnętrzną. 

Umożliwienie ewakuacji użytkownikom oraz dostęp ekipom ratowniczym 

do obiektu można zapewnić przez ograniczenie powstania ognia i dymu 
pochodzącego z okładzin  ściennych i sufitowych oraz pokryć podłogowych. 
Technicznymi sposobami realizacji tego celu jest odpowiednie zaprojektowanie 
dróg ewakuacyjnych, oddzielenie dróg ewakuacyjnych od otoczenia, przez 
zastosowanie elementów oddzielających przeciwpożarowych i 
przeciwdymowych oraz stosowanie technicznych środków ochrony przed 
dymem. Wymagania te dotyczą powierzchni eksponowanych ścian sufitów, 
podłóg, a także części obiektów spełniających funkcje oddzielające (ściany i 
ścianki działowe, sufity łącznie z sufitami podwieszonymi, podłogi). 
 
Bezpieczeństwo pożarowe budynków na tle wymagań                 

europejskich  

 
 Najważniejszym dokumentem europejskim dotyczącym budownictwa jest 
Dyrektywa Zgromadzenia Europejskiego, w sprawie ujednolicenia praw, 
przepisów i postanowień administracyjnych krajów członkowskich, 
odnoszących się między innymi  do wyrobów  budowlanych. Dyrektywie Rady 
Wspólnoty Europejskiej 89/106/EWG z dnia    21.10.1981 r. na temat zbliżenia 
ustaw i aktów Państw Członkowskich dotyczących bezpieczeństwa pożarowego 
obiektów budowlanych towarzyszy Dokument Interpretacyjny 

 

„Bezpieczeństwo pożarowe”. Dokument Interpretacyjny zawiera podstawowe 
wymagania stawiane wyrobom budowlanym, metody badań i kryteria oceny 
wyników. 
 

Dyrektywa wyznacza najważniejsze cele i formułuje podstawowe 

wymagania dla zapewnienia maksymalnego bezpieczeństwa publicznego, 
związanego z wykonywaniem i użytkowaniem budowli. Głównym 
zamierzeniem Dyrektywy jest: 
- zapewnienie przez kraje członkowskie projektowania i wznoszenia 

budynków i obiektów budowlanych na swoim terytorium  w sposób nie 
naruszający bezpieczeństwa osób, zwierząt domowych i mienia oraz z 
zachowaniem innych podstawowych wymagań, 

- spowodowanie ustanowienia przez kraje członkowskie przepisów 

uwzględniających wymagania dotyczące nie tylko bezpieczeństwa budynków 
(wytrzymałość mechaniczna, stateczność, bezpieczeństwo pożarowe, 
bezpieczeństwo użytkowania), ale także: 

• 

bezpieczeństwa zdrowotnego, 

• 

trwałości, 

• 

energooszczędności, 

• 

ochrony środowiska, 

• 

ekonomiki, itp. 

- spowodowanie przyjęcia podstawowych wymagań za punkt wyjścia do 

przygotowania jednolitych norm europejskich dotyczących wyrobów 
budowlanych.