Pisanie pracy naukowej, na podstawie seminariów z profesorem Stanisławem Ciesielskim

  1. KONSTRUKCJA PRACY

WSTĘP:

ROZWINIĘCIE:

ZAKOŃCZENIE

  1. APARAT NAUKOWY

BIBLIOGRAFIA I PRZYPISY

- źródła

- przypisy

W przytoczonym w grupie a) przykładach wymagają omówienia znaki umowne. W przypisie pierwszym „ss. 646” oznacza (stron sześćset czterdzieści sześć), tj. ogólną ilość liczbowych stron tomu (stron nieliczbowanych - nlb - przypis bibliograficzny z zasady nie uwzględnia). Gdy opracowujący dopełnia brakujące elementy adresu bibliograficznego (nie podane na karcie tytułowej dzieła), np. miejsce lub rok wydania, lub też obydwa elementy (jak w przykładzie czwartym), dodatkowe informacje własne podaje w nawiasach klamrowych [] ; zasada ta obowiązuje zresztą we wszystkich wypadkach dopełnień i w tekście. Ostatni przykład wskazuje też na sposób notowania w przypisie pracy zbiorowej, która ma więcej niż trzech współautorów; obowiązuje zasada umieszczania na pierwszym miejscu tytułu pracy zbiorowej, a po nim po skrócie „opr.” wymienia wszystkich współautorów pracy lub pierwszego z zaznaczeniem ( i in.), że nie wszyscy zostali wymienieni. Nazwisko redaktora naukowego poprzedzone skrótem „red.” umieszcza się po tytule pracy zbiorowej lub po nazwiskach współautorów, jeśli są wymienione. Imiona umieszcza się przed nazwiskami, i to nie w brzmieniu pełnym, lecz inicjały.

Podtytuł czasopisma (przykład pierwszy_ podaje się wtedy, gdy istnieje lub istniało czasopismo inne o tym samym tytule. Dopuszczalne jest opuszczanie numeru rocznika jak w przykładach 3 i 4. Jeżeli ukazywało się więcej niż jedno czasopismo o podanym tytule i różniły się one miejscem wydania, należy to miejsce wskazać - przykład drugi.

Podany w przypisie drugim przykład użycia liczby łamanej „nr 6/7” oznacza numer podwójny czasopisma, złączony wydawniczo w jeden zeszyt. W przypadku powoływania się na konkretne teksty w czasopismach obowiązują ogólne zasady zapisu bibliograficznego, tzn, należy podać nazwisko autora (kryptonim, pseudonim, jeśli to możliwe rozszyfrowane) oraz tytuł tekstu. Z zasady w przypadku dzienników nie podaje się numeru strony, w przypadku tygodników o znacznej objętości można podać stronę, w przypadku periodyków o mniejszej częstotliwości jest to obowiązkowe

W podanych powyżej przykładach informację o źródle poprzedzamy w zasadzie dodanym od opracowującego [w:]; przy pracach zbiorowych, można w kwadratowym nawiasie dodać: [w pracy zbiorowej:], ale nie zaleca się obecnie takiego rozwiązania. Jeśli notowany w przypisie utwór pochodzi z „Prac:, „Dzieł”, „Pism zebranych” itp. tego samego autora, to nazwiska autora przed tytułem źródła nie powtarzamy. Wskazanie redaktora (redaktorów) pracy zbiorowej może być dokonane jak w przykładach trzecim i czwartym

Ogólnie obowiązującą zasadą w cytowaniu danych przypisu bibliograficznego jest zachowanie brzmienia oryginalnego w pracach obcojęzycznych - nie tylko w cytowaniu nazwiska i tytułu, lecz i oznaczeń tomów, części (Bd = Band, Vol = volumin itp.). oraz nazw miejsca druku (Paris, Wien itp.); w brzmieniu polskim da się zawsze skrót na oznaczenie strony (s., ss.).

Przypis bibliograficzny nie modernizuje w zasadzie pisowni tytułów staropolskich (do połowy XVIII w.); tytuły nowsze (koniec XVIII w., a zwłaszcza w. XIX) podlegają modernizacji; jedynie w przypadkach, gdy zachodzi przypuszczenie różnicy w sposobie wymawiania (niekiedy różnej ilości zgłosek), zachowuje się pisownię oryginalną.

W wypadku potrzeby bibliograficznego zanotowania w przypisie dwu lub więcej cytatów z różnych miejsc tej samej ksiązki tylko pierwszy jest pełnym przypisem bibliograficznym, w następnym podajemy tylko nazwisko autora, po przecinku skrót: op.cit (ewentualnie dz. cyt.) oraz stronę, z której pochodzi cytat. Jeśli są z tej samej strony (lub następnej)przypis notuje nazwisko i skrót l.c.

Jeśli przypis bibliograficzny ma powtórzyć cytowaną już jedną z prac danego autora (gdy cytowane są i inne jego prace), wtedy po nazwisku dajemy skrócony tytuł (jeden lub kilka koniecznych wyrazów) i stronę. Przy częstym odsyłaniu do powtarzających się prac można posługiwać się dalej idącymi skrótami literowymi, nazwiskowymi itp.

1 S. Kieniewicz, Przemiany społeczne i gospodarcze w Królestwie Polskim, Warszawa 1951, s.15.

6 S. Kieniewicz, op.cit., s.29.

7 Ibidem

40 S. Kieniewicz, op.cit., s.120.

Sposób budowania przypisów winien być ujęty jednolicie i przeprowadzony konsekwentnie qw całym tekście. Przyjęcie konwencji łacińskiej (op.cot., ibidem, idem, eadem, loc.cit.) wyklucza stosowanie konwencji polskiej (dz. cyt., tamże, tenże, taż) i odwrotnie.

Przypisy mają odrębną numerację dla każdego wyodrębnionego rozdziału pracy. Konsekwencją tego jest stosowanie pełnych i skróconych zapisów bibliograficznych odrębnie dla każdego rozdziału. Odnośniki do przypisów mogą być umieszczane zarówno na tej samej stronie, pod tekstem pracy, jak i na końcu rozdziału lub całej pracy. Natomiast ważne jest umieszczenie zawsze pełnego zapisu bibliograficznego dla każdego pierwszego przypisu pracy, rozdziału itp.

Powszechnie znane źródła informacyjne (bibliografie, encyklopedie, słowniki) notować należy w formie skróconej, dając po skrócie tytułu cyfrę rzymską oznaczającą tom i arabską dla oznaczenia strony (bez interpunkcji), np.

Estr. XX 240;

Pol. słown. biogr. III 140

Korbut wyd. 2, IV 336.

3. PRASA JAKO ŹRÓDŁO

- Źródło prasowe - źródło narracyjne

- Nie prasa jako ogół, tylko konkretna publikacja (np. artykuł )

Artykuł - zagadnienia do przeanalizowania:

Analiza tekstu

Funkcje gazety

Treść tekstu

4. PAMIĘTNIK JAKO ŹRÓDŁO

Ustalenie autentyczności źródła

Wiarygodność tekstu