T. Peiper: Poeci bez idei poetyckiej (tekst z J. Zacharska: Skamander. Wyd. Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa, br.)

• rozwój poetycki musi się łączyć z rozwojem sposobów poetyckich,

• niepodległą Polskę skamandryci powitali tupnięciem, po paru latach nie umieli się odnaleźć w rzeczywistości powojennej,

• brak nowej idei poetyckiej - stanowisko czy niemoc twórcza? Peiper uważa, że pismo tworzone przez poetów może fałszować rzeczywistość literacką,

• nowatorstwo zagraniczne - jest otaczane uwagą, nowatorstwo polskie - jest popierane w nieliterackich dziedzinach sztuki, zbywane milczeniem,

• s. 181 nowość pociąga ich, lecz nie stać ich na nowość własną (…) chcą dostać się w świat nowości chyłkiem, by w ten sposób uzyskać przynajmniej wygląd nowoczesności

• s. 182 talent jest to zdolność stworzenia doskonałego dzieła. Nie ma innej miary talentu. Skamandryci nie mają idei poetyckiej, więc nie powinni oceniać współczesnej poezji,

• największym talentem poetyckim dla Peipera jest Grydzewski, bo nie pisze wierszu, a poeci Skamandra wszystko mu zawdzięczają,

• s. 184 tylko duchy płytkie wyobrażają sobie, że idea poetycka jest jedynie sprawą zawodu poetyckiego; znalezienie własnej myśli poetyckiej, samo przez się ustawia poetę wobec zagadnień życiowych