Nr ćw. 100 |
Data: 30.V.11 |
Dominik Witaszek |
Wydział elektryczny |
Semestr II |
Grupa E-8 |
dr Magdalena Elantkowska |
Przygotowanie: 30.V.2011r. |
Wykonanie: 30.V.2011r. |
Ocena : |
||
TEMAT: WYZNACZANIE GĘSTOŚCI CIAŁ STAŁYCH I CIECZY ZA POMOCĄ PIKNOMETRU I WAGI JOLLY'EGO
Aby wyznaczyć gęstość, należy zapoznać się z definicję gęstości. Można ją wyrazić wzorem d=m/V. Równanie to można wykorzystać do wyznaczenia gęstości bezpośrednio dla ciał o regularnych kształtach. Sytuacja komplikuje się jednak gdy mamy do czynienia z nieregularną bryłą. Obliczona objętość obarczona byłaby zbyt dużym błędem. Jednym ze sposobów rozwiązania tego problemu jest wyznaczenie gęstości przy pomocy piknometru. Zwykle jest to szklane naczynie o pojemności 50 cm3 Jest on tak zbudowany by ciała wypełniały go całkowicie ( ciecz lub ciało stałe-ciecz ). Poziom cieczy powinien pokrywać się z górną krawędzią korka. Należy usunąć także pęcherzyki powietrza, które znajdują się wewnątrz piknometru. Nie należy dotykać piknometru gołą dłonią bo może to spowodować wzrost jego temperatury a przez to zmianę objętości cieczy wypełniającej go.
Najpierw należy wyznaczyć objętość piknometru. Możemy to uzyskać ważąc wypełniającą go ciecz o znanej gęstości za pomocą wagi analitycznej. Najlepiej użyć wody destylowanej.
![]()
gdzie: mw - masa wody destylowanej dw - gęstość wody destylowanej
Zatem po wykorzystaniu tego wzoru gęstość cieczy można wyrazić wzorem : ![]()
gdzie: d- gęstość badanej cieczy m- masa badanej cieczy w objętości piknometru
mw - masa wody destylowanej w objętości piknometru dw - gęstość wody destylowanej
Masę wody i badanej cieczy otrzymujemy w wyniku 3 ważeń:
1) Ważymy pusty piknometr, oznaczamy jego masę przez m1
2) Ważymy piknometr wypełniony do „końca” wodą destylowaną. Tę masę oznaczymy przez m2. Masa wody jest więc równa mw = m2-m1
3) Ważymy piknometr napełniony badaną cieczą - masa wynosi m3 a masa badanej cieczy m=m3-m1
Wykorzystując te wszystkie wzory, gęstość badanej cieczy można wyrazić równaniem ![]()
Na podobnej zasadzie można wyznaczyć gęstość ciał stałych.
By było to możliwe musi być możliwość włożenia danego ciała do piknometru.
1) Ważymy ciało stałe na szalce z tektury i oznaczamy jako m1
2) Ważymy piknometr napełniony wodą i oznaczamy jako m2
3) Umieszczamy badane ciało do wnętrza piknometru z wodą. Wylewa się z niego objętość wody równa objętości badanego ciała stałego. Oznaczmy tą masę jako m3
Masa wody m, która wylała się jest równa: m=(m1+m2)-m3
Wiemy także, iż m=d·V możemy wyznaczyć V ciała stałego: ![]()
W ten sposób znamy już wszystkie wielkości i można obliczyć gęstośc dla danego ciała stałego.
![]()
Uwaga: 1 Badane ciało musi mieć mniejszą gęstość niż ciecz w której będzie zanurzone
2 Drugą metodą nie można wyznaczać gęstości cieczy ponieważ po zmieszaniu dwóch cieczy ich wspólna objętość może nie być sumą objętości pierwotnych.
Wyznaczanie gęstości ciał stałych i cieczy za pomocą wagi Jolly'ego polega na wykorzystaniu prawa Archimedesa i Hooke'a. Górny koniec sprężyny przyczepiony jest do statywu, natomiast do dolnego końca sprężyny przyczepione są dwie szalki, jedna pod drugą. Podczas wykonywania pomiarów dolna szalka jest zawsze zanurzona w wodzie. Umożliwia to przesuwalny stolik z zlewką, znajdujący się pod drugą z szalek. Podczas wykonywania pomiarów obserwujemy wydłużenia sprężyny podczas odpowiedniego obciążania szalek. Przy korzystaniu z tej metody stosujemy wzór :
b-a - obserwowane wydłużenie sprężyny po dołączeniu obciążenia b-c - wartość wydłużenia przy ciele zanurzonym w wodzie
Wyniki pomiarów
Piknometr
Badane ciała stałe: aluminium, mosiądz, miedź, ołów.
Dokonano jednokrotnego pomiaru masy pustej miseczki (mm) (którą wykorzystywano w pośrednim pomiarze masy badanych substancji) oraz wypełnionego wodą piknometru (m2). Każdorazowo ważono miseczkę z badaną substancją (mm+subs) oraz piknometr wypełniony mieszaniną wody i badanej substancji (m3) (tak jak jest to opisane w „metodzie pomiarowej”).
Masa pustej miseczki: mm = 1,61 g.
Masa piknometru wypełnionego wodą: m2 = 52,03 g.
Poniższa tabela zawiera pozostałe zmierzone masy dla każdej z czterech substancji.
substancja |
aluminium |
mosiądz |
miedź |
ołów |
mm+subs [g] |
25,66 |
37,57 |
71,93 |
84,68 |
m3 [g] |
66,69 |
83,76 |
114,37 |
127,84 |
Dokładność wagi analitycznej: Δm = 0,01 g.
Waga Jolly'ego
Badane ciała stałe: stal, mosiądz, miedź, aluminium.
Dokonano jednokrotnego pomiaru położenia sprężyny swobodnie wiszącej (położenie a). Każdo-razowo wykonano pomiar położenia wskaźnika przy obciążeniu górnej (położenie b) i dolnej (położenie c) szalki dla czterech małych (indeks m) i czterech dużych (indeks d) obciążników - badanych materiałów w postaci walców. „Metoda pomiarowa” nakreśla sedno sposobu.
Położenie wskaźnika a: 47 mm.
Poniższa tabela zawiera położenia pozostałych wskaźników dla każdego z czterech małych i czterech dużych ciał - badanych substancji.
materiał |
stal |
mosiądz |
miedź |
aluminium |
||||
wielkość próbki |
- |
d |
- |
d |
- |
d |
- |
d |
wskaźnik b [mm] |
- |
137 |
- |
145 |
- |
150 |
- |
79 |
wskaźnik c [mm] |
- |
126 |
- |
133 |
- |
138 |
- |
67 |
Dokładność odczytu położenia: Δp = Δa = Δb = Δc = 1 mm.
Obliczenia
Do zadanych obliczeń potrzebna jest znana wartość gęstości wody w temperaturze pokojowej dw.
Odczytane z tablicy: dw = 998 kg/m3 (w temp. 20 ºC).
Piknometr
Masa substancji wyznaczana jest pośrednio, zatem aby pozyskać wartość m1 należy od masy miseczki z substancją odjąć masę miseczki.
Przykładowe obliczenia dla aluminium.
![]()
Poniżej znajduje się tabela wyników.
substancja |
aluminium |
mosiądz |
miedź |
ołów |
m1 [g] |
24 |
35,96 |
78,32 |
83,07 |
m3 [g] |
66,69 |
83,76 |
114,37 |
127,84 |
Potrzebne bezpośrednie dane umożliwiają obliczenie gęstości substancji przy wykorzystaniu odpowiedniego wzoru.
Przykładowe obliczenia dla aluminium.
![]()
Pośredni sposób pomiaru masy substancji (![]()
) mógł przyczynić się do dodatkowego błędu, zatem różniczkę zupełną stosuję do wzoru:
![]()
.
Uwzględniając ten fakt, wyprowadzam dalej wzór na błąd.

