ABGB z 1811 r.

Systematyka: - część ogólna, - prawo rzeczowe, ,

(oddzielenie tych dziedzin)

inne prawa dotyczące jednocześnie osób i rzeczy

1. CZĘŚĆ OGÓLNA: O OSOBACH FIZYCZNYCH I PRAWNYCH. Zawierała przepisy o: rzeczach, czynnościach prawnych, o terminach, o przedawnieniu, wykonywaniu praw, samopomocy, kaucji.

Przepisy blankietowe i odsyłające odwoływały się do - statutów domowych.

Deklarowano równouprawnienie płci ale ograniczenia w prawie małżeńskim, osobowym i majątkowym, w stosunkach rodzinnych i opiekuńczych

Wykonywanie praw cywilnych było uzależnione od takich czynników jak godność osobista, walory charakteru.

Osoby prawne próbowano regulować wg doktryn:

• doktryn romanistycznych: teoria fikcji pokrewnej oraz teoria interesu;

• doktryny germanistyczna - teoria organiczna.

2. ZOBOWIĄZANIA. Regulowały kwestie umów - swoboda umów była gwarantowana, ale nie tak szeroka jak w KN. Do ważności umowy był potrzebny kontrakt.

Nie możność realizacji umowy miała miejsce wtedy, gdy umowa była niezgodnej z prawem, a także sprzeciwiała się dobrym obyczajom. Istniał zakaz umów lichwiarskich - (nie ekwiwalentność świadczeń umowy)

Umowy należało tłumaczyć wg tekstu umowy: wyjątek - zasada słuszności - gdy stosunki majątkowe drugiej strony uległy pogorszeniu;

Szeroko stosowano klauzule generalne takie jak dobre obyczaje, uczciwość. W dużym stopniu dopuszczano umowy abstrakcyjne np. przyrzeczenia zapłaty. zwrócenie długu. Abstrakcyjność umów była umotywowana bezpieczeństwem obrotu i ułatwieniem obrotu. Rozróżniano czynności zobowiązujące i rozporządzające.

Źródłami zobowiązań były czynności dwustronne, czynności jednostronne np. - przyrzeczenie publiczne, zapis na okaziciela, z czyny niedozwolone oraz inne zdarzenia uregulowane w kodeksie np. niesłuszne wzbogaceni i prowadzenie cudzych spraw bez zlecenia.

Elementy ochrony dłużnika to przede wszystkim obciążenia stron za niewykonanie umów.

Przy odstąpieniu od pożyczki - możliwość odstąpienia chroniły silniejszego. Jednak istniała ochrona pracowników w umowach o pracę.

Kodeks zawierał dokładną definicja deliktu. Była to: szkoda, czyn zawiniony, czyn bezprawny. Wymagany był silny związek przyczynowy między tymi pojęciami.

Kodeks regulował odpowiedzialność funkcjonariuszy i była to odpowiedzialność osobista.