Dziennik pomiaru kątów metodą kierunkową

Teodolit typ:….…nr …..…… Obserwator………..…sekretarz…………….data………str …

godz.

Nr. serii

Nr. i nazwa celu

Koło KL, KP

odczyty

Kierunki

Zredukowane z

poszczególnych

serii

Poprawka horyzontu

Kierunek

Poprawiony

Ki

Warunki

Atmosferyczne

limbusa

mikrometru

Średni

I

II

I+II

/2

KL+KP

/2

g

c

cc

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

KL

KP

KL

KP

KL

KP

KL

KP

KL

KP

KL

KP

KL

KP

KL

KP

KL

KP

KL

KP

KL

KP

KL

KP

KL

KP

KL

KP

KL

KP

KL

KP

KL

KP

KL

KP

KL

KP

KL

KP

KL

KP

KL

KP

KL

KP

Kierunki uśrednione

Analiza dokładności na podstawie wyrównania stacyjnego

Cel

Seria I

Seria II

Seria III

Obliczenie skrętów serii

v

v'

v

v'

v

v'

1

2

3

4

5

6

7

8

0x01 graphic

0x01 graphic
=

0x01 graphic
=

Suma

Ocena dokładności

0x01 graphic
, 0x01 graphic
ostateczne średnie ze wszystkich serii kol. 12 w dzienniku pomiaru

0x01 graphic
kierunek poprawiony w danej serii - kol. 12 w dzienniku

0x01 graphic
= skręt w serii

0x01 graphic
= 0x01 graphic
= poprawki skorygowane

[v' v' ] = średni błąd kierunku wyrównanego stacyjnie m= ± m00x01 graphic

średni błąd kąta m k =m ⋅0x01 graphic

Instrukcje

G-1 Pozioma osnowa geodezyjna (z 1979 r., ze zmianą z 1983 r.).

czwarte 1986

G-2 Szczegółowa pozioma i wysokościowa osnowa geodezyjna i przeliczenia współrzędnych między układami.

 

Wydanie piąte zmienione 2001

Wytyczne techniczne

G-1.5 Szczegółowa osnowa pozioma. Projektowanie, pomiar i opracowanie wyników.

drugie 1990

Pod względem dokładności wyznaczenia położenia punktów, podstawowa i szczegółowa osnowa dzieli się na trzy klasy, oznaczone cyframi rzymskimi. Punkty osnowy podstawowej zalicza się do I klasy, a punkty osnowy szczegółowej do II i III klasy. Dokładność określenia położenia punktów poszczególnych klas charakteryzują następujące błędy średnie po wyrównaniu:

klasa

przeciętny błąd względny długości boku

błąd położenia punktu względem punktów nawiązania

I

II

III

md : d 5 · 10 -6

-

-

-

mp 0,05 m

mp 0,10 m

Dopuszczalne średnie błędy pomiaru kątów i długości boków w sieci II klasy, w zależności od długości elementów wyznaczających wynoszą:

Długość elementu w sieci

Średnie błędy pomiaru

kąta

długości boku

0,5 - 2 km

2 - 4 km

4 - 8 km

4" /12cc/

2,5" /8cc/

1,5" /5cc/

2 · 10-5

1,2 · 10-5

8 · 10-6

0x08 graphic

Sprzęt wykorzystywany do pomiaru metodami klasycznymi w sieciach II klasy musi spełniać następujące wymagania:

  1. Teodolit musi zapewniać pomiar kierunku z błędem średnim nie przekraczającym +_ 8cc

  2. dalmierz elektrooptyczny ma umożliwić pomiar odległości d [km] z błędem standardowym nie większym niż +- ( 0.01+0.005xd)

Dla osnowy III kl

  1. błąd kierunku ,=20cc

  2. błąd długości ,= (o.01+0.01xd)

0x08 graphic