Fluorescencja

Fluorescencja minerałów pod wpływem światła ultrafioletowego.

Aleksandryt oświetlony światłem nie zawierającym ultrafioletu (z lewej) i zawierającym ultrafiolet (z prawej)

Fluoryt oświetlony światłem nie zawierającym ultrafioletu (z lewej) i zawierającym ultrafiolet (z prawej)

Fluorescencja - jeden z rodzajów luminescencji, zjawisko emitowania światła własnego, wywołane pochłonięciem przez ciało kwantu promieniowania elektromagnetycznego.

Zjawisko uznaje się za fluorescencję gdy po zaniku czynnika pobudzającego następuje szybki zanik emisji w czasie około 10^-8 s, gdy czas zaniku jest znacznie dłuższy, to zjawisko jest uznawane za fosforescencję. Wyróżnia się także fluorescencję długożyciową, gdy czas zaniku promieniowania jest znacznie dłużsy od zwykłej fluorescencji, zwanej w tej sytuacji dla odróżnienia krótkożyciową, a charakter promieniowania jest identyczny z fluorescencją a nie fosforescencją.

Fluorescencja, podobnie jak fosforescencja, jest związana z emisją promieniowania o większej długości fali niż długość fali promieniowania wzbudzającego.

Promieniowanie emitowane w wyniku fluorescencji nie zachowuje polaryzacji ani kierunkowości światła padającego. Gdy w widmie światła padajacego są fotony o dostatecznie dużej energii, widmo emitowanego światła jest praktycznie niezależne od widma światła padajacego. Fakty powyższe świadczą, że fala emitowana nie jest falą padajacą.