![]()
![]()
![]()
![]()
Po podstawieniu:

.
Dla aluminium.

Procedura zaokrąglania.
![]()
Pozostawiam zatem wynik błędu zaokrąglony do jednej znaczącej cyfry i do tego miejsca, do którego wyznaczony jest błąd, zaokrąglam wynik gęstości.
Ostatecznie więc (dla aluminium):
![]()
Poniższa tabela przedstawia wyniki obliczeń dla wszystkich czterech substancji.
substancja |
aluminium |
mosiądz |
miedź |
ołów |
d [kg/m3] |
2564 ± 9 |
8484 ± 80 |
8790 ± 40 |
11420 ± 60 |
Waga Jolly'ego
Posiadane dane umożliwiają bezpośrednie obliczenie gęstości substancji przez zastosowanie odpowiedniego wzoru.
Przykładowe obliczenia dla stali.
![]()
Błąd obliczam korzystając ze wzoru:

.
Dla stali.

Procedura zaokrąglania.
Pozostawiam zatem wynik błędu zaokrąglony do jednej znaczącej cyfry i do tego miejsca, do którego wyznaczony jest błąd, zaokrąglam wynik gęstości.
![]()
Pozostawiam zatem wynik błędu zaokrąglony do dwóch znaczących cyfr i do tego miejsca, do którego wyznaczony jest błąd, zaokrąglam wynik gęstości.
Ostatecznie więc (dla stali):
![]()
.
Poniższa tabela przedstawia wyniki obliczeń dla wszystkich substancji i obu wielkości próbek.
materiał |
stal |
mosiądz |
miedź |
aluminium |
wielkość próbki |
d [kg/m3] |
|||
d |
8200 ± 1500 |
8200 ± 1400 |
8600 ± 1400 |
2700 ± 400 |
Wnioski
|
|
gęstość substancji [kg/m3] |
||||
rodzaj substancji |
stal |
aluminium |
mosiądz |
miedź |
ołów |
|
metoda z pikno-metrem |
- |
2564 ± 9 |
8484 ± 80 |
8790 ± 40 |
11420 ± 60 |
|
metoda z wagą Jolly'ego |
d |
8200 ± 1500 |
2700 ± 400 |
8200 ± 1400 |
8600 ± 1400 |
|
wartości tablicowe (temp. 20 ºC) |
7830 |
2700 |
8440 |
8890 |
11340 |
|
W wielu wypadkach otrzymane wyniki są bardzo bliskie wartościom tablicowym, a w jednym nawet identyczne. Z przeprowadzonego doświadczenia wynika, że metoda z piknometrem jest znacznie bardziej dokładna od wagi Jolly'ego. Przy okazji warto zwrócić uwagę iż użyte w ćwiczeniu z wagą małe próbki badanych substancji przyczyniły się do pogłębienia błędu. Należy zaznaczyć, że nie wszystkie środki wspomagające dokładność pomiaru w metodzie z piknometrem zostały zachowane (bezpośrednie chwytanie dłonią piknometru czy zapominanie o pozbyciu się pęcherzyków powietrza z jego wnętrza przed ważeniem). Prawdopodobnie też nie bardziej skrupulatnie przeprowadzono pomiary podług drugiej metody (sporny jednakowy poziom zanurzenia drugiej szalki; jej przypadkowy kontakt ze ściankami naczynia, w którym była zanurzona; delikatny, wrażliwy na wszelki ruch wskaźnik umieszczony na pierwszej szalce i inne pomniejsze).